Περού ΠΕΡΟΥ - Ταξίδι στη Μυθική Χώρα με τα Χίλια Πρόσωπα

[erodios]

Εντάξει, τώρα ξενέρωσα, δε ξέρω κι εγώ πως κατάφερα να χάσω τέτοιο αξιοθέατο. Ούτε καν το είχα διαβάσει.

Αξίζει να επισκεφτεί κανείς τη Χουάκα Πουκλιάνα. Μάλιστα το εισιτήριο εισόδου στον αρχαιολογικό χώρο περιλαμβάνει και δωρεάν ξενάγηση.

Είδαμε, επίσης, άπειρα πιγκουϊνάκια Humboldt με το χαρακτηριστικό περπάτημά τους και πλήθη από θαλασσοπούλια... πραγματικά αμέτρητα...

Σειρά μου τώρα να ξενερώσω κι εγώ, επειδή στο πέρασμά μου από τα Μπαγιέστας ίσα ίσα που είδα κάποιους πιγκουίνους από μακρυά! Από θαλασσοπούλια πάντως δεν έχω παράπονο

 

[varioAthens]

Αξίζει να επισκεφτεί κανείς τη Χουάκα Πουκλιάνα. Μάλιστα το εισιτήριο εισόδου στον αρχαιολογικό χώρο περιλαμβάνει και δωρεάν ξενάγηση.


Σειρά μου τώρα να ξενερώσω κι εγώ, επειδή στο πέρασμά μου από τα Μπαγιέστας ίσα ίσα που είδα κάποιους πιγκουίνους από μακρυά! Από θαλασσοπούλια πάντως δεν έχω παράπονο

Ε τυχερα ειναι αυτα…
Επισης αναφορικα με τον husband τον συνεχιζω με μικρο -h- γιατι οταν πηγα να τον γραψω ως Husband μου φανηκε σαν η Αυτου Μεγαλειοτης ενα πραμα

 

[erodios]

Επισης αναφορικα με τον husband τον συνεχιζω με μικρο -h- γιατι οταν πηγα να τον γραψω ως Husband μου φανηκε σαν η Αυτου Μεγαλειοτης ενα πραμα

Κρίμα, θα του υπέβαλα και τα σέβη μου!

Ε τυχερα ειναι αυτα…

Ναι, τι να πει κανείς! Μπορεί η "ατυχία" μου να οφείλεται στην περίοδο της επίσκεψής μου. Τουλάχιστον είδα τους πιγκουίνους στις φωτογραφίες σου.

Με την ολοκλήρωση της εξιστόρησής σου να πω ότι ήταν μια πολύ όμορφη ιστορία με ωραίες φωτογραφίες, που ακόμα και να έχει κάνει κάποιος το συγκεκριμένο ταξίδι τού δίνουν εικόνες που του θυμίζουν μέρη που έχει επισκεφτεί ή άλλα που δεν μπόρεσε να δει.
Ανάμεσα σε αυτά ήταν για εμένα οι φανταστικές παραλίες του Ειρηνικού, αλλά και η επίσκεψη στον Αμαζόνιο που δεν την έχω τολμήσει μέχρι τώρα κυρίως λόγω της έλλειψης ενζύμου και της αδυναμίας να πάρω ανθελονοσιακή αγωγή, αφού τα ανάλογα σκευάσματα είναι απαγορευμένα και όχι απλώς μικρής ή μέτριας επικινδυνότητας όπως άλλα.
Όσο όμως διαβάζω ιστορίες για τον Αμαζόνιο, όπως η δική σου, τόσο μπαίνω στον πειρασμό να συμπεριλάβω και αυτόν τον προορισμό σε κάποιο μελλοντικό ταξίδι στη Ν. Αμερική. Εξάλλου, για να συνεχίσω τα προηγούμενα σχετικά σχόλιά μου, θεωρητικά η έλλειψη ενζύμου προσφέρει προστασία από την ελονοσία, αφού λέγεται πως είναι ένα χαρακτηριστικό που επικράτησε μέσω της φυσικής επιλογής σε περιοχές με ενδημική τη νόσο παλιότερα, όπως ήταν η Ανατολική Μεσόγειος. Απλώς μέχρι τώρα δεν είχα τη διάθεση να εξετάσω στην πράξη και πάνω μου τις θεωρίες του Δαρβίνου!

 

[varioAthens]

Όσο όμως διαβάζω ιστορίες για τον Αμαζόνιο, όπως η δική σου, τόσο μπαίνω στον πειρασμό να συμπεριλάβω και αυτόν τον προορισμό σε κάποιο μελλοντικό ταξίδι στη Ν. Αμερική. Εξάλλου, για να συνεχίσω τα προηγούμενα σχετικά σχόλιά μου, θεωρητικά η έλλειψη ενζύμου προσφέρει προστασία από την ελονοσία, αφού λέγεται πως είναι ένα χαρακτηριστικό που επικράτησε μέσω της φυσικής επιλογής σε περιοχές με ενδημική τη νόσο παλιότερα, όπως ήταν η Ανατολική Μεσόγειος. Απλώς μέχρι τώρα δεν είχα τη διάθεση να εξετάσω στην πράξη και πάνω μου τις θεωρίες του Δαρβίνου!

Μια θεια μου ελεγε:
«Στο γιατρο και στο ταξιδι
ουτε λαδι ουτε ξιδι»
δηλαδη να μην εκφερεις γνωμη ουτε σε ποιον γιατρο να παει καποιος, ουτε τι ωρα να ξεκινησει για ταξιδι ουτε με ποιο μεσο θα ταξιδεψει… τιποτα… για μην εχεις κανενα κριμα στο λαιμο σου….
Στην περιπτωση σου δε, που εμπλεκονται και τα δυο, δεν βγαζω τσιμουδια

 

[go2dbeach]

Ευτυχώς που στο γυρισμό έβγαζες άμμο της ερήμου από τα ρούχα σου και δεν έφερες καμιά κατσαρίδα αμαζονίου! Πάντως ήταν πολύ γεμάτο ταξίδι, είχε απ'όλα! Άντε και στα επόμενα...μπορείς να κλείσεις μια Μπόρα μπόρα να κάνεις εσύ τώρα μια έκπληξη στον husband!

 

[varioAthens]

Ευτυχώς που στο γυρισμό έβγαζες άμμο της ερήμου από τα ρούχα σου και δεν έφερες καμιά κατσαρίδα αμαζονίου! Πάντως ήταν πολύ γεμάτο ταξίδι, είχε απ'όλα! Άντε και στα επόμενα...μπορείς να κλείσεις μια Μπόρα μπόρα να κάνεις εσύ τώρα μια έκπληξη στον husband!

Ευτυχως!
Ειχε απ'ολα ναι... ΚΑΙ παραλίες, έτσι? Αυτό που το πας?
Ευχαριστώ πολύ!!!

 

[varioAthens]

… και μια γεύση από Καναδά

Το να κάνεις μια εκδρομή διάρκειας 17 ωρών και 720 (!) χιλιομέτρων την ακριβώς προηγούμενη μέρα από το τεράστιο ταξίδι της επιστροφής στην Ελλάδα, το οποίο θυμίζω θα ήταν μια Οδύσσεια 41 ωρών συνολικά, δεν είναι και ό,τι καλύτερο, αλλά δεν μας έβγαινε διαφορετικά. Έλα όμως που το πράγμα μπορούσε να γίνει ακόμα χειρότερο! Εκεί που μαζεύαμε τις βαλίτσες μας, έρχεται μήνυμα από την Air Transat ότι όχι μόνο θα φύγουμε με καθυστέρηση 2 ωρών από τη Λίμα, αλλά θα κάνουμε ΚΑΙ αναγκαστική στάση για ανεφοδιασμό στη Τζαμάικα, λόγω αλλαγής αεροσκάφους. Σοβαρά τώρα? Δηλαδή πραγματικά τι δρομολόγιο είναι αυτό: Περού-Τζαμάϊκα-Καναδάς-Ελλάδα? Ούτε σε πρόγραμμα προστασίας μαρτύρων να ήμασταν, προσπαθώντας να σβήσουμε τα ίχνη μας. Ξενερώσαμε όσο δεν πάει γιατί με αυτή την 2ωρη καθυστέρηση συν τη στάση για ανεφοδιασμό θα χάναμε, στην καλύτερη περίπτωση, τουλάχιστον 4 ώρες. Αυτό σήμαινε ότι από εκεί που είχαμε 24 ώρες στη διάθεσή μας στο Μόντρεαλ, αυτόματα γινόντουσαν 20 και ποιος ξέρει πόσο ακόμα θα μειωνόντουσαν. “Ε ρε κάτι μηνύσεις που θα πέσουν” σκέφτηκα “Λες να πάρουμε και καμιά αποζημίωση?”. [Απ’ όσο το έχουμε ψάξει μέχρι τώρα, πάντως, δεν δικαιούμαστε αποζημίωση γιατί στον τελικό μας προορισμό, την Αθήνα, φτάσαμε χωρίς καθυστέρηση. Αν κάποιος συμφορουμίτηςωστόσο έχει άλλη γνώμη/εμπειρία ας βοηθήσει παρακαλώ!].

Πριν ακόμα ξημερώσει, φύγαμε για το αεροδρόμιο της Λίμα αποχαιρετώντας το Περού. Κανονικά θα φτάναμε στο Μόντρεαλ στις 17.45 και την επόμενη μέρα στις 17:20 θα πετούσαμε για Ελλάδα, δηλαδή θα είχαμε μια ολόκληρη μέρα στη διάθεσή μας. Παρόλο που ο Καναδάς δεν ήταν ποτέ στο bucket list μου, ανυπομονούσα να γνωρίσω μια πόλη που προέκυψε ως ένα bonus στο ταξιδιωτικό βιογραφικό μου. Με τις καθυστερήσεις όμως, τελικά φτάσαμε στο Μόντρεαλ γύρω στις 21.00.
Οι πρώτες εντυπώσεις από την πόλη, καθώς την διασχίζαμε για να φτάσουμε στο ξενοδοχείο? Μου φάνηκε πολύ όμορφη, ένας συνδυασμός Νέας Υόρκης με Ευρώπη. Τα κτίρια ήταν μια μίξη από ουρανοξύστες με παλιά κτίρια, όλα όμορφα φωτισμένα. Δρόμοι μεγάλοι, καθαροί, ακριβά αυτοκίνητα αλλά και μια αφύσικη ηρεμία.
Φτάνοντας στο ξενοδοχείο, κατά τις 22 και κάτι, παρόλο που θεωρητικά βρισκόταν σχετικά κοντά στην πιο τουριστική περιοχή, την Παλιά Πόλη, παρατηρήσαμε ότι και εδώ επικρατούσε υπερβολική ησυχία. Όλη η πόλη κοιμόταν. Ρωτήσαμε στη reception τους δύο νεαρούς υπαλλήλους για το πού θα μπορούσαμε να πάμε μια βόλτα και να βρούμε κάτι να φάμε. Κοιτάζονται μεταξύ τους και απαντούν: “Oh sorry. Everything is closed now”. “Ένα φαστφουντάδικο έστω?” “Oh no, sorry! It’s too late”. Τι ξενέρωτοι είναι αυτοί οι Καναδοί? Δηλαδή δε τρώνε έξω το βράδυ, καλοκαιριάτικα? Δεν πάνε για ένα ποτό έστω? Δεν τρώνε βρώμικο μετά το ξενύχτι? Αν και θα έπρεπε να το φανταστώ ότι είναι ξενέρωτοι από την αρχή του ταξιδιού, όταν στο τράνζιτ για Λίμα κοντέψαμε να μείνουμε νηστικοί και διψασμένοι στο αεροδρόμιο του Μόντρεαλ, αφού από τις 21.30 τα μαγαζιά έκλειναν το ένα μετά το άλλο. “Ωραία, μήπως υπάρχει κάτι εδώ στο ξενοδοχείο να τσιμπήσουμε?” “Oh no, sorry” είχε κολλήσει η βελόνα. Με τα πολλά, μας είπαν να κατεβάσουμε μια εφαρμογή τύπου e-food και έτσι παραγγείλαμε burger από τα Wendy’s... Τρομερό blast from the past τα Wendy’s! (Τα θυμάται άραγε άλλος κανείς?). Μπήκαμε κι εμείς σε mood Μόντρεαλ και πέσαμε για ύπνο με τις κότες.

Το επόμενο πρωϊ ξυπνήσαμε πολύ νωρίς για να κερδίσουμε τον χαμένο χρόνο. Φύγαμε κατευθείαν για να εξερευνήσουμε ό,τι περισσότερο προλαβαίναμε από το Μόντρεαλ. Φτάσαμε στην Παλιά Πόλη και το πρώτο πράγμα που κάναμε ήταν να αναζητήσουμε καφέ. Μάταιος κόπος, τα μαγαζιά ήταν ακόμα κλειστά στις 8, ούτε για take away δεν έβρισκες κάτι. E εντάξει, δεν παίζονται οι Καναδοί: το βράδυ δεν βγαίνουν, άντε να το καταλάβω... μα αυτοί δε βγαίνουν ούτε το πρωί να πάρουν έναν καφέ? η κατάσταση τους.

Ξεκινήσαμε τη βόλτα μας από το Vieux‑Port / Old Port, μια παραθαλάσσια περιοχή με πάρκα και μονοπάτια που κάποτε ήταν το παλιό λιμάνι αλλά πλέον έχει γίνει τουριστική ζώνη με διάφορες δραστηριότητες, όπως μια Μεγάλη Ρόδα, zipline, πλοιάρια για βαρκάδα κ.λ.π. Εκείνη την ώρα ήταν πολύ ήσυχα και οι λίγοι που βρίσκονταν εκεί έκαναν τζόγκινγκ ή περπάτημα. Ο πιο πολύς κόσμος που είδαμε εκείνη την ώρα ήταν λίγο παρακάτω: μια ολόκληρη “κοινότητα” άστεγων και εξαρτημένων, πράγμα που αποτέλεσε “χτυπητή” αντίθεση με την λουστραρισμένη εικόνα των ακριβών αυτοκινήτων, του γυαλιστερών ουρανοξυστών και των ψαγμένων καταστημάτων που βρίσκονται σε απόσταση αναπνοής.
Συνεχίσαμε περπατώντας στο Vieux‑Montréal / Old Montreal, την Παλιά Πόλη που είναι πάρα πολύ γραφική με πλακόστρωτους δρόμους, όμορφα παλιά, αποικιακά κτίρια, galleries και χαριτωμένα μαγαζάκια που εκείνη την ώρα -κόντευε 10- μόλις είχαν αρχίσει σιγά σιγά να ανοίγουν. Σε αυτή την περιοχή νιώθεις περισσότερο από οπουδήποτε αλλού την έντονη γαλλική επιρροή της πόλης: στα ονόματα των δρόμων, στο στυλ των καφέ και των καταστημάτων... όλα αποπνέουν μια ευρωπαϊκή αίσθηση.
Μετά, πήγαμε στο World Trade Center, ένα σύμπλεγμα από παλιά κτίρια τα οποία έχουν συνενωθεί μέσω μιας εσωτερικής γυάλινης στοάς που σχηματίζει ένα εντυπωσιακό αίθριο. Η ψηλή γυάλινη οροφή που αφήνει να μπαίνει άπλετο φως και οι μοντέρνες αρχιτεκτονικές πινελιές όπως μια πισίνα νερού που δημιουργεί αντανακλάσεις, προσθέτουν ένα σύγχρονο design στα παλιά πέτρινα κτίρια, με αριστοτεχνικό τρόπο. Υπάρχουν αρκετά καφέ και εστιατόρια, ενώ εκτίθεται και ένα αυθεντικό κομμάτι του Τείχους του Βερολίνου. Εδώ είδαμε πολλούς κοστουμαρισμένους-ες ντόπιους-ες με τους χαρτοφύλακες τους να συνωστίζονται σε ένα συγκεκριμένο μαγαζί για να αγοράσουν bagels. Μιας και τα bagels είναι σήμα-κατατεθέν του Μόντρεαλ, στηθήκαμε κι εμείς στην ουρά να δοκιμάσουμε και πραγματικά φρεκότατα και πολύ νόστιμα.
Στη συνέχεια, περπατήσαμε μέσα από περιοχές και δρόμους με ουρανοξύστες, βλέποντας τα στελέχη των εταιρειών να πηγαίνουν στις δουλειές τους ή να κάνουν coffee break σε μικρά, specialty cafes στα πεζοδρόμια, εικόνα που προσωπικά μου θύμισε Νέα Υόρκη.
Καταλήξαμε στη Notre Dame, την όμορφη, μεγάλη γοτθική Εκκλησία που αποτελεί το πιο διάσημο αξιοθέατο της πόλης. Εκεί είδαμε για πρώτη φορά τουρίστες στο Μόντρεαλ και μάλιστα πολλούς. Βρήκαμε επιτέλους και ένα καφέ στην πλακόστρωτη πλατεία ακριβώς έξω από την Εκκλησία, κάτω από την υπέροχη δροσιά των σφενδάμων. Μου έκανε εντύπωση ότι έξω από το πιο διάσημο αξιοθέατο υπήρχε μόνο ένα καφέ ...ευτυχώς βρήκαμε να καθίσουμε. Μάλιστα ήταν πολύ ιδιαίτερο καθώς ήταν ταυτόχρονα και βιβλιοπωλείο-μαγαζί τέχνης. Ήταν πολύ όμορφη η εμπειρία να πίνεις τον καφέ σου στην πλακόστρωτη πλατεία, κάτω από την σκιά των δέντρων, βλέποντας τη Notre Dame και ακούγοντας κλασική μουσική που έπαιζε ένας μουσικός του δρόμου.
Κάποια στιγμή έφτασε η ώρα να επιστρέψουμε στο ξενοδοχείο. Περάσαμε ξανά από την Παλιά Πόλη που τώρα ήταν ασφυκτικά γεμάτη από τουρίστες... κυριολεκτικά δεν έπεφτε καρφίτσα στους δρόμους και στα μαγαζιά, που τώρα ήταν όλα ανοιχτά.
Στις 5-6 ώρες που περιηγηθήκαμε στο Μόντρεαλ σχημάτισα την εικόνα μιας πολύ όμορφης πόλης όπου αναμειγνύεται το παλιό με το σύγχρονο στοιχείο αλλά και μιας πολυπολιτισμικής κοινωνίας που συνυπάρχουν αρμονικά (όπως φαινόταν τουλάχιστον) άνθρωποι απ’ όλο τον κόσμο. Αν είχε και τη ζωντάνια της Μεσογείου ή της Λατινικής Αμερικής θα ήταν τέλεια.

Στο τελευταίο σκέλος του ταξιδιού, στην πτήση Μόντρεαλ-Αθήνα, κλασικά δεν μπορούσα να κοιμηθώ από την υπερένταση. Πάντα όταν επιστρέφω από ένα ταξίδι, με κατακλύζουν εικόνες της χώρας που επισκέφθηκα, σκόρπιες σκέψεις και έντονα συναισθήματα που προσπαθώ να βάλω σε μια σειρά, αφομοιώνοντας ότι έζησα...
Αλλά γι’ αυτό θα υπάρξει ένα ξεχωριστό, μικρό τελευταίο κεφάλαιο στην ιστορία…

 

[Porfyria]

Τρομερό blast from the past τα Wendy’s! (Τα θυμάται άραγε άλλος κανείς?).

Oh yes! Είναι δυνατόν να ξεχαστούν τα Wendy's; Κι εγώ πόσο χάρηκα που τα ξαναβρήκα στην Αμερική φέτος! Αν κι οι πατάτες με το cheddar και το bacon δεν υπάρχουν πια, το Frosty παραμένει σταθερή αξία. Blast from the past όντως!

 

[varioAthens]

Oh yes! Είναι δυνατόν να ξεχαστούν τα Wendy's; Κι εγώ πόσο χάρηκα που τα ξαναβρήκα στην Αμερική φέτος! Αν κι οι πατάτες με το cheddar και το bacon δεν υπάρχουν πια, το Frosty παραμένει σταθερή αξία. Blast from the past όντως!

Καρφωνομαστε

 

[varioAthens]

Επίλογος

Στο αεροπλάνο της επιστροφής, έκανα ως συνήθως απολογισμό του ταξιδιού, προσπαθώντας να βάλω σε μια σειρά τις σκόρπιες σκέψεις μου και να αφομοιώσω τα έντονα συναισθήματά μου.

Το Περού είναι σαν ένας ξεχωριστός πλανήτης... μια χώρα με χίλια πρόσωπα. Αν ρωτήσεις δέκα διαφορετικούς ανθρώπους που ταξίδεψαν εκεί, θα σου περιγράψουν δέκα διαφορετικά ταξίδια. Γιατί αν εξαιρέσεις το Μάτσου Πίτσου και το Κούσκο που είναι ο κοινός παρονομαστής για όλους μας, από εκεί και πέρα ο καθένας ακολουθεί τη δική του διαδρομή. Άλλος εστιάζει στην αρχαιολογία, γιατί το Περού παρόλο που το ταυτίζουμε με τους Ίνκας έχει πολιτισμούς τόσο παλιούς όσο η Αίγυπτος, άλλος κυνηγά τις κορυφές κάνοντας πολυήμερες πεζοπορίες στις Άνδεις και άλλος ακολουθεί τα συνήθη "τουριστικά μονοπάτια".

Εγώ ανήκω στην τρίτη κατηγορία... Δεν έκανα extreme δραστηριότητες, ούτε εντρύφησα στις αρχαιότητες. Λίγο την επιφάνεια έξυσα παίρνοντας μια γεύση από τα πιο αντιπροσωπευτικά κομμάτια αυτής της χώρας. Όμως έστω κι έτσι, το Περού ήταν εμπειρία ζωής που νιώθω ότι με “σημάδεψε”.

Γιατί?

Πρώτα απ’ όλα γιατί βίωσα το πολιτισμικό σοκ που πάντα αναζητώ όταν ταξιδεύω. Δεύτερον, ένιωσα απόλυτο δέος απέναντι στα συγκλονιστικά τοπία που αντίκρυσα. Και τέλος, το Περού ήταν για μένα η συναισθηματική κορύφωση και το επιστέγασμα της μικρής, προσωπικής μου διαδρομής σε πρώην αποικιακές χώρες της Λατινικής Αμερικής.

Το πολιτισμικό σοκ το έζησα βλέποντας ότι το παρελθόν των Ίνκας είναι ακόμα ζωντανό: στη γλώσσα Κέτσουα που ακόμα μιλάνε, στις παραδοσιακές φορεσιές και στις τελετουργίες που εξακολουθούν να τηρούν, τιμώντας τις αρχέγονες ρίζες τους... Μα πάνω απ’ όλα στα πρόσωπα των ανθρώπων που τα χαρακτηριστικά τους είναι σμιλεμένα από τις άγριες συνθήκες των Άνδεων και την ευθεία γραμμή καταγωγής τους από τους μυθικούς προγόνους τους.

Όσο για τα τοπία... Πάντα πίστευα ότι η Ελλάδα, αναλογικά με το μέγεθός της, διαθέτει μοναδικές εναλλαγές: βουνά, νησιά, φαράγγια, λίμνες, μέχρι και αμμόλοφους.
Ταξιδεύοντας στο Περού διαπίστωσα ότι εκεί, αυτό ισχύει στον υπερθετικό βαθμό. Οι αντιθέσεις είναι χαοτικές και τα τοπία ακραία. Τα “βουνά” δεν είναι απλώς κάποια βουνά, αλλά οι επιβλητικές Άνδεις. Η “θάλασσα” δεν είναι μια κοινή θάλασσα αλλά ο Ειρηνικός Ωκεανός. Το “τροπικό δάσος” είναι η ζούγκλα του Αμαζονίου, το μεγαλύτερο οικοσύστημα του πλανήτη και η έρημος είναι εξωπραγματική: αλλού σαν ένα απόκοσμο τοπίο που μοιάζει με τον Άρη και αλλού με τεράστιους αμμόλοφους που θυμίζουν Σαχάρα. Τα τοπία του Περού σου κόβουν την ανάσα και σε κάνουν να αισθάνεσαι μικρός και ταπεινός μπροστά στο μεγαλείο της φύσης.

Όμως το συγκεκριμένο ταξίδι, για μένα, είχε και ένα βαρύ συναισθηματικό αποτύπωμα. Έχοντας ταξιδέψει παλιότερα στη Δομινικανή Δημοκρατία, τη Βραζιλία και το Μεξικό, είχα έρθει “αντιμέτωπη” με τις θηριωδίες του Κολόμβου, του Καμπράλ και του Κορτές. Ωστόσο, στο Περού οι φρικαλεότητες του Πισάρο και των Ισπανών κονκισταδόρων “χτυπάνε” διαφορετικά. Χωρίς να μειώνω την τραγωδία των ιθαγενών της Καραϊβικής και της Βραζιλίας ή εκείνη των Αζτέκων στο Μεξικό, στο Περού μιλάμε για την απόλυτη ισοπέδωση ενός λαμπρού πολιτισμού. Ενός πολιτισμού που είχε καταφέρει να “δαμάσει” τα αφιλόξενα ύψη των Άνδεων και να πετύχει μια σχεδόν μεταφυσική αρμονία ανάμεσα στο ανθρώπινο και το θεϊκό στοιχείο. Αυτό είναι κάτι που πλανάται στην ατμόσφαιρα και σχεδόν σε στοιχειώνει.

Το Περού δεν είναι μόνο το μεγαλειώδες Μάτσου Πίτσου...το οποίο ίσως και να μην είναι καν το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό όταν ανακαλώ το ταξίδι αυτό... Το Περού είναι για μένα στιγμές όπως το να περπατώ στο Ollataytambo και στο Κούσκο, νιώθοντας την μυστηριακή ενέργεια αυτών των τόπων. Είναι το να κοιμάμαι σε μια σκηνή δίπλα στο ποτάμι και να χαζεύω τον πιο έναστρο ουρανό που έχω δει ποτέ στη ζωή μου. Είναι το να μένω ξάγρυπνη σε ένα lodge στον Αμαζόνιο ακούγοντας τα ουρλιαχτά των ζώων και βλέποντας υπέροχες ανατολές.

Όπως λέει και το τραγούδι παρακάτω, μπορεί να πήρα μόνο μια μικρή, φευγαλέα γεύση από το Περού, όμως αυτή η χώρα έχει έναν μοναδικό τρόπο να σου μένει αξέχαστη και να σε κάνει να ονειρεύεσαι κάποια μέρα να ξαναγυρίσεις.

The End

 

[gkalla]

Τι ωραία!!! Περιττό να σου πω πως ζηλεύω τρελά αυτή την ταξιδάρα σου σ' ένα μέρος που το ονειρεύομαι από μικρό παιδί.
Ευχαριστούμε που μας το έδειξες τόσο όμορφα μέσα από την ιστορία σου και τις εξαίρετες φωτογραφίες σου!!!

 

[varioAthens]

Τι ωραία!!! Περιττό να σου πω πως ζηλεύω τρελά αυτή την ταξιδάρα σου σ' ένα μέρος που το ονειρεύομαι από μικρό παιδί.
Ευχαριστούμε που μας το έδειξες τόσο όμορφα μέσα από την ιστορία σου και τις εξαίρετες φωτογραφίες σου!!!

Σε ευχαριστω πολυ για τα καλα σου λογια!! Στο ευχομαι ολοψυχα το ονειρο σου να γινει πραγματικοτητα πολυ συντομα!!