Ουκρανία "Πώς είναι να ταξιδεύεις σε μια χώρα που βρίσκεται σε πόλεμο;"

georgi d

Member
Μηνύματα
706
Likes
1.588
Και εγώ πριν 15 χρόνια είχα σκεφτεί να πάω στην Ουκρανία όμως μόνο για Κίεβο και Οδυσσο (εδώ απλώς να θυμηθώ τα παλιά γιατί είχα πάει).
Περίεργος πόλεμος.
Από το 2014 υπάρχει μια τηλεοπτική εκπομπή στο πρώτο κανάλι της Ρωσίας που περίπου σε κάθε εκπομπή φώναζαν κάποιον από την Ουκρανία. Το θέμα είναι ότι ούτε οι ουκρανοι κάνανε πίσω ούτε οι ρωσοι. Τελικά οι ρωσοι μπήκαν στην Ουκρανία. Εγώ προς το παρόν παρόν δεν έχω καταλάβει γιατί ξεκίνησε αυτός ο πόλεμος και βλέπω δεν φαίνεται να τελειώνει.
Στην ευρώπη τους έπιασε ο πόνος και έγιναν όλοι τους καλοί ενώ εμάς οικονομικά μας διαλύσαν. Είναι σαν να μην υπάρχουμε . Και αυτή η κατάσταση με τους μετανάστες δεν γνωρίζω πως θα λυθεί. Μπήκα σε λεωφορείο προς κέντρο της Αθήνας και το 90% ήταν ξένοι.

Μην ξεχνάμε όμως και την πρωιν Γιουγκοσλαβια.
Έχουμε τους φιλάθλους του ΠΑΟΚ που πήγαν στην Πολωνία και άνοιξαν την ρωσική σημαία στο γήπεδο. Διάβασα ότι οι Ουκρανοι έχουν πάρει ένα εργοστάσιο του Σαββιδη και το πούλησαν.
Προσωπικά μέχρι που να τελειώσει ο πόλεμος δεν θα πήγαινα στην Ουκρανία.
Όταν το ΝΑΤΟ βομβάρδισε τη Σερβία – και άλλαξε για πάντα η Ευρώπη

Το ίδιο δεν θα πήγαινα στην Απχαζια. Ας τελειώσει πρώτα αυτός ο άδικος πόλεμος και μετά βλέπουμε.

Πώς ήταν παλιά το Λβιβ.
115993_900.jpg
 
Last edited:

georgi d

Member
Μηνύματα
706
Likes
1.588
Αμπχαζία γιατί όχι;
Γιάννη το κοίταξα, βλέπω ότι μέσω της Γεωργίας μπορούμε. Από τα σύνορα της Ρωσίας υπάρχει πρόβλημα. Αφού οι Γεωργιανοι αφήνουν τότε δεν υπάρχει πρόβλημα, θα πήγαινα.
 

underwater

Member
Μέγας Συγγραφέας
Μηνύματα
3.266
Likes
17.108
Επόμενο Ταξίδι
?
Ταξίδι-Όνειρο
Ανταρκτική
Όπως έγραψα και στο αρχικό κεφάλαιο, η συγκεκριμένη ιστορία δεν αποτελεί ούτε παραίνεση, ούτε αποτροπή στο να πάει κάποιος στην Ουκρανία αυτή τη στιγμή. Αποτελεί απλά το δικό μου βίωμα, σε ένα καθαρά περιγραφικό και συναισθηματικό επίπεδο.

Και αποκλειστικά σε αυτό το επίπεδο θα το αφήσω και όπως έχω ήδη πει δεν θα επιχειρήσω οποιουδήποτε ειδους πολιτικο-κοινωνικη ανάλυση. Φυσικά και έχω τις απόψεις μου, οι οποίες είναι λιγο-πολυ γνωστές σε παλαιότερα μέλη αυτού του φόρουμ, απόψεις που κατά καιρούς με έχουν κάνει εξαιρετικά αντιπαθή σε μέλη με πιο συντηρητικές θέσεις και στάση ζωής. Αλλά όταν τις εκθέτω, αφενός έχω κάνει πάρα πολύ καλή μελέτη του θέματος για το οποίο μιλάω, αφετέρου δε με νοιάζει και να "μπλέξω" σε αντιμαχιες. Σε αυτή τη φάση ουτε έχω κάνει τη μελέτη που εγώ θεωρώ επαρκή για το συγκεκριμένο ζήτημα, ούτε έχω καμία (μα καμία) όρεξη να τσακωθώ διαδικτυακά ή να επηρεάσω κανέναν επειδή έχω σοβαρότερα ζητήματα να ασχοληθώ.

Τους λόγους που με έκαναν να επιχειρήσω αυτή τη δεύτερη επίσκεψή μου στη χώρα τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο τους παρέθεσα λοιπόν πιο πάνω. Καθένας έχει δικαίωμα να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει με την οπτική μου.

Τώρα, το πού κολλάνε οι μετανάστες στο κέντρο της Αθήνας με την ιστορία μου ειλικρινά δεν κατάλαβα.
 

ThanasisU2

Member
Μέγας Συγγραφέας
Μηνύματα
3.537
Likes
4.084
Επόμενο Ταξίδι
Νικαράγουα
Ταξίδι-Όνειρο
RTW
Γιάννη το κοίταξα, βλέπω ότι μέσω της Γεωργίας μπορούμε. Από τα σύνορα της Ρωσίας υπάρχει πρόβλημα. Αφού οι Γεωργιανοι αφήνουν τότε δεν υπάρχει πρόβλημα, θα πήγαινα.
Η είσοδος στην Αμπχαζία είναι κλειστή και από την πλευρώ της Ρωσίας και από την πλευρά της Γεωργιάς σε άτομα που είναι κάτοικοι τους

Abkhazia-Georgia (Inguri) border crossing Q&A - Page 14 - Caravanistan
 

YiannisTS

Member
Συγγραφέας
Μηνύματα
614
Likes
3.618
Επόμενο Ταξίδι
Ψήνεται...
Ταξίδι-Όνειρο
Κούβα
Η είσοδος στην Αμπχαζία είναι κλειστή και από την πλευρώ της Ρωσίας και από την πλευρά της Γεωργιάς σε άτομα που είναι κάτοικοι τους

Abkhazia-Georgia (Inguri) border crossing Q&A - Page 14 - Caravanistan
Δεν νομίζω οτι είναι ακριβώς έτσι. Το συνοριακό πέρασμα μετά το Zugdidi, από την πλευρά της Γεωργίας επιτρέπει την διέλευση και προς τις δύο κατευθύνσεις. Για τους ξένους απαιτείται ειδική άδεια εισόδου η οποία εκδίδεται ηλεκτρονικά και πληρώνεται με φυσική παρουσία στο Σοχούμι. Για τους ντόπιους θα πρέπει να ισχύει μια πιο διευρημένη άδεια. Βρεθήκαμε εκεί πρόσφατα αλλά δεν περάσαμε τα σύνορα, έχω γράψει σχετικά.
Από την πλευρά της Ρωσίας η είσοδος επιτρέπεται από το συνοριακό πέρασμα στο Psou αλλά έχει μια ιδιαιτερότητα. Για την Κυβέρνηση της Γεωργίας θεωρείται παράνομη είσοδο στη χώρα και τιμωρείται. Για το λόγο αυτό η βίζα που χρειάζεται δεν κολλιέται στο διαβατήριο αλλά σε ξεχωριστό χαρτί και δεν την δείχνουμε για κανένα λόγο σε γεωργιανό. Επίσης απαιτείται ρώσικη βίζα φεύγοντας από την Αμπχαζία γιατί ξαναμπαίνεις στη Ρωσία.
Αυτά και άλλα έχω μάθει μέχρι τώρα για το ταξίδι που ετοιμάζεται.

How to travel to Abkhazia (Tips + 6-day itinerary) - Against the Compass
mid.apsny.land

Αυτά μέχρι τώρα και σταματώ εδώ γιατί κάνουμε κατάχρηση της φιλοξενίας!
 

varioAthens

Member
Μέγας Συγγραφέας
Μηνύματα
7.690
Likes
20.257
Και εγώ πριν 15 χρόνια είχα σκεφτεί να πάω στην Ουκρανία όμως μόνο για Κίεβο και Οδυσσο (εδώ απλώς να θυμηθώ τα παλιά γιατί είχα πάει).
Περίεργος πόλεμος.
Από το 2014 υπάρχει μια τηλεοπτική εκπομπή στο πρώτο κανάλι της Ρωσίας που περίπου σε κάθε εκπομπή φώναζαν κάποιον από την Ουκρανία. Το θέμα είναι ότι ούτε οι ουκρανοι κάνανε πίσω ούτε οι ρωσοι. Τελικά οι ρωσοι μπήκαν στην Ουκρανία. Εγώ προς το παρόν παρόν δεν έχω καταλάβει γιατί ξεκίνησε αυτός ο πόλεμος και βλέπω δεν φαίνεται να τελειώνει.
Στην ευρώπη τους έπιασε ο πόνος και έγιναν όλοι τους καλοί ενώ εμάς οικονομικά μας διαλύσαν. Είναι σαν να μην υπάρχουμε . Και αυτή η κατάσταση με τους μετανάστες δεν γνωρίζω πως θα λυθεί. Μπήκα σε λεωφορείο προς κέντρο της Αθήνας και το 90% ήταν ξένοι.

Μην ξεχνάμε όμως και την πρωιν Γιουγκοσλαβια.
Έχουμε τους φιλάθλους του ΠΑΟΚ που πήγαν στην Πολωνία και άνοιξαν την ρωσική σημαία στο γήπεδο. Διάβασα ότι οι Ουκρανοι έχουν πάρει ένα εργοστάσιο του Σαββιδη και το πούλησαν.
Προσωπικά μέχρι που να τελειώσει ο πόλεμος δεν θα πήγαινα στην Ουκρανία.
Όταν το ΝΑΤΟ βομβάρδισε τη Σερβία – και άλλαξε για πάντα η Ευρώπη

Το ίδιο δεν θα πήγαινα στην Απχαζια. Ας τελειώσει πρώτα αυτός ο άδικος πόλεμος και μετά βλέπουμε.

Πώς ήταν παλιά το Λβιβ.
View attachment 555793

Με ολη την καλη διαθεση, θα ηθελα να μοιραστω τη σκεψη μου που βασιζεται πρωτίστως στην προσωπικη μου εμπειρια ως "συγγραφεας" ιστοριων εδω στο φορουμ.
Ειναι τελειως διαφορετικο να ζηταει κανεις πληροφοριες και ιδεες απο τους συμφορουμιτες ΠΡΙΝ παει ενα ταξιδι, και τελειως διαφορετικο να δεχεται σχολιασμο τυπου "γιατι πηγες εκει, γιατι δεν επισκεφθηκες το ταδε μνημειο, εγω δεν θα το εκανα αυτο κ.λ.π." ΑΦΟΥ εχει κανει το ταξιδι και πλεον εχει αρχισει να καταγραφει και να μοιραζεται την προσωπικη του εμπειρια.
Προσωπικα οταν γραφω μια ταξιδιωτικη ιστορια περαν του χρονου και της ενεργειας που αφιερωνω, νιωθω οτι "ανοιγω" την ψυχη μου εκεινη την ωρα, οποτε σχολια του τυπου που προανεφερα θα τα εκλαμβανα ως επικριτικα ή παραβιαστικα και ισως με αποθαρρυναν να συνεχισω να μοιραζομαι το ταξιδιωτικο μου βιωμα.
Φιλικα!
 
Last edited:

MarieAries

Member
Συγγραφέας
Μηνύματα
253
Likes
1.818
Ταξίδι-Όνειρο
Δυτική Αφρική
Νεκροταφείο Lychakiv, εκεί που τα λόγια (και τα δάκρυα) στερεύουν

Λίγοι θα μπορούσαν να φανταστούν ότι σε μια μικρή σχετικά πόλη όπως το Λβιβ, υπάρχει ένα από τα μεγαλύτερα και σημαντικότερα από ιστορικής άποψης νεκροταφεία-νεκροπόλεις της Ευρώπης, κι αυτό είναι το Lychakiv.

Μια τεράστια έκταση γης, στην οποία διαβάζω υπάρχουν πάνω από 300.000 τάφοι, πάνω από 500 γλυπτά και 24 οικογενειακά ιστορικά παρεκκλήσια.
Παράλληλα, υπάρχουν κάποιοι στρατιωτικοί τομείς, στους οποίους είναι θαμμένοι άνθρωποι που πέθαναν σε σημαντικά πολεμικά γεγονότα: ο πολωνικός τομέας, ο τομέας για τους στρατιώτες που έχασαν τη ζωή τους κατά τους δύο Παγκόσμιους Πολέμους και φυσικά το Πεδίον του Άρεως, για το οποίο θα μιλήσω αναλυτικά στη συνέχεια.

Αρχικά εγώ δεν είχα διάθεση να επισκεφτώ το νεκροταφείο, παρότι θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα αξιοθέατα της πόλης, επειδή θεωρούσα ότι θα ψυχοπλακωθώ και δεν το ήθελα μετά από το υπέροχο πρωινό που είχαμε περάσει στο πάρκο. Καθώς όμως ήταν πολύ κοντά, η φίλη μου ήθελε να πάει και τα αγόρια που το είχαν επισκεφτεί ξανά ήθελαν να κάνουν κάτι ψώνια, "υπέκυψα", καλέσαμε το bolt μας και πήγαμε.

Η είσοδος είναι στα 100 UAH κι αν θες να πάρεις φωτογραφικό πάσο δίνεις άλλα τόσα. Άμεσα καταλάβαμε ότι κανένας δεν θα ήλεγχε το αν θα φωτογραφίζαμε και ότι χωρίς λόγο τα δώσαμε, όμως συμφωνήσαμε πως πραγματικά δεν είχαν κανένα νόημα οι "τσιγκουνιές" σε μια χώρα που περνάει αυτά που η Ουκρανία περνά επί της παρούσης. Πάμε σε εύρωστες χώρες που υπερχρεώνουν το καθετί (με τη δικιά μας να συμπεριλαμβάνεται) και απλά τα δίνουμε, δε γίνεται να γκρινιάξουμε για το ελάχιστο παραπάνω που θα δώσουμε στην Ουκρανία. Ο μόνος τομέας του νεκροταφείου που δε χρειάζεται εισιτήριο είναι το πεδίον του Άρεως, το οποίο είναι και κάπως "διαχωρισμένο".

Το "ιστορικό/τουριστικό" μέρος του νεκροταφείου μου θύμισε κάπως το δικό μας Πρώτο Νεκροταφείο και γενικότερα ιστορικά νεκροταφεία που μαζεύουν πολλούς επισκέπτες όπως το Père Lachaise. Μάλιστα εκεί είναι θαμμένες αρκετές εξέχουσες προσωπικότητες ουκρανικής και πολωνικής καταγωγής, από ποιητές, συγγραφείς, επιστήμονες και καλλιτέχνες, μέχρι Ολυμπιονίκες.

Βέβαια, ο μέσος ξένος τουρίστας που δεν είναι εξοικειωμένος με αυτές τις προσωπικότητες, δεν θα ψάξει τόσο να βρει το σημείο που έχει ταφεί το χ, ψ διάσημο πρόσωπο, αλλά θα περπατήσει για ώρα και θα θαυμάσει τους περίτεχνους τάφους, τα εκκλησάκια και τα γλυπτά. Τα φθινοπωρινά χρώματα έδιναν στην ατμόσφαιρα έναν πολύ ιδιαίτερο χαρακτήρα.
View attachment 555341
View attachment 555342
View attachment 555343
View attachment 555344

Βέβαια εμείς καθώς προσεγγίζαμε το νεκροταφείο με το ταξί, είχαμε ήδη εντοπίσει και το νέο στρατιωτικό νεκροταφείο/πεδίον του Άρεως, οπότε αφού ολοκληρώσαμε την "τουριστική" επίσκεψη κατεθυνθήκαμε προς τα εκεί. Το σοκ ήταν απίστευτο. Μια τεράστια έκταση με χιλιάδες τάφους νέων ανδρών που έχασαν τη ζωή τους στο μέτωπο τα τελευταία 4.5 χρόνια που μαίνεται ο πόλεμος με τη Ρωσία. Ένα "δάσος" από μνήματα και φωτογραφίες νέων ανθρώπων, χονδρικά 18-50 ετών. Παντού ουκρανικές σημαίες (αλλά και άλλων χωρών, πολίτες των οποίων έλαβαν μέρος στις μάχες, είδαμε πχ αρκετές γεωργιανές), φωτογραφίες, αγαπημένα αντικείμενα, λουλούδια, πολλά λουλούδια που καταλαβαινες ότι φροντίζονταν τακτικότατα.

(Έχω προσπαθήσει όσο μπορώ να ανεβάσω φωτός που να φαίνονται από καθόλου ως ελάχιστα πρόσωπα και ονόματα νεκρών. Φυσικά δεν είναι δυνατό να μη φαίνεται ούτε ψήγμα, προσωπικά νιώθω εντάξει με τις φωτός που κοινοποιώ, δε θεωρώ ότι δείχνω ασέβεια προς κανένα νεκρό.)

View attachment 555345
View attachment 555346
View attachment 555347
View attachment 555350
Ούτε που μπορώ να μετρήσω πόσες μανάδες είδαμε να φροντίζουν τα μνήματα των παιδιών τους ή να στέκονται δίπλα και να κλαίνε βουβά. Πόσους φίλους, συγγενείς, αδέλφια, συντρόφους νεκρών είδαμε, που πήγαιναν να περάσουν την Κυριακή τους με τα αγαπημένα τους πρόσωπα, όχι σε ένα καφέ, ένα πάρκο, ένα εστιατόριο, αλλά στο νεκροταφείο.

Ταραχτήκαμε παρά πολύ, κλάψαμε πάρα πολύ, συγκλονιστήκαμε τολμώ να πω. Και παράλληλα προσπαθούσαμε να τραβάμε διακριτικότατα φωτογραφίες που να μην περιλαμβάνονται συγγενείς, να κινούμαστε ήσυχα και αθόρυβα, να περνάμε ει δυνατόν απαρατήρητες. Με απέραντο σεβασμό προς τους νεκρούς και τους ζωντανούς που τους τιμούσαν.

Θυμάμαι όταν είχα πάει στο Άουσβιτς ελεγα συνέχεια ότι ο κάθε άνθρωπος που έχει το προνόμιο να μπορεί να ταξιδέψει οφείλει να πάει στον συγκεκριμένο τόπο μαρτυρίου έστω μια φορά στη ζωή του, για να δει μέχρι πού μπορεί να φτάσει η ναζιστική ιδεολογία και για να συνειδητοποιήσει το πώς η ανθρώπινη φύση είναι ικανή τόσο για το καλύτερο, όσο και για το χειρότερο. Σε καμία περίπτωση δε μπορώ να συμβουλεύσω φυσικά κάποιον να πάει σε μια εμπόλεμη ζώνη στο εδώ και τώρα "για να δει", αλλά αλήθεια θεωρώ ότι θα αποτελέσει μια τεράστια γροθιά στο στομάχι για κάθε πολεμοχαρή που ξεστομίζει χυδαιότητες που όλοι έχουμε ακούσει στη ζωή μας (να τους σκοτώσω, να τους γ****ω τις μανάδες, "χ καλός μόνο νεκρός" κλπ κλπ κλπ) και γενικά ο, τι ασχήμια μπορεί να πλάσει ανθρώπινος νους για να αποδείξει πόσο πατριώτης είναι. Συγγνώμη για την ωμότητα των εκφράσεων, αλλά δυστυχώς είναι μια πραγματικότητα.

Όσο για μένα, αυτό που μπορώ να πω είναι ότι δεν έφυγα ίδια από εκείνο το μέρος, κάτι είχε αλλάξει μέσα μου. Όπως ακριβώς μου είχε συμβει το 2012 μετά την επίσκεψή μου στο Άουσβιτς.
Κι εγώ έπαθα σοκ πέρσυ, τι κλάμα ειχα ριξει!!
και μαλιστα οταν πήγα στο αουσβιτς στην επιστροφή απο Λβιβ, το βρήκα πολύ light σε σχέση με το νεκροταφείο.
 

underwater

Member
Μέγας Συγγραφέας
Μηνύματα
3.266
Likes
17.108
Επόμενο Ταξίδι
?
Ταξίδι-Όνειρο
Ανταρκτική
Κι εγώ έπαθα σοκ πέρσυ, τι κλάμα ειχα ριξει!!
και μαλιστα οταν πήγα στο αουσβιτς στην επιστροφή απο Λβιβ, το βρήκα πολύ light σε σχέση με το νεκροταφείο.
Το καταλαβαίνω όπως το λες, επειδή το νεκροταφείο είναι ζωντανή ιστορία, γεγονότα που συμβαίνουν στο εδώ και τώρα.
Παρ' όλα αυτά εγώ στο Άουσβιτς φρικαρα σε δυσθεώρητα επίπεδα.
 

MarieAries

Member
Συγγραφέας
Μηνύματα
253
Likes
1.818
Ταξίδι-Όνειρο
Δυτική Αφρική
Το καταλαβαίνω όπως το λες, επειδή το νεκροταφείο είναι ζωντανή ιστορία, γεγονότα που συμβαίνουν στο εδώ και τώρα.
Παρ' όλα αυτά εγώ στο Άουσβιτς φρικαρα σε δυσθεώρητα επίπεδα.
Ναι, γιατί το άουσβιτς είναι μουσείο, ενώ το νεκροταφείο αλλάζει (μεγαλώνει) καθημερινά....
 

georgi d

Member
Μηνύματα
706
Likes
1.588
Καλά τα λέτε και καλά κάνατε που πήγατε όμως εγώ τώρα μπήκα στην διαδικασία να δω τι γίνεται στην Ουκρανία γιατί δεν γνωρίζω καλά ιστορικά γεγονότα.

Τα πογκρόμ της Λβιβ. Η εξόντωση χιλιάδων Εβραίων από τάγματα θανάτου και Ουκρανούς εθνικιστές. Γιατί το αρνούνται (Σκληρές Εικόνες) - ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ εδώ έχουμε τους εθνικιστες που εκτελουσαν τους Εβραίους.
Έχουμε όμως πρωθυπουργό τώρα που είναι καθαρά εβραιος και από ότι γράφουν θα έγίνει Πρόεδρος ένας άλλος που και εκείνος είναι εβραιος. Άρα δύο Εβραίοι στην κορυφή του Οκρανικου κράτους. Περίεργο.

Εδώ το πρώτο του ντοκιμαντέρ
Εδώ το δεύτερο

Έχουν βγάλει ένα ντοκιμαντέρ οι Ουκρανοι όμως κάπου θα υπάρχει και στα αγγλικά. Μήπως έχει υπότιτλους γατί το βίντεο είναι στα Ουκρανικά. Το έχω βρει στα ρώσικα όμως από αυτά που άκουσα οι άνθρωποι είναι στο δρόμο του ναζισμου. Νομίζω και χωρίς μετάφραση πολλά μπορούμε να καταλάβουμε.

Έχουμε κάποιον που τα γνωρίζει καλύτερα τι γίνεται εκεί;
Δεν έχω κοιτάξει τι γινόταν στην Μαριουπολη γιατί παλιά μας έδειχναν στην τηλεόραση όταν την βομβαρδιζανε οι ρωσοι τον αμαχο πληθυσμό κάποιοι τον κρατούσαν.

Θα ψάξω να μάθω κάτι παραπάνω.
Διαβάζω ότι στα ιστορικά βιβλία στην Σοβιετικη ένωση λίγα γράφανε.


. Οι δραστηριότητες οργανώσεων όπως η OUN και η UPA, καθώς και ουκρανικών μονάδων εντός της ναζιστικής Γερμανίας (για παράδειγμα, η Μεραρχία SS Γαλικίας), καταδικάστηκαν επίσημα. Τα σχολικά βιβλία τους χαρακτήρισαν «προδότες της Πατρίδας», «Μπαντεριστές» και «αστούς εθνικιστές». Αναφέρθηκαν τα εγκλήματά τους κατά των αμάχων (Πολωνών, Εβραίων, Λευκορώσων και των ίδιων των Ουκρανών), αλλά η έμφαση δινόταν στην προδοσία τους προς το σοβιετικό κράτος και στη συνενοχή τους με τον φασισμό, όχι στην εθνικότητά τους.
ΟΥΚΡΑΝΙΑ: ΠΟΙΟΣ ΑΛΗΘΕΙΑ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ?

Ένα ενδιαφέρον άρθρο βρήκα. Δεν γνωρίζω ποια το έγραψε όμως μπράβο της. Το τελευταίο κομμάτι δεν το διάβασα γιατί μας γράφει πολλά.

Πιο ευχάριστα είναι οι ταξιδιώτες ιστορίες ιδικά η τελευταία που διάβασα. Του Γιώργου είναι που πήγε Καζακστάν, Ουζμπεκιστάν, Κιργιστάν, Τατζικισταν και νομίζω Τουρκμενισταν. Έχω διαβάσει μόνο Καζακστάν και Ουζμπεκιστάν όμως πρώτη φορά γέλασα τόσο πολύ. Τι είναι αυτός, καλά αυτός κανονικά πρέπει να γράφει βιβλία. Κάπου έπρεπε να το γράψω.
Εάν είναι έτσι γραμμένες και οι άλλες τουριστικές του ιστορίες πρέπει ολες να τις διαβάσω :)

Καζακστάν - Κιργιστάν - Ουζμπεκιστάν - Τατζικιστάν - Τουρκμενιστάν - Κύπρος,Καζακστάν,Ουζμπεκιστάν,Τουρκμενιστάν,Κιργιστάν και Τατζικιστάν. Χωρίς γιούρτες, με κατεχόμενα καλά που κάτι έψαχνα και την βρήκα.
Για Τουρκμενισταν δεν έχει όμως εκεί μόνο πάνε τουρίστες με ειδικές αποστολές. Ειδικά όταν δεν υπάρχουν πληροφορίες και είναι δύσκολο να μπεις . Για μένα δεν ήταν δύσκολο γιατί ακόμα είχα το διαβατήριο της Σοβιετικης Ένωσης. Όμως εγώ δεν είδα κάτι γιατί ο προορισμός ήταν προς Τασκενδη. Το μόνο που κάναμε ήταν να φάμε του σκασμου τρία άτομα και να πληρώσουμε μόνο 25 ρούβλια (μόνο με 1 δολάριο ).Το βασικό είναι ότι ήταν όλα πολύ νόστιμα.

Εδώ στο φόρουμ έχουμε μια πολύ καλή ιστορία για το Τουρκμενισταν
 
Last edited:

underwater

Member
Μέγας Συγγραφέας
Μηνύματα
3.266
Likes
17.108
Επόμενο Ταξίδι
?
Ταξίδι-Όνειρο
Ανταρκτική
Ο σουρρεαλισμός του να περνάς καλά σε μια χώρα που βρίσκεται σε πόλεμο

Το οκτωβριανό αυτό μου ταξίδι είχε, πέρα από δυνατά συναισθήματα και συγκίνηση, μια έντονη δόση ανεμελιάς, τόσο τις μέρες που βρεθήκαμε στην Ουκρανία, όσο και στο κομμάτι της Πολωνίας.

Ήταν το πρώτο ταξίδι που έκανα με παρέα μετά από πολύ καιρό (2+ χρόνια θαρρώ), περάσαμε πολλές ώρες σε ΜΜΜ που αποτέλεσαν αφορμή για ατελείωτες συζητήσεις και παράλληλα ήταν ένα ταξίδι που είχαμε όλοι λιγο-πολυ ανάγκη να χαλαρώσουμε, να πιούμε τα ποτάκια μας, να περάσουμε όμορφα.

Το Λβιβ έχει απίθανα μπαράκια, στα οποία γινόταν χαμός. Από ένα μαγαζί με τύπου "μαγικά φίλτρα", μέχρι ωραίες μπυραρίες και μέρη που πουλούσαν απίθανα τοπικά λικέρ και γενικά ποτά (για μένα ίσως κορυφαίο ένα με λικέρ βύσσινο). Πηγαίναμε σε ένα μαγαζί, κερνούσε ένας μας ένα γύρο ποτάρες, λίγο μετά πηγαίναμε στο επόμενο, κερνούσε ο επόμενος έναν ακόμα γύρο και ούτε που καταλάβαινα κάθε φορά για πότε έκανα κεφάλι. Ο κόσμος που έπινε τα ποτάκια του έξω από τα μαγαζιά ή και αραχτός στις πλατείες έδινε ένα ακόμα πιο ζωντανό vibe, το οποίο εύκολα παρέσυρε ακόμα και ένα εσωστρεφές άτομο όπως ειμαι εγώ. Βέβαια πάντα υπήρχε η ενθύμηση ότι σε λίγο όλο αυτό το "λεφούσι" θα άρχιζε να μαζεύεται, αφού 12 η ώρα αρχίζει η απαγόρευση κυκλοφορίας. Ίσως κομμάτι της έντονης διάθεσης που είχαν να περάσουν όμορφα να είχε αφετηρία και σε αυτό τον περιορισμό: δε μπορούν να ξενυχτησουν έξω, τα μεσάνυχτα τους βρίσκουν σαν σύγχρονες Σταχτοπούτες σπίτια τους, με την ελπίδα να μη συμβεί κάτι άσχημο μέχρι το πρωί.

(Κάποιες φωτός από τα μπεκρουλιάσματα είναι δικές μου, κάποιες όχι 🙂 )

1000050282.jpg

1000051176.jpg

1000049381.jpg

1000051178.jpg

Επιπλέον, παρότι δεν είχαμε ως προτεραιότητα το φαγητό, η αλήθεια είναι ότι φάγαμε πολύ καλά, τόσο σε επίπεδο street food, όσο και σε "καλύτερα" μαγαζιά. Πολλές χορτοφαγικές επιλογές (εγώ αν εξαιρέσουμε την "παρασπονδία" μου σε ένα γεύμα όπου έφαγα κοτόπουλο Κιέβου, η αλήθεια είναι ότι απόλαυσα πολλά νοστιμότατα χορτοφαγικά πιάτα), αλλά και αρκετές vegan (καθότι μια από την παρέα μας είναι vegan). Εξαιρετικές σοκολάτες επίσης.

Τοπικά μπουρεκ (τρία γεμιστά με μανιτάρι, ένα γλυκό με μήλο-ολα vegan)
1000049754.jpg

1000049506.jpg

1000049299.jpg

1000049765.jpg

1000049767.jpg

Νομίζω ότι κάπου εκεί που έπινα το λικεράκι με το βύσσινο ενώ χάζευα τον κόσμο σκέφτηκα για μια ακόμα φορά το πώς η ανθρώπινη φύση έχει την τάση να μην τα παρατά έτσι εύκολα , αλλά να συνεχίζει να παλεύει όχι απλά για την επιβίωση, αλλά και για το ευ ζην. Ότι προσπαθεί να μετουσιώνει την αγωνία, το στρες, το θάνατο και τη μαυρίλα σε χαρά για τη ζωή, σε χιούμορ και ελπίδα. Μέσω του τραγουδιού, της τέχνης, της δημιουργίας. Μέσω του έρωτα. Μέσω της σφιχτης αγκαλιάς, του μεθυσιού με την παρέα, του παθιασμένου φιλιού. Και κάπως όλο αυτό το mindset που βίωσα σε αυτή τη δεύτερη επίσκεψή μου στην Ουκρανία, έστω και για τις λίγες εκείνες μέρες, σα να αύξησε την ελπίδα και την αισιοδοξία μου, κάνοντας τον Οκτώβρη μου ένα μήνα δημιουργικό, με ωραίες εκδρομές στη φύση, cozy στιγμές με αγαπημένα άτομα, τέχνη, δύσκολες αλλά αναγκαίες συζητήσεις, φιλικές επανενώσεις μετά από καιρό και πολλή όρεξη για δουλειά.
1000049371.jpg

1000049398.jpg

1000049773.jpg

Ο φιλοτεχνημένος κάλυκας όπλου που αγόρασα και βρήκε κάπως τη θέση του στο σπίτι μου
1000051166.jpg
 

Εκπομπές Travelstories

Τελευταίες δημοσιεύσεις

Στατιστικά φόρουμ

Θέματα
35.406
Μηνύματα
972.445
Μέλη
40.339
Νεότερο μέλος
Aggelos Tyrakhs
Top Bottom