Πάλι Βαλκάνια ? -- Roadtrip 2026

[silversurfer]

Μετά από τόσα χρόνια στο forum, έχει ενεργοποιηθεί αυτόματα στο μυαλό μου ένα προσωπικό αναγνωστικό φίλτρο. Υπάρχουν προορισμοί για τους οποίους, όσο όμορφοι κι αν είναι, είναι πιο δύσκολο να με τραβήξει μια ακόμη ιστορία — η Ρώμη, η Πράγα, η Βουδαπέστη, για παράδειγμα. Όχι φυσικά επειδή δεν αξίζουν, ούτε επειδή δεν έχουν κάτι καινούριο να προσφέρουν · απλώς μετά από τόσα χρόνια στο forum έχω διαβάσει και έχω δει τόσο πολύ υλικό γι' αυτές.

Θα περίμενε λοιπόν κανείς (κι εγώ) κάτι αντίστοιχο να ισχύει και για τα Βαλκάνια. Άλλωστε, πόσες ιστορίες να διαβάσει κανείς για Dubrovnik, Kotor και τα γνωστά οδικά ταξίδια; Κι όμως, στην περίπτωσή μου συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Εγώ άλλωστε έχω γράψει ήδη 2 ιστορίες με κεντρικούς πρωταγωνιστές τις βαλκανικές χώρες και παρ' όλα αυτά συνεχίζω να διαβάζω με ενδιαφέρον σχεδόν κάθε καινούρια.

Για κάποιο λόγο, αυτοί οι προορισμοί πάντα με τραβάνε. Ίσως γιατί ο καθένας που τα επισκέπτεται πραγματοποιεί και διαφορετικό itinerary, κι όλο και κάποιος θα περιγράψει μέρη που δεν έχουμε πάει, δίνοντάς μας ιδέες για καινούριους προορισμούς. Είναι άλλωστε ανεξάντλητα, τόσο κοντά μας και πλέον τόσο εύκολα προσβάσιμα.

Αυτή την ευκολία εκμεταλλεύομαι κι εγώ και, όσο η μικρή μας κόρη είναι αρκετά μικρή ώστε να μην έχει νόημα να την πάμε κάπου μακριά και εξωτικά, τα επισκεπτόμαστε (μαζί με την Ιταλία βεβαίως βεβαίως) ξανά και ξανά!!

Κάπως έτσι έγινε και φέτος τον Αύγουστο — με το αρχικό πλάνο να έχει διαμορφωθεί τον χειμώνα, αλλά με τις περισσότερες κρατήσεις να είναι της τελευταίας στιγμής.

Πρωί πρωί Σαββάτου λοιπόν, ξεκινήσαμε για τους Ευζώνους ώστε να προλάβουμε την κίνηση στα σύνορα. Η κλασική χιλιο-οδηγημένη ευθεία μέχρι τα Σκόπια κι από κει στροφή για Κόσοβο, για την πρώτη μας στάση.

Το γραφικό Prizren αποτέλεσε πέρυσι, στο αντίστοιχο ταξίδι μας, τον τελευταίο μας προορισμό — μας άρεσε πάρα πολύ κι έτσι φέτος αποτέλεσε το αρχικό μας stopover. Επιχείρησα να κλείσω το ίδιο όμορφο ξενοδοχείο που μείναμε το ’25, όμως διαπίστωσα με έκπληξη ότι η τιμή ήταν 3 φορές πάνω!!

Φτάσαμε στο ίδιο parking στα όρια της παλιάς πόλης και ο ίδιος πιτσιρικάς που το έτρεχε και πέρυσι εξακολουθούσε να μην ξέρει λέξη αγγλικά. Το Google Translate να ’ναι καλά. Μας ενημέρωσε ότι η περσινή τιμή των 10€ δεν ίσχυε (πήγαμε στα 15€) και ότι έπρεπε να του αφήσουμε το κλειδί του αυτοκινήτου. Εκεί τα χαλάσαμε. Δεν υπήρχε περίπτωση να αφήσουμε το κλειδί (δε φαινόταν και τόσο υπεύθυνος — άλλωστε τι το ήθελε; Το είχαμε βάλει σε μια γωνία τέρμα πίσω) και φύγαμε, για να πάμε παραδίπλα σε ένα ευγενικό παλικάρι.

Το ξενοδοχείο (?) ήταν τελικά ένα guesthouse και το deluxe double room ήταν μια τρύπα, με ένα ωραίο μπαλκόνι με θέα που έσωζε την κατάσταση. Ο φωτογράφος που τράβηξε τις φωτό πρέπει να έκανε μαγικά καθώς στο Booking φαινόταν τεράστιο.

Λίγο μας χάλασαν όλα αυτά. Δεν ξέραμε όμως ότι στην πόλη γινόταν εκείνες τις μέρες το Dokufest, φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους και ντοκιμαντέρ, και γινόταν πραγματικά χαμός!! (Έτσι εξηγούνταν οι παραφουσκωμένες τιμές και ο γκαϊλές για το κλειδί στο parking. Κοιτάζοντας τις τιμές μετά τις 20 Αυγούστου, επανέρχονταν στα περσινά επίπεδα.)

Για όσους πιθανώς αγνοούν την ύπαρξή του, το Prizren είναι μια μικρή, γραφική πόλη με οθωμανική αρχιτεκτονική, ένα φρούριο σε παρακείμενο λόφο που προσφέρει πανοραμική θέα (και όταν πήγαμε εμείς προβάλλονταν οι ταινίες του φεστιβάλ εντός του), ένα όμορφο πεζοδρομημένο ιστορικό κέντρο με πλήθος από μαγαζιά, καφέ, εστιατόρια και μπαρ, μέσα από το οποίο περνάει ο ποταμός Lumbardh (τον Αύγουστο είχε ελάχιστο νερό).

Βολτάροντας στο κέντρο, ανέβηκε η διάθεσή μας αμέσως. Έχει ένα πολύ positive vibe αυτή η πόλη, το οποίο είχαμε νιώσει και πέρυσι. Λίγα ψώνια, λίγο μπαλόνι, λίγες φωτό και ήρθε η ώρα του dinner, όπου επιλέξαμε το Serajeva Steakhouse, με ωραία terrace επάνω στο ποτάμι και θέα στον λόφο. Το λέει και το όνομα, steakhouse, οπότε τιμήσαμε κρεατικά και σβήσαμε με μπύρες. Ακολούθως ξεχυθήκαμε να βρούμε παγωτατζίδικο, γιατί η μικρή δεν κρατιόταν

Όταν περάσαμε από τα μπαράκια με τη μουσικούλα και τα τραπεζάκια έξω, είπαμε να κάτσουμε να πιούμε ακόμα ένα ποτό, άλλα μόλις είδαμε την ώρα (πλησίαζε 22:00 — η μικρή με το ζόρι στεκόταν όρθια), επανήλθαμε στην πραγματικότητα του να ταξιδεύεις με μικρό παιδί και επιστρέψαμε στο guesthouse Πήραμε 2 μπύρες από ένα mini market να τις απολαύσουμε στο μπαλκόνι μας, όταν κοιμήθηκε, και αγναντεύαμε τη θέα. Οι μουσικές από την πόλη ακούγονταν έντονα εκεί που μέναμε, αλλά η κούραση από το πολύ πρωινό ξύπνημα και την οδήγηση κέρδισε τη μονομαχία — μάλλον εύκολα, θα έλεγα.

Βάλαμε ξυπνητήρι αρκετά πρωί, καθώς είχαμε κι ένα ferry να προλάβουμε!!

 

[barkour]

Μετά από τόσα χρόνια στο forum, έχει ενεργοποιηθεί αυτόματα στο μυαλό μου ένα προσωπικό αναγνωστικό φίλτρο. Υπάρχουν προορισμοί για τους οποίους, όσο όμορφοι κι αν είναι, είναι πιο δύσκολο να με τραβήξει μια ακόμη ιστορία — η Ρώμη, η Πράγα, η Βουδαπέστη, για παράδειγμα. Όχι φυσικά επειδή δεν αξίζουν, ούτε επειδή δεν έχουν κάτι καινούριο να προσφέρουν · απλώς μετά από τόσα χρόνια στο forum έχω διαβάσει και έχω δει τόσο πολύ υλικό γι' αυτές.

Θα περίμενε λοιπόν κανείς (κι εγώ) κάτι αντίστοιχο να ισχύει και για τα Βαλκάνια. Άλλωστε, πόσες ιστορίες να διαβάσει κανείς για Dubrovnik, Kotor και τα γνωστά οδικά ταξίδια; Κι όμως, στην περίπτωσή μου συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Εγώ άλλωστε έχω γράψει ήδη 2 ιστορίες με κεντρικούς πρωταγωνιστές τις βαλκανικές χώρες και παρ' όλα αυτά συνεχίζω να διαβάζω με ενδιαφέρον σχεδόν κάθε καινούρια.

Έλα όμως που, για κάποιο λόγο, αυτοί οι προορισμοί πάντα με τραβάνε. Ίσως γιατί ο καθένας που τα επισκέπτεται πραγματοποιεί και διαφορετικό itinerary, κι όλο και κάποιος θα περιγράψει μέρη που δεν έχουμε πάει, δίνοντάς μας ιδέες για καινούριους προορισμούς. Είναι άλλωστε ανεξάντλητα, τόσο κοντά μας και πλέον τόσο εύκολα προσβάσιμα.

Αυτή την ευκολία εκμεταλλεύομαι κι εγώ και, όσο η μικρή μας κόρη είναι αρκετά μικρή ώστε να μην έχει νόημα να την πάμε κάπου μακριά και εξωτικά, τα επισκεπτόμαστε (μαζί με την Ιταλία βεβαίως βεβαίως) ξανά και ξανά!!

Κάπως έτσι έγινε και φέτος τον Αύγουστο — με το αρχικό πλάνο να έχει διαμορφωθεί τον χειμώνα, αλλά με τις περισσότερες κρατήσεις να είναι της τελευταίας στιγμής.

Πρωί πρωί Σαββάτου λοιπόν, ξεκινήσαμε για τους Ευζώνους ώστε να προλάβουμε την κίνηση στα σύνορα. Η κλασική χιλιο-οδηγημένη ευθεία μέχρι τα Σκόπια κι από κει στροφή για Κόσοβο, για την πρώτη μας στάση.

Το γραφικό Prizren αποτέλεσε πέρυσι, στο αντίστοιχο ταξίδι μας, τον τελευταίο μας προορισμό — μας άρεσε πάρα πολύ κι έτσι φέτος αποτέλεσε το αρχικό μας stopover. Επιχείρησα να κλείσω το ίδιο όμορφο ξενοδοχείο που μείναμε το ’25, όμως διαπίστωσα με έκπληξη ότι η τιμή ήταν 3 φορές πάνω!!

Φτάσαμε στο ίδιο parking στα όρια της παλιάς πόλης και ο ίδιος πιτσιρικάς που το έτρεχε και πέρυσι εξακολουθούσε να μην ξέρει λέξη αγγλικά. Το Google Translate να ’ναι καλά. Μας ενημέρωσε ότι η περσινή τιμή των 10€ δεν ίσχυε (πήγαμε στα 15€) και ότι έπρεπε να του αφήσουμε το κλειδί του αυτοκινήτου. Εκεί τα χαλάσαμε. Δεν υπήρχε περίπτωση να αφήσουμε το κλειδί (δε φαινόταν και τόσο υπεύθυνος — άλλωστε τι το ήθελε; Το είχαμε βάλει σε μια γωνία τέρμα πίσω) και φύγαμε, για να πάμε παραδίπλα σε ένα ευγενικό παλικάρι.

Το ξενοδοχείο (?) ήταν τελικά ένα guesthouse και το deluxe double room ήταν μια τρύπα, με ένα ωραίο μπαλκόνι με θέα που έσωζε την κατάσταση. Ο φωτογράφος που τράβηξε τις φωτό πρέπει να έκανε μαγικά καθώς στο Booking φαινόταν τεράστιο.

Λίγο μας χάλασαν όλα αυτά. Δεν ξέραμε όμως ότι στην πόλη γινόταν εκείνες τις μέρες το Dokufest, φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους και ντοκιμαντέρ, και γινόταν πραγματικά χαμός!! (Έτσι εξηγούνταν οι παραφουσκωμένες τιμές και ο γκαϊλές για το κλειδί στο parking. Κοιτάζοντας τις τιμές μετά τις 20 Αυγούστου, επανέρχονταν στα περσινά επίπεδα.)

View attachment 553366​

Για όσους πιθανώς αγνοούν την ύπαρξή του, το Prizren είναι μια μικρή, γραφική πόλη με οθωμανική αρχιτεκτονική, ένα φρούριο σε παρακείμενο λόφο που προσφέρει πανοραμική θέα (και όταν πήγαμε εμείς προβάλλονταν οι ταινίες του φεστιβάλ εντός του), ένα όμορφο πεζοδρομημένο ιστορικό κέντρο με πλήθος από μαγαζιά, καφέ, εστιατόρια και μπαρ, μέσα από το οποίο περνάει ο ποταμός Lumbardh (τον Αύγουστο είχε ελάχιστο νερό).

View attachment 553371​

Βολτάροντας στο κέντρο, ανέβηκε η διάθεσή μας αμέσως. Έχει ένα πολύ positive vibe αυτή η πόλη, το οποίο είχαμε νιώσει και πέρυσι. Λίγα ψώνια, λίγο μπαλόνι, λίγες φωτό και ήρθε η ώρα του dinner, όπου επιλέξαμε το Serajeva Steakhouse, με ωραία terrace επάνω στο ποτάμι και θέα στον λόφο. Το λέει και το όνομα, steakhouse, οπότε τιμήσαμε κρεατικά και σβήσαμε με μπύρες. Ακολούθως ξεχυθήκαμε να βρούμε παγωτατζίδικο, γιατί η μικρή δεν κρατιόταν

View attachment 553368​

Όταν περάσαμε από τα μπαράκια με τη μουσικούλα και τα τραπεζάκια έξω, είπαμε να κάτσουμε να πιούμε ακόμα ένα ποτό, άλλα μόλις είδαμε την ώρα (πλησίαζε 22:00 — η μικρή με το ζόρι στεκόταν όρθια), επανήλθαμε στην πραγματικότητα του να ταξιδεύεις με μικρό παιδί και επιστρέψαμε στο guesthouse Πήραμε 2 μπύρες από ένα mini market να τις απολαύσουμε στο μπαλκόνι μας, όταν κοιμήθηκε, και αγναντεύαμε τη θέα. Οι μουσικές από την πόλη ακούγονταν έντονα εκεί που μέναμε, αλλά η κούραση από το πολύ πρωινό ξύπνημα και την οδήγηση κέρδισε τη μονομαχία — μάλλον εύκολα, θα έλεγα.

Βάλαμε ξυπνητήρι αρκετά πρωί, καθώς είχαμε κι ένα ferry να προλάβουμε!!

Στους Ευζωνους ποση ωρα περιμενατε ; Εχουν αλλη ουρα για τους ΕΕ και αλλη για τους μη - λογω των νεων μετρων ,λεω.
Γιατι το Μαη που περασα φαγαμε μεγαλη πικρα ...
Με ταυτοτητες ,νεες ,μπαινεις στο Κοσοβο η οχι;

 

[psilos3]

Καλή αρχή για μια ακόμη Βαλκανική ιστορία που γουστάρουμε!

Δώσε λίγες ακόμη πληροφορίες αν θέλεις, για την ποιότητα του δρόμου, τις αναμονές στα σύνορα, τα διόδια (αν αυτά υπήρξαν) καθώς και την είσοδο στο Κόσοβο με αμάξι, τι προβλέπεται.

 

[silversurfer]

Στους Ευζωνους ποση ωρα περιμενατε ; Εχουν αλλη ουρα για τους ΕΕ και αλλη για τους μη - λογω των νεων μετρων ,λεω.
Γιατι το Μαη που περασα φαγαμε μεγαλη πικρα ...
Με ταυτοτητες ,νεες ,μπαινεις στο Κοσοβο η οχι;

Είμασταν στους Ευζώνους στις 08:00 το πρωί στις 8 Αυγούστου .. σε μισή ώρα ξεμπερδέψαμε ,απο την άλλη πλευρά γινόταν ήδη κόλαση.
Οχι δεν υπάρχει ξεχωριστή ουρά για EU
Όσο για το Κόσσοβο, εμείς μπήκαμε με διαβατήρια άλλα αυτό που ισχύει για ολους τους EU πολίτες ειναι οτι μπαίνουν με ταυτότητα με βιομετρικά στοιχεία (δλδ οι καινούριες)

Δώσε λίγες ακόμη πληροφορίες αν θέλεις, για την ποιότητα του δρόμου, τις αναμονές στα σύνορα, τα διόδια (αν αυτά υπήρξαν) καθώς και την είσοδο στο Κόσοβο με αμάξι, τι προβλέπεται.

Είσοδος στο Κόσσοβο με αμάξι --> σταματάς λίγο πριν περάσεις τα σύνορα σε συγκεκριμένο μπουθ (δεν γίνεται να μην το δείς, όλοι εκεί σταματάνε), δίνεις άδεια αυτοκινήτου, παίρνεις ένα χαρτί ασφάλειας δωρεάν (το οποίο αντικαθιστά την πράσινη κάρτα ουσιαστικά) κ τέλος
Κίνηση ανύπαρκτη στην είσοδο στη χώρα
Ο δρόμος εκεί είναι άψογος ΑΝ συνεχίσεις προς την Πρίστινα, εμείς κόψαμε για Prizren και διασχίσαμε εναν ορεινό, τίποτα δύσκολο, όλα προβλεπόμενα
Διόδια στο Κόσσοβο δεν έχει .. μέχρι τα Σκόπια έχει ενα σωρό (εξάγουμε τεχνογνωσία ) -- ολα πληρώθηκαν με Revolut, μπορείς να δώσεις κ € άλλα χάνεις

 

[psilos3]

Είσοδος στο Κόσσοβο με αμάξι -->

Ωραίος, ευχαριστώ. Εύκολο ακούγεται!

 

[evaT]

Πήγα αρχές Ιουνίου και επιβεβαιώνω! Το Πρίζρεν είναι όμορφο, ζωντανό και πάμφθηνο για μας. Περιμένουμε τη συνέχεια!

 

[silversurfer]

Λίμνη Koman -- βγάλτε τις μεζούρες​

Πρωινό ξύπνημα λοιπόν και γρήγορα γρήγορα μαζέψαμε τα λιγοστά πράγματα που φέραμε για ένα βράδυ και εξορμήσαμε για έναν καφέ σε διπλανό πεζόδρομο, όπου ένα μαγαζί σέρβιρε breakfast. Φάγαμε καλά καλά και ομελέτες και pancakes και πήραμε και μερικά burek για τον δρόμο, καθώς θα ξοδεύαμε αρκετές ώρες.

Ο τύπος από το guesthouse μας τα χάλασε λίγο, καθώς δεν δεχόταν πληρωμή με κάρτα, κάτι που θα μας επηρέαζε αργότερα στο ταξίδι μας. Προς την έξοδο της πόλης, φουλάραμε με βενζίνη, καθώς (α) το Κόσοβο έχει τα φθηνότερα καύσιμα στα Βαλκάνια και (β) θα μπαίναμε Αλβανία, η οποία για κάποιο λόγο έχει τιμές λίγο κάτω από Ελλάδα (ντάξει, εμάς δεν μας πιάνει κανείς ).

Ο δρόμος μέχρι τα σύνορα ήταν περίπου 1h 20min, περάσαμε γρήγορα και μετά ακολουθούσαν άλλα 30 λεπτά διαδρομής μέσα στο πράσινο, στα όρια της περιοχής που ονομάζουν «Αλβανικές Άλπεις». Στόχος μας το χωριό Fierze, από όπου θα παίρναμε το ferry για να διασχίσουμε τη λίμνη Κομάν.

Πρόκειται ουσιαστικά για ένα τεράστιο κομμάτι του ποταμού Δρίνου που έχει πλημμυρίσει ανάμεσα στα βουνά, δημιουργώντας ένα τοπίο που θυμίζει περισσότερο νορβηγικά φιόρδ παρά λίμνη των Βαλκανίων. Τα τελευταία χρόνια έχει γίνει πολύ τουριστική, καθώς αποτελεί μέρος του τρίπτυχου Shkodër – Valbona – Theth, όπου κάθε λογής trekkers ή απλοί τουρίστες έρχονται με βανάκια από τη Shkodër, διασχίζουν τη λίμνη από την αντίθετη κατεύθυνση από ό,τι εμείς (Koman – Fierze) και συνεχίζουν προς το υπέροχο αλπικό χωριό Valbona, από όπου ξεκινάει το trek προς το πανέμορφο Theth.

(Το διακεκομμένο κόκκινο περικλείει το κομμάτι της λίμνης που διασχίσαμε)​

Μέχρι πρόσφατα δεν υπήρχε online σύστημα εισιτηρίων, μπορούσες να κλείσεις μέσω τουριστικών γραφείων στη Shkodër. Χωρίς κράτηση δεν έχει νόημα να το επιχειρήσεις, καθώς το ferry είναι μικρό, τύπου «παντόφλα», και παίρνει ελάχιστα αυτοκίνητα.

Φέτος όμως στο website μπορούσες να πραγματοποιήσεις κράτηση κανονικά. Έχει την ιδιαιτερότητα ότι, όταν κλείνεις για το όχημά σου, δεν πληρώνεις μια fixed τιμή, αλλά ανάλογα με τις διαστάσεις του αυτοκινήτου σε τ.μ.

Αυτό βέβαια στον silversurfer φάνηκε λίγο μούφα, δηλαδή σκέφτηκα: αν δηλώσω λιγότερα, θα βγάλουν μεζούρα την ώρα που θα επιβιβάζομαι για να μετρήσουν πόσο το έχω (το αυτοκίνητο);

Τέλος πάντων, έκλεψα λίγο και μετάνιωσα που δεν έκλεψα περισσότερο, καθώς η τιμή ανά τ.μ. τσιμπάει αρκετά και φυσικά, όταν επιβιβαστήκαμε, κανείς δεν έλεγξε τίποτα. Μιας και φτάσαμε νωρίτερα στο σημείο επιβίβασης, αράξαμε στο μικρό αναψυκτήριο που είχε εκεί και φροντίσαμε να μπούμε στο πλοίο πρώτοι πρώτοι, όπως μας δασκάλεψε εκεί ένα παλικάρι. Ο λόγος φυσικά είναι ότι Αύγουστο μήνα το μικρό ferry γεμίζει ασφυκτικά από κόσμο και τα σημεία με σκιά ή γενικά τα σημεία που μπορείς να απλωθείς λίγο είναι είδος προς εξαφάνιση.

Εμείς λοιπόν καθίσαμε στο πίσω μέρος του πλοίου, όπου εξασφαλίσαμε διπλό πλεονέκτημα. Και είχαμε σκιά στο 80% της διαδρομής, αλλά και ανεμπόδιστη θέα στο 100% της λίμνης (ενώ αυτοί που κάθονταν είτε στα δεξιά είτε στα αριστερά έβλεπαν μια συγκεκριμένη όχθη, αυτοί πάλι που κάθισαν επάνω στριμώχτηκαν full και έβλεπαν τα κεφάλια των μπροστινών τους).

Το συγκεκριμένο δρομολόγιο δεν είχε τουριστικό σκοπό όταν πρωτοξεκίνησε, αλλά να εξυπηρετήσει τους ντόπιους — στη διάρκεια της διαδρομής βλέπεις μικρές προβλήτες και απομονωμένα σπίτια (βάζω στοίχημα τώρα είναι Airbnb) και ανθρώπους που χρησιμοποιούσαν τη λίμνη ως βασικό τρόπο μετακίνησης. Τώρα βέβαια έχει μετατραπεί σε τουριστική attraction.

Δικαίως θα έλεγα, καθώς πρόκειται για μια πανέμορφη διαδρομή. Για περίπου 2,5 ώρες κινείσαι ανάμεσα σε απότομες καταπράσινες πλαγιές, στενά περάσματα και μικρούς όρμους, με το τοπίο να αλλάζει συνεχώς.

Σε αρκετά σημεία οι βράχοι πέφτουν σχεδόν κάθετα μέσα στο νερό και πραγματικά δε χορταίνεις να κοιτάς γύρω σου.

Τερματίσαμε στο Koman (άλλωστε δεν πήγαινε παρακάτω, εκεί έχει κατασκευαστεί και το φράγμα) και κάπου εκεί το ειδυλλιακό κομμάτι τελείωσε και ξεκίνησε ένα μπάχαλο. Σε ένα μικρό σημείο αποβίβασης είχαν στριμωχτεί βανάκια, λεωφορειάκια, αυτοκίνητα, κόσμος και ένας χαμός μέχρι να βρει ο καθένας τι πρέπει να κάνει. Την κατάσταση δυσκόλευε ένα τούνελ, το οποίο ξεκινούσε αμέσως μετά το λιμανάκι και εκεί μέσα περπατούσε κόσμος, πάρκαραν τα οχήματά τους οι εργαζόμενοι (?) και γενικά αυτοί που μετέφεραν τουρίστες.

Χάσαμε πολύ ώρα, καθώς πηγαίναμε σημειωτόν, μιας και κόσμος περπατούσε δίπλα μας. Όλοι αυτοί κατευθύνονταν σε άλλα τουριστικά λεωφορεία που τους περίμεναν στην έξοδο του τούνελ. Γενικά ένα μπάχαλο λόγω στενότητας χώρου.

Ο δρόμος προς τη Shkodër ήταν μέχρι πρόσφατα χωματόδρομος, οπότε η θέα ενός ολοκαίνουριου δρόμου μας ανέβασε λίγο τη διάθεση. Σκάρτη μιάμιση ώρα οδήγησης και φτάσαμε στο κέντρο της πόλης, όπου είχαμε κλείσει ένα ωραιότατο διαμέρισμα με δικό του υπόγειο parking. Πληρώσαμε το παλικάρι που το έτρεχε cash only και εκεί διαπίστωσα ένα μπέρδεμα που προκάλεσα στον εαυτό μου με τα χρήματα που είχαμε μαζί μας.

Τα καταλύματα στην Αλβανία μάς είχαν ενημερώσει ότι θέλουν πληρωμή σε μετρητά, λογικό καθώς τώρα πρόσφατα άρχισε να εισχωρεί το concept της πληρωμής με κάρτα στη χώρα. Εγώ όμως, συνηθισμένος για καιρό να πληρώνω τα Airbnb αυτόματα μέσω της πλατφόρμας, είχα αμελήσει ότι το Booking έχει άλλους κανόνες και πληρώνεις άμα τη εμφανίσει. Συν ότι μέσα στο μυαλό μου, πριν φύγουμε, έκανα λάθος και αφελείς υπολογισμούς, το αποτέλεσμα ήταν ότι ήμουν πολύ οριακά με τα μετρητά μου. Anyway.

Τη Shkodër δεν είχαμε χρόνο να τη δούμε, ούτε να πάμε βόλτα στη λίμνη ούτε να ανεβούμε στο κάστρο της πόλης. Άσε που είχε μια διαολεμένη ζέστη, ήταν απόγευμα και ο υδράργυρος έδειχνε 37-38 !!! Ξεκουραστήκαμε, μπανιαριστήκαμε, έφερα και 2 iced coffee από παρακείμενο supermarket — αυτά τα συσκευασμένα — και βγήκαμε για μια βόλτα το βράδυ.

Το ιστορικό κέντρο είναι πεζοδρομημένο και έχει έναν ιδιαίτερο συνδυασμό βαλκανικών, οθωμανικών (βεβαίως βεβαίως), αλλά και ιταλικών (!?) στοιχείων. Η βόλτα μας περνούσε από τη Rruga (οδός) Kole Idromeno, πολύ ταιριαστό όνομα με τη ζέστη που φάγαμε όλη μέρα

Γεμάτη με καφέ, εστιατόρια, μπαράκια και μαγαζιά, κόσμο, ποδήλατα, παρέες και τουρίστες. Φάγαμε ωραία burgers, ήπιαμε παγωμένη μπύρα, δροσιστήκαμε με παγωτάκι, ακούσαμε και λίγο Bad Bunny που αρέσει στη μικρή, είδαμε και άφθονους Έλληνες και γενικά ήταν μια πολύ ευχάριστη βραδιά.

 

[barkour]

Οταν λες καινουργιο δρομο - το google δινει τον SH25 ,που ψιλοειναι βομβαρδισμενος

 

[vasiliss]

Λίμνη Koman -- βγάλτε τις μεζούρες​

Πρωινό ξύπνημα λοιπόν και γρήγορα γρήγορα μαζέψαμε τα λιγοστά πράγματα που φέραμε για ένα βράδυ και εξορμήσαμε για έναν καφέ σε διπλανό πεζόδρομο, όπου ένα μαγαζί σέρβιρε breakfast. Φάγαμε καλά καλά και ομελέτες και pancakes και πήραμε και μερικά burek για τον δρόμο, καθώς θα ξοδεύαμε αρκετές ώρες.

Ο τύπος από το guesthouse μας τα χάλασε λίγο, καθώς δεν δεχόταν πληρωμή με κάρτα, κάτι που θα μας επηρέαζε αργότερα στο ταξίδι μας. Προς την έξοδο της πόλης, φουλάραμε με βενζίνη, καθώς (α) το Κόσοβο έχει τα φθηνότερα καύσιμα στα Βαλκάνια και (β) θα μπαίναμε Αλβανία, η οποία για κάποιο λόγο έχει τιμές λίγο κάτω από Ελλάδα (ντάξει, εμάς δεν μας πιάνει κανείς ).

Ο δρόμος μέχρι τα σύνορα ήταν περίπου 1h 20min, περάσαμε γρήγορα και μετά ακολουθούσαν άλλα 30 λεπτά διαδρομής μέσα στο πράσινο, στα όρια της περιοχής που ονομάζουν «Αλβανικές Άλπεις». Στόχος μας το χωριό Fierze, από όπου θα παίρναμε το ferry για να διασχίσουμε τη λίμνη Κομάν.

Πρόκειται ουσιαστικά για ένα τεράστιο κομμάτι του ποταμού Δρίνου που έχει πλημμυρίσει ανάμεσα στα βουνά, δημιουργώντας ένα τοπίο που θυμίζει περισσότερο νορβηγικά φιόρδ παρά λίμνη των Βαλκανίων. Τα τελευταία χρόνια έχει γίνει πολύ τουριστική, καθώς αποτελεί μέρος του τρίπτυχου Shkodër – Valbona – Theth, όπου κάθε λογής trekkers ή απλοί τουρίστες έρχονται με βανάκια από τη Shkodër, διασχίζουν τη λίμνη από την αντίθετη κατεύθυνση από ό,τι εμείς (Koman – Fierze) και συνεχίζουν προς το υπέροχο αλπικό χωριό Valbona, από όπου ξεκινάει το trek προς το πανέμορφο Theth.

View attachment 553579

(Το διακεκομμένο κόκκινο περικλείει το κομμάτι της λίμνης που διασχίσαμε)​

Μέχρι πρόσφατα δεν υπήρχε online σύστημα εισιτηρίων, μπορούσες να κλείσεις μέσω τουριστικών γραφείων στη Shkodër. Χωρίς κράτηση δεν έχει νόημα να το επιχειρήσεις, καθώς το ferry είναι μικρό, τύπου «παντόφλα», και παίρνει ελάχιστα αυτοκίνητα.

View attachment 553580​

Φέτος όμως στο website μπορούσες να πραγματοποιήσεις κράτηση κανονικά. Έχει την ιδιαιτερότητα ότι, όταν κλείνεις για το όχημά σου, δεν πληρώνεις μια fixed τιμή, αλλά ανάλογα με τις διαστάσεις του αυτοκινήτου σε τ.μ.

Αυτό βέβαια στον silversurfer φάνηκε λίγο μούφα, δηλαδή σκέφτηκα: αν δηλώσω λιγότερα, θα βγάλουν μεζούρα την ώρα που θα επιβιβάζομαι για να μετρήσουν πόσο το έχω (το αυτοκίνητο);

Τέλος πάντων, έκλεψα λίγο και μετάνιωσα που δεν έκλεψα περισσότερο, καθώς η τιμή ανά τ.μ. τσιμπάει αρκετά και φυσικά, όταν επιβιβαστήκαμε, κανείς δεν έλεγξε τίποτα. Μιας και φτάσαμε νωρίτερα στο σημείο επιβίβασης, αράξαμε στο μικρό αναψυκτήριο που είχε εκεί και φροντίσαμε να μπούμε στο πλοίο πρώτοι πρώτοι, όπως μας δασκάλεψε εκεί ένα παλικάρι. Ο λόγος φυσικά είναι ότι Αύγουστο μήνα το μικρό ferry γεμίζει ασφυκτικά από κόσμο και τα σημεία με σκιά ή γενικά τα σημεία που μπορείς να απλωθείς λίγο είναι είδος προς εξαφάνιση.

Εμείς λοιπόν καθίσαμε στο πίσω μέρος του πλοίου, όπου εξασφαλίσαμε διπλό πλεονέκτημα. Και είχαμε σκιά στο 80% της διαδρομής, αλλά και ανεμπόδιστη θέα στο 100% της λίμνης (ενώ αυτοί που κάθονταν είτε στα δεξιά είτε στα αριστερά έβλεπαν μια συγκεκριμένη όχθη, αυτοί πάλι που κάθισαν επάνω στριμώχτηκαν full και έβλεπαν τα κεφάλια των μπροστινών τους). View attachment 553581 View attachment 553582

Το συγκεκριμένο δρομολόγιο δεν είχε τουριστικό σκοπό όταν πρωτοξεκίνησε, αλλά να εξυπηρετήσει τους ντόπιους — στη διάρκεια της διαδρομής βλέπεις μικρές προβλήτες και απομονωμένα σπίτια (βάζω στοίχημα τώρα είναι Airbnb) και ανθρώπους που χρησιμοποιούσαν τη λίμνη ως βασικό τρόπο μετακίνησης. Τώρα βέβαια έχει μετατραπεί σε τουριστική attraction.

View attachment 553583 View attachment 553585

Δικαίως θα έλεγα, καθώς πρόκειται για μια πανέμορφη διαδρομή. Για περίπου 2,5 ώρες κινείσαι ανάμεσα σε απότομες καταπράσινες πλαγιές, στενά περάσματα και μικρούς όρμους, με το τοπίο να αλλάζει συνεχώς.

View attachment 553586 View attachment 553587

Σε αρκετά σημεία οι βράχοι πέφτουν σχεδόν κάθετα μέσα στο νερό και πραγματικά δε χορταίνεις να κοιτάς γύρω σου.

View attachment 553589 View attachment 553590

View attachment 553591​

Τερματίσαμε στο Koman (άλλωστε δεν πήγαινε παρακάτω, εκεί έχει κατασκευαστεί και το φράγμα) και κάπου εκεί το ειδυλλιακό κομμάτι τελείωσε και ξεκίνησε ένα μπάχαλο. Σε ένα μικρό σημείο αποβίβασης είχαν στριμωχτεί βανάκια, λεωφορειάκια, αυτοκίνητα, κόσμος και ένας χαμός μέχρι να βρει ο καθένας τι πρέπει να κάνει. Την κατάσταση δυσκόλευε ένα τούνελ, το οποίο ξεκινούσε αμέσως μετά το λιμανάκι και εκεί μέσα περπατούσε κόσμος, πάρκαραν τα οχήματά τους οι εργαζόμενοι (?) και γενικά αυτοί που μετέφεραν τουρίστες.

View attachment 553592​

Χάσαμε πολύ ώρα, καθώς πηγαίναμε σημειωτόν, μιας και κόσμος περπατούσε δίπλα μας. Όλοι αυτοί κατευθύνονταν σε άλλα τουριστικά λεωφορεία που τους περίμεναν στην έξοδο του τούνελ. Γενικά ένα μπάχαλο λόγω στενότητας χώρου.

Ο δρόμος προς τη Shkodër ήταν μέχρι πρόσφατα χωματόδρομος, οπότε η θέα ενός ολοκαίνουριου δρόμου μας ανέβασε λίγο τη διάθεση. Σκάρτη μιάμιση ώρα οδήγησης και φτάσαμε στο κέντρο της πόλης, όπου είχαμε κλείσει ένα ωραιότατο διαμέρισμα με δικό του υπόγειο parking. Πληρώσαμε το παλικάρι που το έτρεχε cash only και εκεί διαπίστωσα ένα μπέρδεμα που προκάλεσα στον εαυτό μου με τα χρήματα που είχαμε μαζί μας.

Τα καταλύματα στην Αλβανία μάς είχαν ενημερώσει ότι θέλουν πληρωμή σε μετρητά, λογικό καθώς τώρα πρόσφατα άρχισε να εισχωρεί το concept της πληρωμής με κάρτα στη χώρα. Εγώ όμως, συνηθισμένος για καιρό να πληρώνω τα Airbnb αυτόματα μέσω της πλατφόρμας, είχα αμελήσει ότι το Booking έχει άλλους κανόνες και πληρώνεις άμα τη εμφανίσει. Συν ότι μέσα στο μυαλό μου, πριν φύγουμε, έκανα λάθος και αφελείς υπολογισμούς, το αποτέλεσμα ήταν ότι ήμουν πολύ οριακά με τα μετρητά μου. Anyway.

Τη Shkodër δεν είχαμε χρόνο να τη δούμε, ούτε να πάμε βόλτα στη λίμνη ούτε να ανεβούμε στο κάστρο της πόλης. Άσε που είχε μια διαολεμένη ζέστη, ήταν απόγευμα και ο υδράργυρος έδειχνε 37-38 !!! Ξεκουραστήκαμε, μπανιαριστήκαμε, έφερα και 2 iced coffee από παρακείμενο supermarket — αυτά τα συσκευασμένα — και βγήκαμε για μια βόλτα το βράδυ.

Το ιστορικό κέντρο είναι πεζοδρομημένο και έχει έναν ιδιαίτερο συνδυασμό βαλκανικών, οθωμανικών (βεβαίως βεβαίως), αλλά και ιταλικών (!?) στοιχείων. Η βόλτα μας περνούσε από τη Rruga (οδός) Kole Idromeno, πολύ ταιριαστό όνομα με τη ζέστη που φάγαμε όλη μέρα

Γεμάτη με καφέ, εστιατόρια, μπαράκια και μαγαζιά, κόσμο, ποδήλατα, παρέες και τουρίστες. Φάγαμε ωραία burgers, ήπιαμε παγωμένη μπύρα, δροσιστήκαμε με παγωτάκι, ακούσαμε και λίγο Bad Bunny που αρέσει στη μικρή, είδαμε και άφθονους Έλληνες και γενικά ήταν μια πολύ ευχάριστη βραδιά.

Πολύ χρήσιμες οι πληροφορίες σου. Χρόνια την καλοβλεπω αυτή την διαδρομή, αλλά ακόμα δεν έχω καταφέρει να την κάνω.

 

[silversurfer]

Οταν λες καινουργιο δρομο - το google δινει τον SH25 ,που ψιλοειναι βομβαρδισμενος

Καινούριος -- του κουτιού που λέμε !! Φρεσκοστρωμένη άσφαλτος

 

[Evi_Stav]

Κοίτα τώρα που άρχισα να σκέφτομαι πόσο ωραίο θα ήταν ένα τέτοιο ταξίδι το ερχόμενο Πάσχα

Πολύ ωραία ιστορία, περιμένω τη συνέχεια

 

[silversurfer]

Κοίτα τώρα που άρχισα να σκέφτομαι πόσο ωραίο θα ήταν ένα τέτοιο ταξίδι το ερχόμενο Πάσχα

Πολύ ωραία ιστορία, περιμένω τη συνέχεια

Απλά να ξέρεις πως αν θες να το συνδυάσεις με Valbona ή Theth, μάλλον θα έχει ακόμα χιόνια το Πάσχα
Αν θες ν κάνεις μόνο την διαδρομή στη λίμνη, τότε ίσως είναι κ ιδανική περίοδος