Περού Με τις "ευλογίες" του Βιρακότσα και της Πατσαμάμα…στο Περού!

[Sassenach77]

16 Απριλίου 2018 – Χουαράζ (Huascarán National Park & Pastoruri Glacier)

Για το σημερινό μας τουρ είχαμε συμφωνήσει να έρθουν να μας πάρουν από το κατάλυμα μας στις 08:30. Σηκωθήκαμε μια ανθρώπινη ώρα, φάγαμε το πρωινό μας με την ησυχία μας και μετά ήρθε ένας κύριος και μας είπε οτι θα πρέπει να πάμε στη κεντρική πλατεία μπροστά στην είσοδο του τουριστικού γραφείου που ήμασταν χθες, γιατί από εκεί θα ξεκινούσαμε.

Εκεί μας περίμενε ένα μικρό λεωφορειάκι και οκτώ άτομα ακόμα μαζί με τον οδηγό και τον ξεναγό μας. Ήταν όλοι ισπανόφωνοι και δεν μιλούσαν αγγλικά. Ο ξεναγός μας o Χοσέ μας καλωσόρισε όλους στα ισπανικά και μετά εμας τους δύο στα αγγλικά! Ωπ λέμε, λες; Τελικά μας εξήγησε με τα λίγα αγγλικά του ότι δεν μιλάει αγγλικά και θα κάνει ότι μπορεί όμως για να μας πει δυο πράγματα. Τον ευχαριστήσαμε θερμά και του είπαμε να μην αγχώνεται γι αυτό το θέμα.

Huascarán National Park
To Εθνικό πάρκο Ουασκαραν βρίσκεται στη Κορδιγιέρα Μπλάνκα (Λευκά Όρη) και προστατεύει τη ψηλότερη τροπική οροσειρά στον κόσμο, στις κεντρικές Περουβιανές Άνδεις! Φιλοξενεί τη ψηλότερη κορυφή του Περού, το εντυπωσιακό Όρος Ουασκαράν στα 6768μ. Όταν το είδα σε φωτογραφίες στο διαδίκτυο με τις δύο κορυφές του θαμπώθηκα… Δικαιολογημένα του έδωσαν αυτοκρατορικό όνομα!

Οι χιονισμένες κορυφές, οι τροπικοί παγετώνες (600 στον αριθμό), οι παγετωνικές λίμνες (~300 στον αριθμό), τα ψηλά οροπέδια που διασταυρώνονται με βαθιά φαράγγια και η ποικιλία των τύπων βλάστησης που έχει σχηματίζουν ένα εντυπωσιακό τοπίο σπάνιας ομορφιάς! Ιδρύθηκε το 1975 με σκοπό την προστασία της περιοχής και το 1985 εντάχθηκε στη Unesco.

Όταν φτάσαμε στην είσοδο του πάρκου πήγε ο Χοσέ να βγάλει τα εισιτήρια μας. Εκεί κατεβήκαμε για λίγο να βγάλουμε καμια φωτογραφία καθώς η σημερινή μέρα ήταν ηλιόλουστη και χάρμα οφθαλμών! Ο Χοσέ προσφέρθηκε να μας βγάλει φωτογραφίες και προσπαθούσε ο άνθρωπος να μας κάνει να μην νιώθουμε παραμελημένοι!

Η επόμενη στάση ήταν για να θαυμάσουμε τη "Βασίλισσα των Άνδεων" από κοντά! Πρόκειται για το φυτό υπο εξαφάνιση Puya raimondii, το οποίο φτάνει σε ύψος τα 15μ, είναι ενδημικό των Άνδεων, φύεται σε βραχώδεις πλαγιές βουνών σε υψόμετρο 3200μ-4800μ και αν και δεν είναι σαρκοφάγο παγιδεύει και θανατώνει πουλιά στα ακανθώδη φύλλα του! Ανθίζει μία φορά στη ζωή του, περίπου στην ηλικία των 80 ετών και συνήθως νεκρώνεται μετά την ανθοφορία του, η οποία διαρκεί περίπου τρεις μήνες. Αυτό σημαίνει ότι είναι πολύ ξεχωριστό να δεις ανθισμένο αυτό το φυτό! Που τέτοια τύχη. Όλα όσα είδαμε ψόφια ήταν…

Κατά τη διαδρομή χαζεύαμε τα όμορφα τοπία και τις Βασίλισσες που έμοιαζαν με χρυσές σβούρες!

Επόμενη στάση ήταν για να δούμε πως δημιουργείται ένας υδροβιότοπος με την υποχώρηση των παγετώνων στις τροπικές Άνδεις. Εδώ ο Χοσέ έβαλε τα δυνατά του να μας εξηγήσει με τα λιγοστά αγγλικά του τι θα βλέπαμε και πραγματικά μας είχε σκλαβώσει με την προθυμία του να μας έχει ένα με τους υπόλοιπους! Να ναι καλά ο άνθρωπος όπου και αν είναι!

Κάποιος πρέπει να πει στους Περουάνους ότι δεν φοράμε γυαλιά ηλίου στα ζωντανά…

Το Εθνικό πάρκο φιλοξενεί και βραχογραφίες, κάτι που δεν γνωρίζαμε και ήταν μια ευχάριστη εκπληξη! Χρονολογικά ανήκουν στη πολιτιστική περίοδο του πρώιμου Μεσαίωνα (2000πΧ-600μΧ). Απεικονίζουν γεωργικές εργασίες, αστρονομικά και φυσικά φαινόμενα, ανθρωπόμορφες φιγούρες και ζώα όπως φίδια και καμηλοειδή, καθώς και γεωμετρικά σχήματα. Υπερισχύουν το κόκκινο χρώμα με το χρυσό, λευκό και μαύρο.

Λίγο πιο πέρα υπήρχε μία μεγαλύτερη βραχογραφία που απεικονίζει μία ανθρωπόμορφη φιγούρα με χείλη που προεξέχουν και δύο κοιλιακές και ραχιαίες προεξοχές. Το σχέδιο μπροστά από τη φιγούρα θυμίζει μάσκα.

Και μετά από αυτή την ευχάριστη έκπληξη είχε έρθει η σειρά του πολυπόθητου παγετώνα που είχαμε έρθει να δούμε σήμερα.

Pastoruri glacier
Είναι ένας από τους λίγους παγετώνες που έχουν απομείνει στις τροπικές περιοχές της νότιας Αμερικής. Έχει έκταση περίπου 8 τετραγωνικά χλμ και μήκος περίπου 4 χλμ και υποχωρεί πολύ γρήγορα. Υπολογίζεται ότι σε 20-30 περίπου χρόνια δεν θα υπάρχει. Καταλαμβάνει μια κορυφή των Άνδεων, περίπου στα 5250μ. υψόμετρο και έχει απότομες άκρες, με έντονες σχισμές. Σε διάφορα σημεία του μονοπατιού που οδηγεί στον παγετώνα υπάρχουν σημάνσεις για το που ήταν σε διάφορες χρονικές περιόδους και πόσο πολύ έχει συρρικνωθεί…

Τη δεκαετία του 1980 ο παγετώνας προσέλκυε επισκέπτες που έκαναν σκι και σνοουμπορτ σε μεγάλο υψόμετρο. Σήμερα όλες οι υποδομές που είχαν φτιαχτεί τότε (μονοπάτια, γέφυρες κτλ) μένουν αχρισημοποίητα και ρημάζουν, καθώς πλέον υπάρχει ένα μονοπάτι μόνο, πολύ πιο μικρό, που οδηγεί απλά τους επισκέπτες στο σημείο θέασης του παγετώνα και κοντά στον ίδιο.

Φτάσαμε στην είσοδο του παγετώνα, όπου υπάρχει πάρκινγκ, τουαλέτες και κάτι σαν καταφύγιο και κέντρο ενημέρωσης μαζί. Σουλουπωθήκαμε, μας είπαν σε πόση ώρα περίπου θα έπρεπε να γυρίσουμε και ξεχυθήκαμε. Η πεζοπορία που θα κάναμε ήταν περίπου 2,5 χλμ σε εύκολο κατασκευασμένο μονοπάτι, με ελαφριά κλίση, το οποίο οδηγούσε σε ένα ύψωμα, όπου είχες θέαση τον παγετώνα και μετά συνέχιζες μέχρι να τον προσεγγίσεις. Ξεκινήσαμε αργά και σταθερά όπως είχαμε μάθει και κατά την πορεία χαζεύαμε τα απαράμιλλα τοπία της Κορδιγιέρα Μπλάνκα γύρω μας!

Είδαμε και εκεί να υπάρχουν άλογα, σε πολύ μικρότερο αριθμό βέβαια, που μπορούσες να πάρεις για να φτάσεις πιο γρήγορα στο παγετώνα (not).

Όταν φτάσαμε στη κορυφή του μονοπατιού εμφανίστηκε μπροστά μας ένα από τα ομορφότερα φυσικά τοπία που έχω δει! Μπροστά μας απλώνονταν ο παγετώνας με τις κορυφές που τον πλαισιώνουν και μία λίμνη σε βαθύ μπλε χρώμα. Την όλη εικόνα ενίσχυε ο λαμπερός ήλιος που έκανε τα χρώματα τόσο ζωηρά και έντονα! Μου έπεσε το σαγόνι…έμεινα αποσβολωμένη να κοιτάζω το τοπίο! Ήταν ο πρώτος παγετώνας που έβλεπα στη ζωή μου και μάλιστα στις αγαπημένες μου Άνδεις και ήταν ο πιο όμορφος παγετώνας του κόσμου

Μετά ήθελα να τον δω από κοντά! Φτάσαμε μέχρι το σημείο που υπάρχει σήμανση να σταματήσεις, τον παρατηρήσαμε από κοντά, βγάλαμε 569.125 φωτογραφίες και γενικά φέραμε βόλτα όλη την περιοχή τριγύρω! Ήταν καταπληκτικά!

Είχε έρθει η στιγμή να γυρίσουμε πίσω. Όλη αυτή την ώρα δεν είχαμε δώσει σημασία που βρίσκονται οι υπόλοιποι του γρουπ μας, σαν να μην υπήρχαν ένα πράγμα. Ο αδερφός που αρέσκεται στην εξερεύνηση είχε βρει το παλιό μονοπάτι που οδηγούσε στον παγετώνα, το οποίο ήταν πολύ μεγαλύτερο καθώς τότε ο παγετώνας κάλυπτε μία ευρύτερη επιφάνεια της περιοχής. Αποφασίσαμε να γυρίσουμε πίσω από αυτό.

Δεν ήταν συντηρημένο αλλά μπορούσες να περπατήσεις άνετα. Μόνο κάτι γεφυρούλες ήταν χάλια, αλλά τις διασχίσαμε με προσοχή. Τα τοπία γύρω μας θεϊκά!

Όταν φτάσαμε στην είσοδο είδαμε το Χοσέ ανήσυχο, ο οποίος ανακουφίστηκε όταν μας είδε, γιατί μας έψαχνε. Όλοι οι άλλοι είχαν επιστρέψει και ήμασταν οι μόνοι άφαντοι… Του είπαμε ότι είχαμε πάρει το παλιό μονοπάτι και μας είπε ότι δεν κάναμε καλά, γιατί ουσιαστικά δεν το χρησιμοποιεί κανείς εκτός από εμάς φυσικά που μας φάνηκε υπέροχη ιδέα να δούμε μεγαλύτερο μέρος της περιοχής λες και ήμασταν μόνοι μας… Ήταν λάθος μας, γιατί έπρεπε να λάβουμε υπ όψιν μας ότι υπήρχαν και άλλοι που περίμεναν εμάς… Να αυτά δεν μπορώ με τα γκρουπ!

Ζητήσαμε συγνώμη και ρώτησα αν προλαβαίνω να πάω τουαλέτα πριν φύγουμε. Μπροστά από τη τουαλέτα υπήρχε ένα μικρό χαντάκι που το απέφυγα αρχικά κάνοντας το κύκλο για να φτάσω στη τουαλέτα, αλλά στην επιστροφή και καθώς με περίμεναν όλοι, είπα να πάρω φόρα και να το πηδήξω για πιο γρήγορα. Μία που πήρα φόρα, μία που έκανα το σάλτο και μία που μου κόπηκε η ανάσα κυριολεκτικά!... Ο Χοσέ που κατάλαβε τι θα έκανα, είχε σηκώσει τα χέρια ψηλά και φώναζε noooooo αλλά εγώ ναιιιιιιι το πήδηξα το χαντάκι!... Μου δίνει ο έρμος νερό και μου λέει να ηρεμήσω για να μπορέσω να πάρω αναπνοή καλύτερα. Ξανα ζήτησα συγνώμη και μπήκα στο λεωφορείο για να φύγουμε. Γύρω στο μισάωρο έκανε να επανέλθει σε φυσιολογικό ρυθμό η αναπνοή μου. Από τότε έχω μάθει να μην κάνω μαλακίες στα υψόμετρα!

***

Πίσω στο Χουαράζ μας άφησαν στη κεντρική πλατεία και γυρίσαμε με τα πόδια στο χόστελ για να ξεκουραστούμε και να ετοιμαστούμε για την βόλτα μας στη πόλη. Σήμερα είχαμε περισσότερο χρόνο οπότε πήγαμε να πιούμε ένα καφέ στο Café Andino, αλλά όταν είδαμε ότι είχε και να τσιμπήσουμε κάτσαμε λίγο παραπάνω. Στην συνέχεια κάναμε βόλτα στη πόλη, πήγαμε στη κεντρική αγορά και μετά βρήκαμε μία στοά με μαγαζάκια που πουλούσαν διάφορα καλούδια. Από εκεί πήραμε μπατόν που δεν είχαμε, τώρα που είχαμε τελειώσει όλες τις πεζοπορίες στη χώρα… το λες και ανωμαλία αυτό Αυτά τα μπατόν βέβαια γυρίσαν αρκετά άλλα βουνά και σήμερα πλέον έχει απομείνει μόνο το ένα μπαστούνι και αυτό έχει τα κακά του χάλια… Το κρατάμε πλέον ως ενθύμιο από το αγαπημένο μας Περού!

Το βραδάκι γυρίσαμε στο χοστέλ και κάναμε πάρτι με τις υπέροχες μπύρες που είχαμε ανακαλύψει το προηγούμενο βράδυ, καθώς από την ερχόμενη μέρα θα αφήναμε τα υψόμετρα και τα μοναδικά βουνά του Περού και η συνέχεια του ταξιδιού μας πλέον θα ήταν στο επίπεδο της θάλασσας.

Σειρά έχει το Τρουχίγιο…

 

[Sassenach77]

17 Απριλίου 2018 – Τρουχίγιο

Η συνέχεια του ταξιδιού μας για σήμερα είχε μετάβαση στο Τρουχίγιο με λεωφορείο. Η αναχώρηση ήταν για τις 09:30πμ. Ξυπνήσαμε και κατεβήκαμε αρχικά να φάμε πρωϊνό στο κατάλυμα μας και στη συνέχεια αφού πληρώσαμε τα πρωινά που είχαμε πάρει τη προηγούμενη μέρα και τη σημερινή, κάναμε check out και καλέσαμε uber για να πάμε στο σταθμό. Εκεί γινόταν της κακομοίρας κυριολεκτικά! Είχα βγάλει τα εισιτήρια μας on line ένα μήνα πριν το ταξίδι, οπότε δεν χάσαμε χρόνο και σύμφωνα με τις οδηγίες του εισιτηρίου που είχαμε φτάσαμε νωρίτερα και εκεί βρήκαμε από πιο σημείο φεύγει το λεωφορείο για Τρουχίγιο και επιβιβαστήκαμε.

Η διαδρομή ήταν το αντίστροφο σήμερα, αρχικά ορεινή και στη συνέχεια μπήκαμε στη Παναμερικάνα μέχρι να φτάσουμε στο Τρουχίγιο. Το πρωί είχα όρεξη για διάβασμα και το τελείωσα το βλιβλιαράκι που είχα μαζί μου, έτσι πέρασε ευχάριστα η ώρα μου. Κάναμε και μία μικρή στάση στο Τσιμποτε για να επιβιβαστούν άλλοι και το απόγευμα γύρω στις 17:00 ήμασταν στο Τρουχίγιο.

Από το σταθμό των λεωφορείων για να πάμε στο κατάλυμά μας είχαμε κλείσει δωρεάν μετάβαση μέσω του καταλύματος μας, το οποίο ήταν το Plaza Trujillo Hotel με 35€/βράδυ και πρωινό. Αφού συμμαζευτήκαμε με τα πράγματα μας, γιατί πλέον θα αλλάζαμε καρνταρόμπα, και μπανιαριστήκαμε για να γίνουμε άνθρωποι ξανά, βγήκαμε να δούμε τη πόλη. Το κατάλυμα μας ήταν πολύ κοντά στη Plaza de Armas, οπότε ξεκινήσαμε από εκεί.

Το Τρουχίγιο έχει πολύ έντονο το στοιχείο της αποικιακής αρχιτεκτονικής και είναι μία πόλη με ιστορία. Διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στον αγώνα για την ανεξαρτησία του Περού από τους Ισπανούς. Εδώ ανακηρύχθηκε αρχικά η ανεξαρτησία του Τρουχίγιο στις 29 Δεκεμβρίου 1820 απο τον μαρκήσιο José Bernardo de Tagle y Portocarrero, και πιο συγκεκριμένα στο Σπίτι της Χειραφέτησης, ενώ επτά μήνες αργότερα ανακηρύχθηκε η ανεξαρτησία του Περού από τον στρατηγό José de San Martín στη Λίμα.

Η Plaza de Armas είναι η καρδιά του ιστορικού κέντρου της πόλης. Στο κέντρο της δεσπόζει το μνημείο της Ελευθερίας, το οποίο αντιπροσωπεύει τη διαδικασία ανεξαρτησίας της χώρας και περιβάλλεται απο τον καθεδρικό, το παλάτι του αρχιεπισκόπου και άλλα όμορφα αποικιακά αρχοντικά, το σύνολο των οποίων δημιουργούν μία πολύ όμορφη εικόνα!

Κινηθήκαμε περιμετρικά της πλατείας και στα γύρω τετράγωνα. Το ιστορικό κέντρο της πόλης είναι ένα ολόκληρο στολίδι! Συναντήσαμε το Σπίτι της Χειραφέτησης που είναι γνωστό και ως "σπίτι των παραθύρων" λόγω των εντυπωσιακών εξωτερικών παραραθύρων του από σφυρήλατο σίδερο, καθώς και άλλα πολύχρωμα κτίρια αποικιακής αρχιτεκτονικής που δεν χόρτενες να κοιτάς!

Κάποια στιγμή έπρεπε όμως να φάμε σαν άνθρωποι, καθώς όλη μέρα ήμασταν με σάντουιτς, μπάρες και χυμούς. Είχα σταμπάρει το El Celler de Cler, ένα εστιατόριο που στεγάζεται σε ένα αποικιακό κτίριο και έχει τραπέζια στο χαρακτηριστικό αποικιακού στυλ μπαλκόνι του! Βρήκαμε τραπέζι στο μπαλκόνι ευτυχώς, αλλιώς ήμουν ικανή να φύγω και να ψάχνω άλλο αποικιακό μπαλκόνι για να φάω Πήραμε συνολικά δυο πιάτα με κοτόπουλο, που συνοδεύονταν με γαρνιτούρα (ρύζι ή πατάτα) και σαλάτα, και τρεις μπύρες και πληρώσαμε 156 PEN. Ήταν λίγο ακριβό (20-22PEN/μπύρα) αλλά ήταν ένα από τα καλύτερα γεύματα που κάναμε στο Περού!

Μετά το πολύ καλό φαγητό άνοιξε η όρεξη και για άλλη βόλτα! Η πόλη γενικά είχε κινητικότητα και τα αποικιακά κτίρια έπαιρναν μία άλλη διάσταση με τα φώτα της νύχτας, πιο ιστορική, ενώ ο κόσμος περπατούσε μπροστά τους δημιουργώντας σκηνές καθημερινότητας… Ο αδερφός μου έλεγε ότι έπρεπε να αφιερώσουμε και άλλη μία μέρα στη πόλη για να δούμε και εσωτερικά τα κτίρια της, λες και μας περίσσευε άλλη μέρα…

Συζητώντας και εκθειάζοντας το όμορφο Τρουχίγιο φτάσαμε στο κατάλυμα μας, καθώς την άλλη μέρα είχαμε να δούμε το αρχαίο κομμάτι της περιοχής… Τουλάχιστον σε αυτό είχαμε αφιερώσει μία ολόκληρη μέρα!

 

[Sassenach77]

18 Απριλίου 2018 – Μέρος 1ο – Τρουχίγιο (Huaca Arco Iris, Chan Chan)

Η σημερινή μέρα είχε πυραμίδες και παλάτια! Είχε αναδρομή σε ένα άλλο παρελθόν του Περού, πριν από αυτό των Ίνκας, σε πολιτισμούς λιγότερο γνωστούς και αρκετά υποτιμημένους από πολύ κόσμο. Ντυθήκαμε και κατεβήκαμε να φάμε το πρωινό μας. Κάναμε check out και αφήσαμε τα πράγματα μας στο κατάλυμα μέχρι το απόγευμα που θα επιστρέφαμε. Στις 09:00 θα ερχόταν η Ιβέτ, η ξεναγός μας, να μας πάρει για να ξεκινήσουμε το τουρ μας.

Τα περι οργάνωσης
Πριν το ταξίδι έψαχνα να βρω ένα τοπικό πρακτορείο στη περιοχή του Τρουχίγιο για να κλείσω ένα ημερήσιο τουρ μόνο για εμάς τους δυο, ώστε να δούμε όλα όσα θέλαμε και όπως εμείς θέλαμε. Τελικά καταλήξαμε στο Trujillo Tours για να κάνουμε ένα πρόγραμμα στα δικά μας μέτρα ως εξής:

• Huaca Arco Iris or Huaca Dragon
• Chan Chan και μουσείο
• Huanchaco για φαγητό
• Huacas Sun & Moon και μουσείο

Θα ξεκινούσαμε στις 09:00 και θα είχαμε ξεναγό και αυτοκίνητο με οδηγό μέχρι να τελειώσουμε όλες τις επισκέψεις. Μετά θα μας γύριζαν στο κατάλυμα μας. Στο τουρ συμπεριλαμβάνονταν:

• Όλες οι μεταφορές μας απο και προς το κατάλυμα συν αυτές σε όλα τα σημεία ενδιαφέροντος.
• Ξεναγός
• Ένα γεύμα στο Huanchaco
• Η είσοδος σε όλα τα αξιοθέατα

Τιμή για όλα τα παραπάνω 91$/άτομο

Huaca Arco Iris or Huaca Dragon
Είναι ένας θρησκευτικός, τελετουργικός αλλά και διοικητικός χώρος που ανήκει στον πολιτισμό των Τσίμου. Σήμερα βρίσκεται στα περίχωρα του Τρουχίγιο και εντός του αστικού ιστού του. Φτάνουμε, λοιπόν, στον αρχαιολογικό χώρο και η Ιβέτ μας κάνει μια εισαγωγή για το τι θα δούμε. Ο ναός καλύπτεται από ένα αμυντικό τείχος πάχους δύο μέτρων περίπου. Σε αυτό μπορεί να δει κάποιος από την έξω πλευρά ίχνη ανάγλυφων ίδια με αυτά που θα συναντήσει και στον ναό εσωτερικά.

Εντός των τειχών συναντήσαμε τον ναό ο οποίος καταλαμβάνει 800τμ σε δύο επίπεδα, ελαφρώς πυραμιδικά, με συνολικό ύψος 7,5μ. Είναι άξιος θαυμασμού εδώ ο υψηλός βαθμός μηχανικής ανάπτυξης που είχε αυτός ο πολιτισμός, καθώς ολόκληρη η κατασκευή είναι αντισεισμική! Οι τοίχοι του ναού καλύπτονται με επαναλαμβανόμενα ουράνια τόξα, εξου και το όνομα Arco Iris, κάποια εκ των οποίων έχουν αναστηλωθεί. Υπάρχει μία ράμπα που οδηγεί στη κορυφή του ναού, αλλά ήταν κλειστή και δεν μπορούσες να ανέβεις. Στη κορυφή του ναού έχουν βρεθεί οστά βρεφών και εικάζεται ότι έκαναν ανθρωποθυσίες. Επίσης μπορεί να ήταν ναός γονιμότητας καθώς το ουράνιο τόξο είναι συνδεδεμένο με τη βροχή που φέρνει ζωή. Τέλος, στον ναό υπάρχουν δεκατέσσερεις αποθηκευτικοί χώροι και αυτό υποδηλώνει ότι δεν ήταν μόνο χώρος λατρείας, αλλά και κέντρο συλλογής αγαθών για τον ανεφοδιασμό του τοπικού πληθυσμού.

Η καλή μας η Ιβέτ με τα "κάτι σαν αγγλικά" της μας εξηγεί ότι ο ναός αρχικά ήταν βαμμένος αλλά πλέον έχουν μείνει μόνο κάποια ίχνη "τζέλοου"… Συνεχίζει να μας εξηγεί για τους χρωματισμούς του ναού επαναλαμβάνοντας ότι πλέον υπάρχει μόνο το "τζέλοου" όπως μπορούμε να δούμε... Αναρωτιέμαι εγώ τώρα τι εννοεί η ποιήτρια με το "τζέλοου" και προσπαθώ να καταλάβω τι θέλει να πει… Στροφάρω τελικά σε λίγο και τη ρωτώ: εννοείς το χρώμα γέλοου; Και μου απαντάει: Ναι, "τζέλοου" εννοώ!... Γλυκούλα η Ιβέτ αλλά την είχα πεθάνει στα: πες το ξανα αυτό, τι εννοείς με αυτό κτλ… Στη παρακάτω εικόνα φαίνεται το "τζέλοου" που υπάρχει πλέον μόνο στον ναό

Αφού λύσαμε τον γρίφο συνεχίσαμε παρακάτω στις επεξηγήσεις. Τα ανάγλυφα του ναού απεικονίζουν ουράνια τόξα, ως σύμβολο γονιμότητας. Κάτω από κάθε ουράνιο τόξο υπάρχει ένα ζευγάρι φιδιών με κεφάλια δράκων (εξού και το όνομα Huaca Dragon), που καταβροχθίζουν μαζί τη τροφή τους. Το ένα από τα δύο φίδια καταλήγει σε ουρά ψαριού και το άλλο σε κεφάλι δράκου πάλι, κάτι που παραπέμπει ίσως σε αναπαράσταση των δύο φύλων, θηλυκό και αρσενικό. Γυρίσαμε όλο το ναό μια βόλτα, θαυμάσαμε τα αναστηλωμένα σημεία του (θα μπορούσαν να το αναστηλώσουν όλο, αλλά για το Περού μιλάμε πάντα…) και αφού βγάλαμε τις φωτογραφίες μας, αναχωρήσαμε για το επόμενο σημείο ενδιαφέροντος.

Η μέρα είχε ξεκινήσει με θετικές εντυπώσεις και ανυπομονούσαμε για τα καλύτερα!

Chan Chan

Το Τσαν Τσαν ήταν πολιτική, διοικητική και θρησκευτική πρωτεύουσα του βασιλείου των Τσίμου. Η αρχική του έκταση ήταν μεγαλύτερη από 20 τ.χλμ, αλλά σήμερα καλύπτει μόνο 14 απο αυτά. Το Τσαν Τσαν είναι η μεγαλύτερη πλίνθινη πόλη της Αμερικής και η δεύτερη μεγαλύτερη στον κόσμο μετά το Μπαμ στο Ιράν. Το 1986 εντάχθηκε στο κατάλογο της Unesco και σήμερα είναι στο κατάλογο των μνημείων της που βρίσκονται σε κίνδυνο λόγω της κακής διαχείρισης των πόρων που απαιτούνται για την διατήρηση του μνημείου...

Το Βασίλειο των Τσίμου έφτασε στο απόγειό του τον 15ο αι., λίγο πριν πέσει στα χέρια των Ίνκας! Ο σχεδιασμός αυτής της τεράστιας πόλης αντανακλά μια αυστηρή πολιτική και κοινωνική δομή, που χαρακτηρίζεται από τη διαίρεση της πόλης σε εννέα παλάτια που σχηματίζουν αυτόνομες μονάδες. Κάθε παλάτι ανήκε στον εκάστοτε αυτοκράτορα που διοικούσε. Μέσα σε αυτό υπήρχαν ναοί, κατοικίες, αποθήκες, δεξαμενές και νεκρικές πλατφόρμες. Όταν ο αυτοκράτορας πέθαινε το παλάτι γίνονταν ο τάφος του και σφραγίζονταν! Ο επόμενος αυτοκράτορας δημιουργούσε το νέο παλάτι που του ανήκε κ.ο.κ. Σήμερα είναι επισκέψιμο μόνο το ένα παλάτι (Nik-An) και από τα υπόλοιπα κάποια από αυτά δεν έχουν ανασκαφεί καν! Ε, για το Περού μιλάμε πάντα…

Σε αυτά τα κτιριακά συγκροτήματα οι Τσίμου επέδειξαν άριστες κατασκευαστικές δεξιότητες με εντυπωσιακά ανάγλυφα και λεπτομέρειες που συντηρούνται αρκετά καλά μέχρι σήμερα και μαρτυρούν μία άριστη ποιότητα παρόλο το ευπαθές των υλικών τους. Σε αυτά συμπεριλαμβάνονται επίσης τα συστήματα άρδευσης για τις γεωργικές καλλιέργειες και υδροδότησης των παλατιών που τα τροφοδοτούσαν οι ποταμοί Μότσε και Τσικάμα. Γύρω από τα παλάτια έχουν βρεθεί διάφοροι τομείς παραγωγής, όπως ύφανσης, επεξεργασίας ξύλου και μετάλλων.

Οι τοίχοι των κτιρίων ήταν διακοσμημένοι με ζωόμορφες και ανθρωπόμορφες παραστάσεις καθώς και με αφηρημένα μοτίβα. Στη αμέσως επόμενη φωτογραφία βλέπουμε μια αναπαράσταση αιλουροειδών. Η Ιβέτ μας είπε ότι αυτά που έχουν τέσσερις γραμμές στην ουρά τους είναι τα αρσενικά, ενώ με τις τρείς γραμμές είναι τα θηλυκά.

Συνεχίζεται...

 

[Sassenach77]

18 Απριλίου 2018 – Μέρος 2ο – Τρουχίγιο (Chan Chan, Huanchaco, Huacas Sun & Moon) & Επιστροφή στη Λίμα

Το 2018 ήρθε στο φως μία νέα ανακάλυψη στο Τσαν Τσαν. Είκοσι ανθρωπόμορφα ξύλινα ειδώλια, ύψους 60 εκατοστών, με πήλινες μάσκες, που φέρουν κυκλική ασπίδα στη πλάτη, ένα σκήπτρο στο ένα χέρι και ένα τρόπαιο στο άλλο, βρέθηκαν σε εσοχές ενός τοίχου που αποτελούσε μέρος ενός διαδρόμου που οδηγούσε σε μία τελετουργική αυλή! Τα ειδώλια αυτά βρέθηκαν άθικτα σχεδόν εκτός από ένα, το οποίο έχει "φαγωθεί" από τερμίτες. Πιθανότατα ήταν φύλακες και αναπαριστούσαν σημαντικές προσωπικότητες των Τσίμου. Διάβασα οτι βρίσκονται κοντά στο σημείο που βρέθηκαν αλλά δεν εκτίθενται στο κοινό.

Συνεχίσαμε τη βόλτα μας ανάμεσα από διαδρόμους που περιβάλλονταν από ψηλούς τοίχους και κάποια στιγμή συναντήσαμε μία μεγάλη βυθισμένη έκταση γης με χόρτα. Ήταν το σημείο όπου συγκεντρώνονταν γλυκό νερό για την τροφοδοσία των καλλιεργειών και του παλατιού. Οι καλλιέργειες τους βρίσκονταν κάτω από το επίπεδο της ερήμου για να είναι εύφορες!

Είχε περάσει η ώρα, αλλά με τόσα ενδιαφέροντα πράγματα που βλέπαμε και ακούγαμε δεν το είχαμε καταλάβει! Πλέον ήταν μεσημέρι και έπρεπε να φάμε. Χαιρετίσαμε το viringos που υπήρχε στην είσοδο του αρχαιολογικού χώρου, ένα από τα ιθαγενή άτριχα σκυλάκια του Περού που μου άρεσαν πολύ και φύγαμε για Huanchaco.

Huanchaco
Το Ουαντσάκο είναι ένα παραθαλάσσιο χωριό δίπλα στο αεροδρόμιο του Τρουχίγιο. Εδώ μας είπε η Ιβετ ότι το μέρος φημίζεται για τα σεβίτσε του και για τις βάρκες από καλάμια τοτόρα τις οποίες βλέπαμε παραταγμένες κατά μήκος της ακτής.

Όταν φτάσαμε μας υπέδειξε το εστιατόριο που θα τρώγαμε και ήταν το El Sombrero, ένα εστιατόριο ξενοδοχείου σε όροφο, και μας είπε ότι είχαμε πάνω κάτω μία ώρα για φαγητό και βόλτα. Βρήκαμε ένα τραπέζι δίπλα στο μπαλκόνι για να τρώμε και να απολαμβάνουμε τη περατζάδα και τη θέα του Ειρηνικού ωκεανού!

Παραγγείλαμε σεβίτσε θαλασσινών και ήταν πεντανόστιμο! Ότι θα έφτανα να τρώω ωμά ψάρια και θαλασσινά και να ενθουσιάζομαι κιόλας ούτε που το είχα φανταστεί ποτέ Μετά το υπέροχο φαγάκι μας, είχαμε λίγη ώρα για βόλτα και κατευθυνθήκαμε προς τη προβλήτα. Θέλαμε να παίξουμε λίγο με τα νερά του Ειρηνικού και κατεβήκαμε στην αμμουδιά.

Εκεί που ήμασταν ήρθε μετά από λίγο και η Ιβετ. Μάλλον μας είχε δει που πηγαίναμε και ήρθε να μας ρωτήσει αν φάγαμε καλά και να μας μαζέψει γιατί η ώρα είχε περάσει και έπρεπε να συνεχίσουμε το τουρ μας. Είχαμε να δούμε έναν ακόμα αρχαιολογικό χώρο!

Huacas Sun & Moon - The ancient city of Moche
Πρόκειται για τις δύο εντυπωσιακές πυραμίδες του Ήλιου και της Σελήνης, που αποδίδονται στην περίοδο των Μότσε ή Μοτσίκας, μεταξύ 1ου και 9ου αι. μ.Χ. Όπως έχω γράψει στα ιστορικά στοιχεία στην αρχή της ιστορίας, ο πολιτισμός των Μότσε ξεχωρίζει για τη μνημειώδη αρχιτεκτονική του στα κέντρα εξουσίας και πολιτισμού του και οι δύο πυραμίδες αυτές είναι η ενσάρκωση αυτού! Είναι πλίνθινες όπως το Τσαν Τσαν και παλαιότερες αυτού κατά 700 χρόνια. Παρόλα αυτά υπάρχουν τμήματα τους που είναι αξιοσημείωτα καλά διατηρημένα! Μεταξύ των δύο πυραμίδων υπάρχει ανοιχτή έρημος στην οποία κάποτε βρίσκονταν η αρχαία πολή των Μότσε.

Καθώς πηγαίναμε στον αρχαιολογικό χώρο συναντήσαμε πρώτα τη πυραμίδα του Ήλιου. Με τις επιβλητικές αναβαθμίδες και τη κλιμακωτή κατασκευή της, που μπορείς να δεις από το δρόμο ερχόμενος στον αρχαιολογικό χώρο, ξεχωρίζει ως η μεγαλύτερη πυραμίδα στη περιοχή. Χρησίμευε ως διοικητικό και πολιτικό κέντρο των Μότσε. Κάποτε αποτελούνταν από πολλά διαφορετικά επίπεδα που συνδέονταν με απότομες σκάλες, τεράστιες ράμπες και τοίχους με κλίση 77 μοιρών. Τα τελευταία 1500 χρόνια έχουν προκληθεί εκτεταμένες ζημιές από πλημμύρες και σήμερα η πυραμίδα μοιάζει με ένα γιγαντιαίο σωρό από ακατέργαστα τούβλα μερικώς καλυμμένα με άμμο. Δυστυχώς ήταν κλειστή καθώς δεν έχουν γίνει οι απαραίτητες ανασκαφές και συντηρήσεις για να γίνει επισκέψιμος ο χώρος δυστυχώς…

Πριν πάμε στον αρχαιολογικό χώρο επισκεφτήκαμε το μουσείο που βρίσκεται λίγα μέτρα δίπλα από τη πυραμίδα της Σελήνης. Μικρό αλλά καλά οργανωμένο. Είχε και επεξηγήσεις στα αγγλικά. Εγώ τίμησα και τη τουαλέτα του μουσείου με μία ελαφριά διάρροια…Δεν ξέρω αν έφταιξε το σεβίτσε ή η γενική κόπωση που είχα καθώς ήταν της στιγμής και δεν είχε συνέχεια ευτυχώς! Βγαίνοντας από το μουσείο είδαμε άλλη μία φορά τη πυραμίδα του Ήλιου και κατευθυνθήκαμε στη πυραμίδα της Σελήνης.

Η πυραμίδα της Σελήνης είναι επισκέψιμη κανονικά και είναι μοναδική! Θεωρείται ότι ήταν το θρησκευτικό και τελετουργικό κέντρο της πρωτεύουσας των Μότσε. Ανοικοδομήθηκε σε διάστημα έξι αιώνων μέχρι το 600 μ.Χ. με έξι διαδοχικές γενιές να το επεκτείνουν σε έξι επίπεδα και το καθένα από αυτά κάλυπτε το προηγούμενο. Επικεφαλής στο πάνθεο των Μότσε ήταν ο θεός Ai Apaec, με μορφή ανθρωπόμορφου ιαγουάρου και αναμφισβήτητη επίδραση από τον πολιτισμό των Τσαβίν! Η πυραμίδα αυτή αν και μικρότερη είναι πολύ εντυπωσιακή λόγω των πολύχρωμων τοιχογραφιών και ανάγλυφων που έχει σε κάποια επίπεδα της που απεικονίζουν τη θεότητα αυτή. Στα διάφορα αυτά επίπεδα περιηγείσαι μέσω ξύλινων διαδρόμων με σκάλες που σε μεταφέρουν ψηλότερα ή χαμηλότερα. Και κάπου εδώ ρίχνω μαύρο δάκρυ γιατί δεν έχω ούτε μία φώτο απο τα ανάγλυφα στο εσωτερικό...

Στη πυραμίδα της Σελήνης, επίσης, βρέθηκαν δωμάτια που περιείχαν κεραμικά και πολύτιμα μεταλλικά αντικείμενα υπέροχα διακοσμημένα, κάτι για το οποίο φημίζονται οι Μότσε. Ένα ακόμα πράγμα για το οποίο φημίζονται είναι τα "προκλητικά" κεραμικά τους που δείχνουν σεξουαλικές σκηνές. Στο μικρό μουσείο που υπάρχει δίπλα στη πυραμίδα υπάρχουν κάποια δείγματα αυτών αλλά στο μουσείο Λάρκο στη Λίμα είδαμε πολύ περισσότερα και πολύ πιο ενδιαφέροντα! Φαίνεται ότι έδειχναν ιδιαίτερο ενδιαφέρον σε σεξουαλικές συνευρέσεις μεταξύ ιδίων φύλων, αλλά και γενικά στην γονιμότητα και μάλιστα όταν οι γυναίκες των Μότσε πέθαιναν στη γέννα τις τιμούσαν όπως τους νεκρούς πολεμιστές στις μάχες! Τέλος αυτός ο αρχαιολογικός χώρος περιλαμβάνει και ερείπια ανθρωποθυσιών, προσθέτοντας μια αύρα μυστηρίου στον μέρος…

Όταν κατεβήκαμε στο τελευταίο επίπεδο ήμασταν ποια μπροστά στον εξωτερικό τοίχο της πυραμίδας που είναι πλούσια διακοσμημένος και πολύ εντυπωσιακός! Μείναμε άφωνοι… Μπροστά μας είχαμε ένα υπέροχο πάνελ που απεικονίζει μια σύνθετη αφήγηση τελετουργιών και μυθολογικών μορφών. Από κάτω προς τα πάνω: αιχμάλωτοι δεμένοι μεταξύ τους να οδηγούνται απο πολεμιστές ή ιερείς αντιπροσωπεύοντας ένα τελετουργικό πολέμου. Ιερείς πιασμένους χέρι χέρι. Στη συνέχεια αράχνες και μετά ο θεός Ψαράς, μία συγκεκριμένη επαναλαμβανόμενη φιγούρα που απεικονίζεται δίπλα σε άλλα θαλάσσια και αιλουροειδή-ερπετοειδή πλάσματα. Τέλος, στο ανώτερο επίπεδο διακρίνονται γεωμετρικά μοτίβα που οριοθετούν τις μυθολογικές σκηνές. Είχαμε εκστασιαστοί με όλα αυτά που βλέπαμε κυριολεκτικά! Πάλι καλά έσωσα μία φώτο…

***
Γύρω στις 17:00 ήμασταν πίσω στο ξενοδοχείο μας. Πριν το ταξίδι είχα κανονίσει με το κατάλυμα τη μετάβαση μας στο αεροδρόμιο στις 20:00 καθώς πετούσαμε στις 22:00 το βράδυ για Λίμα. Είχαμε πολύ ώρα ακόμα, οπότε βρήκαμε την ευκαιρία να δούμε τη πόλη με το φως της μέρας! Περιπλανηθήκαμε στην Plaza de Armas και στους δρόμους γύρω από αυτήν θαυμάζοντας για άλλη μία φορά την υπέροχη αυτή πόλη! Το Τρουχίγιο μου άρεσε πάρα πολύ, είναι άχαστο για μένα! Ευτυχώς μου έμεινε μία φώτο από αυτή τη βόλτα…

Στις 19:30 περίπου γυρίσαμε στο κατάλυμα και ήρθε αυτοκίνητο να μας πάρει για το αεροδρόμιο. Εκεί δώσαμε τις αποσκευές μας και κάτσαμε μετά στη πύλη αναχώρησης. Εμείς πετούσαμε με την LC Peru με 61€/άτομο οικονομική θέση και η πτήση μας δεν είχε καμία καθυστέρηση. Όλες οι υπόλοιπες πτήσεις που ήταν με Latam είχαν ΟΛΕΣ καθυστέρηση... Θα το ξαναπώ, φοβερή αυτή η Latam!...

Στη Λίμα φτάσαμε γύρω στις 23:00 και πήραμε uber για το κατάλυμα μας που ήταν το Hotel Continental Lima με 43,50€/βραδιά και πρωινό. Θα μέναμε σε αυτό για τα τελευταία μας δύο βράδια στη χώρα και είχαμε ακόμα δύο γεμάτες μέρες. Το πρόγραμμα της επόμενης μέρας δεν με άφηνε να μελαγχολήσω ακόμα για το τέλος του ταξιδιού που έφτανε…

Με περίμεναν και άλλες πυραμίδες του Περού!

 

[Nikos1986]

Μπήκαμε στα περίχωρα του Κούσκο….
-......τι ειν’ τούτο;;;; αναρωτιέμαι χαμηλόφωνα…
Έχοντας συνηθίσει να βλέπω φωτογραφίες από το κέντρο του Κούσκο και την παλιά πόλη, ξαφνιάστηκα με την ασχήμια των περιχώρων του…

Κι εγώ άλλο περίμενα να αντικρίσω στις πρώτες φωτογραφίες (το ιστορικό κέντρο με την πλατεία) και άλλο είδα...

Το εισιτήριο μας για το Ουάινα Πίκτσου ήταν για τις 10:00 και η ώρα ήταν 9:45. Οπότε κατευθυνθήκαμε προς τον κάτω τομέα να χαζέψουμε για λίγα λεπτά. Φτάσαμε στις Τρεις Πόρτες και χαζεύαμε τριγύρω τα κτίρια. Όταν γυρίσαμε προς την είσοδο του Ουάινα Πίκτσου μας σταμάτησε ένας φύλακας, ο οποίος μας είπε ότι δεν επιτρέπεται να γυρίσεις πίσω…Ορίστε; (!) Δεν το γνωρίζαμε. Έβγαλα το εισιτήριο μου και του έδειξα ότι έχουμε κλείσει για ν’ ανέβουμε στο Ουάινα Πίκτσου, οπότε και μας άφησε να γυρίσουμε.

Wayna Picchu – Το «Νέο Βουνό»
Στην είσοδο του Ουάινα Πίκτσου δείξαμε τα εισιτήρια μας, υπογράψαμε σε ένα βιβλίο εισόδου, το οποίο χρησιμεύει, αν κατάλαβα σωστά, για να ξέρουν πόσοι και ποιοι έχουν μπει στο βουνό και ξεκινήσαμε την ανάβαση. Αν δεν επιστρέψεις σε αναζητούν για να δουν που γκρεμοτσακίστηκες Η ευθύνη είναι καθαρά ατομική, του καθενός που περνάει την είσοδο του βουνού.

Βγάλαμε ρούχα, βάλαμε τα κινητά και την κάμερα στα σακίδια μας, κοινώς ετοιμαστήκαμε για "κατσικίσιο" σκαρφάλωμα. Φωτογραφίες επομένως έχω ελάχιστες και οι περισσότερες είναι από τη κορυφή. Πως και πως το περιμέναμε αυτό και θέλαμε να το απολαύσουμε! Η διαδρομή αρχικά είναι πανεύκολη. Περπατάς σε ένα μονοπάτι και ανεβαίνεις σκαλοπάτια χαμηλά και όχι απότομα. Το έδαφος ήταν αρκετά υγρό και γλιστερό και ο καιρός έδειχνε να χαλάει. Συνεχίσαμε κανονικά, προσέχοντας ποιον είχαμε εμπρός και πίσω μας. Από ένα σημείο και μετά τα σκαλοπάτια γίνονται πιο απότομα και στενά. Σε πολλά σημεία έχει σχοινιά για να σε βοηθούν στο ανέβασμα και σε κάποια σημεία το μονοπάτι ανοίγει κάποιες φορές και αυτά τα σημεία χρησιμοποιούνται συνήθως ως passing places, αρκεί να σου κόβει κιόλας…
View attachment 302367

...

View attachment 302371

...

View attachment 302372

Κάπου το έχασα εδώ. Το Wayna είναι η κορυφή που φαίνεται στο φόντο του Μάτσου Πίτσου στην κλασική φωτογραφία από την "Καλύβα του Επιστάτη"; Ανεβήκατε εκεί πάνω;

Παρεμπιπτόντως, υπέροχες φωτογραφίες!

 

[Sassenach77]

Κι εγώ άλλο περίμενα να αντικρίσω στις πρώτες φωτογραφίες (το ιστορικό κέντρο με την πλατεία) και άλλο είδα...

Όσες πόλεις ειδαμε στο Περού έτσι είναι στα περιχωρα τους!

Κάπου το έχασα εδώ. Το Wayna είναι η κορυφή που φαίνεται στο φόντο του Μάτσου Πίτσου στην κλασική φωτογραφία από την "Καλύβα του Επιστάτη"; Ανεβήκατε εκεί πάνω;

Ναι, πολλοί ανεβαίνουν! Τότε ήταν στις επιλογές που είχες και εμείς το κάναμε. Ήταν πολύ ωραία η θέα απο εκεί πανω!

Παρεμπιπτόντως, υπέροχες φωτογραφίες!

Ευχαριστώ! Για την αρχή του ταξιδιού τις έχω μπόλικες, μετά μου στέρεψαν κάποιες...