Κίνα Πακιστάν Πώς είσαι έτσι vs Πώς έγινες έτσι – Πακισταν vs Κίνα

[shosho]

Itchy Boots

Little Chinese Everywhere

Katherine's Journey to the East 阳离子东游记

Αν κάποιος ενδιαφέρεται να βουτήξει λίγο περισσότερο στα του Kashgar, προτείνω αυτά τα τρία βίντεο. Ειδικά το τελευταίο δεκάλεπτο του πρώτου, είναι σαν να βλέπεις σε βίντεο όσα περιέγραψε ο Γιώργος, κι όσα έδειξε σε φωτογραφίες.

Τις τρεις συγκεκριμένες YouTubers τις παρακολουθώ καιρό, όλες πάνω από χρόνο, και τις προτείνω επειδή ξέρω ότι δεν έχουν… ύποπτη ατζέντα, είτε φιλοκινεζική, είτε αντικινεζική.

Η τρίτη κοπέλα είναι Αμερικάνα που παντρεύτηκε Ουιγούρο(!), ενώ είχε περάσει ήδη αρκετό καιρό ζώντας/εργαζόμενη στην Κίνα. Το συγκεκριμένο βίντεο καλύπτει τον γάμο τους.

 

[Yorgos]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 25
Οι μούμιες του Urumqi​

Για το αεροδρόμιο φύγαμε στις 6 το πρωί. Δε χύσαμε και πολλά δάκρυα που χάσαμε το λαγανοπρωινό του χόστελ μας. Ο Τζόρντι θα επέστρεφε στην Ισπανία μέσω Πεκίνου κι εγώ θα πετούσα για το Urumqi, απ' όπου θα αποφάσιζα τι θα έκανα τις επόμενες ημέρες, αλλά η συγκεκριμένη πόλη-κόμβος του Xinjiang ήταν μονόδρομος, είτε συνέχιζα στην ίδια επαρχία (spoiler: αυτό έκανα), είτε χρειαζόταν να πάρω τραίνο/αεροπλάνο για οπουδήποτε αλλού.

Το Didi δούλεψε μια χαρά αυτή τη φορά, φτάσαμε νωρίς στο αεροδρόμιο, ίσως υπερβολικά νωρίς για το Τζόρντι, του οποίου η πτήση θα έφευγε στις 1μμ, με την καθυστέρηση στις 2μμ, αναμονή που πρέπει να ήταν βαρετή με δεδομένο πως... δεδομένα δεν είχε ο άνθρωπος (για δυο μέρες στην Κίνα δεν ασχολήθηκε να πάρει κινεζική sim) και το wifi του αεροδρομίου ήταν προσβάσιμο μόνο σε όσους είχαν κάποιο κινεζικό αριθμό κινητού. Κάπου εκεί λοιπόν αποχωριστήκαμε και πλέον θα συνέχιζα το ταξίδι μόνος. Παλιά μου τέχνη κόσκινο δηλαδή, κάποτε ταξίδεψα την Κίνα ολομόναχος για μήνες, με δυο φίλους να έρχονται μόνο για δυο εβδομάδες, σε εποχές χωρίς κινητά, ίντερνετ, εφαρμογές κλπ.

Πετούσα με China Southern, οι άνθρωποι μάλλον δε βλέπουν και πολλούς ξένους στο Kashgar (εγώ δεν είχα δει κανέναν και θα περνούσαν αρκετές μέρες μέχρι να δω τον πρώτο στο Xinjiang και μάλιστα... ελληνικής καταγωγής), απόδειξη πως δεν ήξεραν ούτε πώς να μου προσθέσουν τα μίλια της Air France και δεν ασχολήθηκα και πολύ γιατί Αγγλικά δεν ήξεραν. Στα αξιοσημείωτα, όπως είχα προειδοποιηθεί από το φόρουμ μας, πως στον έλεγχο αποσκευών μου πήραν το μεγάλο power bank. Το οποίο ήταν αναμενόμενο, επειδή δεν είχε τη σήμανση CCC, που υποδηλώνει πως είναι εγκεκριμένο από την Κίνα, παρότι που -όπως και τα περισσότερα- είναι κινεζικό. Η θετική έκπληξη είναι πως με το μικρό power bank όμως δεν ασχολήθηκαν παρότι ούτε αυτό είχε κάποια ένδειξη και μάλιστα το ίδιο έγινε σε όλες τις επόμενες πτήσεις. Στη δε συγκεκριμένη πτήση απόλαυσα και πολύ όμορφη θέα της οροσειράς Tian Shan από ψηλά

Προσγειώθηκα λοιπόν στο Urumqi, την πρωτεύουσα της (χαώδους, μιλάμε για 12 Ελλάδες!) επαρχίας του Xinjiang. Η πόλη έχει περίπου 4 εκατομμύρια κατοίκους, ένα σούπερ αρχαιολογικό μουσείο, είναι καλή βάση για να επισκεφθεί κανείς κι άλλες περιοχές της συγκεκριμένης επαρχίας... και πάνω κάτω αυτά ήξερα μέχρι που έφτασα, είπαμε άλλωστε ότι το ταξίδι θα είναι “όπως παλιά” με λίγες πληροφορίες και λιγότερο προγραμματισμό, ει δυνατόν και χωρίς εικόνες πριν δω τους προορισμούς από κοντά.

To αεροδρόμιο μου φάνηκε τεράστιο, με χαριτωμένο όνομα (και “διεθνές” και “Tian Shan” δηλαδή Ουράνια Όρη) και καινούριο... που δεν είναι (διάβασα ότι το υπάρχον κτίριο είναι δεκαετίας '70) αλλά φαίνεται του έκαναν εξαιρετικό ρεκτιφιέ. Η αλήθεια είναι ότι βγήκα λίγο φουριόζος από το αεροδρόμιο, ξεχνώντας πως χρειαζόμουν συνάλλαγμα κι εξεπλάγην που οι αστυνομικοί μου επέτρεψαν να ξαναμπώ στο χώρο συλλογής αποσκευών για να το ξανακάνω. Ευγενέστατοι όλοι, αλλά και τυπικότατοι. Το δε συνάλλαγμα σε εξαιρετική ισοτιμία, παρότι αεροδρόμιο, περίπου 4% καλύτερο από την (υπερεκτιμημένη κατ' εμέ για τέτοιες χρήσεις) revolut.

H πόλη διαθέτει και μετρό από το 2018, το οποίο είναι πάμφθηνο και βόλευε για το ξενοδοχείο που είχα κλείσει. Βγαίνοντας στον κεντρικό σταθμό Beinen είχα μόλις 10 λεπτά περπάτημα με το σάκο μου. Εξεπλάγην να πω την αλήθεια. Μάλλον περίμενα να δω μια πόλη κάπως επαρχιακή, με έντονο ισλαμικό στοιχείο, όχι ιδιαίτερα μοντέρνα κι ενδεχομένως και λίγο ατημέλητη. Σίγουρα δεν περίμενα στιλάτα μαγαζιά, ουρανοξύστες, φαρδιά πεζοδρόμια... Μα πού είμαι, στο Χονγκ Κονγκ; Το άλλο εντυπωσιακό ήταν το πόσα δέντρα είχαν φυτέψει εκεί, στη μέση της ερήμου. Άρχισα να συνηθίζω και τα amaps, πάλι καλά δηλαδή γιατί αν περιμέναμε από την αίσθηση προσανατολισμού μου σωθήκαμε. Στο δρόμο για το ξενοδοχείο πέρασα κι από κάτι pot vegetable εστιατόρια που δε δοκίμασα ποτέ, δεν πειράζει. Το ξενοδοχείο το είχα κλείσει το ίδιο πρωί κατά την αναχώρηση από το Kashgar, κόστιζε 22€, έκανε μπαμ ότι ήταν πρώην κρατικό κατάλυμα (έβγαζε μια σοβιετίλα το κτίριο) με άψογη ανακαίνιση, καλό δωμάτιο (το δικαιούμουν μετά το Πακιστάν) και φυσικά προσωπικό που δεν ήξερε γρι Αγγλικά, αλλά πλέον αυτά μικροεμπόδια με τόσες εφαρμογές να κάνουν τη δουλειά όταν δε θες να χάσεις χρόνο και να απολαύσεις το χάσμα της επικοινωνίας.

Χρόνο για να κάνω πλάνο για τις επόμενες μέρες δεν είχα, προτεραιότητα ήταν να πάω στο μουσείο της επαρχίας, με συνδυασμό (πεντακάθαρου) μετρό και μπόλικου περπατήματος (δε με χάλασε, άψογος ο καιρός). Παρότι καθημερινή υπήρχε μπόλικος κόσμος έξω από το μουσείο. Είχα διαβάσει πως κανονικά έπρεπε να είχα κάνει κράτηση για να μπω, αλλά χρειαζόταν κάτι wechat και αηδίες, οπότε πήγα κατευθείαν στο γκισέ, όπου και διεμήφθη ο γνωστός διάλογος:

• Κράτηση έχετε;
  
• Όχι
  
• Μήπως έχετε wechat;
  
• Όχι
  
• Ε περάστε από εδώ να σας δώσουμε ένα voucher εισόδου, αρκεί να έχετε και το διαβατήριό σας μαζί.

Εύκολα τα πράγματα λοιπόν για την είσοδο στο δωρεάν αυτό μουσείο, όπου το προφανές highlight είναι οι μούμιες ηλικίας 3-4.000 ετών παρακαλώ, απίστευτα καλά διατηρημένες με τα τατουάζ τους και τα όλα τους, χωρίς ταρίχευση, η συντήρηση κατέστη δυνατή λόγω του υπερβολικά ξηρού κλίματος της ερήμου Τaklamakan. Η “Καλλονή του Loulan” από το 1800 π.Χ. με τα ευρωπαϊκά χαρακτηριστικά της ήταν από τις πιο εντυπωσιακές, αλλά είχε κι άλλες, όπου πέραν των τατουάζ, δίνουν και τροφή για σκέψη για το τι είδους πολιτισμοί ζούσαν σε αυτό το κομμάτι της σημερινής Κίνας (ινδοευρωπαϊκής καταγωγής).

Το μουσείο ήταν εξαιρετικό, όχι τεράστιο, με πολύ καλές επεξηγήσεις, άρτια παρουσίαση αλλά εμένα πάλι μου τράβηξαν την προσοχή οι Κινέζοι: όπου απαγορεύονταν οι φωτογραφίες το τηρούσαν ευλαβικά (σε αντίθεση με ό,τι έκαναν πριν 20 χρόνια και σε αντίθεση... με μένα που ξέκλεψα δυο-τρεις, δεν κρατήθηκα, όχι για μένα, για το φουκαριάρικο το φόρουμ το έκανα), φαίνονταν ιντελεκτουελ, τους ενδιέφεραν τα εκθέματα... ακριβώς το αντίθετο απ' ό,τι τους θυμόμουν. Τι μετάλλαξη είναι αυτή; Είμαι σίγουρα στην ίδια χώρα που κάποτε χαχάνιζαν κι έφτυναν μέσα στα μουσεία;

Συνέχισα, το αρχαιολογικό κομμάτι ήταν το αστέρι (εκπληκτικές σαρκοφάγοι), μεταξύ άλλων με τη μούμια ενός μωρού. Αλλά είχε κι άλλα κομμάτια, μέχρι που έφτασα στην αίθουσα “διοίκησης Xinjiang” όπου -δεδομένης της ιδιαιτερότητας της επαρχίας και των αυτονομιστικών της διαθέσεων- είπα να αφιερώσω περισσότερο χρόνο. Προφανώς είχε ... πολύ ΚΚΚ και ολίγον από Xi, αλλά πιο πολύ στάθηκα στο πόσες φορές μας έτριψαν στη μούρη ότι το “Xinjiang αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της Κίνας” “όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό”, “σε αντίθεση με όσα ισχυρίζονται οι εχθροί του έθνους” και άλλα τέτοια χτυπητά. Άσε μας ρε φίλε να διαβάσουμε την ιστορία και να κρίνουμε μόνοι μας. Πολλά ζητάω μάλλον.

Τέλος πάντων μ' έπιασε μια περιέργεια να δω πώς αντιμετωπίζουν στην ιστορία της χώρας τους το Μάο και ιδίως ακανθώδη θέματα όπως πχ το Μεγάλο Βήμα προς τα Εμπρός ή -ακόμη περισσότερο- την Πολιτιστική Επανάσταση. Αρχικά ρώτησα το κινέζικο ΑΙ μου που... φυσικά δεν απάντησε, σε όλο το ταξίδι όποτε έκανα ανάλογες ερωτήσεις άρχισε να γράφει και μετά εξαφάνιζε την απάντηση ξαφνικά λέγοντας “δεν μπορώ να απαντήσω σε αυτό το ερώτημα”. Οπότε πήρα σβάρνα την αίθουσα όπου διαπίστωσα πως η Πολιτιστική Επανάσταση αντιμετωπίζεται ως “λάθος ενός συγκεκριμένου ηγέτη” (δε μας είπαν ποιου!), η σφαγή της Τιεν Αν Μεν ήταν “υπερβολική αντίδραση” και γενικώς απαντήσεις κοντά στην κομματική γραμμη, χωρίς όμως να αποφεύγει εντελώς τα θέματα, που το βρήκα αρκετά γενναίο. Μπορώ να σκεφτώ τουλάχιστον τρία θέματα νεοελληνικής ιστορίας που τα κάνουμε αβαβά στο σχολείο και τα μουσεία της Ελλάδας, αλλά ας μην πιάσουμε αυτή τη συζήτηση.

Να πιάσουμε τις άλλες αίθουσες του μουσείου που είχαν φοβερά κτερίσματα, ομοιώματα βουδιστικών σπηλαίων, καταπληκτικές ψηφιακές αναπαραστάσεις και φωτογραφίες πόλεων που κατάπιε η άμμος της ερήμου στο Δρόμο του Μεταξιού, όπως πχ η Jiaohe που την έβαλα στο μάτι.

Πείνασα. Είπα να πάω μέχρι τα vegetable pots αλλά δεν άνοιγαν μέχρι τις 7 κι έφαγα πάλι σε ένα “λαϊκό” εστιατόριο (ας το πούμε μαγειρείο) όπου έδειξα κάτι σαν καγιανά που έτρωγε ένας κυριούλης και τους είπα πως θέλω το ίδιο. Ζήτησα κι ένα ρυζάκι μπας και εξαφανίσω τη διάρροια και στο δρόμο του γυρισμού το μετάνιωσα γιατί πέρασα από ένα εστιατόριο υγιεινής διατροφής και το λιμπίστηκα, αλλά είχα ήδη φάει.

Έπρεπε να πάρω κι ένα power bank, οπότε πέρασα και από την digital plaza, όπου έκανα παζάρι (αθάνατη Κίνα, ακόμη και στον κινεζικό Κωτσόβολο θέλει παζάρια) και πήρα ένα τρίκαλο με 15€. Είχα ακόμη χρόνο μέχρι να γυρίσω στο ξενοδοχείο οπότε είπα να περάσω κι από το food market που δεν ήταν και τίποτε τρομερό, αλλά εγινόταν χαμός από κόσμο, υπήρχε μια καρικατουροποίηση της τοπικής κουζίνας κι εμφανώς απευθυνόταν σε εγχώριους τουρίστες.

Γύρισα στο δωμάτιό μου, ζήτησα από τη ρεσεψιόν να έρθει κάποιος να μου φτιάξει το wifi και οι άνθρωποι ήρθαν αμέσως και παρότι δε μιλούσαν γρι Αγγλικά συνεννοηθήκαμε και το έφτιαξαν κι έτσι επιτέλους μπορούσα να καθίσω να κάνω ένα πλάνο για τις επόμενες ημέρες. Αποφάσισα και δίεταξα λοιπον να μείνω στο Urumqi και την επομένη, για να κάνω ημερήσια στο ιστορικό Turpan και τη μεθεπόμενη να πετάξω για το Duhuang, που φαντάζομαι ελάχιστοι θα έχουν ακούσει, όπως κι εγώ άλλωστε πριν βρεθώ στο Xinjiang. Διάβασα όμως για κάτι που με ενδιέφερε πολύ και το έβαλα στο μάτι.

Έκατσα να δω και λίγη κινέζικη τηλεόραση στο αγγλόφωνο κανάλι τους που το παρακολουθούσα και στην Κούβα (τότε που η χώρα συνήθως είχε ρεύμα...) και είδα ένα ρεπορτάζ που κατά σύμπτωση είχε να κάνει με τον (εσωτερικό) τουρισμό στο Xinjiang και συγκεκριμένα για κάποια υψίπεδα όπου σε μια λίμνη έχουν φτιάξει κάποιες καλύβες πολυτελείας. Αυτό μου τράβηξε την προσοχή όμως ήταν το κίνητρο για το οποίο προσκαλούσε τον κόσμο η εκπομπή να πάει εκεί: “Το τοπίο είναι πανέμορφο κι έτσι έβγαλα πολλές φωτογραφίες για να τις βάλω στο wechat μου, ο ξεναγός μας ήξερε ακριβώς από ποια γωνία νας μας βγάλει”. Ούτε σε αναδυόμενους προορισμούς της Κίνας δεν τη γλιτώνεις την ινσταγραμοκιτσαρία δηλαδή.

Το βραδάκι πείνασα. Βγήκα για μια βολτίτσα και δεν αντιστάθηκα σε μια 15άδα dumplings γαρίδας για 3€. Πλέον είχα μάθει και τη λέξη κλειδί: “bula”, δηλαδή όχι καυτερά... ώστε να μου τα φέρουν όπως μου αρέσουν, δηλαδή λίγο καυτερά. Γύρισα στο δωμάτιο και είχε έρθει η ώρα της τουαλέτας. Κυρίες και κύριοι, επιτέλους έχεσα στέρεο πράγμα, σκληρό νόμισμα, συμπαγή οικονοομική πολιτική. Θα πήγαινα στο Turpan λεβέντης.

 

[Yorgos]

Πολλή μοντερνιά το αεροδρόμιο.

Τα βουνά Tian Shan από ψηλά.

Δεν το περίμενα να βρω τέτοιο αεροδρόμιο στο Urumqi.

Σε όλα τα αεροδρόμια είχε τέτοιες τριάδες, που κοιτούσαν ολούθε, αλλά μου φαίνονταν λίγο αστείοι.

Και μετρό το Urumqi περικαλώ.

Πάμφθηνο και πρακτικό.

Δεν τα έφαγα ποτέ αυτά, σνιφ.

Ειλικρινά δεν περίμενα να δω αυτό στο Urumqi. Μάλλον περίμενα λανθασμένα να δω Ουιγούρους, κανένα υπαίθριο παζάρι, μη σου πω και καμιά -έστω τουριστική- καμήλα.

Τα 22€ ήταν λίγο πάνω από το μπάτζετ μου, αλλά τα άξιζε.

Κι ήταν και κοντά στο (πεντακάθαρο) μετρό.

Πια δεν τους ξεχωρίζεις τους Κινέζους από τους Ιάπωνες, τρέντουλα είναι. Κάποτε ήταν -ειδικά οι γυναίκες- όλες άβαφες, ομοιόμορφα σχεδόν ντυμένες, ατημέλητες.

Τα "βαριά" κομουνιστικά κτίρια υπάρχουν ακόμη, αλλά και σε αυτά έχει γίνει ένας άλφα εξωραϊσμός.

Φαρδιά πεζοδρόμια, ίσκιος στην έρημο... ρε πού πάμε ρε;

Σπάνια έβλεπες και κανέναν υπάιθριο.

Πάμε στο μουσείο. Έπαιζε πολύ τατουάζ πριν από 4.000 χρόνια παιδιά.

Είπαμε ότι απαγορεύονταν οι φωτογραφίες αλλά έκανα λίγες παρασπονδίες.

Φανταστική παρουσίαση.

Φανταστικό φέρετρο/σαρκοφάγος.

Πεθαίνω εγώ με κάτι τέτοια.

Από εδώ και πέρα υπήρχε κανονικότατη προπαγ... εεε εξιστόρηση της σύγχρονης ιστορίας του Xinjiang ήθελα να πω.

Κάπου εδώ σταματούσαν και οι υπότιτλοι στα Αγγλικά.

Προφανώς οι Κινέζοι θεωρούν τους Ολυμπιακούς Αγώνες που διοργάνωσαν απτή απόδειξη πως είναι η ανερχόμενη υπερδύναμη. Το θεωρούσαν δηλαδή, πια αντιμετωπίζουν τις ΗΠΑ ως την παραπαίουσα πρώην υπερδύναμη.

Με μαγεύουν οι απεικονίσεις καθημερινότητας της εποχής.

Βουαλά και το γκομενάκι που λέγαμε. Δυστυχώς ντράπηκα να βγάλω τη μούμια της, είχε πολύ κόσμο.

Το τόξο της λεγάμενης.

Γενικώς τα κτερίσματα ήταν σε εξαιρετική κατάσταση.

Σε περίοπτη θέση, ένα από τα αστέρια του μουσείου η συγκεκριμένη αγκράφα.

Ομοίωμα βουδιστικής σπηλιάς. Κρατήστε το, θα το χρειαστούμε.

Ταξίδι σε άλλες εποχές, όταν ήταν εμπορικό σταυροδρόμι η περιοχή.

Είχε και οπτικοακουστικές παρουσιάσεις, με αγγλικούς υπότιτλους πάντα. Πολύ καλοδουλεμένες όλες.

Αυτή την Κίνα δεν τη γνώρισα...

Θα έκανα όμως ό,τι περνούσε από το χέρι μου την επόμενη για να γνωρίσω αυτήν.

Πολύ οργανωμένο το μουσείο.

Θέα από το ταξάκι.

Οι γέροι και οι άρρωστοι κάτι τέτοια τρώνε.

Εδώ έπρεπε να είχα φάει όμως.

Κάπου εδώ αγόρασα το φορτιστή.

Πού και πού έβλεπες κανένα σκόρπιο τζαμί.

Και μερικούς Ουιγούρους.

Μην παραλείψω να πάρω 2-3...

Είσοδος στην αγορά.

Πολύς κόσμος.

Και πολύ φαγητό, συνήθως ανθυγιεινό.

Λαγανάγαλμα.

 

[Yorgos]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 26
Το Bezeklik, το Jiaohe και η είδηση​

Αξιοπρεπέστατο το πρωινό, αν και δε θύμιζε σε τίποτε τα πακιστανικά ή τα δυτικά: noodles, ρυζάκι, wonton και πολύ μου ήταν, γιατί το στομάχι ακόμη ήταν σε διαδικασία ομαλοποίησης.

Σήμερα λοιπόν το πρόγραμμα που είχα καταρτίσει μόλις την προηγούμενη ημέρα προέβλεπε ότι θα έκανα ημερήσια εκδρομή στο Turpan και στους ιστορικούς χώρους πέριξ αυτό. Πρώτα έπρεπε να κλείσω το δωμάτιό μου και για σήμερα, το οποίο με λίγη από παντομίμα έγινε στη ρεσεψιόν, φυσικά μετρητοίς για 20€, δηλαδή φτηνότερα από το trip.com . Ξαναλέω πως τα πάντα γίνονται στην Κίνα και μετρητοίς και χωρίς τις εφαρμογές των Κινέζων.

Πήρα λοιπόν ένα didi για το σταθμό του τραίνου. Το εισιτήριο το είχα κλείσει από το trip.com αλλά δεν είχα κανένα αποδεικτικό, το σάιτ ωστόσο επέμενε πως δεν υπήρχε λόγος ανησυχίας και θα έπρεπε απλά να επιδείξω το διαβατήριό μου στο σχετικό μηχάνημα, όπως κι έγινε. Με εντυπωσίασε, εκτός από το σταθμό που ήταν τύφλα να' χουν τα πιο σύγχρονα αεροδρόμια, η πειθαρχία και τάξη των Κινέζων, σε βαθμό που απόρησα και πάλι με το αν βρίσκομαι στην ίδια χώρα όπου δεν υπήρχαν ουρές παρά μόνο μπουλούκια από ανθρώπους που έσπρωχναν για να κλέψουν ανύπαρκτες ουρές προ εικοσαετίας.

Στο εσωτερικό του το τραίνο ήταν κλασικά σαν αεροπλάνο, αλλά άνετο, με θέσεις για φόρτιση συσκευών και μεγάλα παράθυρα για να βλέπεις μια ατελείωτη έρημο με μπόλικες ανεμογεννήτριες και πού και πού συγκροτήματα ομοιόμορφων πολυκατοικιών στην έρημο.

Βγαίνοντας από το σταθμό υπήρχαν 4-5 ταξιτζήδες που κρατούσαν κάτι πλαστικοποιημένα χαρτιά με φωτογραφίες από τα γύρω αξιοθέατα και προσπαθούσαν να πουλήσουν τουρ. 12 στάσεις πουλούσαν οι αθεόφοβοι, εμένα με ενδιέφεραν 3-4, τα βρήκαμε στα 400 γιουάν, που είμαι σίγουρος πως θα μπορούσαν να είναι ίσως και τα μισά, αλλά δεν έκατσα να παζαρέψω με τις ώρες γιατί είχα λίγες ώρες μέχρι το τραίνο της επιστροφής και η αλήθεια είναι πως χάρηκα που δε θα χρειαζόταν να ψάχνω ταξί από το ένα σημείο στο άλλο, είχαν μεγάλες αποστάσεις μεταξύ τους και κάποια ήταν και στη μέση της ερήμου. Ξεκινήσαμε λοιπόν, με το συ,παθή ταξιτζή να κάνει φιλότιμες προσπάθειες να επικοινωνήσει μαζί μου μέσω εφαρμογής.

Πρώτος σταθμός ήταν το Bezeklik, που η αλήθεια είναι πως το όνομα μάλλον παραπέμπει σε τουρκικό ζαχαροπλαστείο, αλλά στην πραγματικότητα πρόειται για βουδιστικά σπήλαια που υποτίθεται πως είναι 1000 ετών. Στη διαδρομή περάσαμε από τα flaming mountains της κοιλάδας Mutou, ένα όμορφο τοπίο από κόκκινους σχηματισμούς, όπου έχει στηθεί ένα ολόκληρο πανηγυράκι για τον εγχώριο τουρισμό. Σταμάτησα να δω λίγο τα τοπία, όχι στην πλατφόρμα όπου βγάζουν σέλφι (έλεος πια) αλλά λίγο πιο πέρα που δεν υπήρχε ψυχή. Παρακάτω κάποιος είχε φτιάξει ένα θεματικό πάρκο με σχηματισμούς από αυτή την κατακόκκινη πέτρα (να μου έλειπε), ενώ κάποιοι καμηλιέρηδες ανέβαζαν Κινέζους τουρίστες στο λόφο καβάλα σε καμήλες και για κάποιο λόγο ντύνονταν και σα βεδουίνοι.

Το καλό με όλα αυτά τα πανηγυτζίδικα ήταν πως στον πραγματικό αρχαιολογικό χώρο δεν υπήρχε σχεδόν κανείς επισκέπτης, αφού όλοι έβγαζαν σέλφι, επισκέπτονταν την κοκκινόπετρη Μαντάμ Τισό ή παρίσταναν το Γιασέρ Αραφάτ. Ο αρχαιολογικός χώρος του Bezeklik λοιπόν βρίσκεται ακριβώς πάνω από το ποτάμι που περνάει μέσα από το φαράγγι και δημιουργεί μια μίνι όαση, κι αποτελείται από μια σειρά υπόσκαφων αιθουσών με βουδιστικές τοιχογραφίες, ορισμένες από τις οποίες είναι σε πολύ καλή κατάσταση, παρότι φτιάχτηκαν ανάμεσα στον πέμπτο και το δέκατο τέταρτο αιώνα. Όμορφα ήταν και κάθε σπήλαιο αποτελούσε και ανακούφιση από τους 36 βαθμούς που κάτω από τον ήλιο έπρεπε να είναι 40+. Επίσης να πιστώσω στους Κινέζους και τις πινακίδες στα Αγγλικά αλλά και τα ξεκάθαρα καρφιά στο τέλος κάθε κειμένου που εξηγούσε πώς κομμάτι των τοιχογραφιών πλέον βρίσκεται σε μουσεία της Αγίας Πετρούπολης, του Βερολίνου, του Λονδίνου, της Σεούλ, του Τόκυο ή της Ινδίας με περιγραφή των συνθηκών αφαίρεσής τους που χαρακτηριζόταν ως “κλοπή”. Σωστοί οι Κινέζοι, φτάνει με τον ακρωτηριασμό των μνημείων.

Το Bezeklik ήταν μόνο το ορεκτικό για σήμερα, ο μουσόφιλος συμπαθής Ουιγούρος ταρίφας θα έπρεπε τώρα να με πάει στο Karez, του οποίου η ταμπέλα καλωσορίσματος το περιέγραφε ως “ένα από τα τρία αρχαία επιτεύγματα κινέζικης μηχανικής” (τα άλλα δύο είναι το Μεγάλο Κανάλι και το Σινικό Τείχος προφανώς), υπενθυμίζοντας πως βρίσκεται στη λίστα των Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO. Θα το εξηγήσω όσο καλύτερα μπορώ: πρόκειται για ένα αρχαίο αρδευτικό σύστημα που συνέλεγε το λιωμένο χιόνι της οροσειράς Tian Shan και το μετέφερε κατά μήκος της ερήμου, χωρίς να υπάρχει σοβαρή απώλεια λόγω εξάτμισης. Ουσιαστικά ήταν κανάλια κάτω από την έρημο, με κάθετες δεξαμενές κάθε 20-50 μέτρα, απ' όπου με χρήση της βαρύτητας έφερναν το νερό στην επιφάνεια και το χρησιμοποιούσαν για καλλιέργειες. Τα κανάλια σώζονται σε πολύ καλή κατάσταση και η επεξήγηση ήταν αρκετά καλή (ειδικά στο θέμα της απαιτούμενης οργάνωσης για τη συντήρηση της υποδομής τις εποχές εκείνες), αλλά δεν έλειπε το κιτσάτο φολκλόρ με κυρίες που ντύνονταν σα νεράιδες κι έβγαζαν φωτογραφίες μαζί σου (ναι, μέσα στον αρχαιολογικό χώρο), κάτι φωτάκια νέον και φυσικά τις αυτόκλητες μοντέλες ινσταγκράμερ που έβγαζαν φωτογραφίες σε όλες τις πιθανές στάσεις,πληγή πραγματική.

Τέλος πάντως πείνασα καιι χτύπησα κάτι glass noodles με όξινη επίγευση (φυσικά είπα bula) που αποδείχτηκαν και χορταστικά και δροσιστικά και οικονομικότατα, κάτω από 1€. Ο καημένος ο ταρίφας που με περίμενε δεν είχε φάει μεσημεριανό και με ρώτησε αν θα κάνουμε κάποια στάση, απογοητεύτηκε όταν του είπα “πάμε στο Jiaohe και γρήγορα!”.

Το οποίο Jiaohe χαρακτηρίζεται ως η “μεγαλύτερη και καλύτερα συντηρημένη πόλη χωμάτινης αρχιτεκτονικής στον κόσμο” από τις αρχές της Κίνας και ήξερα ήδη από το μουσείο του Urumqi πως ο βαθμός φθοράς είναι μεγάλος, αλλά ήθελα πολύ να το επισκεφθώ. Είναι χτισμένη πάνω σε ένα οροπέδιο που θυμίζει το βράχο της Ακρόπολης και δεν είχε ανάγκη τειχών, αφού προστατευόταν από τους απότομους γκρεμούς που την περιέβαλαν, αλλά το πιο ενδιαφέρον είναι ο τρόπος οικοδόμησης: αντί να χτιστεί με χώμα, πέτρες ή τούβλα ουσιαστικά αυτό που έκαναν οι Jushi το 2ο π.Χ. αιώνα ήταν να σκάψουν τη σκληρή πέτρα (ή το χώμα) προς τα κάτω, αφήνοντας άθικτα χωμάτινα τμήματα που αποτελούσαν τους τοίχους του κάθε κτιρίου.

Ο αρχαιολογικός χώρος, πολύ απομονωμένος, απέξω φαινόταν σα theme park: είχαν φτιάξει όλους τους τοίχους σα να είναι αρχαία χωμάτινα τοιχία και με το που έμπαινες μέσα νόμιζες πως μπήκες σε κλαμπ ή γκαλερί τέχνης, με οθόνες, φωτάκια νέον κι άλλα τέτοια ανατριχιαστικά. Ευτυχώς μόλις πλήρωνες την (τσουχτερή για Κίνα) είσοδο έμπαινες σε ένα αυτοκινητάκι του γκολφ που σε απομάκρυνε από την κιτσιά, στο οροπέδιο που βρισκόταν η πόλη. Είχε αρκετά σκαλάκια, μερικές βουδιστικές τοιχογραφίες, μπόλικο περπάτημα κάτω από τον καυτό ήλιο αλλά κι ελάχιστους επισκέπτες και πολλές ευκαιρίες να χαθείς. Για να είμαι ειλικρινής, παρότι εμένα μου άρεσε πιστεύω οι περισσότεροι μη αρχαιολάγνοι μάλλον θα το βρουν βαρετό. Μου θύμισε λίγο Bam ή Ran στο Ιράν, το βρήκα ενδιαφέρον και χάρηκα πολύ που πήγα, όχι μόνο επειδή με έφερε ένα βήμα πιο κοντά στα 1000 σημεία UNESCO, αλλά επειδή ήταν και ατμοσφαιρικό χωρίς τα πλήθη.

Τα πλήθη βέβαια με περίμεναν στο σταθμό του τραίνου, όπου για μια ακόμη φορά το μηχάνημα δε διάβαζε το διαβατήριό μου και με έστειλαν σε υπάλληλο να το κάνει χειροκίνητα (έτσι γίνεται και σχεδόν σε όλα τα αεροδρόμια), αλλά η επιστροφή ήταν άνετη, μπόρεσα να γράψω το ημερολόγιό μου κι όταν έφτασα στο Urumqi πήρα κάτι χαριτωμένα μπισκοτάκια. Δεν κατάφερα να φάω κανένα γιατί μου ήρθε η είδηση για το θάνατο του φίλου μου του Νίκου, από ανακοπή ενώ κατέβαινε ένα ηφαίστειο στο Σαλβαδόρ. Δυσκολεύτηκα να το πιστέψω αρχικά, μίλησα με τη σύντροφό του στη συνέχεια και τελικά βυθίστηκα στη μελαγχολία.

 

[Yorgos]

Το πρωινό

Σε όσα ταξι μπήκα ηταν ηλεκτρικά και χάι τεκ

Εντυπωσιακός ο σταθμός τραίνου και η οργάνωση

Το εσωτερικό του τραίνου

Μόνιμο θέαμα στην έρημο

Οι Κινέζοι εχουν αντιστρέψει την ερημοποιηση (και πια εξάγουν και την τεχνολογία)

Πολύ καλοί οι δρόμοι, αγριεύει το τοπίο.

Το φαράγγι στο οποιο βρίσκεται το Bezeklik

Αυτές οι βούλες στο βαθος είναι εγχώριοι τουρίστες σε καμήλες

Τα πρώτα σπήλαια, κάπως πιο πρωτόγονα.

Κι εδω εκ περιτροπής κάποια ειναι επισκέψιμα και ειναι και τα πιο εντυπωσιακά

Αφόρητη η ζέστη, δεν είναι δουλειές αυτες

Πολύ σκαλί με τέτοια ζέστη

Περνώντας μεσα απο την πόλη του Turpan, ψιλοαδιαφορη.

Είσοδος στο Karez.

Τα κανάλια

Το φοβερο δεν είναι οτι εχουν στηθεί κάποιες κυρίες και βγάζουν φωτογραφίες με οποιον το επιθυμεί. Το φπβερο ειναι οτο ειναι εργαζόμενες του μνημείου.

Εξαιρετικά ηταν

Δεν μπορω να πω οτι πολυκατάλαβα τι ηταν αυτα τα τοπικά προϊόντα αλλα καλούτσικα ήταν

Αυτά τα τείχη ειναι μουσαντενια

Νόμιζα οτι μπερδεύτηκα και μπήκα σε κλαμπ

Αεροφωτογραφια του χώρου

Εχουν κανει φοβερή δουλειά στο θεμα των υποδομων

Εμενα μου άρεσε!

Ωραίοι οι Ουιγουροι

Περιμένοντας το τραινο

Σαββατόβραδο στο Urumqi

 

[Yorgos]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 27
Η Denhuang και οι προβληματισμοί​

Είχα κάποιες ώρες στη διάθεσή μου μέχρι την απογευματινή πτήση για το Denhuang και μιας που οι καλές κοπέλες μου έδωσαν το δωμάτιο μέχρι τις 2μμ σηκώθηκα αργά γιατί με έζωσαν οι εφιάλτες μετά τη χτεσινή κεραμίδα με το θάνατο του Νίκου. Ακόμη κι έτσι είχα λίγο χρόνο να κάνω μια βόλτα ακόμη στο Urumqi να ξεχαστώ.

Πήρα λοιπόν ένα ταξί και κατευθύνθηκα στο μεγάλο μιναρέ, που υποτίθεται ότι είναι από τα landmarks της πόλης, αλλά επειδή δεν το έχω με τα landmarks γενικώς τον είχα σνομπάρει. Είναι και φτηνά τα ταξί, δεν έβγαζα και πολύ άκρη με το πώς δείχνει τα μετρό το amaps, τέλος πάντων έφτασα. Όντως τιτανοτεράστιος ο μιναρές, γύρω του οι Κινέζοι έχουν στήσει ένα πανηγυράκι, μάλιστα ακόμη και μέσα στα (λιγοστά ανοιχτά) τζαμιά έχουν στήσει παζάρια, ενώ η καρικατουροποίηση συνεχίζεται: ατελείωτοι πάγκοι ομοιόμορφοι (προφανώς με κρατική καθοδήγηση) που σέρβιραν “ουιγούρικες σπεσιαλιτέ” από Χαν (μη Ουιγούρους δηλαδή), ενώ άλλοι Χαν εμφανίζονταν κάθε 2 ώρες κι έκαναν “παραδοσιακούς χορούς Ουιγούρων” στη μέση του πεζόδρομου. Έβαλα το deepseek να μου πει πέντε πράγματα για την καταπίεση των Ουιγούρων αλλά αρχικά... έσβηνε μόνο του τις απαντήσεις που μου έδινε. Με αρκετό ζόρι άρχισε να μου λέει για την περιθωριοποίηση των Ουιγούρων, την καταπίεση από το 2009 κι έπειτα, τη σταδιακή εκδίωξή τους από το κέντρο της πόλης και βρήκα και δυο άρθρα, αλλά δεν είναι της παρούσης.

Της παρόυσης ήταν ο μιναρές όπου διαπίστωσα πως υπήρχε και μια είσοδος, την πλήρωσα για να δω ένα “μουσειάκι” σε κάθε όροφο με θεματική “έκθεση” πχ για τη μουσική παράδοση, την αρχιτεκτονική κλπ αλλά ουσιαστικά εκθέματα δεν υπήρχαν ήταν για να βγάλεις καμιά σέλφι και να την κρεμάσεις στο wechat. Κρίμα πάντως που δεν μπόρεσα να δω το μιναρέ το βράδυ, τον έχουν φωτίσει και ήθελα να δω το βαθμό του κιτς. Υπήρχε κι ένα μεγάλο τζαμί ανοικτό, μπήκα να το επισκεφθώ, δεν υπήρχε κανείς μέσα, όποιος έχει διαβάσει περί Ουιγούρων και τι έγινε στο Urumqi θα έχει καταλάβει για ποιο λόγο.

Περπάτησα λίγο ακόμη, έφαγα ένα γιαουρτάκι με πρόσθετο βύσσινο και πήγα στο αεροδρόμιο με το μετρό. Για άλλη μια φορά η είσοδος στο αεροδρόμιο και μέχρι την πτήση έγινε μόνο με τα βιομετρικά μου χαρακτηριστικά (δε χρειάστηκε να δείξω boarding pass, διαβατήριο ή κάτι άλλο δηλαδή) κι από το παράθυρο στην πτήση χάζεψα τους εντυπωσιακούς αμμόλοφους πριν την προσγείωση. Η δε πόλη έκανε μπαμ ότι είναι μια τεχνητή όαση στην έρημο, σα να τράβηξε κάποιος (spoiler: η κυβέρνηση) μια γραμμή στην έρημο και να είπε “εδώ σταματάει η έρημος”. Το αεροδρόμιο ήταν μικρό αλλά τακτοποιημένο, ενώ απέξω είχε ένα λεωφορειάκι όπου μπήκε ένα γκρουπ (νομίζω!) Κινέζων και μπήκα κι εγώ μαζί. Κόστιζε μόλις 10 γιουάν, θεωρητικά έπρεπε να πληρώσεις με το επάρατο wechat αλλά μια χαρά τα πήραν τα μετρητά πάλι και στη σύντομη διαδρομή μέχρι την πόλη μια κυρία είχε πάρει το μικρόφωνο και μάλλον πουλούσε εκδρομές και δραστηριότητες. Προσπάθησα να καταλάβω το concept, αν δηλαδή το λεωφορείο είναι του δήμου κι επιτρέπει τη διαφήμιση ιδιωτών, ή αν και οι εκδρομές διοργανώνονται από κρατικό φορέα, ή αν το λεωφορειάκι το βάζει κάποιος ιδιώτης με αντάλλαγμα να πουλάει εκδρομές στους επιβάτες. Τι σκέφτομαι κι εγώ, επαγγελματική διαστροφή.

Παρακολούθησα στο χάρτη ότι έκανε μια στάση αρκετά κοντά στο κατάλυμα που είχα κλείσει και κατέβηκα κι εγώ εκεί, μη γνωρίζοντας αν συνεχίζει κάνοντας κι άλλες στάσεις, αλλά δεν ήθελα να το ρισκάρω. Η πόλη μου έκανε εντύπωση, αλλά δεν μπορούσα να εντοπίσω τι ακριβώς είναι αυτό που με ξένιζε στην “τελειότητά της”. Φαινόταν όμως καινούρια, με όλα τα κτίρια να είναι αψεγάδιαστα, φυσικά υπήρχαν κάμερες παντού, τα πάντα ήταν γυαλισμένα, αψεγάδιαστα, ευθυγραμμισμένα, φρεσκοβαμμένα κι όλα τα κτίρια φαίνονταν νεόκτιστα, παρότι κάποια έκαναν μια σοβαρή προσπάθεια να φαίνονται παραδοσιακά. Νόμιζα ότι κάποιος θα βγει να με χαιρετίσει με κάποια προβαρισμένη ατάκα, σαν το Truman Show. Ταυτόχρονα τα καταστήματα ήταν στιλάτα, είχε μπόλικα ξενοδοχεία και το κανάλι που περνάει μέσα από την πόλη ήταν γεμάτο (καινούρια) κτίρια αυτοκρατορικής αρχιτεκτονικής.

Η διαδρομή μέχρι το ξενοδοχείο ήταν μόλις 16 λεπτά, ένας ευγενέστατος τυπάκος μου είπε ότι με έκανε και upgrade σε καλύτερο δωμάτιο “με παράθυρο” κι αλήθεια είναι πως για 18€ ήταν μια χαρά, για να μην πω ότι συνδεόμενος για να ψάξω κατάλυμα για την επόμενη έκλεισα ένα ibis στα...12€ στο Jiayuguan . Δεν ξέρω πώς τα καταφέρνουν οι Κινέζοι διότι οι μισθοί τους δεν είναι χαμηλοί, τα ξενοδοχεία έχουν κανονικότατα amenities μέσα, είναι πεντακάθαρα (σε αντίθεση με τις αντίστοιχες τρύπες προς εικοσαετίας) κι όσο κι αν χειραγωγούν το νόμισμά τους, οι τιμές εξακολουθούν να μου φαίνονται απίθανα χαμηλές. Με την ευκαιρία έβαλα και το deepseek να μου σχολιάσει τη χειραγώγηση νομίσματος, φυσικά μου απάντησε πως έχω... “misconceptions” και δεν καταλαβαίνω πώς λειτουργεί η κινέζικη οικονομία, τον έντονο ανταγωνισμό τιμών κλπ, οπότε ρώτησα το Claude και μου έβγαλε ένα κατεβατό με όλους τους τρόπους με τους οποίους οι κινεζικές αρχές διατηρούν το γιουάν σε εξωφρενικά χαμηλά για το επίπεδο της οικονομίας τους όρια.

Μιας που έπιασα την τεχνητή νοημοσύνη είπα να μελετήσω και το θέμα της τελειότητας των κτιρίων και το για τι η πόλη δε δείχνει να έχει μια “κανονική” οικοδομική εξέλιξη αλλά όλα φαίνονται τέλεια και της ίδιας εποχής. Έμαθα λοιπόν πως ως το 1991 η Denhuang ήταν μια ανυπόληπτη ανεμοδαρμένη ξεχασμένη κωμόπολη στην έρημο, χωρίς καν αποχετευτικό σύστημα, μέχρι που η κυβέρνηση πέρασε νόμους που επέτρεψαν την είσοδο developers, έκανε απαλλοτρίωση σε ολόκληρες γειτονιές, κατεδαφίζοντάς τες και κτίζοντας με πλάνο με σκοπό να φτιάξει μια πόλη χωρίς κίνηση, σκουπίδια αλλά και χωρίς αυθεντικότητα, περίπου όπως το Ντουμπάι. Η απορία μου ήταν τι απέγιναν τα σπίτια ή τα μαγαζιά των ανθρώπων που αρνήθηκαν να παραδώσουν το κομμάτι γης/μαγαζί/σπίτι τους και η απάντηση ήταν πως σε όποιον δεν άρεσε το σχέδιο... ατύχησε. Τα πρώτα χρόνια δεν υπήρχε η επιλογή του να διαφωνήσεις και υπήρξαν εκδιώξεις αλλά και φυλακίσεις, αλλά κάποια χρόνια μετά οι όποιες αλλαγές έπρεπε να εγκριθούν από την πλειοψηφία των κατοίκων.

Μη με παρεξηγήσει κανείς, φυσικά και αναγωνρίζω ως θαύμα το ότι η Κίνα κατάφερε σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα (μικρότερο της μιας γενιάς) να εξαφανίσει την εμφανή φτώχεια, να ανεβάσει τους μισθούς (στην Denhuang ο κατώτατος είναι άνω των 300€, πριν 20 χρόνια στην επαρχία δεν έφτανε τα 60€), να δημιουργήσει πόλεις καθαρές, ασφαλέστερες των γιαπωνέζικων, να μειώσει το νέφος, να διαχειριστεί απορρίματα, κίνηση σε τεράστια κλίμακα και γενικώς να βελτιώσει το βιοτικό επίπεδο, το προσδόκιμο ζωής, να σημειώσει απίστευτη πρόοδο στους εκπαιδευτικούς δείκτες. Αλλά με παραξένεψε μια πόλη χωρίς ίχνος από το παρελθόν της, ένα παλιό μαγαζί βρε αδερφέ δεν αντιστάθηκε; Η απάντηση είναι όχι κι ίσως είναι μικρό τίμημα για μια κοινωνία που σημείωσε τέτοια πρόοδο σε τόσους τομείς, ειδικά αν το δει κανείς από τη σκοπιά ενός πολίτη της Ινδίας πχ για να συγκρίνουμε με άλλη ανερχόμενη δύναμη που όμως αντιμετωπίζει μια ανάπτυξη πολύ πιο άνιση, η Βραζιλία είναι ένα άλλο ενδιαφέρον παράδειγμα, η Ινδονησία κλπ (για να συγκρίνω με χώρες με μεγάλο πληθυσμό). Άρχισα να περπατάω στην πόλη και να στατάρω με δυο φίλους, ο ένας έχει ζήσει Αβάνα και ζει τα του Μιλέι στην Αργεντινή, ο άλλος ζει εδώ και 20+ χρόνια στα ΗΑΕ, οπότε η συζήτηση κινήθηκε ανάμεσα στην ιδεατή κοινωνία, τη δυστοπία (για το social score της Κίνας τα είπαμε; ), την ανάπτυξη, τα ανθρώπινα δικαιώματα και μοιραία την αξία (ή υπεραξία) της δημοκρατίας.

Ωραίοι οι προβληματισμοί αλλά με το περπάτημα πείνασα. Έφτασα στη νυχτερινή αγορά που μου προκάλεσε ένα wow: με τα ψώνια δεν ασχολήθηκα αλλά η ποικιλία φαγητών και τα πλήθη ήταν εντυπωσιακά. Όπως ήταν εντυπωσιακή και η παρουσία (παντού!) εικόνων από τα σπήλαια Mogao που θα επισκεπτόμουν την επομένη. Δεν αντιστάθηκα πάντως κι έφαγα ένα tofu πασαλειμμένο με κάτι νόστιμο αλλά μάλλον ανθυγειινό, με πλησίασαν και γνώρισα δυο κοπέλες (η μία μέλλουσα ξεναγός) που αναρωτήθηκαν τι κάνω εκεί (ακόμη δυτικό δεν είχα δει ούτε εγώ στην Κίνα!) κι εν τέλει γύρισα γεμάτος από εικόνες, προβληματισμούς και θερμίδες. Έμαθα πως η πόλη διαθέτει στα περίχωρά της -εκτός φυσικά από τα σπήλαια Mogao, UNESCO είναι, γι αυτό ήρθα) και επισκέψιμους αμμόλοφους με όαση κι ένα παλάτι. Ε ας το δούμε κι αυτό αύριο, γι αυτό μ' αρέσει να ταξιδεύω χωρίς πρόγραμμα, όλο και κάτι ενδιαφέρον ξεπετάγεται. Πού και πού μάλιστα γίνεται και το χάιλάιτ του ταξιδιού κι ας μην είχες ξανακούσει για την ύπαρξή του.

 

[varioAthens]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 27
Η Denhuang και οι προβληματισμοί​

Μη με παρεξηγήσει κανείς, φυσικά και αναγωνρίζω ως θαύμα το ότι η Κίνα κατάφερε σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα (μικρότερο της μιας γενιάς) να εξαφανίσει την εμφανή φτώχεια, να ανεβάσει τους μισθούς (στην Denhuang ο κατώτατος είναι άνω των 300€, πριν 20 χρόνια στην επαρχία δεν έφτανε τα 60€), να δημιουργήσει πόλεις καθαρές, ασφαλέστερες των γιαπωνέζικων, να μειώσει το νέφος, να διαχειριστεί απορρίματα, κίνηση σε τεράστια κλίμακα και γενικώς να βελτιώσει το βιοτικό επίπεδο, το προσδόκιμο ζωής, να σημειώσει απίστευτη πρόοδο στους εκπαιδευτικούς δείκτες. Αλλά με παραξένεψε μια πόλη χωρίς ίχνος από το παρελθόν της, ένα παλιό μαγαζί βρε αδερφέ δεν αντιστάθηκε; Η απάντηση είναι όχι κι ίσως είναι μικρό τίμημα για μια κοινωνία που σημείωσε τέτοια πρόοδο σε τόσους τομείς, ειδικά αν το δει κανείς από τη σκοπιά ενός πολίτη της Ινδίας πχ για να συγκρίνουμε με άλλη ανερχόμενη δύναμη που όμως αντιμετωπίζει μια ανάπτυξη πολύ πιο άνιση, η Βραζιλία είναι ένα άλλο ενδιαφέρον παράδειγμα, η Ινδονησία κλπ (για να συγκρίνω με χώρες με μεγάλο πληθυσμό). Άρχισα να περπατάω στην πόλη και να στατάρω με δυο φίλους, ο ένας έχει ζήσει Αβάνα και ζει τα του Μιλέι στην Αργεντινή, ο άλλος ζει εδώ και 20+ χρόνια στα ΗΑΕ, οπότε η συζήτηση κινήθηκε ανάμεσα στην ιδεατή κοινωνία, τη δυστοπία (για το social score της Κίνας τα είπαμε; ), την ανάπτυξη, τα ανθρώπινα δικαιώματα και μοιραία την αξία (ή υπεραξία) της δημοκρατίας.

Θα ηθελα πολυ να επισκεφθω την Κινα να κανω τις συγκρισεις... Ειχα επισκεφθει το Χονγκ Κονγκ με τους γονεις μου το "ταραγμενο" 1989 (αλοιμονο, απο τοτε πηγαινα πακετο με τις ταραχες)... και παρα το γεγονος οτι τοτε τελουσε υπο βρετανικο ελεγχο, πισω απο τους λαμπερους ουρανοξυστες εβλεπες την κλασικη κινεζικη πολη που εχουμε στο μυαλο μας απο παλιες ταινιες: αγορες που εζεχναν και πουλουσαν ζωντανα ζωα μεχρι και φιδια, υπαιθρια σφαγεια, καντινες με πλαστικα σκαμπο και αθλιες υγιεινομικες συνθηκες, φωτα νεον, στενα-υγρα-σκοτεινα σοκακια, γειτονιες αθλιες που ελεγχονταν απο τοπικη μαφια.... Ολα αυτα, διαβαζω, οτι δεν υπαρχουν πια και θα ηθελα να τα δω απο κοντα...

 

[Yorgos]

Ο τιτανοτεράστιος μιναρές.

Και το μεγάλο τζαμί.

Στον περιβάλλοντα χώρο του τζαμιού έχει στηθεί παζάρι.

Εντός του μιναρέ είχε κάποια κάδρα με φωτογραφίες, κρίμα που δεν τον είδα το βράδυ, αν κι εδώ έχουμε να κάνουμε με φωτοσοπιά.

Η θέα από το μιναρέ.

Έχει μαγαζιά κι εντός του τζαμιού.

Το οποίο τζαμί είναι άδειο από κόσμο.

Η καρικατούρα της λαγάνας πάει σύννεφο.

Πολύ καλό το γιαουρτάκι.

Οι χορεύτριες ήρθαν οπότε εγώ όπου φύγει-φύγει.

Εντυπωσιακοί οι αμμόλοφοι φτάνοντας στη Denhuang.

Μικρό αλλά λειοτυργικό το αεροδρόμιο.

Ύποπτα στην εντέλεια η πόλη.

Νυχτερινή αγορά.

Σε πολλά κτίρια έπαιζαν αυτές οι 3D απεικονίσεις των ... αυριανών σπηλαίων.

Πολύς ο κόσμος στην αγορά.

Για υπάιθρια αγορά πολύ προσεγμένες οι συνθήκες υγιεινής. Μωρέ στην Κίνα είμαστε; Πώς έγινες έτσι;

Έκανα και γνωριμίες.

Κάποια σημεία ήταν κιτς, άλλα πιο χαριτωμένα, αλλά φωτισμένη είναι η πόλη.