1. Απόκρυψη ανακοίνωσης
  2. Συνάντηση 12 χρόνια Travelstories - ψηφοφορία Δείτε εδώ.
    Απόκρυψη ανακοίνωσης
  3. Η αναδρομή στο παρελθόν συνεχίζεται! Ψηφίστε την Ταξιδιωτική Ιστορία του μήνα για τους μήνες Μάρτιο - Απρίλιο 2014! Κάντε κλικ εδώ!

Μπελίζε-Μεξικό: Ταξίδι όνειρο

Συζήτηση στο φόρουμ 'Ταξιδιωτικές Ιστορίες σε εξέλιξη' που ξεκίνησε από το μέλος vasilis84, στις 4 Μαϊου 2017.

  1. vasilis84

    vasilis84 Member

    Μηνύματα:
    22
    Likes:
    115
    Τον προηγούμενο Νοέμβριο πραγματοποίησα ένα από τα καλύτερα ταξίδια της ζωής μου επισκεπτόμενος την Μπελίζε(κυρίως) και λίγο Μεξικό. Ταξίδεψα μόνος και μπορώ να πω πως ήμουν λίγο στρεσαρισμένος στην αρχή μιας και η Μπελίζε δεν παίρνει και άριστα στον τομέα ασφάλειας. Η πτήση έφτανε και έφευγε από το αεροδρόμιο του Κανκούν στο Μεξικό και μέσα σε 8 μέρες έπρεπε να κατέβω νότια στη Μπελίζε και να ξαναγυρίσω στο Γιουκατάν για την πτήση της επιστροφής για Miami.

    Πέταξα από το Miami με spirit airlines για Κανκούν με 180$. Η εταιρία είναι ultra-low budget, που σημαίνει μηδέν παροχές, άσε που οι κριτικές ήταν οι χειρότερες που έχω δει για εταιρία. Εν τέλει δεν ήταν και τόσο χάλια, απλώς οι θέσεις δεν είχαν αρκετό χώρο για τα πόδια και δεν πρόσφεραν τίποτε δωρεάν κατά τη διάρκεια της πτήσης(γνωστά και τα δύο). Φτάνουμε στο αεροδρόμιο και στο immigration μας δίνουν ένα χαρτάκι, χωρίς να εξηγήσουν και πολλά. Ρώτησα πάντως αν είναι σημαντικό και μου είπε ναι. Το πώς κατάφερα να το χάσω μέσα στα επόμενα 10 λεπτά ούτε εγώ δεν το ξέρω. Χωρίς να ξέρω τι έχει συμβεί, πάω στην ADO, ίσως τη γνωστότερη εταιρία υπεραστικών μετακινήσεων στο Μεξικό(τουλάχιστον στο Γιουκατάν είναι μονοπώλιο). Και φεύγουμε για Πλάγια ντε Κάρμεν(1 ώρα). Μέσα στο λεωφορείο καταλαβαίνω ότι έχω χάσει το χαρτάκι και φυσικά πανικοβάλλομαι. Κατά τα άλλα το λεωφορείο πολύ καλό με a/c και τουαλέτα, αλλά η τιμή τσιμπημένη για Μεξικό, δε θυμάμαι ακριβώς. Στην Πλάγια ντε Κάρμεν προσπάθησα να μιλήσω με αρκετό κόσμο σχετικά με το θέμα μου, αλλά κανείς δεν μπορούσε να με βοηθήσει.

    Η Πλάγια ντε Καρμέν είναι πολύ τουριστική, τουλάχιστον στο κέντρο, όπου κυριαρχούν τα τουριστικά μαγαζάκια, εστιατόρια κλπ. Η ώρα ήταν 1 το μεσημέρι και η ζέστη αρκετή(σημαντικά περισσότερη σε σχέση με Miami), οπότε πήγα μέχρι το ξενοδοχείο με τα πόδια. Αρκετή η φτώχια εκτός κέντρου θα έλεγα, σπίτια από πολύ φθηνά οικοδομικά υλικά, χαμηλά και άσχημα. Έφτασα στο δρόμο του ξενοδοχείου, αλλά είσοδος πουθενά. Ρώτησα έναν περαστικό, και με έστειλε στην αυλή ενός άκυρου σπιτιού(!), άνοιξα μάλιστα και το σοκάκι για να μπω, με αποτέλεσμα να βγει ένα παραξενεμένο κορίτσι και να κάνω μεταβολή. Τελικά, αναγκάστηκα να τους πάρω τηλέφωνο, και ήρθε να με πάρει ο ρεσεψιονίστ από το δρόμο και τελικά το ξενοδοχείο ήταν κρυμμένο πίσω από μια τεράστια ασφαλισμένη σιδερένια πόρτα, άντε να το βρεις μόνος δηλαδή. Αφού ξεράθηκα στον ύπνο, μιας και ήμουν εξαντλημένος, βγήκα για μια βραδινή πλέον βόλτα. Η πόλη εξαιρετικά ζωντανή τη νύχτα που είναι και πιο δροσερά, τουρίστες παντού ενώ περπατώντας στον πεζόδρομο, σε καλεί η έντονη εξωτική μυρωδιά του Μεξικάνικου φαγητού. Μπήκα σε ένα από τα πολυάριθμα φαγητάδικα, και μπορώ να πω ότι το καταευχαριστήθηκα και μάλιστα σε λογικές τιμές. Η επόμενη μέρα όμως είχε πρωινό εγερτήριο και επίσκεψη στο διάσημο Xcaret park.

    Το Xcaret park αποτελεί ένα από τα πιο γνωστά αξιοθέατα όλης της περιοχής και υποτίθεται ότι δεν έπρεπε να το χάσω με τίποτα. Τα εισιτήρια τα έκλεισα ένα μήνα πριν 80 ευρώ(?) μέσω ίντερνετ. Τα λεωφορεία της ADO πηγαίνουν τακτικά από το κέντρο στο πάρκο, αλλά τελικά μια Αμερικάνα με βοήθησε να πάω με ένα από τα πολυάριθμα βανάκια, που είναι πιο φθηνά και μια διαφορετική εμπειρία. Στην είσοδο γινόταν πανικός, περίμενα 20 λεπτά για να μπω. Δεν είχα πολύ χρόνο, μέχρι το μεσημέρι βασικά και μιας και το πάρκο είναι τεράστιο έπρεπε να βιαστώ. Στην είσοδο σε βγάζουν φωτογραφία με δύο τεράστιους παπαγάλους στον ώμο σου, και μετά στο κεφάλι σου και εσύ ενθουσιάζεσαι αλλά μετά σου λένε ότι η φώτο κοστίζει 13 ευρώ.

    Γενικά το πάρκο είναι όντως μεγάλο και έχει πολύ μεγάλη ποικιλία δραστηριοτήτων, με χαρακτηριστικότερη το κολύμπι σε υπόγειο ποτάμι, το οποίο είναι ενδιαφέρον σε κάποια σημεία που τυχαίνει να είσαι μόνος, γιατί σε κάποια άλλα γίνεται συνωστισμός και ‘’κολυμπάς’’ με ταχύτητα 200 μέτρα την ώρα. Η διαδρομή είναι αρκετά μεγάλη πάντως, και εντάξει παρά τα στραβά της είναι όμορφη και χαλαρωτική. Όταν δεν είσαι κάτω από τη Γη, σε περιβάλλει η πυκνή τροπική βλάστηση. Συνεχίζοντας, μπορείς να επισκεφτείς άγρια ζώα(πούμα,τζάγκουαρ,καρχαρίες), κάποια αρχαία των Μάγια, να κάνεις snorkel σε μια μεγάλη φυσική πισίνα με πολύχρωμα ψάρια(χρεώνεται έξτρα), να κολυμπήσεις με καρχαρίες(επίσης έξτρα) ή απλά να την αράξεις σε κάποια αιώρα κάτω από τους κοκοφοίνικες με θέα τον Ατλαντικό Ωκεανό. Στην τελική, το Xcaret, δεν ήταν κακή εμπειρία, απλά στη συνέχεια του ταξιδιού έκρινα ότι τις δραστηριότητες αυτές μπορούσες να τις κάνεις πολύ καλύτερα και φθηνότερα στη Μπελίζε ή ενδεχομένως σε άλλες περιοχές του Γιουκατάν.

    Κατά το μεσημέρι, άφησα το πάρκο και επέστρεψα στο ξενοδοχείο για να ξεκουραστώ καθώς τα μεσάνυχτα έφευγε το νυχτερινό λεωφορείο της ADO για Μπελίζε Σίτι. Σχετικά με το Γιουκατάν, δε μπορώ να εκφράσω αντικειμενική άποψη, καθώς δεν ήταν το κυρίως πιάτο του ταξιδιού και δεν επισκέφτηκα ουσιαστικά τα σημαντικότερα αξιοθέατα. Αυτό που μπορώ να πω με βεβαιότητα είναι ότι το επίπεδο ασφάλειας είναι πολύ υψηλό, δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας, αν και μέσα στο Χειμώνα διάβασα προς μεγάλη μου έκπληξη για μια ένοπλη επίθεση σε μπαρ της Πλάγια ντελ Κάρμεν, φαινόμενο εξαιρετικά ασυνήθιστο για την περιοχή.
     
    #1
    Last edited: 4 Μαϊου 2017

  2. go2dbeach

    go2dbeach Member

    Μηνύματα:
    5.476
    Likes:
    5.330
    Επόμενο Ταξίδι:
    Ακτή κοκοφοίνικα
    Ονειρεμένο Ταξίδι:
    Λατινική Αμερική
    Περιμένω τη συνέχεια του ταξιδιού με ενδιαφέρον! :)Από τα καλύτερά ταξίδια μου κι εμένα, που ευτυχώς είχα πιο πολλές μέρες από εσένα για τη Riviera maya.
     
    #2
    Alexlividikou, yllos and vasilis84 like this.
  3. vasilis84

    vasilis84 Member

    Μηνύματα:
    22
    Likes:
    115
    Αφού ξεκουράστηκα από τον μεσημεριανό ήλιο του Μεξικού, κατά το απογευματάκι έφυγα από το ξενοδοχείο και τριγύρισα στο κέντρο της Πλάγια μέχρι να φύγει το λεωφορείο για Μπελίζ. Τελικά έφυγε καθυστερημένο, Κεντρική Αμερική είσαι. Το εισιτήριο κοστίζει 40 ευρώ περίπου, αλλά οι ώρες είναι πολλές(9 μαζί με τα σύνορα). Το λεωφορείο σύγχρονο και πάλι, αλλά αυτή τη φορά το παράκαναν με το a/c. Ευτυχώς είχα διαβάσει ότι στη συγκεκριμένη διαδρομή πρέπει να περιμένω πολικό ψύχος, οπότε ήμουν προετοιμασμένος και είχα φορέσει μακριά ρούχα. Δίπλα μου καθόταν ένας 60ρης μικροκαμωμένος Μεξικανός, που μένει στο Φοίνιξ, ενδιαφέρον τύπος. Όταν του είπα για την χαμένη immigration card είπε το εξής ενθαρρυντικό: oh sh*t. Ωχ τι κάνουμε σκέφτηκα, με καθησύχασε αυτός θα μιλήσω εγώ στους αστυνομικούς, θα βρούμε μια λύση. Επίσης, μου είπε να προσέξω στη Μπελίζε Σίτι, είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη, αλλά η υπόλοιπη χώρα είναι σχετικά εντάξει. Τελικά φτάσαμε στα σύνορα, όπου ο Μεξικάνος εξήγησε στα γρήγορα την κατάστασή μου στους αστυνομικούς, και αυτοί είπαν 40 ευρώ. Το περίμενα πιο επώδυνο για να είμαι ειλικρινής. Περιμέναμε αρκετά, καθώς τα άτομα στο λεωφορείο ήταν πολλά(κυρίως τουρίστες) και ένας Γερμανός έκανε φασαρία για έναν φόρο που πληρώνεις στην έξοδο από τη χώρα.

    Όταν μετά από ώρα, ξεκινήσαμε, η διαφορά γινόταν αμέσως αισθητή, παρότι δεν είχε καν ξημερώσει. Οι δρόμοι στενοί και κακής ποιότητας, μπάρες και λακκούβες παντού, ενώ τα χωριά αποτελούνταν από φτωχικά ξύλινα σπίτια. Φτάσαμε στο Orange Walk, ενώ είχε ξημερώσει για τα καλά. Σταματήσαμε κάπου και το μέρος πραγματικά έδειχνε εικόνα παρακμής και εγκατάλειψης, τόσο που αποφάσισα να μη βγω από το λεωφορείο, μιας και δεν βγήκε κανείς πέρα από τον οδηγό.

    Συνεχίζοντας για το Μπελίζε Σίτι, ξεσπά μια ξαφνική μπόρα και μετά βγαίνει ένα πανέμορφο ουράνιο τόξο που έφτανε μέχρι το έδαφος και άγγιζε τις ατέλειωτες πεδιάδες της Μπελίζε. Όλοι οι επιβάτες να κοιμούνται, αλλά εγώ βέβαια μπροστά σε τόσο πρωτόγνωρες εικόνες δε μπορούσα με τίποτα να κλείσω μάτι, παρότι ήμουν πτώμα. Λίγο πριν την Μπελίζε Σίτι, διασχίσαμε ένα ποτάμι και εκεί φάνηκε η πανέμορφη τροπική ζούγκλα που έφτανε μέχρι τις όχθες του ποταμού. Τελικά, όταν αρχίσαμε να μπαίνουμε στα προάστια της πόλης, με έπιασε ένα κάποιο άγχος μπορώ να πω. Η πόλη είναι χύμα, δηλαδή μηδέν τήρηση του ανύπαρκτου ΚΟΚ, άθλιοι δρόμοι και φτηνά, χαμηλά σπίτια, φτιαγμένα από ότι βρουν.

    Να πω ότι στην Μπελίζε, υπάρχει πολύ μεγάλος πληθυσμός νέγρων, σε αντίθεση με τις άλλες χώρες της Κεντρικής Αμερικής, κυρίως στο κεντρικό παραθαλάσσιο τμήμα της χώρας, συμπεριλαμβανομένου και του Μπελίζε Σίτι. Η χώρα ως εθνική γλώσσα έχει τα Αγγλικά(ο θεός να τα κάνει), σε αντίθεση και πάλι με τους γείτονες. Είπαμε η χώρα είναι σκέτη ανωμαλία. Νόμισμα το δολάριο Μπελίζε με ισοτιμία 2:1 με το δολάριο ΗΠΑ. Όπως προϊδεάζει και η ισοτιμία, η χώρα είναι πολύ ακριβή για τα Κεντροαμερικανικά δεδομένα.

    Ακόμα θυμάμαι, τα πρώτα μου βήματα όταν κατεβήκαμε στο σταθμό λεωφορείων της Μπελίζε. Χαοτική κατάσταση, με ένα πλήθος κόσμου να περιμένει σε ένα στενό υπαίθριο διάδρομο για αναχώρηση και μερικά μικρομάγαζα. Εγώ βέβαια ψαρωμένος και αγχωμένος, προσπαθούσα να το παίζω ότι καταλαβαίνω τι συμβαίνει γύρω μου(και καλά) κοιτάζοντας συνέχεια δεξιά και αριστερά. Εντάξει ήμουν λίγο υπερβολικός είναι η αλήθεια, αλλά είχα διαβάσει τόσα στο ίντερνετ που δε μπορούσα να μείνω ήσυχος. Με το που βγήκα έξω, δέχτηκα επίθεση από ένα τσούρμο ταξιτζήδων. Διάλεξα τον πρώτο που βρήκα μπροστά μου, που μου φάνηκε εντάξει. Άλλωστε δεν είχα διαβάσει κάτι επικίνδυνο για τα ταξί. Πήγαμε στο λιμάνι και συγκεκριμένα στο Tourism Village, όπου είναι το μέρος που αράζουν τα κρουαζιερόπλοια τους Αμερικάνους τουρίστες και φυσικά είναι το καλύτερα φυλασσόμενο μέρος της πόλης. Για να μπεις μέσα, σου κάνουν έλεγχο αντίστοιχο αεροδρομίου, και αν δεν δείξεις κράτηση δεν μπαίνεις. Αφού κατάφερα με τα πολλά να μπω(10 ολόκληρα λεπτά με κρατούσε μια θεόρατη μαύρη για να επιβεβαιώσει ότι όντως έχω κάνει κράτηση), πήγα στην εταιρία που είχα κάνει κράτηση. Ήταν για το Goff’s caye, ένα νησάκι-τροπικό παράδεισο στα ανοικτά της Μπελίζε Σίτι. Η απάντηση ήταν η εξής. –Μάντεψε τι: Δε φεύγουμε στις 9.30.

    Το γιατί δεν το κατάλαβα ακριβώς, είναι και λίγο πράξενα τα αγγλικά τους. Μάλλον, περιμέναμε τα κρουαζιερόπλοια που κάνουν στάση στο Μπελίζε για να μαζέψουμε συμμετοχές. Μετά από κάποια ώρα, έφτασε ένα κρουαζιερόπλοιο και ο χώρος γέμισε με Αμερικάνους που έψαχναν σε ποια εκδρομή θα συμμετέχουν. Σας πληροφορώ ότι ήμουνα ο μόνος της εκδρομής(50 άτομα περίπου), που δεν ήμουν από κάποια κρουαζιέρα. Κατά τα άλλα, μετά από μισή ώρα φτάσαμε στο νησί, το οποίο ομολογούμενως σε καθήλωνε από την πρώτη ματιά. Και όχι εμένα μόνο αλλά και όλα τα Αμερικανάκια που δε σταματούσαν να βγάζουν φωτογραφίες. Βέβαια όταν γεμίζει ένα νησάκι 2000 τετραγωνικών με 60 άτομα, δεν είναι πλέον παράδεισος , αλλά σε κάθε περίπτωση καλά πέρασα. Κολυμπήσαμε στην πανέμορφη παραλία, με τα καταγάλανα νερά, τα οποία σε 50 περίπου μετρά μετατρέπονταν σε σκούρο μπλε, πιθανόν λόγω φυκιών και η αντίθεση ήταν εντυπωσιακή. Επίσης το πρόγραμμα είχε snorkeling, επίσης εξαιρετικό, είδαμε και καμιά 5-6 μέδουσες. Μετά από λίγες ώρες γυρίσαμε στη Μπελίζε Σίτι και στο δρόμο κάποιοι ευφυέστατοι Αμερικάνοι είχαν πιει λίγο παραπάνω ρούμι (αφού ήταν δωρεάν) με αποτέλεσμα να χαλάσουν την διάθεση και των υπολοίπων. Όταν φτάσαμε στην στεριά, πήρα ταξί για το ξενοδοχείο και εκεί ξεράθηκα κυριολεκτικά στον ύπνο. Μόλις ξύπνησα, είχε πλέον βραδιάσει και δε με ενθουσίαζε το γεγονός ότι έπρεπε να περπατήσω για να βρω εστιατόριο. Είχα ακούσει για ένα εστιατόριο ονόματι Nargis, κοντά στην περιοχή, στο οποίο και κατέληξα. Ήμουν ολομόναχος, αλλά δεν ήταν κακό. Μεγάλες μερίδες και λογικές τιμές. Στο γυρισμό, έχασα το δρόμο και ανάγκασα να μπω σε ένα mini market, για να δω το gps στο κινητό μου. Κοιμήθηκα νωρίς γιατί την επόμενη μέρα με περίμενε ο μακρύς δρόμος για την Punta gorda της Νότιας Μπελίζε.
     
    #3
    Last edited: 9 Μαϊου 2017
  4. Sam1574

    Sam1574 Member

    Μηνύματα:
    2
    Likes:
    4
    Εκπληκτικό !!!
     
    #4
    dpapatsimpas and vasilis84 like this.
  5. vasilis84

    vasilis84 Member

    Μηνύματα:
    22
    Likes:
    115
    Πρωινό ξύπνημα και αναχώρηση για το σταθμό λεωφορείων. Αρχικά ξεκίνησα με τα πόδια, μιας και ήταν μέρα, αλλά μετά από λίγα τετράγωνα άρχισαν τα γνωστά από τους ταξιτζήδες και με δεδομένο ότι κουβαλούσα τα πάντα μαζί μου, αποφάσισα να δεχτώ την προσφορά. Ο ταξιτζής μου είπε ότι η κυβέρνηση κάνει ότι μπορεί για την ασφάλεια των ξένων, αλλά το Μπελίζε Σίτι έχει προβλήματα. Κατά σύμπτωση, ο ίδιος ήταν από την Punta Gorda και με διαβεβαίωσε ότι είναι ασφαλής. Φτάσαμε στο σταθμό και διαπίστωσα ότι δεν υπάρχει κάποιο μέρος να αγοράσεις εισιτήρια, οπότε απλώς περίμενα το λεωφορείο. Θυμάστε το πολυτελές λεωφορείο της ADO? Ε λοιπόν, καμία σχέση. Φανταστείτε σχολικό λεωφορείο ΗΠΑ δεκαετίας άστο καλύτερα. Ξεσκισμένα καθίσματα που μύριζαν ιδρωτίλα, παράθυρα που με το ζόρι άνοιγαν, και ζέστη αφόρητη. Ευτυχώς όταν κινείσαι, ανοίγουν τα παράθυρα και γίνεται κάπως καλύτερα. Ήταν και Δεκέμβριος, άλλωστε. Λίγες βροχές και χαμηλότερες θερμοκρασίες. Η Μπελίζε μπορεί να είναι μικρή χώρα, οι δρόμοι της όμως μόνο καλοί δεν είναι και να μην τα πολυλογώ, το ταξίδι κράτησε 7 ολόκληρες ώρες. Η ώρα πέρασε κοιτώντας τα τοπία, που ενίοτε έκοβαν την ανάσα, καθώς η εξωτική ζούγκλα ήταν πράγματι εντυπωσιακή. Στις πόλεις γίνεται στάση και θες να σηκωθείς για να ξεπιαστείς, χωρίς όμως να γνωρίζεις ότι η θέση σου θα πιαστεί σε δευτερόλεπτα. Η διαδρομή φυσικά δεν είναι δωρεάν, περνά ένας τύπος μετά από κάθε στάση και κόβει εισιτήρια. Το πώς θυμάται που κατεβαίνουν 50 άτομα είναι πραγματικά αξιοσημείωτο. Ανά περιόδους, το λεωφορείο γεμίζει ασφυκτικά, μέχρι και 10 άτομα όρθια είχαμε σε κάποια φάση, για αρκετή ώρα μάλιστα. Η κυρία στην απέναντι θέση κρατούσε ένα μπολ με νερό και μέσα είχε 2 χελώνες(?). Έκανα και έναν καλό φίλο στη διαδρομή, ένα 30άρη συμπαθητικό μαύρο, που έμενε στην Punta Gorda, είχε Smartphone αξίας εκατοντάδων δολαρίων, κάτι που δεν ταίριαζε με το υπόλοιπο παρουσιαστικό και έβλεπε στη διαδρομή σειρές με την ένταση τέρμα(!), με αποτέλεσμα να ακούγεται σε όλο το λεωφορείο. Από ότι φαίνεται, θα είναι αποδεκτές στην Μπελίζε τέτοιες συμπεριφορές. Κανείς δεν του έκανε παρατήρηση άλλωστε, ούτε του έδωσαν σημασία. Σε κάθε στάση μπαίνουν μέσα πλανόδιοι πωλητές, πουλώντας ότι μπορείς να φανταστείς από Kitkat μέχρι κάτι που μοιάζει με καλαμπόκι αλλά είναι μαλακό και γλοιώδες. Δεν αποπειράθηκα να αγοράσω, αλλά αγόρασε το παιδί δίπλα μου και τα μοιράστηκε μαζί μου, πραγματικά περίεργη γεύση. Καθώς το λεωφορείο προχωρούσε προς τα νότια της χώρας, απομακρυνόμασταν από τις τουριστικές περιοχές, μέχρι που κατέληξα να είμαι ο μόνος λευκός σε όλο το λεωφορείο. Οι θέσεις άδειασαν και πήγα στο πίσω μέρος για να απλωθώ. Εκεί ήταν μερικοί ιθαγενείς, απόγονοι των Μάγια στην ουσία, ξεχωρίζουν εύκολα από τους Mestizos, που είναι η κύρια πληθυσμιακή ομάδα στην Κεντρική Αμερική και προέρχονται από ανάμειξη λευκών και νέγρων. Είναι οι γνωστοί Μιγάδες, με άλλα λόγια. Το ιθαγενές στοιχείο γενικά ήταν πολύ έντονο στην απομονωμένη αυτή, περιοχή της Μπελίζε. Οι ντόπιοι αρχικά με κοιτούσαν περίεργα, και στη συνέχεια κάποιοι πιο τολμηροί, άρχισαν να μου μιλάνε σε ανεκδιήγητα Αγγλικά. Ήταν φιλικοί, αλλά η αλήθεια είναι πως ένιωθα λίγο άβολα. Ένας από αυτούς, που ήταν και μισομεθυσμένος, ήρθε και κάθισε δίπλα μου κρατώντας ένα μπουκάλι βότκας στο χέρι. Εντωμεταξύ, περνούσαμε πλέον χωριά με σπίτια από αχυροκαλύβες, και κάπου εκεί κατάλαβα ότι πραγματικά έχω φύγει εκτός της πεπατημένης. Μετά από πολλές ώρες κουραστικού ταξιδιού,(το οποίο πάντως έχει μείνει χαραγμένο στη μνήμη μου) φτάσαμε στην πόλη των 5.000 κατοίκων. Η εικόνα των σπιτιών παρόμοια με αυτή της πρωτεύουσας, αλλά οι ρυθμοί και η ατμόσφαιρα πολύ πιο χαλαρή. Σχεδόν καθόλου αμάξια, τα σπίτια αραιά χτισμένα, τροπικοί φοίνικες, χωματόδρομοι οι μισοί και πλέον δρόμοι της πόλης και κόσμος που σε κοιτάει με περιέργεια, αλλά καλοσυνάτα. Έφτασα στο ξενοδοχείο, όπου πλήρωσα 35 ευρώ/νύχτα για ένα δωμάτιο που δεν είχε ούτε σαπούνι στο μπάνιο, αλλά είπαμε, αυτή είναι η Μπελίζε. Βραδινή βόλτα στην εξαιρετικά ήρεμη Punta Gorda, με το γραφικό λιμανάκι της(φεύγουν καθημερινά βάρκες για Γουατεμάλα, οδικώς δε γίνεται) και τελικά έφαγα σε ένα συμπαθητικό εστιατόριο όπου αυτοπροσκαλέθηκε στο τραπέζι μου ένας μαύρος πρώην φυλακισμένος, αλλά πάντως φιλικός, που τελικά μου ζήτησε 15 ευρώ για να μην τον πετάξουν έξω από το σπίτι. Του έδωσα ένα μέρος του ποσού, δεδομένου των περιστάσεων και παρότι δεν γνώριζα αν όντως έλεγε αλήθεια ή πως και που θα χρησιμοποιούσε τα λεφτά. Το βράδυ γυρνώντας στο ξενοδοχείο, είχα συζήτηση με έναν τύπο που μου μιλούσε για την πανέμορφη ζούγκλα της περιοχής, αν και στην ουσία δεν μου έδωσε καμία πληροφορία για το πώς μπορώ να την επισκεφτώ. Αυτό θα το έβρισκα αύριο μόνος μου.
     
    #5
    Alexlividikou, kitsos!, aspa and 10 others like this.
  6. go2dbeach

    go2dbeach Member

    Μηνύματα:
    5.476
    Likes:
    5.330
    Επόμενο Ταξίδι:
    Ακτή κοκοφοίνικα
    Ονειρεμένο Ταξίδι:
    Λατινική Αμερική
    Έφτασες πολύ νότια λοιπόν! Εμείς με νοικιασμένο αυτοκίνητο (άρα χωρίς την ταλαιπωρία του chicken bus) δεν πήγαμε πιο νότια από την Placencia και τις δραστηριότητες σχετικά με τη ζούγκλα τις κάναμε στο San Ignasio που ήταν πιο οργανωμένο. Στην Punta Gorda δεν έφταναν πολλοί τουρίστες. Είμαι περίεργη να μάθω πώς σου φάνηκε η περιοχή.
     
    #6
    Alexlividikou and vasilis84 like this.
  7. vasilis84

    vasilis84 Member

    Μηνύματα:
    22
    Likes:
    115
    Ναι, η αλήθεια είναι το San Ignacio είναι η πρωτεύουσα του τουρισμού της χώρας. Αλλά επέλεξα να κινηθώ διαφορετικά, μιας και είχα σχεδιάσει να το συνδυάσω με Γουατεμάλα, που τελικά δεν έγινε ποτέ
     
    #7
  8. silversurfer

    silversurfer Moderator

    Μηνύματα:
    1.287
    Likes:
    1.412
    Ονειρεμένο Ταξίδι:
    Γύρος Του Κόσμου
    Βάλε κ μερικές φωτο στα κείμενα σου αν μπορείς , ετσι να παίρνουμε μια ιδεα :)
     
    #8
  9. vasilis84

    vasilis84 Member

    Μηνύματα:
    22
    Likes:
    115
    Φωτο.
    Δεν είναι το δυνατό μου σημείο όπως θα καταλάβετε 20161130_102505.jpg 20161130_132014.jpg 20161201_110458.jpg 20161201_070443.jpg 20161201_112448.jpg 20161202_124419.jpg 20161202_155614.jpg 15319452_1366675360017853_813958032_n.jpg
     
    #9
    Last edited by a moderator: 11 Μαϊου 2017
    giannoula, dsgeo, skoumpi and 9 others like this.
  10. go2dbeach

    go2dbeach Member

    Μηνύματα:
    5.476
    Likes:
    5.330
    Επόμενο Ταξίδι:
    Ακτή κοκοφοίνικα
    Ονειρεμένο Ταξίδι:
    Λατινική Αμερική
    Στην αφήγηση πάντως τα πας μια χαρά :):)Ευχαριστώ που μοιράζεσαι αυτή την ιστορία μαζί μας και τις φωτο σου.
     
    #10
    Alexlividikou and vasilis84 like this.
  11. vasilis84

    vasilis84 Member

    Μηνύματα:
    22
    Likes:
    115
    Την επόμενη, ξύπνησα σχετικά αργά, μιας και ήμουν εξαιρετικά κουρασμένος. Κατευθείαν πήγα στο υπεύθυνο του ξενοδοχείου και τον ρώτησα αν γνωρίζει κάτι σχετικά με εκδρομές στη ζούγκλα. Με έστειλε σε μια Αγγλίδα, που είχε ένα μικρό Guesthouse. Εξαιρετικό άτομο αποδείχθηκε η κοπέλα, μου είπε πως σήμερα είναι αργά για εκδρομή, αλλά μπορούσα να συμμετέχω στην αυριανή εκδρομή σε μια απομονωμένη σπηλιά στη μέση της ζούγκλας. Το κόστος ήταν 65$ και δέχτηκα χωρίς δεύτερη σκέψη. Εκτός αυτού, με βοήθησε δίνοντας μου ότι πληροφορία είχε διαθέσιμη σχετικά με το τι μπορούσα να κάνω για το υπόλοιπο της ημέρας. Μου έδειξε τα δρομολόγια για τα λεωφορεία που πηγαίνουν στα χωριά των ιθαγενών και μου επισήμανε σε ένα χάρτη τα σημαντικότερα αξιοθέατα της περιοχής. Μου πρότεινε 2 μέρη βασικά: Τα αρχαία Lubaantun και τους καταρράκτες Rio blanco στη ζούγκλα. Το δεύτερο βέβαια προτίμησα, χωρίς πολλή σκέψη. Πως θα πήγαινα εκεί; Έπρεπε να πάρω ένα τοπικό λεωφορείο που πήγαινε στο χωριό San Antonio, να ζητήσω να κατέβω στους καταρράκτες και μετά να γυρίσω με τον ίδιο τρόπο. Μόνο που δεν ήταν σίγουρη για τον αν επέστρεφαν σήμερα λεωφορεία το απόγευμα από τα χωριά στην πόλη. Κατά τις 12, πήγα στις αναχωρήσεις, όπου ήταν μια τεράστια ουρά από σαραβαλιασμένα και πανάρχαια λεωφορειάκια, και ένα μεγάλο πλήθος από ιθαγενείς που είχαν έρθει στην πόλη για την αγορά του Σαββάτου. Μπήκα σε ένα από αυτά, και ακόμα θυμάμαι το πώς με κοιτούσε ένα ολόκληρο λεωφορείο, αλλά δεν έπιασα συζήτηση με κανέναν. Ήταν αρκετά ντροπαλοί και κλειστοί. Γενικά στη Μπελίζε παρατήρησα ότι για να έρθει κάποιος να σου μιλήσει συνήθως κάτι θέλει από σένα(στην περίπτωση μου δεν συνάντησα κάτι διαφορετικό ούτε μία φορά). Στο λεωφορείο τώρα, σταματήσαμε σε ένα βενζινάδικο, μετά από λίγο και στο οποίο μείναμε για περίπου μισή ώρα χωρίς να καταλάβω το γιατί. Μέχρι εκείνο το σημείο της διαδρομής έπιανε σήμα οπότε είχα Megabyte στο κινητό, και μου φαινόταν απίστευτο το πώς έστελνα φωτογραφίες από ένα βανάκι γεμάτο Ινδιάνους στους φίλους μου στη Θεσσαλονίκη την ίδια στιγμή που συνέβαινε. Στο ταξίδι τώρα, μετά από κάποια ώρα έφτασα στο σημείο από όπου έμπαινες στη ζούγκλα για τον καταρράχτη. Μετά βίας, ξεχώρισα ένα ξύλινο υπερυψωμένο κιόσκι μέσα στις φυλλωσιές, όπου καθόταν ο φύλακας του πάρκου και έλαβε το αντίτιμο των 5$. Κατέγραψα τα στοιχεία μου σε ένα άλμπουμ και διαπίστωσα ότι ήμουν μόλις ο δεύτερος επισκέπτης της μέρας, και ο πρώτος μάλιστα είχε φύγει, όπως με ενημέρωσε ο φύλακας. Ενθουσιάστηκα που θα έχω όλο το μέρος για μένα; Αγχώθηκα γιατί μπορεί κάτι να μου συνέβαινε; Πραγματικά, δεν ξέρω ακριβώς. Περπάτησα για κάποια ώρα σε ένα στενό μονοπάτι στην πυκνή ζούγκλα και τότε το είδα. Μια τεράστια γαλάζια πισίνα στην οποία κατέληγε ένας καταρράκτης και γύρω γύρω λόφοι πνιγμένοι στη ζούγκλα. Στην αρχή ήμουν λίγο διστακτικός, ξέρετε ο φύλακας ήταν αρκετά μακριά, δεν πρόκειται να με άκουγε, αλλά με είχε διαβεβαιώσει ότι δεν υπάρχουν τίποτα επικίνδυνο στις λίμνες. Αν και το να γλιστρήσεις στους βράχους από βρύα ήταν κάτι παραπάνω από δυνατό(παραλίγο παθών). Τις στιγμές στην λίμνη δε μπορώ να τις περιγράψω, απίστευτο πραγματικά. Ξάπλωσα ανάσκελα και προσπαθούσα να απολαύσω όσο περισσότερο γινόταν τη στιγμή. Η τροπική βλάστηση έφτανε κυριολεκτικά μέχρι τις όχθες της λίμνης και το μόνο που ακούγονταν ήταν οι ήχοι των πουλιών και του καταρράκτη. Ακόμα θυμάμαι την στιγμή λες και την ξαναζώ. Από τις πιο δυνατές του ταξιδιού. Όταν αποφάσισα να αφήσω τον φυσικό αυτό παράδεισο, πέτυχα μια οικογένεια Ευρωπαίων και ευχαρίστησα την τύχη μου που είχα όλο το μέρος αποκλειστικά για μένα. Στην επιστροφή περίμενα αρκετή ώρα για λεωφορείο, το οποίο δεν ήμουν και 100% σίγουρος αν περνούσε, αλλά προσπαθούσα να σκέφτομαι θετικά.

    Καθώς περίμενα, μια ντόπια γυναίκα εμφανίστηκε από το πουθενά και την ρώτησα αν περιμένει το λεωφορείο. Μου έγνεψε ναι ευγενικά, αλλά παρόλα αυτά συνέχισε να περπατάει στο δρόμο με αργό και σταθερό ρυθμό, κάτω από μια ομπρέλα που την προστάτευε από τον καυτό ήλιο εγώ έμεινα να την κοιτάζω απορημένος, μέχρι που χάθηκε στην στροφή. Για καλή μου τύχη το λεωφορείο πέρασε και χωρίς πολλά απρόοπτα επέστρεψα στην Punta Gorda, όπου έκανα μια απογευματινή βόλτα, έφαγα στο ίδιο εστιατόριο, όπου γνώρισε έναν εκκεντρικό ηλικιωμένο ταξιδιώτη από την Φλωρεντία και τελικά πήγα νωρίς για ύπνο μιας και αύριο έπρεπε να ξυπνήσω στις 7 για την εκδρομή.
     
    #11
    Alexlividikou, kitsos!, aspa and 9 others like this.
  12. vasilis84

    vasilis84 Member

    Μηνύματα:
    22
    Likes:
    115
    20161203_112334.jpg 20161203_131201.jpg 20161203_131629.jpg 20161203_134629.jpg 20161203_134411.jpg 20161203_160155.jpg Απο την τελευταια μερα
     
    #12
    Last edited by a moderator: 12 Μαϊου 2017
    giannoula, kitsos!, skoumpi and 8 others like this.