Νάξο με τα ψηλά βουνά και τα βαθιά λαγκάδια, με δυό τροχούς εδιάλεξα να σε κορφογυρίσω και στα γαλάζια σου νερά να καλοκολυμπήσω!

[alma]

Πράγματι, το ευχαριστηθήκαμε στο έπακρο!


Το 2004 που είδα το Κουφονήσι ήταν ακόμη «άλλη Ελλάδα». Πρέπει να σπεύσω για Σχοινούσα και Δονούσα όσο ακόμη παραμένουν και αυτές «άλλη Ελλάδα».


Χαίρομαι πάρα, μα πάρα πολύ για αυτό και εύχομαι και ελπίζω να αντισταθεί στη λαίλαπα της «ανάπτυξης» και στην αρπαχτή της ομπρελοξαπλώστρας.

Η Δονούσα και μαγαζάκια με σουβενίρ έχει εδώ και χρόνια και τουρισμό αρκετό το καλοκαίρι. Απλώς δεν εχει το χαμό του Κουφονησιου.

 

[psilos3]

Το 2004 που είδα το Κουφονήσι ήταν ακόμη «άλλη Ελλάδα». Πρέπει να σπεύσω για Σχοινούσα και Δονούσα όσο ακόμη παραμένουν και αυτές «άλλη Ελλάδα».

Επιβάλλεται να το κάνεις! Ειδικά στη Δονούσα.
Όσο και να 'χουν τουριστικοποιηθεί όπως είναι λογικό, δεν υπάρχει ουδεμία σύγκριση με το Κουφονήσι.

 

[Klair]

Η Δονούσα και μαγαζάκια με σουβενίρ έχει εδώ και χρόνια και τουρισμό αρκετό το καλοκαίρι. Απλώς δεν εχει το χαμό του Κουφονησιου.

Φυσιολογική τουριστική εξέλιξη μέσα στα χρόνια, χωρίς υπερβολές συμπεραίνω με αυτό που γράφεις. Μου κάνει, αφού πάντα επιλέγω να κάνω τις καλοκαιρινές μου διακοπές στα μέσα Ιουλίου που ο κόσμος είναι αισθητά λιγότερος σε σχέση με τον Αύγουστο.

 

[Klair]

Επιβάλλεται να το κάνεις! Ειδικά στη Δονούσα.
Όσο και να 'χουν τουριστικοποιηθεί όπως είναι λογικό, δεν υπάρχει ουδεμία σύγκριση με το Κουφονήσι.

Τόσο χάλια πια στο Κουφονήσι; Κρίμα, γιατί το θυμάμαι ως παράδεισο. Παντού πηγαίναμε με τα πόδια, οι παραλίες παρθένες και το φαγητό καταπληκτικό. Μάλιστα, εκείνη τη χρονιά (2004) ήταν διορισμένος καθηγητής στο σχολείο ο ξάδελφός μου και είχαμε πολλά «τυχερά» ως συγγενείς του. Ως γνωστό, οι ντόπιοι πάντα «φιλεύουν» τους καθηγητές ή τους γιατρούς που υπηρετούν ως εποχικοί στο νησί τους.

Το τι αστακούς και ψάρια είχαμε φάει δε λέγεται (μείναμε και δέκα ολόκληρες μέρες τότε στο Κουφονήσι). Πριβέ βόλτες με το καΐκι του καπετάν Πράσινου στο κάτω Κουφονήσι μέχρι και αυγά ημέρας για τον γιο μου που μόλις είχε τελειώσει το Δημοτικό.

Τι ωραία χρόνια, ανθρώπινα, με όλη τη σημασία της λέξης φιλοξενία! Να ζήσουμε να τα θυμόμαστε…γιατί όλα αυτά τελείωσαν στο βωμό του χρήματος.

 

[psilos3]

Τόσο χάλια πια στο Κουφονήσι; Κρίμα, γιατί το θυμάμαι ως παράδεισο. Παντού πηγαίναμε με τα πόδια, οι παραλίες παρθένες και το φαγητό καταπληκτικό.

Χάλια όχι, είναι και παραμένει παράδεισος, απλά η πολυκοσμία από τη μία και η μεγάλη ανάπτυξη από την άλλη έχουν τις επιπτώσεις τους...

 

[Klair]

Χάλια όχι, είναι και παραμένει παράδεισος, απλά η πολυκοσμία από τη μία και η μεγάλη ανάπτυξη από την άλλη έχουν τις επιπτώσεις τους...

Κατανοητό. Πάντως, το γεγονός ότι αντιστέκεται μέχρι στιγμής στην καταπάτηση και την εκμετάλλευση των παραλιών του από μπιτσόμπαρα και ξαπλώστρες οφείλουμε να το αναγνωρίσουμε ως πολύ θετικό στοιχείο. Εύχομαι και ελπίζω να συνεχίσει να διαφυλάσσει αυτό το πολύτιμο δώρο που του χάρισε η φύση.

 

[alma]

Φυσιολογική τουριστική εξέλιξη μέσα στα χρόνια, χωρίς υπερβολές συμπεραίνω με αυτό που γράφεις. Μου κάνει, αφού πάντα επιλέγω να κάνω τις καλοκαιρινές μου διακοπές στα μέσα Ιουλίου που ο κόσμος είναι αισθητά λιγότερος σε σχέση με τον Αύγουστο.

Μια χαρά ειναι. Ξεχνάς κανένα παρεό,μαγιώ,καπέλο κλπ και βρίσκεις. Πολύ λογική ανάπτυξη, ίσως το μέτρο ανάμεσα στο να μην έχει τίποτα ένα νησί και στο χαμό των μαγαζιών.

 

[Smaragda53]

Πήγα Κουφονησι πριν 4-5 χρόνια, υπέροχα νερά αλλά τι πολυκοσμία ήταν αυτή μέσα Σεπτεμβρίου? Πατεις με πατωσε!
Πολύ χάρηκα με τις παλιες φωτογραφίες σου Klair. Υπηρξα κι εγώ easy rider και πριν 13 χρονια, στα 60 μου, θυμάμαι ότι στην Τήνο πέσαμε σε αγέλη σκυλιων κι ένα με δάγκωσε στη γάμπα, ενώ ήμασταν πάνω στη μηχανή, αλλά ευτυχώς φορούσα χοντρό τζην γιατί ήταν Ανοιξη ακόμα και τη γλύτωσα, αλλά ήταν λιγάκι τρομακτικό, καθότι χωματοδρομος, ερημια και σουρουπο.

 

[Klair]

Κεφάλαιο 7ο
Στην Απολλώνια Ομορφιά της Νάξου, για μύηση στην αρχαία ιστορία του νησιού και στην Παναγία τη Δροσιανή, την πιο ιστορική εκκλησία των Βαλκανίων
18 Ιουλίου 2025​

Η περιγραφή της 18ης Ιουλίου θα «σπάσει» σε δύο κεφάλαια λόγω των πολλών αξιοθέατων και του όγκου των πληροφοριών

Χορτάτοι από το πλούσιο πρωινό που απολαύσαμε στο δωμάτιο, ξεκινήσαμε για μια ακόμα ολοήμερη εκδρομή. Ακολουθώντας μια νέα διαδρομή μέσω Εγγαρών, θα γνωρίζαμε ένα κομμάτι του νησιού από το οποίο δεν είχαμε ξαναπεράσει. Διασχίσαμε, λοιπόν, το πεδινό χωριό Εγγαρές με τον πλούσιο σε καλλιέργειες κάμπο και το Μουσείο Ελαιοτριβείου (θα το επισκεφθούμε την τελευταία ημέρα της παραμονής μας στο νησί). Λίγο αργότερα, κινηθήκαμε δίπλα σε έναν πολύ μεγάλο ταμιευτήρα νερού και σταματήσαμε για φωτογραφίες.

Ο δρόμος άρχισε να ανηφορίζει. Στα δεξιά μας είχαμε τις πλαγιές του βουνού και στα αριστερά μας θέα στο απέραντο γαλάζιο. Άλλοτε βλέπαμε τη θάλασσα από ψηλά και άλλοτε βρισκόμασταν δίπλα στο κύμα, όπως συνέβη όταν προσεγγίσαμε σε απόσταση αναπνοής την παραλία Βάρκα του οικισμού Ακρωτήρι. Λιόδεντρα και μοναχικά λευκά σπιτάκια ήταν το κύριο ντεκόρ που πλαισίωνε τη διαδρομή μας. Αφήνοντας πίσω μας τους οικισμούς Χίλια Βρύση, Κάμπο και Αμπράμ, με τα ερημικά κλειστά κολπάκια-παραλίες, φτάσαμε στην Αγιά, έναν ημιορεινό οικισμό στα βόρεια της Νάξου. Εδώ, ορθώνεται-μισογκρεμισμένος πλέον-ο Πύργος της Αγιάς.

Επί ενετοκρατίας, αλλά και αργότερα επί Τουρκοκρατίας (16ος-18ος αιώνας), χτίστηκαν στη Νάξο πολλές επαύλεις που έμοιαζαν με πύργους. Πρόκειται για έναν ιδιαίτερο τύπο κτισμάτων με διακριτή διαχρονικά κατασκευή, που ήταν μια έκφραση της οικονομικής δύναμης και της κοινωνικής θέσης των ιδιοκτητών. Οι πύργοι αυτοί χρησίμευαν για παραθεριστικές κατοικίες των αρχόντων από την άνοιξη μέχρι το φθινόπωρο, λειτουργώντας ως κεντρικά σημεία για την αγροτική παραγωγή, ενώ συνήθως η κύρια διαμονή των ιδιοκτητών τους ήταν στη Χώρα της Νάξου.

Παράλληλα παρείχαν ασφάλεια έναντι εξωτερικών απειλών, που ως επί το πλείστον εκείνα τα χρόνια προέρχονταν από την πειρατεία. Ο Πύργος της Αγιάς δεν είναι γνωστό πότε ακριβώς κατασκευάστηκε. Είναι πιθανό να κατασκευάστηκε το πρώτο μισό του 17ου αιώνα και μάλλον, αρχικά, ανήκε στην οικογένεια των Κόκκων, μια ισχυρή οικογένεια ορθοδόξων της μεταμεσαιωνικής Νάξου. Αργότερα άλλαξε χέρια. Δυστυχώς για εμάς, το εναπομείναν κτίριο ήταν ολοκληρωτικά καλυμμένο με σκαλωσιές στα πλαίσια υποστύλωσης και συντήρησης οπότε δεν σταματήσαμε ούτε για φωτογραφίες.

Πηγή φωτογραφίας: Πύργος Αγιάς - Βικιπαίδεια​

Ακροβατώντας εκατοντάδες μέτρα πάνω από τις βόρειες ακτές του νησιού, σε ένα πολύ όμορφο και ξερακιανό τοπίο, δεν απείχαμε πολλά χιλιόμετρα από τον προορισμό εκείνης της ημέρας. Πιάνοντας την κατηφόρα, αντικρίσαμε το λευκό χωριό να απαγκιάζει στην αγκαλιά του όρμου έχοντας θέα προς το Ικάριο Πέλαγος. Είχαμε φτάσει στον Απόλλωνα.

Πριν προσεγγίσουμε το θέρετρο για βόλτα και μπάνιο, οφείλαμε να φέρουμε εις πέρας μια άλλη αποστολή. Πάνω στον δρόμο, η πρώτη πινακίδα που συναντάει ο επισκέπτης γράφει μια και μοναδική λεξούλα: «Κούρος». Βέβαια, λίγα μέτρα πιο κάτω, δίπλα στα σκαλάκια που ανηφορίζουν στην πλαγιά του βουνού, στέκεται μια μεγαλύτερη πινακίδα που γράφει:

Με τον ήλιο να τσουρουφλίζει, αρχίσαμε να ανηφορίζουμε τα σκαλοπάτια για να δούμε από κοντά έναν ημιτελή κολοσσό, με ύψος 10,45 μέτρα και μέγιστο πλάτος 2,63 μέτρα, που αποτελεί το μεγαλύτερο γνωστό γλυπτό των αρχαϊκών χρόνων. Αν και συνήθως αναφέρεται ως «Κούρος»-γνωρίζουμε ότι οι Κούροι ήταν γυμνές κατασκευές-πρόκειται για ενδεδυμένη μορφή με κοντή γενειάδα και μαλλιά που φτάνουν έως τους ώμους, σε όρθια μετωπική στάση, με το αριστερό πόδι μπροστά και τα χέρια λυγισμένα στο ύψος της μέσης.

Το κολοσσιαίο μέγεθος, που συνεπάγεται και υψηλό κόστος, υποδηλώνει, μάλλον, δημόσια παραγγελία παρά ιδιωτική. Δεν αποκλείεται να απεικονίζει θεό, τον Απόλλωνα ή τον Διόνυσο, που και οι δύο λατρεύονταν στη Νάξο. Αν πρόκειται για τον Διόνυσο, πιθανόν η παραγγελία να έγινε γύρω στο 540 π.Χ. για το Ιερό στα Ύρια. Αν απεικονίζει τον Απόλλωνα, ίσως προοριζόταν για τον ναό του Δηλίου Απόλλωνα (Πορτάρα) που ξεκίνησε να οικοδομείται το 530 π.Χ. αλλά δεν ολοκληρώθηκε.

Η εγκατάλειψη του αγάλματος στη θέση που λαξεύτηκε, ίσως, οφείλεται σε μεγάλη ρωγμή που διατρέχει το αριστερό του μέρος, από την κεφαλή έως το στήθος, ή σε διάφορα ιστορικά γεγονότα (πολέμους) που έλαβαν χώρα στο νησί το 500 ή 490 π.Χ.

Καμένοι από τον ήλιο και τη ζέστη το μόνο που αποζητούσαμε ως επόμενη κίνηση ήταν η βουτιά στη θάλασσα. Το παραλιακό χωριό μάς υποδέχτηκε με ήπια τουριστική κίνηση. Στο κλειστό λιμανάκι απλώνονταν τα καφέ, τα εστιατόρια, τα καταστήματα με τα σουβενίρ και η παραλία με την ψιλή άμμο.

Ο Απόλλωνας, κατοικημένος από την αρχαιότητα, κυρίως εξαιτίας του αρχαίου λατομείου μαρμάρου που εκτείνεται δυτικά και βόρεια του οικισμού, είναι γνωστό ότι υπήρξε το λιμάνι απ’ όπου μεταφέρονταν τα μάρμαρα προς τη Δήλο και άλλους προορισμούς καθόλη τη διάρκεια της λειτουργίας των αρχαίων λατομείων. Σήμερα, είναι ο πιο ανεπτυγμένος τουριστικά οικισμός της βόρειας Νάξου. Με γραφικά άσπρα σπιτάκια που απλώνονται πίσω από την όμορφη αμμουδερή παραλία, αλλά και με αρκετά ενοικιαζόμενα δωμάτια και ξενοδοχεία προσφέρεται για χαλαρωτικές διακοπές, αλλά και για εξερεύνηση της γύρω περιοχής που είναι γεμάτη από αξιοθέατα.

Εκείνη την περίοδο, μια θαλάσσια χελώνα είχε γεννήσει τα αυγά της στην παραλία τα οποία, αν και κρυμμένα κάτω από την καυτή άμμο, αποτελούσαν τη μασκότ και το θέμα συζήτησης του χωριού.

Ο σύζυγος επέλεξε πρώτα να πιει καφέ και μετά να κολυμπήσει. Εγώ, βλέποντας τις αμμουδιές και τα ήρεμα σαν πισίνα νερά έφυγα για την παραλία, όχι τη δεξιά δίπλα στις ταβέρνες που φαίνεται στην παρακάτω φωτογραφία, αλλά την αριστερή και λίγο πιο μακρινή με τον ακόμα λιγότερο κόσμο. Ήταν το ωραιότερο μπάνιο που έκανα στο νησί, μέχρι εκείνη τη στιγμή βέβαια γιατί είχαμε ακόμη μέρες μπροστά μας.

Στα δεξιά της φωτογραφίας διακρίνεται η κόκκινη περίφραξη για την προστασία των αυγών της χελώνας​

Σε τηλεφωνική επικοινωνία με τον φίλο @gioannis13 είχα μάθει όλα τα καλά στέκια του οικισμού για φαγητό και γλυκό. Μάλιστα, ο Γιάννης είχε επικοινωνήσει προσωπικά με τους φίλους του καταστηματάρχες και τους είχε προειδοποιήσει για την άφιξή μας. Έτσι, με κλειστά μάτια καθίσαμε για μεσημεριανό στην ταβέρνα «ο Νίκος» με τις πολύχρωμες καρέκλες δίπλα στο κύμα που σε κάνουν να χαμογελάσεις ασυναίσθητα μόλις τις αντικρίσεις. Μέχρι και η ταμπέλα του μαγαζιού με πολύχρωμα γράμματα απαριθμεί το μενού.

Βέβαια, γύρω στις 15:30 που πήγαμε εμείς για φαγητό τις έλουζε ο ήλιος κι έτσι στρωθήκαμε στη δροσερή βεράντα.

Γνωριστήκαμε με τον Νίκο, ο οποίος μάς συμβούλευσε να είμαστε φειδωλοί με την παραγγελία μας γιατί οι μερίδες είναι τεράστιες και σίγουρα θα έμενε φαγητό αν επιλέγαμε πολλά. Μόνο από τη σαλάτα μπορεί κανείς να αντιληφθεί για τι ποσότητες μιλάμε.

Εγώ, είναι η αλήθεια ότι δεν πεινούσα πολύ και ήμουν πανευτυχής με τη χωριάτικη και τις πατάτες. Ο σύζυγος παρήγγειλε μια υπερμεγέθη νοστιμότατη (είπε) μπριζόλα ψητή στα κάρβουνα. Τα ποτά μάς τα κέρασε ο Νίκος τον οποίο ευχαριστήσαμε με όλη μας την καρδιά για την εξυπηρέτηση και το ωραίο γεύμα. @gioannis13 και πάλι ευχαριστούμε για την πολύτιμη συμβολή σου!

Φύγαμε για το επόμενο αξιοθέατο οδηγώντας στην Επαρχιακή Οδό Απειράνθου-Όρμου Απόλλωνα, περνώντας από τα χωριά Σκαδό και Κόρωνος.

Το Σκαδό​

Το Σκαδό​

Η Κόρωνος
​

Ανεμόμυλος έξω από το χωριό Κόρωνος​

Λίγο μετά την Κόρωνο, ακολουθήσαμε την Επαρχιακή Οδό Χαλκιού-Κεραμωτής και διασχίζοντας το χωριό Μονή, φτάσαμε έξω από τον παλαιοχριστιανικό ναό της Παναγίας της Δροσιανής. Ανηφορίζοντας το πλακόστρωτο δρομάκι είχαμε το καλύτερο καλωσόρισμα στον ιστορικό ναό.

Οι Κυκλάδες είναι κατάσπαρτες από εκκλησιές και μοναστήρια. Άλλες βρίσκονται σε κεντρικά σημεία, άλλες σε απομονωμένα μέρη και άλλες είναι χτισμένες μέσα σε βράχια και σπηλιές που τις προσεγγίζεις μόνο από τη θάλασσα. Η Νάξος είναι ένα από τα νησιά που έχει, όχι μόνο πάρα πολλούς, αλλά και ιστορικούς ναούς. Η Παναγία η Δροσιανή είναι ένας από τους ομορφότερους και αρχαιότερους βυζαντινούς ναούς, όχι μόνο στη Νάξο, αλλά σε όλα τα Βαλκάνια (4ος ή 6ος αιώνας). Όλο το μοναστήρι αναδείχθηκε μετά το 1970, αφού το μεγαλύτερο μέρος του ήταν θαμμένο και αποκαλύφθηκε με τις ανασκαφές που έγιναν στον χώρο. Στην ουσία είναι ένα σύμπλεγμα από τέσσερις εκκλησίες.

Κατά το παρελθόν υπήρξε καθολικό μοναστήρι και έχει μοναδική αρχιτεκτονική. Κάποιες από τις τοιχογραφίες που έχουν καταφέρει να διασωθούν χρονολογούνται από τον 6ο αιώνα. Μάλιστα, οι ειδικοί τις θεωρούν ως τις παλαιότερες των Βαλκανίων. Η πιο γνωστή από αυτές είναι μια διπλή παράσταση στον τρούλο που παρουσιάζει τον Ιησού Χριστό σε μικρότερη ηλικία και στη συνέχεια ως ενήλικο άντρα.

Επιπλέον, μέσα στην εκκλησία διασώζονται το μαρμάρινο τέμπλο, οι μαρμάρινοι κηροστάτες, αλλά και η εικόνα της Παναγίας της Δροσιανής (δεν είναι σαφές αν είναι η αρχική), για την οποία κατά τους αιώνες έχουν υπάρξει πολλοί θρύλοι και παραδόσεις.

Σύμφωνα με κάποιες από αυτές, ονομάστηκε Δροσιανή γιατί «δρόσιζε», ίδρωνε δηλαδή, κάθε φορά που οι κάτοικοι του χωριού Μονή απειλούνταν από κάποιο κίνδυνο, ενώ σύμφωνα με κάποια άλλη εκδοχή το όνομα αποδίδεται στο ότι η Παναγία ευλόγησε με τη χάρη της τον τόπο, χαρίζοντάς του πολλά νερά σε μεγάλη περίοδο ανομβρίας.

Όταν μπήκαμε στο εσωτερικό, ήμασταν εντελώς μόνοι. Αφιερώσαμε πολλή ώρα στην εξερεύνηση του μοναστηριού μέχρι και σε μάντρες σκαρφαλώσαμε για καλύτερες πανοραμικές λήψεις της ιδιαίτερης αρχιτεκτονικής του.

Εν τω μεταξύ, μια γιαγιά, μάλλον η φύλακας του ναού, μόλις πήρε χαμπάρι ότι τριγυρνάμε, έκανε την εμφάνισή της. Μάλιστα, έριξε σύρμα και σε μια άλλη πιο νεαρή κυρία, η οποία στο άψε σβήσε εμφάνισε από το πουθενά στην είσοδο της εκκλησιάς έναν πάγκο με ένα σωρό στολίδια και κεντίδια. Δεν αγοράσαμε κάτι, αλλά αφήσαμε φιλοδώρημα στη γιαγιά. Τώρα σε ποιο παγκάρι κατέληξε, του μοναστηριού ή της πιστής δεν παίρνω και όρκο.

Φύγαμε για τον επόμενο προορισμό….

 

[Klair]

Πήγα Κουφονησι πριν 4-5 χρόνια, υπέροχα νερά αλλά τι πολυκοσμία ήταν αυτή μέσα Σεπτεμβρίου? Πατεις με πατωσε!

Έχει επεκταθεί πολύ, πλέον, η σεζόν. Ο κόσμος που επιθυμεί να επισκεφθεί κάποια πολύ τουριστικά νησιά επιλέγει τον Σεπτέμβριο για διακοπές ελπίζοντας σε λιγότερο συνωστισμό, κάτι που τελικά δεν βρίσκει στο Κουφονήσι, ενδεχομένως λόγω της μικρής έκτασης του νησιού.

Υπηρξα κι εγώ easy rider

θυμάμαι ότι στην Τήνο πέσαμε σε αγέλη σκυλιων κι ένα με δάγκωσε στη γάμπα, ενώ ήμασταν πάνω στη μηχανή, αλλά ευτυχώς φορούσα χοντρό τζην γιατί ήταν Ανοιξη ακόμα και τη γλύτωσα,

Πολύ άσχημη εμπειρία αυτή. Δυστυχώς, αυτό με τις αδέσποτες αγέλες σκύλων είναι μια ζοφερή πραγματικότητα για πάρα πολλές περιοχές, χωριά και πόλεις που ως χώρα δεν έχουμε καταφέρει ακόμη να εξαλείψουμε, θέτοντας τις σωστές βάσεις για τα καημένα και ταλαιπωρημένα ζωάκια. Πολλοί άνθρωποι έχουν κινδυνεύσει ακόμη και πηγαίνοντας σπίτι τους. Και εμένα, πριν πολλά χρόνια στο Ηράκλειο που κατοικώ, με είχαν περικυκλώσει γαβγίζοντας επιθετικά, αλλά ευτυχώς δεν με δάγκωσαν. Και στην Αρκαδία που τριγυρίζω μόνη μου στις ερημιές είναι ο μοναδικός μου φόβος. Όσο ζω ελπίζω ότι μια μέρα θα βρεθεί η σωστή λύση για την αντιμετώπιση του προβλήματος, εξ άλλου η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία.

 

[dammys]

Klair υπέροχη ιστορία και εκπληκτικές φωτογραφίες....
Αγαπημένο νησί η Νάξος εκεί έζησα 8 μήνες στα νιάτα μου σαν αναπληρωτής...Ωραίο φαγητό , υπέροχες παραλίες ,εκπληκτικές διαδρομές με μηχανή και ορμητήριο για να γνωρίσω και άλλα νησιά των Κυκλάδων. Έχει και αρνητικά όπως όλα τα νησιά της Ελλάδας που είναι παραμελημένα από το Κράτος.
Δεν βλέπω στάση στο αγαπημένο Φιλώτι ελπίζω να την κάνατε για να το ξαναδω. Η Κόρωνος είναι αγαπημένο χωριό και ακόμα θυμάμαι εκπληκτικό φαγητό στην Ματίνα. Τέλεια η απόδραση στην Ηρακλειά. Να σε ενημερώσω ότι υπάρχει δρόμος παραλιακός που συνεχίζει από Μουτσούνα προς τις πίσω παραλίες αλλά με τα τόσα που τραβήξατε εκείνη την ημέρα δεν υπήρχε λόγος να συνεχίσετε.

 

[Klair]

Klair υπέροχη ιστορία και εκπληκτικές φωτογραφίες.

Ευχαριστώ για την ανάγνωση και τα όμορφα λόγια σου!

Ωραίο φαγητό , υπέροχες παραλίες ,εκπληκτικές διαδρομές με μηχανή και ορμητήριο για να γνωρίσω και άλλα νησιά των Κυκλάδων.

Συμφωνώ σε όλα!

Δεν βλέπω στάση στο αγαπημένο Φιλώτι ελπίζω να την κάνατε για να το ξαναδω.

Έρχεται στο επόμενο κεφάλαιο το οποίο θα είναι μάλιστα πολύ χορταστικό!

Η Κόρωνος είναι αγαπημένο χωριό και ακόμα θυμάμαι εκπληκτικό φαγητό στην Ματίνα.

Ήμουν διαβασμένη για τη Ματίνα και το χωριό αλλά δυστυχώς δεν χωράνε όλα τα καλά της Νάξου σε μια οκταήμερη εκδρομή.

Τέλεια η απόδραση στην Ηρακλειά.

Άριστη η απόφαση που πήραμε για την ημερήσια επίσκεψη στην Ηρακλειά. Το καταευχαριστηθήκαμε!

Να σε ενημερώσω ότι υπάρχει δρόμος παραλιακός που συνεχίζει από Μουτσούνα προς τις πίσω παραλίες αλλά με τα τόσα που τραβήξατε εκείνη την ημέρα δεν υπήρχε λόγος να συνεχίσετε.

Ναι, τον είχε εντοπίσει ο σύζυγος αυτόν τον δρόμο στον χάρτη, όταν έψαχνε εναλλακτικές διαδρομές επιστροφής από τη Μουτσούνα προς τη Χώρα για να αποφύγουμε το βουνό, τις στροφές και κυρίως τον αέρα, αλλά τελικά αποφασίσαμε να μην ρισκάρουμε, υπό εκείνες τις συνθήκες, σε άγνωστες διαδρομές και να γυρίσουμε από την πεπατημένη.