Κίνα Πακιστάν Πώς είσαι έτσι vs Πώς έγινες έτσι – Πακισταν vs Κίνα

[Yorgos]

Παύση λόγω φόρτου εργασίας.

Σε λίγες μέρες ξανά μαζί σας.

 

[Yorgos]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 14
Φέρετρα, γιορτές, Καλάς και λιγούρια​

Κλασικά τα πρωινά μας αποτελούνταν από ομελετίτσα, ένα ψωμάκι paratha, αν ήμασταν τυχεροί και γιαούρτι. Ε στο χωριό Karakul (όπου και μείναμε, το τοπωνύμιο είναι τρομερά κοινό στην Κεντρική Ασία, σημαίνει “Μαύρη Λίμνη”) μας σέρβιραν και καρυδόπιτα. Γουάου αναφώνησα που θα σπάσει η μονοτονία, μέχρι που τη δοκίμασα, δεν έχω φάει χειρότερη. Δηλαδή όσο και να προσπαθήσεις τέτοιο δράμα καρυδόπιτας δε γίνεται να φτιάξεις.

Τέλος πάντων, εμάς μας ένοιαζε ότι σήμερα είχαμε το φεστιβάλ των Καλάς. Για τους οποίους ήξερα ελάχιστα πράγματα, πέρα από το ότι είναι μια απομονωμένη φυλή, με ξεχωριστή γλώσσα και κουλτούρα και πως κάποια στιγμή γύρω στο 1996 ξεκίνησε μια ιστορία στα ελληνικά ΜΜΕ για την υποτιθέμενη ελληνική τους καταγωγή (απόγονοι στρατηγών του Μ. Αλεξάνδρου κλπ) και υπήρξε και μια ελληνίδα γλωσσολόγος που επέμενε πως έβρισκε ομοιότητες ανάμεσα στη γλώσσα τους και την αρχαιοελληνική που αντιμετωπίστηκε μάλλον επιφυλακτικά (αν όχι σκωπτικά) από τη γλωσσολογική κοινότητα, σύμφωνα με τους πρώην καθηγητές μου. Στο πρωινό λοιπόν, μιας που είχαμε ολίγο και ασθενές ίντερνετ έκατσα να το μελετήσω το πράγμα και γρήγορα βρήκα πως πράγματι η γλώσσα τους ανήκει στη Δαρδική ομάδα των ινδοάριων γλωσσών, πως γενετικά δεν έχουν καμία σχέση με τους Μακεδόνες, παρά είναι φύλα με καταγωγή από τη Σιβηρία και πως ιστορικά εντοπίζονται στην ευρύτερη περιοχή περίπου από το 11.500 πΧ (!), οπότε μερικές εκατοντάδες χρόνια πριν σκάσει μύτη ο Μέγας Αλέξανδρος.

Συνέχισα να διαβάζω και βρήκα και το όνομα της ελληνίδας γλωσσολόγου, (Ελισάβετ Μελά Αθανασοπούλου είναι το όνομά της για όποιον ενδιαφέρεται) η οποία μάλιστα έτυχε να βρίσκεται στην περιοχή για έρευνα όταν απήχθη ο Λερούνης, Έλληνας εθελοντής οργάνωσης που βοηθούσε με έργα υποδομής τους Καλάς, και που απήχθη από τους Αφγανούς Ταλιμπάν με αντάλλαγμα λύτρα κι εν τέλει απελευθερώθηκε από αυτούς οκτώ μήνες αργότερα, υποτίθεται χωρίς ποτέ να πληρωθούν τα 2 εκατομμύρια που είχαν ζητήσει.

Ήρθε ο Kaal, που μας είχε υποσχεθεί πως θα μας έκανε μια βόλτα στο χωριό, μας είπε πως το κλείσμο του φεστιβάλ και ταυτόχρονα η κυριότερη εκδήλωση θα γινόταν κατά τις 11 λίγα λεπτά με το τζιπ από το χωριό μας, άρα είχαμε χρόνο για βολτίτσα. Προθυμοποιήθηκε να μας πάει στο νεκτροφείο αρχικά, αλλά στο δρόμο κάναμε μια στάση με ελληνικό ενδιαφέρον: ένα κέντρο (αν κατάλαβα καλά) φροντίδας εγκύων, λεχώνων και γενικώς γυναικών στην έμμηνο ρύση, που έχει φτιαχτεί με ελληνικά χρήματα, την εποχή που η Καλασο-mania ήταν στα χάι της. “Και έργα ύδρευσης έκαναν ελληνικές οργανώσεις”, μας είπε όλο σεβασμό ο Kaal. “Εμείς βέβαια τους είπαμε πως δεν έχουμε καμία σχέση με τους αρχαίους Έλληνες, αλλά αφού ήρθαν και βοήθησαν, θετικό είναι. “Θα σας παρακαλούσα να μην ακουμπάτε τους εξωτερικούς τοίχους του κτιρίου”, μας είπε ο Kaal, εξηγώντας πως το κτίριο δε θεωρείται θρησκευτικώς “αγνό”, αφού υπάρχει σαφής διαχωρισμός ανάμεσα στα αγνά και τα ακάθαρτα και προφανώς η περίοδος της έμμηνου ρύσης δε θεωρείται αγνή, δε θελήσαμε να ρωτησουμε παραπάνω.

Στο δεκάλεπτο που μας πήρε ο χωματόδρομος μέχρι το νεκροταφείο μάθαμε ότι πρακτικά οι Καλάς ειναι όλοι κι όλοι 4.000 άνθρωποι, που βρίσκονται όλοι κι όλοι σε τρεις κοιλάδες, εκ των οποία η μία ειναι η Bumburet όπου βρισκόμασταν κι εμείς. Η θρησκεία τους ειναι πολυθεϊστική, αρχαία (νδοϊρανικής προέλευσης) και... χαλαρή. “Δεν προσευχόμαστε 5 φορές τη μέρα όπως οι μουσουλμάνοι... χαλαρά πράγματα. Όποτε θέλει ο καθένας, αν θέλει”, είπε χαμογελώντας ο Kaal. Οι Καλάς είναι ξεκάθαρα Καυκάσιοι, θα μπορούσαν να είναι Ιρανοι, Ισπανοί ή και Βέλγοι πολλοί από αυτούς κι η αλήθεια είναι ότι μόνο όταν φύγαμε από την κοιλάδα τους καταλάβαμε πόσο ελκυστικό είνια αυτό για τους υπόλοιπους Πακιστανούς. Σε βαθμό που στο φεστιβάλ τους έρχονται άνδρες για να δουν... λευκές και μάλιστα λευκές που χορεύουν και είναι (σε σχέση με τα στενά μουσουλμανικά όρια των υπολοίπων γυναικών στη χώρα) και τέλος πάντων φιλελεύθερες.

Το νεκροταφείο είναι μικρό και χωρίζεται σε 2 μέρη. Στο παλιό του κομμάτι μπορεί κανείς να δει ακόμη πολλά φέρετρα εκτεθειμένα στα στοιχεία της φύσης. “Μέχρι πριν 2-3 δεκαετίες έτσι γινόταν, σε έβαζαν σε ένα φέρετρο ή στο νεκροκρέβατο και σε άφηνανα εκεί”, μας είπε ο Kaal. Αντίθετα, τώρα τους θάβουν κάτω από το νεκροκρέβατο, το οποίο παραμένει εκεί σε πολλές περιπτώσεις, προκαλώντας ένα μάλλον γκροτέσκο θεάμα. “Α κάπου εδώ έθαψαν κι εκείνο τον Ισπανό που ζούσε εδώ”, μας είπε ο Kaal και το κρατήσαμε ως σημείωση να το ρωτήσουμε αργότερα γιατί ο Kaal έπιασε συζήτηση με συγχωριανούς του. Τον χαιρετούσαν όλοι με το προσωνύμοι Sardar, που σημαίνει άρχοντας, κι αργότερα μάθαμε πως όντως η οικογένειά του είναι ένα από τα βασικά clans της περιοχής.

Γυρίσαμε στο χωριό που είναι πολύ χαριτωμένο, αλλά όχι κουκλίστικο. Χωμάτινα δρομάκια, ξύλινα σπίτια, κάποια πιο μοντέρνα και κάποια που φαίνεται να βγήκαν από κάποιο παραμύθι των Ιμαλαϊων, με τις γυναίκες να φορούν όλες τα παραδοσιακά γιορτινά τους. Αρκετοί μη Καλάς (φαινόταν από το χρώμα του δέρματος) έκοβαν βόλτες στο χωριό και παρατήρησα πως οι ντόπιοι δεν ποζάριζαν γι αυτούς. Απ' ό,τι μας εξήγησε ο Kaal τους ενοχλεί η... λιγουρίαση των πακιστανών επισκεπτών. Γι αυτούς το φεστιβάλ είναι κάτι σαν λαοσύναξη υπερμοντέλων. “Βγάζουν φωτογραφίες ακόμη και μικρά κορίτσια, που ενοχλούνται και δε θέλουν”. Αντίθετα, με τους λιγοστούς ξένους δε φάνηκε να υπάρχει θέμα. Τα φορέματα ήταν φοβερά, κάποια από τα κουρέματα ομοίως, κάποιες κοπέλες αλλά και ηλικιωμένες κυρίες φορούσαν και κοχύλια στα μαλλιά, κοριτσάκια έπαιζαν κρίκετ στην ας την πούμε κεντρική πλατεία, ωραία βόλτα. Μας κάλεσαν και σε ένα... πρελούδιο πάρτι όπου κάποιοι Καλάς έπιναν τα ποτάκια τους (καμία σχέση με την απαγόρευση αλκοόλ των μουσουλμάνων) και χόρευαν με τα χέρια ανοιχτά με κινήσεις που θύμιζαν αετό ή παγώνι, όπως κάνουν συνήθως στην Κεντρική Ασία.

Κάτσαμε να τους βλέπουμε, πιάσαμε και κουβέντα με κάποιους όσο το επέτρεπαν οι γλωσσικοί περιορισμοί και μάθαμε ότι ο Ισπανός που κείτεται στο νεκροταφείο είχε έρθει στην περιοχή για να μελετήσει...το Γέτι (bigfoot για τους αμερικανοτραφείς), εκείνο το μυθικό ανθρωπόμορφο τέρας με τις τεράστιες πατημασιές που υποτίθεται ότι κόβει βόλτες στα Ιμαλάια. Κατά τους συνομιλητές μας τον σκότωσαν οι αφγανοί Ταλιμπάν. Λίγες μέρες αργότερα που το έψαξα το θέμα... η ιστορία είναι πιο περίεργη. Όχι μόνο δεν υπάρχει καμία απόδειξη πως ενεπλάκησαν οι Ταλιμπάν, αλλά ο τύπος -που είχε ασπαστεί την κουλτούρα των Καλάς και είχε μάθει τη γλώσσα τους- είχε σχέσεις (και καλά φιλικές) με έναν ανήλικο, μετά τον παράτησε για έναν άλλον, εν τέλει βρέθηκαν και οι δυο με τους λαιμούς κομμένους. Απ' ό,τι φαίνεται ο Jordi Marganer (έτσι τον έλεγαν, γεννημένος στο Μαρόκο, μεγαλωμένος στη Γαλλία) έκανε σοβαρή μελέτη για το Γέτι, έμεινε 15 χρόνια στην κοιλάδα, ίδρυσε και μια οργάνωση για την προστασία της τοπικής κουλτούρας. Ο έτερος πρώην βοηθός του, αφγανικής καταγωγής, θεωρήθηκε ύποπτος, δε βρέθηκε ποτέ (μάλλον διέφυγε στο Αφγανιστάν) αλλά όπως και να έχει το (διπλό) έγκλημα έμεινε ανεξιχνίαστο. Η οικογένεια του Ισπανού μάλιστα ζήτησε τη σωρό του αλλά οι γέροντες των Καλάς δεν επέτρεψαν να ξεταφεί από το νεκροταφείο, όπου έχει τη δική του γωνιά. Υπάρχει και βιβλίο γι' αυτό τον περίεργο αυτοδίδακτο ζωολόγο και φυσιοδίφη (που ήταν και λίγο ζοχάδας απ' ό,τι φαίνεται, πολλά νευράκια) και είναι αυτό: Amazon.com

Η γιορτή θα αργούσε λίγο ακόμη, οπότε εγώ πήγα στο (νέο και ανθρώπινο) δωμάτιό μας να γράψω λίγο ημερολόγιο, ο Τζόρντι έκανε τις έξτρα βόλτες του στο χωριό κι όταν έφτασε η ώρα που υποτίθεται πως θα ξεκινούσε η μεγάλη γιορτή, ο οδηγός Sardar (είναι και όνομα, εκτός από τίτλος, κι απ' ό,τι φαίνεται κοινό, γνωρίσαμε αρκετούς “Άρχοντες”) κι ο trekking guide Νασίρ με το καπελάκι με το φτερό εμφανίστηκαν για να μας πάνε στο χώρο που θα λάμβανε χώρο η τελετή, όπου θα πηγαίναμε με το τζιπ, ώστε μετά να πάμε και σε 1-2 κοιλάδες των Καλάς ακόμη. Χαμός στο χωματόδρομο: πεζοί, γριούλες, αυτοκίνητα, μηχανάκια και μερικά τζιπ, όλοι προς την ίδια κατεύθυνση, αφού η μεγάλη χορευτική τελετή λήξης του φεστιβάλ θα λάμβανε χώρα εκεί, μόλις 1,5 χιλιόμετρο από εκεί που είχαμε περάσει το βράδυ.

Περάσαμε κι από ένα ξέφωτο όπου κάποιοι έπαιζαν ταμπούρλα και κάποια παιδάκια χόρευαν ξέφρενα, έτσι για ζέσταμα. Αλλά ο βασικός χώρος ήταν πιο κάτω κι ήταν ένα μεγάλο ξύλινο κιόσκι, πολύ όμορφο ως κατασκευή, γύρω του κάποιες κερκίδες και είχαν τοποθετηθεί και κάποιες καρέκλες, όπου μάλλον θα κάθονταν οι ...επίσημοι προσκεκλημένοι; Μέσα σε αυτούς μας έβαλαν κι εμάς να κάτσουμε, μάλλον δικαιωματικά ως δυο από τους 20-30 ξένους που είδαμε συνολικά, σε ένα πλήθος πολλών εκατοντάδων ανθρώπων. Γενικώς το χωριό μου έδωσε την εντύπωση πως ζει για τέτοια φεστιβάλ, το “δικό μας” είναι το Joshi (ανοικιάτικο) αλλά έχει άλλα τρία και είναι όταν ζωντανεύει το χωριό. Πέριξ του χώρου είχαν στηθεί δυο αυτοσχέδια σουβλατζίδικα/κεφτεδάδικα/βρωμικάδικα, τα οποία και τιμήσαμε και είναι βασικοί ύποπτοι για το ότι μας πήγε σερπαντίνα για τις δύο επόμενες εβδομάδες. Αλλά η αλήθεια είναι πως βαρεθήκαμε γιατί το φεστιβάλ ήταν να ξεκινήσει στις 11, είχε πάει 2 η ώρα κι από χορευτές, μουσικούς ή ό,τι άλλο θα βλέπαμε γιοκ, πλην των επισήμων, των ενθουσιασμένων ντόπιων και των λιγουροεπισκεπτών που μια γυαλάδα στο μάτι την είχαν.

Επιτέλους ακούστηκαν μουσικές, ιαχές, τσιρίδες και ταμπούρλα. Ακούγαμε να έρχεται από μακριά ένα μεγάλο μπουλούκι. Η αλήθεια είναι πως περιμέναμε κάτι πιο στημένο, πιο show κι αιφνιδιαστήκαμε ευχάριστα: αντί να εμφανιστούν δυο-τρεις σύλλογοι με παραδοσιακές ενδυμασίες και να κάνουν μια χορογραφία, αυτό που είδαμε ήταν άλλο πράγμα, πιο αυθεντικό, πιο “μεθυστικο”, σχεδόν διονυσιακό θα έλεγα. Ξαφνικά λοιπόν εμφανίζονται περίπου 200-300 Καλάς, σχεδόν όλοι νέοι, σαν ένα μπουλούκι. Έφτασαν κάτω από το κιόσκι, όπου οι διοργανωτές είχαν φροντίσει να μην μπορούν να μπουν οι θεατές (δηλαδή τα λιγούρια) γιατί “καμιά φορά δημιουργούνται προβλήματα”. Ξαναλέω, εκείνη τη στιγμή δεν κατάλαβα τι προβλήματα ήταν αυτά, αλλά αργότερα όταν μιλώντας με άλλους Πακιστανούς τους λέγαμε ότι πήγαμε στους Καλάς μας ζητούσαν να τους δείξουμε φωτογραφίες από τις κοπέλες και “βρήκατε καμιά καλή νύφη; Εκεί είναι όλες ελαφρών ηθών και κουκλάρες”. Οι Καλάς στο μεταξύ καθόλου δεν ασχολούνται με τους μη Καλάς. Οι άνθρωποι πάνε στα φεστιβάλ για να μεθύσουν, να χορέψουν και... να βρουν τη μέλλουσα γυναίκα τους. “Α κι εγώ τη γυναίκα μου σε φεστιβάλ τη γνώρισα!”, μας είπε όλο καμάρι ο συμπαθέστατος Kaal, ο οποίος μας εξήγησε ότι δεν υπάρχει καλύτερη ευκαιρία να γνωρίσεις μια κοπέλα από άλλο χωριό, ότι τα clans ανακατεύονται το ένα με το άλλο και δεν παντρεύονται τις ξαδέρφες τους κι ότι “άμα δεις ότι σε κοιτάει έντονα κάνεις κίνηση αμέσως, πριν στην πάρει κανένας άλλος”. Να το πούμε αλλιώς, με πρόσχημα τον ερχομό της άνοιξης οι άνθρωποι όχι απλά πάνε να γνωρίσουν καμιά κοπέλα, αλλά στο τέλος του φεστιβάλ γίνονται και ανακοινώσεις για το ποιοι τα έφτιαξαν και πρόκειται να παντρευτουν (είπαμε, διαλέγουν ζευγάρια ελέυθερα αλλά δεν είναι και Σουηδοί, άμα τη μαγαρίσεις θα την πάρεις). Από τα 4 φεστιβάλ δεν είναι το σημαντικότερο το Joshi, είναι όμως το πιο...γκομενιάρικο. Λογικό θα μου πεις, άνοιξη είναι, πάνε οι μέλισσες στα λουλούδια, οι φοράδες στους επιβήτορες, πάνε και τα λιγούρια μη Καλάς να πλησιάσουν τους παρτάροντες Καλάς και σκάει μύτη ένας γέροντας και τους δίνει μια με τη μαγγούρα, πολύ αστείο θέαμα. Ξαναλέω, για τους υπόλοιπους Πακιστανούς όλο αυτό με τις κατάλευκες κοπέλες με τα ακάλυπτα κεφάλια, να έχουν πιει και λίγο και να χορεύουν φλερτάροντας με τους νεαρούς άνδρες της φυλής τους είναι σαν κάποιο είδος λάιβ τσόντας.

Πάμε πάλι στο θέαμα: δεν υπάρχει θέαμα. Όχι οργανωμένο τουλάχιστον. Οι άνθρωποι μπήκαν αλαλάζοντας, με τις παραδοσιακές τους στολές, σα μπουλούκι, σε κάποια φάση έμοιαζαν να κάνουν κάτι σαν αυτό που στην Κούβα λέμε conga (δηλαδή “φιδάκι” πιάνει ο ένας τη μέση του μπροστινού και προχωρούν σε μια ελικοειδή κίνηση που δεν οδηγεί πουθενά, για το τρίψιμο γίνεται η φάση), σε άλλες ήταν σε παρέες τρία-τρία κορίτσια ή αγόρια που χόρευαν μεταξύ τους περιστρεφόμενοι γύρω από τον κεντρικό πυλώνα κι αφού κοζάριζαν ποιος τους άρεσε από την τριάδα/τετράδα του ααντίθετου φύλου, τσουπ γινόταν το κονέ. Ο χορός δεν είχε βήματα, κανόνες κλπ, ήταν ένα πράγμα άναρχο, όχι σέξι, σα παιδικό πάρτι έμοιαζε. Αλλά το να βλέπεις όλους αυτούς τους νέους ανθρώπους σε έκσταση ήταν πολύ όμορφο. Σίγουρα πιο όμορφο από τις άθλιες φωτογραφίες μου, αφού η εξεδρα των επισήμων ήταν η χειρότερη θέση κι ακόμη κι όταν την εγκαταλείψαμε μας χωριζε το σκοινάκι των διοργανωτών από τον κύκλο του πάρτι, ήμασταν κι εμείς περιορισμένοι με τους λίγουρες. Κρίμα γιατί μερικές μορφές ήταν απίθανες, όπως ένας τυπάς που χόρευε κραδαίνοντας ένα τσεκούρι, κάτι κορίτσια με απίθανες κομμώσεις, ένας που όντως χόρευε ωραία και τον κοιτούσαν όλες κλπ.

Κράτησε 3 ώρες... και πιθανόν και παραπάνω, είπαμε να την κάνουμε για να δούμε τις κοιλάδες. Αλλά μέχρι να βγούμε, να βρούμε τον οδηγό, να ξεπαρκάρουμε κλπ, σχεδόν είχε νυχτώσει. Δεν πειράζει κάναμε άλλη μια βόλτα στο χωριό και είδαμε πως όντως οι περισσότεροι επισκέπτες έφυγαν. Βρήκαμε ένα πολύ λοκάλ εστιατόριο και φάγαμε ό,τι είχε: κακομαγειρεμένο κοτόπουλο, ένα ρύζι μπιριάνι που αν το μάθουν Ιρανοί/Ινδοί ότι ο μάγειρας τολμάει να το πει έτσι θα τον ανασκαλόπιζαν κι ένα συμπαθές ψωμάκι. Καλή υποψηφιότητα κι αυτό το μαγειρείο για το πού πάθαμε τη... σερπαντίνα. Αλλά χαλάλι του. Κάτσαμε το βράδυ στο δωμάτιο, συζητήσαμε και πέσαμε για ύπνο νωρίς: αύριο είχε πολύ και δύσκολο δρόμο. Ωραία πράγματα δηλαδή.

 

[Yorgos]

Κάτω ομελέτα με το κλασικό ψωμί paratha, πάνω στο πιάτο καρυδόπιτα. Χεστήκατε θα μου πείτε. Κι εμείς... αλλά κυριολεκτικά δυστυχώς.

Πρώτη θέα του χωριού βγαίνοντας από το κατάλυμα

Ωραίες εικόνες στα δρομάκια.

Ο χώρος για τις "ακάθαρτες" γυναίκες τις δύσκολες ημέρες.

Φέρετρα στο νεκροταφείο.

Καμπάνια για να επισκέπτεται ο κόσμος τα οδοντιατρεία.

Εικόνες σε μαγαζάκια και σπιτάκια.

Φοβερά κοχύλια στα μαλλιά.

Το γλέντι όπου μεράκλωσαν.

Φοβερά παιδάκια παίζουν κρίκετ στην κεντρική πλατεία.

Το δεύτερο κατάλυμά μας.

Στο δρόμο για το φεστιβάλ.

Οι θεατές στις στέγες μου θύμισαν Ελ Πάσο Καλλιθέας .

Η εξέδρα των επισήμων.

Δε ρώτησα τι είναι αυτό στη διπλανή μου θέση.

Το επίκεντρο του φεστιβάλ είναι εδώ αλλά χορευτές δε βλέπαμε.

Ακόμη κι ο λευκός κύριος με το κίτρινο καπελάκι που βλέπετε, από τη Hunza ήταν.

Κοιλάδα Bumburet, πού είναι οι Καλάς σου;

Ε αφού δεν ξεκινούσε το φεστιβάλ, χτυπήσαμε τα βρώμικα (και μας χτύπησαν κι αυτά).

Άρχισε να πλακώνει κόσμος.

Αυτός ο σεβάσμιος (και πολύχρωμος) κύριος ήταν κάποιου είδους VIP.

Ξεκίνησε ο χορός.

Στο βάθος οι λίγουρες, σε απόσταση ασφαλείας.

Κι ο ενθουσιώδηε θεούλης με το τσεκούρι.

Full house στο tinder των Καλάς.

αν δει κανείς προσεκτικά, διακρίνει και το καμάκι.

Αυτή εκεί στη μέση την κρατούσαν, επειδή ήταν ντίρλα, έτοιμη προς κατάρρευση.

Τα απεχθάνομαι τα βίντεο αλλά η αλήθεια ειναι πως δεν είναι εύκολο χωρίς αυτά να μεταδώσει κανείς τον παλμό του φεστιβάλ. Ελπίζω να δουλέψει αυτό, δεν έχω ξαναβάλει βίντεο:

Και μια βόλτα στο χωριό.

Κάτω παίζουν κρίκετ, πάνω παρακολουθούν.

Kι αυτός ήταν κάποιος επίσημος.

Ο καλός μας Kaal.

 

[jimp]

Γιώργο μπας και πήρες τηλέφωνο; Για έναν φίλο ρωτάω, What's up, viber, messenger;

 

[Yorgos]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 15
Chitral, διάρροια και κάποιο Mastuj​

Αναχώρηση σήμερα από το, ήσυχο πια, Karakul, αυτή τη φορά με τζιπ. Οδηγός ο σοβαρός Sardar, που μάθαμε ότι αν και 40 χρονών έχει... δέκα παιδιά (βάλτε λίγο φρένο ρε παιδιά) και συνοδός ο χαμογελαστός, χαρά της ζωής Νασίρ, με άθλια Αγγλικά αλλά με τόση θετική ενέργεια που δεν παίζει ρόλο. Είδαμε ωραίες εικόνες από την καθημερινότητα των Καλάς, μιας που είχε τελειώσει το φεστιβάλ τους και συνειδητοποιήσαμε πόσο πιο εύκολα κινείται κανείς σε αυτούς τους κατσικόδρομους με τζιπ και τι άθλο έκανε ο καημένος ο Sayed για να μας φέρει μέχρι εδώ με τη σακαράκα του, καλά να είναι ο άνθρωπος.

Αρκετές οι βουκολικές εικόνες, ο πρώτος μας στόχος ήταν το Chitral, που το είχε βάλει στο μάτι ο Τζόρντι, κυρίως λόγω της πολιορκίας του οχυρου του Chitral το 1892 όπου μια μικρή ομάδα Βρετανών στρατιωτών (καλά, οι περισσότεροι Σικχ ήταν), κατάφερε να κρατήσει το οχυρό απέναντι σε πολλαπλάσιες δυνάμεις τοπικών φυλάρχων επί 46 μέρες, μέχρι που ήρθαν ενισχύσεις, το μεγάλο κομμάτι των οποίων έπρεπε να διασχίσει το Sandur Pass. Η μάχη θεωρείται μια από τις σημαντικότερες την εποχή του Μεγάλου Παιχνιδιού, και φυσικά ο Τζόρντι δε θα μπορούσε να μην ξέρει τα πάντα γι αυτή. Μιλάμε για άνθρωπο που δεν έχει βγάλει το Λύκειο (όπως και ο έτερος αγαπημένος συνταξιδιώτης μου) αλλά είναι κινητή εγκυκλοπαίδεια και οι γνώσεις του δε σταματούν να με εκπλήσσουν.

Τόσο ο οδηγός όσο και ο Νασίρ φάνηκαν να εκπλήσσονται που θέλαμε να επισκεφθούμε το παλάτι/οχυρό, το οποίο φαινόταν κλειστό, αλλά ο Νασίρ επέμεινε, χτύπησε την πόρτα, μίλησε με το φύλακα για πάνω από 10 λεπτά και βουαλά, μας επέτρεψαν να μπούμε, αποδεικνύοντας τη χρησιμότητά του. Στο οχυρό δεν έχει και πολλά να δεις απέξω, ο φύλακας ωστόσο μας άνοιξε και το εσωτερικό και άξιζε τον κόπο. Καταρχήν να πούμε πως ιδιοκτήτης εξακολουθεί να είναι ο νυν βασιλιάς του Chitral, απόγονος του Shuja-Ul-Mulk , δηλαδή του 12χρονου που διόρισαν ως βασιλιά/διοικητή οι Βρετανοί μετά τη νίκη τους εκεί. Ο βασιλιάς πια έχει μετακομίσει σε ένα κτίριο απέναντι, ωστόσο το παλάτι χρησιμοποιείται ως η αίθουσα διεξιώσεών του και είχε ενδιαφέρον. Με την καθοδήγηση του φύλακα είδαμε το γραφείο του βασιλιά, τη βιβιοθήκη, την τραπεζαρία, μερικές ωραίες φωτογραφίες, αυθεντικά όπλα της ιστορικής μάχης και τη μεγάλη αίθουσα δεξιώσεων όπου επέμεναν να μας φωτογραφίσουν. Όμορφη επίσκεψη που δε θα είχαμε μπορέσει να πραγματοποιήσουμε αν δε μας βοηθουσε ο Νασίρ.

Μετά μπήκαμε στο παραδιπλανό τζαμί, που ήταν χαριτωμένο, και κάπου εκεί συνειδητοποίησαμε ότι αν φεύγαμε απευθείας για το παγκοσμίως άγνωστο Mastuj, όπου είχαμε πει ότι θα διανυκτερεύαμε, θα φτάναμε υπερβολικά νωρίς. Οπότε είπαμε να κάτσουμε μια ώρα στο Chitral, να δούμε λίγο πώς ζει ο κόσμος εκεί. Μικρή πόλη, μικρό το παζάρι αλλά χαριτωμένο κι ευγενέστατοι οι ντόπιοι. Μάταια προσπάθησε ο Τζόρντι να βρει μια σιμ για τη φωτογραφική του μηχανή, γνωρίσαμε όμως μεταξύ άλλων έναν υπέργηρο παππού που επέμενε πως μέχρι σήμερα ανεβαίνει το απέναντι βουνό προκειμένου να κόβει δέντρα για καύσιμη ύλη. Εννοείται πως ο Τζόρντι αγόρασε μια πετρούλα για τη γυναίκα του, πως εγώ χτύπησα ένα μπιφτεκοκεμπάμπ και συνεχίσαμε, με το δρόμο να επιδεινώνεται εντυπωσαικά. Απ' ό,τι φαίνεται σε αυτή τη χώρα ή “χαλί” θα τον έχουν κάνει το δρόμο, ή θα είναι χάλι. Μέση κατάσταση δεν υπάρχει. Ταυτόχρονα με την επιδείνωση του δρόμου όμως αποκαλύφθηκαν τοπιάρες με χιόνια αλλά και παντού μηνύματα για το νέο ιμάμη, τον οποίο ο Νασίρ και ο Sardar μας αποθέωσαν.

Εν τέλει φτάσαμε στο Μastuj, που δε φαινόταν να είναι κάτι παραπάνω από ένα χωριό τριών δρόμων, με λιγότερα από 10 μαγαζάκια. Οι οδηγοί μας έψαξαν να μας πάνε σε ένα περιποιημένο κατάλυμα αλλά το κόστος ήταν μεγάλο και, αν καταλάβαινα καλά, δεν ήθελαν να μας παραχωρήσουν δωρεάν το δωμάτιο που διαπραγματεύονταν ο Νασίρ κι ο Sardar για λογαριασμό τους. Επομένως οδηγηθήκαμε σε ένα άλλο, φτηνότερο κατάλυμα, όπου μας δέχτηκαν για λιγότερο από 12€ κι επέτρεψαν και στους δύο “δικούς μας” να περάσουν τη νύχτα εκεί . Βασικότατο το μέρος, με δυο μονά κρεβάτια, πολύ χοντρές κουβέρτες γιατί δεν υπήρχε θέρμανση και ήμασταν πια πάνω από τα 2500 μέτρα.

Ο Τζόρντι δυστυχώς άρχισε να νιώθει άσχημα με ρίγη, πυρετό, κοιλόπονο κι αργότερα διάρροια. Οπότε βγήκα μόνος μου να ψάξω για φαγητό σε ένα μέρος που θύμιζε με τα όλα του Κεντρική Ασία, διέθετε μόνο ένα ανοιχτό “εστιατόριο” (Κυριακή γαρ), που σέρβιρε μόνο κοτόπουλο με ρύζι σε έναν... οντά. Θα το συνήθιζα από εδώ και πέρα, σπάνια θα βρίσκαμε κάτι διαφορετικό από κοτόπουλο με ρύζι.

Περπάτησα πάντως μέχρι την άκρη του χωριού όπου διάβασα πως υπήρχε ένα εγκαταλελειμμένο οχυρό απροσδιορίστου ηλικίας, που αποδείχθηκε πως βρισκόταν εντός του οικοπέδου ενός χαριτωμένου καταλύματος με γκαζονάκι και πικνίκερς. Το κλου πάντως ήταν η θέα των γύρω βουνών. Hindu Kush, ή αλλιώς Ινδοκαύκασε, είχαμε φτάσει πια και τις επόμενες μέρες θα σε απολαμβάναμε. Πήγα ένα κεκάκι που βρήκα σε ένα -ας το πούμε- φούρνο στον καημένο το Τζόρντι που ειχε αρχίσει να κάνει απανωτές διάρροια και κοιμηθήκαμε, για άλλη μια φορά σε ένα χωριό που δεν είχαμε ξανακούσει ποτέ. Καλά το πηγαίναμε το ταξίδι κι εγώ βρισκόμουν ακόμη στο 1/3 του του...

 

[Yorgos]

To φως έπεφτε πολύ ωραία κατά την έξοδό μας από την κοιλάδα Bumburet των Καλάς.

Και είχαμε αρκετές σκηνές καθημερινότητας, όπως ανθρώπους που κουβαλούσαν ξύλα ή παιδάκια που πήγαιναν στο σχολείο.

Επιστροφή από το γνώριμο δρόμο.

Μου έκανε εντύπωση πώς όλοι οι οδηγοί σταματούσαν να χαιρετίσουν τους πεζούς πρεσβύτερους. Οι οποίοι κατά τον Sardar ζουν πολύ συχνά άνω των 100 ετών.

Μόνιμη εικόνα αυτή με τους ανθρώπους που ρεμβάζουν.

Το οχυρό του Chitral όπου έγινε η πολιορκία.

Και κάπου εδώ απέναντι βρίσκονταν οι πολύ περισσότεροι αντίπαλοι πολιορκητές.

Το παλαιότερο κομμάτι του οχυρού είναι αυτός ο πύργος.

Μας άφησαν να μπούμε μέσα.

Αυτός πρέπει να είναι ο δωδεκάχρονος βασιλιάς που επέβαλαν οι Βρετανοί όταν κέρδισαν.

Κι αυτός νομίζω ο νυν.

Το σαλόνι, διέθετε κι ένα από τα πρώτα τηλέφωνα της περιοχής.

Η βιβλιοθήκη, μέσα στα εντοιχισμένα παράθυρα βρίσκονταν βιβλία.

Ο θρόνος του βασιλιά.

Μαντέψτε ποιος έκατσε.

Αυθεντικά όπλα της ιστορικής μάχης.

Ωραίες οι ιστορικές φωτογραφίες.

Ο Νασίρ με το φύλακα.

Επέμεναν να ποζάρω κι εγώ.

Το τζαμί του Τσιτράλ εξωτερικά.

Κι εσωτερικά.

Αυτός έσπαγε τον πάγο με βαριοπούλα.

Το τζαμί από μακριά.

Ο Τζόρντι έκανε και γνωριμίες.

Μαγαζί που πουλούσε παραφερνάλια για το πόλο, το δημοφιλέστερο άθλημα μετά το κρίκετ (για πόλο με άλογα μιλάμε).

Μοτοσικλέτα North Face δεν είχα ξαναδεί.

Ένα από τα ελάχιστα βιβλιοπωλεία με μη αμιγώς θρησκευτικό υλικό που είδαμε στη χώρα.

Καλά, ο Τζόρντι αποβλακώθηκε εδώ, δε σταματούσε να κοιτάει τις πέτρες και φυσικά αγόρασε μία.

Street food.

O εντοιχισμένος φούρνος έβγαζε ένα μυστήριο.

Άρχισαν να φαίνονται τα χιονισμένα βουνά, όμορφη διαδρομή, προφανώς είχαμε δρόμο μέχρι το ΚΑρακορούμ ακόμη βέβαια.

Επιθετικό μάρκετινγκ ο Χασάν στις ερημιές.

Άμα βλέπω βουνοκορφές αγαλλιάζει η ψυχή μου.

Γνωρίσαμε κάτι μηχανόβιους από τη Χούνζα. Πίσω, ο τρόπος που μεταφέρονται οι ντόπιοι.

Η επιγραφή Didak Mubarak στο βουνό αναφέρεται στον ιμάμη που αναμενόταν να επισκεφθεί την περιοχή.

Εντάξει, κάποιες επιγραφές έμειναν στη μέση.

Το απλό κατάλυμα της ημέρας. Χωρίς θέρμανση, αλλά με τόσο χοντρές κουβέρτες ήμασταν ΟΚ. Δυστυχώς ο Τζόρντι σηκωνόταν από το κρεβάτι μόνο για να πάει στην τούρκικη τουαλέτα.

Εγώ έκανα μια βολτα στο χωριό.

Με τα πολλά το βρήκα το οχυρό, που ήταν άδειο όμως μέσα.

Η θέα απέξω όμως ήταν όμορφη, Hindu Kush επιτέλους ξεκινάνε τα βουνά.

Παρότι μικρό το χωριό, διέθετε και τράπεζα. Ε, κεφαλοχώρι ήταν.

Αυτό το περίεργο ρύζι και το κλασικό κακόμοιρο κοτόπουλο.

Το μαγειρείο. Δεν υπήρχε άλλη επιλογή έτσι κι αλλιώς κυριακάτικα.

 

[mourohavlos]

Γιώργο όποτε διαβάζω ιστορίες σου και τις... περιπέτειες σου, σκέφτομαι ότι για να γράφει σημαίνει ότι γύρισε και είναι καλά.
Αλλιώς θα ανησυχούσαμε...

 

[Yorgos]

Γιώργο όποτε διαβάζω ιστορίες σου και τις... περιπέτειες σου, σκέφτομαι ότι για να γράφει σημαίνει ότι γύρισε και είναι καλά.
Αλλιώς θα ανησυχούσαμε...

Σ ευχαριστώ.
Γενικώς δεν μπορω να πω οτι αντιμετωπίσαμε κάποια επικίνδυνη κατάσταση, μια χαρά ταξίδι ηταν με διαφορά απρόοπτα αλλα ποτε κατι το ανησυχητικό.

Είχα πει οτι θα κανω παύση λόγω φόρτου εργασίας αλλα τελικώς μια χαρα παει ο φόρτος, τουλάχιστον μέχρι τα μέση του μήνα, οποτε τουλάχιστον το κομμάτι του Πακιστάν θα ολοκληρωθεί, ελπίζω να προλάβω και την Κίνα πριν τις 15/7 που σφίγγουν τα γάλατα.

 

[Sassenach77]

10 σελίδες; Με μία σελίδα την άφησα την ιστορία, πότε έγιναν 10;.... όλη την έγραψες;... πότε πρόλαβες; Εδώ χρειάζομαι χρόνο για διάβασμα τώρα....

 

[erodios]

10 σελίδες; Με μία σελίδα την άφησα την ιστορία, πότε έγιναν 10;.... όλη την έγραψες;... πότε πρόλαβες; Εδώ χρειάζομαι χρόνο για διάβασμα τώρα....

Όλη;; Ε, όχι και όλη!! Στο 1/3 είμαστε ακόμα.
Αλλά ο Yorgos μας κάνει εντατικά καλοκαιρινά μαθήματα. Κάθε μέρα έχουμε εργασία για το σπίτι

 

[Sassenach77]

Όλη;; Ε, όχι και όλη!! Στο 1/3 είμαστε ακόμα.
Αλλά ο Yorgos μας κάνει εντατικά καλοκαιρινά μαθήματα. Κάθε μέρα έχουμε εργασία για το σπίτι

Μιλάς και εσύ που ξεκίνησες και εσύ ιστορία.... δεν σας προλαβαίνω! Πάλι καλά είμαι καλή στο διάβασμα

Εμένα πάντως μου αρέσουν οι ιστορίες που ανοίγω χάρτη!

 

[erodios]

Μιλάς και εσύ που ξεκίνησες και εσύ ιστορία.... δεν σας προλαβαίνω! Πάλι καλά είμαι καλή στο διάβασμα
Εμένα πάντως μου αρέσουν οι ιστορίες που ανοίγω χάρτη!

Μπααα, το δικό μου είναι απλώς πταίσμα, που ήδη μπαίνει στο αρχείο.
Εδώ όμως μιλάμε για Ομήρου Οδύσσεια!