Κίνα Πακιστάν Πώς είσαι έτσι vs Πώς έγινες έτσι – Πακισταν vs Κίνα

[poised]

το οποίο μάλιστα το προωθούν ως αλάτι Ιμαλαϊών (κι ας μην είναι) λόγω του ροζ χρώματός του.

Και φωτογραφικά ντοκουμέντα που αποδεικνύουν τα λεγόμενα του κυρίες και κύριοι (το δοχείο έχει επαναχρησιμοποιηθεί καμιά 20 φορές φυσικά)

 

[YiannisTS]

Γιώργο μπας και πήρες τηλέφωνο; Για έναν φίλο ρωτάω, What's up, viber, messenger; View attachment 542486

Οι γυναίκες Kalash έχουν μια εντυπωσιακή ομορφιά, μοναδική θα έλεγα, την οποία αναδεικνύει ακόμη περισσότερο η πολύχρωμη παραδοσιακή ενδυμασία.

 

[Yorgos]

Θα επανέλθω σήμερα. (το λέω για να αυτο-υποχρεωθώ)

 

[Yorgos]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 16
Άρχισαν τα όργανα, μουσικά και κοιλιακά
​

Το κατάλυμά μας δεν προσέφερε πρωινό. Εδώ θα μου πεις δεν προσέφερε ζεστό νερό, καζανάκι και θέρμανση, το πρωινό μας μάρανε. Πήγαμε όμως με το Νασίρ και το Σαρντάρ σε ένα τοπικότατο φούρνο/εστιατόριο με κάτι τάβλες, πάνω στις οποίες φάγαμε (ω τι έκπληξη) ομελέτα με paratha, δηλαδή το ένα και μοναδικό πρωινό που κυκλοφορεί στη χώρα. Και μετά πήραμε τα βουνά. Ή μάλλον τα κατσάβραχα, με το Τζόρντι να είναι πια αρκετά καλύτερα.

Η πρώτη εικόνα της ημέρας ήταν ακριβώς από τα κατσάβραχα. Περίπου 5 χιλιόμετρα έξω από τον επόμενο οικισμό, πάνω σε μια πέτρα στο πουθενά ένας τύπος είχε βάλει το λάπτοπ του και δούλευε. Ή κατέβαζε τσόντες. Γιατί εκεί; “Α στο χωριό του δεν πιάνει το ίντερνετ, παίρνει το μηχανάκι, οδηγεί 4-5 χιλιόμετρα κι έρχεται και κάθεται σε αυτό το βράχο για να δουλέψει”.

Πιάσαμε ένα καρόδρομο αλλά μπρος στις βουνάρες τι ειναι οι κραδασμοί. Όπου είχε κοιλάδα ήταν κατάφυτη, σε τοπία που μου θύμισαν το ομορφότερο μέρος στον κόσμο: τις Άνδεις. Σκοπός μας για αρχή ήταν το Sandur Pass στα 3800, όπου θα αφήναμε πια πίσω μας την επαρχία του Chitral και θα πιάναμε το Gilgit-Baltistan. Αλλά τα σύνορα των επαρχιών ήταν αδιάφορα μπροστά στη φύση. Η οποία ήταν και άσπιλη, όλα κι όλα είχε μια καλύβα που πουλούσε τσάι και κάτι ληγμένα πατατάκια κι ένα στρατόπεδο. Α, είχε κι ένα γήπεδο πόλο “το υψηλότερο στον κόσμο!” μου είπε όλο καμάρι ο Sardar που μου έδειξε ένα βιντεάκι με έναν αγώνα πόλο όπου γινόταν πραγματικά πανζουρλισμός, υποθέτω πως είναι το superbowl του Πακιστάν.

Κάτσαμε λίγο να θαυμάσουμε το τοπίο κι οι οδηγοί μας παρήγγειλαν τσάι, άφησαν τις πόρτες του τζιπ ανοιχτές (έτσι για να μπουν μερικές χιλιάδες μύγες) κι έβαλαν την (τοπικότατη εννοείται) μουσική στη διαπασών. Το τσάι έκανε μια μέρα και μια αιωνιότητα να ετοιμαστεί στη μεσαιωνική καλύβα κι ο Νασίρ με το Σαρντάρ μεράκλωσαν κι άρχισαν να χορεύουν με φόντο το Sandur Pass και τις χιονισμένες βουνοκορφές. Ήρθε το τσάι, το ήπιαν και... συνέχισαν, τόσο χαρούμενοι που ήταν εκεί κι έκαναν αυτό που ήθελαν. Εμείς καθίσαμε και τους βλέπαμε, μάλιστα ήρθε κι άλλο ένα τζιπ με ένα ζευγάρι μεσήλικων αθλητικών Ολλανδών και πιάσαμε κουβέντα ενώ ξεφόρτωναν τα ποδήλατά τους. Είναι επαγγελματίες διοργανωτές biking tours, αλλά τώρα βρίσκονται σε διακοπές για πολλοστή φορά στο Πακιστάν, όπου και θα έκαναν το Karakorum Highway (εφεξής KKH) και ήδη είχαν κάνει κάτι κουλές διαδρομές, χαρά στο κουράγιο τους.

Οι δικοι μας συνέχιζαν να χορεύουν στην ύπαιθρο με το καταπληκτικό backdrop, μόλις τελείωσε ο Τζόρντι τη διάρροιά του και φάγαμε δυο κρακεράκια τους συνεφέραμε και συνεχίσαμε. Η αλήθεια είναι πως με εξέπληξαν και οι δύο με το πόσο μουσικόφιλοι ήταν, κυριολεκτικά όλη τη μέρα έπαιζαν τραγούδια, μιλούσαν για μουσική και στον ελεύθερο χρόνο με το πέρας της οδήγησης κάθε μέρας έβαζαν πάλι ένα κινητό, κάθονταν να κααπνίσουν και άκουγαν μουσική, πάντα πακιστανική, δυστυχώς πολλές φορές με τουμπερλέκι αλλά δεν ήθελα να τους το χαλάσω.

Μετά το πέρασαμα Sandur τα τοπία άρχισαν να γίνονται όλο και πιο όμορφα, οι κοτρώνες όλο και πιο τραχιές, οι λίμνες όλο κι εντυπωσιακότερες και τα παιδάκια όλο και πολυπληθέστερα, άλλωστε σχολαγαν και τα σχολεία. Μου άρεσε η αλληλεγγύη ανάμεσα στους οδηγούς που, κάθε φορά που έβλεπαν κάποιο δύσμοιρο να έχει βλάβη, σταματούσαν όλοι να βοηθήσουν. Κάναμε στάση στο Gupis που δεν κατάλαβα ποιος ήταν ο λόγος που ο Αμπάς το είχε συμπεριλάβει στις στάσεις που έπρεπε να κάνουμε, αλλά μιας που πεινούσαμε κάτσαμε σε ένα εστιατοριάκι για φαγητό πληρώνοντας συνολικά... τρία ευρώ. Ναι, για τέσσερα άτομα, αν κι ο Τζόρντι έφαγε μόνο ρύζι. Εγώ βρήκα φακές με τηγανητό ρύζι κι αφού έφαγαν κι οι οδηγοί μας συνχίσαμε περνώντας από εγκαταλελειμμένα πλημμυρισμένα χωριά, υπενθύμιση του πόσες φυσικές καταστροφές έχει υποστεί αυτή η πολύπαθη χώρα: σεισμοί, τρομοκρατικές ενέργειες, πλημμύρες, καθιζήσεις κλπ. Σε κάποιο πέρασμα μάλιστα κολλήσαμε, περιμένοντας ένα γερανό να καθαρίσει το δρόμο από κάτι τεράστιες κοτρώνες, προϊόν κατολίσθησης. Γνωρίσαμε και τον αδερφό του Σαρντάρ, που ήταν επιβάτης σε άλλο όχημα και ήταν ολόιδιος. Περιέργως οι εκσκαφείς τελείωσαν γρήγορα κι αποτελεσματικά, οπότε υποθέσαμε ότι θα ανήκουν στο στρατό.

Περνώντας αρκετές κατσίκες και μερικές...καμήλες, φτάσαμε στο Gilgit και συγκεκριμένα στο ξενοδοχείο Madami 2, που έκλεισα μπαινοντας στην πόλη, υπό την έγκριση των οδηγών μας, που γνωρίζουν τους ιδιοκτήτες από άλλα τουρ και τους επέτρεψαν να μείνουν εκεί. Ένα απλό κτίριο που βασικά λειτουργούσε ως εστιατόριο ήταν, με ένα κηπάκο πέριξ του οποίου υπήρχαν κάποια βασικά δωμάτια. Για 17€ αξιοπρεπές ήταν , είχε και UPS για τις διακοπές ρεύματος που γινόντουσαν συνέχεια και μας υποσχέθηκαν πως ... κάποια στιγμή θα είχαμε και ζεστό νερό. Ο Τζόρντι ένιωσε τον ελαφρύ πυρετό του να ανεβαίνει οπότε παραγγείλαμε να μας φέρουν ρυζάκι στο δωμάτιο. Το βράδυ ήρθε κι η σειρά μου, είχα σοβαρή διάρροια και δεν κοιμήθηκα σχεδόν καθόλου, κακή εξέλιξη γιατί την επομένη είχαμε τρεκ. Και τι τρεκ, Fairy Meadows, όνομα και πράγμα.

 

[Yorgos]

O χορός Νασίρ και Σαρντάρ στο Sandur Pass

Πρωινάδικο.

Και ξεκινάμε στα κατσάβραχα.

Χρήστης ίντερνετ.

Χρήστης ίντερνετ με χιονισμένη βουνοκορφή.

Φοβερές οι κοιλάδες.

Και συνεχίζουμε να ανεβαίνουμε.

Καλά, αυτό με τα καλωσορίσματα στον ιμάμη είχε καταντήσει γραφικό.

Το μοναδικό "καφέ" στο Sandur.

Παρότι ληγμένη, δεν ήταν κακή η κοπριά.

Sandur με καραφλίτσα Τζόρντι.

Το μοναδικό καφέ εκ των έσω.

Μετά το πέρασμα ξεκίνησε η κατάβαση προφανώς.

Άρρωστοι και μη, κάτι φάγαμε.

Δύσκολη ζωή χωρίς υποδομές.

Πλημμυρισμένα χωριά.

Απέναντι από το ποτάμι κάποιοι όργωναν βιβλικά, με άροτρο.

Ο Σαρντάρ κι ο αδερφός του.

 

[annoula]

Είσαι πραγματικά ο Μάγιος Τσόκλης.
Δεν θα μπορούσα να κάνω τέτοιου τύπου ταξίδι για διάφορους λόγους αλλά αντιλαμβάνομαι ότι αυτό είναι ταξίδι με όλη την σημασία της λέξης.

 

[Yorgos]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 17
Ο πιο επικίνδυνος δρόμος στον κόσμο, το Killer Mountain και τα Fairy Meadows​

Ο Jordi ήταν πολύ καλύτερα πια, εγώ χάλια και με σοβαρή απώλεια αίματος, με λιγότερο από 90 λεπτά ύπνο. Το μόνο που δεν άλλαζε ήταν το πρωινό: Μία paratha, ομελέτα και τσάι. Ο Sardar και ο Nasir ήταν ενθουσιασμένοι, ειδικά ο Nasir που είναι από εκείνα τα μέρη. “Σήμερα θα δείτε το Nanga Parbat, το βουνό-δολοφόνο”, μου είπε όλο χαρά. Ακόμη πιο ενθουσιασμένος ήταν ο Sardar “ξέρετε ότι θα πάρουμε τον πιο επικίνδυνο δρόμο στον κόσμο ε;”.

Ναι ήξερα ότι τον λένε έτσι κι ότι γίνεται να περάσεις μόνο με τζιπ. Δεν έδωσα πολλή σημασία γιατί αυτό το χαρακτηρισμό τον έχω ακούσει για πολλούς δρόμους στα ταξίδια μου, από το Νεπάλ μέχρι τη Βολιβία. Ο Τζόρντι ήταν λίγο πιο ανήσυχος γιατί έχει μια ελαφριά μορφή ακροφοβίας, αλλά ήθελε πολύ να φτάσουμε να δούμε το Nanga Parbat. Από μακριά βέβαια, γιατί η ανάβαση είναι υπόθεση 20 ημερών, εμείς θα πηγαίναμε απλά στα Fairy Meadows, τα λιβάδια στους πρόποδές του, γνωστά για τη φυσική τους ομορφιά, την πρόσβαση μόνο με τα πόδια (και μέχρι ενός σημείου με ειδικά τζιπ) και τη δυνατότητα (με λίγη τύχη) να δεις το περί ου ο λόγος βουνό, που στοίχισε τόσες ανθρώπινες ζωές κατά τις πρώτες (κυρίως γερμανικές) ορειβατικές αποστολές. Μέχρι σήμερα, θεωρείται απείρως πιο δύσκολο από το Έβερεστ τόσο επειδή η υψομετρική διαφορά από το base camp είναι σχεδόν διπλάσια αυτής του Έβερεστ, όσο και γιατί διαθέτει τεράστιες κάθετες πλαγιές (μεταξύ των οποίων η πλαγιά Ρούπαλ), που στα 4.600 θεωρείται η υψηλότερη στον κόσμο. Ενώ δηλαδή το Έβερεστ είναι μια “απλή” (λέμε τώρα!) αντοχή στο υψόμετρο, το Nanga Parbat απαιτεί ακραίες αλπινιστικές ικανότητες, μπόλικη τεχνική και περισσότερο κίνδυνο. Για να καταλάβει κανείς, η πρώτη επιτυχής χειμερινή ανάβαση έγινε μόλις το 2016, όταν στο Έβερεστ σημειώθηκε τη δεκαετία του '80.

Τέλος πάντων, αυτά αφορούν τους ορειβάτες, όχι δυο ταπεινούς τρέκερς. Εμείς για αρχή είχαμε μια απλή διαδρομή μέχρι τη γέφυρα Raikot, με μια στάση στο Junction Point of the Three Mountains Ranges, δηλαδή εκεί όπου συναντιούνται τα Ιμαλάια, το Καρακορούμ και το Hindu-Kush, όπου έχουν κάνει κι ένα μνημείο. Υπό άψογες συνθήκες θα έπρεπε να είναι ορατό και το Nanga Parbat, αλλά με τα σύννεφα που είχε δεν μπορέσαμε να διακρίνουμε την κορυφή του, που βρίσκεται στα 8.126. Δε μας πείραξε, ξέραμε ότι μάλλον θα είχαμε ευκαιρίες στο τρεκ.

Στο Raikot αφήσαμε το τζιπ μας. Ήταν πολύ μεγάλο κι επιπλέον για τη διαδρομή του “πιο επικίνδυνου δρόμου στον κόσμο” απαιτούνται ικανότητες κι εμπειρία που όσοι δε μένουν εκεί δεν την έχουν. Πράγματι, υπάρχουν μπόλικα μικρά τζιπάκια τα οποία περιμένουν υπομονετικά να εμφανιστούν οι ντόπιοι και ξένοι που θέλουν να φτάσουν μέχρι το χωριό Tattu, απ' όπου ξεκινάει το τελικό τρεκ μέχρι τα Fairy Meadows. Ψύχραιμους τους είδα και οι τιμές ήταν τυπωμένες και σύμφωνες με ό,τι είχα διαβάσει, οπότε υποθέτω πως υπάρχει κάποιου είδους συνεταιρισμός και πως εργάζονται όλοι εκ περιτροπής.

Ο οδηγός μας γι'αυτά τα 15 χιλιόμετρα που ανάλογα με τις συνθήκες παίρνουν από μιάμιση έως και δυόμιση ώρες ήταν ένας κοκαλιάρης κύριος γύρω στα 40 (υποθέτω, είναι λίγο απροσδιορίστου ηλικίας οι Πακιστανοί, θα μπορούσε να είναι και 28 και 52), το τζιπ είχε μέσα κάτι λαχανί μαξιλαράκια από καρδούλες και μόνο τότε συνειδητοποίησα ότι θα ερχόταν και ο Sardar μαζί μας. Τον Nasir τον περιμέναμε, άλλωστε ο άνθρωπος trekking guide είναι και τα ξέρει αυτά τα μέρη, αλλά ο Sardar γιατί δεν έμενε στο Tattu, στο ξενοδοχείο όπου αφήσαμε το τζιπ του; “Φίλε κάνει 9€ εκεί η διναυκτέρευση”, μου είπε ντροπαλά. Κατάλαβα ότι θα έμενε μαζί με το Nasir καθαρά για λόγους εξοικονόμησης. Στριμώχτηκαν οι δυο τους με το Τζόρντι στο πίσω μέρος του τζιπ κι εγώ έκατσα δίπλα στον οδηγό, άλλωστε ο Τζόρντι επίτηδες έκατσε στη μέση πίσω για να μη βλέπει “το χάος”. Εμένα πάλι τα κατσάβραχα μου αρέσουν και τους γκρεμούς δεν τους φοβάμαι, οπότε ανέλαβα να βγάλω εγώ φωτογραφίες. Ο Sardar ήταν πανευτυχής, δεν μπορούσε να περιμένει. Όταν τον ρώτησα αν θα οδηγούσε ποτέ εκεί γέλασε με την καρδιά του. “Είσαι τρελός ρε φίλε;”.

Ξεκινήσαμε. Πολύ συγκεντρωμένος ο οδηγός, στενός ο δρόμος, που πρακτικά ήταν πέτρες και χώμα στο χείλος του γκρεμού. Αρχικά ο γκρεμός από κάτω ήταν μικρός αλλά σύντομα έγινε απότομος και βαθύς, ενώ το μονοπάτι (δεν αξίζει να λέγεται δρόμος) έγινε τόσο στενό που σε κάποια σημεία μετά βίας χωρούσε το δικό μας τζιπάκι και στα περισσότερα δεν υπήρχε περίπτωση να χωρέσει άλλο, αν ερχόταν από την αντίθετη κατεύθυνση, που φαντάζομαι πως αν συμβεί ο ένας εκ των δύο θα κάνει φουλ όπισθεν μέχρι να βρει χώρο να κάνει στο πλάι. Ευτυχώς άλλο αμάξι δεν έτυχε να συναντήσουμε και η θέα γινόταν όλο και καλύτερη, πραγματικά πολύ εντυπωσιακή η διαδρομή, όπως και το ότι 2-3 φορές πέσαμε σε ανθρώπους που τον έκαναν με τα πόδια, καμιά φορά με παιδιά στα χέρια.

Υπήρξαν και σημεία που αναρωτήθηκα τι θα γίνει αν βρέξει, γιατί ήταν και μουντός ο καιρός: τεράστιες λακούβες, πέτρες πεσμένες που αποδείκνυαν πως υπήρχαν κατολισθίσεις, μια πολύ στενή στροφή όπου το τζιπ χωρούσε μιλιμετρικά κι από κάτω μας είχαν φτιάξει ένα ξύλινο υποστήλωμα που ήταν έτοιμο να καταρρεύσει, και άλλα εμπριμέ που, με δεδομένο ότι δεν μπορούσα να βγω κι από το τζιπ, αποτυπώθηκαν μάλλον χλωμά στις φωτογραφίες του κινητού μου. Αφού περάσαμε σε τέσσερα σημεία ισάριθμούς μικροσκοπικούς οικισμούς (ο ένας δεν μπορεί να είχε πάνω από 10 άτομα), φτάσαμε στο σημείο χωρίς επιστροφή. Ή τέλος πάντων στο σημείο όπου δεν μπορούσε να προχωρήσει άλλο το τζιπ κι άρα ξεκινούσε το τρεκ.

Πληρώσαμε τον άνθρωπο τα 28€ που κόστιζε η όλη εμπειρία περίπου 75 λεπτών (δεν έβρεχε, δε βρήκαμε κίνηση, η μοναδική βλάβη σε μια ρόδα διορθώθηκε επιτόπου) και βρεθήκαμε σε ένα χωριουδάκι όπου ο Νασίρ τους ήξερε όλους, μα όλους. Περιμέναμε λοιπόν αρχικά κανένα μισάωρο για να τους χαιρετίσει όλους, περάσαμε τη χρωματιστή γεφυρούλα και ξεκινήσαμε την ανάβαση 6,5 χιλιομέτρων. Ωραίο τρεκ, ωραία φύση, για κάποιο λόγο ο Νασίρ στο σταυροδρόμι που επέλεγες “tourist way vs local way” επέλεξε το δεύτερο. Γρήγορα όμως κατάλαβα ότι κάτι δεν πάει καλά με μένα. Ο Τζόρντι, που είναι απλά reasonably fit πήγαινε σφαίρα σε αντίθεση με μένα, που κάθε βήμα μου με βάραινε. Να είναι το υψόμετρο; Σιγά το υψόμετρο, στα 2700 ήμασταν και θα ανεβαίναμε περίπου 700 μέτρα, δεν ήταν και τίποτε το ασυνήθιστο. Αγκομαχούσα σε μια ανάβαση απλή για τα δικά μου δεδομένα, σα να γέρασα απότομα. Ο Νασίρ γύρισε, πήρε την τσάντα μου (μόνο το daypack είχαμε πάρει, άλλωστε δυο βράδια θα καθόμασταν όλα κι όλα) και περπατούσε διακριτικά πίσω μου. Έπιασε ψιλόβροχο κι ευτυχώς συνέβη λίγα μέτρα πριν από μια καλύβα όπου σε μεσαιωνικές συνθήκες μας έφτιαξαν noodles και τσαγάκι. Εξακολουθούσα να νιώθω πολύ αδύναμος, ξαποστάσαμε λίγο γιατί η βροχή δυνάμωσε, αλλά κι όταν σταμάτησε πάλι ένιωθα να μην έχω δυνάμεις. Σκοτεινές μαύρες σκέψεις πέρασαν από το μυαλό μου. Μήπως γέρασα; Τι τα θέλω εγώ τα ταξίδια; Μήπως να κάτσω σπίτι μου να ασχοληθώ με το μαγείρεμα, να βγάλω δίπλωμα οδήγησης, να κάνω παιδιά, να αγοράσω δεύτερο ζευγάρι παπούτσια; Μήπως να αρχίσω να πίνω καφέδες; Ναι, σε αυτό το σκοτεινό σημείο έφτασα, να σκέφτομαι να πάω σε καφετέρια. Το κατάλαβα το βράδυ, αλλά ο συνδυασμός διάρροιας και απώλειας αίματος (καλή όρεξη σε όσους διαβάζουν τρώγοντας) με είχε αποδεκατίσει, χώρια που είχα κοιμηθεί ελάχιστα.

Τέλος πάντων, η οπτική επαφή με το υψίπεδο που ήταν ο προορισμός μας μου έδωσε δύναμη και το σκότωσα το θεριό, μιλάμε για δυόμιση ώρες όλες κι όλες, μαζί με μισάωρη στάση και με τον καημένο το Νασίρ να κουβαλάει την αποσκευή μου. Μέσα σε όλα αυτά, ξέχασα ότι απολαύσαμε μια σύντομη αλλά δυνατή και καθαρή θέα του Nanga Parbat. Μπήκαμε στο χωριό και, εξουθενωμένος, ξαφνιάστηκα. Ήταν πολύ πολύ μικρότερο κι εντελώς διαφορετικό απ' ό,τι περίμενα, πρακτικά είχε 10 κτίρια, όλα σαλέ. Μη φανταστείτε τίποτε σαλέ Ελβετίας, αλλά προφανώς κτίσματα που φιλοξενούσαν τρέκερς ή την ακατανόητη για μένα φυλή των ορειβατών. Το μόνο που σκεφτόμουν είναι πού θα πάω να σωριαστώ και πόσο ανώδυνη θα είναι η διάρροια (και καλή χωνεψη!). Ο Νασίρ βεβαια που τους γνώριζε όλους, άρχισε τις δημόσιες σχέσεις. Κάτσαμε σε ένα παγκάκι ενώ μιλούσε με τον ιδιοκτήτη ενός ξενοδοχείου (καλά τέσσερα πρέπει να είναι όλα κι όλα), μάλλον προσπαθώντας να εξασφαλίσει δωρεάν διαμονή γι αυτόν και το Sardar. Τότε ήταν που κοίταξα τριγύρω και συνειδητοποίησα το πόσο ονειρικό είναι το τοπίο τριγύρω. Κρίμα που ένιωθα πως έχω πυρετό γιατί το μέρος είναι βγαλμένο από πίνακα.

Τελικώς μας έβαλε να συνομιλήσουμε (εγώ δηλαδή γιατί ο Τζόρντι εξακολουθούσε να μην πολυκαταλαβαίνει τους Πακιστανούς) με τον ιδιοκτήτη του καλύτερου πανδοχείου (πολύ καλύτερος όρος από το πομπώδες “σαλέ”), που ήταν μια εντυπωσιακή μορφή Θιβετιανού αλλά με γαλάζια μάτια, σε βαθμό που τον κοιτούσα σα χαζός, αλλά ήμουν και τόσο αδύναμος που μάλλον έπαιζε κι αυτό το ρόλο του. Μας έκανε μια έκπτωση , η τιμή περιλάμβανε και τους οδηγούς μας, που κατάλαβαν ότι για μας ήταν μεγαλούτσικο το ποσό (περίπου 30€ για όλους μαζί) και δεσμεύτηκαν αύριο να βρούμε κάτι φτηνότερο. Λίγο με ενδιέφεραν αυτά, ήθελα να πάω να ξαπλώσω κι ακόμη και τα σκαλιά της καλύβας μου με δυσκόλεψαν. Η καλύβα ήταν απολύτως basic με ντους με παγωμένο νερό, αλλά είχε ευρωπαϊκού τύπου τουαλέτα και πολύ χοντρές κουβέρτες, συν μια ελπιδοφόρα φουφού και το παλικαράκι μου μας συνόδεψε μας είπε ότι το βράδυ θα έρθουν να την ανάψουν. Χώθηκα στο κρεβάτι και καλύφθηκα με τις κουβέρτες, πήρα κι ένα panadol κι είπα στο Τζόρντι ότι θα ξεκουραστώ για μια ώρα, που τελικά ήταν τρεις.

Όταν ξύπνησα είχα ιδρώσει, καλό αυτό, αλλά εξακολουθούσα να νιώθω τρελή αδυναμία. Ο Τζόρντι είχε πάει για περπάτημα στο “κάτω” χωριό όπου έχει τις 5-10 καλύβες που μένουν οι ντόπιοι, δεν ήθελε να με ξυπνήσει την ώρα που του είπα γιατί με είδε κατάκοπο, κι έτσι ήμουν μόνος. Κατέβηκα στη σάλα στο ισόγειο όπου βρισκόταν το εστιατόριο, ζήτησα μια κοτόσουπα κι ένα ρυζάκι, κι ένα μεγάλο μπουκάλι νερό στο οποίο έβαλα αλάτι και ζάχαρη. Στα δέκα λεπτά ένιωσα άλλος άνθρωπος. Όχι κανονικός άνθρωπος, αλλά άνθρωπος. Πήγα να ψάξω το Τζόρντι, δεν τον βρήκα αλλά έμεινα να χαζεύω το μέρος, αφού δεν τον βρήκα και δεν μπορούσα να περπατήσω και πολύ. Η ομίχλη που είχε πέσει το έκανε ακόμη πιο όμορφο.

Ίντερνετ δεν υπήρχε βέβαια και ξέραμε πως το ρεύμα θα μας εγκατέλειπε το βράδυ. Βρήκα το Τζόρντι αργότερα και πιάσαμε και κουβέντ αμε το Νασίρ. Αυτός έχει μια sim που κάνει μόνο για εκείνα τα μέρη, οπότε είχε ίντερνετ και -τι καλούλης- μου έδωσε το κινητό του για όλο το βράδυ ώστε να το κάνω hotspot. Όσο άντεξε δηλαδή γιατί με το που έπεσε το ρεύμα χάθηκε το σήμα. Τουλάχιστον ήρθε ο πιτσιρικάς και μας άναψε τη σόμπα και ζεσταθήκαμε. Έκανα 4 ωραίες διάρροιες με άιμα, που δεν είχα καταλάβει αν ήταν κάποια μόλυνση (κακό σενάριο) ή καμια αιμορροϊδα που δεν είχα ποτέ μου. Για όσους ακόμη τρώτε, ήταν το δεύτερο τελικώς, καλή χώνεψη.

Ήμουν κατάκοπος αλλά ήπια όσο πιο πολύ νερό με αλατοζαχαρόνερο μπορούσα και πήρα κι άλλο ένα αντιπυρετικό κι ένωσα καλύτερα. Κέρδισαν και οι Νικς, οπότε έγινα ακόμη καλύτερα, έλπιζα αύριο να μπορέσω να ακολουθήσω στο Bayal, απ' όπου είναι ακόμη καλύτερη η θέα του killer mountain, αλλά ήταν ακόμη ψηλότερα, ήμασταν άλλωστε ήδη στα 3.300, και δεν ήξερα αν θα τα κατάφερνα. Πάλι καλά που είχαμε δυο βράδια γιατί να κάνω κατάβαση και τον “πιο επικίνδυνο δρόμο του κόσμου” με τέτοια απώλεια άιματος δε νομίζω πως θα μπροούσα. Τουλάχιστον ο Τζόρντι ήταν πια πλήρως καλά και του άρεσε πολύ και η βόλτα που έκανε. Έλπιζα πως, όπως και αυτός, θα ξεπερνούσα το θέμα στο διήμερο και θα μου απέμεναν μερικές μη ακατάσχετες διάρροιες (spoiler: δεν ξέρω τι τροφική δηλητηρίαση πάθαμε, αλλά ο Τζόρντι μέχρι και 2 εβδομάδες μετά την επιστροφή του στην Ισπανία είχε θέματα που τελικά εξαφανίστηκαν). Κοιμηθήκαμε όταν έφυγε το φως.

 

[Yorgos]

Φτάνοντας στο σημείο όπου τέμνονται οι τρεις μεγάλες οροσειρές.

Όπου υπάρχει κι ένα μνημείο μάλλον σοβιετικής νοοτροπίας.

Ε κοιτάξτε αριστερά ντε.

Ορίστε, κοιτάξατε. Αυτό είναι.

Το τζιπάκι στο οποίο μπήκαμε.

Κανονικά στο first dates με κάτι τέτοιο θα πρέπει να τους πηγαίνουν.

Στην αρχή ο δρόμος ήταν σχετικά πλατύς.

Πολλά χαμόγελα.

Συγκεντρωμένος ο οδηγός. Ευτυχώς.

Άρχισε να στενεύει ο δρόμος, απειλούσε και με βροχή ο καιρός, τελικά μόνο κάτι σταγονίτσες έριξε.

Αν ερχόταν άλλο όχημα ένας εκ των δύο έπρεπε να κάνει όπισθεν.

Η θέα ήταν πολύ όμορφη.

Λογικό είναι να έχουν πέσει και κοτρώνες.

Συναντήσαμε και πεζούς.

Κοιτώντας προς τα πίσω.

Αυτό διορθώθηκε γρήγορα.

Έφτιαξε ο καιρός προσωρινά.

Δεν ξέρω πόσα χιλιόμετρα περπατούν αυτοί οι άνθρωποι και μάλιστα με μωρό στα χέρια.

Χμ.

Μικρές κοινότητες στο δρόμο.

Φτάσαμε στο χωριό απ' όπου ξεκινάει το τρεκ. Όλους αυτούς έπρεπε να τους χαιρετίσει εγκαρδίως ο Νασίρ.

Περνάμε τη γεφυρούλα.

Και ξεκινάμε το τρεκ.

Στρωτό το μονοπάτι.

Ευτυχώς όταν άρχισε να βρέχει βρεθήκαμε κοντά σε αυτή την καλύβα.

Κυρίες και κύριοι, το Nanga Parbat, η ένατη ψηλότερη βουνοκορφή στον κόσμο.

Έμενα πολύ πίσω από τους άλλους, κάθε βήμα μου φαινόταν άθλος και δεν έχω συνηθίσει έτσι.

Ντροπαλή η βουνοκορφή, εμφανιζόταν κι εξαφανιζόταν συνεχώς.

Όπως και να έχει η διαδρομή ήταν υπέροχη.

Φτάσαμε στο χωριό.

Τιμημένα βουνά με την πακιστανική σημαία.

Το ακριβό κατάλυμα.

Απίστευτο γαλάζιο μάτι ο τύπος.

Η θέα από την καλύβα μας.

Κι από το εστιατόριο που έκατσα να φάω την κοτόσουπα.

 

[Yorgos]

Απελπισμένη προσπάθεια ανάρτησης βίντεο διαδρομής προς Fairy Meadows

 

[Sassenach77]

Γνωρίζαμε ότι το “αστέρι” του μουσείου ήταν ο “King Priest”, το σημαντικότερο γλυπτό της Κοιλάδας του Ινδού,που βρέθηκε στο Moenjo Daro και υπολογίζεται ότι είναι από 1900π.Χ . Αυτό που δεν περιμέναμε είναι ότι αυτό που θα βλέπαμε είναι ένα πιστό αντίγραφο (το αυθεντικό φυλάσσεται κάπου στα υπόγεια του ιδίου κτιρίου επειδή δεν μπορούν να εγγυηθούν την ασφάλειά του στις αίθουσες που είναι ανοιχτές στο κοινό) και ότι όλο κι όλο είναι 17,5 εκατοστά. Για άλλα πράγματα αυτό το μέγεθος μπορεί και να είναι υπεραρκετό δε λέω (ούτε κρίνω) αλλά και οι δύο είχαμε την εντύπωση ότι θα βλέπαμε κάποιο άγαλμα κι όχι αγαλματίδιο.

Και να λέτε πάλι καλά που το είδατε, γιατί ήταν σε συγκεκριμένο χώρο και ήξερες που θα το βρεις για να το δεις! Το πρόβλημα δεν είναι το πόσα εκατοστά είναι, αλλά που βρίσκεται... Όχι σαν κάτι άλλους... που ψάχνουν να βρουν αγάλματα μεγάλων διαστάσεων μέσα σε τόσα άλλα χωρίς να ξέρουν οτι αυτό που ψάχνουν δεν είναι ούτε 50 εκατοστά. Και τελικά δεν το είδα

Δεν ήξερα ότι υπάρχει και ice hockey στη χώρα, αλλά μάλλον δεν είναι και πολύ δημοφιλές αν κρίνω από την έλλιψη ορθογραφίας.

Εμένα δεν μου κάνει εντύπωση η έλλειψη ορθογραφίας, αλλά οτι συμμετέχουν γυναίκες!...

 

[Sassenach77]

Ένας από τους φύλακες ήταν υπερνθουσιώδης, δεν ήξερε Αγγλικά αλλά τελικά καταλάβαμε ότι ήθελε το whatsapp του Jordi όπου συνεχίζει να του στέλνει σέλφι και βίντεο όπου κάνει καραόκε. Περίεργα πράγματα.

Τα ίδια κάνουν και μερικοί Αιγύπτιοι, κυρίως οι νεαροί που μας εξυπηρέτησαν, είτε σε καταλύματα, είτε σε μετακινήσεις που κάναμε μόνοι, δλδ χωρίς να μας συνοδεύει κάποιος Αιγύπτιος ξεναγός, οπότε είχαν το Whatsapp. Στην αρχή απαντούσα ευγενικά και όταν κατάλαβα οτι αν δεν το βουλώσω δεν θα σταματήσουν ποτέ, έπαψα να τους απαντώ και να μπαίνω να βλέπω τα μηνύματα κιόλας, γιατί αρχικά όταν έβλεπαν οτι "διαβάστηκε" το μήνυμα συνέχιζαν... Έχει κανα μήνα που σταμάτησε ο τελευταίος και η ιστορία τραβούσε απο το περασμένο Νοέμβρη... Αυτό που κατάλαβα ήταν οτι είχαν ανάγκη επικοινωνίας σε σημείου πρηξίματος! Δεν αναγνωρίζουν μέτρο σε αυτό... Είναι κάτι σαν διασκέδαση

 

[Sam-chal]

Και να λέτε πάλι καλά που το είδατε, γιατί ήταν σε συγκεκριμένο χώρο και ήξερες που θα το βρεις για να το δεις! Το πρόβλημα δεν είναι το πόσα εκατοστά είναι, αλλά που βρίσκεται... Όχι σαν κάτι άλλους... που ψάχνουν να βρουν αγάλματα μεγάλων διαστάσεων μέσα σε τόσα άλλα χωρίς να ξέρουν οτι αυτό που ψάχνουν δεν είναι ούτε 50 εκατοστά. Και τελικά δεν το είδα


Εμένα δεν μου κάνει εντύπωση η έλλειψη ορθογραφίας, αλλά οτι συμμετέχουν γυναίκες!...

Το ίδιο συμβαίνει και με την Τζοκόντα....