Σερβία Ξαδερφοκατάσταση στην Σερβία- Ανακαλύπτοντας 3 πόλεις

[alma viajer@]

5η ΗΜΕΡΑ
​

Πρωινό ξύπνημα για εμένα και την αδερφή μου μιας και θα πηγαίναμε μόνες στο Μουσείο Γιουγκοσλαβίας, το οποίο άνοιγε στις 10 π.μ. Οι υπόλοιποι δεν θα μας ακολουθούσαν. Είτε θα κοιμόντουσαν, είτε θα έκαναν βόλτα. Πήραμε κλασικά τα πιτάκια μας, πήραμε το λεωφορείο και φτάσαμε έξω από το μουσείο σχεδόν μισή ώρα νωρίτερα. Πφφ…Ο χώρος έξω από το μουσείο έχει χώρους πρασίνου και ένα κλειστό σιντριβάνι. Στον ορίζοντα διακρίναμε και τον Άγιο Σάββα. Στο μεταξύ άρχισαν να έρχονται και άλλοι επισκέπτες. Οι πόρτες άνοιξαν στις 10 ακριβώς και στα ταμεία μας πληροφόρησαν ότι το κεντρικό κτίριο του μουσείου ήταν κλειστό. Μπορούσαμε να επισκεφτούμε μόνο τον Οίκο των Λουλουδιών που ήταν θαμμένος ο Τίτο και το κτίριο που ήταν τα δώρα που είχε λάβει από όλο τον κόσμο. Είδαμε λοιπόν τον τάφο του Τίτο, διαβάσαμε για τη ζωή και τα πεπραγμένα του στον Οίκο των Λουλουδιών και είδαμε ένα σωρό δώρα κάθε λογής από κάθε πλευρά του πλανήτη. Ωραία. Δεν νομίζω ότι μας πήρε σύνολο μια ώρα να τα δούμε όλα αυτά. Για να είμαστε ειλικρινείς περιμέναμε πολύ περισσότερα. Απογοητευτήκαμε που δεν είδαμε το κεντρικό κτίριο. Είχαμε μπει στο σάιτ του μουσείου και δεν είχαμε δει να αναγράφει κάτι σχετικό. Μπορεί να μην το είχαμε προσέξει. Δεν ξέρω. Πάντως, αισθανθήκαμε ότι δεν άξιζε να κάνουμε τόσο δρόμο μέχρι εκεί για αυτό που είδαμε. Περισσότερη ώρα κάναμε να πάμε και να γυρίσουμε παρά μείναμε μέσα στο μουσείο. Τέλος πάντων.

Στην επιστροφή σταματήσαμε στα βομβαρδισμένα κτίρια που μπορεί κανείς να δει στην πόλη. Το ένα ήταν το πρώην Υπουργείο Εθνικής Άμυνας. Τα συγκεκριμένα κτίρια τα είχαμε δει από το λεωφορείο και τις προηγούμενες ημέρες, ωστόσο σταθήκαμε μιας και είχαμε χρόνο μέχρι να έρθουν οι υπόλοιποι εν τω μεταξύ μέχρι τον ναό του Αγίου Μάρκου. Έξω από τα συγκεκριμένα κτίρια είχε φύλαξη, ενώ υπήρχε ταμπέλα που απαγόρευε τις φωτογραφίες και τα βίντεο. Δεν νομίζω ότι γίνεται να τηρηθεί κάτι τέτοιο. Εμείς βγάλαμε στα πεταχτά κάτι φωτογραφίες μακριά από τους φύλακες και συνεχίσαμε τον δρόμο μας μέχρι τον Άγιο Μάρκο. Ο συγκεκριμένος δρόμος είχε πάρα πολύ ωραία κτίρια και έτσι φτάσαμε στον προορισμό μας χωρίς να το καταλάβουμε. Τα παιδιά καθυστέρησαν λιγάκι. Δεν περίμεναν να τελειώσουμε τόσο νωρίς και ετοιμάζονταν με ρυθμούς χελώνας. Τέλος πάντων.

Όταν ήρθαν, βγάλαμε τις απαραίτητες φωτογραφίες έξω από τα επιβλητικά κτίρια της Εθνικής Συνέλευσης της Δημοκρατίας της Σερβίας, το Δημαρχείο και το Νέο Ανάκτορο. Επόμενη στάση μας το Άγαλμα του Στέφανου Νεμάνια. Πραγματικά τεράστιο και επιβλητικό. Τα ξαδέρφια μου δεν είχαν διαβάσει και δει κάτι σχετικά με αυτό και εντυπωσιάστηκαν. Να πω την αλήθεια και εγώ που είχα δει φωτογραφίες δεν περίμενα να είναι τόσο μεγάλο και επιβλητικό. Κάτσαμε αρκετή ώρα για χάζι και φωτογραφίες. Μιας και είχαμε φτάσει εκεί, είπαμε να πάμε στην περιοχή του Belgrade Waterfront, μια περιοχή παραλιακά του ποταμού. Το σημείο την περίοδο εκείνη ήταν ένα εργοτάξιο. Οι άνθρωποι έχουν σκοπό να φτιάξουν ,αν έχω καταλάβει σωστά, κάτι σαν το δικό μας έργο στο Ελληνικό. Καζίνο, εστιατόρια, καφέ, ξενοδοχεία. Μοντέρνα κτίρια και ουρανοξύστες δίπλα στον ποταμό Σάβο. Υπάρχουν ήδη ουρανοξύστες (και πάρα πολλοί μάλιστα) στην άλλη πλευρά του ποταμού και στην συμβολή με τον Δούναβη. Σε λίγα χρόνια το Βελιγράδι θα είναι μια άλλη πόλη. Αγνώριστη. Με γυάλινα κτίρια που κακοποιούν την αισθητική και το περιβάλλον. Γιατί υπάρχουν ήδη πολυόροφα κτίρια- ουρανοξύστες που ξεφυτρώνουν από το πουθενά στα πάρκα δίπλα ακριβώς από τον Σάβο ή τον Δούναβη. Πόσο παράταιρα φαίνονταν. Καμία προσπάθεια να εναρμονιστούν με το τοπίο. Για αυτό το λόγο δεν πιστεύω πως η περιοχή που θα φτιάξουν εκεί ότι θα είναι αισθητικά ωραία.

Τέλος πάντων, περπατήσαμε αρκετά. Κάπου χάσαμε το δρόμο και βρεθήκαμε σε άλλο σημείο από αυτό που υπολογίζαμε. Βρεθήκαμε πάνω από τη Γέφυρα Μπράνκο προς το Μπέτον Χάλα. Χαζέψαμε για λίγο στην όχθη του Σάβου, εφόσον δεν καταφέραμε να φτάσουμε στο σημείο που θέλαμε και ψάξαμε το λεωφορείο για την επόμενη στάση μας, το Ζεμούν. Δεν ήταν μακριά μας. Απλά ανεβήκαμε τα σκαλιά της γέφυρας. Πήραμε το λεωφορείο. Περάσαμε το ποτάμι και διασχίσαμε παραλιακά το Σάβα και τον Δούναβη. Τι απέραντα πάρκα. Πόσο ζήλεψα αυτά τα απέραντα πράσινα πάρκα. Ήταν γεμάτο κόσμο. Είχε ο καθένας την άπλα του και δεν ήταν ο ένας πάνω στον άλλο. Εκεί είδα στη μέση του πουθενά ουρανοξύστες και μικρά σημεία που θα κτίζονταν κτίρια. Γιατί να καταστρέψεις αυτή την ομορφιά για να φτιάξεις ξενοδοχεία ή ότι άλλο. Τουλάχιστον αυτό σκέφτηκα βλέποντας όλα αυτά τα υπέροχα πάρκα από το λεωφορείο.

Κατεβήκαμε στην πιο κοντινή στάση στον Πύργο της Χιλιετίας. Βάλαμε το gps και ακολουθήσαμε ανηφορικά δρομάκια. Είδαμε όμορφα μικρά σπίτια σε ανοιχτούς χρωματισμούς. Κεραμοσκεπές παντού. Ένα μικρό χωριό στα προάστια του Βελιγραδίου. Ο πύργος της Χιλιετίας έστεκε αγέρωχος μπροστά μας. Η θέα από ψηλά ήταν πολύ όμορφη. Βλέπαμε από ψηλά τις κεραμοσκεπές, το ποτάμι και το Βελιγράδι. Βγάλαμε τις απαραίτητες φωτογραφίες και χαζέψαμε τη θέα. Αν και το εισιτήριο ήταν μηδαμινό, δεν ανεβήκαμε στον Πύργο εκτός της αδερφής μου. Μας χαιρετούσε από ψηλά. Είχε μπόλικο κόσμο και δεν θα βλέπαμε κάτι πολύ διαφορετικό. Δεν κάτσαμε εκεί για καφέ η φαγητό και έτσι συνεχίσαμε την βόλτα μας στο Ζεμούν. Κατεβήκαμε στην παραλιακή του Δούναβη. Δεν πήγαμε στο Νεκροταφείο που ήθελε η αδερφή μου. Γιατί να πάμε θα μου πείτε; Είναι λίγο ιδιαίτερο, διότι εκεί είναι θαμμένοι Χριστιανοί, Μουσουλμάνοι και Εβραίοι.

Υπερίσχυσε η πλειοψηφία και έτσι κατευθυνθήκαμε παραλιακά. Γινόταν ο κακός χαμός. Εστιατόρια και καφέ όλα γεμάτα. Κάναμε την περατζάδα μας να δούμε τι παίζει. Είχε μεσημεριάσει και πεινούσαμε και εμείς. Είχε και ωραία μέρα. Ήταν τέλεια να φάμε εκεί. Γνωρίζαμε ότι προφανώς ήταν τουριστικά εκεί, αλλά ήταν πολύ όμορφα. Με τα χίλια ζόρια βρήκαμε να κάτσουμε σε ένα ιταλικό. Παραγγείλαμε 2 πίτσες, 3 μακαρονάδες και μια σαλάτα και μας είπε η σερβιτόρα ότι ήταν πολλά για 5 άτομα. Μα τι στο καλό. Τι πολλά! Ίσως να νόμιζε ότι ήμασταν 4 άτομα μιας και η μια ήταν τουαλέτα. Τα φαγητά ήταν οκ, τίποτα το εξαιρετικό και προφανώς τρώγαμε και άλλο! Μέχρι να τελειώσουμε το φαγητό μας είχαμε μείνει μόνοι στο εξωτερικό του μαγαζιού. Είχε περάσει η ώρα και δεν χτυπούσε ο ήλιος με αποτέλεσμα να κάνει ψύχρα. Αφού φάγαμε συνεχίσαμε την βόλτα μας προς το κέντρο του Ζεμούν. Είδαμε την κεντρική πλατεία, το Δημαρχείο και το πάρκο του Ζεμούν. Μια χαρά. Πολύ ωραία. Ευχαριστηθήκαμε και τη βόλτα στο πάρκο. Πήραμε και ποπ κορν! Χαχα! Μάλιστα, δεν είδαμε μόνο το όμορφο κέντρο, αλλά πήραμε το λεωφορείο της επιστροφής από απλές γειτονιές που προφανώς δεν ήταν τίποτα το ιδιαίτερο. Επιστροφή στο κατάλυμα για σύντομη ξεκούραση. Τελευταίο ποτό στην πόλη!

Πριν πάμε για ποτάκι, θέλαμε να φάμε κατιτίς. Πήραμε στο χέρι την Pizza Βucko που βλέπαμε να τρώνε όλοι οι νεολαίοι. Είχε διάφορες αλοιφές της επιλογής σου πάνω στην πίτσα. Πολύ χορταστική. Στην παρέα μας σε άλλους άρεσε πολύ, σε άλλους όχι. Δεν ήταν άσχημη. Προσωπικά δεν θα άλλαζα την κανονική πίτσα για αυτή. Τέλος πάντων. Ώρα για ποτό!

Μετά από αναζήτηση και ψηφοφορία καταλήξαμε στο Pinecone Bar & Theater, ένα speakeasy bar. Η αλήθεια είναι ότι το ψάχνεις λίγο, αλλά άμα ακολουθήσεις το χαλί θα το βρεις! Η ατμόσφαιρα είναι πολύ ωραία, πολύ θεατράλε. Είναι cocktail bar. Την μέρα που πήγαμε εμείς είχε μόνο δυο παρέες. Μας έδειξαν το τραπέζι μας και ένας πολύ όμορφος νεαρός ήρθε να μας εξηγήσει πως συμβαίνουν τα πράγματα εκεί. Είχε μαζί του μια τράπουλα ταρώ. Μας μοίρασε κλειστά φύλλα. Σε κάθε έναν ξεχωριστά έλεγε να ανοίξει το φύλλο του. Του εξηγούσε τι σήμαινε το φύλλο αυτό και το συνέδεε με ένα κοκτέιλ. Αν μας άρεσε το κοκτέιλ το κρατούσε, αλλιώς συζητούσαμε τι μπορούσε να φτιάξει για εμάς. Είχε πολύ πλάκα. Η ξαδέρφη μου χάζευε και δεν έδινε βάση σε όσα έλεγε. Έτσι, όταν άρχισε να μιλάει μόνο σε εκείνη για την κάρτα της, έμεινε να τον κοιτάει. Δεν ήξερε και από κοκτέιλ, ούτε και τα αγγλικά της ήταν καλά. Εξηγούσαμε παράλληλα. Καλά πήγε αυτό. Κάποιοι κρατήσαμε το κοκτέιλ που μας πρότεινε και κάποιοι το αλλάξαμε. Όλα τα κοκτέιλ ήρθαν σε πολύ ωραία ποτήρια και ήταν πολύ καλά πραγματικά. Την καλύτερη παρουσίαση όμως την είχε αυτό της ξαδέρφης μου που τα έχασε. Όταν ήρθε το κοκτέιλ της, ο νεαρός άναψε τον αναπτήρα δίπλα από το ποτήρι και ξαφνικά εμφανίστηκε αστερόσκονη!!. Δεν μας το είπε και αυτός να πάρουμε βίντεο. Πολύ εντυπωσιακό! Σημασία έχει ότι ήπιαμε ωραία κοκτέιλ σε έναν όμορφο χώρο με πρόσχαρους ανθρώπους.

 

Προηγούμενο Κεφάλαιο

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5
• 6

Επόμενο Κεφάλαιο

First Προηγούμενη 5 of 6

Go to chapter

Go

Επόμενη Last

[alma viajer@]

2Η ΗΜΕΡΑ​

Πρωινό ξύπνημα και μέχρι να ετοιμαστούμε πέντε νοματαίοι πήγε περασμένες 10. Είναι που έχω συνηθίσει να φεύγω νωρίτερα από το κατάλυμα στο εξωτερικό για να δω όσα περισσότερα γίνεται. Με τόσα άτομα προφανώς δεν είναι εύκολο. Ας μη γκρινιάζω. Κινήσαμε να βρούμε φούρνο να πάρουμε κάτι να φάμε. Στο μεταξύ περάσαμε από την αγορά Μπαϊλόνι και κάναμε μια βόλτα. Λαϊκή αγορά στην ουσία. Προχωρήσαμε μέχρι να βρούμε φούρνο. Θα έπαιρνα και εγώ μπουρέκια και σφολιατοειδή τοπικά, αλλά μου έκλεισε το μάτι ένα κρουασάν με γέμιση φιστίκι. Τέλειο ήταν! Όπως και όλα δηλαδή. Και αφού φάγαμε και στυλωθήκαμε ξεκινήσαμε την βόλτα μας με προορισμό το πάρκο και φρούριο Καλέμενγκταν. Στην διαδρομή σταματήσαμε στο ναό του Αγίου Αλεξάνδρου Νιέβσκι, ενώ περπατήσαμε μέσα από την συνοικία Dorcol. Εκεί είδαμε από εργατικές κατοικίες από την εποχή του Τίτο, μέχρι όμορφα πλακόστρωτα σοκάκια και κτίρια νεοκλασικά. Από τη μία βλέπαμε κτίρια νεοκλασικά με ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική διάσπαρτα μέσα στην πόλη και όχι μόνο στους πολύ κεντρικούς δρόμους και από την άλλη εργατικές κατοικίες. Αυτό που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο είναι ότι σε όλη την πόλη υπάρχουν σέρβικες σημαίες. Προφανώς αγαπάνε πολύ τη χώρα τους οι Σέρβοι. Το εθνόσημο υπάρχει ακόμα και στις πινακίδες των αυτοκινήτων. Η πόλη έχει πεζοδρόμια. χώρους πρασίνου και πάρκα αρκετά φροντισμένα και σε καλύτερη κατάσταση από τα δικά μας.

Μιας και είχε ηλιοφάνεια και ζέστη θελήσαμε να μπούμε σε ένα σούπερ μάρκετ να πάρουμε νερό. Κόσμος αρκετός απέξω. Δεν μπορούσε να μπει διότι είχε πέσει το ρεύμα και δεν άνοιγαν οι πόρτες. Διακοπή ρεύματος συνέβη και άλλη μέρα και είχαν προκληθεί αντίστοιχα προβλήματα. Προφανώς δεν περιμέναμε, πήραμε από αλλού και συνεχίσαμε τον δρόμο μας. Περάσαμε το τέμενος Μπαϊρακλί και κοιτάξαμε κλεφτά στο εσωτερικό του. Εν συνεχεία, περπατώντας έπεσε το μάτι μου σε μια πινακίδα- το όνομα του δρόμου. Ήμασταν στην Ρήγα Φεραίου! Υπήρχε πινακίδα στα σέρβικα με πληροφορίες για αυτόν και στα ελληνικά το εξής: Όποιος ελεύθερα συλλογάται, συλλογάται καλά. Τι ωραίο και τι τιμητικό! Λίγο παρακάτω υπήρχε και το άγαλμα του!

Και αφού βγάλαμε φωτογραφίες περάσαμε το δρόμο για να μπούμε στο πάρκο Καλέμενγκταν όπου θα περνούσαμε τις επόμενες ώρες. Στο πάρκο αυτό υπάρχουν πάρα πολλά πράγματα να δει και να κάνει κανείς. Μπορεί να επισκεφτεί τον ζωολογικό κήπο του Βελιγραδίου, να παίξει padel, να δει αγάλματα και μνημεία, να επισκεφτεί μουσεία και γκαλερί, το ίδιο το φρούριο, πύργους όπως τον Νεμπόισα, να θαυμάσει τη θέα της πόλης και των ποταμών από ψηλά, να απολαύσει τον καφέ και το φαγητό του ή απλά μια βόλτα στη φύση. Συνδυάζει τα πάντα. Εμείς, διασχίσαμε το πάρκο μέχρι να φτάσουμε στο φρούριο. Είναι πολύ όμορφο και εντυπωσιακό. Βγάλαμε ένα σωρό φωτογραφίες με φόντο τους πύργους με τις πολεμίστρες και τον ποταμό με φόντο την πόλη. Συνεχίσαμε τη βόλτα μας στο καταπράσινο πάρκο και σταματούσαμε κάθε λίγο και λιγάκι για φωτογραφίες. Είδαμε το άγαλμα του νικητή από κοντά και προχωρήσαμε προς το μουσείο βασανιστηρίων δίπλα από το στρατιωτικό. Ήθελε να το επισκεφτεί η αδερφή μου, αλλά ήταν κλειστό. Έτσι, αρκεστήκαμε στο να αγοράσουμε μόνο κάτι μαγνητάκια από κάτι πάγκους. Κατηφορίσαμε από την άλλη πλευρά του λόφου για να επισκεφτούμε τον πύργο Νεμπόισα. Εκεί φυλακίστηκε και θανατώθηκε ο Ρήγας Φεραίος. Το αντίτιμο ήταν 270 δηνάρια. Περίπου 2,30 ευρώ και δέχονταν μόνο μετρητά. Ήταν ένας πύργος με 3-4 ορόφους. Έχει μετατραπεί σε μουσείο και το έργο υποστήριξε παραδόξως και η ελληνική κυβέρνηση. Ίσως και για αυτό το λόγο όλες οι πινακίδες με τις πληροφορίες είναι γραμμένες και στα ελληνικά. Είχε ενδιαφέρον η επίσκεψη. Δεν ξέρω βέβαια αν το επισκέπτονται γενικά οι τουρίστες ή έχει ενδιαφέρον μόνο για τους Έλληνες. Κατά την επίσκεψή μας ήμασταν μόνοι μας στο χώρο.

Στη συνέχεια, πήγαμε να δούμε τους ναούς που υπήρχαν στο πάρκο όπως τη Ρουζίτσα και άλλους. Δυστυχώς, για να τα δούμε αυτά έπρεπε να ανεβούμε πάλι το λόφο, κάτι που με τη ζέστη δεν το έκανε πολύ εύκολο. Και αφού πήραμε τις ανάσες μας στους ναούς, πήραμε το δρόμο της επιστροφής με κατεύθυνση τον κεντρικό πεζόδρομο της πόλης. Να μην τον δούμε και μέρα; Έπρεπε. Εξάλλου, έπρεπε ο ξάδερφος να αγοράσει esim. Δεν γινόταν να έχω μόνο εγώ internet. Η Kneza Mihaila ήταν όντως ένας πολύ ωραίος και άνετος πεζόδρομος. Περιστοιχιζόταν από πολύ όμορφα κτίρια. Κάναμε τη βόλτα μας, ώσπου εντοπίσαμε το κατάστημα της Yettel για την esim. Μια απλή διαδικασία μας πήρε πάνω από μια ώρα. Ο πωλητής ή δεν ήξερε να μας βοηθήσει ή βιαζόταν να μας ξεπετάξει. Πληρώσαμε το ίδιο πακέτο με το δικό μου και μας είπε ότι θα πρέπει να κάνουμε μια σειρά από βήματα αφού συνδεθούμε σε σταθερό wifi. Φύγαμε και εμείς από το κατάστημα προσπαθώντας να συνδεθούμε λίγο πιο κάτω σε σταθερό wifi μιας και η πόλη προσφέρει ζώνες με ελεύθερο wifi. Πέρασε πάνω από μισή ώρα που προσπαθούσαμε να συνδεθούμε μάταια. Ή μάλλον συνδεόμασταν, αλλά δεν λειτουργούσε τίποτα. Έτσι, επιστρέψαμε στο κατάστημα και απευθυνθήκαμε σε άλλο πωλητή, ο οποίος όντως μας βοήθησε και σε πολύ λίγη ώρα είχαμε το πολυπόθητο Internet. Πραγματικά, όλη αυτή η αναμονή μας δημιούργησε νεύρα και κούραση. Τέλος πάντων.

Πήγαμε στην πλατεία δημοκρατίας, βγάλαμε και εκεί φωτογραφίες και πήγαμε να πάρουμε λεωφορείο για τον Άγιο Σάββα. Αυτό θέλαμε δηλαδή. Οι δρόμοι όμως ήταν κλειστοί. Θα άνοιγαν σε λίγη ώρα. Περιμέναμε, περιμέναμε. Τίποτα. Άργησε πολύ να ξεκινήσει και πάλι η κυκλοφορία. Αρχίσαμε να πεινάμε. Μπήκαμε σε ένα σούπερ μάρκετ δίπλα από την στάση λεωφορείου για να πάρουμε κάτι να κόψουμε την πείνα μας. Όταν βγήκαμε, κόσμος πολύς περίμενε ακόμα στη στάση. Περνούσαν όλα τα λεωφορεία εκτός από αυτό που θέλαμε. Ώσπου, αποφασίσαμε να αλλάξουμε τα πλάνα μας και να πάμε πρώτα στον Άγιο Μάρκο. Ε μα! Τόση ώρα, δεν περνούσε το πολυπόθητο λεωφορείο. Έτσι, κατευθυνθήκαμε προς τον Άγιο Μάρκο. Κατεβαίνοντας από το λεωφορείο αντικρύσαμε επιβλητικά κτίρια, όμως το πιο εντυπωσιακό ήταν αυτό της Εθνικής Συνέλευσης της Δημοκρατίας της Σερβίας. Η εκκλησία του Αγίου Μάρκου είναι πολύ μεγάλη, ωστόσο το εσωτερικό της δεν είναι εντυπωσιακό. Εκείνη την ώρα δεν είχε κόσμο. Μου έκανε εντύπωση ότι το εσωτερικό του ναού ήταν άδειο. Δεν υπήρχαν πουθενά καρέκλες, παρά μόνο στασίδια γύρω γύρω σε κάποια σημεία στους τοίχους του ναού. Κεριά δεν άναβες μέσα στο ναό, αλλά σε ειδικό χώρο εκτός ναού. Πρώτη φορά σε ορθόδοξη εκκλησία στο εξωτερικό και πραγματικά μου έκαναν εντύπωση τα συγκεκριμένα. Για τα κεριά μου φάνηκε πρακτικό. Λιγότερη φθορά στο εσωτερικό του ναού. Όσον αφορά τις καρέκλες, σκεφτόμουν τους ηλικιωμένους ανθρώπους. Πως αντέχουν όρθιοι κατά τη διάρκεια της λειτουργίας; Τέλος πάντων. Αφού την είδαμε, περάσαμε απέξω και από τον ρωσικό ναό της Αγίας Τριάδας. Δεν γίνεται να τον προσπεράσεις λόγω του πράσινου χρώματος του. Πολύ ιδιαίτερος για εμάς ναός εξωτερικά. Επόμενη στάση ο ναός του Αγίου Σάββα.

Κατευθυνθήκαμε στην στάση του τραμ. Περιμέναμε και σε αυτή την στάση αρκετή ώρα. Ήρθε το τραμ κάποια στιγμή και επιβιβαστήκαμε. Θεωρώ πως όλη αυτή η καθυστέρηση είχε να κάνει με το προηγούμενο κλείσιμο των δρόμων, με αποτέλεσμα την μη αποκατάσταση των δρομολογίων. Μπορεί πάλι να ήταν και κάτι συνηθισμένο. Ωστόσο, δεν αντιμετωπίσαμε άλλες καθυστερήσεις κατά την παραμονή μας στα ΜΜΜ. Ο ναός του Αγίου Σάββα πραγματικά είναι τεράστιος. Φαινόταν από μακριά. Έστεκε επιβλητικός. Πολύ όμορφος ναός. Υπήρχε πολύς κόσμος που κατευθυνόταν προς το μέρος του, ενώ υπήρχε και κόσμος που χάζευε το πάρκο ή επισκεπτόταν άλλο σημείο του πάρκου όπως την εθνική βιβλιοθήκη της Σερβίας ή χάζευε το άγαλμα του Τέσλα ή του Καραγιώργη Σερβίας. Μπαίνοντας στον ναό, πραγματικά έμεινα άφωνη. Δεν είχα ξαναμπεί σε τόσο μεγάλο ορθόδοξο ναό. Ούτε είχα δει αντίστοιχο. Τα πάντα ήταν στις αποχρώσεις του χρυσού! Ακόμα, και στους υπόγειους χώρους. Δεν υπήρχαν καρέκλες και κεριά στο εσωτερικό πάλι. Ο χώρος βέβαια αυτή τη φορά είχε κόσμο. Μου έκανε εντύπωση που για να βγουν από την εκκλησία οι Σέρβοι κοιτούσαν το εσωτερικό του ναού. Δεν γυρνούσαν την πλάτη. Μόνο όταν έβγαιναν από το ναό γυρνούσαν την πλάτη για να αποχωρήσουν. Φαντάζομαι ως ένδειξη σεβασμού. Μεγαλοπρεπής ναός ότι και να λέμε. Βγάλαμε τις φωτογραφίες μας και αποχωρήσαμε.

Η πείνα άρχισε να γίνεται αισθητή, επομένως επιστρέφοντας στο κέντρο ψάχναμε για το που θα φάμε. Καταλήξαμε στην Kafana Mornar. Το επίπεδο του φαγητού δεν ήταν όπως αυτό της πρώτης ημέρας, ωστόσο φάγαμε καλά. Τα φαγητά μας ήταν νόστιμα και σε καλές τιμές. Τι ωραίο ψωμί φάγαμε στην Σερβία! Πως δεν το έγραψα ακόμα. Μετά το φαγητό, πάει και ένα ποτάκι. Δεν πήγαμε μακριά. Κάτσαμε στην περιοχή της Skadarlija, στο πιο νεανικό, underground μέρος της που λειτουργεί και ως πάρκινγκ και γύρω γύρω έχει μαγαζιά. Δε θυμάμαι σε ποιο μαγαζί κάτσαμε. Για να καταλάβετε, ήταν σε κάποιο δίπλα ή απέναντι στο Berlin Monroe και δοκιμάσαμε τις μπίρες τους. Πολύ ωραίες μπίρες έχουν. Τουλάχιστον όσες μπίρες δοκίμασα κατά την παραμονή μου στην χώρα. Σαφώς και δεν θυμάμαι ονόματα. Και κάπως έτσι έκλεισε η μέρα μας. Η επόμενη ημέρα είχε στο πρόγραμμα το Νόβι Σαντ.

 

[alma viajer@]

3η ημέρα Νόβι Σαντ

​

Ξυπνήσαμε και πήγαμε να πάρουμε το αστικό λεωφορείο για να πάμε στο σιδηροδρομικό σταθμό Belgrade Centre railway station. Για πρωινό πήραμε από κάποιο συνοικιακό μαγαζάκι που είχε ταμπέλα μόνο στα σέρβικα, κάτι υπέροχα σφολιατοειδή και μπουρέκια με διάφορες γεμίσεις. Πραγματικά πεντανόστιμα! Το αστικό ήρθε γρήγορα και χωρίς να το καταλάβουμε φτάσαμε και στον σιδηροδρομικό σταθμό. Σύγχρονο κτίριο, καινούργιο! Να μην συγκρίνω με τον δικό μας σταθμό Λαρίσης καλύτερα! Βγάλαμε εισιτήρια για Νόβι Σαντ και κατευθυνθήκαμε στην σωστή πλατφόρμα. Όταν ήρθε το τρένο καθίσαμε καταλάθος στα καθίσματα πρώτης θέσης. Μάλιστα αναρωτιόμασταν πως γίνεται να είναι τόσο άνετα, όμορφα, με τόσες παροχές. Στον έλεγχο εισιτήριων λίγο αργότερα μας έδειξαν που έπρεπε να κάτσουμε. Χαμπάρι εμείς! Μια χαρά παρόλα αυτά. Η ώρα πέρασε πάρα πολύ γρήγορα.

Φτάσαμε στο Νόβι Σαντ ή για να είμαστε ακριβείς στην στάση Petrovaradin. Εκεί κάνει στάση πλέον το τρένο μέχρι να φτιαχτεί ο σταθμός ξανά μετά το τραγικό ατύχημα στον σταθμό του Νόβι Σαντ. Από εκεί, ακολουθώντας το πλήθος βγήκαμε σε δρόμο, όπου περνάει δωρεάν αστικό λεωφορείο για το κέντρο του Νόβι Σαντ. Μέχρι να φτιαχτεί ο σταθμός οι Σέρβοι βάζουν αστικά λεωφορεία δωρεάν που συνδέουν το Petrovaradin με το κέντρο της πόλης κατά τις αφίξεις των τρένων. Ρωτώντας λοιπόν, μπήκαμε στο συγκεκριμένο αστικό λεωφορείο. Είχε αρκετό κόσμο, ωστόσο απολαύσαμε την διαδρομή αντικρύζοντας το φρούριο του Petrovaradin και περνώντας την γέφυρα πάνω από τον Δούναβη.

Κατεβήκαμε έξω από το πάρκο του Δούναβη, το κεντρικό πάρκο της πόλης. Η μέρα ήταν ηλιόλουστη, ιδανική για βόλτα στο πάρκο, το οποίο ήταν καταπράσινο. Υπήρχαν διάσπαρτα αγάλματα Σέρβων, ενώ υπήρχε και μια μικρή λιμνούλα με χελωνάκια. Απολαύσαμε την ώρα μας εκεί και κατευθυνθήκαμε προς το μουσείο Βοϊβοντίνα. Εκεί ξεκινούσε η παλιά πόλη του Νόβι Σαντ. Το ιστορικό κέντρο της πόλης ήταν πραγματικά κουκλίστικο. Δεν παρέπεμπε σε Βαλκάνια. Είχε ευρωπαϊκό αέρα. Τα κτίρια ήταν πολύχρωμα σε παστέλ χρωματιστούς. Ξεχυθήκαμε στους πεζοδρόμους του κέντρου και αρχίσαμε να βγάζουμε φωτογραφίες. Η ζέστη ήταν πια αισθητή και για αυτό δεν είπαμε όχι σε ένα παγωτάκι. Κάτι παραπάνω από 1 ευρώ η μπάλα. Ξεχασμένες τιμές αυτές στην Ελλάδα. Και νόστιμο και φθηνό. Καθίσαμε σε ένα παγκάκι να το απολαύσουμε, απέναντι από τον Ιερό Ορθόδοξο Καθεδρικό Ναό του Αγίου Γεωργίου. Απέναντι μας, μουσικοί του δρόμου έπαιζαν τα βιολιά τους. Και εκεί που τρώγαμε τα παγωτά μας και συζητούσαμε προς τα που θα πάμε, ακούσαμε να παίζουν μια πάρα πολύ γνωστή μελωδία σε εμάς τους Έλληνες. Παίξανε «τα παιδιά του Πειραιά»! Πόσο απρόσμενο και πόσο όμορφο να ακούς ελληνικές μελωδίες στο εξωτερικό. Χάρηκα πολύ για κάποιο λόγο και τους άφησα χρήματα. Και αυτοί χάρηκαν πολύ. Μάλλον τα 200 δηνάρια που τους άφησα είναι αρκετά χρήματα για μουσικούς του δρόμου. Συνεχίσαμε την πορεία μας στους πεζοδρόμους της πόλης χαζεύοντας τα κτίρια στους παστέλ χρωματισμούς. Περπατούσαμε σε πεζόδρομο με μαγαζιά εστίασης που ο κόσμος απολάμβανε τον καφέ του. Φτάσαμε στο κέντρο της πόλης, την πλατεία Ελευθερίας. Τι όμορφη πλατεία και από τι όμορφα κτίρια περιτριγυρίζεται! Το δημαρχείο, ο ναός του ονόματος της Αγίας Μαρίας και ένα σωρό κομψά ξενοδοχεία και μαγαζιά-υπηρεσίες. Δεν ξέρω πόση ώρα κάτσαμε για να βγάλουμε φωτογραφίες από κάθε πιθανή γωνία, είτε μόνοι μας, είτε όλοι μαζί. Σταματούσαμε όποιον βρίσκαμε. Πετύχαμε και κάτι κορίτσια από Θεσσαλονίκη που είχαν έρθει εκδρομή με το σχολείο. Συνεχίσαμε την βόλτα μας περνώντας έξω από το Σερβικό Εθνικό θέατρο, ενώ μπήκαμε και σε κάποιο ναό που μας έκανε εντύπωση εξωτερικά. Γενικά, απολαύσαμε την βόλτα στο Νόβι Σαντ. Σαφώς, θέλαμε να δούμε και το παραλιακό μέτωπο του Δούναβη. Πρώτα όμως, κάναμε μια στάση για καφέ στον κεντρικό πεζόδρομο της πόλης. Άξιο αναφοράς νομίζω ήταν το περιστατικό που μου ανέφεραν τα παιδιά όταν ήμουν τουαλέτα και είναι το εξής. Πέρασε κάποια κυρία να πουλήσει πράγματα και κοιτούσε έντονα τι υπάρχει στο τραπέζι. Η κυρία ήταν Ρομά και τα παιδιά είπαν να μαζέψουν το δικό μου εκτεθειμένο κινητό. Τότε η γυναίκα γύρισε και τους μίλησε στα ελληνικά και τους είπε πως δεν θα έκανε αυτό που νομίζανε! Κάγκελο τα παιδιά!

Και αφού ξεκουραστήκαμε και δροσιστήκαμε από τα ροφήματα, πήραμε τα ποδαράκια μας για το φρούριο Petrovaradin. Περάσαμε τη γέφυρα Varadin και χαζέψαμε τον Δούναβη από ψηλά. Ακολουθώντας το gps πήραμε το δρόμο για να ανέβουμε το φρούριο. Τα σπίτια ήταν στο ίδιο στυλ με το ιστορικό κέντρο της πόλης στην άλλη πλευρά του ποταμού. Παστέλ χρωματισμοί και πλακόστρωτοι δρόμοι. Πολλά σκαλιά για το ανέβασμα επίσης. Ωστόσο, όταν επιτέλους ανέβεις τις σκάλες η θέα σε αποζημιώνει. Ο Δούναβης, η γέφυρα και η πόλη του Νόβι Σαντ και φυσικά το Ρολόι του Φρουρίου του Πετροβαραντίν απλώνονται μπροστά σου. Το ιδιαίτερο με αυτό το ρολόι είναι ότι ο δείκτης δείχνει τα λεπτά και ο λεπτοδεικτης την ώρα. Ο λόγος ήταν για να μπορούν οι ψαράδες να βλέπουν από μακρυά την ώρα για να επιστρέψουν. Πάνω στο φρούριο υπάρχουν διάφορα αξιοθέατα π.χ. κατακόμβες, ενώ ο επισκέπτης μπορεί να απολαύσει τον καφέ ή το φαγητό του με θέα τον ποταμό και την πόλη. Εμείς κάναμε την βόλτα μας στον χώρο και βγάλαμε άπειρες φωτογραφίες. Η ώρα πέρασε και δεν ξέραμε αν έπρεπε να μείνουμε για φαγητό ή να επιστρέψουμε. Αποφασίσαμε να φάμε με θέα τον Δούναβη και ας ξέραμε ότι τα συγκεκριμένα εστιατόρια ήταν πιο ακριβά και τουριστικά. Οκ. Κάτσαμε λοιπόν στο Τerasa.

Δεν υπήρχε τραπέζι έξω και έτσι δυστυχώς κάτσαμε στον εσωτερικό χώρο. Αν κάτσετε δίπλα στην τζαμαρία έχετε πιάτο όλη την πόλη ανεμπόδιστα. Παραγγείλαμε. Στο τραπέζι έφτασαν μόνο τα 3 από τα 5 κυρίως πιάτα που παραγγείλαμε. Νομίζαμε ότι απλά δεν ήταν ακόμα έτοιμα. Καθώς η ώρα περνούσε , εμείς είχαμε φάει και οι άλλοι λιμοκτονούσαν ρωτήσαμε τι συμβαίνει με την παραγγελία μας για να λάβουμε την απάντηση ότι δεν είχαμε παραγγείλει κάτι άλλο. Τα δύο πιάτα που περιμέναμε ήταν ίδια με το τρίτο που ήδη είχε έρθει. Τώρα πως ο σερβιτόρος άκουσε ένα αντί για τρία και δεν τον παραξένεψε ότι από τους 5 θα έτρωγαν μόνο οι 3 μεσημεριάτικα, τι να πω. Δεν ξέρω ίσως και να είναι συνηθισμένο να μην τρώνε όλοι. Τι να πω! Το γεγονός αυτό προφανώς δημιούργησε μια νευρικότητα, καθώς και τα παιδιά πεινούσαν και καθυστερήσαμε αρκετά. Είχε αρχίσει να σουρουπώνει. Μέχρι να κατέβουμε από το φρούριο είχε ήδη νυχτώσει.

Πως πάμε τώρα στο σιδηροδρομικό σταθμό για επιστροφή στο Βελιγράδι; Είχα διαβάσει διάφορα, είχα δει google maps. Αυτά που έβγαζε δεν μου φαίνονταν λογικά. Θα έπρεπε να υπάρχει λεωφορείο στον κεντρικό δρόμο από όπου περάσαμε το πρωί. Ρωτώντας όμως πας στην πόλη. Πράγματι ρωτήσαμε και όντως λεωφορείο περνούσε από τον κεντρικό δρόμο για το σταθμό. Περνούσε και ένα άλλο που έπρεπε να κατέβεις σε συγκεκριμένο σημείο και να περπατήσεις για λίγο. Εμείς πήραμε το δεύτερο και ακολουθήσαμε τον κόσμο.

Φτάνοντας στον σταθμό μας περίμενε μια έκπληξη. Υπήρχε ουρά από κόσμο που περίμενε να βγάλει εισιτήριο. Όταν έφτασε η σειρά μας, η υπάλληλος φάνηκε απρόθυμη να μας βοηθήσει. Δεν μιλούσε αγγλικά. Ρωτούσα αν έχει το γρήγορο ή το αργό τρένο που είναι με ανταπόκριση. Τίποτα. Την άφησα αυτή την ερώτηση. 5 απλά εισιτήρια ήθελα για Βελιγράδι. Της δείχναμε με το χέρι 5 εισιτήρια. Το Βελιγράδι το προσφώνησα και στα σέρβικα. Τίποτα, δεν ήθελε να εξυπηρετήσει. Μας είπε στην αγγλική γλώσσα ότι εκεί μιλάνε μόνο σέρβικα. Ο κόσμος από πίσω μας έβλεπε το σκηνικό και τα νεύρα μας και της είπε τι ζητούσαμε στα σέρβικα. Είπε ότι δεν είχε εισιτήριο για το τρένο που θέλαμε και να βγάλουμε εισιτήρια από το μηχάνημα δίπλα. Χαχα! Το ακόμα ωραιότερο ήταν ότι το μηχάνημα ήταν χαλασμένο. Ο κόσμος ειδοποίησε κάποιον υπάλληλο που μας πήγε σε κάποιο άλλο μηχάνημα εντός του σταθμού για να βγάλουμε εισιτήρια. Να είναι καλά οι άνθρωποι. Αυτό ήταν και το μόνο ευτράπελο με τους Σέρβους. Δεν ξέρω τι πήγε τόσο λάθος με την συγκεκριμένη. Δεν χάλασε την εικόνα που σχημάτισα για τους Σέρβους. Οι άνθρωποι όπου και αν πήγαμε ήταν εξυπηρετικότατοι και πρόθυμοι να βοηθήσουν. Τη συγκεκριμένη υπάλληλο μόνο ως μεμονωμένη περίπτωση μπορώ να τη χαρακτηρίσω.

Πήραμε το τρένο και γυρίσαμε πίσω στο κατάλυμα μας στο Βελιγράδι για σύντομη ξεκούραση. Δεν ξέραμε που να πάμε για ποτό. Δεν είχαμε και όρεξη να το πολυψάξουμε. Καταλήξαμε να τριγυρνάμε γύρω από τον πεζόδρομο της mihailova. Τουριστικομάγαζα. Κάτσαμε ωστόσο εκεί. Μας τράβηξε το live που είχε κάπου. Κάτσαμε και παραγγείλαμε coctail και μια πίτσα για συνοδευτικό. Μας παίξανε σε όλες τις γλώσσες που ξέρανε. Σέρβικα, ιταλικά, γαλλικά, ισπανικά και ελληνικά παρακαλώ! Μulti culti. Περάσαμε ένα όμορφο βράδυ έπειτα από μια κουραστική ημέρα. Επόμενη στάση μας η Σουμπότιτσα.

 

[alma viajer@]

4η ΗΜΕΡΑ- Σουμπότιτσα

​

Σηκωθήκαμε νωρίς το πρωί για να πάρουμε το πρωινό τρένο για Σουμπότιτσα. Οι υπόλοιποι φάγανε ότι είχαν αγοράσει από το σούπερ μάρκετ, ενώ εγώ με την αδερφή μου σταθερά πια αγοράσαμε από το μαγαζάκι με τις χειροποίητες πίτες.

Πήραμε για άλλη μια φορά το λεωφορείο για τον σταθμό των τρένων. Πήγαμε να βγάλουμε εισιτήρια στο γκισέ. Αμ δε! Τα εισιτήρια για το δρομολόγιο που θέλαμε είχανε κάνει φτερά. Έπρεπε να πάρουμε το επόμενο. Η Σουμπότιτσα τα ΣΚ είναι δημοφιλής προορισμός. Δυστυχώς, δεν έχει την ίδια συχνότητα δρομολογίων με το Νόβι Σαντ. Ίσως, έπρεπε να πάμε την προηγούμενη ημέρα (Παρασκευή) στην Σουμπότιτσα και εκείνη στο Νόβι Σαντ, λόγω μεγαλύτερου πλήθους δρομολογίων. Που να το φανταστούμε! Και είχαμε πάει και νωρίτερα στο σταθμό. Τι να γίνει…Ήπιαμε καφεδάκι στο σταθμό και περιμέναμε περίπου 85-90 λεπτά το επόμενο τρένο για Σουμπότιτσα. Προφανώς, βγάλαμε και εισιτήριο επιστροφής! Η διαδρομή διαρκεί περίπου 90-100 λεπτά. Να πω την αλήθεια, δεν κατάλαβα και πολλά. Κοιμήθηκα σε όλη την διάρκεια και ξύπνησα 10 λεπτά πριν φτάσουμε! Ωραία πράγματα!

Κατεβαίνουμε από τον σταθμό. Οι μισοί ψάχνουν τουαλέτα. Δεν υπάρχει. Οπότε προχωράμε διασχίζοντας το πάρκο Ferenc Rajhl. Απέναντι μας, αντικρύζουμε το Raichle Palace που λειτουργεί ως gallery. Τι ιδιαίτερο κτίριο! Τι αρχιτεκτονική! Κάνει μπαμ από μακριά! Και τα διπλανά κτίρια είναι πολύ όμορφα, αλλά το συγκεκριμένο είναι ξεχωριστό. Το κοιτούσα και σκεφτόμουν αν είμαι στην Βαρκελώνη. Για όποιον δεν γνωρίζει η πόλη αυτή είναι κοντά στα σύνορα με την Ουγγαρία και δεν μοιάζει με καμία άλλη πόλη της Σερβίας, διότι διαθέτει τα περισσότερα Art Nouveau κτίρια στην χώρα. Βγάλαμε ένα σωρό φωτογραφίες, ενώ οι μισοί επισκέφθηκαν το διπλανό Βοss café για την τουαλέτα του. Από ότι μας είπαν ήταν τεράστια καφετέρια και με πολύ ωραία διακόσμηση. Συνεχίσαμε την βόλτα μας στον πεζόδρομο Κorzo. Πολύ όμορφος πεζόδρομος με ωραία κτίρια. Όλα αυτά μέχρι που βγήκαμε στο κέντρο της πόλης με το εθνικό θέατρο , τη βιβλιοθήκη και το δημαρχείο της πόλης. Πολύ επιβλητικά κτίρια. Τα κινητά πήραν φωτιά. Βγάλαμε ένα σωρό φωτογραφίες από διάφορες γωνίες. Συνεχίσαμε προς το περιβόητο μπλε σιντριβάνι. Δυστυχώς, το είχαν σκεπάσει, διότι έκαναν εργασίες συντήρησης. Η πλατεία ήταν πανέμορφη και γεμάτη κόσμο που απολάμβανε τη βόλτα του και το καφέ του στα περιφερειακά μαγαζιά. Τι όμορφη μέρα. Δεν μας έκανε αίσθηση να προχωρήσουμε. Παρόλα αυτά επισκεφθήκαμε μια καθολική εκκλησία και έπειτα προχωρήσαμε προς την πλατεία με το Ωραίο μνημείο! Στο δρόμο πήραμε από ένα φούρνο κάτι σφολιατοειδή. Πεντανόστιμα. Επόμενη στάση μας το πανέμορφο κτίριο της Εβραϊκής Συναγωγής. Όλο το κέντρο μας φάνηκε πολύ όμορφο, με πολύ όμορφα κτίρια. Απολαύσαμε κάθε βήμα μας σε αυτή την πόλη. Μετά την συναγωγή, πρότεινα να πεταχτούμε στην λίμνη Palic που απείχε περίπου 7 χλμ από το κέντρο.

Η Σουμπότιτσα και η λίμνη ήταν προτάσεις της αδερφής μου. Ωστόσο, είχε ενθουσιαστεί τόσο πολύ με την πόλη που δεν την ενδιέφερε να πάει στην λίμνη. Ο καθαρός χρόνος παραμονής μας στην λίμνη θα ήταν 1-1,5 ώρα. Δεν την χαλούσε να μείνει για περπάτημα και καφέ στην πόλη. Ωστόσο, οι υπόλοιποι δεν είχαν θέμα να επισκεφτούμε την λιμνούλα. Ψάξαμε λίγο είναι είναι η αλήθεια να βρούμε τη σωστή στάση λεωφορείου. Αφού περιμέναμε λίγη ώρα στη στάση η οποία είχε και θύρα για φορτιστές και φορτίσαμε τα κινητά μας, πήραμε το λεωφορείο με τον αριθμό 6. Εισιτήρια στον οδηγό και μετρητά. Δυστυχώς, η απόσταση των 20 λεπτών διήρκησε λίγο παραπάνω. Στις πρώτες στάσεις ο κόσμος που περίμενε ήταν πολύς. Η πλειοψηφία ήταν τουρίστες που έβγαζαν εισιτήριο εκείνη την ώρα από τον οδηγό με αποτέλεσμα την καθυστέρηση. Ήμασταν ο ένας πάνω στον άλλο. Σάββατο βλέπετε και μάλιστα με ωραίο καιρό. Πραγματικά, μετάνιωσα που τους υπέβαλα σε τέτοια δοκιμασία. Μαρτυρήσαμε μέχρι να φτάσουμε. Κατεβήκαμε στην στάση Palić, Toranj όπου πραγματικά κατέβηκε σχεδόν όλο το λεωφορείο.

Περάσαμε μια πολύ ιδιαίτερη πύλη και ακολουθήσαμε το δρόμο που στο βάθος κατέληγε στην λίμνη. Δεξιά και αριστερά του δρόμου υπήρχε πυκνή βλάστηση. Κάθε λίγα μέτρα υπήρχαν άσπρα παγκάκια και φανοστάτες που έρχονταν σε πλήρη αντίθεση με το πράσινο των δέντρων. Πριν την πύλη που έβγαζε στην λίμνη υπήρχαν και παρτέρια με πολύ ωραίες συνθέσεις λουλουδιών. Φτάσαμε στην λίμνη! Άλλος αέρας…θαλασσινός. Φροντισμένο πράσινο γκαζόν, παγκάκια, καφέ, κόσμος που έκανε ποδήλατο ή απλά περπατούσε χαζεύοντας την λίμνη. Ομολογώ ότι μου πέρασε το αίσθημα της μάταιης ταλαιπωρίας στο λεωφορείο προηγουμένως. Το ίδιο και στους υπολοίπους. Η βόλτα αυτή στην λίμνη μας ηρέμησε. Προφανώς η λίμνη δεν ήταν η πιο καθαρή. Δεν μας πτόησε στο να βγάλουμε τις φωτογραφίες μας. Μάλιστα, υπήρχε και εδώ το «μνημείο» με το όνομα της λίμνης για φωτογραφίες. Η ώρα πέρασε πολύ γρήγορα και ευχάριστα. Πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Ευτυχώς, το λεωφορείο δεν ήταν τόσο γεμάτο και έκανε πολύ λιγότερη ώρα για να φτάσει στο κέντρο. Δεν είναι μακριά εξάλλου. Κάναμε μια τελευταία βόλτα σε κεντρικούς δρόμους και πεζοδρόμους της πόλης και πήραμε το τρένο για Βελιγράδι.

Η ώρα πέρασε γρήγορα. Όταν φτάσαμε στο σιδηροδρομικό σταθμό ήταν πια βράδυ. Περιμένοντας το λεωφορείο για το κατάλυμα μας, είδα στο βάθος έναν ουρανοξύστη που η πρόσοψη του άλλαζε συνεχώς εικόνες. Διαφημίσεις εναλλάσονταν. Κάποια στιγμή εμφανίστηκε η εικόνα του Αϊνστάιν και έπειτα χάθηκε και εμφανίστηκε η διάσημη εξίσωσή του E=mc2. Γιατί το αναφέρω αυτό; Δεν ξέρω. Ίσως γιατί σε αυτά τα ταξίδια που έχω κάνει να μην είχα δει να εναλλάσσονται οι εικόνες στις προσόψεις των ουρανοξυστών. Μου φάνηκε περίεργο που το είδα στο Βελιγράδι. Τέλος πάντων, πήραμε το λεωφορείο για το κατάλυμά μας. Εκεί, η αδερφούλα μου ρώτησε κάτι παλικάρια ντόπιους κάποιο μπαρ για ποτό το βράδυ. Έπεσε καζούρα μετά γιατί τα παιδιά φαίνονταν να ήθελαν να συνεχίσουν τη συζήτηση, αλλά δεν πρόλαβαν αφού κατεβήκαμε.

Επιστροφή στο κατάλυμα για σύντομη ξεκούραση και ανεύρεση μαγαζιού για φαγητό. Καταλήξαμε όχι μακριά από το κατάλυμά μας στο Cevap Dekija. Το μαγαζί ήταν μικρό και προσεγμένο. Δεν είχε μεγάλη ποικιλία σε πιάτα. Ότι παραγγείλαμε το έβαλαν στο κέντρο σαν σε ποικιλία φανταστείτε. Όμως, χωρίς πατάτες, σως κλπ που βάζουμε εμείς. Νόστιμα ήταν, καλά φάγαμε, αλλά ως Ελληνίδα μου φάνηκε λίγο φτωχό αυτό. Νομίζω, είχαμε καλύτερες επιλογές σε μαγαζιά τις προηγούμενες ημέρες. Παραγγείλαμε και γλυκάκι, διότι ο μικρός μας ο ξάδερφος είχε γενέθλια. Να μην πούμε και ένα τραγουδάκι να σβήσει κεράκι; Αμ τι! Δε θυμάμαι πως λεγόταν το γλυκό. Ήταν με λευκή κρέμα. Πιστεύαμε ότι δεν θα τρώγεται και όμως ήταν πολύ ωραίο! Και αφού γεμίσαμε τις κοιλίτσες μας, ήρθε η ώρα για ποτό.

Πού πήγαμε; Μαντέψτε. Στο μπαράκι που μας πρότειναν τα παιδιά στο λεωφορείο. Είπαμε να εμπιστευτούμε τους ντόπιους. Το μπαράκι ήταν κοντά στον Άγιο Μάρκο και ονομαζόταν Τ6. Coctail bar. Είχε μόνο εσωτερικό χώρο. Ήταν μικρό και είχε κόσμο. Διστάσαμε λίγο να μπούμε. Ωστόσο, μπήκαμε και πολύ καλά κάναμε. Είχε ιδιαίτερη ατμόσφαιρα. Από τα έπιπλα και τη διακόσμηση μέχρι τον φωτισμό. Ο φωτισμός ήταν ελάχιστος και ερχόταν από τους προβολείς που έπεφταν στον dj στο βάθος. Πήραμε τα κοκτέιλ μας, τα οποία πραγματικά ήταν υπέροχα και περάσαμε ένα πολύ όμορφο βράδυ. Για όποιον αναρωτιέται κοκτέιλ χοντρικά από 10 ευρώ.

 

[alma viajer@]

5η ΗΜΕΡΑ

​

Πρωινό ξύπνημα για εμένα και την αδερφή μου μιας και θα πηγαίναμε μόνες στο Μουσείο Γιουγκοσλαβίας, το οποίο άνοιγε στις 10 π.μ. Οι υπόλοιποι δεν θα μας ακολουθούσαν. Είτε θα κοιμόντουσαν, είτε θα έκαναν βόλτα. Πήραμε κλασικά τα πιτάκια μας, πήραμε το λεωφορείο και φτάσαμε έξω από το μουσείο σχεδόν μισή ώρα νωρίτερα. Πφφ…Ο χώρος έξω από το μουσείο έχει χώρους πρασίνου και ένα κλειστό σιντριβάνι. Στον ορίζοντα διακρίναμε και τον Άγιο Σάββα. Στο μεταξύ άρχισαν να έρχονται και άλλοι επισκέπτες. Οι πόρτες άνοιξαν στις 10 ακριβώς και στα ταμεία μας πληροφόρησαν ότι το κεντρικό κτίριο του μουσείου ήταν κλειστό. Μπορούσαμε να επισκεφτούμε μόνο τον Οίκο των Λουλουδιών που ήταν θαμμένος ο Τίτο και το κτίριο που ήταν τα δώρα που είχε λάβει από όλο τον κόσμο. Είδαμε λοιπόν τον τάφο του Τίτο, διαβάσαμε για τη ζωή και τα πεπραγμένα του στον Οίκο των Λουλουδιών και είδαμε ένα σωρό δώρα κάθε λογής από κάθε πλευρά του πλανήτη. Ωραία. Δεν νομίζω ότι μας πήρε σύνολο μια ώρα να τα δούμε όλα αυτά. Για να είμαστε ειλικρινείς περιμέναμε πολύ περισσότερα. Απογοητευτήκαμε που δεν είδαμε το κεντρικό κτίριο. Είχαμε μπει στο σάιτ του μουσείου και δεν είχαμε δει να αναγράφει κάτι σχετικό. Μπορεί να μην το είχαμε προσέξει. Δεν ξέρω. Πάντως, αισθανθήκαμε ότι δεν άξιζε να κάνουμε τόσο δρόμο μέχρι εκεί για αυτό που είδαμε. Περισσότερη ώρα κάναμε να πάμε και να γυρίσουμε παρά μείναμε μέσα στο μουσείο. Τέλος πάντων.

Στην επιστροφή σταματήσαμε στα βομβαρδισμένα κτίρια που μπορεί κανείς να δει στην πόλη. Το ένα ήταν το πρώην Υπουργείο Εθνικής Άμυνας. Τα συγκεκριμένα κτίρια τα είχαμε δει από το λεωφορείο και τις προηγούμενες ημέρες, ωστόσο σταθήκαμε μιας και είχαμε χρόνο μέχρι να έρθουν οι υπόλοιποι εν τω μεταξύ μέχρι τον ναό του Αγίου Μάρκου. Έξω από τα συγκεκριμένα κτίρια είχε φύλαξη, ενώ υπήρχε ταμπέλα που απαγόρευε τις φωτογραφίες και τα βίντεο. Δεν νομίζω ότι γίνεται να τηρηθεί κάτι τέτοιο. Εμείς βγάλαμε στα πεταχτά κάτι φωτογραφίες μακριά από τους φύλακες και συνεχίσαμε τον δρόμο μας μέχρι τον Άγιο Μάρκο. Ο συγκεκριμένος δρόμος είχε πάρα πολύ ωραία κτίρια και έτσι φτάσαμε στον προορισμό μας χωρίς να το καταλάβουμε. Τα παιδιά καθυστέρησαν λιγάκι. Δεν περίμεναν να τελειώσουμε τόσο νωρίς και ετοιμάζονταν με ρυθμούς χελώνας. Τέλος πάντων.

Όταν ήρθαν, βγάλαμε τις απαραίτητες φωτογραφίες έξω από τα επιβλητικά κτίρια της Εθνικής Συνέλευσης της Δημοκρατίας της Σερβίας, το Δημαρχείο και το Νέο Ανάκτορο. Επόμενη στάση μας το Άγαλμα του Στέφανου Νεμάνια. Πραγματικά τεράστιο και επιβλητικό. Τα ξαδέρφια μου δεν είχαν διαβάσει και δει κάτι σχετικά με αυτό και εντυπωσιάστηκαν. Να πω την αλήθεια και εγώ που είχα δει φωτογραφίες δεν περίμενα να είναι τόσο μεγάλο και επιβλητικό. Κάτσαμε αρκετή ώρα για χάζι και φωτογραφίες. Μιας και είχαμε φτάσει εκεί, είπαμε να πάμε στην περιοχή του Belgrade Waterfront, μια περιοχή παραλιακά του ποταμού. Το σημείο την περίοδο εκείνη ήταν ένα εργοτάξιο. Οι άνθρωποι έχουν σκοπό να φτιάξουν ,αν έχω καταλάβει σωστά, κάτι σαν το δικό μας έργο στο Ελληνικό. Καζίνο, εστιατόρια, καφέ, ξενοδοχεία. Μοντέρνα κτίρια και ουρανοξύστες δίπλα στον ποταμό Σάβο. Υπάρχουν ήδη ουρανοξύστες (και πάρα πολλοί μάλιστα) στην άλλη πλευρά του ποταμού και στην συμβολή με τον Δούναβη. Σε λίγα χρόνια το Βελιγράδι θα είναι μια άλλη πόλη. Αγνώριστη. Με γυάλινα κτίρια που κακοποιούν την αισθητική και το περιβάλλον. Γιατί υπάρχουν ήδη πολυόροφα κτίρια- ουρανοξύστες που ξεφυτρώνουν από το πουθενά στα πάρκα δίπλα ακριβώς από τον Σάβο ή τον Δούναβη. Πόσο παράταιρα φαίνονταν. Καμία προσπάθεια να εναρμονιστούν με το τοπίο. Για αυτό το λόγο δεν πιστεύω πως η περιοχή που θα φτιάξουν εκεί ότι θα είναι αισθητικά ωραία.

Τέλος πάντων, περπατήσαμε αρκετά. Κάπου χάσαμε το δρόμο και βρεθήκαμε σε άλλο σημείο από αυτό που υπολογίζαμε. Βρεθήκαμε πάνω από τη Γέφυρα Μπράνκο προς το Μπέτον Χάλα. Χαζέψαμε για λίγο στην όχθη του Σάβου, εφόσον δεν καταφέραμε να φτάσουμε στο σημείο που θέλαμε και ψάξαμε το λεωφορείο για την επόμενη στάση μας, το Ζεμούν. Δεν ήταν μακριά μας. Απλά ανεβήκαμε τα σκαλιά της γέφυρας. Πήραμε το λεωφορείο. Περάσαμε το ποτάμι και διασχίσαμε παραλιακά το Σάβα και τον Δούναβη. Τι απέραντα πάρκα. Πόσο ζήλεψα αυτά τα απέραντα πράσινα πάρκα. Ήταν γεμάτο κόσμο. Είχε ο καθένας την άπλα του και δεν ήταν ο ένας πάνω στον άλλο. Εκεί είδα στη μέση του πουθενά ουρανοξύστες και μικρά σημεία που θα κτίζονταν κτίρια. Γιατί να καταστρέψεις αυτή την ομορφιά για να φτιάξεις ξενοδοχεία ή ότι άλλο. Τουλάχιστον αυτό σκέφτηκα βλέποντας όλα αυτά τα υπέροχα πάρκα από το λεωφορείο.

Κατεβήκαμε στην πιο κοντινή στάση στον Πύργο της Χιλιετίας. Βάλαμε το gps και ακολουθήσαμε ανηφορικά δρομάκια. Είδαμε όμορφα μικρά σπίτια σε ανοιχτούς χρωματισμούς. Κεραμοσκεπές παντού. Ένα μικρό χωριό στα προάστια του Βελιγραδίου. Ο πύργος της Χιλιετίας έστεκε αγέρωχος μπροστά μας. Η θέα από ψηλά ήταν πολύ όμορφη. Βλέπαμε από ψηλά τις κεραμοσκεπές, το ποτάμι και το Βελιγράδι. Βγάλαμε τις απαραίτητες φωτογραφίες και χαζέψαμε τη θέα. Αν και το εισιτήριο ήταν μηδαμινό, δεν ανεβήκαμε στον Πύργο εκτός της αδερφής μου. Μας χαιρετούσε από ψηλά. Είχε μπόλικο κόσμο και δεν θα βλέπαμε κάτι πολύ διαφορετικό. Δεν κάτσαμε εκεί για καφέ η φαγητό και έτσι συνεχίσαμε την βόλτα μας στο Ζεμούν. Κατεβήκαμε στην παραλιακή του Δούναβη. Δεν πήγαμε στο Νεκροταφείο που ήθελε η αδερφή μου. Γιατί να πάμε θα μου πείτε; Είναι λίγο ιδιαίτερο, διότι εκεί είναι θαμμένοι Χριστιανοί, Μουσουλμάνοι και Εβραίοι.

Υπερίσχυσε η πλειοψηφία και έτσι κατευθυνθήκαμε παραλιακά. Γινόταν ο κακός χαμός. Εστιατόρια και καφέ όλα γεμάτα. Κάναμε την περατζάδα μας να δούμε τι παίζει. Είχε μεσημεριάσει και πεινούσαμε και εμείς. Είχε και ωραία μέρα. Ήταν τέλεια να φάμε εκεί. Γνωρίζαμε ότι προφανώς ήταν τουριστικά εκεί, αλλά ήταν πολύ όμορφα. Με τα χίλια ζόρια βρήκαμε να κάτσουμε σε ένα ιταλικό. Παραγγείλαμε 2 πίτσες, 3 μακαρονάδες και μια σαλάτα και μας είπε η σερβιτόρα ότι ήταν πολλά για 5 άτομα. Μα τι στο καλό. Τι πολλά! Ίσως να νόμιζε ότι ήμασταν 4 άτομα μιας και η μια ήταν τουαλέτα. Τα φαγητά ήταν οκ, τίποτα το εξαιρετικό και προφανώς τρώγαμε και άλλο! Μέχρι να τελειώσουμε το φαγητό μας είχαμε μείνει μόνοι στο εξωτερικό του μαγαζιού. Είχε περάσει η ώρα και δεν χτυπούσε ο ήλιος με αποτέλεσμα να κάνει ψύχρα. Αφού φάγαμε συνεχίσαμε την βόλτα μας προς το κέντρο του Ζεμούν. Είδαμε την κεντρική πλατεία, το Δημαρχείο και το πάρκο του Ζεμούν. Μια χαρά. Πολύ ωραία. Ευχαριστηθήκαμε και τη βόλτα στο πάρκο. Πήραμε και ποπ κορν! Χαχα! Μάλιστα, δεν είδαμε μόνο το όμορφο κέντρο, αλλά πήραμε το λεωφορείο της επιστροφής από απλές γειτονιές που προφανώς δεν ήταν τίποτα το ιδιαίτερο. Επιστροφή στο κατάλυμα για σύντομη ξεκούραση. Τελευταίο ποτό στην πόλη!

Πριν πάμε για ποτάκι, θέλαμε να φάμε κατιτίς. Πήραμε στο χέρι την Pizza Βucko που βλέπαμε να τρώνε όλοι οι νεολαίοι. Είχε διάφορες αλοιφές της επιλογής σου πάνω στην πίτσα. Πολύ χορταστική. Στην παρέα μας σε άλλους άρεσε πολύ, σε άλλους όχι. Δεν ήταν άσχημη. Προσωπικά δεν θα άλλαζα την κανονική πίτσα για αυτή. Τέλος πάντων. Ώρα για ποτό!

Μετά από αναζήτηση και ψηφοφορία καταλήξαμε στο Pinecone Bar & Theater, ένα speakeasy bar. Η αλήθεια είναι ότι το ψάχνεις λίγο, αλλά άμα ακολουθήσεις το χαλί θα το βρεις! Η ατμόσφαιρα είναι πολύ ωραία, πολύ θεατράλε. Είναι cocktail bar. Την μέρα που πήγαμε εμείς είχε μόνο δυο παρέες. Μας έδειξαν το τραπέζι μας και ένας πολύ όμορφος νεαρός ήρθε να μας εξηγήσει πως συμβαίνουν τα πράγματα εκεί. Είχε μαζί του μια τράπουλα ταρώ. Μας μοίρασε κλειστά φύλλα. Σε κάθε έναν ξεχωριστά έλεγε να ανοίξει το φύλλο του. Του εξηγούσε τι σήμαινε το φύλλο αυτό και το συνέδεε με ένα κοκτέιλ. Αν μας άρεσε το κοκτέιλ το κρατούσε, αλλιώς συζητούσαμε τι μπορούσε να φτιάξει για εμάς. Είχε πολύ πλάκα. Η ξαδέρφη μου χάζευε και δεν έδινε βάση σε όσα έλεγε. Έτσι, όταν άρχισε να μιλάει μόνο σε εκείνη για την κάρτα της, έμεινε να τον κοιτάει. Δεν ήξερε και από κοκτέιλ, ούτε και τα αγγλικά της ήταν καλά. Εξηγούσαμε παράλληλα. Καλά πήγε αυτό. Κάποιοι κρατήσαμε το κοκτέιλ που μας πρότεινε και κάποιοι το αλλάξαμε. Όλα τα κοκτέιλ ήρθαν σε πολύ ωραία ποτήρια και ήταν πολύ καλά πραγματικά. Την καλύτερη παρουσίαση όμως την είχε αυτό της ξαδέρφης μου που τα έχασε. Όταν ήρθε το κοκτέιλ της, ο νεαρός άναψε τον αναπτήρα δίπλα από το ποτήρι και ξαφνικά εμφανίστηκε αστερόσκονη!!. Δεν μας το είπε και αυτός να πάρουμε βίντεο. Πολύ εντυπωσιακό! Σημασία έχει ότι ήπιαμε ωραία κοκτέιλ σε έναν όμορφο χώρο με πρόσχαρους ανθρώπους.

 

[psilos3]

Με γυάλινα κτίρια που κακοποιούν την αισθητική και το περιβάλλον. Γιατί υπάρχουν ήδη πολυόροφα κτίρια- ουρανοξύστες που ξεφυτρώνουν από το πουθενά στα πάρκα δίπλα ακριβώς από τον Σάβο ή τον Δούναβη. Πόσο παράταιρα φαίνονταν. Καμία προσπάθεια να εναρμονιστούν με το τοπίο. Για αυτό το λόγο δεν πιστεύω πως η περιοχή που θα φτιάξουν εκεί ότι θα είναι αισθητικά ωραία.

Πόσο μα πόσο δίκιο έχεις!

Υπέροχη κατά τα άλλα ιστορία.

 

[alma viajer@]

6η ΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΕΠΙΛΟΓΟΣ

​

Πρωινό ξύπνημα και ξεχυθήκαμε για μια τελευταία βόλτα στο κέντρο του Βελιγραδίου. Περπατήσαμε για τελευταία φορά στην Skadarlija. Πήραμε σουβενίρ. Αυτά τα ξαδέρφια μου πήραν πραγματικά πολλά. Μου άρεσε που πίστευα πως δεν θα καταφέρουν να χαλάσουν τα μετρητά τους και θα αναγκαστούν να ξανακάνουν συνάλλαγμα. Πήραμε τόσα που και η υπάλληλος στο ταμείο μας ρώτησε από που είμαστε. Φάγαμε και το παραδοσιακό μπουρέκι με αυτό το γάλα που έχουν για χώνεψη. Είναι αρκετά λαδερό το μπουρέκι, για αυτό. Ο μικρός ήθελε να πάρει και ένα μπεργκεράκι με το ψωμί το ωραίο το δικό τους, αλλά τα street food θέλανε μόνο μετρητά. Τα χαλάσαμε στα souvenir και δεν είχαμε διάθεση να κάνουμε συνάλλαγμα για ένα μπέργκερ. Κάναμε τη βόλτα μας στους πεζοδρόμους μέχρι που κατάλήξαμε για ένα τελευταίο καφέ στο πιο κεντρικό μαγαζί δίπλα στην πλατεία Δημοκρατίας και το Εθνικό Μουσείο της Σερβίας.

Επιστρέψαμε στο κατάλυμα για check out. Είχαμε κλείσει μέσω booking taxi να έρθει να μας πάρει. Ο οδηγός που ήρθε ήταν αυτός που μας είχε φέρει λίγες μέρες πριν. Απίστευτο! Χαχα! Ευτυχώς, ο έλεγχος των εισιτηρίων και η πτήση δεν μας επιφύλασσε κάτι. Όλα κύλησαν ομαλά. Άλλο ένα ταξίδι έφτασε στο τέλος του!

ΕΠΙΛΟΓΟΣ​

Το ταξίδι αυτό ήταν πολύ διαφορετικό από τα προηγούμενα στο εξωτερικό. Τι το διαφορετικό είχε; Δεν πήγα με τον συνταξιδιώτη μου, αλλά με την αδερφή και τα ξαδέρφια μου. Ήταν οικογενειακή υπόθεση. Διαφορετικοί ρυθμοί και διαφορετικά θέλω. Καταφέραμε όμως και τα ταιριάξαμε νομίζω. Είδαμε πράγματα, μάθαμε άλλα τόσα, γελάσαμε, περάσαμε καλά. Ήταν ωραία. Ήταν διαφορετικά από ότι είχα συνηθίσει. Αν ήμουν μόνη με την αδερφή μου ή με την καθιερωμένη μου παρέα θα είχαμε σίγουρα πιο σφιχτό και γεμάτο πρόγραμμα από νωρίς το πρωί και θα είχαμε περπατήσει πολύ περισσότερο την πόλη. Έπαιξαν πολύ ΜΜΜ και δικαίως, διότι ήταν δωρεάν. Ήταν κάτι πολύ απελευθερωτικό αυτό. Να μην σκέφτεσαι το εισιτήριο. Παρόλο που πήραμε αρκετά μέσα μεταφοράς τα παιδιά ένιωσαν ότι κουράστηκαν. Για μένα ήταν μακράν το πιο ξεκούραστο ταξίδι στο εξωτερικό.

Συνολικά η εμπειρία μου από το Βελιγράδι, το Νόβι Σαντ και την Σουμπότιτσα είναι θετική. Με σειρά προτίμησης ως προς την ομορφιά της κάθε πόλης τοποθετώ Σουμπότιτσα- Νόβι Σαντ- Βελιγράδι. Τα ιστορικά κέντρα των δύο πρώτων πόλεων αποπνέουν ευρωπαϊκό αέρα. Το Βελιγράδι φέρει τα σημάδια της εποχής του Τίτο. Μοιάζει πάρα πολύ με την Αθήνα. Η τουλάχιστον η πόλη μου φάνηκε οικεία και ας μην έχουμε Σάβο ή Δούναβη. Αν και υπάρχουν κτίρια της περιόδου του Τίτο, το Βελιγράδι μου φάνηκε πιο φροντισμένη πόλη από την Αθήνα. Περισσότερα πάρκα και νεοκλασικά διάσπαρτα στην πόλη και όχι μόνο σε δυο δρόμους όπως στην Αθήνα που πέρα από το ιστορικό κέντρο, υπάρχει το χάος αρχιτεκτονικά. Ακόμη, το Βελιγράδι όπως και η Αθήνα είναι μια πόλη ζωντανή με έντονη νυχτερινή ζωή, νέους και ωραίο vibe. Η μουσική τους μοιάζει πολύ με τη δική μας. Oφείλω να ομολογήσω ότι δεν ένιωσα πουθενά ανασφάλεια. Δεν είδα τίποτα περίεργο ούτε τη μέρα, ούτε την νύχτα. Δεν φταίει ότι ήμασταν 5. Απλά δεν είδα κάτι που να μου προκαλέσει ανασφάλεια και το γράφω ως πολύ θετικό, διότι οι προκαταλήψεις και τα στερεότυπα για μια βαλκανική χώρα είναι πολλά. Και όμως, εγώ εκεί ένιωσα ασφαλής να περπατάω το βράδυ σε πάρκα μετά τη δύση του ηλίου. Είδα πιο καθαρά πάρκα και δρόμους, σύγχρονους σταθμούς τρένων, έργα ανάπτυξης.

Οι Σέρβοι ήταν πολύ φιλικοί μαζί μας. Μοιάζουμε στην ιδιοσυγκρασία. Πολύ τους συμπάθησα. Την κυρία στα εκδοτήρια δεν την λογαριάζω. Εξαίρεση. Οι Σέρβοι και οι άντρες και οι γυναίκες ήταν πανύψηλοι και πανέμορφοι. Δεν είδαμε ανθρώπους με περιττά κιλά. Όλοι ήταν αδύνατοι. Τι στο καλό! Η διατροφή τους έχει λίπη. Κάνουν γυμναστική; Δεν ξέρω.

Το φαγητό τους είναι πολύ ωραίο. Εγώ τουλάχιστον το ευχαριστήθηκα. Ήταν κοντά στις γεύσεις μας. Προφανώς, όποιος δεν αντέχει τον καπνό μπορεί να μην ευχαριστηθεί την ώρα του φαγητού στα μαγαζιά, διότι οι Σέρβοι καπνίζουν στους εσωτερικούς χώρους.

Οι Σέρβοι αγαπούν την πατρίδα τους, αν κρίνω από το γεγονός ότι υπάρχουν παντού Σέρβικες σημαίες, ενώ είναι και πολύ θρησκευόμενοι.

Συνολικά, είναι ένα ιδανικό ταξίδι για κάποιον που θέλει να ξεφύγει από την καθημερινότητα του, χωρίς να χαλάσει μια περιουσία. Δεν είναι το Βελιγράδι και οι άλλες πόλεις που επισκεφθήκαμε οι ωραιότερες που έχει δει κανείς. Υπάρχουν πολύ ωραιότερες σαφώς. Δεν έχει εξηζητημένα αξιοθέατα και κάτι που να σε κάνει να πεις ουάου. Είναι ένα ταξίδι που έχει όμως ενδιαφέρον και είναι οικονομικό. Τα ξαδέρφια μου το τοποθέτησαν στα ωραιότερα που έχουν κάνει στο εξωτερικό. Το συνολικό vibe του Βελιγραδίου είναι πολύ ισχυρό και κερδίζει τις εντυπώσεις. Αυτά. Άντε και στα επόμενα!

​

 

[psilos3]

Πολύ ωραία η περιγραφή και οι φωτογραφίες σου. Είδα και πράγματα που δε τα είχα στα υπόψιν όπως τη Σουμπότιτσα, ευκαιρία να επιστρέψω προς το Βελιγράδι μεριά.
Πάντα τέτοια και καλύτερα εύχομαι!

 

[alma viajer@]

Πολύ ωραία η περιγραφή και οι φωτογραφίες σου. Είδα και πράγματα που δε τα είχα στα υπόψιν όπως τη Σουμπότιτσα, ευκαιρία να επιστρέψω προς το Βελιγράδι μεριά.
Πάντα τέτοια και καλύτερα εύχομαι!

Ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια. Η πόλη είναι μικρή, αλλά πολύ όμορφη. Έχει ενδιαφέρον για σύντομη απόδραση από το Βελιγράδι. Ίσως μάλιστα αναδειχθεί περισσότερο τα επόμενα χρόνια. Αν δεν κάνω λάθος, σχετικά πρόσφατα φτιάχτηκε η σιδηροδρομική γραμμή. Παλαιότερα ήθελες πάνω από 6 ώρες για να φτάσεις εκεί με το τρένο.

 

[katkats]

Μεταφέρθηκε στις Ταξιδιωτικές Ιστορίες - Ευρώπη