- Μηνύματα
- 2.672
- Likes
- 5.372
- Επόμενο Ταξίδι
- Δαλματικές Ακτές
- Ταξίδι-Όνειρο
- Γύρος Του Κόσμου
Theth National Park -- Πάμε Παραλία ?
Δευτέρα πρωί και η κίνηση, όπως και η ζέστη στη Shkodër, ήταν εφιαλτικές. Ποδαράτοι πάμε σε έναν φούρνο για να φάμε πρωινό, αφού με κόπο καταφέραμε να ντριμπλάρουμε το μαγαζί παιχνιδιών που βρισκόταν κολλητά, καθώς είχε αρχίσει να γυαλίζει το μάτι της μικρής. Φάγαμε πολύ ζόρι μέχρι να καταφέρουμε να βγούμε απ’ το κέντρο και να πάρουμε τον δρόμο προς τα βόρεια, με κατεύθυνση προς Μαυροβούνιο.
Στο προηγούμενο πέρασμά μου από την πόλη, 15 χρόνια πριν, στα roundabouts κυκλοφορούσαν κάρα, ζώα, πεζοί και εκείνες οι παλιές Mercedes, ενώ ο δρόμος για Μαυροβούνιο ήταν κυρίως χωματόδρομος. Τώρα τα roundabouts ήταν γεμάτα από πολυτελή αυτοκίνητα και ο δρόμος ήταν φαρδιά εθνική οδός.
Σύντομα βέβαια στρίψαμε προς Theth National Park και αυτόματα ο δρόμος έγινε στριμόκωλος (στην αρχή) τόσο ώστε δεν χωρούσαν δύο οχήματα, οπότε συνήθως αυτός που ανέβαινε (δηλαδή εμείς) αναγκαζόταν να βγει στο πλάι, στο χώμα — πόσο μάλλον όταν τα οχήματα που συναντούσαμε ήταν κυρίως ογκώδη SUV ή βανάκια και λεωφορειάκια. Όταν δε αρχίσαμε να ανεβαίνουμε το βουνό, το πρόβλημα έγινε ακόμα μεγαλύτερο, καθώς μάλλον κατέβαινε πολύς κόσμος που είχε πάει για ΣΚ.
Φτάσαμε αρκετά κουρασμένοι στο χωριό, το οποίο μόλις το είδαμε, ενθουσιαστήκαμε. Χωμένο μέσα στις Αλβανικές Άλπεις, σε μια καταπράσινη κοιλάδα περικυκλωμένη από εντυπωσιακές απόκρημνες κορυφές, σε κερδίζει αμέσως με το φυσικό τοπίο. Πολλά guesthouses και πολύς κόσμος να περπατά στον (δυστυχώς ακόμα χωματόδρομο) που διασχίζει τον οικισμό. Το δικό μας guesthouse ήταν προς το τέλος του χωριού, λίγο δύσκολα προσβάσιμο με το αμάξι, σε πλεονεκτική θέση βέβαια, καθώς είχε άφθονη άπλα, κήπο, τραμπολίνο, αιώρες, μονοπάτια πεζοπορίας να ξεκινάνε/καταλήγουν εκεί και μεγάλο χώρο για να αφήσεις το όχημά σου.
Το Theth ήταν το πιο δύσκολο μέρος για να βρω κατάλυμα, κοιτώντας περίπου έναν μήνα πριν. Μιας και η κόρη μας είναι κοντά στα 5, το σύστημα φιλτράρει αυτόματα για τρίκλινο τουλάχιστον δωμάτιο, και τα εναπομείναντα όταν κοιτούσα εγώ ήταν είτε άσχημα είτε ισόγεια ή και τα δύο
Δύο βδομάδες πριν το ταξίδι, το πήρα πάνω μου και έκλεισα δίκλινο στο guesthouse που καταλήξαμε. Ο τυπάς, όταν φτάσαμε, δεν ασχολήθηκε καθόλου. Πλήρωσα μετρητά το δωμάτιο και μου έμειναν ελάχιστα lek και λίγα ευρώ. Ο ξενοδόχος μου είπε ότι τα εστιατόρια γενικά δέχονται και κάρτες και ευρώ, αλλά αντικειμενικά τα είχα κάνει ρόιδο όσον αφορά τα χρήματα.
Το δωμάτιο ήταν τριγωνικό λόγω του σχήματος της οροφής (ήθελα και να έχω μπαλκόνι, πανάθεμά με) και σχετικά μικρό, όμως το κρεβάτι ήταν άνετο και μεγάλο και η θέα από το περί ου ο λόγος μπαλκόνι ΚΑ-ΤΑ-ΠΛΗ-ΚΤΙ-ΚΗ (όπως θα ’λεγε και η Ντόρα) — οπότε χαλάλι το στρίμωγμα.
Η μικρή ήθελε ντε και καλά να κατέβει κάτω στο τραμπολίνο, οπότε έφυγε με τη μητέρα της όσο εγώ απολάμβανα την ησυχία μου χαζεύοντας το όμορφο τοπίο. Αργότερα πακετάραμε τα μαγιό μας (!!) και ξεκινήσαμε για το beach bar
Και αν έχεις μπερδευτεί, φίλε αναγνώστη, καθώς τόση ώρα σου μιλάω για βουνά και ορεινούς όγκους, ξέχασα να σου αναφέρω ότι τον οικισμό τον διασχίζει ένα ποτάμι, το οποίο σε ορισμένα σημεία σχηματίζει φυσικές πισίνες, η μεγαλύτερη ίσως από τις οποίες βρίσκεται δίπλα στη γέφυρα που ενώνει το χωριό με τον δρόμο και όπου λειτουργεί αναψυκτήριο, στο οποίο σερβίρουν pizza, burgers, πατάτες και μπύρες.
Έχουν κιόλας διαμορφώσει λίγο τον χώρο δίπλα στο νερό και όταν φτάσαμε είχε πλήθος κόσμου με τα μαγιό να κάνει ηλιοθεραπεία ή να βουτά στα παγωμένα νερά, ενώ παραδίπλα βλέπαμε τους τολμηρούς που έκαναν zipline και λοιπές δραστηριότητες. Αράξαμε κι εμείς εκεί και βουτήξαμε λίγο τα πόδια μας στο νερό, το οποίο ήταν τόσο κρύο ώστε, αν άφηνες για αρκετή ώρα τα άκρα σου μέσα, πονούσες πραγματικά.
Όλο το σκηνικό ήταν ό,τι έπρεπε για να διώξουμε από πάνω μας την κούραση και κυρίως τη ζέστη της ημέρας. Εγώ, όντας πιο τολμηρός, βούτηξα ολόκληρος κάνα δυο φορές (βγαίνοντας σχεδόν αμέσως στην ακτή) και, αφού δροσιστήκαμε καλά καλά, επιστρέψαμε στα τραπεζάκια για να απολαύσουμε pizza συνοδεία παγωτού (μικρή) και παγωμένης μπύρας (μεγάλοι).
Στην επιστροφή στο guesthouse, μετά το απαραίτητο ντουζάκι, αράξαμε στο μπαλκονάκι μας, από όπου παρατηρούσαμε τις προετοιμασίες του παραδιπλανού εστιατορίου. «Παίζει να έχουν κάποιο event», σκεφτήκαμε. Τελικά, όπως μάθαμε, γιόρταζαν κάποια γενέθλια και θα έπαιζαν μουσική μέχρι μετά τα μεσάνυχτα
Είπαμε να μην μετακινηθούμε το βράδυ και να φάμε στο εστιατόριο του guesthouse. Είχε άλλωστε αρκετό κόσμο, ενώ η μικρή θα ξέδινε στο τραμπολίνο. Το φαγητό ήταν... ΟΚ, λίγο τσιμπημένες οι τιμές για Αλβανία, ενώ οι μερίδες δεν ήταν και τόσο πλούσιες, και μας φόρεσαν και καπέλο 5% επειδή πληρώσαμε με κάρτα (δήθεν common πρακτική παντού, μας είπαν).
Εκεί μας πλησιάζει ένας εργαζόμενος στον χώρο, ο οποίος άρχισε να μας μιλάει στα ελληνικά. Μας εξιστόρησε πως πέρασε 15 χρόνια κάπου στη Χαλκιδική, μας ρώτησε αν χρειαζόμασταν τίποτα και στο τέλος μας έφερε να μας κεράσει και μια ρακή.
(Ό,τι πρέπει για να πέσουμε ξεροί για ύπνο και να μην μας ενοχλήσει καθόλου η μουσική απ’ τα παρακείμενα γενέθλια.)
Την επομένη, μετά το πρωινό, πήραμε το μονοπάτι που οδηγούσε στην εκκλησία του χωριού, που αποτελεί ίσως το πιο χαρακτηριστικό σημείο του οικισμού. Με τις επιβλητικές κορυφές των Αλβανικών Άλπεων ακριβώς πίσω της, έχει γίνει το φωτογραφικό hotspot της περιοχής.
Όταν επιστρέψαμε, ξεκινήσαμε με το αυτοκίνητο για το highlight του Εθνικού Πάρκου, το trek για το λεγόμενο Blue Eye, μια φυσική πηγή με απίστευτα γαλάζιο νερό, κρυμμένη μέσα στα βουνά, με μια όμορφη αλλά και σχετικά δύσκολη διαδρομή (αν έχεις παιδί) για να φτάσεις μέχρι εκεί, διασχίζοντας το αλπικό τοπίο.
Φτάσαμε με το αυτοκίνητο μέχρι το σημείο που ξεκινάει το trek και πιάσαμε κουβέντα με μια παρέα Ελλήνων που βρήκαμε εκεί, οι οποίοι φαίνονταν πιο κωλοπετσωμένοι (όσον αφορά το hiking), ενώ είχαν και 2 παιδάκια μεγαλύτερα κάνα δυο χρόνια από τη δικιά μας.
Αυτοί λοιπόν μας απέτρεψαν από το να επιχειρήσουμε να πάμε με το παιδί εκεί, καθώς πολλά σημεία ήταν δύσκολα και επικίνδυνα (για παιδιά) και αυτοί στα μισά αποφάσισαν να γυρίσουν πίσω. Λίγο ξενερώσαμε, αλλά αποφασίσαμε να μην το ρισκάρουμε.
Πήγαμε πιο κάτω, σε ένα άλλο σημείο, όπου ξεκινούσε ένα μονοπάτι προς τον Grunas Waterfall, έναν μικρό καταρράκτη, ενώ υπήρχε και μια γεφυρούλα, από όπου είχες θέα στο φαράγγι που διέσχιζε ο ποταμός. Δυστυχώς κι εκείνο ήταν δύσκολο και απότομο και έτσι σταματήσαμε μετά τη γέφυρα και πήραμε τον δρόμο του γυρισμού.
Καρφί για το beach bar λοιπόν. Δεν χρειάζεται να πιέζουμε καταστάσεις που εμπεριέχουν και κίνδυνο για το παιδί.
Εκεί ο silversurfer έμπαινε πια στο νερό με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα και καθόταν και 2 λεπτά μέσα, μέχρι να αρχίσει πραγματικά να πονάει το σώμα του. Βούτηξα 6-7 φορές και το συνδύαζα με ηλιοθεραπεία και Ice Coffee που βρήκαμε σε ένα mini market.
Μιας που είπα mini market, οι τιμές εκεί, στα 2 μικροσκοπικά market που βρήκα, ήταν φωτιά — ενδεικτικά, ενώ στη Shkodër οι μπανάνες κόστιζαν λίγο πάνω από 1 ευρώ/κιλό, εκεί κόστιζαν 1 ευρώ το κομμάτι!!
Το βράδυ ανοίξαμε το Google Maps και επιλέξαμε το εστιατόριο με τη μεγαλύτερη βαθμολογία, το οποίο είχε γαλλική ονομασία που σήμαινε «Η Λευκή Οροσειρά». Εκεί το φαγητό ήταν εξαιρετικό, η ατμόσφαιρα πολύ όμορφη, ήπιαμε και κρασί, δοκιμάσαμε και διάφορα ορεκτικά, το δαγκώσαμε κιόλας.
(Ξέχασα να αναφέρω πως στο Theth, όταν έπεφτε ο ήλιος, ήταν απαραίτητο το τζάκετ και το μακρύ παντελόνι.)
Ζήσαμε και κάνα δυο διακοπές ρεύματος (γενικά είχαν θέμα με το ρεύμα παντού), οπότε είχαμε και ρομάντσο με τα κεριά και, όταν πληρώσαμε με κάρτα, δεν μας κράτησε το καπέλο που μας έλεγε ο δικός μας.
Το Theth ήταν υπέροχο. Ιδανικό για φυσιολάτρεις και γενικά για όσους αρέσκονται στα activities. Ελπίζω να μην το χαντακώσουν εντελώς τα επόμενα χρόνια με άναρχη δόμηση (φρούδες ελπίδες). Πολλά θετικά vibes, όμορφες εικόνες, ωραίος κόσμος, κυρίως νεαρής ηλικίας. Ήταν από τα highlights του ταξιδιού μας.
Επόμενη στάση --> Montenegro
Απορούσα γιατί είναι δωρεάν ενώ παντού αναφέρεται κόστος 30€....