Κίνα Πακιστάν Πώς είσαι έτσι vs Πώς έγινες έτσι – Πακισταν vs Κίνα

[Yorgos]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4
Καράτσι, θαλασσινά κι επαίτες​

Ρώτησα για συνάλλαγμα μέσα στο αεροδρόμιο και η πρώτη μου έκπληξη ήταν ότι οι Πακιστανοί δε μιλάνε Αγγλικά. Τις επόμενες εβδομάδες αυτό θα επιβεβαιωνόταν εμφατικά και θα διαλυόταν ο πρώτος μύθος που για κάποιο λόγο είχα φτιάξει στο μυαλό μου, ότι ως πρώην βρετανική αποικία τα Αγγλικά θα ήταν η lingua franca. Δεν είναι, αυτή είναι τα Urdu, που παρότι μοιάζουν κάπως με τα Punjabi, είναι άλλη γλώσσα. Κοινώς το 91% της χώρας πασχίζει για να μάθει την επίσημη γλώσσα, ένα 30% δεν την ομιλεί καν, το να μάθουν κι Αγγλικά είναι μάλλον υπερβολική απαίτηση. Τι να λέμε, εδώ το 45% των γυναικών στη χώρα είναι αναλφάβητες.

Κάποιος πάντως μου έδειξε ότι ανταλλακτήριο υπήρχε εκτός αεροδρομίου κι έτσι βγήκα στη ζέστη και κατευθύνθηκα σε δυο booths, ένα που φαινόταν να είναι ανταλλακτήριο και δίπλα του ένα αντίστοιχο με ταμπέλα “registration of chinese nationals”, ό,τι κι αν σήμαινε αυτό. Κινέζος δεν είμαι, οπότε πήγα για συνάλλαγμα κι επειδή ήταν το μοναδικό ανταλλακτήριο και μάλιστα έξω ακριβώς από το αεροδρόμιο πίστεψα ότι θα με ξυρίσουν. Μπα, εξαιρετική ήταν η ισοτιμία, ελάχιστα χειρότερη από την ιδανική που βρήκαμε αργότερα μέσα στην πόλη, και ήταν και γρήγοροι.

Λεφτά είχα πια, ίντερνετ είχα, ώρα να βρω και ταξί. Ο Τζόρντι με είχε πληροφορήσει πως η “καλή” εφαρμογή για τη χώρα είναι το Indrive, την οποία είχα ξαναχρησιμοποιήσει στην Αφρική. Διάλεξα ένα tuktuk (rickshaw τα λένε στη Νότια Ασία) και...δεν ξεκινήσαμε καλά, αφού το περίμενα κανένα 20λεπτο μέσα στη ζέστη με πήρε τηλέφωνο μέσω της εφαρμογής για να μου εξηγήσει κάτι σε άπταιστα Urdu, ενδεχομένως και Sindhi, θα σας γελάσω. Τελικώς ένας επιβάτης με κουτσά Αγγλικά προθυμοποιήθηκε να του μιλήσει και να μου εξηγήσει πως δεν επιτρέπεται στα τρίκυκλα να μπαίνουν στον ευρύτερο χώρο του αεροδρομίου, οπότε η πρώτη απόπειρα χρήσης Indrive πήγε άπατη, αλλά τουλάχιστον ήξερα μέσες άκρες το κόστος της διαδρομής, οπότε διαπραγματεύτηκα με τους επιτόπου ταξιτζήδες κι επιτέλους ξεκίνησα τη μισάωρη πορεία μέχρι το Pearl Inn Hotel.

Η πρώτη μου σκέψη στη διαδρομή κοιτώντας τριγύρω ήταν... γιατί μοιάζει με το Μπαγκλαντές όλο αυτό; Φασαρία, χάος, κακό οδόστρωμα, ζητιάνοι, βρώμα, παλιά αυτοκίνητα, άσχημα κτίρια; Εγώ περίμενα κάτι σαν τις μεγάλες πόλεις της Ινδίας, δηλαδή αρκετό μπάχαλο αλλά και δείγματα έστω ανισόρροπης αλλά εμφανούς ανάπτυξης. Σίγουρα δεν περίμενα στο “οικονομικό και χρηματοπιστωτικό κέντρο της χώρας” κάρα με σανό, γαϊδούρια, λεωφορεία με επιβάτες στην οροφή και λεπρούς να ζητιανεύουν στα φανάρια.

Έφτασα στο ξενοδοχείο όπου ο Τζόρντι με περίμενε στη ρεσεψιόν και παρότι άυπνος επί 48 ώρες (πρέπει να κοιμήθηκα μισή ώρα στο Ντουμπάι και περίπου 75 λεπτά στο αεροπλάνο) είχα όρεξη να ξεκινήσουμε την περιπλάνηση άμεσα χωρίς να χάσουμε χρόνο, με μόλις ένα πεντάλεπτο ντουσάκι. Εδώ που τα λέμε και άπλυτος/ιδρωμένος να έβγαινα θα ήμουν εντός του γενικότερου κλίματος, χώρια που άπατο πήγε το ντουσάκι, είχε τέτοια ζέστη (32 βαθμούς με υγρασία) που στο δεκάλεπτο είχα γίνει μούσκεμα. Είπαμε να ξοφλήσουμε και το ξενοδοχείο, με το ρεσεψιονίστ να θέλει να κρατήσει τα ρέστα με το ζόρι λέγοντας ότι δεν έχουν “αλλά δεν πειράζει” και να μου χαμογελάει, οπότε και του γνωστοποίησα ότι επειδή πειράζει θα περάσω να τα πάρω μετά. Κι όταν πέρασα δε χάρηκε πολύ, αλλά τα φιλοδωρήματα κερδίζονται, δεν επιβάλλονται ετσιθελικά κι έτσι αυτός έχασε το δικό του που είχα όλη την καλή διάθεση να του δώσω.

Πρώτος στόχος ήταν το Mazar-E-Quaid, δηλαδή το Μαυσωλείο του κυρίου Jinnah, του πατέρα του έθνους, από τον οποίο πήρε το όνομά του και το αεροδρόμιο, και τη φιγούρα του οποίου (σαν το Νοσφεράτου είναι) θα βλέπαμε παντού για τις επόμενες εβδομάδες. O Μuhammad Ali Jinnah λοιπόν ήταν ένας δικηγόρος που γεννήθηκε στο Καράτσι και παρότι αρχικά πίστευε στην ινδο-μουσουλμανική ενότητα, γρήγορα κατάλαβε ότι οι ινδουιστές δεν είχαν και μεγάλη διάθεση να παραχωρήσουν ίσα δικαιώματα στους μουσουλμάνους της Ινδίας κι αφιέρωσε τη ζωή του στην ίδρυση ενός ανεξάρτητου Πακιστάν, ουσιαστικά οδηγώντας το στην απόσχιση του 1947. Ο ίδιος αποβίωσε ένα χρόνο αργότερα, έχοντας προλάβει να δει το Πακιστάν ανεξάρτητο κι έχοντας τελέσει πρώτος πρόεδρος της νεοσύστατης χώρας. Ε, του έχουν κάνει ένα ωραίο Μαυσωλείο με το όνομα Mazar-E-Quaid που σημαίνει “τάφος του ηγέτη” και το οποίο πήγαμε να δούμε.

Το τρίκυκλο του Indrive διέχισε τα 3,5 χιλιόμετρα από το ξενοδοχείο μας για κάτι παραπάνω από ένα ευρώ, μας άφησε όσο πιο κοντά γινόταν κι από κει περπατήσαμε μέσα στο λιοπύρι, βλέποντας από μακριά το αρκετά εντυπωσιακό κτίριο. Πλησιάζοντας κληθήκαμε να πληρώσουμε και την είσοδο των... 0,16€, που ήδη μας έδινε μια αίσθηση του πόσο φτηνή θα ήταν η χώρα. Υπήρχε στρατιωτικός έλεγχος όπου δυο βαριεστημένοι φαντάροι τσέκαραν το σακίδιο του Τζόρντι, ενώ παρακάτω κάποιος είχε φέρει μια ζυγαριά φαρμακείου και χρέωνε τρία λεπτά του ευρώ όποιον ήθελε να μάθει το βάρος του. Πλησιάζοντας το κτίριο έγινε πιο επιβλητικό, βγάλαμε τα παπούτσια μας όπως επιβάλλει το σαβουάρ βιβρ και μπήκαμε στο εσωτερικό του, όπου αρχικά είδαμε μια αίθουσα με προσωπικά αντικείμενα του Πατέρα του Έθνους, που τέλος πάντων δεν ήταν και συνταρακτικά, από μελανοδοχεία ως δυο-τρία υπηρεσιακά αυτοκίνητα, που υποθετω πως χρησιμοποίησαν και οι επόμενοι πρόεδροι του Πακιστάν. Βρήκα την ευκαιρία να κάνω και τον έξυπνο στο Τζόρντι, παπαγαλίζοντας κάποια από όσα είχα μάθει από το βιβλίο μου: ξέρεις ότι η λέξη Πακιστάν πρακτικά είναι ακρωνύμιο που σκαρφίστηκε ένας φοιτητής στο Λονδίνο; Είναι σύμπτυξη των ονομάτων των επαρχιών Punjabi + Afghania + Kashmir +Sindh + Balochistan = Pakistan, που τυγχάνει να σημαίνει και “Γη των Αγνών”, κι έδινε και μια πνευματική εσάνς στο όνομα της νεοσύστατης χώρας.

Όσο κοιτούσαμε τα αδιάφορα αντικείμενα έσκασε μύτη κάποιος επίσημος με μια ολόκληρη κουστοδία από πίσω του με γραβατωμένους, στρατιωτικούς, ασφαλίτες, υποθέτω το διευθυντή του μνημείου που του έκανε ξενάγηση κι ορισμένους μάλλον γλοιώδεις παρατρεχάμενους που έσπευδαν να του πουλήσουν εκδούλευση. Ρώτησα τους φύλακες αν είναι υπουργός ο κύριος, αλλά ούτε αυτοί μιλούσαν Αγγλικά, τελικά χρησιμοποιώντας μια εφαρμογή μετάφρασης του Τζόρντι μάθαμε πως ήταν υποκυβερνήτης μιας μικρής περιφέρειας του Sindh. Δηλαδή αν ο υποκυβερνήτης μιας περιφέρειας της φτωχότερης επαρχίας της χώρας είχε 30 παρατρεχάμενους να ξεσκονίζουν το χαλί πριν το πατήσει σε κάθε του βήμα, αν έρθει κανένας υπουργός τι θα γίνει;

Τα αντικείμενα τα είδαμε αλλά ο τάφος του κυρίου πού βρίσκεται; Με τη χρήση της ίδιας εφαρμογής μάθαμε πως χρειάζεται κανείς ειδική άδεια για να μπει στον κυρίως χώρο του μαυσωλείου, μας υπέδειξαν έναν υπεύθυνο που φυσικά δεν ήξερε Αγγλικά, μετά κάναμε τους χαζούς, πήγαμε προς το χώρο μόνοι μας όπου ένας φαντάρος μας ρώτησε αν έχουμε άδεια του είπαμε πως όχι... και μας την έδωσε αυτός, μας άφησε μάλιστα να βγάλουμε και φωτογραφίες. Ουσιαστικά πρόκειται για ένα περίκλειστο χώρο κάτω από ένα τρούλο, ο δε πολυέλαιος για τον οποίο είχα διαβάσει πως είναι εντυπωσιακός και αποτέλεσε δώρο της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας θα μπορούσε να είχε αγοραστεί και στο JUMBO, καταξοδεύτηκαν οι Κινέζοι με την κινεζιά που έδωσαν στους Πακιστανούς. Οι οποίοι Κινέζοι ειρήσθω εν παρόδω είναι και ο στρατηγικότερος εταίρος των Πακιστανών, που τους θεωρούν αντίπαλο δέος κι εγγύηση απέναντι στην Ινδία. Θα γινόταν και αλλαγή φρουράς σε 50 λεπτά αν κατάλαβα καλά αλλά δεν είχαμε τόση υπομονή για τα τσολιαδάκια.

Κάτσαμε σε ένα υπάιθριο αναψυκτήριο να πιούμε ένα παγωμένο νεράκι, όπου κι εκτυλίχθηκε η εξής καταπληκτική σκηνή: ένας κύριος με κάποιους παρατρεχάμενους/βοηθούς/υποτακτικούς (αν κρίνω από το πώς τους μιλούσε) εντόπισε ένα αδέσποτο, έβγαλε ένα σκουπόξυλο μέσα στο οποίο είχε βάλει μια σύριγγα, πλησίασε το σκυλί και φυσώντας μέσα στο σκουπόξυλο του κάρφωσε τη σύριγγα στο μπούτι. Το σκυλί άρχισε να ωρύεται και να κλαίει, να τρέχει σαν παλαβό αριστερά και δεξιά κι εν τέλει χάθηκε κάπου στο βάθος του πάρκου, όπου με αργό αλλά σταθερό βήμα πήγαν να το βρουν -υποθέτω ναρκωμένο πια- οι παρατρεχάμενοι του σκουποξυλοκράτορα. Δεν κατάλαβα αν θα του έκαναν ευθανασία, εμβολιασμό ή στείρωση.

Δροσιστήκαμε όσο ήταν δυνατόν, ξαναπήραμε indrive (αυτή τη φορά το τρίκυκλο είχε και τον προσφάτως δολοφονημένο Χαμενέι τυπωμένο στον πίσω μουσαμά) και κατευθυνθήκαμε στην αγορά Empress, που αποδείχθηκε πολύ μικρότερη από το αναμενόμενο, μάλλον επειδή γίνονταν έργα εκσυχρονισμού (σύμφωνα με μια ταμπέλα με κονδύλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης) στο όμορφο αλλά κουρασμένο κτίριο που τη στεγάζει,. Δεν είχε και κάτι το εξαιρετικό η αγορά, μια κλασική αγορά με λίγα μπαχαρικά, ξηρούς καρπούς, φρούτα και κάποιους φιλικούς ντόπιους που με χαρά στήθηκαν να φωτογραφηθούν για μας. Το ξέραμε ότι το Καράτσι καλά-καλά δεν έχει αξιοθέατα, δεν είχαμε έρθει με τίποτε υψηλές προσδοκίες.

Επόμενος στόχος ήταν -μιας που το Εθνικό Μουσείο ήταν κλειστό ελέω Τετάρτης- να πάμε προς το Clifton, τη χάι γειτονιά, να επισκεφθούμε το παλάτι Mahatta και μετά να βρούμε κάποιο εστιατόριο της προκοπής γιατί είχε αρχίσει να μας κόβει λόρδα. Το παλάτι ανήκε σε κάποιον πλούσιο (υποθέτω ινδουιστή) που έφυγε από τη χώρα το 1947 (υποθέτω άρον-άρον), οπότε και κατασχέθηκε από τη νεοσύστατη πακιστανική κυβέρνηση (υποθέτω χωρίς αποζημίωση), στεγάζοντας το ΥΠΕΞ της χώρας, ενώ αργότερα κατέληξε να είναι η κατοικία της αδελφής του Πατέρα του Έθνους (υποθέτω χωρίς να πληρώσει κανένα ενοίκιο) και μετά το θάνατο και της δεύτερης αδελφής του πέρασε σε αχρηστία για πολλά χρόνια, μέχρι που το αγόρασε η τοπική κυβέρνηση και το μετέτρεψε σε πολιτιστικό χώρο. Το κτίριο είναι πολύ εντυπωσιακό, σε ινδοσαρακήνικο στιλ, πλήρως αναστηλωμένο αλλά αυτό που μας έκανε εντύπωση είναι ότι είδαμε κοπέλες να εργάζονται (οι πρώτες που είδαμε στην πόλη) και μάλιστα χωρίς μαντήλα. Το δεύτερο είναι ότι απαγορεύονταν οι φωτογραφίες, που ήταν κρίμα γιατί τα εκθέματα (από υπέροχοι πίνακες μέχρι μια έκθεση για τον Jinnah κι ένα μεγάλο τμήμα αφιερωμένο στα κοσμήματα, φορέματα και τις εικαστικές τέχνες του Πακιστάν) είχαν ενδιαφέρον, σχεδόν τόσο όσο και ο κλιματισμός του (όαση).

Έψαξα στο γούγλη, βρήκα ένα εστιατόριο που μου έκανε κλικ και καλέσαμε άλλο ένα indrive για να μας πάει παραλιακώς στην περιοχή Do Darya (δύο θάλασσες), που υποτίθεται ότι είναι το next big thing στο Καράτσι, μια χερσόνησος με νέα, πολυτελή δόμηση, στο χάρτη μάλιστα έβλεπα ότι υπήρχε πια και γήπεδο γκολφ. Ήρθε το ταξί μας και πράγματι, στη διαδρομή είδαμε νέες οικοδομές, με σπίτια που έμοιαζαν πολύ πιο μοντέρνα έως πρωτοκοσμικά να ξεφυτρώνουν κατά μήκος της λασπο-ακτογραμμής, αλλά ακόμη κι έτσι για “χάι” περιοχή πόλης 20 εκατομμυρίων με υποτίθεται σοβαρή ανάπτυξη και οικοδομικό οργασμό, δεν εντυπωσιάζει κιόλας. Το δε μονοπατάκι πάνω στην παραλιάκή ήταν σε άθλια κατάσταση και μόλις κάποιοι μοναχικοί ντόπιοι (φυσικά μόνο άνδρες) καθόντουσαν να ρεμβάζουν τη θάλασσα.

Το εστιατόριο που πήγαμε ήταν το Αl Habibi (τι πρωτότυπο) αφού ήταν από τα ελάχιστα ανοιχτά εκείνη την ώρα. Γενικώς η περιοχή είναι για αργάμησι, με τα περισσότερα να ανοίγουν μετά τις 8μμ και να κλείνουν στις 2-3 το πρωί. Εμείς την ώρα που πήγαμε δεν υπήρχε ψυχή, μας έβαλε ο κυριούλης να φάμε πάνω στο κύμα, σε ένα ξύλινο μπαλκονάκι μόνοι μας, παρέα μόνο με κάτι μεγάλα κακομούτσουνα πουλιά που μου θύμισαν μια φιλόλογο στο λύκειο όταν γυρνούσε από τον πίνακα προς εμάς και ρωτούσε “ποιος μιλάει;” και κάτι ξύλινα μεγάλα καϊκια με αρκετούς επιβάτες κι ακόμη περισσότερες σημαίες, σχεδόν ποδοσφαιρικού τύπου. Η θάλασσα είχε αυτό το διαρροιέ-λασπωμενέ-καπουτσινέ χρώμα αλλά το αεράκι κάπως μας ανακούφιζε πια από την αφόρητη ιδρωτίλα της ημέρας, είχε πέσει κι ο ήλιος αρκετά πια.

Παραγγείλαμε το αγαπημένο μου dynamite chicken και -υποθέτοντας σωστά ότι ψάρι δε θα ξαναβρούμε εύκολα στην ενδοχώρα- γαρίδες πανέ, ψαρούκλες, dip raita (η νέα μου αδυναμία στη χώρα, μια τζατζικοειδής σάλτσα με βάση το γιοαύρτι που η δουλειά της είναι να δροσίζει τον ουρανίσκο μετά από τα καυτερά) συν μπόλικα νερά και τέσσερα αναψυκτικά και πληρώσαμε σε αυτό το μάλλον premium για τα δεδομένα του Πακιστάν εστιατόριο 15€/άτομο με το φαγητό να είναι ΟΚ, στην Ελλάδα θα ήταν ένα μετριοκαλό γεύμα, αλλά nothing to write home about. Δεν ήξερα ο δύσμοιρος ότι η κατάσταση μόνο θα επιδεινωνόταν κι ότι το Πακιστάν θα έπιανε μια από τις χαμηλότερες βαθμολογίες της ηπείρου στο γαστρονομικό κομμάτι, με ελάχιστες αναλαμπές. Retrospecting, αυτό ήταν από τα καλύτερα γεύματά μας στη χώρα. Τουλάχιστον το σέρβις ήταν καλό και οι άνθρωποι φαίνονταν να νιώθουν έως και τιμή που δυο μπατιροδυτικοί έσκασαν μύτη στο εστιατόριο.

Βγαίνοντας, για premium εστιατόριο μου προκάλεσε ένα μειδίαμα η εικόνα του “κράχτη” στην είσοδο, που για να στηρίξει την ταμπέλα “valet service” είχε βάλει ένα χαλασμένο πλυντήριο στη μέση του δρόμου ενώ και η παντόφλα του ενδυματολογικά είχε ένα τόνο φολκλόρ. Αυτή τη φορά το indrive μας πήγε από τη μέσα μεριά της χερσονήσου όπου όντως υπήρχαν πολυτελέστερες κατοικίες, αν και δεν έλειπαν οι επαίτες στα φανάρια. Ανάμεσά τους και δυο τραβεστί, μάλλον γίναμε μάρτυρες του φαινομένου των Hijra, ανθρώπων του τρίτου φύλου που -αποκλεισμένοι από άλλες επιλογές σε μια βαθιά συντηρητική κοινωνία- καταφεύγουν στην επαιτεία, συχνά υπό την “καθοδήγηση” ατόμων που τους εκμεταλλεύονται. Σε γενικές γραμμές, όπως και σε άλλα μέρη στη Νότια Ασία, θεωρείται καλό να πάρεις την ευλογία ενός τραβεστί οπότε είναι από τους σχετικά επιτυχημένους επαίτες, είδαμε σχεδόν όλους τους οδηγούς να δίνουν λίγα χρήματα με αντάλλαγμα δυο καλές κουβέντες.

Γυρίσαμε στο ξενοδοχείο, επιτέλους έκανα ένα μπάνιο της προκοπής κι έπεσα ξερός για ύπνο. Το πού θα κοιμόμασταν την επόμενη θα το βλέπαμε στην πορεία, ξέραμε ότι αρχικά θα πηγαίναμε στο Εθνικό Μουσείο και μετά θέλαμε να πάμε σε κάποια διάσπαρτα στην ύπαιθρο σημεία ιστορικής σημασίας. Πριν με πάρει ο ύπνος έριξα μια ματιά στο ranking του Πακιστάν σε επίπεδα βιοτικού επιπέδου κι ευημερίας. Στο HDI (Human Development Index) και είδα ότι είναι στη θέση 168 σε σύνολο 193 χωρών, δηλαδή 30 θέσεις κάτω από χώρες όπως το Μπαγκλαντές και η Δημοκρατία Κονγκό. Δεν ξέρω, αλλά γιατί πίστευα ότι θα είναι κοντά στο 120-130 και ήμουν ξεκάθαρα λάθος.

 

[Yorgos]

Πολύ καλή παρέα σε όλο το ταξίδι.

It was not on my agenda να δω τον παλιόφιλο Έρικ στις επιλογές μουσικής στην πτήση της Emirates! Παράτησε την ιατρική και τα χωριά του Πινάρ ντελ Ρίο για να κυνηγήσει τα μουσικά του όνειρα στην Αβάνα, κάποτε μαζευόμασταν Τετάρτες στο υπόγειο του Bertold Brecht να δούμε τους Interactivo του Roberto Carcasses με Francis, Telmary, Kelvis Ochoa, την κάποτε συγκάτοικό μου Brenda Navarette και τον Έρικ και δέκα χρόνια αργότερα πια κάνει διεθνή καριέρα με το όνομα Cimafunk. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο εκκολαπτήριο ταλέντου από το Πανεπιστήμιο Καλών Τεχνών (ISA) της Αβάνας. Ε, τώρα και στην πτήση σας. Μ' έπιασε μια νοσταλγία για τις εποχές που η Αβάνα ήταν Αβάνα. Πάλι με χρόνια με καιρούς;

Μια ολόκληρη γυναίκα είδα όλη κι όλη στην αίθουσα αναμονής κι αυτή δεν ήταν στην πτήση μου.

Οι Κινέζοι μάλλον πρέπει να καταγράφονται κάπου ξεχωριστά εκτός του αεροδρομίου με την άφιξή τους...

Πρώτες εικόνες στο Καράτσι.

Δεν μπήκαν με τη σειρά οι φωτογραφίες αλλά βαριέμαι να τις φτιάξω. Δεν πειράζει, προφανώς εδώ είναι η θέα πριν την προσγείωση, πλησιάζοντας το Καράτσι.

Αστυνομικός έλεγχος από βαριεστημένους αστυνομικούς, ο ένας δε σηκώθηκε καν από το παγκάκι.

Ζυγιστείτε για τρία λεπτά του ευρώ.

Πέρασα αρκετές ώρες μέσα σε τρίκυκλα. Καθόλου δυσάρεστες.

Ναι, καλά.

Ιδού και ο Πατέρας του Έθνους.

Slow the much oil. (σιγά τον πολυέλαιο)

Το Μαυσωλείο απέξω.

Ο Χαμενέι έπαιζε πολύ στη χώρα, άλλωστε μαινόταν ακόμη ο πόλεμος στο Ιράν και ένα 10-15% των Πακιστανών είναι σιίτες.

Τίποτε το ιδιαίτερο το empress market, αλλά φιλικότατοι οι ντόπιοι.

Το κτίριο που στεγάζει την ιστορική αγορά και αναστηλώνεται (κούκλα θα γίνει).

Απ' όλα τα οχήματα βλέπεις στο Καράτσι.

Λοιπόν ακούστε καλά: μόλις πλησιάσω το σκύλο θα φυσήξω φου! και η σύριγγα θα καρφωθεί πάνω του.

To παλάτι Mahatta.

Kαι η οροφή του στην είσοδο. Δυστυχώς δεν επιτρεπόταν να βγάλουμε φωτογραφίες κάτι άλλο.

Οικοδομικός οργασμός υπήρχε.

Και παντού στο Do Darya ξεφύτρωναν από ντούπλεξ μέχρι μικρές πολυκατοικίες.

O παραλιακός πεζόδρομος θέλει δουλίτσα...

Κυριούλης πάνω στα κόντρα πλακέ ρεμβάζει ουρανοξύστη.

Με το μαγαζί άδειο κάτσαμε πάνω στο κύμα.

Ποιος μιλάει;;;

Αρκετά προσεγμένο το φαγητό.

Αυτό στο Καράτσι μάλλον θεωρείται υπερπολυτελής κατοικία.

Θεούλης κράχτης με καρέκλα, χαλασμένο πλυτνήριο και παντόφλα.

Το νέο Καράτσι ξεπροβάλλει.

Η κάπως πιο πολυτελής γειτονιά.

Τα καϊκια που περνούσαν είχαν περίεργες σημαίες.

Hijra

 

[erodios]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3
Πτήση μόνο με/για άνδρες, ξένοι πού είστε, διαβάζοντας σημεία και τέρατα​

Τελείωσα λοιπόν τις δουλίτσες μου στη Νότιο Αφρική και ξεκίνησα το μακρύ ταξίδι μέχρι το Καράτσι. Από την Αθήνα κι έπειτα οι πτήσεις ήταν με την Emirates (τα καλά της νέας συμφωνίας με τα μίλια, τα ακόμη καλύτερα ήταν ότι ακυρώνεις χωρίς θέματα), σαφώς ανώτερη της Turkish σε όλα, που όμως δε μου επέτρεπε πρόσβαση στο lounge, πράγμα που σήμαινε πως θα έφτανα κατάκοπος στο Καράτσι, αφού πέρασα όλο το βράδυ στο αεροδρόμιο του Ντουμπάι. Δεν πειράζει, μπόρεσα να εντρυφήσω περισσότερο στο βιβλίο μου και να μάθω ενδιαφέροντα πράγματα όπως ότι:

• η επίσημη γλώσσα της χώρας (Urdu) αποτελεί τη μητρική γλώσσα μόλις του 9% του πληθυσμού
  
• δεν είναι μόνο οι διαφορετικές εθνότητες που καθιστούν τη διακυβέρνηση χαοτική έως αδύνατη, αλλά και οι φυλές κάθε εθνότητας που έχουν δικά τους εθιμικά δίκαια, συνήθως μάλιστα πιο αυστηρά από τη μουσουλμανική Σαρία που...παραείναι προχώ σε σχέση με μεσαιωνικά έθιμα τύπου “ο ξάδερφός σου μου έκλεψε δυο κατσίκες, για να μη γίνει βεντέτα δώστε μας δυο παρθένες 12χρονες ανιψιές σας ως σεξουαλικές σκλάβες και το θέμα θεωρείται λήξαν”
  
• οι ομαδικοί βιασμοί (gang rapes) εξακολουθούν να αποτελούν βασικό πρόβλημα και κομμάτι της κουλτούρας, διάβαζα συνέντευξη ενός ανώτερου (άρα μορφωμένου) αστυνομικού που απελπισμένος εξηγούσε πώς προσπαθούσε να πείσει τους χαμηλόβαθμους του αστυνομικού του τμήματος να μη βιάζουν ομαδικώς γυναίκες κρατούμενες
  
• η αίσθηση ότι οι Πακιστανοί αποτελούν ένα έθνος είναι -στην καλύτερη- χαλαρή. Βασικά οι Πακιστανοί ανάλογα με τη φυλή και την επαρχία απ' όπου προέρχονται, έχουν μια κοινή αίσθηση του ανήκειν λόγω Ισλάμ και κοινής απέχθειας/φόβου/μίσους προς την Ινδία. Πέραν τούτου, το να πείσεις ένα Mohajir (κάτοικοι του Sindh κυρίως, αυτοί που ήρθαν από την Ινδία ως κατατρεγμένοι μουσουλμάνοι μετά τη διάσπαση, πιο σκουρόχρωμοι) πως έχει τα ίδια συμφέροντα με τους Παστούν, τους Παντζάμπι ή τους Saraiki είναι εξαιρετικά δύσκολο
  
• Όλο το δικαστικό σύστημα λειτουργεί στα... Αγγλικά. Ούτε καν στα Urdu δηλαδή, το οποίο δημιουργεί επιπλέον προβλήματα αν συνυπολογίσει κανείς πως δικαστές, εισαγγελείς και δικηγόροι (που ως επί το πλείστον ξέρουν Αγγλικά) αρνούνται να κάνουν τους γραφιάδες επειδή... αυτή είναι δουλειά για πληβείους. Αποτέλεσμα: οι άνθρωποι που καθαρογράφουν (τρόπος του λέγειν) τις αποφάσεις συχνά κάνουν τόσα λάθη που αυτές είναι δυσανάγνωστες και ακατάληπτες, αφού απλά γράφουν ό,τι ακούν σε μια γλώσσα που δεν καταλαβαίνουν, με κωμικοτραγικά αποτελέσματα
  
• Το 59% των Πακιστανών του... Μπέρμινγκχαμ παντρεύεται ξαδέρφη του. Όπως το διαβάσατε. Ακόμη δηλαδή και οι εμιγκρέδες δεύτερης γενιάς σε μια χώρα του πρώτου κόσμου συνεχίζουν την tribal παράδοση των γάμων εντός της εκτεταμένης οικογένειας (εντάξει... πολύ εκτεταμένης αν αναλογιστεί κανείς πως πριν 50 χρόνια η μέση Πακιστανή έκανε 7 παιδιά και μέχρι και το 1996 ο αντίστοιχος δείκτης ήταν...5,8 άρα ο καθένας έχει εκατοντάδες ξαδέρφες για να διαλέξει ή μάλλον για να του διαλέξουν). Πρόκειται για παράδοση που γίνεται για πολιτικούς λόγους, αφού το Πακιστάν εξακολουθεί να είναι μια χώρα όπου τα σόγια (clans, ακόγεται καλύτερο, όπως Duncan McLeod of the Clan McLeod για όσους έβλεπαν Highlander, με “there can be only one” και άλλες τέτοιες μπουμεριές) καθορίζουν κυριολεκτικά κάθε έκφανση της πολιτικής, οικονομικής, κοινωνικής αλλά και δικαστικής ζωής. Όσο πιο εκτεταμένο είναι ένα clan τόση περισσότερη πολιτική δύναμη έχει ο φεουδάρχης/πατήρ φαμίλιας, που τη χρησιμοποιεί για να πάρει πολιτικές χάρες από το δήμαρχο/νομάρχη/περοφερειάρχη, πράγμα που κάνει τη χώρα ακυβέρνητη λόγω εκτεταμένης διαφθοράς σε απίστευτο επίπεδο (η Ελλάδα είναι στο #56 στη διαφάνεια, το Πακιστάν στο #136), όπου εγκλήματα όπως δολοφονίες/κλοπές/απαγωγές μένουν ατιμώρητα επειδή -και δημοσίως!- οι αρχές παραδέχονται πως “δεν μπορούμε να τα βάλουμε με το τάδε σόι, με 850 ξαδέρφια ελέγχει μεγάλο μέρος των τοπικών εκλογικών διαδικασιών”
  
• Τα κόμματα πρακτικά δε χωρίζονται σε αριστερά/δεξιά ή έστω κοσμικά/ισλαμικά, πρακτικά το καθένα απευθύνεται σε διαφορετική εθνοτική ομάδα/πελατεία
  
• Η κλιματική κρίση ήδη επηρεάζει τη χώρα σε τεράστιο βαθμό. Και μιλάμε για χώρα με 260 εκατομμύρια κατοίκους, που θα είναι 390εκ μέχρι το 2050. Εφιαλτικό σενάριο να μείνει χωρίς νερό χώρα με τέτοιο πληθυσμό που μάλιστα είναι και πυρηνική δύναμη
  
• Οι σχέσεις με τη γειτονική Ινδία είναι όχι απλά κάκιστες αλλά πολεμικές. Το Πακιστάν θεωρεί πως ο ρεαλιστικότερος τρόπος διεκδίκησης του Κασμίρ είναι η χρήση της ισλαμικής τρομοκρατίας, που -όπως συνηθίζεται- έγινε ένα τέρας που ξέφυγε από τον έλεγχο της παντοδύναμης υπηρεσίας πληροφοριών της χώρας κι άρχισε να κάνει επιθέσεις και εντός Πακιστάν. Για να περιπλέξουμε τα πράγματα, οι πακιστανοί Ταλιμπάν δεν είναι καθόλου δημοφιλείς στο εσωτερικό της χώρας, οι αφγανοί όμως είναι, αφού η πλειοψηφία του κόσμου (και του στρατού!) τους βλέπει ως απελευθερωτές της γειτονικής χώρας και ως νόμιμη αντίσταση απέναντι στις επιβουλές των Αμερικανών, ου μην και ως μια δύναμη που τουλάχιστον επιβάλλει την τάξη
  
• Η γενικότερη αίσθηση των Πακιστανών είναι ότι οι κυβερνήσεις τους είναι άθλιες, αλλά ακόμη περισσότερο ενδιαφέρον έχουν οι απίθανες θεωρίες συνομωσίας που επικρατούν στη χώρα, μερικές εκ των οποίων είχα τη “χαρά” να απολαύσω κι εγώ. Επίσης ενδιαφέρον έχει ότι μακράν ο θεσμός που χαίρει της περισσότερης εκτίμησης στη χώρα είναι ο στρατός, οι δε στρατιωτικές χούντες (που προκύπτουν κατά διαστήματα όταν ο στρατός αποφασίζει να “βάλει σε τάξη” το πολιτικό προσωπικό της χώρας) είναι μάλλον πιο δημοκρατικές και προοδευτικές από τις εκάστοτε εκλεγμένες κυβερνήσεις
  
  
  
  Αυτά διάβαζα (κι έμαθα ακόμη πιο τερατώδη όσο προχωρούσα το βιβλίο) όσο προσγειωνόμουν στο Καράτσι. Και το πρώτο που σκέφτηκα είναι πόσα λίγα γνωρίζουμε για τη χώρα παρότι μένει ένας αξιοσέβαστος αριθμός Πακιστανών στην Ελλάδα και κάποιοι από μας συνανστρεφόμαστε συχνά με κάποιους εξ αυτών. Έχω φάει πολλές φορές σε πακιστανικά εστιατόρια στο κέντρο της Αθήνας ή τη Νέα Ιωνία, έχω κουρευτεί, συνεργαστεί ή παραλάβει φαγητό άπειρες φορές από Πακιστανούς χωρίς ποτέ να αναρωτηθώ αν ο άνθρωπος μπροστά μου είναι από το Sindh, τι άποψη έχει για το Μουσάραφ, τη Μπούτοή το Μπιν Λάντεν, πόσο κοντά να μένει στο Καρακορούμ η οικογένειά του, πόσους συγγενείς να έχασε στις πλυμμήρες του 2010, να έχει παντρευτεί άραγε την πρώτη ή τη δεύτερη ξαδέρφη του; Ντράπηκα λίγο για την άγνοια και αδιαφορία μου, αλλά πια το αεροπλάνο, του οποίου ο μόνος μη Πακιστανός επιβάτης μάλλον ήμουν εγώ, και όπου δεν υπήρχε ούτε μια επιβάτης γυναίκα, είχε προσγειωθεί, χαρίζοντάς μας μια μάλλον καταθλιπτική θέα πάνω από τη σκονισμένη έρημο και τα λασπωμένα παράλια, όπως συνηθίζεται όταν εκβάλλουν τεράστιοι ποταμοί.
  
  Για το Καράτσι δεν ήξερα πολλά. Ήξερα πως είναι το οικονομικό κέντρο της χώρας, ήξερα πως η κοπέλα μου την προηγούμενη φορά που πέταξε μέσω Αντίς Αμπέμπα (αθάνατα μίλια της Aegean πόσο μας ξελασπώνετε!) είχε δει κάποιες αφίσες στο αεροδρόμιό της που παρουσίαζαν το Καράτσι ως την ανερχόμενη οικονομικά πόλη της Ασίας με ουρανοξύστες, φώτα κλπ και ότι είναι από τις μεγαλύτερες πόλεις στον κόσμο με πάνω από 20εκ κατοίκους. Το ότι είναι λιμάνι ομολογώ ότι το έμαθα αφότου αγόρασα τον οδηγό μου, για τέτοια ασχετίλα μιλάμε.
  
  Επίσης δεν ήξερα πολλά για τις διαδικασίες στο αεροδρόμιο, αν και ο Τζόρντι μου είχε πει πως πέρασε αέρα. Καλά μου τα είπε, τα πράγματα ήταν πολύ straightforward: με την αποβίβαση στο αρχαίο αεροδρόμιο Jinnah (το terminal είναι από το... 1938 παρακαλώ) οδηγηθήκαμε σε ένα χώρο με ουρές για διάφορα γραφειάκια, εμένα γρήγορα με έστειλαν στη σειρά για αλλοδαπά διαβατήρια, όπου βεβαίως ήμουν μόνος, οπότε και ξεμπέρδεψα γρήγορα απλά δείχνοντας την e-βίζα στο κινητό μου, όπως άλλωστε κι ο Τζόρντι την προηγούμενη, που επίσης ήταν ο μόνος Καυκάσιος στην πτήση του. Παρέλαβα την αποσκευή μου που είχα παραδώσει μόνο και μόνο για να μην την κουβαλάω σε ένα σκασμό αεροδρόμια, άνοιξα την esim της airalo που φάνηκε να δουλεύει αργά αλλά χωρίς άλλα προβλήματα, έστειλα ένα μήνυμα στο Τζόρντι ότι είμαι καθοδόν και αφού καμάρωσα την περήφανη πακιστανική σφραγίδα στο διαβατήριό μου που είναι μόλις δύο ετών αλλά ξεμένει επικίνδυνα από σελίδες, βγήκα στο Καράτσι. Πακιστάν έφτασα, τι μου επιφυλάσσεις;

Το κεφάλαιο αυτό μου είχε ξεφύγει και το διάβασα μετά το 4ο.
Πω, πω τι πληροφορίες είναι αυτές; Πραγματικά άλλος κόσμος!

 

[fenia42]

Happy pride month
Απίστευτη η κουλτούρα ως προς τις τρανς . Εμείς ούτε σε εκατό χρόνια .

 

[Yorgos]

Happy pride month
Απίστευτη η κουλτούρα ως προς τις τρανς . Εμείς ούτε σε εκατό χρόνια .

Mάλλον δεν το έγραψα σαφώς εγώ. Οι τρανς στο Πακιστάν δεν μπορούν να εργαστούν, να κυκλοφορήσουν, να τελειώσουν το σχολείο (ούτε καν τη βασική εκπαίδευση) και το σύνηθες είναι να εκδιώχνονται από το σπίτι τους. Οι μόνες επιλογές που έχουν είναι η πορνεία και η επαιτεία, και στις δυο περιπτώσεις πέφτουν θύματα trafficking και θύματα εκμετάλλευσης περίπου όπως κάποτε τα παιδιά των φαναριών στην Ελλάδα. Η μόνη "δουλειά" που έχω διαβάσει πως μπορούν να κάνουν είναι να χορεύουν σε γάμους και λοιπές γιορτές επειδή θεωρείται πως φέρνουν καλή τύχη, αλλά ακόμη και σε αυτή την περίπτωση τα χρήματα τα καρπώνονται αυτοί που τις περιφέρουν ως θίασο από το ένα χωριό στο άλλο, ορισμένες φορές σε άθλιες συνθήκες (για τη γειτονική Ινδία, που είναι ό,τι κοντινότερο στο Sindh διάβαζα πως συχνά γίνεται μέσα σε κλουβιά). Σε καμία περίπτωση δεν έχουν καλύτερες συνθήκες απ' ό,τι στην Ελλάδα, δυστυχώς είναι αρκετά συχνά τα εγκλήματα μίσους εναντίον τους, μόνο στο Khyber (που είναι σχετικά μικρή επαρχία) έχουν καταγραφεί 197 δολοφονίες κατά τρανς ατόμων την τελευταία δεκαετία με 0 συλλήψεις (γενικώς οι συλλήψεις και οι καταδίκες στη χώρα είναι σε εξαιρετικά χαμηλά επίπεδα αφού παρεμβαίνουν οι πατερ-φαμίλιες των clans των οποίων η βασική δουλειά είναι να παρεμβαίνουν πολιτικά χρησιμοποιώντας τη δύναμη του αριθμού των ψήφων που καθοδηγούν). Κάποτε είχα δει κι ένα ντοκιμαντέρ στο φεστιβάλ της Αβάνας για τους συστηματικούς βιασμούς τους στα αστυνομικά τμήματα από αστυνομικά όργανα στο Καράτσι (γενικώς η χρήση του βιασμού ως όπλο επιβολής στη χώρα είναι τεράστιο θέμα).

Α, τώρα που το θυμήθηκα, άλλο ένα καταπληκτικό στατιστικό για το Πακιστάν: φόρους πληρώνει το ... 1% των πολιτών.

 

[Yorgos]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 5
Μουσεία, νεκροταφεία, βλάβες, λάστιχα και από μηχανής θεοί ​

Ξύπνησα ανανεωμένος, όπως γίνεται συνήθως μετά από έναν επιτέλους καλό ύπνο. Που εντάξει δεν ήταν και τόσος, μετά από δυο μέρες άυπνος μάλλον θα έπρεπε να έχω κοιμηθεί περισσότερο από 6 ώρες, αλλά ΟΚ ήμασταν ετοιμοπόλεμοι.

Στο πρωινό διαπίστωσα ότι ο Τζόρντι είχε δίκιο, δεν ήταν και τίποτε φοβερό το πρωινό που συμπεριλαμβανόταν στην τιμή του δωματίου μας. Αυτό που δεν ξέραμε ήταν πως από κάποιο σημείο και μετά όλα τα πρωινά θα ήταν ακριβώς μα ακριβώς τα ίδια κι ότι το συγκεκριμένο θα ήταν από τα καλύτερα. Τέλος πάντων τα αβγά και ο χαλβάς (συνηθισμένο για πρωινό στη Νότια Ασία) ήταν μια χαρά, καλέσαμε ένα indrive και off we go για το Εθνικό Μουσείο του Πακιστάν. Ο γούγλης έλεγε ότι ανοίγει στις 10, δεν τον πιστέψαμε, σκάσαμε μύτη στις 9.30 και παρότι σφουγγάριζαν οι άνθρωποι (πάλι μόνο άντρες, τις γυναίκες δεν ξέρω τι τις κάνουν σε αυτή τη χώρα, μάλλον κλειδωμένες τις έχουν), μας επέτρεψαν να μπούμε. Το εισιτήριο κόστιζε το ταπεινό αντίστοιχο των τριάντα λεπτών του ευρώ.

Γνωρίζαμε ότι το “αστέρι” του μουσείου ήταν ο “King Priest”, το σημαντικότερο γλυπτό της Κοιλάδας του Ινδού,που βρέθηκε στο Moenjo Daro και υπολογίζεται ότι είναι από 1900π.Χ . Αυτό που δεν περιμέναμε είναι ότι αυτό που θα βλέπαμε είναι ένα πιστό αντίγραφο (το αυθεντικό φυλάσσεται κάπου στα υπόγεια του ιδίου κτιρίου επειδή δεν μπορούν να εγγυηθούν την ασφάλειά του στις αίθουσες που είναι ανοιχτές στο κοινό) και ότι όλο κι όλο είναι 17,5 εκατοστά. Για άλλα πράγματα αυτό το μέγεθος μπορεί και να είναι υπεραρκετό δε λέω (ούτε κρίνω) αλλά και οι δύο είχαμε την εντύπωση ότι θα βλέπαμε κάποιο άγαλμα κι όχι αγαλματίδιο. Μετά την αρχική ξενέρα και τα αμοιβαία βλέμματα “τι, αυτό είναι ρε συ;” κάτσαμε να το παρατηρήσουμε λεπτομερώς και η αλήθεια είναι ότι αν αναλογιστεί κανείς την ημερομηνία δημιουργίας του η λεπτομέρεια και η τεχνική είναι φοβερή. Απεικονίζει ένα γεννοιφόρο άνδρα που φοράει ένα είδος χιτώνα, με τον αριστερό ώμο να είναι ακάλυπτος, τα μάτια ημίκλειστα και εικάζεται πως πρόκειται είτε για αντίγραφο κάποιου ιερέα ή μυθικού προσώπου. Δε θα μάθουμε αν δεν αποκρυπτογραφηθεί η γραφή της Κοιλάδας του Ινδού. Το ότι ήμασταν μόνοι μας σε ολόκληρο το μουσείο το έκανε πιο ατμοσφαιρικό και είμαι ψιλοσίγουρος πως και σε κανονική ώρα λειτουργίας να πηγαίναμε, πάλι μόνοι μας θα ήμασταν, άντε να εμφανιζόταν κανένα σχολείο. Τους ντόπιους δεν τους είδα για πολύ μουσειάκηδες στη χώρα και ακόμη τουρίστα δεν είχαμε δει, ούτε καν στο αεροδρόμιο.

Το μουσείο βέβαια, παρότι ταλαιπωρημένο (διάβασα πως είναι του 1970 αλλά με ευκολία το έκανα και για του 1870), είχε κι άλλα εκθέματα: μπόλικες σφραγίδες, σετ από σκάκι, κεραμικά αντικείμενα, φοβερά βουδιστικά γλυπτά από τη Gandara (ελληνιστικοβουδιστικά δηλαδή, περισσότερα γι αυτά αργότερα στην ιστορία), μια μακέτα του Takht-i-bat (βουδιστικό μοναστικό συγκρότημα στο Πακιστάν, πολύ καλοδιατηρημένο, ελπίζαμε να μπορέσουμε να το επισκεφθούμε στη συνέχεια) και γενικώς ένα πλήθος εκθεμάτων που έδειχναν τον προ-ισλαμικό πολιτιστικό πλούτο της χώρας. Το θέμα είναι ότι το Ισλάμ έχει τόσο ισχυρό αποτύπωμα πια στη χώρα που συνήθως δε σκέφτεται κανείς την ελληνιστική ή βουδιστική περίοδο όταν μιλάει για το Πακιστάν.

Φυσικά δεν έλειπαν ιστορικά Κοράνια, ινδοελληνιστικά νομίσματα, αντικείμενα από Σκύθους, Πάρθιους και η έκπληξη ήταν η αίθουσα με τις μικρογραφίες, που ήταν πραγματικά καταπληκτικής ποιότητας, στα χνάρια των Mughals. Εννοείται πως πανταχού παρών ήταν και ο Jinnah, υπήρχε αίθουσα ανεξαρτησίας, φωτογραφίες των πολιτιστικών/αρχαιολογικών/φυσιολατρικών χάιλάιτ της κάθε περιφέρειας της χώρας που σου άνοιγαν την όρεξη, ένα κομμάτι αφιερωμένο στους επιστήμονες/φιλοσόφους που έχει αναδείξει η περιοχή ανά τους αιώνες, αντίγραφο του παλαιότερου εγγράφου που βρέθηκε (με εξιστόρηση έπους τύπου Ιλιάδας) και στο τέλος... μια ξεκάρφωτη μίνι έκθεση για το στρατό, τα πυρηνικά, την αεροπορία και τους πυραύλους.

Άξιζε τον κόπο το μουσείο κι ας είναι ψιλοπαρατημένο. Τώρα πια, έχοντας και τις αποσκευές μας μαζί, θέλαμε να πάμε σε τέσσερα σημεία εκτός Καράτσι: στο Chaukhandi (παλιό ισλαμικό νεκροταφείο με περίτεχνους τάφους από ψαμμίτη), τη νεκρόπολη Makhli (ένα από τα μεγαλύτερα νεκροταφεία στον κόσμο που προστατεύεται από την UNESCO αφού φιλοξενεί τάφους ηγεμόνων), την Thatta, την παλιά πρωτεύουσα του Sindh όπου θέλαμε να δούμε ένα τζαμί με το υποτίθεται πιο εντυπωσιακό ψηφιδωτό στη Νότια Ασία, και το Kalankot, ένα αρχαίο οχυρό, από τα άπειρα που διαθέτει η χώρα. Δεν ξέραμε αν θα προλαβαίναμε να πάμε σε όλα, πώς θα πηγαίναμε και πού θα κοιμηθούμε (όσο πιο βόρεια τόσο καλύτερα), οπότε το παίξαμε μηχανοδηγοί “πάμε κι όπου βγει”. Η ιδέα ήταν να καλέσουμε ένα indrive, να μας πάει μέχρι το πρώτο από τα 4 σημεία και μετά να διαπραγματευτούμε μαζί του να μας πάει και στα υπόλοιπα και μετά... θα βλέπαμε πού θα διανυκτερεύαμε.

Ξεφορτωθήκαμε με ένα μικρό φιλοδώρημα ένα φύλακα που μας έγινε στενή κολλιτσίδα, καλέσαμε ένα indrive, κλασικά μας πήρε τηλέφωνο να μας μιλήσει στα Urdu, του γραψαμε ότι μπορούμε μόνο γραπτώς (η εφαρμογή μεταφράζει τα γραπτά μηνύματα στα Αγγλικά αυτομάτως, και τούμπαλιν) και πράγματι, εμφανίστηκε ένας 21χρονος Ασάντ, χαμογελαστός, ευχάριστος και με χρέπι αμάξι. Το οποίο (spoiler) θα γινόταν ακόμη πιο χρέπι στο τέλος της ημέρας. Με δυο λέξεις Αγγλικών και λίγη παντομίμα καταλάβαμε ότι ήθελε να κάνει μια στάση για να βάλει καύσιμα, συνεννοηθήκαμε για τα μέρη στα οποία θέλαμε να πάμε και πήγαμε στο... γκαζάδικο για να βάλει γκάζι. Μόνο όταν άνοιξε το πορτ μπαγκάζ κατάβα τι ακριβώς κάνουν: σε αυτοκίνητα 20-30-40 ετών έχουν κάνει μια πατέντα και βάζουν φιάλες αερίου από πίσω και κινούνται με CNG. Διάβασα πως πρόκειται για μια ανάγκη που ξεκίνησε από τον Πόλεμο του Κόλπου το 91, οπότε και η χώρα δεν άντεχε να εισάγει πετρέλαιο κι η κυβέρνηση αποφάσισε να επιδοτήσει τη μετατροπή (ο Θεός να την κάνει) των αυτοκινήτων σε αεριοκινούμενα. Υποτίθεται πως η φιάλη πρέπει να ελέγχεται κάθε 5 χρόνια και πως υπάρχουν κανόνες ασφαλείας που φυσικά δεν τηρούνται, ενώ μετά το 2010 που συνειδητοποίησαν ότι και τα αποθέματα φυσικού αερίου τους τελειώνουν, σταμάτησαν την επιδότηση. Ακόμη κι έτσι, το αέριο κοστίζει το 1/3 ανά χιλιόμετρο σε σχέση με το πετρέλαιο, η τιμή του οποίου πήρε την ανιούσα με τις αηδίες του Νετανιάχου και του Τραμπ, οπότε η απόσβεση της μετατροπής γίνεται σχετικά σύντομα. Το θέμα είναι να βρεις φυσικό αέριο γιατί πήγαμε σε τρία διαφορετικά μέρη για να βρει να γεμίσει τη φιάλη του ο Ασάντ, που μας έλεγε χαμογελώντας “this is Pakistan, χαχαχα”.

Όσο περιμέναμε να γεμίσει με αέριο η φιάλη (δηλαδή μια μέρα και μια αιωνιότητα) πήγα να πάρω κάποιο σνακ σε ένα περίπτερο, όπου διαπίστωσα πως ο περιπτεράς είναι ετών 7 και δεν πάει σχολείο. Έριξα μια ματιά στα στατιστικά της παιδείας του Πακιστάν κι έφριξα: 25 εκατομμύρια παιδιά στο Πακιστάν δεν πάνε σχολείο, ενώ το 77% των 10χρονων είναι λειτουργικά αναλφάβητοι σύμφωνα με μια πρόσφατη έκθεση. Άστα να πάνε.

Ξεκινήσαμε να βγαίνουμε από το Καράτσι θαυμάζοντας τους τόνους από σκουπίδια, αν και μετά τη Ντάκα εμένα όλα μου φαίνονται Σιγκαπούρη. 30 χιλιόμετρα έξω από την πρωτεύουσα φτάσαμε στους τάφους δίπλα στην είσοδο των οποίων υπήρχε... χωματερή με όλα τα παραφερνάλια μέσα στη ζέστη (κουνούπια, δυσωδία κλπ). Κουκλίστικοι ήταν οι τάφοι και σε έναν από αυτούς μάλιστα έκαναν πικνικ κάτι ντόπιοι (εννοείται άντρες). Για να πω τη μαύρη αλήθεια την είχαμε την απορία τι ποσοστό του πληθυσμού εργάζεται; Κι όλοι αυτοί που κάθονται και ρεμβάζουν από τι ζουν, από εμβάσματα;

Τέλος πάντων, συνεχίσαμε για Makhli Hills, ο Ασάντ πήγε από λάθος είσοδο, οπότε μπήκαμε από άσχετο σημείο και περπατούσαμε στις ερημιές βλέποντας όμως τους τάφους από μακριά. Μας πλησίασαν κάτι -ευγενέστατοι- αστυνομικοί, ζήτησαν τα διαβατήριά μας, την ταυτότητα του Ασάντ και μας συνόδευσαν ένοπλοι σε όλη τη διαδρομή (είναι τεράστιο το νεκροταφείο) “για την ασφάλειά μας”. Δε δώσαμε και πολλή σημασία, θεωρήσαμε πως είναι αργόσχολοι και μάλλον οι δυο ξένοι που βρέθηκαν μπροστά τους ήταν η ψυχαγωγία του μήνα. Εμφανίστηκε κι ένας υπέυθυνος/ξεναγός/φύλακας που ήξερε και κάποια Αγγλικά κι όχι μόνο μας έδωσε πληροφορίες για αρκετούς από τους τάφους που επισκεφθήκαμε, αλλά είχε και τα κλειδιά για κάποιους από αυτούς. Για να πούμε λοιπόν δυο λόγια για τους τάφους: είναι ολόκληρα συμπλέγματα όπου έχουν ταφεί ηγεμόνες, φιλόσοφοι, άγιοι από τις διάφορες δυναστείες που πέρασαν από την περιοχή, με αποτέλεσμα αρχιτεκτονικά να έχουν από περσικά και Mughal στοιχεία μέχρι ινδικά, με διάφορα υλικά. Ο πιο εντυπωσιακός για μένα ήταν ένας που ο αποθανών είχε ζητήσει να κάνουν αντίγραφο του παλατιού του (ναι σε φυσικό μέγεθος), αλλά γενικά παρά τη ζέστη (42 βαθμοί υπό σκιά παρακαλώ) το καταευχαριστηθήκαμε κι εμείς και ο Ασάντ. Εντάξει και ο φύλακας/ξεναγός ο οποίος τσίμπησε το απόλυτα δίκαιο φιλοδώρημά του.

Βγήκαμε από την κεντρική είσοδο, δηλαδή από εκεί όπου έπρεπε να είχαμε μπει. Ο Ασάντ πήγε να φέρει το αυτοκίνητο κι εμείς μείναμε με δυο φύλακες και τους αστυνομικούς. Περιμέναμε, περιμέναμε, πουθενά ο Ασάντ. Αρχίσαμε να υποψιαζόμαστε πως το αμάξι είχε βλάβη και πράγματι, ο ένας αστυνομικός πήγε να τον βρει και μας είπε πως το αυτοκίνητο δεν έπαιρνε μπρος αλλά να μην ανησυχούμε γιατί ειδοποίησαν ήδη ένα μηχανικό. Πέρασε μισή ώρα και κάποια στιγμή εμφανίστηκε ο Ασάντ με το χρέπι του και τον “μηχανικό”. Ο Ασάντ μας έγνεψε πως όλα είναι ΟΚ αλλά εγώ δεν πείστηκα και του είπα να σβήσει τη μηχανή για να δούμε αν μπορεί να το ξαναβάλει μπρος. Δε μπορούσε. Οπότε άνοιξε το καπό μαζί με το μηχανικό, που του έδειξε ποια δύο καλώδια θα έπρεπε να ενώνει, αφού πρώτα τα σαλιώσει και τα τυλίξει μεταξύ τους. Έκανε μια-δυο δοκιμές ο Ασάντ και το έμαθε το ποίημα οπότε ήμασταν έτοιμοι να συνεχίσουμε στο άγνωστο με βάρκα ένα χρέπι που ήθελε σάλιωμα και γείωση.

Επόμενη στάση η κωμόπολη Thatta, όπου πήγαμε να δούμε ένα τζαμί από αυτά που λατρεύει ο Τζόρντι. Έξω από το τζαμί μας περίμεναν αρκετοί ζητιάνοι κι ένας ξεναγός που φιλοτιμήθηκε να μας δείξει το τζαμί, αλλά τελικώς αποδείχθηκε πως είναι φωτογραφική ταλεντάρα, σε βαθμό που μου έπαιρνε το κινητό από τα χέρια κι έβγαζε κάτι φοβερά βίντεο παίζοντας με την κάμερα. Το τζαμί Shah Jahan χτίστηκε από τον ίδιο αυτοκράτορα που παρήγγειλε και την οικοδόμηση του Ταζ Μαχάλ, είναι του 1647 κι έχει εντυπωσιακά πλακάκια (τιρκουάζ και γαλάζια), αλλά αυτό που μας εξέπληξε είναι ότι ήταν γεμάτο με ανθρώπους που απλά ήταν ξαπλωμένοι στο πάτωμα. Δεν κατάλαβα αν ήταν άστεγοι, πιστοί, γείτονες ή κάτι άλλο (χρήστες; το Πακιστάν έχει και σοβαρό πρόβλημα ναρκωτικών με πάνω από 7εκ χρήστες) αλλά φαινόταν απλά να έχουν έρθει για να κοιμηθούν ή να αράξουν ανάσκελα με τις ώρες.

Το αυτοκίνητο πάλι δεν έπαιρνε μπρος, το σάλιωμα των καλωδίων δεν έπιανε, οπότε ο Ασάντ ζήτησε βοήθεια και μετά από μια σύσκεψη περαστικών εμφανίστηκε ένας “μηχανικός” που εγώ πιο πολύ για μουλά τον έκοβα, πράγμα χρήσιμο γιατί μάλλον μόνο ο Αλλάχ μας έσωζε. Τελικώς η πίστη και βουνά κινεί και το αυτοκίνητο πήρε μπροστά με τη βοήθεια του γενειοφόρου από μηχανής μουλά, οπότε και είπα στον Ασάντ πως ό,τι κι αν γίνει να μη σβήσει τη μηχανή καθόλου μέχρι να φτάσουμε στον τελικό μας προορισμό... που ακόμη δεν ξέραμε ποιος είναι. Ξέραμε μόνο πως λίγα χιλιόμετρα παραπέρα ήταν το Kalankot. Περάσαμε κάτι φυλακές και σύμφωνα με το γούγλη το οχυρό βρισκόταν 5 χιλιόμετρα πίσω τους μέσα σε ένα χωματόδρομο με ακακίες, οπότε αποφασίσαμε να το αφήσουμε για άλλη φορά, αφού υπήρχε σοβαρός κίνδυνος έτσι όπως έσβηνε το αμάξι να μείνουμε ανάμεσα στις ακακίες στα σκοτάδια, δίπλα σε σωφρονιστικό ίδρυμα, συνθήκη που δεν ήξερα από πού να την πρωτοπιάσω ως προς την πιθανή έκβαση.

Αποφασίσαμε να πάμε στη Hyderabad για να διανυκτερεύσουμε εκεί. Ήταν άλλα 100 χιλιόμετρα μακριά, τα βρήκαμε στα λεφτά με τον Ασάντ, το θέμα ήταν κατά πόσο θα άντεχε αυτό το ερείπιο με ρόδες μέχρι εκεί. “Νο problem!” απάντησε ο πάντα χαμογελαστός Ασάντ, οπότε προβληματίστηκα, αλλά εδώ που τα λέμε εκεί που ήμασταν δεν είχε και πάρα πολλές επιλογές για διανυκτέρευση και η Hyderabad ήταν προς τη σωστή κατεύθυνση, δηλαδή βόρεια. Ε ξεκινήσαμε. Και τραβήξαμε τα πάνδεινα. Και τι δε μας συνέβη...

Για αρχή, ο Ασάντ τράκαρε ... με μια αγελάδα που διέσχιζε την εθνική κι αποφάσισε να επιταχύνει την ίδια ώρα με τον Ασάντ, το οποίο θα ήταν λιγότερο τραγικό αν το αυτοκίνητο έπαιρνε μπρος, το οποίο τελικώς συνέβη κανά μισάωρο αργότερα μετά από πολλά σαλιώματα καλωδίων. Μετά ο Ασάντ δεν είδε ένα σαμαράκι, με αποτέλεσμα να σπάσει το δοχείο με το ψυκτικό υγρό και να χρειαστεί άλλη πατέντα, μετά ξανάσβησε η μηχανή, μετά διαπιστώσαμε ότι από το σασί κρεμόταν ένα εξάρτημα με άλλο ένα να έχει χαθεί στο δρόμο και τέλος... μισή ώρα πριν φτάσουμε στη Hyderabad πάθαμε και λάστιχο. Ήμασταν πεπεισμένοι ότι θα κοιμηθούμε στην εθνική όταν διαπιστώσαμε ότι ο γρύλος του Ασάντ είναι τουλάχιστον 700 ετών και δεν είχε και το απαραίτητο μαρτζαφλάρι, με αποτέλεσμα να ψάχνει στους θάμνους για κάποιο ξυλαράκι.

Και τότε συνέβη, εμφανίστηκαν οι από μηχανής θεοί. Κυριολεκτικά το λέω, από μηχανή κατεβήκαν, δυο αναβάτες ενός δικάβαλου μας λυπήθηκαν στα σκοτάδια και σταμάτησαν για να βοηθήσουν τον Ασάντ που προσπαθούσε να καταλάβει πώς δουλεύει ο γρύλος... κάνοντας βιντεοκλήση με ένα φίλο του. Οι αναβάτες ανακάλυψαν πως το μαρτζαφλάρι βρισκόταν μέσα στο γρύλο, τον τοποθέτησαν σωστά κι όχι εγκάρσια όπως είχε κάνει ο Ασάντ (απορώ πώς δεν έπεσε το αμάξι να τον πλακώσει) και σε δέκα λεπτά ήμασταν ετοιμοι να συνεχισουμε την Οδύσσεια, που ολοκληρώθηκε γύρω στις 10 το βράδυ, φτάνοντας στο Grand Blu Hotel της Hyderabad, αποχαιρετώντας τον Ασάντ.

Το ξενοδοχείο ήταν ολοκαίνoυριο και στο τσεκιν ξαφνιαστήκαμε όταν μας ρώτησαν αν θέλαμε συνοδεία αστυνομίας για να βγούμε το βράδυ. Ακόμη ήμασταν αθώοι, δεν είχαμε καταλάβει τι σημαίνουν αυτές οι ερωτήσεις. Απαντήσαμε πως αυτό που θέλαμε ήταν, εκτός από το δωμάτιο, φαγητό. Το εστιατόριό τους “δεν έχει ανοίξει ακόμη” μας είπαν, αλλά θα μας έφερναν room service. Το οποίο ήταν και καλό, αν και το κόρμα ήταν διαφορετικό από αυτό που έχω συνηθίσει. Γελάσαμε πολύ όταν ήρθε ο διευθυντής κι επέμεινε να βγάλουμε φωτογραφίες μαζί του, αλλά φορώντας και τα δύο έθνικ κασκόλ που μας χάρισε, που αργότερα καταλάβαμε ότι ήταν δώρο επειδή ήμασταν οι πρώτοι αλλοδαποί πελάτες που φιλοξενούσε το ξενοδοχείο στους τέσσερις μήνες λειτουργίας του. Το κρεβάτι ήταν κρεβατάρα, το ντους απολαυστικό, το φαγητό καλό (για Πακιστάν τρίκαλο), αλλά αυτό που δεν καταλάβαμε ήταν τα τρία τηλέφωνα που δεχθήκαμε όπου μας ρώτησαν σε σάπια Αγγλικά πού θα πάμε αύριο και τι ώρα θα φύγουμε. Τι τους νοιάζει;

 

[annoula]

Like για το σχόλιο για το μέγεθος του αγαλματιδίου.

 

[alma]

Mάλλον δεν το έγραψα σαφώς εγώ. Οι τρανς στο Πακιστάν δεν μπορούν να εργαστούν, να κυκλοφορήσουν, να τελειώσουν το σχολείο (ούτε καν τη βασική εκπαίδευση) και το σύνηθες είναι να εκδιώχνονται από το σπίτι τους. Οι μόνες επιλογές που έχουν είναι η πορνεία και η επαιτεία, και στις δυο περιπτώσεις πέφτουν θύματα trafficking και θύματα εκμετάλλευσης περίπου όπως κάποτε τα παιδιά των φαναριών στην Ελλάδα. Η μόνη "δουλειά" που έχω διαβάσει πως μπορούν να κάνουν είναι να χορεύουν σε γάμους και λοιπές γιορτές επειδή θεωρείται πως φέρνουν καλή τύχη, αλλά ακόμη και σε αυτή την περίπτωση τα χρήματα τα καρπώνονται αυτοί που τις περιφέρουν ως θίασο από το ένα χωριό στο άλλο, ορισμένες φορές σε άθλιες συνθήκες (για τη γειτονική Ινδία, που είναι ό,τι κοντινότερο στο Sindh διάβαζα πως συχνά γίνεται μέσα σε κλουβιά). Σε καμία περίπτωση δεν έχουν καλύτερες συνθήκες απ' ό,τι στην Ελλάδα, δυστυχώς είναι αρκετά συχνά τα εγκλήματα μίσους εναντίον τους, μόνο στο Khyber (που είναι σχετικά μικρή επαρχία) έχουν καταγραφεί 197 δολοφονίες κατά τρανς ατόμων την τελευταία δεκαετία με 0 συλλήψεις (γενικώς οι συλλήψεις και οι καταδίκες στη χώρα είναι σε εξαιρετικά χαμηλά επίπεδα αφού παρεμβαίνουν οι πατερ-φαμίλιες των clans των οποίων η βασική δουλειά είναι να παρεμβαίνουν πολιτικά χρησιμοποιώντας τη δύναμη του αριθμού των ψήφων που καθοδηγούν). Κάποτε είχα δει κι ένα ντοκιμαντέρ στο φεστιβάλ της Αβάνας για τους συστηματικούς βιασμούς τους στα αστυνομικά τμήματα από αστυνομικά όργανα στο Καράτσι (γενικώς η χρήση του βιασμού ως όπλο επιβολής στη χώρα είναι τεράστιο θέμα).

Α, τώρα που το θυμήθηκα, άλλο ένα καταπληκτικό στατιστικό για το Πακιστάν: φόρους πληρώνει το ... 1% των πολιτών.

Άλλος πλανήτης, πραγματικά.
Αν και κάποια τα ήξερα. Ειδικά πως παντρεύονται μαζικά ξαδερφες τους ,πασίγνωστο στην Αγγλία που έχει πολλούς Πακιστανούς.

 

[Yorgos]

Σκηνή μπροστά από το ξενοδοχείο μας.

Ορίστε, αυτό ήρθαμε να δούμε , 17,5 εκατοστά δόξας (το έχω δει και σε τσόντα αυτό)

Σφουγγαρίστρα που αντί για σκουπόξυλο τινάσσεται με σκοινί. Δεν το είχα ξαναδεί, αλλά λογικό, αν σκεφτείς ότι τα σκουπόξυλα τα χρησιμοποιούν για να ναρκώνουν αδέσποτα.

Πεθαίνω για Gandara.

Πού είσαι Λιακόπουλε να καμαρώσεις.

Η έκπληξη του μουσείου.

Τώρα αυτοί κάθονται σε ένα χρυσό καναπέ έξω από το παλάτι και σημαδεύουν με το τόξο τους... έναν κόκορα;

Ο διωγμός από την Ινδία είναι η δική τους εκδοχή των "χαμένων πατρίδων" κι έχει σφραγίσει την ψυχοσύνθεση της χώρας, ειδικά για το Sindh που πρακτικά όλοι πρόσφυγες από την Ινδία είναι.

Με όλο το σεβασμό στον ΠΑτέρα του Έθνους, τον βρίσκω λίγο cringy.

Πραγματική ανθρωπιστική τραγωδία, υπολογίζεται ότι οι μουσουλμάνοι που διώχθηκαν από την Ινδία προς το Πακιστάν το 1947 ήταν πάνω από 7 εκατομμύρια, ατελείωτα καραβάνια.

Δεν ήξερα ότι υπάρχει και ice hockey στη χώρα, αλλά μάλλον δεν είναι και πολύ δημοφιλές αν κρίνω από την έλλιψη ορθογραφίας.

Το Killer Mountain. Δεν προβλεπόταν να πάμε. Spoiler: Πήγαμε κι εκεί, ο "προγραμματισμός" πετάχτηκε από το παράθυρο.

Από κάστρα κι οχυρά άλλο τίποτε η χώρα. Θα βλέπαμε πολλά, διαφορετικά και χορταστικά.

Από όλες τις προσωπικότητες που παρουσίασε το μουσείο εμένα μου άρεσε αυτός ο ταξιδιάρης.

Adi Granth, η ¨Βίβλος" των Sikh.

Πόλεμοι, πύραυλοι, αετοί, βόμβες. Να μας λείπουν. Το πώς το Πακιστάν έγινε πυρηνική δύναμη είναι πάντως εξαιρετικά ενδιαφέρον.

Κλάμα με τα "χρώματα της ευτυχίας" δίπλα στο γκραφίτι με τους στρατιώτες.

Αρχοντάνθρωπος ο τουττουκατζής, πάρκαρε, έβγαλε μια χτένα και χτενιζόταν επί ένα πεντάλεπτο.

KFC και στο Καράτσι.

Το χρέπι του Ασάντ.

Όσο περιμέναμε να βρει αέριο ο Ασάντ περιμέναμε στο αυτοκίνητο. Δε γίνεται να βαρεθείς στο Πακιστάν, το people watching είναι απίθανο.

Ο Ασάντ, πάντα με χαμόγελο, με το μεταφραστή στο χέρι μας εξηγεί πως χρειάζεται 15€ προκαταβολή για τα καύσιμα.

Ο άλλος μεταφέρει ψυγείο με κάρο με άλογο.

Τα καύσιμα.

Στενοχωριέμαι να βλέπω παιδιά να μην πηγαίνουν σχολείο.

Πατέρας πηγαίνει ή γυρίζει τα παιδιά από το σχολείο.

Ένας καλός φωτογράφος θα έκανε θραύση.

Σε κάτι τέτοια πάρκινγκ έψαχνε για κάποιον με αέριο ο Ασάντ. Στο νότιο Πακιστάν είναι χτυπητές οι ελλείψεις.

Κεντρικό Καράτσι, χωρίς σχόλια.

Στην έξοδο προς την εθνική οδό. Πόσες ώρες θα είναι έτσι αυτός ο άνθρωπος;

-Έλα φτάνουμε
-Πού φτάνουμε ρε, είμαστε σε σημείο UNESCO;
-Ναι, στην επόμενη γωνία

Δηλαδή έρχεται ένας από την UNESCO να επιθεωρήσει το μνημείο και περνάει από αυτά τα στενά;

Στο βάθος χωματερή. Εμείς ήμασταν περαστικοί αλλά άλλοι μεγαλώνουν εκεί, άλλοι πεθαίνουν κι άλλοι ψάχνουν φαγητό στα σκουπίδια προσπαθώντας να ζήσουν.

Ή να επιζήσουν τέλος πάντων.

Πολύ όμορφοι οι τάφοι.

Ένα ιστορικό νεκροταφείο δε θα ήταν η πρώτη μου επιλογή για πικνικ αλλά εδώ που τα λέμε ήταν καθαρό, είχε ίσκιο, ήταν ατμοσφαιρικό και γιατί όχι, όμορφο μέρος να περάσεις 1-2 ώρες με φίλους.

Ο Τζόρντι γούσταρε πολύ παρά την αφόρητη ζέστη.

 

[Smaragda53]

Δύσκολη η ζωη στο Πακιστάν όσο να πεις

 

[alma]

τα σκουπόξυλα τα χρησιμοποιούν για να ναρκώνουν αδέσποτα.
View attachment 540326

Ορίστε;

 

[Yorgos]

Ορίστε;

Κάτσαμε σε ένα υπάιθριο αναψυκτήριο να πιούμε ένα παγωμένο νεράκι, όπου κι εκτυλίχθηκε η εξής καταπληκτική σκηνή: ένας κύριος με κάποιους παρατρεχάμενους/βοηθούς/υποτακτικούς (αν κρίνω από το πώς τους μιλούσε) εντόπισε ένα αδέσποτο, έβγαλε ένα σκουπόξυλο μέσα στο οποίο είχε βάλει μια σύριγγα, πλησίασε το σκυλί και φυσώντας μέσα στο σκουπόξυλο του κάρφωσε τη σύριγγα στο μπούτι. Το σκυλί άρχισε να ωρύεται και να κλαίει, να τρέχει σαν παλαβό αριστερά και δεξιά κι εν τέλει χάθηκε κάπου στο βάθος του πάρκου, όπου με αργό αλλά σταθερό βήμα πήγαν να το βρουν -υποθέτω ναρκωμένο πια- οι παρατρεχάμενοι του σκουποξυλοκράτορα. Δεν κατάλαβα αν θα του έκαναν ευθανασία, εμβολιασμό ή στείρωση.