Περού ΠΕΡΟΥ - Ταξίδι στη Μυθική Χώρα με τα Χίλια Πρόσωπα

[varioAthens]

Απ ο,τι διαβάζω η μεγαλύτερη κατσαρίδα στον κόσμο εχει μήκος μόλις 9,5εκ άρα σε κάποιο άλλο είδος ανήκουν αυτα που περιγράφουμε εμείς. Λίγη σημασία εχει.

Η αλλη δε, που ειδαμε οταν περπατουσαμε με τους φακους ηταν χοντρη σαν χελωνα… και ο ξεναγος μα την ειπε «κατσαριδα»…

 

[varioAthens]

Θαυμάσια αφήγηση.
Καλά, για τις φωτογραφίες, δεν έχω λόγια.

Σε ευχαριστώ πολύ!!!
Είσαι παντα τοσο ενθαρρυντικός!!

 

[evaT]

Αυτές οι ξύλινες αιωρούμενες γέφυρες είναι ο δεύτερος εφιάλτης μου μετά τη νόσο του υψόμετρου.
Cut και ο Αμαζόνιος

 

[varioAthens]

Αυτές οι ξύλινες αιωρούμενες γέφυρες είναι ο δεύτερος εφιάλτης μου μετά τη νόσο του υψόμετρου.
Cut και ο Αμαζόνιος

Ε κοβε-κοβε κι εσυ τιποτα δεν θα αφησεις... Δεν ηταν κατι τελικα, τα καταφερε μεχρι και η ξινη....
Εμενα στον Αμαζονιο πιο πολυ με απασχολουσε μην με τσιμπησει κουνουπι...

 

[go2dbeach]

Το κεφάλαιο του Αμαζονίου περίμενα από όλη την ιστορία! Και ευτυχώς μας έβαλες πολλές φωτος!
Τέλεια

 

[varioAthens]

Το κεφάλαιο του Αμαζονίου περίμενα από όλη την ιστορία! Και ευτυχώς μας έβαλες πολλές φωτος!
Τέλεια

Eυχαριστω!!! Ε περιμενε και τη Λιμα να δεις ωκεανο και φοινικες που ειναι το στοιχειο σου...

 

[Yorgos]

Αυτές οι ξύλινες αιωρούμενες γέφυρες είναι ο δεύτερος εφιάλτης μου μετά τη νόσο του υψόμετρου.
Cut και ο Αμαζόνιος

Καλα στα περισσότερα μέρη στον Αμαζόνιο δεν εχει canopy, δεν ειναι λόγος αυτός για να μην πας.

 

[varioAthens]

Lima

Μετά από ένα διήμερο γεμάτο συγκινήσεις στον Αμαζόνιο, σειρά είχε η Λίμα, την οποία ανυπομονούσα να εξερευνήσω, για πολλούς και διάφορους λόγους:
(1) Έχω κόλλημα με τις πρωτεύουσες. Σε κάθε χώρα που πηγαίνω θέλω να επισκέπτομαι και την πρωτεύουσα όσο αδιάφορη κι αν είναι (μόνο στη Βραζιλία μου ξέφυγε και το φέρω βαρέως). (2) Επί χρόνια ήταν «κολλημένη» στο μυαλό μου η εμβληματική εικόνα της παραθαλάσσιας λεωφόρου της Λίμα με τον επιβλητικό βράχο από την μια πλευρά και τον Ειρηνικό Ωκεανό με τους σέρφερς από την άλλη, κάτι που ήθελα να δω live. (3) Η φήμη της ως ο κορυφαίος γαστρονομικός προορισμός του πλανήτη που έπρεπε να επιβεβαιώσω εάν ισχύει.

Αφήσαμε, λοιπόν, πίσω μας το Puerto Maldonado και μετά από πτήση 1.35 λεπτών φτάσαμε στην Λίμα.
Η πρωτεύουσα του Περού μας υποδέχτηκε με το συνηθισμένο της μουντό καιρό. Ο ουρανός εδώ είναι σχεδόν πάντα γκρί και συννεφιασμένος γιατί η Λίμα είναι μια έρημος δίπλα σε μια παγωμένη θάλασσα, που σημαίνει ότι ο ζεστός αέρας της στεριάς συναντά το παγωμένο θαλάσσιο ρεύμα Humboldt και δημιουργείται μια μόνιμη, πυκνή ομίχλη. Τα βουνά των Άνδεων, που βρίσκονται πίσω από τη Λίμα, λειτουργούν σαν τείχος που εγκλωβίζει την ομίχλη πάνω από την πόλη και δεν την αφήνουν να φύγει. Το παράδοξο είναι ότι, παρά τη μόνιμη συννεφιά, δεν βρέχει σχεδόν ποτέ.

Βγαίνοντας από το αεροδρόμιο, βλέπουμε κάποια ταξί πολυτελέστατα με οδηγούς στην πένα. Ρωτήσαμε από περιέργεια πόσο κοστίζει να μας πάνε μέχρι την Μιραφλόρες που ήταν το ξενοδοχείο μας. «50 σολες» μας λέει ο πρώτος που είχε ολόιδια φωνή και παρουσιαστικό (με καμιά 40αριά κιλά παραπάνω όμως) με τον Χαβιέρ Μπαρδέμ. Παθαίνω σοκ νομίζοντας ότι μιλάει σε δολάρια. Μου λέει ο husband «50 σολες είναι 12 ευρώ, πάμε;». Ε φυσικά πήγαμε με τον Χαβιέρ, ο οποίος ήταν ευγενέστατος, είχε αμαξάρα και μίλαγε και τέλεια αγγλικά εξηγώντας μας σε όλη τη διαδρομή τι βλέπουμε. Ήταν σαν να κάναμε πριβέ ξενάγηση, οπότε χαλάλι. Φτάσαμε γρήγορα στο ξενοδοχείο λόγω του ότι ήταν Κυριακή και δεν είχε την φρικτή κίνηση για την οποία είχαμε διαβάσει. Φτάνοντας, ο Χαβιέρ μας έδωσε το WhatsApp του για να τον καλέσουμε, αν θέλαμε, να μας πάει την τελευταία μέρα στο αεροδρόμιο (με 40 σολες παρακαλώ), με συμβούλευσε να βγάλω την χρυσή αλυσίδα που φορούσα στον λαιμό μου για τις μέρες που θα ήμασταν στη Λίμα γιατί υπάρχει σοβαρό «πρόβλημα» με τους μετανάστες από τη Βενεζουέλα, και αποχαιρετιστήκαμε.

Αφήσαμε τα πράγματα στο δωμάτιο και βγήκαμε γρήγορα για μια πρώτη βόλτα στη «γειτονιά». Η Μιραφλόρες, αν και πολλοί λένε ότι δεν αντιπροσωπεύει την πραγματική Λίμα, μου άρεσε πολύ και αν ξαναπήγαινα ποτέ, πάλι εκεί θα έμενα, καθώς βρίσκεται σε απόσταση βολής και από την παραλία και από την πλατεία Kennedy στην οποία έχει πολλή ζωή και κίνηση όλες τις ώρες της ημέρας.

Σε λίγα λεπτά βρεθήκαμε στην παραλία και είδα με τα μάτια μου την εμβληματική εικόνα: την παραλιακή λεωφόρο Costa Verde, με τον επιβλητικό γκρεμό από την μια πλευρά και τον αγριεμένο Ειρηνικό Ωκεανό από την άλλη. Οι σέρφερς στον ωκεανό και τα «παρά πέντε» στον ουρανό ολοκλήρωναν την εικόνα που τόσα χρόνια είχα στο μυαλό μου.

Στη συνέχεια, πήγαμε επίσης με τα πόδια μέχρι την πλατεία Kennedy όπου, λόγω Κυριακής, γινόταν ένας ψιλοχαμός. Είδαμε στο κέντρο της πλατείας πολύ κόσμο συγκεντρωμένο: άλλους να κάνουν αγοραπωλησίες καρτών (που δεν κατάλαβα τι ακριβώς ήταν) και άλλους να παίζουν μανιωδώς κάτι που έμοιαζε με τζόγο. Είδαμε τις άπειρες γάτες και τα γατόσπιτα που αποτελούν το σήμα-κατατεθέν της πλατείας, και μάλιστα ήταν η πρώτη φορά που έβλεπα γάτες στο Περού… μέχρι εκείνη τη στιγμή έβλεπα πολλούς σκύλους παντού, αλλά όχι γάτες.
Επίσης, φάγαμε θεϊκά σάντουιτς με chicharron σε μία γνωστή αλυσίδα που την ψάχναμε απεγνωσμένα, γιατί στην Αρεκίπα που πρωτοδοκιμάσαμε είχαμε ξετρελαθεί.

Σύντομα σκοτείνιασε, άλλωστε ο Ιούλιος και ο Αύγουστος είναι η «καρδιά» του χειμώνα σε αυτή την μεριά του πλανήτη, και άρχισε να μας βγαίνει η κούραση της ημέρας αλλά και του ταξιδιού συνολικά μετά από τόσες μετακινήσεις και αλλαγές κλίματος. Αποφασίσαμε να πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής για να κοιμηθούμε νωρίς και να ξεκουραστούμε.
Ωστόσο τα σχέδια άλλαξαν όταν καθ’ οδόν για το δωμάτιο, είδαμε πολύ κόσμο να περιμένει για να μπει σε ένα ξενοδοχείο, όπου είχε ένα live στην ταράτσα. Συνειδητοποιήσαμε ότι τόσες μέρες στο Περού, δεν είχαμε πάει να ακούσουμε μουσική. Ανεβήκαμε κι εμείς στο rooftop, που αν και ξενοδοχείου, ο κόσμος ήταν πιο εναλλακτικός και οι τιμές καθόλου ακριβές.
Αν και περίμενα τη γνωστή, εκρηκτική βαβούρα της Λατινικής Αμερικής, παρατήρησα ότι οι Περουβιανοί είναι πιο ήσυχοι άνθρωποι. Κεφάτοι και χαμογελαστοί μεν αλλά πιο χαμηλών τόνων.
Καθίσαμε και ήπιαμε από ένα pisco sour ακούγοντας ωραία live μουσική και αγναντεύοντας την πόλη. Ο ουρανός που παρέμενε γκρίζος και βαρύς έδινε μια σχεδόν απόκοσμη όψη στη νυχτερινή εικόνα.

Έτσι ειδυλλιακά έκλεισε η μέρα, με την Λίμα να μας έχει κερδίσει από τις πρώτες κιόλας εντυπώσεις.

 

[LULLU]

οι φωτογραφιες απαιχτες..οσο για τη γραφη δεν υπαρχουν λογια...

 

[varioAthens]

οι φωτογραφιες απαιχτες..οσο για τη γραφη δεν υπαρχουν λογια...

Σε ευχαριστώ πολύ!!!

 

[varioAthens]

Lima

Ξυπνώντας την επόμενη μέρα μας περίμενε μια έκπληξη: αντί για το συνηθισμένο μουντό και συννεφιασμένο σκηνικό που περιμέναμε, αντικρύσαμε λιακάδα! Τι θαύμα ήταν αυτό; Της πάει η μουντίλα, αλλά με ήλιο είναι άλλο πράμα η Λίμα, ρε παιδιά!

Με ανεβασμένο ηθικό και μπόλικο αντιηλιακό, ξεκινήσαμε να γυρίσουμε όσο το δυνατόν περισσότερα αξιοθέατα. Με αρκετό τρέξιμο πήγαμε στα εξής:

Malecon de Miraflores:
Είναι ο παραλιακός πεζόδρομος που βρίσκεται στην άκρη του γκρεμού με θέα τον Ειρηνικό Ωκεανό, ένα τοπίο που πραγματικά σου κόβει την ανάσα.
Όσο περπατάς, βλέπεις κόσμο να τρέχει, να κάνει την βόλτα του, πολλούς που κάνουν σερφ και άλλους που κάνουν «παρά πέντε» από την πλαγιά.
Όλες τις ώρες της ημέρας είναι ωραία για βόλτα και φωτογραφίες: και το βράδυ με την πόλη φωτισμένη και το μποτιλιάρισμα των αυτοκινήτων ακριβώς από κάτω σαν ένα κόκκινο φίδι… και το απόγευμα με το ηλιοβασίλεμα… ακόμα και το μεσημέρι με τον ήλιο κόντρα.

Σε κάποιο σημείο της διαδρομής βλέπεις το Parque del Amor (Πάρκο του Έρωτα) με το διάσημο γλυπτό «Το Φιλί» και ένα μεγάλο ενιαίο παγκάκι με πολύχρωμο ψηφιδωτό που θυμίζει Βαρκελώνη και Γκαουντί.
Μεταξύ του Parque del Amor και του σημείου που απογειώνονται τα «παρά πέντε», έχει ένα συμπαθητικό κιόσκι-κρεπερί που κάτσαμε για καφέ αγναντεύοντας τον ωκεανό!

Σε άλλο σημείο της διαδρομής υπάρχει το εμπορικό κέντρο Larcomar που είναι σκαμμένο μέσα στον βράχο. Αν εξαιρέσεις την ομολογουμένως φοβερή θέα στον Ειρηνικό, είναι απλά ένα mall όπως τόσα παγκοσμίως.

Huaca Pucllana:
Στην «καρδιά» της Μιραφλόρες (όχι παραλιακά) υπάρχει η Πυραμίδα Huaca Pucllana. Είναι μια τεράστια, κλιμακωτή πυραμίδα φτιαγμένη από εκατομμύρια λασπότουβλα (adobe) που οπτικά θυμίζουν βιβλιοθήκη. Φτιάχτηκε από τον προκολομβιανό «Πολιτισμό της Λίμα» και αποτελούσε τελετουργικό και διοικητικό κέντρο. Ο «Πολιτισμός της Λίμα» υπήρξε μεταξύ 700-200 π.Χ., δηλαδή 1.000 χρόνια πριν εμφανιστούν οι Ίνκας!
Είναι εντυπωσιακή η αντίθεση να βλέπεις ένα αρχαίο μνημείο ανάμεσα σε σύγχρονα κτίρια και μοντέρνους ουρανοξύστες.
Δίπλα λειτουργεί και Μουσείο στο οποίο όμως δεν μπήκαμε γιατί δεν είχαμε χρόνο.

Πάρκο Kennedy:
Επίσης στην Miraflores (όχι παραλιακά). Αν εξαιρέσεις την Εκκλησία Virgen Milagrosa και το σημείο με τις άπειρες γάτες, δεν υπάρχει κάποιο αξιοθέατο… όμως είναι το σημείο της πόλης που έχει ζωή και κόσμο 24/7 με άπειρες επιλογές για οικονομικό φαγητό-καφέ-ποτό.

Μουσείο Larco:
Άλλη μια ευκαιρία να έρθεις σε επαφή με προ-Ίνκας πολιτισμούς καθώς εδώ φιλοξενούνται κοσμήματα, υφαντά, κεραμικά και άλλα αντικείμενα αυτών των πολιτισμών. Επίσης εδώ υπάρχει και η διάσημη ερωτική συλλογή, με εκθέματα που απεικονίζουν με λεπτομέρεια ερωτικές πράξεις και μάλιστα και σε πιο hardcore παραλλαγές, για να το θέσω κομψά.
Το Μουσείο, ως παλιό αρχοντικό του 18ου αιώνα, είναι και ως κτίριο πολύ όμορφο, ενώ διαθέτει κι έναν υπέροχο κήπο μέσα στον οποίο βρίσκεται το γνωστό και ωραίο καφέ-εστιατόριο του.

Ιστορικό Κέντρο:
Το Ιστορικό Κέντρο, ενταγμένο στη λίστα της Unesco, είναι γεμάτο πανέμορφα κτίρια αποικιακής αρχιτεκτονικής, πλατείες, πεζόδρομους, ναούς, κυβερνητικά κτίρια και πρώην παλάτια.
Ξεκινήσαμε από την Plaza de Armas ή Plaza Mayor, το πιο κεντρικό σημείο της ιστορικής Λίμα. Στο κέντρο της πλατείας δεσπόζει ένα εντυπωσιακό χάλκινο συντριβάνι του 1651 και ολόγυρα υπάρχουν πολλά και σημαντικά κτίρια.

Από την μια πλευρά βρίσκεται το Κυβερνητικό Παλάτι/Προεδρικό Μέγαρο, που μάλιστα πετύχαμε και εορταστικές εκδηλώσεις προς τιμήν της νεοεκλεγμένης Προέδρου.

Από την άλλη πλευρά ξεχωρίζει ο Καθεδρικός Ναός, στον οποίο με εντυπωσίασε το ότι έχει καμιά 15αρια μεγάλα πλευρικά παρεκκλήσια με πολλά και πλούσια εκθέματα. Σε κάποιο σημείο υπάρχει και η υπόγεια κρύπτη και παρεκκλήσι που φυλάσσονται τα λείψανα του Φρανσίσκο Πισάρο και έχουν χρηματοδοτηθεί από την κόρη του μπας κι αγιάσει ο πατέρας της. Όμως ποια ήταν η κόρη του Πισάρο; *

Δίπλα από τον Καθεδρικό βρίσκεται το Αρχιεπισκοπικό Παλάτι με τα χαρακτηριστικά περίτεχνα, ξύλινα μπαλκόνια.
Επίσης, γύρω από την πλατεία υπάρχουν κτίρια με τις χαρακτηριστικές καμάρες που είναι καταστήματα, καφέ και εστιατόρια. Κάπου εκεί ξεκινάει και ο πεζόδρομος Jirοn de la Union που συνδέει την Plaza Mayor με την Plaza San Martin, μια πολύ εντυπωσιακή πλατεία στην οποία κηρύχτηκε η ανεξαρτησία του Περού το 1821 (ίδια χρονολογία με εμάς!).

Ένας άλλος όμορφος πεζόδρομος, κάθετος στην Plaza de Armas, είναι ο Pasaje Santa Rosa. Μάλιστα εδώ βρίσκεται και το άγαλμα του Φρανσίσκο Πισάρο. Πριν καταλήξει εδώ, το άγαλμα μεταφερόταν από περιοχή σε περιοχή γιατί ο Ισπανός κατακτητής ήταν παντού ανεπιθύμητος και ακόμα είναι με αποτέλεσμα η ύπαρξη του αγάλματος να εξακολουθεί να προκαλεί αντιδράσεις.

Πολύ κοντά στην Plaza de Armas υπάρχει και το Μοναστήρι του Σαν Φρανσίσκο με τις υπόγειες Κατακόμβες. Ήταν το πρώτο νεκροταφείο της πόλης από τη στιγμή της έλευσης των Ισπανών. Θεωρούσαν, τότε, ότι ήταν ιερό το να θάβεται ο νεκρός στα θεμέλια των εκκλησιών. Έχουν βρεθεί περισσότεροι από 25.000 σκελετοί και σήμερα το θέαμα αν και μακάβριο είναι και πολύ εντυπωσιακό όπως το έχουν «στήσει». Λέγεται επίσης ότι υπάρχει ένα μεγάλο δίκτυο υπόγειων περασμάτων που συνδέει τις Κατακόμβες με σημαντικά κυβερνητικά κτίρια, ακόμα και σήμερα παρά το γεγονός ότι ισχυρίζονται ότι τα έχουν κλείσει.

Βέβαια, πιο πολύ κι από το ίδιο το κέντρο με τα υπέροχα αποικιακά κτίρια, αξίζει να βγεις παραέξω να δεις εικόνες της καθημερινής ζωής των ντόπιων: τα μαγαζιά τους, τα ταβερνάκια που τρώνε, την φωτογράφιση για τα πολύ σημαντικά 15α γενέθλια των κοριτσιών (Quinceañera).

Barranco:
Αυτή είναι η πιο καλλιτεχνική, και μποέμ γειτονιά της Λίμα. Αν και ξεκίνησε ως πιο εναλλακτική περιοχή, πλέον ανακαινίζονται όλα τα παλιά αρχοντικά και γίνονται μοδάτα ξενοδοχεία, ακριβά εστιατόρια και ψαγμένες γκαλερί. Το πιο ορίτζιναλ σημείο είναι το πέτρινο μονοπάτι-πεζόδρομος που έχει πιο εναλλακτικά μπαράκια και καφετέριες, παλιά σπίτια, γκράφιτι, καλλιτέχνες που πουλάνε χειροποίητα πράγματα και βλέπεις κόσμο να περνάει από εκεί -κρατώντας μπύρες- κατεβαίνοντας στη θάλασσα.
Ένα αξιοθέατο της περιοχής, η Γέφυρα των Στεναγμών, ήταν υπό ανακαίνιση.

Παρεμπιπτόντως, το μισό ιστορικό κέντρο τελεί υπό ανακαίνιση και είναι με σκαλωσιές.


Δεν τα πήγαμε και άσχημα για τον χρόνο που είχαμε…
Για το τέλος της ημέρας είχαμε κλείσει να πάμε σε ένα εστιατόριο με nikkei δημιουργική κουζίνα. Εντάξει! Τι να πει κανείς για τις γεύσεις, τη δημιουργικότητα των πιάτων, την ποιότητα των υλικών… Μιλάμε για την απόλυτη γαστρονομική τελειότητα! Και σημειωτέον: σε τιμές που δίνουμε στην Αθήνα για να πάμε σε μια καλή ταβέρνα.
Θεωρώ ότι όταν κάποιος βρεθεί στη Λίμα (και γενικότερα στο Περού, γιατί και στο Κούσκο έχει φανταστικά εστιατόρια, όπως και στην Αρεκίπα) αξίζει να δοκιμάσει τη δημιουργική τους κουζίνα ακόμα κι αν θεωρεί ότι δεν είναι κοντά στις γεύσεις του: είτε είναι αμιγώς περουβιανή, είτε nikkei (συνδυασμός περουβιανής-ιαπωνικής), είτε chifa (συνδυασμός περουβιανής-κινέζικης), είναι μοναδική εμπειρία!

 

[varioAthens]

* Ποιά ήταν η κόρη του Πισάρο;

Την μεγαλοπρεπή υπόγεια κρύπτη και το παρεκκλήσι όπου φυλάσσονται τα λείψανα του Φρανσίσκο Πισάρο, μέσα στον Καθεδρικό Ναό της Λίμα, τα χρηματοδότησε με την μυθική της περιουσία η κόρη του. Το ενδιαφέρον εδώ δεν είναι ότι έμεινε ανεπηρέαστη από τις φρικαλεότητες του πατέρα της. Το ενδιαφέρον είναι ότι έμεινε παρά το γεγονός ότι και η ίδια ήταν μισή Ίνκα.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή:

Ο πιο σημαντικός Αυτοκράτορα των Ίνκας ήταν ο Pachacuti που έφτασε την Αυτοκρατορία στο ζενίθ της. Εγγονός του ήταν ο Huyana Capac. Όταν αυτός πέθανε, ξεκίνησε εμφύλιος μεταξύ των γιων του (από διαφορετικές μάνες) Huascar και Atahualpa. Κέρδισε ο Atahualpa που ήταν εξαιρετικά βίαιος: κατέσφαξε όλες τις γυναίκες και τα παιδιά του αδερφού του, μέχρι που έβαλε να ανοίξουν τις κοιλιές όσων ήταν έγκυες και να κρεμάσουν από τον ομφάλιο λώρο τα έμβρυα σε δέντρα μαζί με τις μητέρες τους. Όταν ο Πισάρο έφτασε ξανά στο Περού πιο αποφασισμένος από ποτέ να το κατακτήσει (είχε ξαναπάει μερικά χρόνια πριν) ήταν τόσο κwloφαρδος που ο Atahualpa, ενώ ήταν τόσο βίαιος, αντί να δώσει εντολή να τον σκοτώσουν, έδωσε εντολή να τον αφήσουν να διεισδύσει στην Αυτοκρατορία, έχοντας περιέργεια να δει ποιοι ήταν αυτοί οι παράξενοι άνθρωποι με τα μούσια, τα γιγαντιαία ζώα (άλογα) και τα ραβδιά που έβγαζαν κεραυνούς (όπλα). Πίστευε ότι δεν κινδυνεύει κι αυτό ήταν το λάθος του. Ο Πισάρο κατάφερε να αιχμαλωτίσει τον Atahualpa. Ο Atahualpa υποσχέθηκε τεράστιες ποσότητες χρυσού στον Πισάρο για να τον αφήσει ελεύθερο. Ο Πισάρο δέχτηκε. Συγκεντρώθηκαν από όλη την Αυτοκρατορία αντικείμενα αμύθητης αξίας (αγάλματα, κοσμήματα, σκεύη) τα οποία οι Ισπανοί έλιωσαν σε ράβδους. Ωστόσο μόλις μαζεύτηκε όλος ο χρυσός, ο Πισάρο δεν τήρησε τον λόγο του, έστησε ένα δικαστήριο-παρωδία όπου ο Atahualpa κατηγορήθηκε για προδοσία, ειδωλολατρία κ.λ.π. και καταδικάστηκε να καεί ζωντανός. Επειδή αν το σώμα του καιγόταν δεν θα μπορούσε να μουμιοποιηθεί, πριν πεθάνει δέχτηκε να βαφτιστεί. Τελικά εκτελέστηκε με δημόσιο στραγγαλισμό.

Ο Πισάρο δεν έμεινε εκεί. Έκανε διαδοχικά συντρόφους του, γυναίκες Ίνκας, συγγενείς του Atahualpa. Πρώτα την αδερφή του Atahualpa, που ήταν ένα έφηβο κορίτσι (το οποίο πρόσφερε ως δώρο στον Πισάρο ο ίδιος της ο αδερφός). Και εν συνεχεία την χήρα του Atahualpa που την πήρε ως λάφυρο μετά την εκτέλεση του άντρα της.

Ε λοιπόν η κόρη του Πισάρο ήταν ο καρπός της σχέσης του με την αδερφή του Atahualpa.

Αυτό κι αν είναι συγκρητισμός! Το απόλυτο πάντρεμα των Ίνκας με τους Ισπανούς κατακτητές.

Η κόρη του Πισάρο, η Francisca Pizarro Yupanqui, ήταν η απαρχή μιας νέας φυλής και κουλτούρας, των Mestizo. Δηλαδή των ατόμων μικτής φυλετικής καταγωγής, από ιθαγενείς και ευρωπαίους.