Κίνα Πακιστάν Πώς είσαι έτσι vs Πώς έγινες έτσι – Πακισταν vs Κίνα

[Smaragda53]

Μα τρως όλο "βρωμικα" βρε Γιώργο κι εσύ, σε αυτά τα μέρη τρώνε ρυζάκι σκέτο κι έχουν μαζί και ηλεκτρολύτες. Σου τα γράφει παθουσα, που εγχειρίστηκε κι αναγκάστηκε και 2 φορές να κάνει μετάγγιση. Είναι πολυ επικινδυνο να χάνεις έτσι αίμα, καλό είναι να προσέχεις. Πάντως ταξειδαρα κι ο χορός των οδηγών ξεσηκώνει ένα σωρό αισθηματα

 

[LULLU]

δεν ξέρω τι τροφική δηλητηρίαση πάθαμε, αλλά ο Τζόρντι μέχρι και 2 εβδομάδες μετά την επιστροφή του στην Ισπανία είχε θέματα που τελικά εξαφανίστηκαν). Κοιμηθήκαμε όταν έφυγε το φως.
[/QUOTE]..δεν ήταν τροφική δηλητηρίαση ήταν μια μικροβιακή γαστρεντερίτιδα .ευτυχώς τη βγάλατε χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα .....

 

[YiannisTS]

Απελπισμένη προσπάθεια ανάρτησης βίντεο διαδρομής προς Fairy Meadows

Για να ανεβάσεις βίντεο το οποίο περιέχει στο link τη λέξη shorts, θα πρέπει να την αντικαταστήσεις με τη λέξη embed.

 

[Sassenach77]

Τα απεχθάνομαι τα βίντεο αλλά η αλήθεια ειναι πως δεν είναι εύκολο χωρίς αυτά να μεταδώσει κανείς τον παλμό του φεστιβάλ. Ελπίζω να δουλέψει αυτό, δεν έχω ξαναβάλει βίντεο:

Σαν να βλέπω τα Ραγκουτσάρια της Καστοριάς

Το Πακιστάν έχει τρομερή ποικιλία εικόνων απο το νότο μέχρι το βορρά!!! Ίσως κάποια στιγμή καταφέρω να φτάσω απο το βορρά μέχρι τη Λαχώρη. Αλλά πιο νότια πολύ δύσκολο για μένα που είμαι γυναίκα...

 

[Sassenach77]

Άμα βλέπω βουνοκορφές αγαλλιάζει η ψυχή μου.

Εμένα πεταρίζει η καρδιά μου....

 

[Sassenach77]

..δεν ήταν τροφική δηλητηρίαση ήταν μια μικροβιακή γαστρεντερίτιδα .

Να ναι καλά τα γαλακτοκομικά που έχουν σε αυτά τα βουνά που στα πασάρουν σε κάθε γεύμα και με κάθε μορφή, ακόμα και στο τσάι βάζουν γάλα.... αξέχαστες διάρροιες σε κάτι βουναλάκια λίγο πιο βόρεια απο εκεί... και οι επιλογές για φαγητό είναι πολύ περιορισμένες σε αυτά τα βουνά

 

[LULLU]

Να ναι καλά τα γαλακτοκομικά που έχουν σε αυτά τα βουνά που στα πασάρουν σε κάθε γεύμα και με κάθε μορφή, ακόμα και στο τσάι βάζουν γάλα.... αξέχαστες διάρροιες σε κάτι βουναλάκια λίγο πιο βόρεια απο εκεί... και οι επιλογές για φαγητό είναι πολύ περιορισμένες σε αυτά τα βουνά

Σε αυτή τη περίπτωση υπάρχει εμμετος διάρροια αλλά όχι πυρετός και όχι αιματηρή διάρροια ..αίμα στα κόπρανα σημαίνει μικροβιακή λοίμωξη η ιογενη λοίμωξη ..αλλά πιάσαμε τα ιατρικά τώρα..ευτυχώς την έβγαλαν ελαφρά αφού κάνανε και πεζοπορία ...

 

[Yorgos]

Για να ανεβάσεις βίντεο το οποίο περιέχει στο link τη λέξη shorts, θα πρέπει να την αντικαταστήσεις με τη λέξη embed.

Σε ευχαριστώ πολύ.

 

[Yorgos]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 18
Το Bayal, το δείπνο στο Public House και διαρροιοϊστορίες σε υπό ανέγερση ξενοδοχείο
​

Το πρωί ένιωθα πολύ καλύτερα, το νεράκι με αλάτι και ζάχαρη έκανε δουλειά. Έφαγα το κλασικό μονότονο πρωινό κι επέστρεψα το κινητό στο Νασίρ, που μας ανακοίνωσε ότι θα αλλάζαμε ξενοδοχείο γιατί βρήκε κάτι φτηνότερο. Αλλά αυτό θα γινόταν μετά το τρεκ στο Bayal, που αναμενόταν ευκολότερο από το χθεσινό. Λογικό άλλωστε, εχθές από τα 2.600 πήγαμε στα 3.300, ενώ σήμερα θα φτάναμε μόλις στα 3.600 .

“Και πόση ώρα θα κάνουμε Νασίρ;”, ρώτησα. ΜΕ κοίταξε λίγο δύσπιστα και μάλλον κρίνοντας από τις χθεσινές μου... επιδόσεις μου απάντησε πως μάλλον κανένα δίωρο. Περιμέναμε να ανοίξει ο καιρός γιατί η ομίχλη ήταν τόση που δεν έβλεπες στα τρία μέτρα σε κάποια φάση. Μας έκανε τη χάρη και κατά τις 10 άρχισε να υποχωρεί, οπότε και ξεκινήσαμε. Ένιωθα απείρως καλύτερα από την προηγούμενη μέρα κι έβαλα το μοτεράκι μπροστά, έφαγαν τη σκόνη μου οι άλλοι. Ήταν και σούπερ ο καιρός, όμορφο το τοπίο, πολύ πράσινο με ομίχλη κι ελεύθερα άλογα, αλλά δυστυχώς η ομίχλη κάλυπτε το Nanga Parbat. Δεν πειράζει, πρώτον το είχαμε δει και δεύτερον ο προορισμός είναι το λιγότερο.

Ούτε 70 λεπτά δε μου πήρε μέχρι το Bayal, κάτι περισσότερο έκαναν οι υπόλοιποι που έφαγαν και λίγες ψιχάλες , αλλά έφτασαν στην ώρα για να καθίσουμε στην ξύλινη βεραντούλα μιας εκ των λιγοστών καμπινών που διαθέτει το Bayal, το οποίο είναι κάτι σαν το pre-base camp για όσους ανεβαίνουν το Nanga Parbat. Που δεν είδαμε κανέναν να το επιχειρεί, δεν ξέρω αν δεν είναι η εποχή. Ο Νασίρ μας είπε ότι ανάλογα με τον καιρό κάνουν 20 μέρες συν πλην 3 κι ότι έχει ανέβει 7 φορές, πολλά ρισπέκτ στον τύπο. Παραγγείλαμε ένα τσαγάκι που μας το έφεραν στη βεραντούλα και κάτσαμε να βλέπουμε την ομίχλη και τη βροχή. Τι όμορφα!

Λίγο πιο πέρα, ο Νασίρ κι ο Sardar περίμεναν να τους μαγειρέψουν κοτόπουλο. Έπιασε κρύο και ο τσαγάς μας άνοιξε την καλύβα, άναψε τη σόμπα, του ζητήσαμε και μας έφερε τηγανητές πατάτες και σουπίτσα λαχανικών και κάτσαμε γύρω από τη σόμπα μαζί με τους μόνους άλλους επισκέπτες: έναν Γερμανό με τουλάχιστον κωμική όψη (αρχικά τον πέρασα για γριούλα προς μάγισσα) και τον Ιταλό του “ξεναγό” ο οποίος έχει ξανακάνει 2 φορές την ίδια διαδρομή, μιλούσε γερμανικά και μας έδωσε και μερικές πληροφορίες για το Αφγανιστάν. Συγκράτησα ότι η Χεράτ είναι πόλη τύπου Πεσαβάρ, οπότε μπήκε στη λίστα. Το πιο σημαντικό όμως ήταν η επιβεβαίωσή του πως δε θα χρειαζόμασταν βίζα για να περάσουμε στο Xinjiang της Κίνας. “Μόνο για το Θιβέτ χρειάζεστε πια άδεια” μας είπε και θυμήθηκα τις ωραίες εποχές που κυκλοφορούσαμε χωρίς άδεια εκεί πάνω και μας έκρυβαν οι Θιβετιανοί από τις κινεζικές περιπόλους. Τι ωραίες εποχές! Δεν έχω παράπονο, και οι τωρινές εποχές καλές είναι αν θες λίγη αδρεναλίνη, προ τριετίας πήγαμε με το Τζόρντι κι ένα φίλο στη Σαουδική Αραβαία όπου μεταμφιεστήκαμε σε μουσουλμάνους για να μπούμε σε Μεδίνα και Μέκκα. Αυτά θα θυμόμαστε όταν γεράσουμε κι αν τα θυμόμαστε συχνά μπορεί και να γεράσουμε λίγο αργότερα.

Η ομίχλη μας έκανε κόλπα, όπως και τα σύννεφα και φευγαλέα κατάφερα να δω το Killer Mountain. Αδιανόητο μου φαίνεται πώς τέτοια ομορφιά μπορεί να είναι τόσο θανατηφόρα. Σύμφωνα με αυτό, Deadliest Mountains In The World | Extreme Climbing Risks.

Νanga Parbat is the world's ninth highest mountain, located in the Pakistan-administered region of Gilgit-Baltistan. It is also known as “Killer Mountain” due to a fatality rate of 20 % to 22%. As of August 2023, a total of 96 fatalities are recorded in 800 successful summits. The technical difficulty, unpredictable weather, high risk of avalanche, and difficult descent route make Nanga Parbat the deadliest mountain in the world.

Πέταξε και μια ποιητική ατάκα ο Ιταλός: “Σαν καλλονή του 1930 το βουνό έβγαλε μόνο τα γάντια και μας αποκάλυψε μόνο ένα κομμάτι της ομορφιάς του”. Δεν τσουτσούριασα κιόλας, αλλά από Ιταλό τα περιμένεις αυτά, ευτυχώς δε μας μαγείρεψε να λες. Περιμέναμε να σταματήσει η επίμονη βροχή, έκανα κι ένα (γλυκό κι ελαφρύ) τσιγάρο τράκα από το Νασίρ, που δεν καταλαβαίνω πώς καπνίζει κι ανεβαίνει στα 8.000 μέτρα. Η ομίχλη άρχισε να κατεβαίνει προς το μέρος μας κι είπαμε να ξεκινήσουμε την κατάβαση πριν μειωθεί η ορατότητα κάτω από τα 5 μέτρα και δε βλέπουμε τη μύτη μας. Κατάβαση πια, μόλις 40 λεπτά μας πήρε να επιστρέψουμε στο Fairy Meadows.

Πήγαμε στο νέο μας κατάλυμα που όντως ήταν πάμφθηνο (και η τιμή περιλάμβανε και τη διαμονή των συνοδών μας) αλλά ήταν τόσο νέο που... η τουαλέτα του χτιζόταν (άρα έπρεπε να πηγαίνω σε μια εξωτερική για την... αιμοδοσία μου) και δεν είχαν βάλει ακόμη πρίζες. Το δε δωμάτιο παραήταν μεγάλο κι ανησυχήσαμε ότι δε θα ζεσταθεί με τη φουφού, αλλά προείχε να πάμε να φάμε. Πετύχαμε το γαλαζομάτη θιβετιανόφατσα που μας ρώτησε φιλικά γιατί αφήσαμε το ξενοδοχείο του και του είπαμε ότι χρειαζόμασταν κάτι φθηνότερο. “Βρε παιδιά, αν μου λέγατε ότι δεν έχετε λεφτά θα σας άφηνα να μείνετε δωρεάν, το έκανα για έναν backpacker προχθές!” μας είπε. Ναι αλλά εχθές στα παζάρια δεν υποχώρησες και πολύ, ήθελα να του πω. Τον backpacker όμως τον γνωρίσαμε αργότερα στο ταξίδι, μιλάμε για φοβερή μορφή ο Ζοάου.

Τέλος πάντων, ντραπήκαμε να φάμε στο ξενοδοχείο του, που έτσι κι αλλιώς πάλι μόνο ρύζι με κοτόπουλο είχε διαθέσιμο, οπότε ψάξαμε για κάτι άλλο. Τι να ψάξουμε δηλαδή, τρεις επιλογές είχε όλες κι όλες το χωριό, πήγαμε σε κάποιο public house. Απέξω φαινόταν εγκαταλελειμμένο, από μέσα στοιχειωμένο. Ο Τζόρντι μου είπε να φύγουμε. “Και να εμφανιστεί κανείς έχουν τόσους μήνες να μαγειρέψουν που θα είναι όλα μπαγιάτικα”. Ε και τι φοβάσαι, μην πάθουμε διάρροια, χοχο. Μπήκα σε αυτό που υπέθεσα ότι ήταν κουζίνα με κάτι αρχαία σκουριασμένα σκεύη, έβαλα τις φωνές κι εμφανίστηκαν δυο νεαροί, ενθουσιασμένοι. Μας είπαν να κάτσουμε στο “σαλόνι” και μας έφεραν ένα φουλ μενού με καμιά τριανταριά επιλογές από τις οποίες διαθέσιμο ήταν... μόνο το κοτόπουλο με ρύζι, χαχα. Τα δε μενού ήταν τόσο βρώμικα που κολλούσαν στο χέρι κι είχαν διάφορες χαριτωμενιές με κάτι που έμοιαζε με Αγγλικά. Ακόμη καλύτερο είναι ότι όταν είπα ότι έχει πολύ σκοτάδι και να ανάψουν το φως διαπίστωσα που οι καημένοι είχαν μόνο μια λάμπα στο “σαλόνι-τραπεζαρία” οπότε την ξεβίδωσαν από άλλο φωτιστικό και τη βίδωσαν σε αυτό πάνω από το δικό μας τραπέζι. Αγαπώ Πακιστάν. Λοιπόν το κοτόπουλο ήρθε με μια χαριτωμένη σάλτσα και μας έφεραν και μια καλή κινέζικη σούπα, επιτυχία το public house, δεν πιστεύω ότι οι επόμενες διάρροιες να οφείλονταν σε αυτούς. Για τη @LULLU μόνο εγώ είχα αίμα κι υποθέτω πως ήταν από αιμορροϊδες γιατί δεν ήταν στεγνό πάνω στα κόπρανα αλλά φρεσκαδούρα. Κάντε το εικόνα, ευχαριστώ.

Επιστρέψαμε στο γιαπί-ξενοδοχείο μας, ήρθε ένας πιτσιρικάς με σπίρτα και μας άναψε τη σόμπα, ευτυχώς ο Τζόρντι είδε ότι τα ξύλα που μας άφησε ήταν βρεμένα και προλάβαμε να του πούμε να μας φέρει στεγνά για την επόμενη. Ίντερνετ πια δεν είχε ούτε ο Νασίρ, με τη βροχάρα που έριξε όλο το βραδύ είχε κοπεί η σύνδεση, οπότε έγραψα ημερολόγιο, πήγα 5-6 φορές τουαλέτα, ήπια 3 λίτρα αλατόνερο κι έγραψα τρεις σελίδες από το ημερολόγιο που διαβάζετε. Νοτ μπαντ. Την επόμενη μέρα θα είχαμε κατάβαση, διανυκτέρευση στο Gilgit και πάλι και θα ψάχναμε για κανένα φάρμακο γιατί δε βγαίνει έτσι το ταξίδι κι εγώ δεν ήμουν ούτε στα μισά.

 

[Yorgos]

Ευτυχώς που υποχώρησε η ομίχλη και μπορέσαμε να ξεκινήσουμε.

Το εστιατόριο του καταλύματός μας. Μόνο κοτόπουλο με ρύζι είχε.

Ενδιαφέρουσα ιστορία ντόπιου που παραλίγο να χάσει τη ζωή του. Δε θα καταλάβω ποτέ μου τους ορειβάτες, αλλά τους σέβομαι πολύ.

Η θέα βγαίνοντας από το κατάλυμα.

Υποχώρησε κι άλλο η ομίχλη, ξεκινήσαμε το τρεκ για το Bayal. Χαλαρή η κλίση, ένιωθα και πολύ καλύτερα.

Κοιτώντας πίσω, το μικροσκοπικό οικισμό Fairy Meadows.

H ομίχλη δεν εξαφανίστηκε, απλά κινήθηκε κάτω από μας.

Ο φίλος μου ο Τζόρντι. Πόσα χρόνια, πόσα ταξίδια από τότε που πήγα πιτσιρικάς στη Βαρκελώνη να δω το γιατρό της Μπαρτσελόνα να δούμε αν θα μπορούσε να με κάνει να ξαναπερπατήσω. Τελικά- δε θα κουραστώ να το επαναλαμβάνω- με έσωσε ο γνωστός ορθοπεδικός και φανταστικός άνθρωπος κ. Νικολάου.

Αγαπάμε τρεκ τώρα, τι να λέμε.

Φτάνοντας στο Bayal. Το οποίο είναι ο τελευταίος οικισμός πριν το base camp για το Killer Mountain.

H καλύβα που μαγειρεύουν οι sherpas. Ο τύπος που έκοβε πατάτες είναι ο πιο αργός και πιο ατζαμής πατατοκόφτης που έχω δει στη ζωή μου. Εκπληκτική ικανότητα να μην πετυχαίνει τίποτε απολύτως,

Η μάρκα τσιγάρων που έκανα τράκα στο Νασίρ. Πολύ καλός λόγος να κόψει κανείς το τσιγάρο η συγκεκριμένη μάρκα. Η ονομασία "Μιλάνο" τους μάρανε.

Τζόρντι ποζάρει μπορστά από το Nanga Parbat. Μέχρι να σηκώσω το κινητό είχε εξαφανιστεί (η βουνοκορφή, όχι ο Τζόρντι).

Ε, στην επιστροφή ημι-εμφανίστηκε.

Γυρίσαμε στο Fairy Meadows όπου οι Πακιστανοί έπαιζαν κρίκετ. Βασικά τα μισά κτίρια είναι υπό κατασκευή (εδώ και πόσα χρόνια άραγε; ) επειδή οι φίλοι μας κυρίως πίνουν τσάι και παίζουν κρίκετ.

Το δωμάτιό μας. Νεόδμητο, τόσο που και το μπάνιο ήταν γιαπί, χωρίς τουαλέτα ή ντουσιέρα και γεμάτι οικοδομικά υλικά. Πάντως μερακλήδες, το παραδοσιακό μοτίβο στα ξύλα το διαφύλαξαν. Στη μέση η φουφού.

Η θέα από το δωμάτιό μας.

Νόστιμη η σάλτσα στο μοναδικό πράγμα που υπήρχε από τον μαρκυσκελή κατάλογο, δηλαδή κοτόπουλο με ρύζι.

Εδώ φάγαμε. Πάνω μας, η μοναδική λάμπα που διέθετε το στοιχειωμένο εστιατόριο. Βασικά δεν κατάλαβα αν έτσι είναι πάντα το Fairy Meadows ή αν μέσα στο καλοκαίρι γεμίζει με ορειβάτες. Μάλλον πέσαμε πολύ νωρίς μέσα στη σαιζόν.

To Johnnie Walker έρχεται, η νύχτα φεύγει, οι διάρροιες αρχίζουν.

 

[evaT]

Για τη @LULLU μόνο εγώ είχα αίμα κι υποθέτω πως ήταν από αιμορροϊδες γιατί δεν ήταν στεγνό πάνω στα κόπρανα αλλά φρεσκαδούρα. Κάντε το εικόνα, ευχαριστώ.

Το διαβάσαμε όλοι βέβαια.

Συγχωρούμε γιατί οι εικόνες είναι to.... die for.

 

[McElk]

View attachment 543604


View attachment 543606

Εγώ πάντως θα προτιμούσα να κάνω με τα πόδια τα 15 χιλιόμετρα!