Αλβανία Κόσοβο Κροατία Μαυροβούνιο Πάλι Βαλκάνια ? -- Roadtrip 2026

silversurfer

Moderator
Μέγας Συγγραφέας
Μηνύματα
2.672
Likes
5.372
Επόμενο Ταξίδι
Δαλματικές Ακτές
Ταξίδι-Όνειρο
Γύρος Του Κόσμου
Theth National Park -- Πάμε Παραλία ?​


Δευτέρα πρωί και η κίνηση, όπως και η ζέστη στη Shkodër, ήταν εφιαλτικές. Ποδαράτοι πάμε σε έναν φούρνο για να φάμε πρωινό, αφού με κόπο καταφέραμε να ντριμπλάρουμε το μαγαζί παιχνιδιών που βρισκόταν κολλητά, καθώς είχε αρχίσει να γυαλίζει το μάτι της μικρής. Φάγαμε πολύ ζόρι μέχρι να καταφέρουμε να βγούμε απ’ το κέντρο και να πάρουμε τον δρόμο προς τα βόρεια, με κατεύθυνση προς Μαυροβούνιο.

Στο προηγούμενο πέρασμά μου από την πόλη, 15 χρόνια πριν, στα roundabouts κυκλοφορούσαν κάρα, ζώα, πεζοί και εκείνες οι παλιές Mercedes, ενώ ο δρόμος για Μαυροβούνιο ήταν κυρίως χωματόδρομος. Τώρα τα roundabouts ήταν γεμάτα από πολυτελή αυτοκίνητα και ο δρόμος ήταν φαρδιά εθνική οδός.

Σύντομα βέβαια στρίψαμε προς Theth National Park και αυτόματα ο δρόμος έγινε στριμόκωλος (στην αρχή) τόσο ώστε δεν χωρούσαν δύο οχήματα, οπότε συνήθως αυτός που ανέβαινε (δηλαδή εμείς) αναγκαζόταν να βγει στο πλάι, στο χώμα — πόσο μάλλον όταν τα οχήματα που συναντούσαμε ήταν κυρίως ογκώδη SUV ή βανάκια και λεωφορειάκια. Όταν δε αρχίσαμε να ανεβαίνουμε το βουνό, το πρόβλημα έγινε ακόμα μεγαλύτερο, καθώς μάλλον κατέβαινε πολύς κόσμος που είχε πάει για ΣΚ.

Φτάσαμε αρκετά κουρασμένοι στο χωριό, το οποίο μόλις το είδαμε, ενθουσιαστήκαμε. Χωμένο μέσα στις Αλβανικές Άλπεις, σε μια καταπράσινη κοιλάδα περικυκλωμένη από εντυπωσιακές απόκρημνες κορυφές, σε κερδίζει αμέσως με το φυσικό τοπίο. Πολλά guesthouses και πολύς κόσμος να περπατά στον (δυστυχώς ακόμα χωματόδρομο) που διασχίζει τον οικισμό. Το δικό μας guesthouse ήταν προς το τέλος του χωριού, λίγο δύσκολα προσβάσιμο με το αμάξι, σε πλεονεκτική θέση βέβαια, καθώς είχε άφθονη άπλα, κήπο, τραμπολίνο, αιώρες, μονοπάτια πεζοπορίας να ξεκινάνε/καταλήγουν εκεί και μεγάλο χώρο για να αφήσεις το όχημά σου.

IMG_2861.JPEG

Το Theth ήταν το πιο δύσκολο μέρος για να βρω κατάλυμα, κοιτώντας περίπου έναν μήνα πριν. Μιας και η κόρη μας είναι κοντά στα 5, το σύστημα φιλτράρει αυτόματα για τρίκλινο τουλάχιστον δωμάτιο, και τα εναπομείναντα όταν κοιτούσα εγώ ήταν είτε άσχημα είτε ισόγεια ή και τα δύο 🙄 Επίσης, απ’ ό,τι αντιλήφθηκα, έχουν βασιστεί εντελώς στο Booking. Σε δύο 4* ξενοδοχεία που έστειλα απευθείας, ζητώντας τους αν είναι ΟΚ να κλείσουμε δίκλινο και να κοιμηθεί η μικρή μαζί μας, δεν μας απάντησαν ποτέ.

Δύο βδομάδες πριν το ταξίδι, το πήρα πάνω μου και έκλεισα δίκλινο στο guesthouse που καταλήξαμε. Ο τυπάς, όταν φτάσαμε, δεν ασχολήθηκε καθόλου. Πλήρωσα μετρητά το δωμάτιο και μου έμειναν ελάχιστα lek και λίγα ευρώ. Ο ξενοδόχος μου είπε ότι τα εστιατόρια γενικά δέχονται και κάρτες και ευρώ, αλλά αντικειμενικά τα είχα κάνει ρόιδο όσον αφορά τα χρήματα.

Το δωμάτιο ήταν τριγωνικό λόγω του σχήματος της οροφής (ήθελα και να έχω μπαλκόνι, πανάθεμά με) και σχετικά μικρό, όμως το κρεβάτι ήταν άνετο και μεγάλο και η θέα από το περί ου ο λόγος μπαλκόνι ΚΑ-ΤΑ-ΠΛΗ-ΚΤΙ-ΚΗ (όπως θα ’λεγε και η Ντόρα) — οπότε χαλάλι το στρίμωγμα.

IMG_2863.JPEG

Η μικρή ήθελε ντε και καλά να κατέβει κάτω στο τραμπολίνο, οπότε έφυγε με τη μητέρα της όσο εγώ απολάμβανα την ησυχία μου χαζεύοντας το όμορφο τοπίο. Αργότερα πακετάραμε τα μαγιό μας (!!) και ξεκινήσαμε για το beach bar :cool:

Και αν έχεις μπερδευτεί, φίλε αναγνώστη, καθώς τόση ώρα σου μιλάω για βουνά και ορεινούς όγκους, ξέχασα να σου αναφέρω ότι τον οικισμό τον διασχίζει ένα ποτάμι, το οποίο σε ορισμένα σημεία σχηματίζει φυσικές πισίνες, η μεγαλύτερη ίσως από τις οποίες βρίσκεται δίπλα στη γέφυρα που ενώνει το χωριό με τον δρόμο και όπου λειτουργεί αναψυκτήριο, στο οποίο σερβίρουν pizza, burgers, πατάτες και μπύρες.

Έχουν κιόλας διαμορφώσει λίγο τον χώρο δίπλα στο νερό και όταν φτάσαμε είχε πλήθος κόσμου με τα μαγιό να κάνει ηλιοθεραπεία ή να βουτά στα παγωμένα νερά, ενώ παραδίπλα βλέπαμε τους τολμηρούς που έκαναν zipline και λοιπές δραστηριότητες. Αράξαμε κι εμείς εκεί και βουτήξαμε λίγο τα πόδια μας στο νερό, το οποίο ήταν τόσο κρύο ώστε, αν άφηνες για αρκετή ώρα τα άκρα σου μέσα, πονούσες πραγματικά.

IMG20260811142910.jpg

Όλο το σκηνικό ήταν ό,τι έπρεπε για να διώξουμε από πάνω μας την κούραση και κυρίως τη ζέστη της ημέρας. Εγώ, όντας πιο τολμηρός, βούτηξα ολόκληρος κάνα δυο φορές (βγαίνοντας σχεδόν αμέσως στην ακτή) και, αφού δροσιστήκαμε καλά καλά, επιστρέψαμε στα τραπεζάκια για να απολαύσουμε pizza συνοδεία παγωτού (μικρή) και παγωμένης μπύρας (μεγάλοι).

Στην επιστροφή στο guesthouse, μετά το απαραίτητο ντουζάκι, αράξαμε στο μπαλκονάκι μας, από όπου παρατηρούσαμε τις προετοιμασίες του παραδιπλανού εστιατορίου. «Παίζει να έχουν κάποιο event», σκεφτήκαμε. Τελικά, όπως μάθαμε, γιόρταζαν κάποια γενέθλια και θα έπαιζαν μουσική μέχρι μετά τα μεσάνυχτα 🙄

picc.jpg

Είπαμε να μην μετακινηθούμε το βράδυ και να φάμε στο εστιατόριο του guesthouse. Είχε άλλωστε αρκετό κόσμο, ενώ η μικρή θα ξέδινε στο τραμπολίνο. Το φαγητό ήταν... ΟΚ, λίγο τσιμπημένες οι τιμές για Αλβανία, ενώ οι μερίδες δεν ήταν και τόσο πλούσιες, και μας φόρεσαν και καπέλο 5% επειδή πληρώσαμε με κάρτα (δήθεν common πρακτική παντού, μας είπαν).

Εκεί μας πλησιάζει ένας εργαζόμενος στον χώρο, ο οποίος άρχισε να μας μιλάει στα ελληνικά. Μας εξιστόρησε πως πέρασε 15 χρόνια κάπου στη Χαλκιδική, μας ρώτησε αν χρειαζόμασταν τίποτα και στο τέλος μας έφερε να μας κεράσει και μια ρακή.

(Ό,τι πρέπει για να πέσουμε ξεροί για ύπνο και να μην μας ενοχλήσει καθόλου η μουσική απ’ τα παρακείμενα γενέθλια.) ;)

Την επομένη, μετά το πρωινό, πήραμε το μονοπάτι που οδηγούσε στην εκκλησία του χωριού, που αποτελεί ίσως το πιο χαρακτηριστικό σημείο του οικισμού. Με τις επιβλητικές κορυφές των Αλβανικών Άλπεων ακριβώς πίσω της, έχει γίνει το φωτογραφικό hotspot της περιοχής.

IMG_3004.JPEG

Όταν επιστρέψαμε, ξεκινήσαμε με το αυτοκίνητο για το highlight του Εθνικού Πάρκου, το trek για το λεγόμενο Blue Eye, μια φυσική πηγή με απίστευτα γαλάζιο νερό, κρυμμένη μέσα στα βουνά, με μια όμορφη αλλά και σχετικά δύσκολη διαδρομή (αν έχεις παιδί) για να φτάσεις μέχρι εκεί, διασχίζοντας το αλπικό τοπίο.

Φτάσαμε με το αυτοκίνητο μέχρι το σημείο που ξεκινάει το trek και πιάσαμε κουβέντα με μια παρέα Ελλήνων που βρήκαμε εκεί, οι οποίοι φαίνονταν πιο κωλοπετσωμένοι (όσον αφορά το hiking), ενώ είχαν και 2 παιδάκια μεγαλύτερα κάνα δυο χρόνια από τη δικιά μας.

Αυτοί λοιπόν μας απέτρεψαν από το να επιχειρήσουμε να πάμε με το παιδί εκεί, καθώς πολλά σημεία ήταν δύσκολα και επικίνδυνα (για παιδιά) και αυτοί στα μισά αποφάσισαν να γυρίσουν πίσω. Λίγο ξενερώσαμε, αλλά αποφασίσαμε να μην το ρισκάρουμε.

Πήγαμε πιο κάτω, σε ένα άλλο σημείο, όπου ξεκινούσε ένα μονοπάτι προς τον Grunas Waterfall, έναν μικρό καταρράκτη, ενώ υπήρχε και μια γεφυρούλα, από όπου είχες θέα στο φαράγγι που διέσχιζε ο ποταμός. Δυστυχώς κι εκείνο ήταν δύσκολο και απότομο και έτσι σταματήσαμε μετά τη γέφυρα και πήραμε τον δρόμο του γυρισμού.

IMG20260811132341.jpg

Καρφί για το beach bar λοιπόν. Δεν χρειάζεται να πιέζουμε καταστάσεις που εμπεριέχουν και κίνδυνο για το παιδί.

Εκεί ο silversurfer έμπαινε πια στο νερό με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα και καθόταν και 2 λεπτά μέσα, μέχρι να αρχίσει πραγματικά να πονάει το σώμα του. Βούτηξα 6-7 φορές και το συνδύαζα με ηλιοθεραπεία και Ice Coffee που βρήκαμε σε ένα mini market.

Μιας που είπα mini market, οι τιμές εκεί, στα 2 μικροσκοπικά market που βρήκα, ήταν φωτιά — ενδεικτικά, ενώ στη Shkodër οι μπανάνες κόστιζαν λίγο πάνω από 1 ευρώ/κιλό, εκεί κόστιζαν 1 ευρώ το κομμάτι!!:oops:

Το βράδυ ανοίξαμε το Google Maps και επιλέξαμε το εστιατόριο με τη μεγαλύτερη βαθμολογία, το οποίο είχε γαλλική ονομασία που σήμαινε «Η Λευκή Οροσειρά». Εκεί το φαγητό ήταν εξαιρετικό, η ατμόσφαιρα πολύ όμορφη, ήπιαμε και κρασί, δοκιμάσαμε και διάφορα ορεκτικά, το δαγκώσαμε κιόλας.

(Ξέχασα να αναφέρω πως στο Theth, όταν έπεφτε ο ήλιος, ήταν απαραίτητο το τζάκετ και το μακρύ παντελόνι.)

Ζήσαμε και κάνα δυο διακοπές ρεύματος (γενικά είχαν θέμα με το ρεύμα παντού), οπότε είχαμε και ρομάντσο με τα κεριά και, όταν πληρώσαμε με κάρτα, δεν μας κράτησε το καπέλο που μας έλεγε ο δικός μας.

Το Theth ήταν υπέροχο. Ιδανικό για φυσιολάτρεις και γενικά για όσους αρέσκονται στα activities. Ελπίζω να μην το χαντακώσουν εντελώς τα επόμενα χρόνια με άναρχη δόμηση (φρούδες ελπίδες). Πολλά θετικά vibes, όμορφες εικόνες, ωραίος κόσμος, κυρίως νεαρής ηλικίας. Ήταν από τα highlights του ταξιδιού μας.

IMG_2997.JPEG

Επόμενη στάση --> Montenegro
 

vasiliss

Member
Μέγας Συγγραφέας
Μηνύματα
1.166
Likes
10.974
Επόμενο Ταξίδι
Γεωργία.
Ταξίδι-Όνειρο
Ρωσία -Ισλανδία - Περού
Άρα από ότι κατάλαβα ο δρόμος για Theth είναι πλέον ασφαλτόδρομος;
 

KIKI

Member
Συγγραφέας
Μηνύματα
3.029
Likes
9.984
Επόμενο Ταξίδι
Ιορδανία
Ταξίδι-Όνειρο
Αφρική Ναμιμπια
Ωραίο ταξίδι!
Όσο για τα μετρητά που αναφέρεις δεν μπορούσες να σηκώσεις από μηχάνημα Τράπεζας;
 

silversurfer

Moderator
Μέγας Συγγραφέας
Μηνύματα
2.672
Likes
5.372
Επόμενο Ταξίδι
Δαλματικές Ακτές
Ταξίδι-Όνειρο
Γύρος Του Κόσμου
Άρα από ότι κατάλαβα ο δρόμος για Theth είναι πλέον ασφαλτόδρομος;
Ναι άσφαλτος παντου πια στην Αλβανία

Ωραίο ταξίδι!
Όσο για τα μετρητά που αναφέρεις δεν μπορούσες να σηκώσεις από μηχάνημα Τράπεζας;
Στο Theth δεν είχε τράπεζα, βασικα ουτε κ ανταλλακτηριο ειδα .. πληρώσαμε αρκετά πράγματα με ευρώ -- αργότερα στο ταξίδι μας, ναι, αναγκαστήκαμε να σηκώσουμε απο ΑΤΜ
 

silversurfer

Moderator
Μέγας Συγγραφέας
Μηνύματα
2.672
Likes
5.372
Επόμενο Ταξίδι
Δαλματικές Ακτές
Ταξίδι-Όνειρο
Γύρος Του Κόσμου
Sveti Stefan -- Όνειρα κ Εφιάλτες
​

Η κάθοδος από το βουνό ήταν το ίδιο δύσκολη με την άνοδο, αλλά για εντελώς διαφορετικό λόγο. Αυτήν τη φορά δεν αντιμετωπίσαμε μεγάλη κίνηση, αλλά τη γκρίνια της μικρής, η οποία κάθε τρεις και λίγο μας ανάγκαζε να σταματάμε.

Γιατί άλλωστε να φάμε πρωινό στο ξενοδοχείο, όταν μπορούμε, 10 λεπτά αφότου ξεκινήσουμε, να γκρινιάξουμε ότι πεινάμε (?)

Γιατί να πάμε τουαλέτα πριν φύγουμε από το δωμάτιο, όταν μπορούμε μετά να τα κάνουμε στο δάσος (?)

Γιατί να μη φορέσουμε παντελονάκι, ενώ η μαμά επέμενε να βάλουμε φουστανάκι για να μη ζεσταινόμαστε στο αμάξι (?)

Γιατί ξαφνικά να μην αποφασίσουμε ότι μας ενοχλεί η ζώνη, έτσι για το YOLO, για να έρθει ο μπαμπάς να κάνει ότι δήθεν την ξέσφιξε (πολύ δήθεν όμως) και τώρα να μας εφαρμόζει καλύτερα (?) (Αφού στο είπα ότι με ενοχλούσε! Τώρα που την ξέσφιξες, δεν με ενοχλεί!!)

Τελικά, μετά από καμιά ώρα, κάναμε στάση σε ένα μικρό αναψυκτήριο στον δρόμο, για να της πάρουμε λίγο junk food και να τρέξει λίγο να ξεχαστεί. 🙄

Περάσαμε στο Μαυροβούνιο από τα σύνορα που οδηγούν στην Ποντγκόριτσα και όχι από τα νότια και μάλλον δικαιωθήκαμε, καθώς η κίνηση ήταν ελάχιστη. Το Google Maps, για να μας γλιτώσει από τον δρόμο που περνάει από την πρωτεύουσα και το αεροδρόμιο, μας έστειλε σε όλα τα στενά δρομάκια του Μαυροβουνίου. Φτάσαμε εν τέλει στα μεγάλα τούνελ και σύντομα οδηγούσαμε στις περιβόητες Δαλματικές Ακτές.

Η θερμοκρασία ξανανέβηκε στους 37-38 βαθμούς, αλλά εμείς, με το AC όλη μέρα, δεν νιώθαμε την εξωτερική ζέστη. Τις δύο μέρες που είχαμε στη διάθεσή μας στο Μαυροβούνιο θέλαμε να απολαύσουμε τη θάλασσα. Το Κότορ το είχαμε ξαναδεί άλλωστε, οπότε η επιλογή πήγαινε προς Budva.

Τη Budva, όταν την επισκέφθηκα πριν πολλά πολλά χρόνια, την κατοικούσαν δεν την κατοικούσαν 7-8 χιλιάδες άνθρωποι. Αποτελούσε έναν party προορισμό, με full νεαρόκοσμο και εύκολο παρκάρισμα έξω από την παλιά πόλη.

Όλα αυτά last year που λένε!

Όπως και σε πολλά άλλα μέρη στον κόσμο, ο τουρισμός έχει αλλάξει ολοκληρωτικά τον χαρακτήρα του τόπου. Ο πληθυσμός εκτοξεύτηκε, υπερπολυτελή ξενοδοχεία άρχισαν να ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια, η μαρίνα επεκτάθηκε, οι παραλίες έγιναν ιδιωτικές και luxury resorts ξεπήδησαν παντού. Λίγο να το δεις από μακριά, σου κάνει για Μόντε Κάρλο των Βαλκανίων. Γενικά έχει αρχίσει να «καταπίνει» τους γειτονικούς οικισμούς, έτσι όπως εξαπλώνεται συνεχώς.

Εμείς πορτοφόλι για 5στερο δεν έχουμε, απαίτηση όμως για seaview μπαλκόνι έχουμε ;) οπότε μείναμε σε ένα πέτρινο σπίτι στο Sveti Stefan, τον οικισμό όπου βρίσκεται ίσως η πιο διάσημη παραλία της περιοχής.

Η συνταξιούχος δασκάλα που έμενε στο ισόγειο μάς έβγαλε λίγο την πίκρα της για το μπάχαλο που επικρατεί: οι νόμοι δόμησης αλλάζουν εν μία νυκτί για να χτίζονται όλο και μεγαλύτερα κτίρια, οι παραλίες ιδιωτικοποιούνται η μία μετά την άλλη, υποδομές δεν υπάρχουν για περαιτέρω ανάπτυξη και έτσι οι locals αναγκάζονται να έχουν δική τους δεξαμενή νερού, ενώ πολλοί έχουν και γεννήτρια, γιατί ειδικά τον Αύγουστο υπάρχουν πολλές διακοπές ρεύματος.

Ε, οκ, Βαλκάνια. Τα ζούμε κι εμείς στο πετσί μας.

Ακολουθεί Πολιτική Διαφήμιση

Όταν μας μιλούσε για την ιδιωτικοποίηση των παραλιών —όπου βάζουν είσοδο 100€!!, γιατί στην πραγματικότητα απλώς θέλουν να κρατήσουν την πλέμπα (δηλαδή εμάς) έξω— σκεφτόμουν ότι τουλάχιστον στην Ελλάδα δεν έχουμε φτάσει ακόμη σε τέτοιο σημείο.

Και μετά από λίγο ήρθα στα σύγκαλά μου και έκανα focus στο «ακόμη», καθώς μόλις πρόσφατα ιδιωτικοποιήθηκαν οι εθνικές οδοί, οι αρχαιολογικοί χώροι, ενώ έπεται και η ύδρευση. Εκεί όπου θα μας πουλάνε το παπατζηλίκι ότι έχει πόλεμο στο Ουζμπεκιστάν, π.χ., οπότε τι να κάνουμε; Κακώς γκρινιάζουμε που θα έχουμε το ακριβότερο νερό στην Ευρώπη...

Προσεχώς!!!


Επιστροφή στο τώρα

Αφού τακτοποιηθήκαμε και τσιμπήσαμε κάτι, ξεκινήσαμε ποδαράτοι, βεβαίως βεβαίως, γιατί για να παρκάρεις για μπάνιο στο Sveti Stefan πρέπει να λύσεις αλγόριθμο με βάση το πόσες μπάρες πρέπει να περάσεις.

IMG20260812165244.jpg

Τώρα, για την παραλία αυτή καθεαυτή, δεν ξέρω τι πραγματικά περίμενα. Ήμουν τόσο αφελής που πίστευα ότι θα ήταν το ίδιο ονειρική όπως πριν από 15 χρόνια;; Μα καλά, στην Ελλάδα δεν ζω; Δεν βλέπω τι γίνεται; Δηλαδή, εκεί στο Μαυροβούνιο ηλίθιοι είναι να αφήσουν την κότα με τα χρυσά αυγά unspoiled;

Η απογοήτευσή μου ήταν τεράστια. Όταν αντίκρισα τι γινόταν, κατέβασα κάτι μούτρα μέχρι το πάτωμα :cry: και ο λόγος ήταν ξεκάθαρα η ανάμνηση από το παρελθόν.

Το 90% της παραλίας ήταν καλυμμένο με ομπρελοκαθίσματα, το ένα πάνω στο άλλο, beach bars, μουσικές, χαμός από κόσμο, ενώ το ελεύθερο κομμάτι αντιστοιχούσε στο χειρότερο σημείο: εκείνο κολλητά στο περιβόητο resort. Και λέω χειρότερο γιατί όλοι θέλουν να έχουν το resort απέναντί τους, για φωτογραφικούς και αισθητικούς λόγους φυσικά.

Για όσους δεν γνωρίζουν το Sveti Stefan, δυο λογάκια: αποτελεί το πιο καρτποσταλικό σημείο του Μαυροβουνίου. Ξεκίνησε ως οχυρωμένο ψαροχώρι, αλλά γύρω στο ’50 ο κόσμος μεταφέρθηκε απέναντι, στον τωρινό οικισμό, και το νησάκι μετατράπηκε σε διεθνούς φήμης ξενοδοχείο για το jet set, που φιλοξένησε ουκ ολίγες φορές celebrities της εποχής, τύπου Sophia Loren και Elizabeth Taylor. Μετά ήρθαν ο πόλεμος και η αυτονόμηση, ενώ το ξενοδοχείο παραχωρήθηκε σε αλυσίδα resorts (Aman). Κάποια στιγμή έκλεισε λόγω περιβαλλοντικών παραβάσεων και τώρα ακόμη και οι locals δεν μπορούν να πουν με σιγουριά αν λειτουργεί ή όχι.

Με τα χίλια ζόρια βρήκαμε ένα κομμάτι γης για να απλώσουμε τα συμπράγκαλά μας. Ήταν απόγευμα και το νερό είχε αρχίσει να φαίνεται πιο βρώμικο, από τα αντηλιακά, τον κόσμο και τα σκάφη, οπότε έξτρα ξενέρα.

Έπρεπε να πάω στα βαθιά για να γουστάρω θάλασσα, αλλά η μικρή δεν μπορούσε να φτάσει εκεί, οπότε έπρεπε να γυρίσω στα ρηχά για να παίξω μαζί της και να την επιβλέπω. Άλλωστε, στα 5, όταν νομίζουν ότι μπορούν πια να κολυμπήσουν, τα παιδιά είναι σε μια ηλικία που χρειάζονται ιδιαίτερη προσοχή στο νερό.

Επέστρεψα στην αμμουδιά —τρόπος του λέγειν, αφού είχε λεπτό βοτσαλάκι— και άρχισα να κάνω focus σε κάτι σερβομοντενέγκρικα διαστημικά οπίσθια που κυκλοφορούσαν στα πέριξ και άρχισε έτσι να ανεβαίνει λίγο η διάθεσή μου 😳

Ίσως βέβαια να βοήθησε και το γεγονός ότι ο κόσμος άρχισε να αραιώνει, καθώς ήταν απόγευμα και οι πρωινοί πόσο να κάτσουν πια; Έτσι αρχίσαμε να έχουμε φάτσα κάρτα τη θάλασσα.

Μετά από λίγο ξαναμπήκα στο νερό για να κολυμπήσω μόνος μου και, βγαίνοντας, ανέβηκα στο τοιχάκι που χώριζε την πλέμπα (δηλαδή την παραλία στα αριστερά του resort) από την ιδιωτική παραλία στα δεξιά, όπου δεν ήταν ούτε 30 άτομα. Κυριολεκτικά λίγα μέτρα πιο πέρα, ένας άλλος κόσμος: ηρεμία και άπλα.

IMG_3051.JPEG

​
Ακόμα λίγο παιχνίδι με τη μικρή και η διάθεσή μας είχε αρχίσει να αλλάζει. Πλησίαζε το ηλιοβασίλεμα, οι ξαπλώστρες είχαν σχεδόν αδειάσει και έτσι πήραμε τα πράγματά μας και μεταφερθήκαμε στο κεντρικό σημείο της παραλίας, όπου ο συνδυασμός των χρωμάτων του ουρανού με το νησάκι ήταν φωτογραφικό όνειρο.

IMG_3131.JPEG


Βούτηξα άλλη μία φορά για να απολαύσω τη θάλασσα όπως τη φανταζόμουν πριν έρθω και, όταν βγήκα, επιδοθήκαμε σε ασταμάτητο παιχνίδι με τη μικρή και βγάλαμε φανταστικές photos.

IMG20260812192225.jpg

Η επίσκεψή μας είχε ξεκινήσει ως εφιάλτης και τελικά κατέληξε σε όνειρο.

Πήγα να πάρω το αυτοκίνητο, καθώς η μικρή δεν θα την πάλευε να ανέβει την ανηφόρα. Χάθηκα και μπήκα στο Miločer Park, ένα καταπράσινο παραθαλάσσιο πάρκο με κυπαρίσσια, πεύκα και ιδιωτικές παραλίες.

Άιντε πάλι πίσω! Τους βρήκα να με περιμένουν στο σημείο όπου ξεκινούσαν οι μπάρες που λέγαμε, με τη σύζυγό μου να έχει πάθει πλάκα από τα πανάκριβα αυτοκίνητα και τις μοντέλες που πέρασαν μπροστά της όσο περίμενε.

Να, αυτά παθαίνεις άμα είσαι οδηγός/χαμάλης της οικογένειας - χάνεις τα καλύτερα.😭

Η μέρα φυσικά δεν σήκωνε πολλά παραπάνω και έτσι επισκεφθήκαμε με τα πόδια ένα γειτονικό ταβερνάκι, όπου οι τιμές ήταν λίγο (έως πολύ) αλμυρές, αλλά εμείς έτσι κι αλλιώς pizza θέλαμε να φάμε

IMG_3127.JPEG
 

evaT

Member
Μέγας Συγγραφέας
Μηνύματα
2.596
Likes
22.818
Επόμενο Ταξίδι
?
Ταξίδι-Όνειρο
Κάθε φορά, το επόμενο
Αξέχαστος θα μου μείνει ο καβγάς για το πάρκιγκ στο Perast.
Δέκα λεπτά θέλαμε να το αφήοουμε και ζητούσαν 10 ευρώ ακατέβατα.
Το τι γαλλικό έπεσε δε φαντάζεσαι. Αλλά κέρδισαν.

'Εχουν εντελώς αντιτουριστική συμπεριφορά σε ολόκληρη τη γραμμή. Και με τις τιμές εκεί που τις έχουν πάει, δεν ξέρω πόσα χρόνια ακόμη θα βλέπουν ορδές.
Αυτά που έπαθε η Χαλκιδική με την αλαζονία των ντόπιων το 1980-1990. Ας μείνουν τα ντερέκια μόνα τους να δούμε πόσα απίδια πιάνει ο σάκος.
(ναι, τόσο πολύ τους συμπαθώ)

Η ιστορία σου όμως είναι απίθανη.
 

psilos3

Member
Travelstories Legend
Μηνύματα
8.949
Likes
73.676
Επόμενο Ταξίδι
;
Ταξίδι-Όνειρο
Αναζητείται!
Πολύ ωραία τα γράφεις και ακόμη καλύτερα τα λες, συμπεριφορές και ματαιοδοξία που έχουμε βιώσει και θα βιώσουμε πολύ περισσότερο στο άμεσο μέλλον στη χώρα μας.
 

silversurfer

Moderator
Μέγας Συγγραφέας
Μηνύματα
2.672
Likes
5.372
Επόμενο Ταξίδι
Δαλματικές Ακτές
Ταξίδι-Όνειρο
Γύρος Του Κόσμου
Αξέχαστος θα μου μείνει ο καβγάς για το πάρκιγκ στο Perast.
Δέκα λεπτά θέλαμε να το αφήοουμε και ζητούσαν 10 ευρώ ακατέβατα.
Το τι γαλλικό έπεσε δε φαντάζεσαι. Αλλά κέρδισαν.

'Εχουν εντελώς αντιτουριστική συμπεριφορά σε ολόκληρη τη γραμμή. Και με τις τιμές εκεί που τις έχουν πάει, δεν ξέρω πόσα χρόνια ακόμη θα βλέπουν ορδές.
Αυτά που έπαθε η Χαλκιδική με την αλαζονία των ντόπιων το 1980-1990. Ας μείνουν τα ντερέκια μόνα τους να δούμε πόσα απίδια πιάνει ο σάκος.
(ναι, τόσο πολύ τους συμπαθώ)

Η ιστορία σου όμως είναι απίθανη.
Όταν πήγα εγώ στο Perast να παρκάρω σε άλλο ταξίδι, την ψιλιάστηκα οτι ο παρκαδόρος ήταν μούφα, κ προσπαθούσε να μου κολλήσει κ εκδρομή στο νησάκι (οτι κ καλά, ναι μεν ειναι ακριβο το parking άλλα παίρνεις έκπτωση στο καραβακι) -- τον έγραψα κανονικά, πήρα το αμάξι πιο κάτω σε ενα στενό κ πήγα στο νησάκι με το πλοιαράκι της γραμμής σχεδόν τσάμπα.
Στο δε Sveti Stefan είδα παρκαρισμένα αυτοκίνητα έξω απτο χωριό (το οποίο σήμαινε μιση ωρα περπάτημα) για να γλιτώσουν το μπέρδεμα με το parking
 
Μηνύματα
227
Likes
286
Sveti Stefan -- Όνειρα κ Εφιάλτες
​

Η κάθοδος από το βουνό ήταν το ίδιο δύσκολη με την άνοδο, αλλά για εντελώς διαφορετικό λόγο. Αυτήν τη φορά δεν αντιμετωπίσαμε μεγάλη κίνηση, αλλά τη γκρίνια της μικρής, η οποία κάθε τρεις και λίγο μας ανάγκαζε να σταματάμε.

Γιατί άλλωστε να φάμε πρωινό στο ξενοδοχείο, όταν μπορούμε, 10 λεπτά αφότου ξεκινήσουμε, να γκρινιάξουμε ότι πεινάμε (?)

Γιατί να πάμε τουαλέτα πριν φύγουμε από το δωμάτιο, όταν μπορούμε μετά να τα κάνουμε στο δάσος (?)

Γιατί να μη φορέσουμε παντελονάκι, ενώ η μαμά επέμενε να βάλουμε φουστανάκι για να μη ζεσταινόμαστε στο αμάξι (?)

Γιατί ξαφνικά να μην αποφασίσουμε ότι μας ενοχλεί η ζώνη, έτσι για το YOLO, για να έρθει ο μπαμπάς να κάνει ότι δήθεν την ξέσφιξε (πολύ δήθεν όμως) και τώρα να μας εφαρμόζει καλύτερα (?) (Αφού στο είπα ότι με ενοχλούσε! Τώρα που την ξέσφιξες, δεν με ενοχλεί!!)

Τελικά, μετά από καμιά ώρα, κάναμε στάση σε ένα μικρό αναψυκτήριο στον δρόμο, για να της πάρουμε λίγο junk food και να τρέξει λίγο να ξεχαστεί. 🙄

Περάσαμε στο Μαυροβούνιο από τα σύνορα που οδηγούν στην Ποντγκόριτσα και όχι από τα νότια και μάλλον δικαιωθήκαμε, καθώς η κίνηση ήταν ελάχιστη. Το Google Maps, για να μας γλιτώσει από τον δρόμο που περνάει από την πρωτεύουσα και το αεροδρόμιο, μας έστειλε σε όλα τα στενά δρομάκια του Μαυροβουνίου. Φτάσαμε εν τέλει στα μεγάλα τούνελ και σύντομα οδηγούσαμε στις περιβόητες Δαλματικές Ακτές.

Η θερμοκρασία ξανανέβηκε στους 37-38 βαθμούς, αλλά εμείς, με το AC όλη μέρα, δεν νιώθαμε την εξωτερική ζέστη. Τις δύο μέρες που είχαμε στη διάθεσή μας στο Μαυροβούνιο θέλαμε να απολαύσουμε τη θάλασσα. Το Κότορ το είχαμε ξαναδεί άλλωστε, οπότε η επιλογή πήγαινε προς Budva.

Τη Budva, όταν την επισκέφθηκα πριν πολλά πολλά χρόνια, την κατοικούσαν δεν την κατοικούσαν 7-8 χιλιάδες άνθρωποι. Αποτελούσε έναν party προορισμό, με full νεαρόκοσμο και εύκολο παρκάρισμα έξω από την παλιά πόλη.

Όλα αυτά last year που λένε!

Όπως και σε πολλά άλλα μέρη στον κόσμο, ο τουρισμός έχει αλλάξει ολοκληρωτικά τον χαρακτήρα του τόπου. Ο πληθυσμός εκτοξεύτηκε, υπερπολυτελή ξενοδοχεία άρχισαν να ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια, η μαρίνα επεκτάθηκε, οι παραλίες έγιναν ιδιωτικές και luxury resorts ξεπήδησαν παντού. Λίγο να το δεις από μακριά, σου κάνει για Μόντε Κάρλο των Βαλκανίων. Γενικά έχει αρχίσει να «καταπίνει» τους γειτονικούς οικισμούς, έτσι όπως εξαπλώνεται συνεχώς.

Εμείς πορτοφόλι για 5στερο δεν έχουμε, απαίτηση όμως για seaview μπαλκόνι έχουμε ;) οπότε μείναμε σε ένα πέτρινο σπίτι στο Sveti Stefan, τον οικισμό όπου βρίσκεται ίσως η πιο διάσημη παραλία της περιοχής.

Η συνταξιούχος δασκάλα που έμενε στο ισόγειο μάς έβγαλε λίγο την πίκρα της για το μπάχαλο που επικρατεί: οι νόμοι δόμησης αλλάζουν εν μία νυκτί για να χτίζονται όλο και μεγαλύτερα κτίρια, οι παραλίες ιδιωτικοποιούνται η μία μετά την άλλη, υποδομές δεν υπάρχουν για περαιτέρω ανάπτυξη και έτσι οι locals αναγκάζονται να έχουν δική τους δεξαμενή νερού, ενώ πολλοί έχουν και γεννήτρια, γιατί ειδικά τον Αύγουστο υπάρχουν πολλές διακοπές ρεύματος.

Ε, οκ, Βαλκάνια. Τα ζούμε κι εμείς στο πετσί μας.

Ακολουθεί Πολιτική Διαφήμιση

Όταν μας μιλούσε για την ιδιωτικοποίηση των παραλιών —όπου βάζουν είσοδο 100€!!, γιατί στην πραγματικότητα απλώς θέλουν να κρατήσουν την πλέμπα (δηλαδή εμάς) έξω— σκεφτόμουν ότι τουλάχιστον στην Ελλάδα δεν έχουμε φτάσει ακόμη σε τέτοιο σημείο.

Και μετά από λίγο ήρθα στα σύγκαλά μου και έκανα focus στο «ακόμη», καθώς μόλις πρόσφατα ιδιωτικοποιήθηκαν οι εθνικές οδοί, οι αρχαιολογικοί χώροι, ενώ έπεται και η ύδρευση. Εκεί όπου θα μας πουλάνε το παπατζηλίκι ότι έχει πόλεμο στο Ουζμπεκιστάν, π.χ., οπότε τι να κάνουμε; Κακώς γκρινιάζουμε που θα έχουμε το ακριβότερο νερό στην Ευρώπη...

Προσεχώς!!!


Επιστροφή στο τώρα

Αφού τακτοποιηθήκαμε και τσιμπήσαμε κάτι, ξεκινήσαμε ποδαράτοι, βεβαίως βεβαίως, γιατί για να παρκάρεις για μπάνιο στο Sveti Stefan πρέπει να λύσεις αλγόριθμο με βάση το πόσες μπάρες πρέπει να περάσεις.


Τώρα, για την παραλία αυτή καθεαυτή, δεν ξέρω τι πραγματικά περίμενα. Ήμουν τόσο αφελής που πίστευα ότι θα ήταν το ίδιο ονειρική όπως πριν από 15 χρόνια;; Μα καλά, στην Ελλάδα δεν ζω; Δεν βλέπω τι γίνεται; Δηλαδή, εκεί στο Μαυροβούνιο ηλίθιοι είναι να αφήσουν την κότα με τα χρυσά αυγά unspoiled;

Η απογοήτευσή μου ήταν τεράστια. Όταν αντίκρισα τι γινόταν, κατέβασα κάτι μούτρα μέχρι το πάτωμα :cry: και ο λόγος ήταν ξεκάθαρα η ανάμνηση από το παρελθόν.

Το 90% της παραλίας ήταν καλυμμένο με ομπρελοκαθίσματα, το ένα πάνω στο άλλο, beach bars, μουσικές, χαμός από κόσμο, ενώ το ελεύθερο κομμάτι αντιστοιχούσε στο χειρότερο σημείο: εκείνο κολλητά στο περιβόητο resort. Και λέω χειρότερο γιατί όλοι θέλουν να έχουν το resort απέναντί τους, για φωτογραφικούς και αισθητικούς λόγους φυσικά.

Για όσους δεν γνωρίζουν το Sveti Stefan, δυο λογάκια: αποτελεί το πιο καρτποσταλικό σημείο του Μαυροβουνίου. Ξεκίνησε ως οχυρωμένο ψαροχώρι, αλλά γύρω στο ’50 ο κόσμος μεταφέρθηκε απέναντι, στον τωρινό οικισμό, και το νησάκι μετατράπηκε σε διεθνούς φήμης ξενοδοχείο για το jet set, που φιλοξένησε ουκ ολίγες φορές celebrities της εποχής, τύπου Sophia Loren και Elizabeth Taylor. Μετά ήρθαν ο πόλεμος και η αυτονόμηση, ενώ το ξενοδοχείο παραχωρήθηκε σε αλυσίδα resorts (Aman). Κάποια στιγμή έκλεισε λόγω περιβαλλοντικών παραβάσεων και τώρα ακόμη και οι locals δεν μπορούν να πουν με σιγουριά αν λειτουργεί ή όχι.

Με τα χίλια ζόρια βρήκαμε ένα κομμάτι γης για να απλώσουμε τα συμπράγκαλά μας. Ήταν απόγευμα και το νερό είχε αρχίσει να φαίνεται πιο βρώμικο, από τα αντηλιακά, τον κόσμο και τα σκάφη, οπότε έξτρα ξενέρα.

Έπρεπε να πάω στα βαθιά για να γουστάρω θάλασσα, αλλά η μικρή δεν μπορούσε να φτάσει εκεί, οπότε έπρεπε να γυρίσω στα ρηχά για να παίξω μαζί της και να την επιβλέπω. Άλλωστε, στα 5, όταν νομίζουν ότι μπορούν πια να κολυμπήσουν, τα παιδιά είναι σε μια ηλικία που χρειάζονται ιδιαίτερη προσοχή στο νερό.

Επέστρεψα στην αμμουδιά —τρόπος του λέγειν, αφού είχε λεπτό βοτσαλάκι— και άρχισα να κάνω focus σε κάτι σερβομοντενέγκρικα διαστημικά οπίσθια που κυκλοφορούσαν στα πέριξ και άρχισε έτσι να ανεβαίνει λίγο η διάθεσή μου 😳

Ίσως βέβαια να βοήθησε και το γεγονός ότι ο κόσμος άρχισε να αραιώνει, καθώς ήταν απόγευμα και οι πρωινοί πόσο να κάτσουν πια; Έτσι αρχίσαμε να έχουμε φάτσα κάρτα τη θάλασσα.

Μετά από λίγο ξαναμπήκα στο νερό για να κολυμπήσω μόνος μου και, βγαίνοντας, ανέβηκα στο τοιχάκι που χώριζε την πλέμπα (δηλαδή την παραλία στα αριστερά του resort) από την ιδιωτική παραλία στα δεξιά, όπου δεν ήταν ούτε 30 άτομα. Κυριολεκτικά λίγα μέτρα πιο πέρα, ένας άλλος κόσμος: ηρεμία και άπλα.

Ακόμα λίγο παιχνίδι με τη μικρή και η διάθεσή μας είχε αρχίσει να αλλάζει. Πλησίαζε το ηλιοβασίλεμα, οι ξαπλώστρες είχαν σχεδόν αδειάσει και έτσι πήραμε τα πράγματά μας και μεταφερθήκαμε στο κεντρικό σημείο της παραλίας, όπου ο συνδυασμός των χρωμάτων του ουρανού με το νησάκι ήταν φωτογραφικό όνειρο.

View attachment 554076

Βούτηξα άλλη μία φορά για να απολαύσω τη θάλασσα όπως τη φανταζόμουν πριν έρθω και, όταν βγήκα, επιδοθήκαμε σε ασταμάτητο παιχνίδι με τη μικρή και βγάλαμε φανταστικές photos.


Η επίσκεψή μας είχε ξεκινήσει ως εφιάλτης και τελικά κατέληξε σε όνειρο.

Πήγα να πάρω το αυτοκίνητο, καθώς η μικρή δεν θα την πάλευε να ανέβει την ανηφόρα. Χάθηκα και μπήκα στο Miločer Park, ένα καταπράσινο παραθαλάσσιο πάρκο με κυπαρίσσια, πεύκα και ιδιωτικές παραλίες.

Άιντε πάλι πίσω! Τους βρήκα να με περιμένουν στο σημείο όπου ξεκινούσαν οι μπάρες που λέγαμε, με τη σύζυγό μου να έχει πάθει πλάκα από τα πανάκριβα αυτοκίνητα και τις μοντέλες που πέρασαν μπροστά της όσο περίμενε.

Να, αυτά παθαίνεις άμα είσαι οδηγός/χαμάλης της οικογένειας - χάνεις τα καλύτερα.😭

Η μέρα φυσικά δεν σήκωνε πολλά παραπάνω και έτσι επισκεφθήκαμε με τα πόδια ένα γειτονικό ταβερνάκι, όπου οι τιμές ήταν λίγο (έως πολύ) αλμυρές, αλλά εμείς έτσι κι αλλιώς pizza θέλαμε να φάμε

Καλοκαίρι 2025 με το ξενοδοχείο κλειστό, όλη η παραλία ελεύθερη να αράζουμε 1 μέτρο από το νερό.

Όταν πήγα εγώ στο Perast να παρκάρω σε άλλο ταξίδι, την ψιλιάστηκα οτι ο παρκαδόρος ήταν μούφα, κ προσπαθούσε να μου κολλήσει κ εκδρομή στο νησάκι (οτι κ καλά, ναι μεν ειναι ακριβο το parking άλλα παίρνεις έκπτωση στο καραβακι) -- τον έγραψα κανονικά, πήρα το αμάξι πιο κάτω σε ενα στενό κ πήγα στο νησάκι με το πλοιαράκι της γραμμής σχεδόν τσάμπα.
Στο δε Sveti Stefan είδα παρκαρισμένα αυτοκίνητα έξω απτο χωριό (το οποίο σήμαινε μιση ωρα περπάτημα) για να γλιτώσουν το μπέρδεμα με το parking
Στο πάρκινγκ έχει ουρά, καθώς μόλις βγαίνει ένα όχημα μπαίνει το επόμενο για να παρκάρει. Περίμενα περίπου ένα τέταρτο για να έρθει η σειρά μου, 4€/ώρα.
 

silversurfer

Moderator
Μέγας Συγγραφέας
Μηνύματα
2.672
Likes
5.372
Επόμενο Ταξίδι
Δαλματικές Ακτές
Ταξίδι-Όνειρο
Γύρος Του Κόσμου
Στο πάρκινγκ έχει ουρά, καθώς μόλις βγαίνει ένα όχημα μπαίνει το επόμενο για να παρκάρει. Περίμενα περίπου ένα τέταρτο για να έρθει η σειρά μου, 4€/ώρα.
Δεν ξέρω για ποιο μιλάς, στο Perast ήταν openair, άφηνες μόνος σου το αμάξι κ εμφανιζόταν μορφονιος κ ζητούσε 10€.
Αν μιλάς για το Sveti Stefan, δεν ξέρω δεν το επιχείρησα
 

Sassenach77

Member
Μέγας Συγγραφέας
Μηνύματα
9.386
Likes
30.016
Ταξίδι-Όνειρο
Γη του Πυρός
Είσοδος στο Κόσσοβο με αμάξι --> σταματάς λίγο πριν περάσεις τα σύνορα σε συγκεκριμένο μπουθ (δεν γίνεται να μην το δείς, όλοι εκεί σταματάνε), δίνεις άδεια αυτοκινήτου, παίρνεις ένα χαρτί ασφάλειας δωρεάν (το οποίο αντικαθιστά την πράσινη κάρτα ουσιαστικά) κ τέλος
Και νόμιζα οτι μου την έδωσαν δωρεάν την ασφάλεια γιατί έχω όμορφα μπιρμπιλωτά μάτια :haha: Απορούσα γιατί είναι δωρεάν ενώ παντού αναφέρεται κόστος 30€....
Κίνηση ανύπαρκτη στην είσοδο στη χώρα
Μεσημεριανές ώρες είχε κίνηση, κάναμε περίπου μισή ώρα αν θυμάμαι καλά για να φτάσουμε στα γκισέ των συνόρων
Ο δρόμος εκεί είναι άψογος ΑΝ συνεχίσεις προς την Πρίστινα
Μόνο άψογος; Ήξερες εσύ οτι στο Κόσοβο έχει flyover;;; Εγώ δεν το ήξερα και κουφάθηκα! Δρομάρα λέμε! Όπως επίσης και ο δρόμος απο Πρίζρεν προς Πρίστινα.
Εύκολο ακούγεται!
Είναι
 

Εκπομπές Travelstories

Τελευταίες δημοσιεύσεις

Στατιστικά φόρουμ

Θέματα
35.396
Μηνύματα
972.269
Μέλη
40.336
Νεότερο μέλος
Omut
Top Bottom