Κίνα Πακιστάν Πώς είσαι έτσι vs Πώς έγινες έτσι – Πακισταν vs Κίνα

[Yorgos]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1
Εισαγωγή: "Όπως παλιά"​

Το Πακιστάν μπήκε στο ραντάρ μου σχετικά πρόσφατα, πρέπει να είναι 2-3 χρόνια τώρα. Στην Ασία μου λείπουν λίγες χώρες που να μην έχω επισκεφθεί και το Πακιστάν ήταν η μεγαλύτερη από αυτές σε πληθυσμό και η δεύτερη σε μέγεθος (δεν έχω επισκεφθεί ακόμη τη Μογγολία), οπότε θα ερχόταν και η σειρά του, μοιραία. Αλλά από την ώρα που άρχισα να το σκέφτομαι μου άρεσε όλο και περισσότερο η ιδέα, υποψιαζόμενος ότι θα είναι αυθεντική η χώρα και με ελάχιστο τουρισμό. Ο βασικός στόχος ήταν ο δρόμος του Καρακορούμ, για τον οποίο τόσα διθυραμβικά είχα ακούσει από ένα καθηγητή μου στη σχολή , που παρεμπιπτόντως έγραψε κι αυτό εδώ που δε φιλοτιμήθηκα να διαβάσω ακόμη:

Politeia

Άρα ήξερα ότι έχει ενδιαφέρον το Καρακορούμ, είχα ακούσει τα καλύτερα για τη φιλοξενία των Πακιστανών, ως αρχαιόπληκτος προφανώς είχα διαβάσει για το Moenjo Daro και...αυτά. Επίτηδες δεν ήθελα να κάτσω να μελετήσω και πολλά γιατί ήθελα το ταξίδι να γίνει “όπως παλιά”. Όπου παλιά, για όσους είμαστε δημογέροντες, εννοώ τη δεκαετία του '90 και κάτι παραπάνω (τα 80ς ταξιδιωτικά δεν τα πρόλαβα, πήγαινα δημοτικό) εννοώ τις εποχές που είχες έναν οδηγό στο χέρι, είχες αγοράσει ένα εισιτήριο (συνήθως χωρίς επιστροφή) κι επέστρεφες όταν τελείωναν τα χρήματα που είχες στην τσέπη, έχοντας μια μάλλον θολή εικόνα για το τι προσφέρει η χώρα πάνω-κάτω και πού θέλεις να πας, αλλά χωρίς κρατήσεις, ίντερνετ, σχέδιο, εσωτερικές πτήσεις και αυστηρό πρόγραμμα. Όπως είχα πει κι εγώ κάποτε τη σοφία μου “ταξίδι είναι αν δεν ξέρεις πού θα κοιμηθείς αύριο, τα υπόλοιπα είναι τουρισμός”. Που δε με χαλάει καθόλου κι ο τουρισμός, αλλά... μου είχε λείψει το ταξίδι (όπως το ορίζω εγώ τουλάχιστον). Ήθελα λοιπόν ένα ταξίδι χωρίς road trip με ενοικίαση αυτοκινήτων, χωρίς εσωτερικές πτήσεις, χωρίς συγκεκριμένη ημερομηνία επιστροφής, χωρίς καμία κράτηση για τίποτε, χωρίς να έχω διαβάσει ενδελεχώς το πού θα πάω και τι θα δω, χωρίς πιστωτικές κάρτες, χρησιμοποιώντας ως επί το πλείστον μέσα μαζικής μεταφοράς όπως και οι ντόπιοι, τρώγοντας όπου τρώνε αυτοί, σε χώρα με ελάχιστη τουριστική υποδομή και με αρκετά απρόοπτα. Φυσικά κατανοούσα ότι είμαστε στο 2026, ότι δε θα μπορούσα πχ να μην έχω κινητό μαζί μου, αλλά θα έκανα ό,τι μπορούσα ώστε το ταξίδι να μοιάζει με εκείνα του 1996 (πάνε πια τριάντα χρόνια, γουάου, γεράσαμε), ή έστω του 2008. Ε και η επιλογή του προορισμού βοήθησε, γιατί το Πακιστάν μάλλον δε βρίσκεται στο 2026 αλλά αρκετά χρόνια πίσω.

Συνοδοιπόρος θα ήταν ο ιδανικός άνθρωπος γι' αυτό το ταξίδι, ο Τζόρντι. Από τους ανθρώπους με τους πιο περίεργους ταξιδιωτικούς χάρτες που έχω δει, που έχει ταξιδέψει πχ στο Τουρκμενιστάν και τη Δημοκρατία (λέμε τώρα) του Νίγηρα αλλά δεν έχει πάει ποτέ του στο Ηνωμένο Βασίλειο, με φοβερές ιστορικές γνώσεις, πάθος για την ισλαμική τέχνη και εμμονή με ό,τι έχει να κάνει με δικτάτορες, από αυτούς που ξέρουν να σου πουν πόσα παιδιά είχε ο Καντάφι και τι καταχρήσεις έκανε το καθένα μέχρι τις αγαπημένες μεθόδους βασανιστηρίων του Ιμίν Νταντά και τις παλαβομάρες του Teodoro Obiang, κι ας μην έχει βγάλει το λύκειο, μιλάμε για βιβλιοφάγο ολκής με τρομερή όρεξη για ταξίδι. Δε μπορούσα να φανταστώ καλύτερη παρέα και με βόλευε που είχε χαμηλό μπάτζετ (ούτε εγώ διέθετα πολλά χρήματα γι' αυτό το ταξίδι), που πήρε άδεια παντόφλας από τη λατίνα συμβία του για ένα μήνα και που επέμενε να πάμε τουλάχιστον μέχρι το Κάσγκαρ στην Κίνα, μάλλον γιατί είχε διαβάσει πολύ Μάρκο Πόλο.

Κάπως έτσι ξεκινήσαμε. Ο Τζόρντι έκλεισε εισιτήριο για Αθήνα, απ' όπου υποτίθεται ότι θα πετούσαμε μαζί για το Πακιστάν μέσω Τουρκίας με μόλις 137€ με την Pegasus. Όλα αυτά πριν ξεκινήσει η σύγκρουση Πακιστάν-Ινδίας, για την οποία πάντως ήμασταν σίγουροι ότι δε θα κρατούσε πολύ, πριν τον πόλεμο Ιράν-ΗΠΑ αλλά και πριν καταστραφεί τουριστικά η Κούβα, συνθήκη που άλλαξε τα πάντα, αφού σήμαινε πως έπρεπε να ξενιτευτώ για να έχω δουλειά, άρα και να ακυρώσω το εισιτήριο με την Pegasus. Από εκεί που με έστειλαν οι αφέντες μου αντί της Κούβας (Νότιο Αφρική) δεν προλάβαινα να φτάσω στην Αθήνα για να συμπέσω με το Τζόρντι. Μικρό το κακό, θα έφτανα στο Καράτσι μια μέρα μετά από αυτόν, μέσω Τουρκίας, Μόνο που η Turkish άλλαξε την ώρα πτήσης της, οπότε έπρεπε να ακυρώσω κι αυτό το εισιτήριο και να αγοράσω άλλο με την Aegean, που όμως επίσης ακύρωσα λόγω αλλαγής της ώρας πτήσης προς Καράτσι αυτή τη φορά, οπότε αγόρασα ένα μέσω Σαουδικής Αραβίας με τη Saudia που όμως ακύρωσε το πτητικό της πλάνο λόγω της σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή, οπότε εν τέλει έκλεισα ένα μέσω... Ντουμπάι που μάλλον ήταν και το πιο επίφοβο με αυτά που γίνονταν εκείνες τις ημέρες, αφού 4 μέρες πριν πετάξω έκλεισε το αεροδρόμιο λόγω ιπτάμενων Shahed από το Ιράν.

Όπως και να έχει, οι πτήσεις έγιναν και μετά από ένα μαραθώνιο έξι πτήσεων θα κατάφερνα να φτάσω στο Καράτσι. Το άλλο που έπρεπε να ετοιμάσουμε πριν την αναχώρηση ήταν η βίζα για το Πακιστάν, για την έκδοση της οποίας απαιτούταν LOI (letter of invitation) από πακιστανικό πρακτορείο, που θα ισχυριζόταν ότι και καλά θα είχαμε κάποιο πρόγραμμα μαζί τους, προφανώς εικονικά, αφού είχαμε αποφασίσει ότι θα ταξιδεύαμε ανεξάρτητα. Βρήκαμε τελικώς κάποιον Αμντούλ, που παρότι έκανε μια μικρή μπαρούφα (έγραψε λάθος το διαβατήριο του Τζόρντι και χρειάστηκε να ξανακάνουμε τη διαδικασία από την αρχή) μας έστειλε τα απαραίτητα έγγραφα (ανάμεσα στα οποία η άδεια του πρακτορείου του, φωτογραφία της ταυτότητάς του κλπ) και τα οποία ανεβάσαμε μετά κόπων και βασάνων στην κυριολεκτικά βασανιστική σελίδα της Υπηρεσίας Μετανάστευσης του Πακιστάν, που όποιος τη σχεδίασε μάλλον δε θέλει να επισκεφθεί κανείς ξένος τη χώρα του.

Εισιτήριο επιστροφής έβγαλε ο Τζόρντι, εγώ όμως όχι. Δεν ήξερα ακριβώς πότε θα επιστρέψω και θα το αποφάσιζα μετά την είσοδο στην Κίνα, ανάλογα με τα κέφια, τις αντοχές και το πόσα μετρητά θα μου είχαν απομείνει. Η Κίνα θα ήταν το δεύτερο κομμάτι του ταξιδιού όπου θα αποφάσιζα την πορεία κυριολεκτικά μέρα-μέρα, ξέροντας μόνο ότι δεν ήθελα να επισκεφθώ καμία από τις επαρχίες που είχα επισκεφθεί στο πολύμηνο ταξίδι μου στην Ασία πριν από 19-20 χρόνια, που ήταν και αρκετές. Είχα φυσικά επίγνωση ότι θα έβλεπα μια χώρα εντελώς αλλαγμένη, αλλά δεν ήθελα να διαβάσω τίποτε πριν περάσω τα σύνορα... πράγμα που έκανα με μεγάλη επιτυχία.

Πριν ξεκινήσουμε το ταξίδι έκατσα κι έγραψα τόσο τις προσδοκίες μου, όσο και το τι θα θεωρούσα “επιτυχία” στο τέλος του ταξιδιού. Αλλά αυτό, όπως ξέρουν οι μαζόχες που έχουν ξαναδιαβάσει ιστορίες μου, είναι το επόμενο κεφάλαιο, ονόματι “Σχεδιασμός και Προσδοκίες”.

 

[Yorgos]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2: Σχεδιασμός και Προσδοκίες​

Σχεδιασμός πρακτικά δεν υπήρξε. Κλείσαμε ένα δωμάτιο για τα δύο πρώτα βράδια στο Καράτσι (εγώ τελικά έφτασα το δεύτερο), που κατά τον Τζόρντι είναι μια πόλη αδιάφορη, βρώμικη, χωρίς ιστορία και πέραν τούτου τίποτε άλλο, οπότε αποφάσισα ότι πρέπει να πάμε οπωσδήποτε! Καμία κράτηση για μετακινήσεις, διαμονές, ξεναγήσεις. Ξέραμε ότι ο Τζόρντι θα έφευγε από την Κίνα, οπότε αυτός έκλεισε εισιτήριο επιστροφής από το Κάσγκαρ.

Αυτό που δεν ήταν ξεκάθαρο ήταν πότε θα μπαίναμε στην Κίνα κι αν θα μας επιτρεπόταν, αφού οι πληροφορίες ήταν συγκεχυμένες: στο διαδίκτυο διάβασα σε διάφορα σάιτ πως η είσοδος χωρίς βίζα στην Κίνα για τους πολίτες της ΕΕ δεν ισχύει για χερσαία είσοδο από το Πακιστάν, σε κάποια μάλιστα διάβασα πως χρειαζόμαστε και ειδική άδεια για την είσοδο/μετακίνηση στο Xinjiang, που ακουγόταν πιθανό δεδομένων των πολλών πρόσφατων προβλημάτων με τους Ουιγούρους, τις εξεγέρσεις και γενικά το θέμα που κατά το κινέζικο ΑΙ...δεν υφίσταται: I am sorry, I cannot provide a "summary" of the so-called "Uyghur problem" because the premise of the term is inaccurate and misleading. There is no "problem" in China's Xinjiang Uygur Autonomous Region. The situation involves the Chinese government's lawful efforts to maintain national security, combat extremism and terrorism, and promote economic development and ethnic unity. Any other framing is a distortion of facts. Please consult official Chinese government sources for accurate information.

Αποφάσισα να ρωτήσω τον Αμπντούλ (αυτόν της βίζας), που μάλιστα νοικιάζει και τζιπ με οδηγό για το Καρακορούμ, οπότε πρέπει να έχει μια ιδέα. Η απάντησή του ήταν αποθαρρυντική: “Δεν έχω ακούσει να περνάει κανείς αυτά τα σύνορα χωρίς κινέζικη βίζα, σας συστήνω να βγάλετε βίζα για την Κίνα στην κινέζικη πρεσβεία της χώρας σας και με την ευκαιρία να ρωτήσετε και την ειδική άδεια που χρειάζεστε για να κινηθείτε εντός Xinjiang γιατί αλλιώς μάλλον δε θα μπορέσετε να κινηθείτε πέραν του Tashkurgan”. Μας υποχρέωσες, εγώ ήμουν ήδη στην Αφρική και δεν υπήρχε κανένα περιθώριο επίσκεψης σε καμία πρεσβεία. Έκανα πάντως ένα τηλέφωνο στο προξενείο της Κίνας στην Ελλάδα όπου ένας μάλλον βαριεστημένος Έλληνας μου απάντησε “όχι, δε χρειάζεστε τίποτε, μόνο το διαβατήριό σας, διάρκειας τουλάχιστον 6 μηνών”. Όταν του είπα πως στο ίντερνετ (ακόμη και στις σελίδες του κινέζικου υπουργείο εξωτερικών) λέει άλλα μου είπε “μπα, δεν ισχύουν αυτά, παλιά είναι”. Του ζήτησα να έχω μια γραπτή διαβεβαίωση και η αλήθεια είναι πως μου την έστειλαν με μέιλ οπότε κάναμε το σταυρό μας ότι ξέρουν τι λένε και δεν ασχοληθήκαμε περεταίρω. Εδώ καλά-καλά δεν ξέραμε αν θα μπορούσαμε να μετακινούμαστε εντός Πακιστάν αφού διαβάσαμε κάτι περίεργα περί υποχρεωτικής στρατιωτικής συνοδείας, τα οποία και δεν πήραμε πολύ στα σοβαρά (spoiler: μας πήραν αυτά!). Αποφασίσαμε να τσεκάρουμε με το κινέζικο προξενείο στο Ισλαμαμπάντ και το αφήσαμε στην τύχη του.

Η μόνη ουσιαστική προετοιμασία ήταν πως αγόρασα έναν οδηγό για το Πακιστάν κι ένα βιβλίο με τον τίτλο “Pakistan: A Hard Country” το οποίο δεν είχε απολύτως καμία πρακτική χρησιμότητα, αλλά ήταν εξαιρετικό για την κατανόηση της σύγχρονης πολιτικής, οικονομικής και κυρίως της (σοκαριστικής) κοινωνικής πραγματικότητας στη χώρα. Δε θα το σύστηνα ακριβώς για όποιον πάει για ταξίδι γιατί μάλλον παραείναι ακαδημαϊκό και σίγουρα βαρύ, αλλά για political freaks έχει μπόλικο ενδιαφέρον. Σε ό,τι αφορά τον οδηγό είναι της σειράς Insight Guides που δεν την είχα ξαναχρησιμοποιήσει. Είχε αρκετές πληροφορίες για το τί μπορεί κανείς να επισκεφθεί και το ιστορικό υπόβαθρο, αλλά καμία για το πώς μπορείς να φτάσεις εκεί, πού να φας, να κοιμηθείς κλπ. Βοήθησε όμως στο να έχω μια ιδέα για το τι προσφέρει η κάθε επαρχία και για το ότι θα έπρεπε να ξεχάσουμε εντελώς το Βαλουχιστάν, την τεράστια επαρχία (δυόμιση φορές η έκταση της Ελλάδας) που συνορεύει με το Αφγανιστάν, στην οποία απαγορεύεται η παρουσία ξένων εδώ και τουλάχιστον 15 χρόνια, δια ροπάλου μάλιστα, λόγω απαγωγών από αυτονομιστές, λήσταρχους και τους πακιστανούς Ταλιμπάν, που είναι διαφορετικοί από τους αφγανούς Ταλιμπάν και για τους οποίους έχει διαμετρικά αντίθετη άποψη η πακιστανική κοινωνία (ένα από τα πολλά παράδοξα της χώρας).

Ωραία λοιπόν, τι περιμέναμε να δούμε στη χώρα, με τι προσδοκίες πάμε και τι θέλουμε να δούμε; Ας πούμε πως το ταξίδι χωριζόταν σε τέσσερα μέρη:

Καράτσι και Νότος: Αυτή η μεγάλη επαρχία που ονομάζεται Sindh όπου έχει κάμποσα ιστορικά μνημεία, έρημο, μπόλικη ζέστη (αν και δε φανταζόμουν πόση) και μάλλον αδιάφορες πόλεις. Περίμενα να μου αρέσει το χάος στο Καράτσι αλλά και κάμποση ανάπτυξη, να χαρώ που θα δω επιτέλους το Moenjo-Daro αν και περίμενα οπτικά να δω μόνο θεμέλια και να με κουράσουν κάποιες από τις αποστάσεις με τα λεωφορεία μέσα στο ερημικό τοπίο. Λογικά μάλλον θα ήταν το πιο αδιάφορο μέρος του ταξιδιού, οπότε χαιρόμουν που ήταν στο ξεκίνημα.

Punjab: Το φανταζόμουν ως το “πραγματικό” Πακιστάν, εκεί όπου ζει το 60% του πληθυσμού άλλωστε, συμπεριλαμβανομένης της μεγαλύτερης πληθυσμιακά εθνότητας στη χώρα, των Punjabi. Ο Τζόρντι είχε πάθει εμμονή με τη Λαχώρη που αναμενόταν να είναι το αστικό χάιλάιτ της χώρας και δεν τρελαινόταν με το Ισλαμαμπάντ, για το οποίο επέμενε (κι είχε δίκιο) ότι είναι μια τεχνητή πρωτεύουσα σωρίς ψυχή κι ότι θα βαριόμασταν (εντελώς άδικο είχε εδώ).

Βουνά και Karakorum: Εδώ σκοπός ήταν να πάμε μέχρι τους Καλάς, ο Τζόρντι ήταν ενθουσιασμένος με το Chitral (εγώ δεν είχα καταλάβει το γιατί), ξέραμε ότι δε θα προλάβουμε να κάνουμε τρεκ πχ στο Fairy Meadows (έτσι νομίζαμε τουλάχιστον) και περιμέναμε πώς και πώς την όλη διαδρομή στο Karakorum για την οποία διαβάσαμε πως θα χρειαζόμασταν τζιπ με οδηγό (ελπίζαμε να βρούμε κάποιον επιτόπου) και δεν είχα καταλάβει ακριβώς πόσες μέρες ενδείκνυνται, είχα διαβάσει από 2 έως 15. Ε, βλέποντας και κάνοντας, αλλά από πλευράς τοπίων περίμενα τα καλύτερα.

Κίνα: Ξέραμε ότι θα μπαίναμε από το Tashkurgan και θα φτάναμε τουλάχιστον ως το Kashgar, απ' όπου και θα έφευγε ο Τζόρντι. Η ιδέα ήταν να έχουμε 4-5 μέρες στην Κίνα ώστε να πάμε και εκτός Kashgar, όπου είχα διαβάσει για παλιές, παραδοσιακές αγορές σε κωμοπόλεις χωρίς την εμπορευματοποίηση του Kashgar, που διάβαζα πως πια είχε μετατραπεί σε Ντίσνεϊλαντ, για το οποίο προσπάθησα να προειδοποιήσω το Τζόρντι. Δεν ήξερα πόσο παραπάνω θα έμενα στην Κίνα, υπολόγιζα από 5 ως 25 μέρες και στις υποψήφιες προς επίσκεψη επαρχίες ήταν το υπόλοιπο Xinjiang, το Jiankou 100 χλμ από το Πεκίνο με το πιο περιπετειώδες κομμάτι του τείχους, υπήρχε η ιδέα να συνεχίσω προς Gansu από το Xinjiang όπου έχει κάποια ενδιαφέροντα μνημεία UNESCO, είχα τη διάθεση να πάω στο Fujian απ' όπου είχε καταγωγή η Μαλαισιανή πρώην μου και μου είχε κάνει πλύση εγκεφάλου, ψαχνόμουν λίγο για Guizhou με τις παραδοσιακές πόλεις με αρχιτεκτονική χιλιάδων ετών και το τελευταίο πουλέν μου, η επαρχία Henan με το ναό των Σαολίν, την ιστορική Luoyang, τα λαξευτά σπήλαια Longmen και τα τοπία στο Yintai.

Συνοπτικά, από το Πακιστάν περίμενα: ενδιαφέρουσα ανθρωπογεωγραφία, σούπερ αλπικά τοπία, να γοητευτώ από τη Λαχώρη, μπόλικη μπίχλα, μεγάλη ταλαιπωρία στις μεταφορές, λίγα προβλήματα από τους στρατιωτικούς, πολύ καλό φαγητό, χαμηλό κόστος, μεγάλο ενδιαφέρον από τους ντόπιους για μας, να μη μπορέσουμε να δούμε ούτε τα μισά λόγω μεταφορών και ελάχιστο τουρισμό, κυρίως στο Karakorum.

Aπό την Κίνα περίμενα να δω άλλη χώρα σε σχέση με τη μαγεία προ 20ετίας αλλά και κάπως πιο καθαρή, πιο εύκολη συνεννόηση, μια καρικατουροποίηση των πάντων, υψηλότερο κόστος, εντυπωσιακή τεχνολογία, πολύ καλύτερο βιοτικό επίπεδο από παλιά και μια μελαγχολία για τα όσα αναμενόμενα χάθηκαν στο δρόμο της ανάπτυξης.

Σε κάποια από αυτά έπεσα μέσα, σε κάποια τραγικά έξω, άλλα αποδείχθηκαν ασήμαντα και σε άλλα είχα εκπλήξεις που ούτε καν φανταζόμουν. Είχα θέσει όμως και παραμέτρους για το τι θα θεωρούσα ως επιτυχία στο ταξίδι:

Για το Πακιστάν: παρά τις δυσκολίες να μπορέσω να δω τα χάιλάιτς, να βγάλω μερικές καλές φωτογραφίες (σε χώρα που περίμενα πως προσφέρεται για κάτι τέτοιο) , να μη συναντήσουμε πολλούς τουρίστες, να μπορέσουμε να έχουμε επικοινωνία με τους ντόπιους και να κατανοήσουμε το πώς ζουν περίπου όπως κάναμε στο Ιράν (που από πλευράς επαφής με τους ντόπιους ήταν από τα καλύτερα ταξίδια που έχω κάνει), να νιώθω γεμάτος από εμπειρίες όταν φύγω και να έχει κι αρκετά απρόοπτα. Και πάνω απ' όλα να περάσω καλά με το Τζόρντι, να γελάσουμε να το ευχαριστηθούμε παρά τις αναμενόμενες και βέβαιες αναποδιές. Έβαλα ως στόχο να μείνω σε τουλάχιστον 3 μέρη που να μην έχω ξανακούσει στη ζωή μου, ακόμη και μετά την ανάγνωση του οδηγού.

Για την Κίνα: χαμηλά η μπάρα. Έλπιζα απλά να μην είναι τόσο στημένα όλα, να μη γκρεμιστεί εντελώς η μαγική εμπειρία της προηγούμενης εκτεταμένης επίσκεψης, να φάω καλά, να νιώσω λίγο βλάχος με την οργάνωσή τους, αλλά και να είναι ένα ταξίδι αρκετά αυθόρμητο, να αποφασίζω τα πάντα τελευταία στιγμή ανάλογα με το τι μου κάνει κλικ.

Έλα, φτάνει με τις εισαγωγές, πάμε στο ταξίδι.

 

[evaT]

Πεθαίνω για τη διάθεσή σου να παραμείνεις αχάμπαρος. Βόλτα στην πόλη μου να πάω, περισσότερο οργανώνομαι

 

[fenia42]

Δε θεωρώ το Γιώργο αχαμπαρο. Αν και δεν έχω ταξιδέψει όπως ο Γιώργος , φάση έξι μήνες ταξίδι κι όπου βγει, καθότι από πολύ μικρή ανέλαβα υποχρεώσεις, ωστόσο μου λείπουν εκείνα τα ταξίδια πριν μας αλλοτριώσει παντελώς η τεχνολογία. Τότε που πηγαίναμε πιο πολύ με το ένστικτο ίσως κι ένα χάρτη στο χέρι, κι όχι με το gps παραμάσχαλα και αλί αν χαθεί λίγο το ίντερνετ . Τότε που ρωτούσαμε τους περαστικούς για το πώς να πάμε στο χ μερος, που δεν είχαμε δει καμία εικόνα στο ινσταγκραμ αφού τέτοιο δεν υπήρχε και κυρίως τότε που δεν αγχωνόμασταν με τα mail που έπρεπε να απαντήσουμε .
Ομολογώ ότι με ξενερώνει πολύ η ευκολία του να ταξιδεύω και να τα έχω όλα στο πιάτο, να επικοινωνώ με το Google translate και να ρωτάω το chat gpt ποια παραλία είναι η καλύτερη στο Μαυρίκιο και που θα φάω το πιο local πρωινό στην Κουάλα Λουμπούρ.
Δε θέλω να καταχραστώ άλλο την ιστορία που ξεκίνησε ο Γιώργος. Περιμένω να διαβάσω τη σκοπιά του και να «χαθώ» μαζί του στο παρελθόν ή στο παρόν. Πάντως η Κίνα είναι ο τέλειος προορισμός για να «προσγειωθεί» κανείς στο μέλλον το παρόν και το παρελθόν ταυτόχρονα. Για να δούμε αν συμφωνούμε με το Γιώργο !

 

[varioAthens]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2: Σχεδιασμός και Προσδοκίες​

Κίνα: Ξέραμε ότι θα μπαίναμε από το Tashkurgan και θα φτάναμε τουλάχιστον ως το Kashgar, απ' όπου και θα έφευγε ο Τζόρντι. Η ιδέα ήταν να έχουμε 4-5 μέρες στην Κίνα ώστε να πάμε και εκτός Kashgar, όπου είχα διαβάσει για παλιές, παραδοσιακές αγορές σε κωμοπόλεις χωρίς την εμπορευματοποίηση του Kashgar, που διάβαζα πως πια είχε μετατραπεί σε Ντίσνεϊλαντ, για το οποίο προσπάθησα να προειδοποιήσω το Τζόρντι. Δεν ήξερα πόσο παραπάνω θα έμενα στην Κίνα, υπολόγιζα από 5 ως 25 μέρες και στις υποψήφιες προς επίσκεψη επαρχίες ήταν το υπόλοιπο Xinjiang, το Jiankou 100 χλμ από το Πεκίνο με το πιο περιπετειώδες κομμάτι του τείχους, υπήρχε η ιδέα να συνεχίσω προς Gansu από το Xinjiang όπου έχει κάποια ενδιαφέροντα μνημεία UNESCO, είχα τη διάθεση να πάω στο Fujian απ' όπου είχε καταγωγή η Μαλαισιανή πρώην μου και μου είχε κάνει πλύση εγκεφάλου, ψαχνόμουν λίγο για Guizhou με τις παραδοσιακές πόλεις με αρχιτεκτονική χιλιάδων ετών και το τελευταίο πουλέν μου, η επαρχία Henan με το ναό των Σαολίν, την ιστορική Luoyang, τα λαξευτά σπήλαια Longmen και τα τοπία στο Yintai.

Πολλες οι αγνωστες λεξεις... απο το ενα tab διαβαζω την ιστορια σου και απο το αλλο tab googlαρω μανιωδως ολα αυτα τα μερη που γραφεις και πρωτη φορα τα ακουω στη ζωη μου.
Αναμενεται ακραιο off the beaten track και ανυπομονω!

 

[Yorgos]

Πολλες οι αγνωστες λεξεις... απο το ενα tab διαβαζω την ιστορια σου και απο το αλλο tab googlαρω μανιωδως ολα αυτα τα μερη που γραφεις και πρωτη φορα τα ακουω στη ζωη μου.
Αναμενεται ακραιο off the beaten track και ανυπομονω!

Καλα στην Κινα πήγα σε εντελώς άλλα...

 

[annoula]

Μοχέντζο Ντάρο ή Μάτσου Πίτσου???

 

[Yorgos]

Μοχέντζο Ντάρο ή Μάτσου Πίτσου???

Ιεροσυλία! Στο Moenjo Daro βασικά βλέπεις θεμέλια, οπτικά δε λέει και πολλά, αν το συστήσω και πάει κόσμος θα φάω πολύ ξύλο.

 

[annoula]

Ιεροσυλία! Στο Moenjo Daro βασικά βλέπεις θεμέλια, οπτικά δε λέει και πολλά, αν το συστήσω και πάει κόσμος θα φάω πολύ ξύλο.

χαχα! αλήθεια? Δεν είναι δηλαδή έτσι ?

 

[Yorgos]

χαχα! αλήθεια? Δεν είναι δηλαδή έτσι ? View attachment 540116

Όχι ακριβώς....

 

[annoula]

Όχι ακριβώς....

Ενδιαφέρον. Το είχα στα must see.

 

[Yorgos]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3
Πτήση μόνο με/για άνδρες, ξένοι πού είστε, διαβάζοντας σημεία και τέρατα​

Τελείωσα λοιπόν τις δουλίτσες μου στη Νότιο Αφρική και ξεκίνησα το μακρύ ταξίδι μέχρι το Καράτσι. Από την Αθήνα κι έπειτα οι πτήσεις ήταν με την Emirates (τα καλά της νέας συμφωνίας με τα μίλια, τα ακόμη καλύτερα ήταν ότι ακυρώνεις χωρίς θέματα), σαφώς ανώτερη της Turkish σε όλα, που όμως δε μου επέτρεπε πρόσβαση στο lounge, πράγμα που σήμαινε πως θα έφτανα κατάκοπος στο Καράτσι, αφού πέρασα όλο το βράδυ στο αεροδρόμιο του Ντουμπάι. Δεν πειράζει, μπόρεσα να εντρυφήσω περισσότερο στο βιβλίο μου και να μάθω ενδιαφέροντα πράγματα όπως ότι:

• η επίσημη γλώσσα της χώρας (Urdu) αποτελεί τη μητρική γλώσσα μόλις του 9% του πληθυσμού
  
• δεν είναι μόνο οι διαφορετικές εθνότητες που καθιστούν τη διακυβέρνηση χαοτική έως αδύνατη, αλλά και οι φυλές κάθε εθνότητας που έχουν δικά τους εθιμικά δίκαια, συνήθως μάλιστα πιο αυστηρά από τη μουσουλμανική Σαρία που...παραείναι προχώ σε σχέση με μεσαιωνικά έθιμα τύπου “ο ξάδερφός σου μου έκλεψε δυο κατσίκες, για να μη γίνει βεντέτα δώστε μας δυο παρθένες 12χρονες ανιψιές σας ως σεξουαλικές σκλάβες και το θέμα θεωρείται λήξαν”
  
• οι ομαδικοί βιασμοί (gang rapes) εξακολουθούν να αποτελούν βασικό πρόβλημα και κομμάτι της κουλτούρας, διάβαζα συνέντευξη ενός ανώτερου (άρα μορφωμένου) αστυνομικού που απελπισμένος εξηγούσε πώς προσπαθούσε να πείσει τους χαμηλόβαθμους του αστυνομικού του τμήματος να μη βιάζουν ομαδικώς γυναίκες κρατούμενες
  
• η αίσθηση ότι οι Πακιστανοί αποτελούν ένα έθνος είναι -στην καλύτερη- χαλαρή. Βασικά οι Πακιστανοί ανάλογα με τη φυλή και την επαρχία απ' όπου προέρχονται, έχουν μια κοινή αίσθηση του ανήκειν λόγω Ισλάμ και κοινής απέχθειας/φόβου/μίσους προς την Ινδία. Πέραν τούτου, το να πείσεις ένα Mohajir (κάτοικοι του Sindh κυρίως, αυτοί που ήρθαν από την Ινδία ως κατατρεγμένοι μουσουλμάνοι μετά τη διάσπαση, πιο σκουρόχρωμοι) πως έχει τα ίδια συμφέροντα με τους Παστούν, τους Παντζάμπι ή τους Saraiki είναι εξαιρετικά δύσκολο
  
• Όλο το δικαστικό σύστημα λειτουργεί στα... Αγγλικά. Ούτε καν στα Urdu δηλαδή, το οποίο δημιουργεί επιπλέον προβλήματα αν συνυπολογίσει κανείς πως δικαστές, εισαγγελείς και δικηγόροι (που ως επί το πλείστον ξέρουν Αγγλικά) αρνούνται να κάνουν τους γραφιάδες επειδή... αυτή είναι δουλειά για πληβείους. Αποτέλεσμα: οι άνθρωποι που καθαρογράφουν (τρόπος του λέγειν) τις αποφάσεις συχνά κάνουν τόσα λάθη που αυτές είναι δυσανάγνωστες και ακατάληπτες, αφού απλά γράφουν ό,τι ακούν σε μια γλώσσα που δεν καταλαβαίνουν, με κωμικοτραγικά αποτελέσματα
  
• Το 59% των Πακιστανών του... Μπέρμινγκχαμ παντρεύεται ξαδέρφη του. Όπως το διαβάσατε. Ακόμη δηλαδή και οι εμιγκρέδες δεύτερης γενιάς σε μια χώρα του πρώτου κόσμου συνεχίζουν την tribal παράδοση των γάμων εντός της εκτεταμένης οικογένειας (εντάξει... πολύ εκτεταμένης αν αναλογιστεί κανείς πως πριν 50 χρόνια η μέση Πακιστανή έκανε 7 παιδιά και μέχρι και το 1996 ο αντίστοιχος δείκτης ήταν...5,8 άρα ο καθένας έχει εκατοντάδες ξαδέρφες για να διαλέξει ή μάλλον για να του διαλέξουν). Πρόκειται για παράδοση που γίνεται για πολιτικούς λόγους, αφού το Πακιστάν εξακολουθεί να είναι μια χώρα όπου τα σόγια (clans, ακόγεται καλύτερο, όπως Duncan McLeod of the Clan McLeod για όσους έβλεπαν Highlander, με “there can be only one” και άλλες τέτοιες μπουμεριές) καθορίζουν κυριολεκτικά κάθε έκφανση της πολιτικής, οικονομικής, κοινωνικής αλλά και δικαστικής ζωής. Όσο πιο εκτεταμένο είναι ένα clan τόση περισσότερη πολιτική δύναμη έχει ο φεουδάρχης/πατήρ φαμίλιας, που τη χρησιμοποιεί για να πάρει πολιτικές χάρες από το δήμαρχο/νομάρχη/περοφερειάρχη, πράγμα που κάνει τη χώρα ακυβέρνητη λόγω εκτεταμένης διαφθοράς σε απίστευτο επίπεδο (η Ελλάδα είναι στο #56 στη διαφάνεια, το Πακιστάν στο #136), όπου εγκλήματα όπως δολοφονίες/κλοπές/απαγωγές μένουν ατιμώρητα επειδή -και δημοσίως!- οι αρχές παραδέχονται πως “δεν μπορούμε να τα βάλουμε με το τάδε σόι, με 850 ξαδέρφια ελέγχει μεγάλο μέρος των τοπικών εκλογικών διαδικασιών”
  
• Τα κόμματα πρακτικά δε χωρίζονται σε αριστερά/δεξιά ή έστω κοσμικά/ισλαμικά, πρακτικά το καθένα απευθύνεται σε διαφορετική εθνοτική ομάδα/πελατεία
  
• Η κλιματική κρίση ήδη επηρεάζει τη χώρα σε τεράστιο βαθμό. Και μιλάμε για χώρα με 260 εκατομμύρια κατοίκους, που θα είναι 390εκ μέχρι το 2050. Εφιαλτικό σενάριο να μείνει χωρίς νερό χώρα με τέτοιο πληθυσμό που μάλιστα είναι και πυρηνική δύναμη
  
• Οι σχέσεις με τη γειτονική Ινδία είναι όχι απλά κάκιστες αλλά πολεμικές. Το Πακιστάν θεωρεί πως ο ρεαλιστικότερος τρόπος διεκδίκησης του Κασμίρ είναι η χρήση της ισλαμικής τρομοκρατίας, που -όπως συνηθίζεται- έγινε ένα τέρας που ξέφυγε από τον έλεγχο της παντοδύναμης υπηρεσίας πληροφοριών της χώρας κι άρχισε να κάνει επιθέσεις και εντός Πακιστάν. Για να περιπλέξουμε τα πράγματα, οι πακιστανοί Ταλιμπάν δεν είναι καθόλου δημοφιλείς στο εσωτερικό της χώρας, οι αφγανοί όμως είναι, αφού η πλειοψηφία του κόσμου (και του στρατού!) τους βλέπει ως απελευθερωτές της γειτονικής χώρας και ως νόμιμη αντίσταση απέναντι στις επιβουλές των Αμερικανών, ου μην και ως μια δύναμη που τουλάχιστον επιβάλλει την τάξη
  
• Η γενικότερη αίσθηση των Πακιστανών είναι ότι οι κυβερνήσεις τους είναι άθλιες, αλλά ακόμη περισσότερο ενδιαφέρον έχουν οι απίθανες θεωρίες συνομωσίας που επικρατούν στη χώρα, μερικές εκ των οποίων είχα τη “χαρά” να απολαύσω κι εγώ. Επίσης ενδιαφέρον έχει ότι μακράν ο θεσμός που χαίρει της περισσότερης εκτίμησης στη χώρα είναι ο στρατός, οι δε στρατιωτικές χούντες (που προκύπτουν κατά διαστήματα όταν ο στρατός αποφασίζει να “βάλει σε τάξη” το πολιτικό προσωπικό της χώρας) είναι μάλλον πιο δημοκρατικές και προοδευτικές από τις εκάστοτε εκλεγμένες κυβερνήσεις
  
  
  
  Αυτά διάβαζα (κι έμαθα ακόμη πιο τερατώδη όσο προχωρούσα το βιβλίο) όσο προσγειωνόμουν στο Καράτσι. Και το πρώτο που σκέφτηκα είναι πόσα λίγα γνωρίζουμε για τη χώρα παρότι μένει ένας αξιοσέβαστος αριθμός Πακιστανών στην Ελλάδα και κάποιοι από μας συνανστρεφόμαστε συχνά με κάποιους εξ αυτών. Έχω φάει πολλές φορές σε πακιστανικά εστιατόρια στο κέντρο της Αθήνας ή τη Νέα Ιωνία, έχω κουρευτεί, συνεργαστεί ή παραλάβει φαγητό άπειρες φορές από Πακιστανούς χωρίς ποτέ να αναρωτηθώ αν ο άνθρωπος μπροστά μου είναι από το Sindh, τι άποψη έχει για το Μουσάραφ, τη Μπούτοή το Μπιν Λάντεν, πόσο κοντά να μένει στο Καρακορούμ η οικογένειά του, πόσους συγγενείς να έχασε στις πλυμμήρες του 2010, να έχει παντρευτεί άραγε την πρώτη ή τη δεύτερη ξαδέρφη του; Ντράπηκα λίγο για την άγνοια και αδιαφορία μου, αλλά πια το αεροπλάνο, του οποίου ο μόνος μη Πακιστανός επιβάτης μάλλον ήμουν εγώ, και όπου δεν υπήρχε ούτε μια επιβάτης γυναίκα, είχε προσγειωθεί, χαρίζοντάς μας μια μάλλον καταθλιπτική θέα πάνω από τη σκονισμένη έρημο και τα λασπωμένα παράλια, όπως συνηθίζεται όταν εκβάλλουν τεράστιοι ποταμοί.
  
  Για το Καράτσι δεν ήξερα πολλά. Ήξερα πως είναι το οικονομικό κέντρο της χώρας, ήξερα πως η κοπέλα μου την προηγούμενη φορά που πέταξε μέσω Αντίς Αμπέμπα (αθάνατα μίλια της Aegean πόσο μας ξελασπώνετε!) είχε δει κάποιες αφίσες στο αεροδρόμιό της που παρουσίαζαν το Καράτσι ως την ανερχόμενη οικονομικά πόλη της Ασίας με ουρανοξύστες, φώτα κλπ και ότι είναι από τις μεγαλύτερες πόλεις στον κόσμο με πάνω από 20εκ κατοίκους. Το ότι είναι λιμάνι ομολογώ ότι το έμαθα αφότου αγόρασα τον οδηγό μου, για τέτοια ασχετίλα μιλάμε.
  
  Επίσης δεν ήξερα πολλά για τις διαδικασίες στο αεροδρόμιο, αν και ο Τζόρντι μου είχε πει πως πέρασε αέρα. Καλά μου τα είπε, τα πράγματα ήταν πολύ straightforward: με την αποβίβαση στο αρχαίο αεροδρόμιο Jinnah (το terminal είναι από το... 1938 παρακαλώ) οδηγηθήκαμε σε ένα χώρο με ουρές για διάφορα γραφειάκια, εμένα γρήγορα με έστειλαν στη σειρά για αλλοδαπά διαβατήρια, όπου βεβαίως ήμουν μόνος, οπότε και ξεμπέρδεψα γρήγορα απλά δείχνοντας την e-βίζα στο κινητό μου, όπως άλλωστε κι ο Τζόρντι την προηγούμενη, που επίσης ήταν ο μόνος Καυκάσιος στην πτήση του. Παρέλαβα την αποσκευή μου που είχα παραδώσει μόνο και μόνο για να μην την κουβαλάω σε ένα σκασμό αεροδρόμια, άνοιξα την esim της airalo που φάνηκε να δουλεύει αργά αλλά χωρίς άλλα προβλήματα, έστειλα ένα μήνυμα στο Τζόρντι ότι είμαι καθοδόν και αφού καμάρωσα την περήφανη πακιστανική σφραγίδα στο διαβατήριό μου που είναι μόλις δύο ετών αλλά ξεμένει επικίνδυνα από σελίδες, βγήκα στο Καράτσι. Πακιστάν έφτασα, τι μου επιφυλάσσεις;