Νορβηγία Με Vespa στον Βόρειο Πόλο : Αναδρομή στο ταξίδι ορόσημο

[8avos]

Μετά το μεθύσι της χαράς στο Gjøvik, η Δευτέρα με βρήκε ξανά μόνο με τη Vespa. Η Ε6 ξετυλιγόταν μπροστά μου σαν μια ατελείωτη γκρίζα κορδέλα που έσκιζε τα πυκνά νορβηγικά δάση. Διέσχισα το Lillehammer και άρχισα να ανεβαίνω προς το Trondheim. Η κίνηση άρχισε να αραιώνει και η θερμοκρασία να πέφτει, θυμίζοντάς μου ότι κάθε χιλιόμετρο βορειότερα ήταν και μια μικρή νίκη ενάντια στο κρύο.

Διέσχισα το Trondheim και συνέχισα λίγο ακόμα μέχρι το Steinkjer. Μετά από σχεδόν 500 χιλιόμετρα, η κούραση ήταν εμφανής. Βρήκα το κάμπινγκ στο Guldbergaunet. Η εικόνα ήταν μοναδική: έστησα δίπλα σε ένα γήπεδο ποδοσφαίρου, μέσα σε μια απόλυτη ηρεμία που διέκοπτε μόνο ο ήχος του αέρα.

Καθώς τακτοποιούσα τα πράγματά μου, συνειδητοποίησα ότι το φως δεν έσβηνε. Ήταν σχεδόν μεσάνυχτα και ο ουρανός είχε ένα βαθύ μπλε, σαν ένα ατελείωτο σούρουπο. Εκεί, δίπλα στις γραμμές του γηπέδου, κατάλαβα ότι ο δρόμος για το Nordkapp είχε πια ξεκινήσει για τα καλά. Ήμουν πια στην πύλη του αληθινού Βορρά.

 

[8avos]

Τρίτη, 24 Μαΐου 2011. Το πρωινό στο Steinkjer ήταν υγρό και παγωμένο. Μάζεψα τη σκηνή δίπλα στο άδειο γήπεδο ποδοσφαίρου, έσφιξα τα χταπόδια στη Vespa και πήρα τη μεγάλη απόφαση: Σήμερα θα «καταπιώ» τη βόρεια Νορβηγία μέχρι το Narvik.



Μετά από 160 χιλιόμετρα στην Ε6, στάθηκα κάτω από την επιβλητική αψίδα "Porten til Nord-Norge". Είναι η πύλη που σε καλωσορίζει επίσημα στον Βορρά, σχεδιασμένη να θυμίζει τις δέσμες του Βορείου Σέλαος. Από εκεί και πάνω, το τοπίο άλλαξε δραματικά.

Σε μια στάση στην άκρη του δρόμου, έμεινα άφωνος. Μπροστά μου άπλωνε μια λίμνη με ένα απόκοσμο τυρκουάζ χρώμα. Ήταν το «γάλα των παγετώνων», νερό από τους πάγους που έλιωναν και μετέφεραν τη σκόνη των πετρωμάτων στην κοιλάδα. Η Vespa μου, φαινόταν μικρή μπροστά στα βουνά που ήταν πνιγμένα στα σύννεφα και το χιόνι.

Το κρύο άρχισε να γίνεται αβάσταχτο. Σταμάτησα στο Heia Gjestegård, ένα παραδοσιακό ξύλινο πανδοχείο. Άφησα το κράνος μου στο τραπέζι και απόλαυσα ένα ζεστό σάντουιτς, χαζεύοντας από το παράθυρο τις νταλίκες που όργωναν την Ε6. Ήταν η τελευταία στιγμή ηρεμίας πριν την τελική ευθεία.

Στο Bognes, ο δρόμος τελείωσε απότομα. Επιβιβάστηκα στο φέρι για το Skarberget. Καθώς το πλοίο έσκιζε τα παγωμένα νερά, έβλεπα τις γαλάζιες γλώσσες των παγετώνων να κρέμονται από τις κορυφές. Ένιωθα ότι οδηγούσα πλέον στην άκρη του κόσμου.

Έφτασα στο Narvik αργά το βράδυ, κάτω από ένα μεταλλικό, ατελείωτο σούρουπο. Το Narvik δεν είναι απλά μια πόλη-λιμάνι· είναι ένας τόπος με τεράστια στρατηγική σημασία. Κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, έγινε το σκηνικό μιας από τις πιο σκληρές μάχες.

Οι Ναζί την είχαν ανάγκη ως το μοναδικό λιμάνι που δεν πάγωνε τον χειμώνα, από όπου μεταφερόταν το σίδηρο της Σουηδίας για τη γερμανική πολεμική μηχανή. Η κατάληψή της ήταν κομβικής σημασίας για τον Χίτλερ, και η πόλη ισοπεδώθηκε σχεδόν ολοκληρωτικά. Περπατώντας (ή οδηγώντας) σήμερα εκεί, νιώθεις το βάρος αυτής της ιστορίας ανάμεσα στα βουνά και τη θάλασσα.

Η μέρα έκλεισε με την εξάντληση να με κυριεύει, αλλά και με τη σιγουριά ότι το Nordkapp ήταν πια «θέμα χρόνου». Είχα διανύσει πάνω από 600 χιλιόμετρα, είχα περάσει τον Αρκτικό Κύκλο και η Vespa μου δεν είχε "κιχ".

Άλλη μια απ το πανδοχείο πρώτου πάρω «φόρα» για τα Βορεινά

 

[8avos]

Τετάρτη, 25 Μαΐου 2011. Η αναχώρηση από το Narvik είχε μια γλυκιά προσμονή. Το Nordkapp δεν ήταν πια ένας αριθμός στα οδικά σήματα, αλλά μια πραγματικότητα που την ένιωθα στον παγωμένο αέρα. Η Vespa άρχισε να με προειδοποιεί πως κινούμαι σε θερμοκρασίες κοντά στο μηδέν.Παγοι άρχισαν να ξεπροβάλουν ανησυχητικά…τοπία και εικόνες που δεν είχα ξαναδιαβάσει γι αυτά πως θα συναντούσα αυτή την εποχή.

Πριν την τελική ανάβαση, έκανα μια στάση που θα μου έμενε αξέχαστη. Επισκέφτηκα το Polar Park. Εκεί, μέσα στο φυσικό τους περιβάλλον, είδα τα ζώα της Αρκτικής. Οι λύκοι με το διαπεραστικό βλέμμα, οι επιβλητικές αρκούδες και οι τάρανδοι με τα τεράστια κέρατα μου θύμισαν ότι σε αυτά τα πλάτη, ο άνθρωπος είναι απλά ένας φιλοξενούμενος. Ήταν μια στιγμή περισυλλογής πριν την τελική αναμέτρηση με τον δρόμο.

Ήμουνα λες και έπαιζα σε roller coaster ,ποτέ είχα στ αριστερά μου τα βουνά δεξιά τα νερά & ποτε το αντίθετο .

Ενα πρωτόγνωρο για μένα θέαμα ήτανε τα πάμπολλα αποξηραντήρια ψαριών…Η μυρωδιά που ερχόταν στις μύτες μου ήταν ικανή να με ρίξει κάτω απ την βρώμα…όμως λόγω του αέρα και του ψύχους είναι ο φυσικότερος τρόπος αποξήρανσης μπακαλιάρου και σολομού

Ο δρόμος προς το Βόρειο Ακρωτήρι είναι μια εμπειρία που δεν περιγράφεται εύκολα. Η τούνδρα απλωνόταν γύρω μου, γυμνή και άγρια. Πέρασα το τούνελ του Nordkapp – 7 χιλιόμετρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας – και ένιωσα την πίεση και το κρύο να αυξάνονται. Όταν βγήκα, η τελευταία ανηφόρα με οδήγησε στο οροπέδιο.

Και ξαφνικά, η υδρόγειος σφαίρα. Το τέλος του δρόμου. Σταμάτησα τη Vespa ακριβώς μπροστά στο μνημείο. Ένιωσα μια ανατριχίλα που δεν οφειλόταν στο κρύο. Ήμουν στην άκρη της Ευρώπης. Κοίταξα τον Αρκτικό Ωκεανό να απλώνεται μπροστά μου,με έναν μεγαλοπρεπέστατο ήλιο χωρίς να πιστεύω πως κοντά στα μεσάνυχτα μπορεί να βλέπω κάτι τέτοιο ! Τσιμπιόμουν να το επεξεργαστώ,το σώμα ήταν διαλυμένο αλλά τα μάτια δεν εκλειαν

Τα κατάφερα. Ο ήλιος του μεσονυχτίου, αν και κρυμμένος πίσω από τα σύννεφα, φώτιζε το μεγαλύτερο κατόρθωμα της ταξιδιωτικής μου ζωής. Δεν υπήρχε πια «βορειότερα». Υπήρχε μόνο η ικανοποίηση ότι το όνειρο είχε γίνει χιλιόμετρα στην άσφαλτο.

Μέσα στο Nordkapphallen, με ένα ζεστό ρόφημα στο χέρι, έβλεπα από τα τεράστια παράθυρα το απόλυτο παράδοξο της φύσης. Ο ήλιος κατέβαινε αργά, πολύ αργά, αλλά αρνιόταν να δύσει. Έμενε εκεί, πάνω από την άκρη του Αρκτικού Ωκεανού, φωτίζοντας το οροπέδιο με ένα φως απόκοσμο, που δεν ήταν ούτε μέρα ούτε νύχτα.

Όταν πια το σώμα μου άρχισε να "σβήνει" από την κούραση, πήρα τον δρόμο της επιστροφής από το οροπέδιο. Κατέβηκα λίγο νοτιότερα, προς το Honningsvåg , όπου με περίμεναν τα κλασικά νορβηγικά ξύλινα σπιτάκια (Rorbuer).

Μπήκα στο σπιτάκι, αλλά το μυαλό μου ήταν σε πλήρη σύγχυση. Κοιτούσα το ρολόι: ήταν 1:00, 2:00 τα ξημερώματα, και έξω το φως ήταν σαν να είναι 6:00 το απόγευμα στην Ελλάδα. Το βιολογικό μου ρολόι είχε υποστεί "βραχυκύκλωμα". Προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου ότι πρέπει να κοιμηθεί, ενώ κάθε κύτταρό μου έλεγε ότι είναι ακόμα μέρα.

Έκλεισα τις κουρτίνες όσο καλύτερα μπορούσα, άκουσα τον αέρα να χτυπάει τους τοίχους και βυθίστηκα στον ύπνο. Ήμουν στην κορυφή της Ευρώπης, είχα δει τον ήλιο να νικάει το σκοτάδι, και η Vespa μου αναπαυόταν έξω, έχοντας ολοκληρώσει το πιο τρελό δρομολόγιο της ζωής της.


Αποχαιρέτησα το Nordkapp με την ικανοποίηση του νικητή και έστριψα το τιμόνι προς τα νοτιοανατολικά. Διασχίζοντας τα σύνορα της Φινλανδίας, το τοπίο "ίσιωσε". Η άγρια πέτρα της Νορβηγίας έδωσε τη θέση της σε μια θάλασσα από έλατα και σημύδες. Ο δρόμος, μια απέραντη ευθεία που έσκιζε το πράσινο, ήταν το τέλειο πεδίο για να σκεφτώ όλα όσα είχα ζήσει.

Έφτασα στο Rovaniemi αργά το απόγευμα. Είναι μια πόλη που ζει ανάμεσα στο παραμύθι και την πραγματικότητα, ακριβώς πάνω στη γραμμή του Αρκτικού Κύκλου (Napapiiri). Αν και ήταν Μάιος και το χωριό του Άγιου Βασίλη δεν είχε τη χριστουγεννιάτικη λάμψη του χειμώνα, η ενέργεια του μέρους ήταν μοναδική.

Μετά το "βραχυκύκλωμα" του Nordkapp, η διανυκτέρευση στο Rovaniemi ήταν η ευκαιρία μου να επανέλθω. Οι Φινλανδοί έχουν μια άλλη σχέση με τη σιωπή και το δάσος. Το σπιτάκι που έμεινα ήταν το καταφύγιο που χρειαζόμουν. Το βιολογικό μου ρολόι άρχισε σιγά-σιγά να συντονίζεται, καθώς το φως εδώ ήταν ελαφρώς πιο "μαλακό" από ό,τι στο ανοιχτό οροπέδιο του Βορρά.


Κοίταξα τη Vespa μου παρκαρισμένη έξω από το κατάλυμα. Είχε πλέον "πατήσει" σε τρεις σκανδιναβικές χώρες μέσα σε λίγες μέρες. Είχαμε αρχίσει πια να μετράμε τα χιλιόμετρα της επιστροφής, αλλά κάθε στάση στη Φινλανδία είχε τη δική της, ήσυχη γοητεία.

 

[fenia42]

Μονάχα ένας άνθρωπος που έχει δαμάσει την υπομονή του αρκετά μπορεί να τον κάνει αυτό τον άθλο, κι εσυ ως μαραθωνοδρόμος ξέρεις από υπομονή κι επιμονή. Μπράβο Θανο.
Διαβάζω έκπληκτη την ιστορία και δε χορταίνω εικόνες. Μέσα μου έχω μια αίσθηση ότι το 2011 ήταν πριν δυο χρόνια , αλλά πέρασαν κι ολας 15 από τότε.


Μηπως ξέρεις αν με Beverly μπορεί κανεις να φτάσει nordkapp, για ένα φίλο ρωτάω

 

[8avos]

Μονάχα ένας άνθρωπος που έχει δαμάσει την υπομονή του αρκετά μπορεί να τον κάνει αυτό τον άθλο, κι εσυ ως μαραθωνοδρόμος ξέρεις από υπομονή κι επιμονή. Μπράβο Θανο.
Διαβάζω έκπληκτη την ιστορία και δε χορταίνω εικόνες. Μέσα μου έχω μια αίσθηση ότι το 2011 ήταν πριν δυο χρόνια , αλλά πέρασαν κι ολας 15 από τότε.


Μηπως ξέρεις αν με Beverly μπορεί κανεις να φτάσει nordkapp, για ένα φίλο ρωτάω

Χαχα,να πεις του φίλου πως το Beverly ίδιο μοτέρ με την Vespa έχει οπότε μια χαρά πηγαίνει

Το κρατούσα για το επόμενο κεφάλαιο αλλά αφορμής δοθείσας το ποστ σου θα απαντήσω…ως νεαρότερος εντυπωσιαζόμουν απ την πρόκληση του «μακρινού»…τι ορίζεται άραγε ως μακρινό!

Και έτσι ξεκίναγε στο μυαλό μου ένα ταξίδι και έτσι το αντιμετώπιζα όταν επέστρεφα…τώρα όμως βλέπω πόσο μοναδικό ήταν τέτοιο εγχείρημα και με Vespa,καθώς προσπαθώ να φέρω την μέση μου στα ίσα της …ούτε να περπατήσω δεν μπορώ

 

[8avos]

Η κάθοδος από το Rovaniemi προς τον Νότο έγινε με τον χειρότερο δυνατό τρόπο. Ο ουρανός άνοιξε και η βροχή ήταν καταρρακτώδης για εκατοντάδες χιλιόμετρα. Όταν επιτέλους έφτασα στο Ελσίνκι, γύρω στις 20:00, ήμουν μούσκεμα μέχρι το κόκκαλο, παγωμένος και εξαντλημένος.

Το Ελσίνκι, εκείνο το βράδυ, μου φάνηκε άδειο και έρημο. Δεν είχα τη δύναμη να ψάξω για κάμπινγκ. Μπήκα στο πρώτο ξενοδοχείο που βρήκα μπροστά μου. Ήταν μια "χρυσή" παγίδα: 100€ το βράδυ για το δωμάτιο. Και το χειρότερο; Ζήτησα να βάλω τη Vespa κάπου ασφαλη,για να μην φάω κάνα πρόστιμο στην έρημη πόλη, και με χρέωσαν άλλα 25€ για το πάρκινγκ. Ένιωσα ότι με λήστευαν, αλλά η ανάγκη για ένα ζεστό ντους και ένα στεγνό κρεβάτι νίκησε τη λογική του budget.

Το ξενοδοχείο

Το επόμενο πρωί, όμως,το καλό το παλικάρι ξέρει και άλλο μονοπάτι . Μάζεψα τα πράγματα μου, αποχαιρέτησα το πανάκριβο ξενοδοχείο και κατευθύνθηκα στο Campsite Rastila, το κάμπινγκ του Ελσίνκι. Έστησα τη σκηνή μου, τακτοποίησα τη Vespa και αμέσως ένιωσα τη σιγουριά του budget traveler. Με τη σκηνή έτοιμη και το κόστος υπό έλεγχο, βγήκα να απολαύσω την πόλη.

Αφού τακτοποιήθηκα στο κάμπινγκ και άφησα πίσω μου την "οικονομική ψυχρολουσία" του ξενοδοχείου, βγήκα να γνωρίσω την πόλη. Περπατώντας προς το κέντρο, βρέθηκα μπροστά σε ένα θέαμα που με έκανε να σταματήσω.


Ο Καθεδρικός Ναός του Ελσίνκι ορθωνόταν μπροστά μου σαν λευκό βουνό. Ανέβηκα τα σκαλιά και από εκεί ψηλά, η πόλη φαινόταν επιτέλους φιλόξενη. Η ησυχία της Πλατείας της Συγκλήτου, η καθαρή αρχιτεκτονική και το φως που αντανακλούσε στους τρούλους μου έδωσαν την ηρεμία που χρειαζόμουν μετά από τόσες μέρες οδήγησης στη βροχή και το κρύο.

Ήταν η στιγμή που το ταξίδι άλλαξε ρυθμό. Από την "άγρια" φύση της Λαπωνίας και του Nordkapp, βρισκόμουν πλέον σε μια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα με βαριά ιστορία και εκλεπτυσμένη αισθητική. Η Vespa μου περίμενε υπομονετικά στο κάμπινγκ, κι εγώ απολάμβανα την πόλη, νιώθοντας ότι κάθε ευρώ που γλίτωνα από τη διαμονή στη σκηνή, το "επένδυα" σε εικόνες και εμπειρίες.

Αποχαιρέτησα το Ελσίνκι και το κάμπινγκ του, αλλά αντί να πάρω το φέρι για την "εύκολη" Ευρώπη, έστριψα το τιμόνι ανατολικά. Ο στόχος; Η Μάνα Ρωσία.

 

[evaT]

Εντάξει, η ιστορία σου είναι απίστευτη. Διαβάζω με κομμένη την ανάσα.

 

[8avos]

Εντάξει, η ιστορία σου είναι απίστευτη. Διαβάζω με κομμένη την ανάσα.

Την είχα γράψει κάποτε,όταν επέστρεψα εννοώ κοντά στο 2012,σε ένα βεσποφορουμ και έκανα τότε το λινκ κοπι πειστ εδώ.

Όμως έκλεισε εκεινο το φόρουμ και χάθηκε!
Προσφάτως,σκέφτηκα να μην αφήσω αυτό το ταξίδι να «χαθεί» και να την ξαναπεράσω εδώ!

Ετσι,την ξαναγράφω απ την αρχή !

 

[cosafiv]

ο Θανος ειναι η ζωντανη ιστορια στο χωρο της vespa και οχι μονο...
τα ταξιδια του ειναι μοναδικα, οταν αρχισει να γραφει , θα μεινουμε με το στομα ανοιχτο...
περιπετειες απο Ευρωπη μεχρι Αφρικη...
υποκλινομαι
(εχουμε πολυ καιρο να πιουμε μπυρες...)

 

[8avos]

ο Θανος ειναι η ζωντανη ιστορια στο χωρο της vespa και οχι μονο...
τα ταξιδια του ειναι μοναδικα, οταν αρχισει να γραφει , θα μεινουμε με το στομα ανοιχτο...
περιπετειες απο Ευρωπη μεχρι Αφρικη...
υποκλινομαι
(εχουμε πολυ καιρο να πιουμε μπυρες...)

Χρήστο ,τιμή να μου τα λές εσύ αυτά ένας ζωντανός θρύλος της Vespa!

Μας δίδαξες σωστά τι εστι ταξίδι με Vespa!

(Όντως,όμως με την απουσία σου στις χειμερινές κερδίζει και κανας άλλος κάνα φλουρί