Ελλάδα Νάξο με τα ψηλά βουνά και τα βαθιά λαγκάδια, με δυό τροχούς εδιάλεξα να σε κορφογυρίσω και στα γαλάζια σου νερά να καλοκολυμπήσω!

[Klair]

Κεφάλαιο 1ο
Εισαγωγή​

Η παραδοσιακή ζωή της Νάξου εκτυλίσσεται, κυρίως, στην ενδοχώρα. Στους Ναξιώτες αρέσει πολύ να χορεύουν, να σκαρώνουν στιχάκια, να τραγουδούν και να παίζουν τα αγαπημένα παραδοσιακά τους όργανα. Λένε, ότι αρχίζουν να χορεύουν απ’ όταν βρίσκονται ακόμη στην κοιλιά της μάνας τους ή ότι πρώτα ξεκινούν να χορεύουν και μετά μαθαίνουν να περπατούν.

Η παλαιότερη σωζόμενη μνεία του ονόματος Νάξος γίνεται από τον Πάριο ποιητή Αρχίλοχο, στους Λατίνους συγγραφείς συναντάται με τον τύπο Νaxos ή Naxus, ενώ φέρεται να πήρε αυτό το όνομα από τον Νάξο, τον ηγεμόνα των πρώτων αποίκων της που ήταν οι Κάρες. Η Νάξος συνδέεται στενά με την ελληνική μυθολογία, αφού στο νησί λατρεύτηκε πληθώρα θεών του ελληνικού δωδεκάθεου και ο Δίας, ο πατέρας των θεών μπορεί να γεννήθηκε στην Κρήτη, στο σπήλαιο του Ιδαίου Άνδρου, αλλά «ανδρώθηκε» στη Νάξο, για να γλιτώσει από τον φθόνο και το μένος του πατέρα του, του Κρόνου, δίνοντας μάλιστα το όνομά του στο ψηλότερο βουνό του νησιού τον «Ζα» (Ζευς) όπου και μεγάλωσε.

Διόνυσος, Αριάδνη, Απόλλωνας, Δήμητρα, Ώτος και Εφιάλτης (τοπικοί ήρωες) λατρεύτηκαν στο νησί και μαρμάρινοι ναοί χτίστηκαν για χάρη τους. Τι να πρωτοπεί κανείς για τη Νάξο και πόσες πληροφορίες-ιστορικές και μη-να δώσει χωρίς να κουράσει αν σκεφτούμε ότι η απαρχή της ιστορίας του νησιού ανιχνεύεται στα βάθη της προϊστορίας και στο μνημειακό απόθεμα συγκαταλέγονται αρχαϊκοί ναοί, αλλά και κολοσσιαίες ανδρικές μορφές (Κούροι) στα λατομεία μαρμάρου.

Βυζαντινές εκκλησίες και μια μεσαιωνική καστροπολιτεία φανερώνουν τη βυζαντινή παρουσία και την ενετική κυριαρχία η οποία παρέδωσε-μετά από τρεισήμισι περίπου αιώνες-το κλειδί της πόλης-κάστρου στον Μπαρμπαρόσα σηματοδοτώντας την τουρκική επικράτηση στο νησί, οι οποίοι Τούρκοι μπορεί να μην εγκαταστάθηκαν στη Νάξο επέβαλλαν όμως σκληρή φοροεισπρακτική πολιτική.

Η Νάξος έγινε επίσημα τμήμα του νεοσύστατου ελληνικού κράτους το 1831 και οι μεγάλες πλουτοπαραγωγικές της πηγές (λατομεία μαρμάρου-μεταλλεία σμύριδας και γεωργία-κτηνοτροφία) σμίλεψαν μια αυτάρκη και με οικονομική ευμάρεια κοινωνία. Πέρα από την εκπληκτική της ιστορική αξία, τα μνημειώδη αρχαία αξιοθέατα και τα μεσαιωνικά κτίσματα, η Νάξος διαθέτει υπέροχες παραλίες, οργανωμένες και μη, πολύ καλό τοπικό φαγητό και ονειρεμένα ορεινά χωριά.

Από το 1982 που απογαλακτίστηκα από τις οικογενειακές εξορμήσεις-διακοπές και άρχισα να χτίζω τη δική μου ταξιδιωτική καριέρα, αλωνίζοντας ακατάπαυστα τα νησιά του Αιγαίου, μέχρι και πέρυσι (Ιούλιος 2025) εσκεμμένα και επιδεικτικά αγνοούσα και άφηνα εκτός εκδρομικού πλάνου τη Νάξο. Πάντα!

Έχοντας επισκεφθεί όλα τα τριγύρω νησιά (εκτός Σχοινούσας και Δονούσας) ποτέ μου δεν ήθελα να πάω στη Νάξο. Δεν μπορώ να εξηγήσω ακριβώς το γιατί. Ίσως, μου φαινόταν πολύ μεγάλη για τα γούστα μου. Ίσως, γιατί προτιμώ τις μικρούς κολπίσκους για κολύμπι και όχι τις αχανείς απέραντες παραλίες. Σίγουρα, αποφεύγω όπως ο διάολος το λιβάνι τις οργανωμένες και το νησί διαθέτει πάρα, μα πάρα πολλές τέτοιες. Γενικώς, είχα σχηματίσει μια απεχθή εικόνα για τη Νάξο χωρίς καν να την έχω επισκεφθεί.

Μάλιστα, έχω δύο πρώτα ξαδέλφια εκ των οποίων ο ένας έχει διοριστεί εδώ και χρόνια καθηγητής στη Χώρα και ο άλλος πηγαίνει συνεχόμενα διακοπές στη Νάξο τουλάχιστον τα τελευταία έξι με επτά χρόνια, μπορεί και παραπάνω. Κάθε φορά, λοιπόν, τον ρωτούσα: «Καλά, ρε συ Θάνο, τι κάνεις κάθε χρόνο που πας εκεί διακοπές; Δε βαρέθηκες τα ίδια και τα ίδια»;

Ψάχνοντας προορισμούς για τις καλοκαιρινές μας διακοπές και έχοντας ψιλοεξαντλήσει τα περισσότερα κοντινά νησιά, μου πέρασε σαν αστραπή από το μυαλό η Νάξος. Βρε λες; Βρε, μήπως τόσα χρόνια ήμουν πολύ αφοριστική και έφτασε το πλήρωμα του χρόνου να της δώσω την προσοχή που της αξίζει; Ίσως, να είναι το κατάλληλο νησί για να το γυρίσουμε με τη νεοαποκτηθείσα μοτοσυκλέτα του συζύγου, σκέφτηκα. Αν δεν έχει ωραίες ορεινές διαδρομές η Νάξος, τότε ποιος έχει;

Και ο κύβος ερρίφθη. Μετά από σαράντα τρία χρόνια ταξιδιωτικής ωρίμανσης, η Νάξος θα είχε την τιμητική της. Για να δούμε, θα με ανταμείψει ή καλώς την είχα στο περιθώριο από τα ταξιδιωτικά μου γεννοφάσκια;

Ξεκινώντας η αντίστροφη μέτρηση για την είσοδο του καλοκαιριού του 2026, σκέφτηκα να γράψω για το οδικό ταξίδι μας με μοτοσυκλέτα στο μεγαλύτερο νησί του συμπλέγματος των Κυκλάδων, ελπίζοντας να συμβάλλω με τις περιγραφές μου στην οργάνωση των διακοπών των μελλοντικών επισκεπτών.

Μύρισε καλοκαίρι και νησάκια! Για πάμε…

 

[Klair]

Κεφάλαιο 2ο
Αξημέρωτα στον δρόμο για τη Νάξο
14 Ιουλίου 2025​

Ποτέ ξανά σε ιστορία μου δεν έχω αφιερώσει τόσα λόγια για ένα κατάλυμα, εδώ, όμως, θα το κάνω και συμπαθάτε με για αυτό, αλλά είναι απαραίτητο.

Το κατάλυμα που θα μάς φιλοξενούσε για επτά βραδιές ήταν το Galanos Studios το οποίο απέχει από το Λιμάνι γύρω στα τρία χιλιόμετρα, βρίσκεται πάνω στον κεντρικό και πολυσύχναστο δρόμο Ανδρέα Παπανδρέου, έχει πολύ κοντά του το Naxos Surf Club (Παραλία Αγίου Γεωργίου) και ο Κρατικός Αερολιμένας Νάξου Απόλλων βρίσκεται, μόλις, 750 μέτρα μετά το κτίριο. Το έκλεισα από τη Booking σε πολύ καλή τιμή για Νάξο, για μέσα Ιουλίου και για τόσες διανυκτερεύσεις. Ήταν νέα εισαγωγή στην πλατφόρμα και δεν υπήρχε κανένα σχόλιο κατά την κράτηση, ούτε και τις επόμενες ημέρες που έμπαινα να τσεκάρω γνώμες. Κακό αυτό, αλλά η τιμή με κρατούσε δέσμια.

Ήταν με δωρεάν ακύρωση και η πληρωμή θα γινόταν δεκατέσσερις ημέρες πριν την άφιξη, με χρέωση της κάρτας που είχα δηλώσει. Παρόλα αυτά, έγινε προσπάθεια να τραβήξουν όλο το ποσό πολύ νωρίτερα και έλαβα mail ότι η πληρωμή δεν ήταν επιτυχής δίνοντάς μου τη δυνατότητα να προβώ σε άμεση εξόφληση (εκτός όρων κράτησης, υπενθυμίζω) διαφορετικά θα μού ακύρωναν το δωμάτιο. Τηλεφώνησα άμεσα στη booking η οποία, επικοινωνώντας με την εταιρεία διαχείρισης του καταλύματος, μού επιβεβαίωσε ότι αυτή η ενέργεια ήταν παράβαση των όρων εκ μέρους τους. Ωστόσο, έκανα άμεσα την εξόφληση για να αποφύγω την ταλαιπωρία νέου ψαξίματος και σίγουρα την αύξηση των τιμών αφού είχαν περάσει αρκετές ημέρες από την αρχική κράτηση.

Η αλήθεια, επίσης, είναι ότι δε θέλαμε να μείνουμε στα στενά σοκάκια της Χώρας, αν και βρίσκαμε καταλύματα σε προσιτές για το πορτοφόλι μας τιμές-παρόμοιες με του Galanos-διότι δε γνωρίζαμε αν θα μπορούσαμε να προσεγγίσουμε το δωμάτιο με τη μηχανή ή πόσο κοντά σε αυτό θα υπήρχε χώρος στάθμευσης. Το Galanos Studios προτιμήθηκε γιατί το κτίριο ορθώνεται ολομόναχο μέσα στα χωράφια και γύρω του έχει άπλετο χώρο-κήπο-χωράφι για parking. Ωραία, δε θα αντιμετωπίσουμε κανένα πρόβλημα με τη μηχανή από θέμα στάθμευσης και θα έχουμε ησυχία, σκεφτήκαμε όταν το επιλέξαμε. ΛΑΘΟΣ! Στο ένα σκέλος, όχι της ευκολίας parking, αλλά της ησυχίας. Και όχι, το πρόβλημα δεν ήταν το αεροδρόμιο που βρίσκεται πολύ κοντά, αλλά ο δρόμος! Η κίνηση των οχημάτων δε σταματούσε ποτέ, μέρα-νύχτα! Παρόλο που το κτίριο δεν είναι πάνω στον δρόμο, αλλά στέκεται πολλά μέτρα βαθιά μέσα στα έρημα κτήματα ο ήχος από το πέρασμα των αυτοκινήτων ακουγόταν αρκετά, ακόμη και με κλειστά τα τζάμια.

Κατά τα άλλα, εσωτερικά, δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο-κλασική νησιωτική επίπλωση στιλ rooms to let (οι παλαιότεροι καταλαβαίνουν τι εννοώ), με κουζίνα και σκεύη για μαγείρεμα, πολύ ευρύχωρο και συνεχώς με ζεστό νερό (να τα λέμε και τα καλά) και καθαρό. Πετσέτες και σεντόνια μια φορά άλλαξαν στις επτά διανυκτερεύσεις (τα νεύρα μου κρόσσια με κάτι τέτοια) και τα καλαθάκια σκουπιδιών και μπάνιου δεν τα άδειαζαν καθημερινά με αποτέλεσμα να χρειαστεί να αναλάβουμε και εμείς δράση.

Τους στόλισα με το σχόλιό μου και ένα ωραίο τεσσάρι στη Booking και η διαμονή μας εκεί έγινε πια ανάμνηση, η οποία ελπίζω να παραμείνει ανάμνηση και να μην επαναληφθεί σε κάποιο επόμενο ταξίδι.

Τα ακτοπλοϊκά εισιτήρια κλείστηκαν με τη Blue Star για δύο άτομα και μια μηχανή και η αναχώρηση ήταν πολύ πρωινή, στις 6:35, με άφιξη στο Λιμάνι της Νάξου στις 12:50, χρονικά όρια που τηρήθηκαν. Αξημέρωτα, λοιπόν, στις 5:20, φορτωμένοι με τέσσερις πλαϊνές βαλίτσες (δύο μικρές μπροστά και δύο μεγαλύτερες πίσω) και με ένα βαλιτσάκι στη σχάρα, καβαλήσαμε τη μηχανή και ξεκινήσαμε από το Νέο Ηράκλειο για το Λιμάνι του Πειραιά. Βρήκαμε έναν ωραίο καναπέ και καθίσαμε. Το πλοίο γέμισε και η αναχώρηση έγινε ακριβώς στην ώρα της. Εκείνη την ημέρα (14 Ιουλίου)-αλλά και τις επόμενες-είχαμε αέρηδες γύρω στα έξι με επτά μποφόρ.

Η άφιξη στο Λιμάνι της Νάξου έγινε στην ώρα της και κόσμος πολύς ξεχύθηκε στο νησί. Δεν περίμενα τόση κοσμοπλημμύρα στα μέσα Ιουλίου. Τον Αύγουστο, δηλαδή, τί γίνεται; Μάλλον δε θα το δω με τα μάτια μου ποτέ, αφού ο Αύγουστος δεν αποτελεί για κανέναν λόγο επιλογή από εμάς για καλοκαιρινές διακοπές, πόσω μάλλον σε νησί. Μόνο επί εποχής covid έκανα καλοκαιρινές διακοπές Αύγουστο μήνα (Λακωνία τον Αύγουστο του 2020 και Ηλεία-Μεσσηνία τον Αύγουστο του 2021).

Ξεκολλήσαμε εύκολα με τη μηχανή από τον πανζουρλισμό της κίνησης ανθρώπων και οχημάτων λόγω της άφιξης του καραβιού και φύγαμε κατευθείαν για το κατάλυμα. Ξεφορτώσαμε τα μπαγκάζια, τακτοποιηθήκαμε, πήραμε μια ανάσα, αλλάξαμε ρούχα φορώντας από μέσα τα μαγιό μας, βάλαμε αντηλιακό και ξεχυθήκαμε για την πρώτη μας βόλτα στο νησί. Το πλάνο έλεγε να κινηθούμε παραλιακά, στο δυτικό μέτωπο, για να γνωρίσουμε τις διασημότερες αμμώδεις παραλίες της Νάξου οπτικά, γιατί για μπάνιο ούτε λόγος από εμάς σε τέτοιου είδους παραλίες. Μακριά και αγαπημένοι από ξαπλώστρες, ομπρέλες, κρεβάτια με κουνουπιέρες και συνονθύλευμα μουσικών bit-ακίων από τα πολυάριθμα μπαρ.

Περνώντας μπροστά από το Αεροδρόμιο, δεν αργήσαμε καθόλου να φτάσουμε στην ξακουστή παραλία του Αγίου Προκοπίου, τη μεγαλύτερη του νησιού, αφού εκτείνεται σε μήκος δύο χιλιομέτρων συνδυάζοντας ξανθή άμμο και γαλανά νερά τα οποία, όμως, την ημέρα εκείνη ήταν ανταριασμένα και αφρισμένα από τους ισχυρούς ανέμους που έπνεαν σε στεριά και θάλασσα. Ο Άγιος Προκόπιος δεν είναι μόνο η παραλία, αλλά και ένα τουριστικό θέρετρο με όλα τα συναφή παρελκόμενα: κίνηση, μαγαζιά κάθε είδους και ξενοδοχεία. Κατεβήκαμε από τη μηχανή για οφθαλμόλουτρο. Ελάχιστη προσοχή δώσαμε στα μπιτσόμπαρα με τις γεμάτες ξαπλώστρες, κατευθυνόμενοι στους αμμόλοφους και στις αλυκές για να δούμε τις λιμνούλες που σχηματίζονται πίσω από την παραλία φτάνοντας μέχρι την περιοχή της Στελίδας. Αλμυρίκια πλαισιώνουν τον υγρότοπο ευδοκιμώντας και αψηφώντας την αλατότητα του χώρου.

Ο υγρότοπος με τις λίμνες στον Άγιο Προκόπιο​

Οι τρεις παραπάνω φωτογραφίες απεικονίζουν την παραλία του Αγίου Προκοπίου. Από εμένα είναι όχι​

Η επόμενη ολιγόλεπτη στάση έγινε στην Αγία Άννα, αμέσως μετά την παραλία του Αγίου Προκοπίου, η οποία είναι μικρότερη και κινείται, επίσης, στη φιλοσοφία της ομπελοξαπλώστρας και του συνωστισμού, έχοντας και ένα ανοργάνωτο τμήμα με κάποιους κέδρους για φυσική σκιά. Ούτε φωτογραφία δεν καταδέχτηκα να τη βγάλω και πείτε με παράξενη.

Αφήνοντας πίσω μας την Αγία Άννα μπήκαμε σε χωματόδρομο. Στην αρχή, φανταστήκαμε ότι θα είναι για λίγο. Ίσως, ένα μικρό κομμάτι που δεν έχει ακόμη φτιαχτεί. Δεν είναι δυνατόν ο παραλιακός δρόμος να είναι από εδώ και πέρα χωματόδρομος και τα τόσα πολυτελή ξενοδοχεία και οι ατελείωτες ταβέρνες να πνίγονται από τα σύννεφα σκόνης! Και όμως είναι και μάλιστα σε κάποια σημεία υπήρχε τόση άμμος που έπρεπε να αναπτύξουμε μεγαλύτερη ταχύτητα για να καταφέρουμε να περάσουμε δίχως να κολλήσουμε. Μέχρι και το λεωφορείο της γραμμής αυτόν τον χωματόδρομο διασχίζει.

Φωτογραφία από την πίσω κάμερα της μηχανής​

Φτάσαμε στην Πλάκα στην οποία αφιερώσαμε περισσότερο χρόνο. Κατεβήκαμε από το όχημα και την περπατήσαμε γιατί ήταν πανέμορφη, με αμμόλοφους, με ψηλούς κέδρους και με μεγάλα ανοργάνωτα κομμάτια όπου θα μπορούσαμε να κάνουμε το μπάνιο μας αν δεν είχε κύμα και αέρα ώστε να μπορέσουμε να στήσουμε την τέντα-σκηνή που αγοράσαμε ειδικά για το moto-οδοιπορικό μας. Η παραλία λέγεται αλλιώς και Μάραγκας και έχει καταλύματα και ταβέρνες που βγάζουν τραπεζοκαθίσματα ακόμα και πάνω στην άμμο.

Οι τρεις παραπάνω φωτογραφίες απεικονίζουν την παραλία Μάραγκα​

Βρισκόμασταν σε ένα όμορφο σκηνικό, αλλά η απόφαση που πήραμε εκείνη τη στιγμή ήταν να μην επιχειρήσουμε να κολυμπήσουμε, αλλά να αναζητήσουμε τροφή γιατί ήταν πλέον απομεσήμερο και πέρα από ένα κουλουράκι Θεσσαλονίκης και ένα σάντουιτς δεν είχαμε φάει τίποτα άλλο. Εξάλλου, δεν ήταν μόνο η πείνα που έβαλε φρένο στη βόλτα μας, αλλά και ο δρόμος, αφού είχαμε φτάσει σε ένα σημείο που δεν μπορούσαμε να συνεχίσουμε παραλιακά και έπρεπε να χωθούμε στην ενδοχώρα επιλέγοντας την κατεύθυνση που θέλαμε να κινηθούμε.

Το τέλος της παραλιακής διαδρομής. Φωτογραφία από την πίσω κάμερα της μηχανής​

Στην έρευνα που είχα κάνει, η πρόταση του Καφενείου-Παντοπωλείου-Ψησταριάς Δρύλλη ήταν πολύ υψηλά τοποθετημένη στη λίστα του «που να φας στη Νάξο». Έτσι, ορίσαμε στο gps το χωριό Γαλανάδο και ξεκινήσαμε ολοταχώς για εκεί. Ήταν μια πρώτη εξαιρετική εμπειρία φαγητού με πεντανόστιμες ναξιώτικες πατάτες και τεράστιες μερίδες. Εγώ χόρτασα με τα πρώτα, χωριάτικη και πατάτες, και το κυρίως το μοιράστηκα με κάτι γλυκούλικα ψιψίνια που τριβόντουσαν στα πόδια μου.

Το μαγαζί βρίσκεται πάνω στον δρόμο και είναι ένα απλό, πλην πολύ τίμιο ταβερνάκι παλαιάς κοπής με μωσαϊκό στο δάπεδο και καρέκλες καφενείου που σου γιατρεύει την πείνα και σου φτιάχνει τον ουρανίσκο με τις γεύσεις των εδεσμάτων που προέρχονται από δική τους παραγωγή. Από εμένα είναι ναι αν βρεθείτε στη Νάξο.

Επιστρέφοντας στο κατάλυμα για λίγη ξεκούραση και ανασύνταξη, κάναμε μερικά ψώνια από το κοντινό super market. Τα πρωινά μας και τα σάντουιτς για τις ημερήσιες εξορμήσεις μας θα τα ετοιμάζαμε μόνοι μας στο σπίτι με φρέσκο ψωμάκι από τους γειτονικούς φούρνους και με υλικά επιλεγμένα από εμάς. Γι’ αυτό στις διακοπές μας προτιμάμε δωμάτια με κουζίνα. Είναι ένας τρόπος να εξοικονομήσεις χρήματα και να έχεις ποιοτικότερη διατροφή.

Καμιά ώρα πριν δύσει ο ήλιος ξεκινήσαμε για τη Χώρα. Στη συμβολή των οδών Αριάδνης και Σωκράτους Παπαβασιλείου, από το απόγευμα και μετά, τοποθετείται μπάρα η οποία κόβει την πρόσβαση όλων των τροχοφόρων οχημάτων προς το Λιμάνι. Αφήσαμε τη μηχανή στο μεγάλο δημοτικό parking που βρίσκεται επί της οδού Αριάδνης και το πήραμε ποδαράτο για το κέντρο. Τι κόσμος ήταν αυτός που πλημμύριζε όλα τα μαγαζιά του Λιμανιού!

Περπατήσαμε όλο τον παραλιακό δρόμο και σε λίγο μπήκαμε και εμείς στη ροή ενός ανθρώπινου ποταμιού που είχε-σε αντίθεση με όλους τους νόμους της φυσικής-ανηφορική πορεία. Διασχίζοντας τη στενή λωρίδα γης που ενώνει το νησί της Νάξου με το νησί του Βάκχου ή νησάκι Παλάτια κοντοσταθήκαμε αρκετές φορές για να αποφύγουμε το θαλασσινό ψέκασμα από το άγριο ξέσπασμα των κυμάτων πάνω στα βράχια.

Στη βάση του μικρού νησιού είδαμε να απλώνεται το Apollon Paradise Cafe Restaurant και στα μισά της ανηφόρας ένα μουσικό σχήμα σκορπούσε μελωδίες στον ουρανό που ετοιμαζόταν να βαφτεί στις πορτοκαλοκκόκινες αποχρώσεις του ηλιοβασιλέματος. Παρόλο τον κόσμο βρήκαμε όμορφα σημεία για φωτογραφικές λήψεις περικυκλώνοντας πολλές φορές τον Ναό του Απόλλωνα.

Καθίσαμε πάνω σε κάτι πέτρες ατενίζοντας τη φουρτουνιασμένη θάλασσα και μεθυσμένοι από τα πύρινα χρώματα του ουρανού φανταστήκαμε ότι και η Αριάδνη αυτά τα χρώματα θα έβλεπε να λούζουν το νησί όταν την εγκατέλειψε πάνω του ο Θησέας. Σημειωτέον, ότι το νησάκι δεν συνδεόταν με τη Νάξο μέχρι το 1919, χρονιά κατά την οποία κατασκευάστηκε ο μίσχος που το ένωσε με το υπόλοιπο νησί.

Όμως, όλοι όσοι φτάνουν ως εδώ σίγουρα δεν έρχονται για την ιστορία της Αριάδνης και για το που κατέληξε όταν την απήγαγε ο Διόνυσος με την ακολουθία του. Ο Ναός του Απόλλωνα ή αλλιώς Πορτάρα είναι αυτός που μαγνητίζει τα βλέμματα των επισκεπτών πριν ακόμη πατήσουν το πόδι τους στο νησί. Μπαίνοντας το καράβι στο Λιμάνι είναι το πρώτο αξιοθέατο που σου φωνάζει: «Έλα εδώ πάνω στο ηλιοβασίλεμα και θα ανταμειφθείς με ανυπέρβλητα ουράνια χρώματα και ιστορία».

Η Πορτάρα θεωρείται το έμβλημα του νησιού. Αυτό το μνημείο που ξέχασε εδώ ο χρόνος είναι η γιγαντιαία, μαρμάρινη πύλη ναού, αφιερωμένου στον Απόλλωνα. Ο ναός χτίστηκε τον 6ο π.Χ. αιώνα, την εποχή του τυράννου Λύγδαμι όταν η Νάξος ήταν μεγάλο ναυτικό, εμπορικό και πολιτιστικό κέντρο. Οι χριστιανοί έχτισαν εκκλησία πάνω στα ερείπια του αρχαίου ναού, κατά τη συνήθεια της εποχής, ενώ γύρω από αυτήν αναπτύχθηκε ένας σημαντικός οικισμός. Την περίοδο της ενετοκρατίας πολλά κομμάτια του ναού χρησιμοποιήθηκαν για το χτίσιμο του Κάστρου.

Με τα χρώματα του ηλιοβασιλέματος να ακουμπούν τη Νάξο και τις καρδιές μας και με τα αφρισμένα κύματα να ξεσπούν την οργή τους στις κάθετες και απότομες πλευρές του μικρού νησιού κινήσαμε για πίσω.

Το σκοτάδι έπεσε όταν χωθήκαμε στα στενά και δαιδαλώδη σοκάκια της Χώρας και η κυκλαδίτικη μυσταγωγία μάς τύλιξε μεμιάς και άρχισε να μάς γοητεύει χωρίς καμία ιδιαίτερη προσπάθεια. Έχουν τον τρόπο τους να το κάνουν αυτό οι Κυκλάδες, χωρίς πολλά-πολλά φτιασίδια, παρά μόνο με την απλότητα, το λευκό χρώμα και τις χρωματιστές πινελιές στα παραθύρια και τις πόρτες.

Το αεράκι που τρύπωνε στα στενά περάσματα ήταν σύμμαχος στην πορεία μας. Μπορεί οι δυνατοί αέρηδες να αποτελούν αποτρεπτικό παράγοντα για ανέμελο μπανάκι και χαλάρωση σε κάποιες παραλίες, όμως για περιπλανήσεις στις ανηφοριές της Χώρας της Νάξου ήταν βάλσαμο. Χαθήκαμε για ώρες σε έναν λαβύρινθο από σοκάκια-που είσαι Αριάδνη με τον μίτο σου για να μάς ξεμπερδέψεις-περιπλανηθήκαμε σε δρόμους που περπάτησαν Αρχαίοι Έλληνες, Ενετοί και τόσοι άλλοι κατακτητές. Στοές και ανηφοριές μάς οδήγησαν μπροστά στην «Τρανή Πόρτα» και μόλις τη διαβήκαμε γίναμε μέρος του παρελθόντος αφού είχαμε φτάσει στο περιβόητο Κάστρο.

Η Τρανή Πόρτα​

Η κεντρική πλατεία του Κάστρου, ο Ιερός Καθολικός Μητροπολιτικός Ναός Υπαπαντής του Κυρίου, η Καπέλλα Καζάτζα, η πρώτη Σχολή και Μονή Ουρσουλινών και το Αρχαιολογικό Μουσείο βρίσκονται όλα εδώ, στο ψηλότερο σημείο του Κάστρου. Καλόγουστα μαγαζάκια, εστιατόρια και γκαλερί συμπληρώνουν το εντυπωσιακό σκηνικό.

Ο Ιερός Καθολικός Μητροπολιτικός Ναός Υπαπαντής του Κυρίου​

Η Μονή Ουρσουλινών Μοναχών​

Βγήκαμε από το «Παραπόρτι»

και βρεθήκαμε περιτριγυρισμένοι από ατμοσφαιρικά μπαράκια, εστιατόρια και καφέ με τραπεζάκια αραδιασμένα σε στενά περάσματα, με αναμμένα φαναράκια και μοσχομυριστά κεριά να φτιάχνουν μια ειδυλλιακή, άκρως καλοκαιρινή και κυκλαδίτικη ατμόσφαιρα. Αυτή η περιοχή ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά και παραμένει το αγαπημένο μου κομμάτι στη Χώρα.

Είδαμε να υψώνονται βεγγαλικά στον ουρανό και επιταχύναμε τα βήματά μας για να μπούμε στον αυλόγυρο της Παναγίας Παντάνασσας απ’ όπου θα είχαμε καλύτερη θέα προς το Λιμάνι. Μάθαμε ότι εκείνη την ημέρα (14 Ιουλίου) γιορτάζεται ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης ο οποίος γεννήθηκε στο νησί το 1749.

Έτσι, εξηγείται και ο υπερβολικός κόσμος που κυκλοφορούσε, κυρίως στο Λιμάνι, εκείνο το βράδυ. Εκεί καταλήξαμε και εμείς μετά την περιπλάνησή μας στο Κάστρο. Γίναμε μέρος του πλήθους εξερευνώντας τα ανεξάντλητα καταστήματα πάσης φύσεως της πολύβουης περιοχής.

Πήραμε παγωτό στο χέρι από το φημισμένο ζαχαροπλαστείο Ακταίον και καθίσαμε να το απολαύσουμε σε ένα παγκάκι έχοντας στην πλάτη μας τα αγκυροβολημένα κότερα και τα μάτια μας απασχολημένα κάνοντας people watching δίχως τέλος.

Η ώρα πέρασε, κόντευαν μεσάνυχτα όταν πήραμε τον δρόμο της επιστροφής προς το parking και τη μηχανή μας. Ήμασταν στο πόδι από πολύ νωρίς το πρωί, είχαμε κάνει μια καλή πρώτη επαφή με τις διασημότερες παραλίες του νησιού, είχαμε δει ένα υπέροχο ηλιοβασίλεμα στην Πορτάρα και είχαμε σκαρφαλώσει στο ψηλότερο σημείο του Κάστρου γνωρίζοντας τον πυρήνα της Χώρας. Δεν είναι και λίγα για την πρώτη μας-μισή-ημέρα στο νησί. Την επομένη μάς περίμεναν πολλά-πολλά περισσότερα!

 

[Teodoro]

Και μετά λένε το σύμπαν συνωμοτεί..
Μόλις χθές συζητούσαμε για Νάξο για διακοπές φέτος και λέω "και δεν μπαίνω στο forum, μπας και έχει κάποιος κάτι πρόσφατο;". Εχθές-σήμερα, για Νάξο συγκεκριμένα.
Ρε παιδί μου, αν νιώθεις ότι "ανήκεις" κάπου, δεν είναι χωρίς λόγο τελικά, ούτε το κάνεις συνειδητά, μόνο και απλά νιώθεις ότι ταιριάζεις εκεί.

Να' σαι καλά, @Klair, και μόνο αυτά είναι αρκετά.
Θα σε διαβάζω όμως μέχρι τέλους.

 

[Klair]

Και μετά λένε το σύμπαν συνωμοτεί..
Μόλις χθές συζητούσαμε για Νάξο για διακοπές φέτος και λέω "και δεν μπαίνω στο forum, μπας και έχει κάποιος κάτι πρόσφατο;". Εχθές-σήμερα, για Νάξο συγκεκριμένα.
Ρε παιδί μου, αν νιώθεις ότι "ανήκεις" κάπου, δεν είναι χωρίς λόγο τελικά, ούτε το κάνεις συνειδητά, μόνο και απλά νιώθεις ότι ταιριάζεις εκεί.

Να' σαι καλά, @Klair, και μόνο αυτά είναι αρκετά.
Θα σε διαβάζω όμως μέχρι τέλους.

@Teodoro Θα χαρώ πολύ αν καταφέρω να σε βοηθήσω. Μείνε συντονισμένος. Η ιστορία είναι έτοιμη οπότε τα κεφάλαια θα ανέβουν σε σύντομο χρονικό διάστημα. Ελπίζω να την απολαύσεις.

 

[Smaragda53]

Κι έλεγα τι έγινες! Τέλεια ιστορία! Έχω πάει και παλιά στη Νάξο όπου αντί για ξενοδοχεία, είχε δροσερά μποστάνια που τα διέσχιζες για να φτάσεις στη θάλασσα, αλλά ήμουν και τους Σεπτεμβριους του 2023 και του 2024, σ ένα μικρό ξενοδοχειακι στην άκρη της Πλάκας, εκεί που σταματαει ο χωματοδρομος της Natura. Η στάση του λεωφορείου απεχει 1 χλμ και το βράδυ-αν πήγαινες στη Χωρα- γύρναγες από το τέρμα με φακό. Αλλά τι να πας να κάνεις στη Χωρα όταν καθόσουν στο λευκό σου μπαλκόνι, 30 μέτρα από τη θάλασσα με παγωμένες μπυρες και σιγανή μουσική?
Πάντως και η ορεινή Νάξος αξίζει πολλά και υπάρχει πολύ καλή συγκοινωνία για όποιον δεν οδηγεί.Περιμενω με λαχτάρα τη συνέχεια, να απολαυσω και πάλι τη Νάξο μέσα από τη ματιά σου.

 

[YiannisTS]

Οι καρέκλες πάνω στην άμμο, τα τραπέζια κάτω από τα δύο δέντρα, η πινακίδα και το απέραντο γαλάζιο θα μπορούσαν να είναι πίνακας ζωγραφικής. Ή μια μεγάλη μεγέθυνση σε κάποιο τοίχο!

 

[alma]

Νησαρα είναι αλλά είχα από παλιά την ίδια απορία. Γιατί δεν ασφαλτοστρώνουν το δρόμο προς γνωστές παραλίες.Οργανωμένες,μεν ,με χωματόδρομο και φουλ στη σκόνη,δε.
Πιο πολύ ευχαριστιέμαι τα ορεινά χωριά σε αυτό το νησί. Υπέροχα.
Βάλε και τα αρχαία κι έχεις μοναδικό συνδυασμό.

 

[Klair]

Κι έλεγα τι έγινες! Τέλεια ιστορία! Έχω πάει και παλιά στη Νάξο όπου αντί για ξενοδοχεία, είχε δροσερά μποστάνια που τα διέσχιζες για να φτάσεις στη θάλασσα, αλλά ήμουν και τους Σεπτεμβριους του 2023 και του 2024, σ ένα μικρό ξενοδοχειακι στην άκρη της Πλάκας, εκεί που σταματαει ο χωματοδρομος της Natura. Η στάση του λεωφορείου απεχει 1 χλμ και το βράδυ-αν πήγαινες στη Χωρα- γύρναγες από το τέρμα με φακό. Αλλά τι να πας να κάνεις στη Χωρα όταν καθόσουν στο λευκό σου μπαλκόνι, 30 μέτρα από τη θάλασσα με παγωμένες μπυρες και σιγανή μουσική?
Πάντως και η ορεινή Νάξος αξίζει πολλά και υπάρχει πολύ καλή συγκοινωνία για όποιον δεν οδηγεί.Περιμενω με λαχτάρα τη συνέχεια, να απολαυσω και πάλι τη Νάξο μέσα από τη ματιά σου.

Αγαπητή φίλη @Smaragda53 χαίρομαι τόσο πολύ που πάντα έχεις να μας διηγηθείς μια ρετρό λεπτομέρεια για τα μέρη που έχεις επισκεφθεί. Τα λόγια σου γίνονται εικόνες που γυρίζουν και εμένα πίσω στον χρόνο θυμίζοντάς μου τις αγνές εκείνες εποχές που είχα την τύχη να ζήσω και εγώ.

Η Ορεινή Νάξος είναι υπέροχη και θα γίνουν λεπτομερείς αναρτήσεις στη συνέχεια της ιστορίας. Ελπίζω να απολαύσεις τις διηγήσεις μου και να ξαναζήσεις τις διακοπές σου στο νησί μέσα από τις φωτογραφίες μου.

 

[Klair]

Οι καρέκλες πάνω στην άμμο, τα τραπέζια κάτω από τα δύο δέντρα, η πινακίδα και το απέραντο γαλάζιο θα μπορούσαν να είναι πίνακας ζωγραφικής. Ή μια μεγάλη μεγέθυνση σε κάποιο τοίχο!

Ελπίζω και στη συνέχεια της ιστορίας, οι φωτογραφίες μου να δώσουν ανάλογες οπτικές απολαύσεις. Σε ευχαριστώ για το υπέροχο σχόλιο!

 

[Klair]

Νησαρα είναι αλλά είχα από παλιά την ίδια απορία. Γιατί δεν ασφαλτοστρώνουν το δρόμο προς γνωστές παραλίες.Οργανωμένες,μεν ,με χωματόδρομο και φουλ στη σκόνη,δε.
Πιο πολύ ευχαριστιέμαι τα ορεινά χωριά σε αυτό το νησί. Υπέροχα.
Βάλε και τα αρχαία κι έχεις μοναδικό συνδυασμό.

Ενδεχομένως ο δρόμος να μην φτιάχνεται για οικολογικούς λόγους (υποθέτω, δεν έχω κάποια επίσημη πληροφόρηση).

Σύντομα έρχονται και τα Ορεινά Χωριά και οι Αρχαιολογικοί Χώροι. Ελπίζω να ευχαριστηθείς την ιστορία.

 

[alma]

Ενδεχομένως ο δρόμος να μην φτιάχνεται για οικολογικούς λόγους (υποθέτω, δεν έχω κάποια επίσημη πληροφόρηση).

Σύντομα έρχονται και τα Ορεινά Χωριά και οι Αρχαιολογικοί Χώροι. Ελπίζω να ευχαριστηθείς την ιστορία.

Αναμένω με ανυπομονησία!

 

[Smaragda53]

Νησαρα είναι αλλά είχα από παλιά την ίδια απορία. Γιατί δεν ασφαλτοστρώνουν το δρόμο προς γνωστές παραλίες.Οργανωμένες,μεν ,με χωματόδρομο και φουλ στη σκόνη,δε.
Πιο πολύ ευχαριστιέμαι τα ορεινά χωριά σε αυτό το νησί. Υπέροχα.
Βάλε και τα αρχαία κι έχεις μοναδικό συνδυασμό.

Ευτυχώς να λες που άφησαν και λίγο χωματακι και δεν τα τσιμεντωσαν όλα.
Η περιοχή προστατευεται από τη Natura, θεωρείται περιοχή ιδιαίτερου φυσικού κάλλους.
Κάθε λίγο περνάει αμάξι του Δήμου και καταβρεχει το χώμα για να μη σηκώνεται σκόνη και πειράξει τους ευαισθητους αλλοδαπους και ημεδαπους και προπαντός τους αχορταγους επιχειρηματίες που με την ασυδοσια και ανοησια του κρατους κατασκευαζουν πισίνες 20 μέτρα από τη θάλασσα.