Περού ΠΕΡΟΥ - Ταξίδι στη Μυθική Χώρα με τα Χίλια Πρόσωπα

[evaT]

Υπέροχη ιστορία, υπεροχότερες φωτογραφίες, σου εύχομαι με υγεία στα επόμενα και γρήγορα!

Σ ευχαριστούμε πολύ

 

[varioAthens]

Υπέροχη ιστορία, υπεροχότερες φωτογραφίες, σου εύχομαι με υγεία στα επόμενα και γρήγορα!

Σ ευχαριστούμε πολύ

Εγω ευχαριστώ που αντεξατε Ειδες δεν μας βρηκε ο χειμωνας που ελεγες….
Σε ευχαριστώ για τα ωραια σχολια και τις ευχες και ανταποδίδω!!

 

[Smaragda53]

Τι είδαν τα ματάκια σας! Φοβερό ταξίδι! HUSBAND με όλα κεφαλαια!!!
Στον Αμαζονιο μόνο δεν θα πήγαινα, μου δημιουργεί κλειστοφοβια (μη χειρότερα βέβαια!)

 

[Smaragda53]

Και βέβαια θυμάμαι τα Wendy's. Κηφισια κοντα στον Βαρσο, αν θυμαμαι καλα. Και μετα Βουκουρεστιου και Σταδιου. Πήγαινα με τον γιο μου. Ο γιος μου τώρα δεν τρωει κρεας. Λες να φταίει αυτό???

 

[varioAthens]

Τι είδαν τα ματάκια σας! Φοβερό ταξίδι! HUSBAND με όλα κεφαλαια!!!
Στον Αμαζονιο μόνο δεν θα πήγαινα, μου δημιουργεί κλειστοφοβια (μη χειρότερα βέβαια!)

Στον Αμαζονιο κλειστοφοβια; Δηλαδη στα Σπήλαια του Δυρού τι σου δημιουργειται; Υψοφοβια; Ελα Παναγια μου!
Επισης, τι θα γινει με τον HUSBAND? Εχει τραβηξει ολη την προσοχη πανω του σε αυτη την ιστορια!!! Μου το εκανε και στον τοκετο: εγω γενναγα, κι ο κοσμος ασχολουταν μαζι του γιατι λιποθυμουσε. Καπου ωπα πια

 

[Yorgos]

Επίλογος

Στο αεροπλάνο της επιστροφής, έκανα ως συνήθως απολογισμό του ταξιδιού, προσπαθώντας να βάλω σε μια σειρά τις σκόρπιες σκέψεις μου και να αφομοιώσω τα έντονα συναισθήματά μου.

Το Περού είναι σαν ένας ξεχωριστός πλανήτης... μια χώρα με χίλια πρόσωπα. Αν ρωτήσεις δέκα διαφορετικούς ανθρώπους που ταξίδεψαν εκεί, θα σου περιγράψουν δέκα διαφορετικά ταξίδια. Γιατί αν εξαιρέσεις το Μάτσου Πίτσου και το Κούσκο που είναι ο κοινός παρονομαστής για όλους μας, από εκεί και πέρα ο καθένας ακολουθεί τη δική του διαδρομή. Άλλος εστιάζει στην αρχαιολογία, γιατί το Περού παρόλο που το ταυτίζουμε με τους Ίνκας έχει πολιτισμούς τόσο παλιούς όσο η Αίγυπτος, άλλος κυνηγά τις κορυφές κάνοντας πολυήμερες πεζοπορίες στις Άνδεις και άλλος ακολουθεί τα συνήθη "τουριστικά μονοπάτια".

Εγώ ανήκω στην τρίτη κατηγορία... Δεν έκανα extreme δραστηριότητες, ούτε εντρύφησα στις αρχαιότητες. Λίγο την επιφάνεια έξυσα παίρνοντας μια γεύση από τα πιο αντιπροσωπευτικά κομμάτια αυτής της χώρας. Όμως έστω κι έτσι, το Περού ήταν εμπειρία ζωής που νιώθω ότι με “σημάδεψε”.

Γιατί?

Πρώτα απ’ όλα γιατί βίωσα το πολιτισμικό σοκ που πάντα αναζητώ όταν ταξιδεύω. Δεύτερον, ένιωσα απόλυτο δέος απέναντι στα συγκλονιστικά τοπία που αντίκρυσα. Και τέλος, το Περού ήταν για μένα η συναισθηματική κορύφωση και το επιστέγασμα της μικρής, προσωπικής μου διαδρομής σε πρώην αποικιακές χώρες της Λατινικής Αμερικής.

Το πολιτισμικό σοκ το έζησα βλέποντας ότι το παρελθόν των Ίνκας είναι ακόμα ζωντανό: στη γλώσσα Κέτσουα που ακόμα μιλάνε, στις παραδοσιακές φορεσιές και στις τελετουργίες που εξακολουθούν να τηρούν, τιμώντας τις αρχέγονες ρίζες τους... Μα πάνω απ’ όλα στα πρόσωπα των ανθρώπων που τα χαρακτηριστικά τους είναι σμιλεμένα από τις άγριες συνθήκες των Άνδεων και την ευθεία γραμμή καταγωγής τους από τους μυθικούς προγόνους τους.

Όσο για τα τοπία... Πάντα πίστευα ότι η Ελλάδα, αναλογικά με το μέγεθός της, διαθέτει μοναδικές εναλλαγές: βουνά, νησιά, φαράγγια, λίμνες, μέχρι και αμμόλοφους.
Ταξιδεύοντας στο Περού διαπίστωσα ότι εκεί, αυτό ισχύει στον υπερθετικό βαθμό. Οι αντιθέσεις είναι χαοτικές και τα τοπία ακραία. Τα “βουνά” δεν είναι απλώς κάποια βουνά, αλλά οι επιβλητικές Άνδεις. Η “θάλασσα” δεν είναι μια κοινή θάλασσα αλλά ο Ειρηνικός Ωκεανός. Το “τροπικό δάσος” είναι η ζούγκλα του Αμαζονίου, το μεγαλύτερο οικοσύστημα του πλανήτη και η έρημος είναι εξωπραγματική: αλλού σαν ένα απόκοσμο τοπίο που μοιάζει με τον Άρη και αλλού με τεράστιους αμμόλοφους που θυμίζουν Σαχάρα. Τα τοπία του Περού σου κόβουν την ανάσα και σε κάνουν να αισθάνεσαι μικρός και ταπεινός μπροστά στο μεγαλείο της φύσης.

Όμως το συγκεκριμένο ταξίδι, για μένα, είχε και ένα βαρύ συναισθηματικό αποτύπωμα. Έχοντας ταξιδέψει παλιότερα στη Δομινικανή Δημοκρατία, τη Βραζιλία και το Μεξικό, είχα έρθει “αντιμέτωπη” με τις θηριωδίες του Κολόμβου, του Καμπράλ και του Κορτές. Ωστόσο, στο Περού οι φρικαλεότητες του Πισάρο και των Ισπανών κονκισταδόρων “χτυπάνε” διαφορετικά. Χωρίς να μειώνω την τραγωδία των ιθαγενών της Καραϊβικής και της Βραζιλίας ή εκείνη των Αζτέκων στο Μεξικό, στο Περού μιλάμε για την απόλυτη ισοπέδωση ενός λαμπρού πολιτισμού. Ενός πολιτισμού που είχε καταφέρει να “δαμάσει” τα αφιλόξενα ύψη των Άνδεων και να πετύχει μια σχεδόν μεταφυσική αρμονία ανάμεσα στο ανθρώπινο και το θεϊκό στοιχείο. Αυτό είναι κάτι που πλανάται στην ατμόσφαιρα και σχεδόν σε στοιχειώνει.

Το Περού δεν είναι μόνο το μεγαλειώδες Μάτσου Πίτσου...ίσως και να μην είναι καν το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό όταν ανακαλώ το ταξίδι αυτό... Το Περού είναι για μένα στιγμές όπως το να περπατώ στο Ollataytamo και στο Κούσκο, νιώθοντας την μυστηριακή ενέργεια αυτών των τόπων. Είναι το να κοιμάμαι σε μια σκηνή δίπλα στο ποτάμι και να χαζεύω τον πιο έναστρο ουρανό που έχω δει ποτέ στη ζωή μου. Είναι το να μένω ξάγρυπνη σε ένα lodge στον Αμαζόνιο ακούγοντας τα ουρλιαχτά των ζώων και βλέποντας υπέροχες ανατολές.

Όπως λέει και το τραγούδι παρακάτω, μπορεί να πήρα μόνο μια μικρή, φευγαλέα γεύση από το Περού, όμως αυτή η χώρα έχει έναν μοναδικό τρόπο να σου μένει αξέχαστη και να σε κάνει να ονειρεύεσαι κάποια μέρα να ξαναγυρίσεις.

The End

Εξαιρετική ιστορια σε ολα τα επίπεδα, νομιζω πιάσατε τον παλμό της χωρας. Που για μενα ειναι και ο κορυφαίος προορισμος στον πλανήτη.

 

[varioAthens]

Και βέβαια θυμάμαι τα Wendy's. Κηφισια κοντα στον Βαρσο, αν θυμαμαι καλα. Και μετα Βουκουρεστιου και Σταδιου. Πήγαινα με τον γιο μου. Ο γιος μου τώρα δεν τρωει κρεας. Λες να φταίει αυτό???

Λες; Εγω παντως συνεχιζω ακαθεκτη

 

[varioAthens]

Εξαιρετική ιστορια σε ολα τα επίπεδα, νομιζω πιάσατε τον παλμό της χωρας. Που για μενα ειναι και ο κορυφαίος προορισμος στον πλανήτη.

Σε ευχαριστώ παρα πολυ!! Εχει ιδιαιτερη βαρυτητα αυτο σχολιο προερχομενο απο εσενα που σε θεωρω γκουρού του Περου αλλα και γενικα!!

 

[ANASTAPAP]

Επίλογος

Στο αεροπλάνο της επιστροφής, έκανα ως συνήθως απολογισμό του ταξιδιού, προσπαθώντας να βάλω σε μια σειρά τις σκόρπιες σκέψεις μου και να αφομοιώσω τα έντονα συναισθήματά μου.

Το Περού είναι σαν ένας ξεχωριστός πλανήτης... μια χώρα με χίλια πρόσωπα. Αν ρωτήσεις δέκα διαφορετικούς ανθρώπους που ταξίδεψαν εκεί, θα σου περιγράψουν δέκα διαφορετικά ταξίδια. Γιατί αν εξαιρέσεις το Μάτσου Πίτσου και το Κούσκο που είναι ο κοινός παρονομαστής για όλους μας, από εκεί και πέρα ο καθένας ακολουθεί τη δική του διαδρομή. Άλλος εστιάζει στην αρχαιολογία, γιατί το Περού παρόλο που το ταυτίζουμε με τους Ίνκας έχει πολιτισμούς τόσο παλιούς όσο η Αίγυπτος, άλλος κυνηγά τις κορυφές κάνοντας πολυήμερες πεζοπορίες στις Άνδεις και άλλος ακολουθεί τα συνήθη "τουριστικά μονοπάτια".

Εγώ ανήκω στην τρίτη κατηγορία... Δεν έκανα extreme δραστηριότητες, ούτε εντρύφησα στις αρχαιότητες. Λίγο την επιφάνεια έξυσα παίρνοντας μια γεύση από τα πιο αντιπροσωπευτικά κομμάτια αυτής της χώρας. Όμως έστω κι έτσι, το Περού ήταν εμπειρία ζωής που νιώθω ότι με “σημάδεψε”.

Γιατί?

Πρώτα απ’ όλα γιατί βίωσα το πολιτισμικό σοκ που πάντα αναζητώ όταν ταξιδεύω. Δεύτερον, ένιωσα απόλυτο δέος απέναντι στα συγκλονιστικά τοπία που αντίκρυσα. Και τέλος, το Περού ήταν για μένα η συναισθηματική κορύφωση και το επιστέγασμα της μικρής, προσωπικής μου διαδρομής σε πρώην αποικιακές χώρες της Λατινικής Αμερικής.

Το πολιτισμικό σοκ το έζησα βλέποντας ότι το παρελθόν των Ίνκας είναι ακόμα ζωντανό: στη γλώσσα Κέτσουα που ακόμα μιλάνε, στις παραδοσιακές φορεσιές και στις τελετουργίες που εξακολουθούν να τηρούν, τιμώντας τις αρχέγονες ρίζες τους... Μα πάνω απ’ όλα στα πρόσωπα των ανθρώπων που τα χαρακτηριστικά τους είναι σμιλεμένα από τις άγριες συνθήκες των Άνδεων και την ευθεία γραμμή καταγωγής τους από τους μυθικούς προγόνους τους.

Όσο για τα τοπία... Πάντα πίστευα ότι η Ελλάδα, αναλογικά με το μέγεθός της, διαθέτει μοναδικές εναλλαγές: βουνά, νησιά, φαράγγια, λίμνες, μέχρι και αμμόλοφους.
Ταξιδεύοντας στο Περού διαπίστωσα ότι εκεί, αυτό ισχύει στον υπερθετικό βαθμό. Οι αντιθέσεις είναι χαοτικές και τα τοπία ακραία. Τα “βουνά” δεν είναι απλώς κάποια βουνά, αλλά οι επιβλητικές Άνδεις. Η “θάλασσα” δεν είναι μια κοινή θάλασσα αλλά ο Ειρηνικός Ωκεανός. Το “τροπικό δάσος” είναι η ζούγκλα του Αμαζονίου, το μεγαλύτερο οικοσύστημα του πλανήτη και η έρημος είναι εξωπραγματική: αλλού σαν ένα απόκοσμο τοπίο που μοιάζει με τον Άρη και αλλού με τεράστιους αμμόλοφους που θυμίζουν Σαχάρα. Τα τοπία του Περού σου κόβουν την ανάσα και σε κάνουν να αισθάνεσαι μικρός και ταπεινός μπροστά στο μεγαλείο της φύσης.

Όμως το συγκεκριμένο ταξίδι, για μένα, είχε και ένα βαρύ συναισθηματικό αποτύπωμα. Έχοντας ταξιδέψει παλιότερα στη Δομινικανή Δημοκρατία, τη Βραζιλία και το Μεξικό, είχα έρθει “αντιμέτωπη” με τις θηριωδίες του Κολόμβου, του Καμπράλ και του Κορτές. Ωστόσο, στο Περού οι φρικαλεότητες του Πισάρο και των Ισπανών κονκισταδόρων “χτυπάνε” διαφορετικά. Χωρίς να μειώνω την τραγωδία των ιθαγενών της Καραϊβικής και της Βραζιλίας ή εκείνη των Αζτέκων στο Μεξικό, στο Περού μιλάμε για την απόλυτη ισοπέδωση ενός λαμπρού πολιτισμού. Ενός πολιτισμού που είχε καταφέρει να “δαμάσει” τα αφιλόξενα ύψη των Άνδεων και να πετύχει μια σχεδόν μεταφυσική αρμονία ανάμεσα στο ανθρώπινο και το θεϊκό στοιχείο. Αυτό είναι κάτι που πλανάται στην ατμόσφαιρα και σχεδόν σε στοιχειώνει.

Το Περού δεν είναι μόνο το μεγαλειώδες Μάτσου Πίτσου...ίσως και να μην είναι καν το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό όταν ανακαλώ το ταξίδι αυτό... Το Περού είναι για μένα στιγμές όπως το να περπατώ στο Ollataytamo και στο Κούσκο, νιώθοντας την μυστηριακή ενέργεια αυτών των τόπων. Είναι το να κοιμάμαι σε μια σκηνή δίπλα στο ποτάμι και να χαζεύω τον πιο έναστρο ουρανό που έχω δει ποτέ στη ζωή μου. Είναι το να μένω ξάγρυπνη σε ένα lodge στον Αμαζόνιο ακούγοντας τα ουρλιαχτά των ζώων και βλέποντας υπέροχες ανατολές.

Όπως λέει και το τραγούδι παρακάτω, μπορεί να πήρα μόνο μια μικρή, φευγαλέα γεύση από το Περού, όμως αυτή η χώρα έχει έναν μοναδικό τρόπο να σου μένει αξέχαστη και να σε κάνει να ονειρεύεσαι κάποια μέρα να ξαναγυρίσεις.

The End

Υπέροχη η ιστορία σου Τάνια,ταξιδέψαμε μαζί σου νοερά κι εμείς!άντε και στα επόμενα με υγεία!

 

[Smaragda53]

Στον Αμαζονιο κλειστοφοβια; Δηλαδη στα Σπήλαια του Δυρού τι σου δημιουργειται; Υψοφοβια; Ελα Παναγια μου!
Επισης, τι θα γινει με τον HUSBAND? Εχει τραβηξει ολη την προσοχη πανω του σε αυτη την ιστορια!!! Μου το εκανε και στον τοκετο: εγω γενναγα, κι ο κοσμος ασχολουταν μαζι του γιατι λιποθυμουσε. Καπου ωπα πια

Χα!χα! Όχι, υψοφοβια δεν έχω! Με τον Αμαζόνιο νομίζω ότι δεν θα αντέξω την κολλωδη υγρασία, εκεί παθαίνω κάτι σαν κλειστοφοβια, ότι και καλά δεν αναπνέει το σώμα μου.

 

[varioAthens]

Υπέροχη η ιστορία σου Τάνια,ταξιδέψαμε μαζί σου νοερά κι εμείς!άντε και στα επόμενα με υγεία!

Ευχαριστω πολυ Αναστασια μου!! Να ειμαστε καλα να ταξιδεύουμε!!

 

[varioAthens]

Χα!χα! Όχι, υψοφοβια δεν έχω! Με τον Αμαζόνιο νομίζω ότι δεν θα αντέξω την κολλωδη υγρασία, εκεί παθαίνω κάτι σαν κλειστοφοβια, ότι και καλά δεν αναπνέει το σώμα μου.

Αρα εχεις ειδικη φοβια: υγρασιοφοβια!!