Μια ρετρό ιστορία για τη Σίκινο

[Klair]

Κεφάλαιο 3ο​

Ξημέρωσε η προ-τελευταία μέρα των διακοπών. Το πρωινό το αφιερώσαμε στην παραλία της Αλοπρόνοιας, στο γνωστό και αγαπημένο σημείο κάτω από την παχιά σκιά των αρμυρικιών. Τα νερά, για ακόμη μια φορά, ήταν γαλήνια και κρυστάλλινα.

Στη συνέχεια, αποφασίσαμε να κάνουμε βόλτα με τη βάρκα μέχρι την παραλία του Αγίου Γεωργίου, τη δεύτερη σε μέγεθος παραλία της Σικίνου. Βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του νησιού και μια κόκκινη και λευκή βαρκούλα, με το όνομα Άγιος Δημήτριος, πήγαινε κόσμο καθημερινά για μπάνιο. Το πρωινό δρομολόγιο, εκείνο δηλαδή που άφησε τους λουόμενους, είχε ήδη πραγματοποιηθεί. Εμείς, θα πηγαίναμε στο δρομολόγιο της παραλαβής των παραθεριστών απλώς για να δούμε τον Άγιο Γεώργιο, επαφιόμενοι στην καλή θέληση του βαρκάρη να μάς αφήσει να περπατήσουμε στην παραλία και να ρίξουμε και μια γρήγορη βουτιά. Μην ξεχνάμε ότι οι διακοπές αυτές έγιναν τον Ιούνιο, γεγονός που σήμαινε ότι οι επισκέπτες του νησιού ήταν λιγοστοί και το δρομολόγιο αυτό ήταν ένα και μοναδικό ημερησίως.

Συναντήσαμε τον βαρκάρη στο Λιμάνι. Με λιγοστές κουβέντες κάναμε τη συνεννόηση και μπήκαμε στη βάρκα. Ένας απαλός κυματισμός λίκνιζε ρυθμικά το ξύλινο σκαρί, προσδίδοντάς του μια κίνηση παρόμοια με αυτήν της κούνιας του μωρού, σχεδόν υπνωτική. Ο βαρκάρης, με διαρκώς σκυμμένο το κεφάλι και κοιτάζοντας μονίμως το ξύλινο πάτωμα, δεν έβγαλε άχνα καθόλη τη διάρκεια της διαδρομής. Αν, που και που, δεν έπινε μερικές γουλιές μπίρας από ένα μπουκάλι που είχε ακουμπισμένο δίπλα στο πόδι του θα έλεγα ότι τον είχε πάρει ο ύπνος.

Κοιταζόμασταν με τον γιο μου και συνομιλούσαμε με τα μάτια. Πώς βλέπει πού πάμε; Θα φτάσουμε στην παραλία ή θα βρεθούμε απέναντι στην Ίο; Περάσαμε το Διαλισκάρι, την προσβάσιμη και με αυτοκίνητο μέσω χωματόδρομου αμμουδιά,

και μετά από λίγο ακόμη νωχελικό κούνημα αντικρίσαμε τον βραχώδη σχηματισμό που στολίζει την παραλία του Αγίου Γεωργίου και φέρει το όνομα: βραχονησίδα Αγίου Γεωργίου. Σε πολύ λίγο προσεγγίσαμε και την παραλία.

Η βραχονησίδα του Αγίου Γεωργίου και στο βάθος η Ίος​

Η βραχονησίδα του Αγίου Γεωργίου, λήψη από την ομώνυμη παραλία​

Η παραλία του Αγίου Γεωργίου​

Έδεσε τη βάρκα σε μια μικρή τσιμεντένια προβλήτα δίπλα στα βράχια και τότε άνοιξε το στόμα του για να μάς πει ότι προλαβαίναμε να κάνουμε μια σύντομη βόλτα και να ρίξουμε και μια βουτιά.

Οι λιγοστοί λουόμενοι, βλέποντας τη βάρκα να καταφθάνει, είχαν αρχίσει διαδικασία μαζέματος των ομπρελών και των μπανιερών τους. Από τη μοναδική ταβέρνα πετάχτηκαν ακόμα μερικοί.

Έτσι, βρεθήκαμε για λίγο σε ένα φυσικό καταφύγιο με αρμυρίκια, μικρά βότσαλα και άμμο, και με πεντακάθαρα διάφανα νερά που μάς καλοδέχτηκαν στην αγκαλιά τους για να μάς προσφέρουν τη δροσιά και τη φρεσκάδα που μάς είχε στερήσει η ζέστη και ο ανελέητος ήλιος κατά τη διάρκεια της διαδρομής μέχρις εκεί.

Ήμασταν οι τελευταίοι που επιβιβαστήκαμε στη βάρκα και το ταξίδι της επιστροφής στην Αλοπρόνοια ξεκίνησε.

Είδαμε και από την πλευρά της θάλασσας το διαμερισματάκι μας

και όταν αποβιβαστήκαμε στο Λιμάνι οι ψαράδες είχαν ήδη παραταχθεί στην προβλήτα με τα καλάμια τους. Επιστρέψαμε στο κατάλυμα για μπανάκι και ανασύνταξη για την απογευματινή-βραδινή μας έξοδο στη Χώρα. Σειρά είχε η εξερεύνηση του Κάστρου και η ανάβαση στην Ιερά Μονή Παναγίας Χρυσοπηγής (Ζωοδόχου Πηγής), αλλά αυτό θα το περιγράψω στο επόμενο κεφάλαιο.

 

[Klair]

Εμ εδώ είναι το πρόβλημα, δε ξέρω πως να τις στείλω. Πρέπει να "πιάσω" το γιο μου, να έχει χρόνο, να μου δείξει. Γι αυτό δεν έχω γράψει άλλες ιστορίες, αλλιώς θα εγραφα.

Τι κρίμα που για αυτόν τον λόγο δεν γράφεις ιστορίες. Πάντως, δεν είναι μια δύσκολη διαδικασία. Λίγη εξοικείωση χρειάζεται και είμαι σίγουρη ότι θα τα καταφέρεις περίφημα.

Πάντως βλέποντας τις δικές σου φωτογραφίες, ελάχιστα πράγματα έχουν αλλαξει, μη σου πω και τίποτα! Σίγουρα 1-2 μπαράκια, 1 μαγαζί με ρούχα και το βιβλιοπωλείο που δεν ξέρω αν υπήρχε όταν πήγες. Έχουν βάλει και μερικά παγκάκια στην παραλία, στην Αλοπρονοια. Ευτυχώς!

Πολύ ευχάριστα όλα αυτά που περιγράφεις. Χαίρομαι που υπάρχουν μόνο αυτές οι "ανώδυνες" αλλαγές. Δε θυμάμαι να υπήρχε τότε βιβλιοπωλείο, αλλά δεν είμαι και 100% σίγουρη, μην πω και ανακρίβειες.

Α, και η Επισκοπή που άνοιξε και είναι ένας απίθανος τύπος που ξεναγεί πλέον!

Πραγματικά, δεν ξέρω πώς θα μου "κάτσει" αισθητικά αν αντικρίσω το μνημείο μετά την αποκατάσταση. Προς θεού, δε λέω ότι έπρεπε να αφεθεί στην τύχη του και κάποια στιγμή να καταρρεύσει, αλλά εκείνο το δέος της πρώτης επαφής δε θα το ξεχάσω ποτέ. Ένιωσα ότι ταξίδεψα με χρονοκάψουλα πίσω στον χρόνο. Αυτή η "παραμελησιά" (ξέρω ότι η σωστή λέξη είναι παραμέληση), ο ξεφτισμένος σοβάς, τα διπλανά χαλάσματα, η σκευρωμένη πόρτα με τις φυράδες, το πάντρεμα των λαξευμένων μαρμάρων με τον πέτρινο μαντρότοιχο, οι τεράστιες μονοκόματες πλάκες στο δάπεδο που σκέπαζαν κάποιο υπόγειο άνοιγμα, το χορταριασμένο πέτρινο δάπεδο, όλα μαζί με πήραν απ' το χέρι και μού μαρτύρησαν την αρχαία ιστορία.

Κάποια στιγμή ευελπιστούν να κάνουν και το παλιό σχολείο, μουσείο. Βάλανε ταμπέλα πάντως.

Τέλεια! Μπράβο!

Κανουν και φεστιβάλ κινηματογράφου τον Αύγουστο με την οθόνη στην άμμο της Αλοπρονοιας.

 

[Klair]

το βιβλιοπωλείο που δεν ξέρω αν υπήρχε όταν πήγες.

Δε θυμάμαι να υπήρχε τότε βιβλιοπωλείο, αλλά δεν είμαι και 100% σίγουρη, μην πω και ανακρίβειες.

Λοιπόν, το έψαξα λίγο και όντως δεν υπήρχε βιβλιοπωλείο το 2007.

Παραθέτω απόσπασμα από το άρθρο:

Η Σίκινος, η οποία με το ζόρι έχει 200 μόνιμους κατοίκους τον χειμώνα, ασφαλώς δεν διαθέτει πολλές υποδομές ούτε υπηρεσίες που έχει κανείς συνηθίσει στην πόλη. Δεν έχει, για παράδειγμα, τράπεζα παρά μόνο ΑΤΜ (και αυτό συχνά ξεμένει από χρήματα, οπότε καλό είναι να έχει κανείς μαζί του αρκετά μετρητά!), ούτε ταξί.

Το τελευταίο πράγμα που περιμένει κανείς να δει στη μισοξεχασμένη Σίκινο, είναι ένα βιβλιοπωλείο χωμένο σε ένα δρομάκι της Χώρας.

Και όχι οποιοδήποτε βιβλιοπωλείο, αλλά ένα που θα το ζήλευε ακόμη και η Αθήνα. Πρόκειται για το «σηματολόγιον» (από την ομώνυμη συλλογή με ρήσεις του Οδυσσέα Ελύτη) του Στέλιου Ρογκάκου, του ανθρώπου που το δημιούργησε και το λειτουργεί, σε συνεργασία με τη Μαλαματένια Τσεβά, «μια ευφυέστατη νέα επιχειρηματία, η οποία αποτελεί το κλειδί για την επιβίωση και την κερδοφορία του εγχειρήματος», όπως λέει ο ίδιος.

Το βιβλιοπωλείο, που άνοιξε το 2016 και λειτουργεί από τον Μάιο έως τον Οκτώβριο, εντυπωσιάζει με την υψηλή αισθητική του και με τις υψηλής ποιότητας επιλογές των βιβλίων του, τα οποία αντιστέκονται στις «εύκολες» εμπορικές προτάσεις. Οι Έλληνες επισκέπτες της Σικίνου μπορεί να είναι σίγουροι ότι θα βρουν εδώ καλά βιβλία, που και στο βιβλιοπωλείο μιας μεγάλης πόλης μπορεί να μην βρουν. Αλλά και οι ξένοι τουρίστες όλο και κάτι θα βρουν στη γλώσσα τους.

Είναι σημαντικό και ασυνήθιστο για επαρχιακό κατάστημα του είδους του ότι δεν είναι βιβλιοχαρτοπωλείο (κάτι που θα το βοηθούσε εμπορικά), αλλά αμιγές βιβλιοπωλείο που πουλάει μόνο βιβλία και τίποτε άλλο -και μάλιστα επιλεγμένα και «ψαγμένα».

Το πλήρες άρθρο εδώ:Μια έκπληξη στη μικρή Σίκινο: Ένα βιβλιοπωλείο που δύσκολα βρίσκεις ακόμη και στην Αθήνα! | Το Κουτί της Πανδώρας

 

[Klair]

«Σηματολόγιον» ένα ξεχωριστό βιβλιοπωλείο στη Σίκινο

2 Ιουλίου 2016

Μια πολύ ευχάριστη έκπληξη περιμένει τους επισκέπτες της Χώρας στη Σίκινο! Εδώ και πολύ λίγες μέρες ξεκίνησε τη λειτουργία του το πρώτο βιβλιοπωλείο του νησιού κάτω από τον τίτλο “σηματολόγιον”. Το μικρό νησί των δυτικών Κυκλάδων με την ξεχωριστή ομορφιά αποκτά για πρώτη φορά το δικό του χώρο βιβλίου. Δίνεται έτσι η δυνατότητα στους επισκέπτες να ταξιδέψουν στις σελίδες προσεκτικά επιλεγμένων λογοτεχνικών τίτλων μέσα σε ένα ήσυχο, καλαίσθητο και φιλικό περιβάλλον.

Συναντήσαμε τον υπεύθυνο του βιβλιοπωλείου, κ. Στέλιο Ρογκάκο και είχαμε τη χαρά να συνομιλήσουμε μαζί του και να απαντήσει στις ερωτήσεις μας.

-Κύριε Ρογκάκο, πείτε μας λίγα λόγια για την απόφασή σας να έρθετε στη Σίκινο και ν' ανοίξετε το βιβλιοπωλείο.

–Ερχόμουν για διακοπές τα τελευταία δύο χρόνια και μου άρεσε πάρα πολύ το νησί. Η αγάπη μου για το βιβλίο με οδήγησε στην απόφαση ν' ανοίξω αυτό το βιβλιοπωλείο εδώ, σ' έναν τόπο που επίσης αγαπώ πάρα πολύ.

-Το όνομα του βιβλιοπωλείου πώς προέκυψε;

–Υπάρχει ένα μικρό εκκλησάκι κάτω ακριβώς από το Μοναστήρι της Χρυσοπηγής που είναι αφιέρωμα του Οδυσσέα Ελύτη. Σκέφτηκα να διαλέξω έναν τίτλο από τις ποιητικές συλλογές του μεγάλου μας ποιητή κι έτσι κατέληξα στο “σηματολόγιον”, που συνδέεται με τη θάλασσα και με το ναυτικό.​

-Παρατηρήσαμε ότι έχετε κάνει εξαιρετική επιλογή στους τίτλους των βιβλίων που διατίθενται στο βιβλιοπωλείο. Θα θέλατε να μας πείτε ποιο ήταν το σκεπτικό σας και πώς οδηγηθήκατε στις συγκεκριμένες επιλογές;

–Υποθέτω πως έχει να κάνει με το σκεπτικό ενός φιλαναγνώστη που επισκέπτεται τακτικά κάποια βιβλιοπωλεία κι ενώ έχει στο μυαλό του κάποια τελευταία κυκλοφορία που θα ήθελε ν' αποκτήσει, ταυτόχρονα επιθυμεί ν' ανακαλύψει και κάτι που δεν περιμένει. Για τον λόγο αυτό επέλεξα να υπάρχει κι ένας συγκεκριμένος αριθμός δυσεύρετων και σπάνιων βιβλίων που θα μπορούσε κανείς να προμηθευτεί. Όσο αφορά τις τρέχουσες κυκλοφορίες εστίασα κυρίως στα “ποιοτικά” βιβλία τόσο σε σχέση με την εκδοτική δουλειά που έχει γίνει, όσο και σε σχέση με το περιεχόμενο.

-Το βιβλιοπωλείο σας διακρίνεται για την υψηλή αισθητική του. Είναι ένας χώρος ιδιαίτερα φροντισμένος. Είναι κάτι που το πετύχατε μόνος σας ή δεχθήκατε κάποια βοήθεια;

–Σας ευχαριστώ πολύ για τα καλά σας λόγια. Υπήρξε μια πολύ στενή συνεργασία με την ιδιοκτήτρια του καταστήματος, κυρία Μαλαματένια Τσεβά και τη μητέρα της, κυρία Νάνση Λούση, που με βοήθησαν πολύ στη διαμόρφωση του χώρου.

-Γνωρίζετε τι ήταν πριν το κατάστημα αυτό; Ποια ήταν η χρήση του;
–(γέλια) Το βιβλιοπωλείο μας ήταν πριν…κρεοπωλείο !!!

-Βρισκόμαστε στη Σίκινο, ένα από τα λιγότερο τουριστικά νησιά των Κυκλάδων. Τι έχει αυτό το νησί που το κάνει τόσο διαφορετικό για σας;

–Θα σας απαντήσω με μια λέξη: ΑΠΛΟΤΗΤΑ! Δεν υπάρχει τίποτα επιτηδευμένο, μια πλήρης αρμονία τοπίου και μιας, ας μου επιτραπεί να το πω, εσωτερικής γαλήνης.

Το πλήρες άρθρο εδώ:"Σηματολόγιον", ένα ξεχωριστό βιβλιοπωλείο στη Σίκινο - viewtag.gr

 

[Smaragda53]

Επίσης δεν ξέρω, αν είδες περισυ στο Κυκλαδικο μουσείο τον τάφο της Νεικως (Νεικους?) που βρέθηκε ασυλλητος κάτω από το δάπεδο της Επισκοπης. Αξίζει να διαβάσεις στο ιντερνετ
την ιστορία της, είναι ένα μυστήριο που πλανάται από τη ρωμαϊκή εποχή!

 

[Klair]

Είμαι ήδη διαβασμένη. Με την πολύ εύστοχη συμμετοχή σου στην αφήγηση δίνεις τροφή για περισσότερη γνώση και ενημέρωση και σε ευχαριστώ πολύ για αυτό.

Όμως, όποιος αναγνώστης ενδιαφέρεται να μάθει για τη Νεικώ και τον βίαιο θάνατό της μπορεί να διαβάσει την ιστορία της εδώ: https://cycladic.gr/i-apoklinousa-tafi-tis-neikos-apo-ti-sikino/

 

[Klair]

Κεφάλαιο 4ο​

Η Σίκινος, το αυθεντικότερο νησί των Κυκλάδων, υμνήθηκε από τον Ελύτη. «Πρωτ’ αγαπούσα στο Χωριό, τώρα αγαπώ στο Κάστρο και μες στη Λότζια θα σφαχτώ που βασιλεύει τ’ άστρο». «Άσημος τόπος» κατά τον Σόλωνα, «άγριος, απομονωμένος, ανεμοδαρμένος τόπος» σύμφωνα με τους ξένους περιηγητές του 19ου αιώνα. H Σίκινος ούτε σπουδαίο φυσικό λιμάνι είχε, ούτε καλλιεργήσιμες εκτάσεις, ούτε ορυκτά. Ήδη, από την εποχή της αρχαίας Αθήνας, ήταν γνωστή για τη φτώχεια της και συνήθως αυτά τα μέρη λειτούργησαν ως τόποι εξορίας.

Στην αρχαιότητα, το αρχικό της όνομα ήταν Οινόη που προέρχεται από τη λέξη οίνος αποκαλύπτοντας ότι η Σίκινος ήταν δημοφιλής για την οινοκαλλιέργεια. Ωστόσο, πίσω από το σημερινό όνομα του νησιού κρύβονται διάφορες ιστορίες.

Έναν χρόνο πριν από την Αργοναυτική Εκστρατεία, οι γυναίκες στη Λήμνο από δίψα για εκδίκηση σκότωσαν με σχέδιο μια νύχτα στο κρεβάτι όλους τους άντρες του νησιού, γιατί τις είχαν αρνηθεί και έσμιγαν ερωτικά με γυναίκες που είχαν φέρει από την αντικρινή Θράκη κάνοντας επιδρομές. Και δε σκότωσαν μόνο τους άντρες μαζί με τις ερωμένες τους, αλλά και όλα τα αρσενικά παιδιά, γιατί φοβήθηκαν πως όταν θα μεγάλωναν, θα εκδικούνταν για τον θάνατο των πατεράδων τους. Μόνο η Υψιπύλη λυπήθηκε τον γέροντα πατέρα της, τον Θόαντα, που ήταν ο βασιλιάς της χώρας. Τον έβαλε σε μια κιβωτό και τον έριξε στη θάλασσα μήπως και γλιτώσει. Αυτόν τον έσωσαν οι ψαράδες στην Οινόη, το νησί που ονομάστηκε Σίκινος από τον γιο που γέννησε η Νύμφη Νηΐδα όταν έγινε γυναίκα του Θόαντα.

Η Χώρα αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα παραδοσιακού κυκλαδίτικου οικισμού. Λευκά σπίτια με μπλε λεπτομέρειες και στενά λιθόστρωτα σοκάκια ακολουθούν το φυσικό ανάγλυφο του εδάφους συνθέτοντας ένα σκηνικό λιτό, αλλά μαγευτικό. Στην καρδιά της Χώρας δεσπόζει το Κάστρο. Γύρω από αυτό αναπτύχθηκε ο οικισμός, λειτουργώντας στο παρελθόν ως φυσικό οχυρό προστασίας από πειρατικές επιδρομές. Είχε έρθει η ώρα να εξερευνήσουμε ενδελεχώς και αυτό το κομμάτι του νησιού. Αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε από τα ψηλά, από τα πολύ ψηλά.

Σκαρφαλωμένη στην κορυφή του γκρεμού πάνω από το Κάστρο, με πανοραμική θέα στο Αιγαίο, ορθώνεται η Μονή της Ζωοδόχου Πηγής ή Χρυσοπηγής, που κυριολεκτικά σημαίνει ζωογόνος πηγή, φόρος τιμής στην Παναγία. Αρχίσαμε να ανηφορίζουμε τα ασβεστωμένα και καλοσχηματισμένα σκαλοπάτια.

Κοιτάζοντας ψηλά, ήταν μακρύς ο δρόμος για την κορυφή.

Κοιτάζοντας απέναντι, το Χωριό, που είχαμε περπατήσει το προηγούμενο απόγευμα, φαινόταν τόσο μικροσκοπικό που θαρρούσες ότι τα λευκά σπιτάκια του μπορούσαν να χωρέσουν στη χούφτα τού ενός χεριού.

Περάσαμε τους μισογκρεμισμένους μύλους.

Τα σκαλιά έγιναν πιο άτσαλα, πιο χωμάτινα και η φύση είχε κυριαρχήσει πάνω τους. Ολόχρυσα φρύγανα ή λεβαντίνες φύτρωναν στο πλάι και καταμεσής τους υποχρεώνοντάς μας να δίνουμε μεγαλύτερη προσοχή στα βήματά μας.

Στη συνέχεια, τα σκαλιά έδωσαν τη θέση τους σε ασβεστωμένες πέτρες ατάκτως ερριμμένες στην ανηφορική πλαγιά.

Πριν καταλήξουμε στη Μονή συναντήσαμε το εκκλησάκι της Παναγίας της Παντοχαράς, το λεγόμενο εκκλησάκι του μεγάλου μας ποιητή Ελύτη. Και ενώ ο ίδιος ο ποιητής δεν είχε επισκεφθεί ποτέ του το νησί, η αγάπη του για τη Σίκινο είναι φανερή μέσα από τα ποιήματά του μιας και για τον ίδιο η Σίκινος εξέφραζε την παρθένα, καθαρή Ελλάδα. Την επιθυμία στη διαθήκη του για το χτίσιμο του ναού εκπλήρωσε η ποιήτρια σύντροφός του, Ιουλίτα Ηλιοπούλου.

«Η Παναγιά το πέλαγο/ κρατούσε στην ποδιά της/ Τη Σίκινο την Αμοργό/ και τ’ άλλα τα παιδιά της» (Τα ρω του έρωτα)

«Ψηλά την ώρα που σε μέγα βάθος/ Αφρίζοντας περνά μια Σίκινος» (Ο μικρός ναυτίλος).

Φτάσαμε μπροστά στη Μονή έχοντας ολόγυρα ανυπέρβλητη θέα.

Το Χωριό και το Κάστρο, έμοιαζαν με πίνακα ζωγραφικής που εξελισσόταν με λευκές και γαλάζιες πινελιές στις αντικριστές πλαγιές του βουνού.

Αλλά και ολόκληρος ο κόλπος της Αλοπρόνοιας φαινόταν από εκεί ψηλά.

Η Μονή χτίστηκε την περίοδο της πειρατείας που εξαπλώθηκε μετά τον μεγάλο Κρητικό πόλεμο του 1645-1669 και χρησιμοποιήθηκε ως οχυρό για την προστασία των κατοίκων από τους πειρατές. Λειτουργούσε ως μοναστήρι μέχρι το 1834 όταν με διάταγμα του βασιλιά Όθωνα έκλεισε αφού εκεί ζούσαν μόνο λίγες μοναχές.

Η αρχιτεκτονική του Μοναστηριού θυμίζει φρούριο. Το κτίριο περιβάλλεται από ψηλά τείχη, με επάλξεις και η βόρεια πλευρά είναι απροσπέλαστη. Η μοναδική είσοδος στη δυτική πλευρά προστατευόταν από μια τόσο καλοφτιαγμένη πύλη, (φτιαγμένη από ξύλο άρκευθου, ντυμένο με φύλλα σιδήρου), που σύμφωνα με τις ιστορίες, ένας πειρατής προκειμένου να παραβιάσει την πύλη έπρεπε να μετακινήσει τα κανόνια μέχρι επάνω. Φυσικά, η πόρτα εκείνη έχει αντικατασταθεί και εμείς τη βρήκαμε κλειστή αφού μια νέα αρχή λειτουργίας για το Μοναστήρι έγινε το 2015 όταν κάποια τμήματα ανακαινίστηκαν.

Η Μονή χτίστηκε το 1690 και υπήρξε το ύστατο αλλά μάταιο οχυρό των κατοίκων από τις αρπαγές, τους βιασμούς και τις λεηλασίες. Ούτε η βαριά ξύλινη πόρτα, ούτε οι ψηλοί τοίχοι, ούτε οι κρύπτες, ούτε οι ζεματίστρες και τα μυστικά περάσματα, ούτε οι πολεμίστρες και οι έξοδοι διαφυγής με σκοινιά προς τον γκρεμό αλλά ούτε και οι δεήσεις εμπόδιζαν τους πειρατές που ερήμωσαν αρκετές φορές το νησί.

Έφτασα μέχρι το χείλος του γκρεμού

κοιτάζοντας προς το χάος

και σιγά-σιγά πήραμε τον δρόμο της επιστροφής προς το Κάστρο.

Το Κάστρο της Σικίνου είναι παλιός οχυρωμένος αυθεντικός οικισμός του 15ου αιώνα και το μόνο σωζόμενο σημείο είναι το Παραπόρτι, που βρίσκεται στην εντυπωσιακή του πλατεία.

Εκεί βρεθήκαμε και εμείς να περιτριγυρίζουμε και να φωτογραφίζουμε τη λευκή απλότητα και τα λείψανα της ιστορίας παίζοντας με τις σκιές και το φως.

Το Κάστρο ανήκει σε εκείνα τα μέρη που δεν προσπαθούν να σε εντυπωσιάσουν, αλλά με κάποιο τρόπο το κατορθώνουν αβίαστα! Πώς; Μέσα από την αυθεντικότητα, την ηρεμία και φυσικά την ανεπιτήδευτη ομορφιά. Χαμηλά ασβεστωμένα σπιτάκια, αυλές με βουκαμβίλιες και γεράνια, πλακόστρωτα σοκάκια και βυζαντινές εκκλησίες θυμίζουν σκηνικό καλοφτιαγμένης ταινίας.

Στα ανατολικά της πλακόστρωτης πλατείας βρίσκεται η εκκλησία της Παντάνασσας-Τίμιος Σταυρός, που ιδρύθηκε το 1787 και διαθέτει ξυλόγλυπτο επιχρυσωμένο τέμπλο εξαιρετικής τέχνης και θαυμάσιες μεταβυζαντινές εικόνες της Κρητικής Σχολής.

Και μπορεί τότε το Κάστρο να μη διέθετε βιβλιοπωλείο, όμως διέθετε Πρακτορείο Πλοίων με τα δρομολόγια γραμμένα με κιμωλία, αλλά και rooms to let.

Θαμπωθήκαμε από ένα ακόμα ολόχρυσο ηλιοβασίλεμα

και σε γαλάζιο φόντο απολαύσαμε την ανατολή ενός γεμάτου ολοστρόγγυλου φεγγαριού. Αυτές είναι οι Κυκλάδες! Αυτή είναι η Σίκινος σμιλεμένη από πέτρα, αλμύρα και φως!

Αργά το βράδυ, με το τελευταίο δρομολόγιο καταλήξαμε στο Λιμάνι και βαλθήκαμε να φυλακίσουμε στις κάμερές μας την καλύτερη λήψη της πανσελήνου.

Στην ταινία που έφτιαξε ο γιος μου έκλεισε την ημέρα εκείνη με ένα τραγούδι. Με αυτό το τραγούδι θα κλείσω και εγώ αυτό το κεφάλαιο.

 

[psilos3]

Η ομορφιά των Κυκλάδων συμπυκνωμένη στο τελευταίο κεφάλαιο!

 

[Smaragda53]

Ίδιο έχει μείνει το νησί, ίδιο, όπως το περιγράφεις. Τον Σεπτέμβριο του 2023, όταν 70 χρόνων πλέον, αποφάσισα να πάω για πρώτη φορά στη ζωή μου μόνη μου διακοπές, ρώτησα την Isabelle στα travelstories ποιο νησί πιστεύει ότι είναι το καλύτερο στις Κυκλάδες και μου είπε χωρίς δισταγμό, η Σικινος.
Μα 10 ώρες ταξείδι, μα θα φτάσεις στις 3 τα ξημερώματα, μα πιο μακριά δεν βρήκες? (αυτό από τον γιο μου) και πρόσεξε μην τσακιστεις! (από τις φιλεναδες), το είχα πάρει απόφαση και πολύ καλά έκανα. Πήγα για μια βδομάδα, έκατσα 2. Το 2025 ξαναπήγα, φέτος ετοιμάζομαι πάλι. Πάντα μόνη, αλλά με τοσες φιλίες που έκανα εκεί, ποια μοναξιά?
Την πρώτη φορά ανέβηκα λίγο πριν το ήλιοβασιλεμα με ταξί στο μοναστήρι από τον δρόμο. Μετά πήρα το μονοπάτι προς τα κάτω για το Κάστρο. Ορειβατικό μπαστούνι δεν είχα κι έτσι πήγαινα σαν την πάπια, πολυ προσεκτικά. Ψυχή πουθενά! Φθάνω στην Παντοχαρα του Ελύτη, χτυπαω και την καμπάνα, (παιδικά απωθημενα), έπεφτε ο ήλιος, τι ηρεμία, τι ομορφιά!
Καθυστέρησα αρκετά εκεί κι άρχισε να πέφτει το σκοτάδι, το μονοπάτι απότομο γεμάτο πέτρες, τσουκου τσουκου εγώ σαν την παπια, έφθασα στα πρώτα σπίτια. Εκεί κάπου έστριψα και.. χάθηκα, δεν έβρισκα τον δρόμο για την πλατεία του Κάστρου. Εντωμεταξύ να μην ακούγεται κιχ! Βάζω μια φωνη: "καλέ δεν ακούτε? Για την πλατεία πως πάνε?" Άκρα του τάφου σιωπη! Ξαναφωναζω κι ακούγεται μια αντρικη φωνή από κάπου "εεεε, σου μιλάω, δεν ακούς?" " είμαι και λίγο κουφη" του απανταω και στρίβοντας πάλι, πέφτω σε μια αυλή όπου καποιοι πινανε το καφεδάκι τους ξελιγωμενοι στα γελια. "Α, είσαι και κουφη" μου λενε, "αλλά έχεις πάρει τις ρουγες". Ε, τα είπαμε λιγακι και μου δείξανε τον δρόμο που ήταν πανεύκολος βέβαια, απλά εγώ είχα χαζεψει μέσα στο σκοτάδι που πυκνωνε προσέχοντας μη τυχόν και γλυστρησω πουθενά!

 

[Klair]

Η ομορφιά των Κυκλάδων συμπυκνωμένη στο τελευταίο κεφάλαιο!

Όλα τα νησιά μας είναι υπέροχα, εσύ το γνωρίζεις καλύτερα από όλους εμάς, αλλά οι Κυκλάδες κατέχουν την πρωτοκαθεδρία στην καρδιά μου!

 

[Klair]

Ίδιο έχει μείνει το νησί, ίδιο, όπως το περιγράφεις.

Επιτέλους, να κι ένα νησί που δεν το κατάπιε ο μαζικός τουρισμός και παραμένει ίδιο μετά από 19 ολόκληρα χρόνια! Εύγε στη Σίκινο που αντιστέκεται!

Τον Σεπτέμβριο του 2023, όταν 70 χρόνων πλέον, αποφάσισα να πάω για πρώτη φορά στη ζωή μου μόνη μου διακοπές, ρώτησα την Isabelle στα travelstories ποιο νησί πιστεύει ότι είναι το καλύτερο στις Κυκλάδες και μου είπε χωρίς δισταγμό, η Σικινος.

Γιατί η Ισαβέλλα ξέρει!
Εγώ πιστεύω ότι θα σου ταίριαζε και η Ανάφη. Αν θυμάμαι σωστά την επισκέφθηκα το 2008 και ήταν στο ίδιο ύφος με τη Σίκινο. Νομίζω ότι ακόμη παραμένει πολύ κοντά σε εκείνες τις εποχές.

Μερικές ρετρό στιγμές από την Ανάφη:

Μα 10 ώρες ταξείδι, μα θα φτάσεις στις 3 τα ξημερώματα, μα πιο μακριά δεν βρήκες? (αυτό από τον γιο μου) και πρόσεξε μην τσακιστεις! (από τις φιλεναδες), το είχα πάρει απόφαση και πολύ καλά έκανα. Πήγα για μια βδομάδα, έκατσα 2. Το 2025 ξαναπήγα, φέτος ετοιμάζομαι πάλι. Πάντα μόνη, αλλά με τοσες φιλίες που έκανα εκεί, ποια μοναξιά?

Έπραξες άριστα. Σε συγχαίρω! Μη νομίζεις και εγώ περίπου τα ίδια είχα αντιμετωπίσει από τον περίγυρο (εκτός φυσικά του συζύγου) όταν τότε είχα ανακοινώσει ότι κάθε καλοκαίρι θα πηγαίνω μόνη με το παιδί διακοπές. Δεν άκουσα κανέναν παρά μόνο την καρδιά και τα θέλω μου και δημιούργησα τόσες και τόσες αναμνήσεις με τον γιο μου που μέχρι σήμερα τις αναπολούμε και χαιρόμαστε που τις ζήσαμε οι δυό μας!

Φθάνω στην Παντοχαρα του Ελύτη, χτυπαω και την καμπάνα, (παιδικά απωθημενα), έπεφτε ο ήλιος, τι ηρεμία, τι ομορφιά!

Λοιπόν, με τσίγκλησες με τη φράση «χτυπάω και την καμπάνα» και θα μοιραστώ μια ιστορική φωτογραφία την οποία απέφυγα να χρησιμοποιήσω στη ροή της αφήγησης γιατί δεν είναι καθόλου καλή. Το 2007 πετύχαμε το εκκλησάκι του Ελύτη υπό κατασκευή-στα μπετά-για να το πω πιο λαϊκά. Τράβηξα μια φωτογραφία με κόντρα τον ήλιο η οποία βγήκε πολύ σκοτεινή αλλά έκανα κάποιες προσπάθειες για να τη συνεφέρω και με χαρά την ενσωματώνω σε αυτήν τη ρετρό ιστορία.

Καθυστέρησα αρκετά εκεί κι άρχισε να πέφτει το σκοτάδι, το μονοπάτι απότομο γεμάτο πέτρες, τσουκου τσουκου εγώ σαν την παπια, έφθασα στα πρώτα σπίτια. Εκεί κάπου έστριψα και.. χάθηκα, δεν έβρισκα τον δρόμο για την πλατεία του Κάστρου. Εντωμεταξύ να μην ακούγεται κιχ! Βάζω μια φωνη: "καλέ δεν ακούτε? Για την πλατεία πως πάνε?" Άκρα του τάφου σιωπη! Ξαναφωναζω κι ακούγεται μια αντρικη φωνή από κάπου "εεεε, σου μιλάω, δεν ακούς?" " είμαι και λίγο κουφη" του απανταω και στρίβοντας πάλι, πέφτω σε μια αυλή όπου καποιοι πινανε το καφεδάκι τους ξελιγωμενοι στα γελια. "Α, είσαι και κουφη" μου λενε, "αλλά έχεις πάρει τις ρουγες". Ε, τα είπαμε λιγακι και μου δείξανε τον δρόμο που ήταν πανεύκολος βέβαια, απλά εγώ είχα χαζεψει μέσα στο σκοτάδι που πυκνωνε προσέχοντας μη τυχόν και γλυστρησω πουθενά!

Ρωτώντας πας και στην πόλη, όχι μόνο στην πλατεία της Χώρας της Σικίνου
Αυτές οι μικρές περιπέτειες είναι το αλατοπίπερο που νοστιμίζει τις αναμνήσεις!

 

[Smaragda53]

Επιτέλους, να κι ένα νησί που δεν το κατάπιε ο μαζικός τουρισμός και παραμένει ίδιο μετά από 19 ολόκληρα χρόνια! Εύγε στη Σίκινο που αντιστέκεται!


Γιατί η Ισαβέλλα ξέρει!
Εγώ πιστεύω ότι θα σου ταίριαζε και η Ανάφη. Αν θυμάμαι σωστά την επισκέφθηκα το 2008 και ήταν στο ίδιο ύφος με τη Σίκινο. Νομίζω ότι ακόμη παραμένει πολύ κοντά σε εκείνες τις εποχές.

Μερικές ρετρό στιγμές από την Ανάφη:

Έπραξες άριστα. Σε συγχαίρω! Μη νομίζεις και εγώ περίπου τα ίδια είχα αντιμετωπίσει από τον περίγυρο (εκτός φυσικά του συζύγου) όταν τότε είχα ανακοινώσει ότι κάθε καλοκαίρι θα πηγαίνω μόνη με το παιδί διακοπές. Δεν άκουσα κανέναν παρά μόνο την καρδιά και τα θέλω μου και δημιούργησα τόσες και τόσες αναμνήσεις με τον γιο μου που μέχρι σήμερα τις αναπολούμε και χαιρόμαστε που τις ζήσαμε οι δυό μας!


Λοιπόν, με τσίγκλησες με τη φράση «χτυπάω και την καμπάνα» και θα μοιραστώ μια ιστορική φωτογραφία την οποία απέφυγα να χρησιμοποιήσω στη ροή της αφήγησης γιατί δεν είναι καθόλου καλή. Το 2007 πετύχαμε το εκκλησάκι του Ελύτη υπό κατασκευή-στα μπετά-για να το πω πιο λαϊκά. Τράβηξα μια φωτογραφία με κόντρα τον ήλιο η οποία βγήκε πολύ σκοτεινή αλλά έκανα κάποιες προσπάθειες για να τη συνεφέρω και με χαρά την ενσωματώνω σε αυτήν τη ρετρό ιστορία.

View attachment 540910


Ρωτώντας πας και στην πόλη, όχι μόνο στην πλατεία της Χώρας της Σικίνου
Αυτές οι μικρές περιπέτειες είναι το αλατοπίπερο που νοστιμίζει τις αναμνήσεις!

Τι όμορφη η φωτογραφία από το εκκλησάκι!