Μια ρετρό ιστορία για τη Σίκινο

[psilos3]

Το 2007 πετύχαμε το εκκλησάκι του Ελύτη υπό κατασκευή

Δε μπορούσα να φανταστώ ότι κατασκευάστηκε τόσο πρόσφατα, ούτε γνώριζα πως πρόκειται για το εκκλησάκι του Ελύτη φυσικά.
Μαγικό Κυκλαδίτικο σημείο αναφοράς!

 

[varioAthens]

Τι εννοεις ρετρο ιστορια απο το 2007; Το 2007 δεν ηταν χτες; Σοκ
@Klair αλλη μια ιστορια με μαγικη γραφη και υπεροχες φωτογραφιες!
@Smaragda53 αν θες βοήθεια για τις ιστοριες σου, εδω ειμαστε! Κριμα, λογω τεχνικων δυσκολιων, να μην απολαμβανουμε και δικες σου ιστοριες!

 

[Klair]

Δε μπορούσα να φανταστώ ότι κατασκευάστηκε τόσο πρόσφατα, ούτε γνώριζα πως πρόκειται για το εκκλησάκι του Ελύτη φυσικά.

Το εκκλησάκι της Παναγίας Παντοχαράς, γνωστό ως το εκκλησάκι του Οδυσσέα Ελύτη στη Σίκινο, θεμελιώθηκε το 2001 και ολοκληρώθηκε το καλοκαίρι του 2011. Τα θυρανοίξια του ναού τελέστηκαν στις 6 Αυγούστου 2011. Απ' ότι είδα στην ιστορία σου εσύ πήγες έναν χρόνο μετά τα εγκαίνια (Αύγουστο του 2012).

Μαγικό Κυκλαδίτικο σημείο αναφοράς!

Όντως μαγικό! Η @Smaragda53 πάλι έκανε το θαύμα της! Λίγες μόνο λεξούλες της λειτούργησαν ως κινητήριος μοχλός ώστε να έρθουν στο φως ιστορικά ντοκουμέντα και να δούμε το ξεκίνημα της δημιουργίας και το τελικό αποτέλεσμα του ναού. Ωραία λήψη @psilos3! Κόντρα στο φως και η δική σου φωτογραφία. Δύο παράλληλοι κόσμοι με διαφορά μερικών ετών (2007 η δική μου-2012 η δική σου).

 

[Klair]

Τι εννοεις ρετρο ιστορια απο το 2007; Το 2007 δεν ηταν χτες; Σοκ

@Klair αλλη μια ιστορια με μαγικη γραφη και θπεροχες φωτογραφιες!

Ευχαριστώ !

Κριμα, λογω τεχνικων δυσκολιων, να μην απολαμβανουμε και δικες σου ιστοριες!

Τα 'πα και γω, πες τα και συ! Κάπως πρέπει να το διευθετήσουμε το θέμα ώστε να ξεκινήσει να γράφει. Δεν μπορώ να διανοηθώ τι ιστορίες και τι περιγραφές χάνουμε για έναν τόσο ευεπίλυτο λόγο.

 

[Klair]

Επίλογος
Το μακρύ ταξίδι της επιστροφής
​

@NGATZ said: Τοσο οικεία είχα αισθανθεί παλιότερα για την Κρήτη, όπου εκει εχω κάνει περισσότερα ταξίδια.Και για τη φάση του θέματος στην Κρήτη πρωτοπήγα απο Νάξο. Μιλένα η Νταλιάνα (δεν υπάρχουν πια τα πλοια αυτα) το έλεγαν εκείνο το πλοιο που με ταξιδεψε στο μακρυνο πλέον 95.

@Klair said: Τί μου θύμισες τώρα! Έχω ταξιδέψει και εγώ κάτι ατελείωτες ώρες με το Romilda (κατάστρωμα) από Σίκινο για Πειραιά το 2007.

@Smaragda53 said: Για κάτσε τώρα! Πήγες Σίκινο το 2007? Εγώ πήγα το 2023, 2025 και θα πάω και φέτος. Πάντα Σεπτέμβριο. Έχω πάθει έρωτα! Μα καλά, δεν θα μας πεις τίποτα???? Περιμένω πως και τι!

@Klair said: @Smaragda53 ευχαρίστως να προσπαθήσω να θυμηθώ και να τα πω, αλλά δώσε μου λίγο χρόνο γιατί αύριο αξημέρωτα φεύγω για 7ήμερο ταξίδι. Όταν επιστρέψω, θα ανατρέξω στο φωτογραφικό μου υλικό και στις αναμνήσεις μου και κάτι θα γράψω.

@Smaragda53 said: Α πολύ σ ευχαριστώ! Εισαι φοβερη!! Καλό ταξίδι λοιπόν και τα λέμε!

Οι παραπάνω συνομιλίες που έλαβαν χώρα στην Ιστορία Νάξο με τα ψηλά βουνά και τα βαθιά λαγκάδια, με δυό τροχούς εδιάλεξα να σε κορφογυρίσω και στα γαλάζια σου νερά να καλοκολυμπήσω! ήταν ο λόγος για να ξεδιπλωθεί αυτή η ρετρό αφήγηση.

Ξημέρωσε Σάββατο 30-6-2007, η τελευταία ημέρα στο νησί της Σικίνου, αλλά όχι και των διακοπών αφού θα περνούσαμε ατελείωτες ώρες εν πλω κάνοντας κρουαζιέρα στο Αιγαίο και αγκυροβολώντας σε ουκ ολίγα λιμάνια πανέμορφων νησιών τα οποία έχω επισκεφθεί σε διαφορετικές φάσεις και χρονικές περιόδους της ζωής μου.

Αράξαμε στο Λιμάνι της Αλοπρόνοιας περιμένοντας το περιβόητο πλοίο Romilda.

Όταν επιβιβαστήκαμε, τρέξαμε κατευθείαν στο κατάστρωμα για να καβατζώσουμε καλές θέσεις για το πολύωρο ταξίδι της επιστροφής. Βρήκαμε ελεύθερα ολόλευκα, μεγάλα ξύλινα παγκάκια και στρώσαμε τα sleeping bags. Είχαμε οργανωθεί τέλεια και το μόνο που έμενε ήταν να απολαύσουμε τον πλου, τον ήλιο, τη σχετικά γαλήνια θάλασσα και τα λευκά σπιτάκια των λιμανιών που θα συναντούσαμε κατά τη διάρκεια της πορείας μας προς το Λιμάνι του Πειραιά.

Πρώτα συναντήσαμε τις ακτές της Μήλου, έχοντας θέα στο άνυδρο ξερακιανό τοπίο της.

Περάσαμε πολύ κοντά στο Κλήμα, τον διάσημο οικισμό για τα σπίτια των ψαράδων γνωστά ως «σύρματα». Τα σύρματα είναι συνήθως διώροφα κτίρια με βαμμένες με έντονα χρώματα τις πόρτες και τα παράθυρα. Στον πάνω όροφο έμενε ο ψαράς με την οικογένειά του και ο κάτω όροφος χρησιμοποιούνταν για τη φύλαξη της βάρκας κατά τη διάρκεια του χειμώνα.

Ψηλά, στην πλαγιά του βουνού κατρακυλούσαν τα κατάλευκα σπίτια της Πλάκας και ο ναός της Παναγίας της Κορφιάτισσας ξεχώριζε από πολύ μακριά, χτισμένος πάνω σε βράχια στην άκρη του οικισμού.

Δέσαμε στην προβλήτα και βγάλαμε φωτογραφίες και videos του Αδάμαντα, ενός από τα ασφαλέστερα φυσικά λιμάνια της Μεσογείου. Ο οικισμός δημιουργήθηκε το 1831 από Κρητικούς πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή μετά από ψήφισμα της κυβέρνησης Καποδίστρια. Οι δε σημερινοί απόγονοι εκείνων ονομάζονται «Μηλοκρητικοί».

Τη Μήλο την επισκέφθηκα το 1982 σε συνδυασμό με τη Σίφνο. Εκείνο που θυμάμαι πολύ έντονα είναι ότι δε βρίσκαμε πού να μείνουμε και μάς βόλεψε μια κυρία στην αυλή του σπιτιού της. Έβγαλε ράντζα, έστρωσε σεντόνια και κοιμηθήκαμε εκεί έξω δίνοντάς της ένα χρηματικό ποσό για τη φιλοξενία. Πήγαμε στην Πλάκα, στο Κλήμα, στο Κλέφτικο και στην παραλία Αχιβαδολίμνη. Τις κατακόμβες τις βρήκαμε κλειστές. Ίσως να θυμηθώ περισσότερα αν ανατρέξω στις φωτογραφίες που «κοιμούνται» σε κάποιο άλμπουμ εδώ και χρόνια. Έκτοτε δεν έχω ξαναπάει στο νησί.

Αμέσως μετά φανερώθηκε η Κίμωλος, το νησί με τις πλούσιες ιστορικές καταγραφές. Σύμφωνα με την παράδοση, πρώτος μυθικός οικιστής της υπήρξε ο Κίμωλος στον οποίο οφείλει το όνομά της. Ήταν επίσης γνωστή και ως Εχινούσα, πιθανόν λόγω της έχιδνας (οχιάς) που ακόμη και σήμερα αφθονεί στο νησί.

Αρκετά χρόνια πριν φέρω στον κόσμο τον γιο μου, κάναμε ελεύθερο camping στην Κίμωλο. Σαν χθες θυμάμαι να φτάνουμε μες τη μαύρη νύχτα στο νησί, μεγάλη παρέα με δύο φουσκωτά σκάφη και με δύο σκυλιά μαζί, να στρώνουμε τα sleeping bags κάτω από τα αλμυρίκια της μικρούλας παραλίας παραπλεύρως του Λιμανιού και να κοιμόμαστε κατάχαμα μέχρι να μας βρει το πρώτο φως της ημέρας.

Μετά, βρήκαμε μια παραλία και στήσαμε τον καταυλισμό μας αλλά δε μείναμε πολλές μέρες γιατί το νησί δεν είχε καύσιμα για τα σκάφη και έπρεπε να πηγαίνουμε απέναντι στη Μήλο για ανεφοδιασμό, πράγμα ασύμφορο και οικονομικά και χρονικά. Έτσι, τα μαζέψαμε και καταλήξαμε στη Σέριφο, στο αγαπημένο Γάνεμα, το οποίο γνωρίζαμε απ' έξω και ανακατωτά, αφού μάς είχε φιλοξενήσει και προηγούμενα καλοκαίρια.

Επόμενος σταθμός ήταν η Σίφνος, ένα νησί το οποίο έχω επισκεφθεί πολλές φορές σε διαφορετικές καταστάσεις και με διαφορετικές παρέες.

Η πρώτη φορά ήταν τον Αύγουστο του 1982. Τότε, ούτε σκηνή δεν είχαμε. Κοιμόμασταν στον αυλόγυρο ενός ανεμόμυλου όπου υπήρχε και πηγάδι για να έχουμε πρόσβαση σε νερό για πλύσιμο (υπάρχει και φωτογραφία-ντοκουμέντο να κουβαλάω έναν κουβά γεμάτο με νερό, αλλά αυτή τη στιγμή που γράφεται το τέλος της ιστορίας βρίσκομαι εκτός βάσης και δεν έχω πρόσβαση σε εκείνες τις αναλογικές φωτογραφίες. Δεσμεύομαι πως όταν μπορέσω θα τις ενσωματώσω στην αφήγηση). Για την ώρα αναρτώ μόνο την παρακάτω εικόνα την οποία έχω εύκαιρη από την ιστορία της Νάξου.

Σίφνος-Αύγουστος 1982​

Δεν άργησε να έρθει και η σειρά της Σερίφου.

Τη Σέριφο την αγαπώ ιδιαίτερα γιατί έχω περάσει πολύ ωραία καλοκαίρια εκεί. Όπως προείπα, έχουμε κάνει ελεύθερο camping στο νησί. Την πρώτη χρονιά κατασκηνώσαμε στα Λιβαδάκια, όταν δεν υπήρχε απολύτως τίποτα εκεί και μπορούσες να κολυμπήσεις ολόγυμνος σε αυτήν την παραλία που βρίσκεται δίπλα στο Λιμάνι (χρωστάω φωτογραφίες-όχι τις σόκιν-τις κανονικές). Τότε, έρχονταν για μπάνιο μερικοί ντόπιοι αλλά κρατούσαν αποστάσεις από τους γυμνούς κατασκηνωτές.

Τις επόμενες χρονιές, θέλοντας την απόλυτη απομόνωση αρχίσαμε να κατασκηνώνουμε στο Γάνεμα, όταν δεν υπήρχε καν δρόμος που να προσεγγίζει την παραλία. Φτάναμε με το αυτοκίνητο στον Κουταλά, ρίχναμε τα φουσκωτά στη θάλασσα, φορτώναμε όλη μας την προίκα και στήναμε τα σπιτικά μας στο Γάνεμα. Μέναμε πάρα πολλές μέρες, σχεδόν μήνα, κάθε φορά. Υπήρχε ο σταθερός πυρήνας της παρέας (γύρω στα 8 με 10 άτομα) και από εκεί και πέρα κόσμος και κοσμάκης πηγαινοερχόταν στον καταυλισμό μας. Εννοείται όλοι φίλοι. Υπήρξε διάστημα που κατασκηνώναμε ταυτόχρονα 17 με 18 άτομα (χρωστάω φωτογραφίες μόλις μπορέσω. Προς το παρόν βάζω λίγες που τυγχάνει να έχω αποθηκευμένες από την ιστορία του @psilos3 για τα νησιά μας).

Κάθε μέρα πηγαίναμε για ψάρεμα και κάθε τρεις μέρες πηγαίναμε στο Λιμάνι για προμήθειες, κυρίως πάγου για τα ψυγεία μας (οι παλιοί σίγουρα θα θυμούνται τα μπλε, σκληρά, πλαστικά κουτιά με το λευκό καπάκι που παίρναμε μαζί στις διακοπές-παρεμπιμπόντως, πριν λίγο καιρό το έβγαλε ο άντρας μου στα σκουπίδια κάνοντας εκκαθάριση στο υπόγειο). Μέχρι και κολοχτύπες πιάναμε και τις βράζαμε σε κατσαρόλα στην παραλία. Όταν φυσούσε, τηγανίζαμε τα ψάρια και τις σμέρνες στον προθάλαμο της μεγάλης σκηνής αφού ο αέρας δεν μάς επέτρεπε να ανάψουμε φωτιά.

Μια χρονιά μάς πέθανε ο αέρας. Φυσούσε συνεχόμενα 17 ολόκληρες μέρες. Μιλάμε για μποφόρ, όχι αστεία. Έχετε δει ποτέ να σηκώνεται ανάποδο κύμα; Από την ακρογιαλιά προς το πέλαγος; Έχω δει εγώ, στο Γάνεμα. Τα δύο φουσκωτά τα είχαμε βγάλει έξω από τη θάλασσα και τα είχαμε δέσει με πέτρες για να μην τα παρασύρει ο αέρας.

Αύγουστος 1988​

Ένα μεγάλο ξύλινο ιστιοφόρο, που το ξέσερνε ο καιρός προς τα βράχια, έβγαλε ένα χοντρό σκοινί στη στεριά και δέθηκε από τον κορμό ενός αλμυρικιού για να γλιτώσει τα χειρότερα. Όλη η άμμος είχε παρασυρθεί προς τη θάλασσα και μεγάλες πέτρες είχαν κάνει την εμφάνισή τους στην πανέμορφη αμμουδερή παραλία. Δεν μπορούσαμε να κάνουμε μπάνιο και για ηλιοθεραπεία έμπαινα μέσα στο φουσκωτό για να μη με μαστιγώνει η άμμος.

Ένα βράδυ, μέσα σε αυτό το καταριακό, βλέπουμε έναν προβολέα να κινείται βαθιά μέσα στη θάλασσα. Τι είναι αυτό το φως μέσα στην κακοκαιρία, αναρωτηθήκαμε. Το φως όλο και πλησίαζε προς το μέρος μας, ώσπου καταλάβαμε ότι κάποια βάρκα προσπαθούσε να βρει κατάλληλο σημείο για να προφυλαχθεί. Τελικά, ήταν ένα φουσκωτό σκάφος με ένα θεότρελο παλικάρι που είχε τη φαεινή ιδέα να ξεκινήσει από τη Σίφνο νυχτιάτικα με αυτήν την κακοκαιρία θέλοντας να φτάσει στον Πειραιά. Τρελός για δέσιμο ο άνθρωπος!

Τον βοηθήσαμε να βγάλει το σκάφος έξω στη στεριά και το ασφαλίσαμε με μεγάλες πέτρες. Τον φιλοξενήσαμε σε μια ελεύθερη σκηνή και του προσφέραμε φαγητό. Το παιδί ήταν Έλληνας, ωκεανολόγος που εργαζόταν στην Ιταλία. Είχε ξεκινήσει για τον Πειραιά και σαν είδε τα σκούρα με τον καιρό έψαχνε με τον προβολέα παραλία για να σωθεί.

Έμεινε μαζί μας μέχρι να καλμάρει κάπως ο καιρός. Αν θυμάμαι καλά, μετά από κανά δυό μέρες έπεσαν λίγο τα μποφόρ και μπορέσαμε να ρίξουμε πάλι τα σκάφη στη θάλασσα. Πήγαν όλα τα αγόρια για ψάρεμα, μαζί και ο επισκέπτης. Όταν επέστρεψαν είχαν κάνει μια απίστευτη ψαριά. Ο μουσαφίρης αποδείχθηκε δεινός ψαροντουφεκάς με τρομερή άπνοια και ελεύθερη κατάδυση σε μεγάλο βάθος. Χτύπησε έναν ροφό πολλών κιλών τον οποίο δώσαμε στην ταβέρνα στη Χώρα να μάς τον ψήσει σε λαμαρίνα στον φούρνο. Μαζί με τα υπόλοιπα ψάρια και τα απίθανα σαλατικά του νησιού (αμπελοφάσουλα νοστιμότατα) κάναμε ένα επικό τσιμπούσι με επίτιμο προσκεκλημένο τον τρελό ωκεανολόγο που κόντεψε να βουλιάξει στα ανοιχτά της Σερίφου.

Το παλικάρι έφυγε, ο καιρός ηρέμησε πλήρως και εμείς αρχίσαμε τις βόλτες με τα φουσκωτά στις παραλίες της Σερίφου αλλά και στη γειτονική Σίφνο (και εδώ χρωστάω φωτογραφίες).

Επιστρέφω στη Romilda και στο ταξίδι από τη Σίκινο προς τον Πειραιά. Βλέποντας από μακριά τη Σέριφο έπαθα ένα σοκ από την οικιστική ανάπτυξη στο Λιμάνι, αλλά κυρίως στην παραλία Λιβαδάκια. Τί σπίτια ήταν αυτά που είχαν χτιστεί! Μάλιστα, στο video του γιου ακούγομαι να λέω: - «Καλά, απίστευτο πώς έχει γίνει η Σέριφος»! Φανταστείτε ότι τη βρήκα αλλαγμένη το 2007, τώρα πώς να είναι άραγε;

Τελευταία στάση κάναμε στο Λιμάνι της Κύθνου. Κατά τον Μεσαίωνα λεγόταν Θήραμνα, ενώ ο Νείλος Δοξαπατρής (βυζαντινός λόγιος του 12ου αιώνα) την αναφέρει με το όνομα Θερμιά, από τις θερμές πηγές που υφίστανται εκεί. Αργότερα οι Τούρκοι την αποκάλεσαν «Χαμάμ αντασί» (νήσο των θερμών νερών). Και τέλος οι Ιταλοί την αποκαλούσαν «Φερμίνα».

Στην Κύθνο βρέθηκα για ένα τριήμερο πριν πάρα πολλά χρόνια και αυτά που θυμάμαι είναι λιγοστά. Είχαμε μείνει σε σκηνές σε μια παραλία κοντά στον Μέριχα και είχαμε επισκεφθεί τη Χώρα, τη Δρυοπίδα και την Παναγία την Κανάλα. Μέχρι εκεί φτάνουν οι αναμνήσεις μου και σίγουρα της οφείλω μια πιο ενδελεχή επίσκεψη.

Ο ήλιος τερμάτισε την πορεία του στο δικό μας ημισφαίριο και πήγε να φωτίσει άλλες γωνιές του πλανήτη.

Το φεγγάρι ανέτειλε κατακκόκινο και ολοστρόγγυλο και εμείς ακόμη ταξιδεύαμε....

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ
ΤΕΛΟΣ​

 

[vasiliss]

Εξαιρετική νοσταλγική ιστορία.
Σε ευχαριστούμε που την μοιράστηκε μαζί μας.
Καλό καλοκαίρι.

 

[Klair]

Εξαιρετική νοσταλγική ιστορία.
Σε ευχαριστούμε που την μοιράστηκε μαζί μας.
Καλό καλοκαίρι.

Ευχαριστώ πολύ @vasiliss! Εγώ ευχαριστώ για την ανάγνωση και το όμορφο σχόλιο!

Καλό καλοκαίρι και καλές διακοπές σε όποιο σημείο του πλανήτη επιλέξεις να βρεθείς!

 

[Smaragda53]

Ευχαριστώ πολύ @vasiliss! Εγώ ευχαριστώ για την ανάγνωση και το όμορφο σχόλιο!

Καλό καλοκαίρι και καλές διακοπές σε όποιο σημείο του πλανήτη επιλέξεις να βρεθείς!

Ααααχ! Πολύ την ευχαριστήθηκα την ιστορία σου Klair, νάσαι πάντα καλά!

 

[NGATZ]

Να είσαι καλά.Πολύ ωραίες εικόνες που ανακαλούν αναμνησεις και φερνουν εντονες επιθυμίες για νέες περιηγήσεις στα υπέροχα νησιά μας !

 

[alma]

Η Σίκινος είναι διαμαντάκι.
Πανέμορφη, με φοβερό αρχαιολογικό ενδιαφερον λόγω Επισκοπής και της συνεχούς χρήσης της ανα διαφορετικούς αιώνες, με βιβλιοπωλείο και οινοποιείο
Αν είχε και φαρμακειο θα είχε τα πάντα.

Πήγα το 2023 και δεν εχει αλλάξει πολύ από τα τόσα χρόνια πριν που πήγες εσύ.

 

[psilos3]

@Klair Φοβερές και τρομερές αναμνήσεις, με ελεύθερα κάμπινγκ σε νησιά, διαμονή σε εξωτερικούς χώρους, νερό από πηγάδια και νησιά δίχως τουριστική ανάπτυξη, δοσμένα με το δικό σου μοναδικό τρόπο γραφής.
Όχι τίποτε άλλο, θα τα διαβάζουν οι νεότεροι και θα τους φαίνονται εξωφρενικά όλα αυτά.
Ευχαριστούμε για μια ακόμα υπέροχη ρετρό εξιστόριση. Καλό καλοκαίρι και καλά νησιά!

 

[Klair]

Ααααχ! Πολύ την ευχαριστήθηκα την ιστορία σου Klair, νάσαι πάντα καλά!

Χαίρομαι πολύ @Smaragda53! Καλό καλοκαίρι και καλές διακοπές στην όμορφη Σίκινο.