Κίνα Πακιστάν Πώς είσαι έτσι vs Πώς έγινες έτσι – Πακισταν vs Κίνα

[erodios]

View attachment 544296 View attachment 544297 View attachment 544298 View attachment 544299 View attachment 544300 View attachment 544301 View attachment 544302 View attachment 544303 View attachment 544304 View attachment 544305 View attachment 544306 View attachment 544307 View attachment 544308 View attachment 544309 View attachment 544310 View attachment 544311 View attachment 544312 View attachment 544313 View attachment 544314 View attachment 544315 View attachment 544316 View attachment 544317 View attachment 544318 View attachment 544319 View attachment 544320

Υπότιτλους να περιμένουμε ή είναι Χωρίς Λόγια;

 

[Sam-chal]

"... Απέξω φαινόταν εγκαταλελειμμένο, από μέσα στοιχειωμένο...."
Προσπαθώ να το κάνω εικόνα ...αλλά δεν...

 

[Yorgos]

Υπότιτλους να περιμένουμε ή είναι Χωρίς Λόγια;

Υπομονή είμεθα στην Αργεντινή και υποφερουμε

 

[Yorgos]

Υπότιτλους να περιμένουμε ή είναι Χωρίς Λόγια;

Έτοιμος μεσιέ.

 

[Yorgos]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 19
Η πατέντα του αιώνα κι επιστροφή στο Giglit για ciprofloxacin​

Σήμερα θα έπρεπε να κάνουμε την αντίστροφη πορεία, να κατεβούμε δηλαδή το μονοπάτι, να πάρουμε τον “πιο επικίνδυνο δρόμο” και να επιστρέψουμε στο Gilgit. Το πρώτο που αντικρύσαμε πάντως όταν ξυπνήσαμε ήταν ομιχλάρα. Ορατότητα στα δυο μέτρα, απ' όπου ξεπρόβαλλαν σχεδόν μυστικιστικά οι Παστούν. Παστούν στην ομίχλη, κάτι σαν το “γορίλες στην ομίχλη”.

Για το πρωινό τι να πεις. Μας έφεραν δυο βαζάκια με μαρμελάδες που κολλούσαν απέξω, αλλά στο ένα υπήρχε μέσα ένα παγωμένο κουτάλι το οποίο δεν κουνιόταν με τίποτε. Μπήκα στον πειρασμό να μπω στην κουζίνα και να βάλω το βαζάκι στο γκάζι να δω αν λιώσει λίγο η μαρμελάδα και φύγει το κουτάλι, αλλά αντιστάθηκα. Τέλος πάντων, τα ίδια φάγαμε, δηλαδή μια paratha και αβγά.

Ξεκινήσαμε την κατάβαση που αποδείχθηκε πολύ εύκολη ,άλλωστε ήμουν μια χαρά (μετά την κλασική πρωινή αφαίμαξη), την ολοκληρώσαμε σε 1ώ20λ απολαμβάνοντας το τοπίο, το οποίο μάλλον δεν απολάμβαναν οι καημένοι οι ντόπιοι, δυο εκ των οποίων κουβαλούσαν ένα πλυντήριο στην πλάτη τους. Πραγματικά δύσκολη ζωή οι Πακιστανοί. Από την άλλη με εξέπληξαν ως το πόσο μουσικόφιλοι είναι, το προηγούμενο βράδυ ο Νασίρ και οι φίλοι του το πέρασαν στην κουζίνα με ένα κινητό να παίζει μουσική στο φουλ και τους ίδιιους να μερακλώνουν.

Φτάσαμε στα τζιπ όπου μας περίμενε ο ίδιος οδηγός με το ίδιο όχημα, τα ίδια skills, την ίδια αυτοσυγκέντρωση... αλλά όχι και το ίδιο αποτέλεσμα, διότι μείναμε. Αν κατάλαβα καλά, από το πολύ κοπάνη έχασε το βυτίο με τα λάδια που βρισκόταν στο καπό του έσπασε κι έπεσε. Κατέβηκε από το αμάξι, άνοιξε το καπό, κοίταξε προβληματισμένος την απώλεια, αλλά δεν απελπίστηκε. Το σκέφτηκε και ξεκίνησε να κάνει μια επική πατέντα: έβγαλε ένα μπιτόνι με λάδι από το μικροσκοπικό πορτ μπαγκάζ, τρύπησε την τάπα του με τα δόντια και το τοποθέτησε μέσα στο καπό αντί του χαμένου βυτίου. Έβαλε ένα λαστιχάκι στην τρύπα που δημιούργησε στην τάπα ώστε να μεταφέρεται το λάδι στη μηχανή και πλέον το μόνο που απέμενε ήταν να δει πώς θα κάνει το μπιτόνι να σταθεροποιηθεί μέσα στο καπό. Ε, έβγαλε ένα σουγιά, πήρε ένα σκισμένο λάστιχο, το έκοψε σε λωρίδες και τις χρησιμοποίησε ως λουριά για να δέσει το μπιτόνι στην υπόλοιπη μηχανή. Δεν έχω ξαναδεί τέτοιο πράγμα και θεωρώ ότι έχω ζήσει και 25 χρόνια στη χώρα της πατέντας.

Πάνω λοιπόν που πανηγυρίζαμε ότι δεν ξεμείναμε πάνω στον γκρεμό κι ότι η πατέντα του τυπάκου δούλεψε, η ομήγυρις διαπίστωσε ότι μέσα στο γενικό χαμό... έχασαν τα κλειδιά του τζιπ. Άρχισαν όλοι να τα ψάχνουν στην οροφή, τις τσέπες τους, τα καθίμσατα, κάτι λακούβες με νερό, ακόμη και στο γκρεμό αλλά δεν τα έβρισκαν πουθενά. Τρομερό. Είχαν επισκευάσει τη βλάβη στη μέση του πουθενά σαν πακιστανοί ΜακΓκάιβερ χρησιμοποιώντας ένα μπιτόνι, δόντια, σκισμένα λάστιχα κι ένα λαστιχάκι και είχαμε ξεμείνει στη μέση του πουθενά επειδή σε κάποιον παράπεσε το κλειδί του αυτοκινήτου. Ο Sardar πήρε τα κλειδιά από το δικό του αμάξι, προσπάθησε να τα βάλει, φυσικά δε χωρούσαν, έβαλε το μάτι του δίπλα στην κλειδαρότρυπα, είδε πού εξείχε το κλειδί, άρχισε να το δαγκώνει (!!!) και ω του θαύματος, το κλειδί χώρεσε στην εσοχή και το τζιπ πήρε μπρος εν μέσω γενικών επιδοκιμασιών. Δεν παίζονται οι Πακιστάνουλες.

Μπορέσαμε λοιπόν να ολοκληρώσουμε τη διαδρομή στον “πιο επικίνδυνο δρόμο του κόσμου”, επιστρέψαμε στο “δικό μας” τζιπ και ο ήρωας Sardar μας πήγε μέχρι το Gilgit όπου μείναμε στο ίδιο ξενοδοχείο, αποχαιρετίσαμε το Νασίρ, που μένει κάπου εκεί κοντά και τον πέταξε ο Sardar με το τζιπ μας, και πήγαμε στο κέντρο για να βρούμε αντιβιοτικά σε κανένα φαρμακείο. Δεν ήξερα ακριβώς τι είχαμε, ρώτησα την ΤΝ και με μπούσουλα αυτό μπήκαμε σε ένα μικρό φαρμακείο όπου, προς έκπληξή μου, μας έδωσαν τα δυο φάρμακα που ζητήσαμε χωρίς να απαιτήσουν καμία συνταγή. Το δε κόστος ήταν κουκουρούκου. Μωρέ μπράβο.

Βρήκαμε ένα μέρος που φαινόταν αξιοπρεπές, ο Τζόρντι (που είχε συνέλθει προ πολλού) παρήγγειλε πίτσα κι εγώ μια κοτόσουπα με ρύζι, αλλά όταν επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο συνέχισα με την κόκκινη διάρροια, ξεκινήσαμε το ciprofloxacin ελπίζοντας ότι θα μας πιάσει, ότι δηλαδή δεν έχουμε αμοιβάδες (γιατί τότε θα χρειαζόμασταν άλλο φάρμακο σύμφωνα με την ΤΝ). Τώρα το ότι αυτοφαρμακονόμαστε και ο γιατρός μας είναι ένα πρόγραμμα στο κινητό μας δεν ξέρω πόσο έξυπνο ήταν, αλλά στη χειρότερη ποντάραμε ότι θα πηγαίναμε σε κάποιο νοσοκομείο στην Κίνα αν τα πράγματα επιδεινώνονταν σοβαρά. Κάναμε και μια βολτίτσα στην ας την πούμε γραφική κωμόπολη του Gilgit κι επιστρέψαμε στο δωμάτιο όπου έπιασα την κουβέντα με τον Abbas για να κανονίσουμε τα των επομένων ημερών, προσαρμοσμένα στην ειδική συνθήκη του κλεισίματος των δρόμων λόγω της επίκσεψης του νέου ιμάμη της Hunza. Δεν ήμουν και πολύ σίγουρος ότι θα είχαμε κάποιο συναπάντημα με τον παναγιότατο ή ότι όντως θα μας δημιουργούσε θέμα η επίσκεψή του, πίστεψα ότι ήταν και κόλπο του Abbas για να υποχρεωθούμε να παραμείνουμε παραπάνω στο Πακιστάν νοικιάζοντας το τζιπ του, αλλά όλοι μας επιβεβαίωναν ότι ο ιμάμης έρχεται, με κάτι ανάμεσα σε ενθουσιασμό και δέος. Πάντως εμείς ιμάμη δεν είχαμε δει και πλέον, από την ώρα που φτάσαμε στους Καλάς, δεν είχαμε και καμία αστυνομική/στρατιωτική συνοδεία. Πάλι καλά.

Το σχέδιο λοιπόν έλεγε πως την επομένη θα πηγαίναμε στην Karimabad της Hunza, επισκεπτόμενοι στο δρόμο το ιστορικό χωριουδάκι Ganish, τα οχυρά Altit και Baltit και θα κοιμόμασταν στην ίδια την Karimabad. Την επομένη θα πηγαίναμε στη λιμνη Attabad, θα βλέπαμε και τη γέφυρα Hussaini, θα περνούσαμε από τα Passu Cones και θα κοιμόμασταν σε κάποιο Gulmit, ενώ την Κυριακή θα μεταβαίναμε στο συνοριακό Sost, περιμένοντας να ανοίξουν τα σύνορα τη Δευτέρα για να πέράσουμε στην Κίνα, αφήνοντας πίσω μας το Πακιστάν. Ε δεν έγιναν ακριβώς έτσι τα πράγματα, αλλά καλά μας πήγε...

 

[mourohavlos]

Η τελευταία πρόταση μου κάνει σε Φώσκολο...

 

[Yorgos]

Παστούν στην ομίχλη.

Παστούν στην ομίχλη vol2. λάδι σε καμβά

Μαρμελάδα με παγωμένο κουτάλι, η νέα σπεσιαλιτέ.

Στην κατάβαση είχαμε κι ευχάριστη παρέα.

Τι θα ήταν τα ταξίδια χωρίς τα τρεκ;

Αυτοί κουβαλάνε ένα πλυντήριο.

Δεν ξέρω από πού να ξεκινήσω; Από το Burdel; Από το "Absolutely Not" που μάλλον είναι η απάντηση σε οποιοδήποτε ερώτημα έχει να κάνει με την οδική ασφάλεια στο Πακιστάν;

Αυτή η κοπελίτσα ρέμβαζε στην άκρη του γκρεμού. Κατάφερα να την πάρω μια φευγαλέα φωτό από το παρμπρίζ. Ο κωλόφαρδος ο Τζόρντι που βγάζει μόλις 3 πεταχτές φωτογραφίες τη μέρα πέτυχε απίστευτη λήψη γιατί ήταν από το παράθυρό του.

Ο δρόμος πήγαινε καλά.

Με μαγικές φιγούρες.

Μέχρι που μείναμε, οπότε κι άρχισαν τα λαστιχοφυσήματα.

Εδώ με ξυραφάκι κόβουν το λάστιχο για να φτιάξουν λουριά.

Τα οποία χρησιμοποίησαν ώστε να δέσουν το βυτίο μέσα στο καπό.

Μόνο που χάσαμε τα κλειδιά του τζιπ.

Μιλάμε για σεβασμό στην οδική ασφάλεια.

Αλλάξαμε τζιπ, μπήκαμε στο δικό μας και βγήκαμε στον κανονικό δρόμο, όπου ποτέ δε βαριέσαι. Εδώ μεταφορά κοτόπουλων.

Ο Τζόρντι πίτσα, εγω κοτόσουπα (και μετά στο δωμάτιο πίτσα με "ου")

Ας πούμε πως είχε μια γραφικότητα το Gilgit. Με τη Βιέννη δε θα αδελφοποιηθεί.

 

[evaT]

Εκ των μεταξύ το δόντια είχε ο τύπος; χαυλιόδοντες;

 

[Yorgos]

Η πρώην του Τζόρντι έκανε επεξεργασία στη φωτογραφία και πλέον είναι επιπέδου Sebastiao Salgado

 

[Yorgos]

Εκ των μεταξύ το δόντια είχε ο τύπος; χαυλιόδοντες;

Eίχε μόνο τα ζυγά δόντια, οπότε τα κενά της έλλειψης των μονών βοήθησαν.

 

[LULLU]

Η πρώην του Τζόρντι έκανε επεξεργασία στη φωτογραφία και πλέον είναι επιπέδου Sebastiao Salgado View attachment 544898

οντως θα τη ζηλευε..

 

[LULLU]

οντως θα τη ζηλευε..

οσο για τα ciprofloxacin καλα εκανες και τα πήρες.. εδω θα συμφωνήσω με τη ΤΝ