Μια ρετρό ιστορία για τη Σίκινο

[Klair]

Κεφάλαιο 1ο​

Όλα αυτά τα χρόνια που είμαι μέλος στο travelstories, αρκετές φορές κάποια πολύ αγαπητά μέλη με έχουν παροτρύνει να γράψω ρετρό ιστορίες. Μέχρι στιγμής δεν το έχω κάνει. Δεν έχω γράψει, δηλαδή, μια ολοκληρωμένη ρετρό ιστορία, αλλά έχω συμβάλλει με ρετρό πινελιές σε ιστορίες άλλων μελών, κυρίως του @psilos3 στην πολυσέλιδη εξιστόρησή του για τα νησιά μας.

Στην πρόσφατη ιστορία μου για τη Νάξο έγιναν διάφορες συζητήσεις και αναφορές και σε άλλα νησιά. Υπήρξαν και αναμνήσεις από παλαιότερα χρόνια, τότε που οι διακοπές στα νησιά του Αιγαίου ήταν πιο αυθόρμητες, πιο ανάλαφρες, πιο απρογραμμάτιστες, πιο αυθεντικές, πιο ανθρώπινες, πιο εύκολες να πραγματοποιηθούν. Μέσα από τη «βιβλιοθήκη των αναμνήσεων» των μελών που συμμετείχαν στην κουβέντα, ανασύρθηκαν νοερές εικόνες που μάς ταξίδεψαν πίσω στον χρόνο, εικόνες που πολλές φορές, τότε, μάς φαίνονταν παράξενες και μάς έκαναν να χαμογελάμε, όπως για παράδειγμα ο τουρίστας της παρακάτω φωτογραφίας που σταμάτησε στη μέση του δρόμου για να φωτογραφίσει τον συμπαθέστατο γαϊδαράκο.

Αλοπρόνοια-Λιμάνι Σικίνου​

Όταν σε κάποιο σχόλιο ανέφερα ότι βρέθηκα στη Σίκινο το 2007, η φίλτατη @Smaragda53 μού ζήτησε αμέσως να γράψω λίγα παραπάνω λόγια για εκείνες τις διακοπές, καθώς το συγκεκριμένο νησί αποτελεί αγαπημένο της προορισμό τα τελευταία χρόνια. Ποτέ δεν μπορώ να χαλάσω χατίρι στη @Smaragda53 την οποία, παρόλο που δεν γνωρίζω προσωπικά, εκτιμώ και συμπαθώ απεριόριστα μέσα από τα γραπτά της και τις απόψεις της στο φόρουμ. Εδώ ταξίδεψα μέχρι το χωριό της, τα Βούρβουρα Αρκαδίας, επειδή μού το ζήτησε (φυσικά και αποδέχτηκα με μεγάλη χαρά την πρόκληση) και αφιέρωσα ένα ολόκληρο κεφάλαιο στην αντίστοιχη ιστορία μου για αυτό το υπέροχο μέρος, ρετρό ιστορία για τη Σίκινο δεν θα έγραφα;

Το σχέδιο ξεκίνησε το 2004, όταν συνέλαβα την ιδέα: «διακοπές μαμάς και γιου μόλις κλείνουν τα σχολεία». Έτσι, τελειώνοντας ο γιος το Δημοτικό βρεθήκαμε να κολυμπάμε στα τιρκουάζ νερά του Κουφονησίου. Τα επόμενα καλοκαίρια διακοπάραμε σε Κέρκυρα και Μύκονο και τον Ιούνιο του 2007 το πρόγραμμα έλεγε: Φολέγανδρο και Σίκινο.

Έχοντας περάσει καταπληκτικά στην πανέμορφη Φολέγανδρο, πήραμε το πλοίο των 19:00 με προορισμό τη Σίκινο. Μας υποδέχτηκε η βραδινή Αλοπρόνοια, ο παράλιος οικισμός που είναι το Λιμάνι του νησιού. Μόλις κατεβήκαμε από το καράβι, κινήσαμε να βρούμε την ταβέρνα του Λουκά (Lucas). Δεν αργήσαμε να την εντοπίσουμε αφού ήταν η κεντρικότερη, η οποία έβγαζε και τραπεζάκια κάτω από τα μεγάλα αρμυρίκια πάνω στην ξανθή άμμο της ανοργάνωτης παραλίας του μικρού χωριού. Οι ιδιοκτήτες διέθεταν ενοικιαζόμενα διαμερίσματα και στο Λιμάνι και στο βάθος του οικισμού μέσα στα χωράφια. Αρχικά, θέλησαν να μάς οδηγήσουν στα μακρινά από την παραλία δωμάτια, αλλά όταν τους είπαμε ότι δε διαθέτουμε αυτοκίνητο και ότι θέλουμε να είμαστε κοντά στην παραλία και τη στάση του λεωφορείου μάς έδωσαν ένα ολόκληρο διαμέρισμα με πλήρως εξοπλισμένη κουζίνα λίγα μόλις βήματα από την αμμουδιά το οποίο, κυριολεκτικά, κρεμόταν πάνω από το κύμα.

Μόλις τακτοποιηθήκαμε, βγήκαμε για φαγητό στην ταβέρνα. Στη συνέχεια αράξαμε στη βεράντα, αγναντεύοντας το φωτισμένο Λιμάνι και γεμάτοι προσμονή για την ημέρα που θα ξημέρωνε.

 

• 1
• 2
• 3
• 5
• 5

Επόμενο Κεφάλαιο

1 of 5

Go to chapter

Go

Επόμενη Last

[Klair]

Κεφάλαιο 2ο​

Το πρωί, το πρώτο πράγμα που κάναμε ήταν να βγούμε στη βεράντα για να δούμε τη θέα. Η θάλασσα ήταν ήρεμη, τα νερά πεντακάθαρα και όλο το Λιμάνι με την παραλία του απλωνόταν μπροστά μας, καλώντας μας να τρυπώσουμε κάτω από τη σκιά των καταπράσινων αρμυρικιών και να βουτήξουμε στα τιρκουάζ νερά της Αλοπρόνοιας. Αφήσαμε γρήγορα το δωμάτιο για να χαρούμε τη μέρα.

Η Αλοπρόνοια με τα άσπρα σπιτάκια, διάσπαρτα στα κτήματα και τις πλαγιές του βουνού, μοσχοβολούσε θυμάρι και ρίγανη.

Η θάλασσα μάς τράβηξε αμέσως κοντά της. Υπήρχαν κάμποσες δωρεάν δημοτικές ομπρέλες ανοιχτές πάνω στην παραλία-ελάχιστες κατειλημμένες-και οι ντόπιοι με τα παιδιά και τα εγγόνια τους είχαν ήδη ξεκινήσει να δροσίζονται στα κρυστάλλινα νερά.

Αποτραβηχτήκαμε στην άκρη της παραλίας βρίσκοντας καταφύγιο, από τον ήλιο που τσουρούφλιζε, κάτω από τα μεγάλα αρμυρίκια.

Θυμάμαι πολύ καλά ότι εκείνες τις μέρες είχε καύσωνα και μάλιστα, και στη Φολέγανδρο και στη Σίκινο, γίνονταν διακοπές ρεύματος για λίγες ώρες, γεγονός που μάς στέρησε την απόλαυση παγωτών φοβούμενοι το λιώσιμο και το ξαναπάγωμα του ευαίσθητου εδέσματος.

Ένα υπέροχο ξύλινο ιστιοφόρο αρμένιζε νωχελικά στα γαλαζοπράσινα νερά. Πουθενά χλιδάτα κότερα με δυνατές μουσικές, πουθενά φασαριόζικα jet ski, μόνο η γοητευτική ηρεμία του νησιού που δεν προσποιούνταν κάτι άλλο από αυτό που ήταν.

Το μεσημεράκι φάγαμε σε ένα τόσο δα ταβερνάκι στο Λιμάνι όπου ένας παππούς έφτιαχνε τηγανητές πατάτες και πεντανόστιμη χωριάτικη σαλάτα. Κάναμε και μια μεγάλη βόλτα εκτός οικισμού, σκαρφαλώνοντας σε μεγάλα βράχια και συναντώντας έναν φάρο που λειτουργούσε με ηλιακή ενέργεια.

Το απόγευμα πήραμε το λεωφορείο για να επισκεφθούμε αρχικά την Επισκοπή και στη συνέχεια τη Χώρα. Ανηφορίσαμε τον δρόμο έχοντας θέα τις αναβαθμίδες με τις καλλιέργειες, τις ξερολιθιές και τα κατάλευκα σπαρμένα εκκλησάκια. Φτάσαμε στην Επισκοπή μαζί με μια οικογένεια τεσσάρων ατόμων. Το λεωφορείο θα μάς περίμενε να ολοκληρώσουμε την επίσκεψη για να μάς γυρίσει πίσω στη Χώρα.

Ένα μονοπάτι ανάμεσα σε ολάνθιστα θυμάρια και ξερολιθιές οδηγούσε στην Επισκοπή.

Πρώτα φάνηκε το πίσω μέρος του οικοδομήματος και μετά ένα μοναχικό δεντράκι, η μοναδική παρέα του μνημείου. Α…υπήρχε και η ταμπέλα με το όνομα Επισκοπή.

INFO: Το μνημείο της Επισκοπής Σικίνου, είναι ένα μαυσωλείο των ρωμαϊκών χρόνων που ανοικοδομήθηκε τον 3ο αιώνα μ.Χ. και διατηρήθηκε μέχρι σήμερα σχεδόν ακέραιο λόγω της μετατροπής του σε βυζαντινό ναό με αδιάλειπτη χρήση. Το αρχαίο οικοδόμημα συνδυάζεται με διαδοχικές επεμβάσεις κατά τον μεσαίωνα και τα νεώτερα χρόνια, προσφέροντας ένα μοναδικό παλίμψηστο ιστορικών περιόδων που σπάνια διασώζεται σε άλλες περιπτώσεις αρχαίων μνημείων.

Σοβαρά πληγωμένο από καταστροφικούς σεισμούς και ανθρώπινες επεμβάσεις ανά τους αιώνες, το μνημείο εγκαταλείφθηκε τον 20ο αιώνα. Η Εφορεία Αρχαιοτήτων Κυκλάδων, το 2016, αποφάσισε την αποκατάστασή του και την επαναλειτουργία του για το κοινό. Το εντυπωσιακό αρχαίο μαυσωλείο, που δημιουργήθηκε στους μεταβατικούς αιώνες της Ύστερης Αρχαιότητας, υπήρξε διαχρονικά τοπόσημο για το νησί της Σικίνου. Η αρχαιολογική έρευνα που έλαβε χώρα κατά την αναστήλωση του μνημείου εμπλούτισε τις γνώσεις μας για τα ταφικά μνημεία της ρωμαϊκής περιόδου στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, καθώς και για τη βυζαντινή ναοδομία στις Κυκλάδες. Κατά τις εργασίες αποκατάστασης της Επισκοπής, αποκαλύφθηκαν πολύτιμα τεκμήρια του παρελθόντος, όπως επιγραφές και σπαράγματα ρωμαϊκών και βυζαντινών τοιχογραφιών, για τη διατήρηση των οποίων εγκαταστάθηκε σύστημα παρακολούθησης μικροκλίματος. Το σημαντικότερο εύρημα ήταν ο ερμητικά σφραγισμένος, ασύλητος τάφος μιας γυναίκας της ανώτερης τάξης, ονόματι «Νεικώ».

Δεν γνωρίζω πως δείχνει το μνημείο μετά την αποκατάσταση, εκείνο που σίγουρα γνωρίζω είναι ότι τότε είχα συγκλονιστεί μόλις το αντίκρισα. Σε ένα άνυδρο και ξερακιανό τοπίο με χαμηλή βλάστηση και συνονθύλευμα αρωμάτων ορθώθηκε μπροστά μας, λιτός και συγχρόνως μεγαλοπρεπής, ο ναός του Πυθίου Απόλλωνα. Οι δύο δωρικοί κίονες της πρόσοψής του με τη θύρα και το υπέρθυρό της βρίσκονταν σε, σχετικά, καλή κατάσταση. Σ’ αυτόν τον αρχαίο σκελετό, οι Χριστιανοί έχτισαν έναν ναό. Πάλι καλά που δεν τον γκρέμισαν τελείως!

Ελισσόμενοι ανάμεσα σε μοσχοβολιστούς θάμνους, τραβήξαμε την ανηφόρα για να βρεθούμε μπροστά σε ένα εκκλησάκι-μινιατούρα με ξεθωριασμένες τοιχογραφίες και θέα που σού έκοβε την ανάσα.

Επιστρέφοντας με το λεωφορείο στη Χώρα, η θέα του Κάστρου λίγο πριν τη στροφή μάς καθήλωσε με την άγρια και αφτιασίδωτη ομορφιά του.

Εδώ συμβαίνει η εξής ιδιομορφία. Με τις ονομασίες Κάστρο και Χωριό, δύο οικισμοί απλώνονται σε δύο αντικρινές βουνοπλαγιές, και αποτελούν τη Χώρα του νησιού. Την παράσταση κλέβει το Κάστρο, αλλά εμείς ξεκινήσαμε πρώτα από το Χωριό. Εδώ, ο χρόνος είχε σταματήσει.

Αφήνοντας πίσω μας το Δημοτικό Σχολείο του 1900

ένα μονόχρωμο παζλ από ολόλευκα σπιτάκια, πεζούλες, σκαλάκια και ατελείωτα στενά σαν λαβύρινθος, ήσυχο και ανέγγιχτο, χωρίς ίχνος τουρίστα, με μια αξιοθαύμαστη αρχιτεκτονική ξεδιπλώθηκε στα μάτια μας από τα πρώτα κιόλας βήματά μας. Μια γιαγιά ασβέστωνε τα σκαλοπάτια

και τα καλοκάγαθα ζωντανά, γνωρίζοντας με κλειστά μάτια τον δρόμο, επέστρεφαν χωρίς συνοδεία στο σπίτι τους.

Ανεβήκαμε τόσο ψηλά στον οικισμό που τα καλοασπρισμένα και περιποιημένα πέτρινα σκαλάκια έδωσαν τη θέση τους σε χορταριασμένα και απεριποίητα περάσματα.

Χωθήκαμε στον αυλόγυρο κάποιας ολόλευκης εκκλησιάς,

είδαμε γαλάζιες ξύλινες πορτούλες,

φούξια βουκαμβίλιες,

πολύχρωμα δειλινά με μεθυστικό άρωμα, μπλε πορτοπαράθυρα, τεράστια πήλινα κιούπια για ντεκόρ

και τηλεφωνικούς θαλάμους του ΟΤΕ (μουσειακό είδος στις μέρες μας).

Το Μουσείο το πετύχαμε κλειστό, αλλά κοντοσταθήκαμε για να θαυμάσουμε τον πριβέ μαντρότοιχο για την προστασία μιας λεμονιάς.

Στις Κυκλάδες, οι ντόπιοι έχτιζαν (και χτίζουν) παραδοσιακές ξερολιθιές γύρω από τις λεμονιές κυρίως για ανεμοπροστασία. Οι συγκεκριμένες μάντρες ονομάζονται συχνά «περιβόλια» ή «μποστάνια» και είναι απαραίτητες για πολλούς λόγους: ως φυσικοί ανεμοφράχτες, για τη διατήρηση της υγρασίας και της θερμότητας αλλά και για τη συγκράτηση του νερού. Τι ωραίο, να βλέπεις ένα δεντράκι να έχει το δικό του «σπιτάκι»!

Πολλές φορές βγήκαμε από τον λαβύρινθο σε ξέφωτα έχοντας άπλετη θέα προς τον έτερο οικισμό, το Κάστρο, για τον οποίο κινήσαμε ευθύς αμέσως.

Στην είσοδο του Κάστρου μάς προϋπάντησαν αμέτρητες φραγκοσυκιές.

Πιάσαμε θέσεις στις πεζούλες γύρω από τους Μύλους για να δούμε τον ολόχρυσο δίσκο να βουτάει μέσα στη θάλασσα.

Από κάτω μας το χάος με ολόλευκες πινελιές σε γαλάζιο φόντο.

Κάναμε τη βόλτα μας στα σοκάκια του Κάστρου όταν έπεσε το σκοτάδι.

Στην κεντρική πλατεία άναψαν οι προβολείς κι έκαναν ακόμη πιο εκτυφλωτικό το λευκό.

Καθίσαμε για φαγητό σε κάποιο ταβερνάκι στα σοκάκια και με το λεωφορείο επιστρέψαμε χορτάτοι ανέγγιχτες εικόνες στο Λιμάνι.

 

[taniakar]

Κεφάλαιο 2ο​

Το πρωί, το πρώτο πράγμα που κάναμε ήταν να βγούμε στη βεράντα για να δούμε τη θέα. Η θάλασσα ήταν ήρεμη, τα νερά πεντακάθαρα και όλο το Λιμάνι με την παραλία του απλωνόταν μπροστά μας, καλώντας μας να τρυπώσουμε κάτω από τη σκιά των καταπράσινων αρμυρικιών και να βουτήξουμε στα τιρκουάζ νερά της Αλοπρόνοιας. Αφήσαμε γρήγορα το δωμάτιο για να χαρούμε τη μέρα.

View attachment 539646


View attachment 539647


View attachment 539648

Η Αλοπρόνοια με τα άσπρα σπιτάκια, διάσπαρτα στα κτήματα και τις πλαγιές του βουνού, μοσχοβολούσε θυμάρι και ρίγανη.

View attachment 539649


View attachment 539650


View attachment 539651

Η θάλασσα μάς τράβηξε αμέσως κοντά της. Υπήρχαν κάμποσες δωρεάν δημοτικές ομπρέλες ανοιχτές πάνω στην παραλία-ελάχιστες κατειλημμένες-και οι ντόπιοι με τα παιδιά και τα εγγόνια τους είχαν ήδη ξεκινήσει να δροσίζονται στα κρυστάλλινα νερά.

View attachment 539652


View attachment 539653

Αποτραβηχτήκαμε στην άκρη της παραλίας βρίσκοντας καταφύγιο, από τον ήλιο που τσουρούφλιζε, κάτω από τα μεγάλα αρμυρίκια.

View attachment 539654

Θυμάμαι πολύ καλά ότι εκείνες τις μέρες είχε καύσωνα και μάλιστα, και στη Φολέγανδρο και στη Σίκινο, γίνονταν διακοπές ρεύματος για λίγες ώρες, γεγονός που μάς στέρησε την απόλαυση παγωτών φοβούμενοι το λιώσιμο και το ξαναπάγωμα του ευαίσθητου εδέσματος.

Ένα υπέροχο ξύλινο ιστιοφόρο αρμένιζε νωχελικά στα γαλαζοπράσινα νερά. Πουθενά χλιδάτα κότερα με δυνατές μουσικές, πουθενά φασαριόζικα jet ski, μόνο η γοητευτική ηρεμία του νησιού που δεν προσποιούνταν κάτι άλλο από αυτό που ήταν.

View attachment 539655

Το μεσημεράκι φάγαμε σε ένα τόσο δα ταβερνάκι στο Λιμάνι όπου ένας παππούς έφτιαχνε τηγανητές πατάτες και πεντανόστιμη χωριάτικη σαλάτα. Κάναμε και μια μεγάλη βόλτα εκτός οικισμού, σκαρφαλώνοντας σε μεγάλα βράχια και συναντώντας έναν φάρο που λειτουργούσε με ηλιακή ενέργεια.

View attachment 539658


View attachment 539657

Το απόγευμα πήραμε το λεωφορείο για να επισκεφθούμε αρχικά την Επισκοπή και στη συνέχεια τη Χώρα. Ανηφορίσαμε τον δρόμο έχοντας θέα τις αναβαθμίδες με τις καλλιέργειες, τις ξερολιθιές και τα κατάλευκα σπαρμένα εκκλησάκια. Φτάσαμε στην Επισκοπή μαζί με μια οικογένεια τεσσάρων ατόμων. Το λεωφορείο θα μάς περίμενε να ολοκληρώσουμε την επίσκεψη για να μάς γυρίσει πίσω στη Χώρα.

Ένα μονοπάτι ανάμεσα σε ολάνθιστα θυμάρια και ξερολιθιές οδηγούσε στην Επισκοπή.

View attachment 539661


View attachment 539660


View attachment 539662

Πρώτα φάνηκε το πίσω μέρος του οικοδομήματος και μετά ένα μοναχικό δεντράκι, η μοναδική παρέα του μνημείου. Α…υπήρχε και η ταμπέλα με το όνομα Επισκοπή.

View attachment 539663


View attachment 539664


View attachment 539665

INFO: Το μνημείο της Επισκοπής Σικίνου, είναι ένα μαυσωλείο των ρωμαϊκών χρόνων που ανοικοδομήθηκε τον 3ο αιώνα μ.Χ. και διατηρήθηκε μέχρι σήμερα σχεδόν ακέραιο λόγω της μετατροπής του σε βυζαντινό ναό με αδιάλειπτη χρήση. Το αρχαίο οικοδόμημα συνδυάζεται με διαδοχικές επεμβάσεις κατά τον μεσαίωνα και τα νεώτερα χρόνια, προσφέροντας ένα μοναδικό παλίμψηστο ιστορικών περιόδων που σπάνια διασώζεται σε άλλες περιπτώσεις αρχαίων μνημείων.

Σοβαρά πληγωμένο από καταστροφικούς σεισμούς και ανθρώπινες επεμβάσεις ανά τους αιώνες, το μνημείο εγκαταλείφθηκε τον 20ο αιώνα. Η Εφορεία Αρχαιοτήτων Κυκλάδων, το 2016, αποφάσισε την αποκατάστασή του και την επαναλειτουργία του για το κοινό. Το εντυπωσιακό αρχαίο μαυσωλείο, που δημιουργήθηκε στους μεταβατικούς αιώνες της Ύστερης Αρχαιότητας, υπήρξε διαχρονικά τοπόσημο για το νησί της Σικίνου. Η αρχαιολογική έρευνα που έλαβε χώρα κατά την αναστήλωση του μνημείου εμπλούτισε τις γνώσεις μας για τα ταφικά μνημεία της ρωμαϊκής περιόδου στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, καθώς και για τη βυζαντινή ναοδομία στις Κυκλάδες. Κατά τις εργασίες αποκατάστασης της Επισκοπής, αποκαλύφθηκαν πολύτιμα τεκμήρια του παρελθόντος, όπως επιγραφές και σπαράγματα ρωμαϊκών και βυζαντινών τοιχογραφιών, για τη διατήρηση των οποίων εγκαταστάθηκε σύστημα παρακολούθησης μικροκλίματος. Το σημαντικότερο εύρημα ήταν ο ερμητικά σφραγισμένος, ασύλητος τάφος μιας γυναίκας της ανώτερης τάξης, ονόματι «Νεικώ».

Δεν γνωρίζω πως δείχνει το μνημείο μετά την αποκατάσταση, εκείνο που σίγουρα γνωρίζω είναι ότι τότε είχα συγκλονιστεί μόλις το αντίκρισα. Σε ένα άνυδρο και ξερακιανό τοπίο με χαμηλή βλάστηση και συνονθύλευμα αρωμάτων ορθώθηκε μπροστά μας, λιτός και συγχρόνως μεγαλοπρεπής, ο ναός του Πυθίου Απόλλωνα. Οι δύο δωρικοί κίονες της πρόσοψής του με τη θύρα και το υπέρθυρό της βρίσκονταν σε, σχετικά, καλή κατάσταση. Σ’ αυτόν τον αρχαίο σκελετό, οι Χριστιανοί έχτισαν έναν ναό. Πάλι καλά που δεν τον γκρέμισαν τελείως!

View attachment 539666


View attachment 539667


View attachment 539668


View attachment 539669

Ελισσόμενοι ανάμεσα σε μοσχοβολιστούς θάμνους, τραβήξαμε την ανηφόρα για να βρεθούμε μπροστά σε ένα εκκλησάκι-μινιατούρα με ξεθωριασμένες τοιχογραφίες και θέα που σού έκοβε την ανάσα.

View attachment 539670


View attachment 539671


View attachment 539672


View attachment 539673

Επιστρέφοντας με το λεωφορείο στη Χώρα, η θέα του Κάστρου λίγο πριν τη στροφή μάς καθήλωσε με την άγρια και αφτιασίδωτη ομορφιά του.

View attachment 539674

Εδώ συμβαίνει η εξής ιδιομορφία. Με τις ονομασίες Κάστρο και Χωριό, δύο οικισμοί απλώνονται σε δύο αντικρινές βουνοπλαγιές, και αποτελούν τη Χώρα του νησιού. Την παράσταση κλέβει το Κάστρο, αλλά εμείς ξεκινήσαμε πρώτα από το Χωριό. Εδώ, ο χρόνος είχε σταματήσει.

Αφήνοντας πίσω μας το Δημοτικό Σχολείο του 1900

View attachment 539675

ένα μονόχρωμο παζλ από ολόλευκα σπιτάκια, πεζούλες, σκαλάκια και ατελείωτα στενά σαν λαβύρινθος, ήσυχο και ανέγγιχτο, χωρίς ίχνος τουρίστα, με μια αξιοθαύμαστη αρχιτεκτονική ξεδιπλώθηκε στα μάτια μας από τα πρώτα κιόλας βήματά μας. Μια γιαγιά ασβέστωνε τα σκαλοπάτια

View attachment 539676

και τα καλοκάγαθα ζωντανά, γνωρίζοντας με κλειστά μάτια τον δρόμο, επέστρεφαν χωρίς συνοδεία στο σπίτι τους.

View attachment 539677

Ανεβήκαμε τόσο ψηλά στον οικισμό που τα καλοασπρισμένα και περιποιημένα πέτρινα σκαλάκια έδωσαν τη θέση τους σε χορταριασμένα και απεριποίητα περάσματα.

View attachment 539678

Χωθήκαμε στον αυλόγυρο κάποιας ολόλευκης εκκλησιάς,

View attachment 539679


View attachment 539680

είδαμε γαλάζιες ξύλινες πορτούλες,

View attachment 539681

φούξια βουκαμβίλιες,

View attachment 539682

πολύχρωμα δειλινά με μεθυστικό άρωμα, μπλε πορτοπαράθυρα, τεράστια πήλινα κιούπια για ντεκόρ

View attachment 539683

και τηλεφωνικούς θαλάμους του ΟΤΕ (μουσειακό είδος στις μέρες μας).

View attachment 539684

Το Μουσείο το πετύχαμε κλειστό, αλλά κοντοσταθήκαμε για να θαυμάσουμε τον πριβέ μαντρότοιχο για την προστασία μιας λεμονιάς.

View attachment 539685

Στις Κυκλάδες, οι ντόπιοι έχτιζαν (και χτίζουν) παραδοσιακές ξερολιθιές γύρω από τις λεμονιές κυρίως για ανεμοπροστασία. Οι συγκεκριμένες μάντρες ονομάζονται συχνά «περιβόλια» ή «μποστάνια» και είναι απαραίτητες για πολλούς λόγους: ως φυσικοί ανεμοφράχτες, για τη διατήρηση της υγρασίας και της θερμότητας αλλά και για τη συγκράτηση του νερού. Τι ωραίο, να βλέπεις ένα δεντράκι να έχει το δικό του «σπιτάκι»!

Πολλές φορές βγήκαμε από τον λαβύρινθο σε ξέφωτα έχοντας άπλετη θέα προς τον έτερο οικισμό, το Κάστρο, για τον οποίο κινήσαμε ευθύς αμέσως.

View attachment 539686

Στην είσοδο του Κάστρου μάς προϋπάντησαν αμέτρητες φραγκοσυκιές.

View attachment 539687

Πιάσαμε θέσεις στις πεζούλες γύρω από τους Μύλους για να δούμε τον ολόχρυσο δίσκο να βουτάει μέσα στη θάλασσα.

View attachment 539688


View attachment 539689

Από κάτω μας το χάος με ολόλευκες πινελιές σε γαλάζιο φόντο.

View attachment 539690

Κάναμε τη βόλτα μας στα σοκάκια του Κάστρου όταν έπεσε το σκοτάδι.

View attachment 539691

Στην κεντρική πλατεία άναψαν οι προβολείς κι έκαναν ακόμη πιο εκτυφλωτικό το λευκό.

View attachment 539692


View attachment 539693

Καθίσαμε για φαγητό σε κάποιο ταβερνάκι στα σοκάκια και με το λεωφορείο επιστρέψαμε χορτάτοι ανέγγιχτες εικόνες στο Λιμάνι.


Συνεχίζεται....

Μας άρεσε πολύ η Σικινος, την επισκεφτηκαμε πέρσι.. Περιμένω τη συνέχεια..

 

[psilos3]

Τι ωραία!

 

[evaT]

Εμένα με εντυπωσιάζει πως έχεις τόσες πολλές και καλές φωτογραφίες από τότε. Βέβαια το 2007 δε το λες ρετρό ακριβώς αλλά και πάλι...

 

[Smaragda53]

Κεφάλαιο 1ο​

Όλα αυτά τα χρόνια που είμαι μέλος στο travelstories, αρκετές φορές κάποια πολύ αγαπητά μέλη με έχουν παροτρύνει να γράψω ρετρό ιστορίες. Μέχρι στιγμής δεν το έχω κάνει. Δεν έχω γράψει, δηλαδή, μια ολοκληρωμένη ρετρό ιστορία, αλλά έχω συμβάλλει με ρετρό πινελιές σε ιστορίες άλλων μελών, κυρίως του @psilos3 στην πολυσέλιδη εξιστόρησή του για τα νησιά μας.

Στην πρόσφατη ιστορία μου για τη Νάξο έγιναν διάφορες συζητήσεις και αναφορές και σε άλλα νησιά. Υπήρξαν και αναμνήσεις από παλαιότερα χρόνια, τότε που οι διακοπές στα νησιά του Αιγαίου ήταν πιο αυθόρμητες, πιο ανάλαφρες, πιο απρογραμμάτιστες, πιο αυθεντικές, πιο ανθρώπινες, πιο εύκολες να πραγματοποιηθούν. Μέσα από τη «βιβλιοθήκη των αναμνήσεων» των μελών που συμμετείχαν στην κουβέντα, ανασύρθηκαν νοερές εικόνες που μάς ταξίδεψαν πίσω στον χρόνο, εικόνες που πολλές φορές, τότε, μάς φαίνονταν παράξενες και μάς έκαναν να χαμογελάμε, όπως για παράδειγμα ο τουρίστας της παρακάτω φωτογραφίας που σταμάτησε στη μέση του δρόμου για να φωτογραφίσει τον συμπαθέστατο γαϊδαράκο.

View attachment 539609

Αλοπρόνοια-Λιμάνι Σικίνου​

Όταν σε κάποιο σχόλιο ανέφερα ότι βρέθηκα στη Σίκινο το 2007, η φίλτατη @Smaragda53 μού ζήτησε αμέσως να γράψω λίγα παραπάνω λόγια για εκείνες τις διακοπές, καθώς το συγκεκριμένο νησί αποτελεί αγαπημένο της προορισμό τα τελευταία χρόνια. Ποτέ δεν μπορώ να χαλάσω χατίρι στη @Smaragda53 την οποία, παρόλο που δεν γνωρίζω προσωπικά, εκτιμώ και συμπαθώ απεριόριστα μέσα από τα γραπτά της και τις απόψεις της στο φόρουμ. Εδώ ταξίδεψα μέχρι το χωριό της, τα Βούρβουρα Αρκαδίας, επειδή μού το ζήτησε (φυσικά και αποδέχτηκα με μεγάλη χαρά την πρόκληση) και αφιέρωσα ένα ολόκληρο κεφάλαιο στην αντίστοιχη ιστορία μου για αυτό το υπέροχο μέρος, ρετρό ιστορία για τη Σίκινο δεν θα έγραφα;

Το σχέδιο ξεκίνησε το 2004, όταν συνέλαβα την ιδέα: «διακοπές μαμάς και γιου μόλις κλείνουν τα σχολεία». Έτσι, τελειώνοντας ο γιος το Δημοτικό βρεθήκαμε να κολυμπάμε στα τιρκουάζ νερά του Κουφονησίου. Τα επόμενα καλοκαίρια διακοπάραμε σε Κέρκυρα και Μύκονο και τον Ιούνιο του 2007 το πρόγραμμα έλεγε: Φολέγανδρο και Σίκινο.

Έχοντας περάσει καταπληκτικά στην πανέμορφη Φολέγανδρο, πήραμε το πλοίο των 19:00 με προορισμό τη Σίκινο. Μας υποδέχτηκε η βραδινή Αλοπρόνοια, ο παράλιος οικισμός που είναι το Λιμάνι του νησιού. Μόλις κατεβήκαμε από το καράβι, κινήσαμε να βρούμε την ταβέρνα του Λουκά (Lucas). Δεν αργήσαμε να την εντοπίσουμε αφού ήταν η κεντρικότερη, η οποία έβγαζε και τραπεζάκια κάτω από τα μεγάλα αρμυρίκια πάνω στην ξανθή άμμο της ανοργάνωτης παραλίας του μικρού χωριού. Οι ιδιοκτήτες διέθεταν ενοικιαζόμενα διαμερίσματα και στο Λιμάνι και στο βάθος του οικισμού μέσα στα χωράφια. Αρχικά, θέλησαν να μάς οδηγήσουν στα μακρινά από την παραλία δωμάτια, αλλά όταν τους είπαμε ότι δε διαθέτουμε αυτοκίνητο και ότι θέλουμε να είμαστε κοντά στην παραλία και τη στάση του λεωφορείου μάς έδωσαν ένα ολόκληρο διαμέρισμα με πλήρως εξοπλισμένη κουζίνα λίγα μόλις βήματα από την αμμουδιά το οποίο, κυριολεκτικά, κρεμόταν πάνω από το κύμα.

View attachment 539615


View attachment 539616

Μόλις τακτοποιηθήκαμε, βγήκαμε για φαγητό στην ταβέρνα. Στη συνέχεια αράξαμε στη βεράντα, αγναντεύοντας το φωτισμένο Λιμάνι και γεμάτοι προσμονή για την ημέρα που θα ξημέρωνε.

View attachment 539617

Χμ! Χμ! Με συγκίνησες Klair, πολυ σ ευχαριστώ! Διαβάζω με πάθος!!!

 

[Klair]

Μας άρεσε πολύ η Σικινος, την επισκεφτηκαμε πέρσι.. Περιμένω τη συνέχεια..

Όσο και να έχουν αλλάξει τα πράγματα και οι καταστάσεις η Σίκινος, θέλω να πιστεύω, ότι παραμένει και θα συνεχίσει να παραμένει όμορφη και εναλλακτική.

Να ζητήσω να δούμε τις πρόσφατες φωτογραφίες σου για να έχουμε να κάνουμε παραλληλισμούς και συγκρίσεις;

 

[taniakar]

Όσο και να έχουν αλλάξει τα πράγματα και οι καταστάσεις η Σίκινος, θέλω να πιστεύω, ότι παραμένει και θα συνεχίσει να παραμένει όμορφη και εναλλακτική.

Να ζητήσω να δούμε τις πρόσφατες φωτογραφίες σου για να έχουμε να κάνουμε παραλληλισμούς και συγκρίσεις;

Βάζω ενδεικτικά μια φώτο από τη Χώρα, το Κάστρο, το Οινοποιείο Μαναλη και την Αλοπρόνοια. Υπέροχη η Σίκινος και εναλλακτική πραγματικά!

 

[Klair]

Εμένα με εντυπωσιάζει πως έχεις τόσες πολλές και καλές φωτογραφίες από τότε.

Καταρχάς σε ευχαριστώ για τη φιλοφρόνηση. Από εκείνο το δίδυμο νησιών (Φολέγανδρο-Σίκινο) διαθέτω 1.267 φωτογραφίες και πάρα πολλά videos. Για την εποχή τους ήταν όντως πολύ καλές. Με τα σημερινά φωτογραφικά μου δεδομένα είναι επιεικώς μέτριες (ως ποιότητα κακές, ως λήψεις μέτριες).

Οικογενειακώς έχουμε μια αγάπη για τη φωτογραφία. Τότε, εγώ είχα μια καλή ψηφιακή φωτογραφική μηχανή και ο γιος μια κάμερα με την οποία βιντεοσκοπούσε κάθε μέρα, όλη μέρα!

Επιστρέφοντας από τις διακοπές, ο γιος, επειδή το είχε και το έχει πολύ με την τεχνολογία, κάθισε και έφτιαξε μια ταινία από όλα εκείνα τα videos. Έκανε το μοντάζ, έβαλε χάρτες, έγραψε λεζάντες με πληροφορίες για το κάθε μέρος κλπ.

Σε αυτήν την ταινία ανέτρεξα για να ξαναζήσω εκείνες τις ωραίες στιγμές στα πιο όμορφα νησιά των Κυκλάδων μας. Είδα και τις φωτογραφίες και έβαλα σε χρονική σειρά τις δραστηριότητες της κάθε ημέρας για να τις αφηγηθώ σε αυτήν τη σύντομη ιστορία.

Μερικά screenshots από την ταινία του έφηβου, τότε, γιου​

Βέβαια το 2007 δε το λες ρετρό ακριβώς αλλά και πάλι...

Είδες την κορμάρα που είχα στη φωτογραφία; Ε…. άμα με δεις τώρα θα παραδεχτείς ότι μια χαρά ρετρό είναι η ιστορία

Εντάξει, χιούμορ κάνω. Μια χαρά κρατιέμαι ακόμη. Αφού μπορώ και σκαρφαλώνω σαν το κατσίκι σε βουνά και κορυφογραμμές και περπατάω ένα κάρο χιλιόμετρα στα ταξίδια είμαι σε καλό δρόμο

 

[Klair]

Βάζω ενδεικτικά μια φώτο από τη Χώρα, το Κάστρο, το Οινοποιείο Μαναλη και την Αλοπρόνοια. Υπέροχη η Σίκινος και εναλλακτική πραγματικά!

Ωωω! Σε ευχαριστώ πάρα πολύ για την άμεση ανταπόκριση!

 

[Klair]

Χμ! Χμ! Με συγκίνησες Klair, πολυ σ ευχαριστώ! Διαβάζω με πάθος!!!

Θα ζητήσω και από εσένα, αν θέλεις, να βάλεις πρόσφατες φωτογραφίες για να δούμε τις ομορφιές του νησιού!

 

[Smaragda53]

Θα ζητήσω και από εσένα, αν θέλεις, να βάλεις πρόσφατες φωτογραφίες για να δούμε τις ομορφιές του νησιού!

Εμ εδώ είναι το πρόβλημα, δε ξέρω πως να τις στείλω. Πρέπει να "πιάσω" το γιο μου, να έχει χρόνο, να μου δείξει. Γι αυτό δεν έχω γράψει άλλες ιστορίες, αλλιώς θα εγραφα. Πάντως βλέποντας τις δικές σου φωτογραφίες, ελάχιστα πράγματα έχουν αλλαξει, μη σου πω και τίποτα! Σίγουρα 1-2 μπαράκια, 1 μαγαζί με ρούχα και το βιβλιοπωλείο που δεν ξέρω αν υπήρχε όταν πήγες. Έχουν βάλει και μερικά παγκάκια στην παραλία, στην Αλοπρονοια. Ευτυχώς! Α, και η Επισκοπή που άνοιξε και είναι ένας απίθανος τύπος που ξεναγεί πλέον! Κάποια στιγμή ευελπιστούν να κάνουν και το παλιό σχολείο, μουσείο. Βάλανε ταμπέλα πάντως.Κανουν και φεστιβάλ κινηματογράφου τον Αύγουστο με την οθόνη στην άμμο της Αλοπρονοιας. Τέλειο!