Κίνα Πακιστάν Πώς είσαι έτσι vs Πώς έγινες έτσι – Πακισταν vs Κίνα

[Yorgos]

Έλα ρε συ, εύκολο είναι, τουλάχιστον απο Pc, δε ξέρω αν προσπαθείς να το κάνεις από τηλέφωνο.
Παράδειγμα:

View attachment 540551

*εντάξει, παίζει να μην έχει τα απίθανα χωριά που είδες εσύ, οπότε κατά προσέγγιση.
Γίνεται πάντως και με το mymaps της Google.

δεν ξέρω τι πρέπει να πατήσω για να φανεί ως διαδρομή

 

[arabickostas]

Αφηστε τις φωτος και του χαρτες για το τελος παιδια. Ο λαος διψαει για περιγραφη Γιωργου στο Κασμιρ...Μην τον απασχολειτε πλιζ....

 

[Yorgos]

Αφηστε τις φωτος και του χαρτες για το τελος παιδια. Ο λαος διψαει για περιγραφη Γιωργου στο Κασμιρ...Μην τον απασχολειτε πλιζ....

Λαέ μου!

 

[fotast]

Αφηστε τις φωτος και του χαρτες για το τελος παιδια. Ο λαος διψαει για περιγραφη Γιωργου στο Κασμιρ...Μην τον απασχολειτε πλιζ....

Επικροτώ...Μην ζαλίζετε τον συγγραφέα με τεχνικά θέματα....χάνουμε το ύφος της συγγραφής....

 

[Yorgos]

Επικροτώ...Μην ζαλίζετε τον συγγραφέα με τεχνικά θέματα....χάνουμε το ύφος της συγγραφής....

Βοηθάνε οι άνθρωποι δε λεω, εγω δεν τα παιρνω τα (ψηφιακα) γράμματα.

 

[Yorgos]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 7
Moenjo Daro, Kot Diji και σκυταλοδρομία μετά Kalashnikov​

Κατεβαίνοντας το πρωί για το πρωινό είδαμε στη ρεσεψιόν δυο μπατσίνες και δύο αστυνομικοί να περιμένουν στον καναπέ με τα όπλα τους (δεν εννοώ πιστόλια, μιλάω για ένα αυτόματο και 2 καραμπίνες). Το πρωινό ήταν καλούτσικο όπως καλούτσικος ήταν ο αστυνομικός που μας έδωσαν τελικώς που δεν ήταν κανένας από τους 4 που είδαμε στη ρεσεψιόν. Ήταν ένας νεαρούλης χαμογελαστός που ήξερε και 5 λέξεις Αγγλικά.

Είχαμε πει ότι θα πάμε στο Moenjo Daro κι είχα βρει έναν οδηγό, που ήταν υπάλληλος αυτού που μας έγραψε στο indrive. Jameel λεγόταν, ήταν αντιπαθής και εύκολα ο χειρότερος οδηγός που είχαμε σε όλο το ταξίδι. Όλη την ώρα ήταν πάνω στο κινητό, δεν κοιτούσε καθόλου την άσφαλτο, έβαλε και μια άθλια μουσική ε όταν πήγε να βάλει και βιντεοκλίπ στην οθόνη τα άκουσε σε άπταιστα ελληνικά: “Θα βάλεις και βιντεοκλιπ τώρα, πλάκα μου κάνεις; Κοίτα μπροστά σου ρε, παιδιά δεν έχεις, θα μας σκοτώσεις, δυο φορές πήγες να τρακάρεις, κοίτα μπροστά λέμε!”. Στο τέλος της ημέρας μάλιστα που μου έγραψε ο αφεντικός του, του είπα ότι ήταν απρόσεκτος και κινητάκιας. “Μα μη συγκρίνετε με την Ευρώπη, εδώ είναι Πακιστάν” μου απάντησε. “Με τους υπόλοιπους οδηγούς τον σύγκρινα που ήταν όλοι αξιοπρεπέστατοι και κοιτούσαν και λίγο άσφαλτο, δεν ήταν στο τσίκι-τσίκι με το κινητό το 90% του χρόνου”, του έγραψα. Μαζί τους είμαι κι εγώ, μεροκαματιάρηδες άνρθωποι είναι, και φιλοδώρημα να αφήσουμε, αλλά πρέπει να ζήσουμε για να του το πληρώσουμε, αυτός ήταν επικίνδυνος.
Τέλος πάντων μπήκαμε στο αμάξι ο Τζόρντι, ο αστυνομικός κι εγώ. Ο αστυνομικός είχε διάθεση για κουβέντα, λεγόταν Waheed, ήταν 28 χρονών και θα παντρευόταν το Δεκέμβριο (δεν τον ρωτήσαμε αν επρόκειτο για καμιά ξαδέρφη του αλλά ποιον κοροϊδεύουμε τώρα, όλοι ξέρουμε την απάντηση). Στην έξοδο από τη Larkana είδαμε μπόλικη φτώχεια. Πώς είσαι έτσι ρε Πακιστάν ρε γαμώτο;

Από το Moenjo Daro δεν είχα πολλές απαιτήσεις. Ήξερα και πριν πάω στο Πακιστάν περί τίνος πρόκειται, μιλάμε για έναν από τους σημαντικότερους αρχαιολογικούς χώρους στον κόσμο, ο μεγαλύτερος οικισμός του Πολιτισμού της Κοιλάδας του Ινδού, που άκμασε γύρω στο 2600 π.Χ , δηλαδή μιλάμε για εποχή Αιγύπτου, μινωικού πολιτισμού και Μεσοποταμίας. Ξεχώριζε για τον αστικό σχεδιασμό του, με οργανωμένη ρυμοτομία, προηγμένη άρδευση και αποχετευτικό σύστημα... ανώτερο του Βυζαντίου. Ανακαλύφθηκε το 1922 και δυστυχώς δεν έχει αποκρυπτογραφηθεί η γραφή. Το μικρό καλάθι το κρατούσα γιατί ήξερα ότι δε θα βλέπαμε πολύ παραπάνω από θεμέλια και μάλλον θα εστιάζαμε στο αποχετευτικό, που όσο προηγμένο και να είναι ... ε εντάξει δεν είμαι και ο βυζαντινοτέτοιος, αλλά μόνο για την ιστορική σημασία του μέρους θέλαμε πολύ να πάμε και οι δύο.

Φτάσαμε λοιπόν αλλά στην είσοδο μας είπαν πως έπρεπε να περιμένουμε άλλο έναν ένοπλο επειδή είμαστε αλλοδαποί, οπότε είχαμε το χρόνο να κάνουμε μια μικρή βολτίτσα τριγύρω και να δούμε καάποια σκιουράκια και το φοβερό θέαμα λίγων ντόπιων να κάνουν ένα τραινάκι που το βρήκα λυπηρό, μιλάμε για ένα κύκλο διαμέτρου το πολύ 5 μέτρων, αλλά τέλος πάντων αυτοί φαινόταν να περνάνε καλά, μπορεί να μην είχαν ξαναμπεί και σε κανονικό τραίνο οι άνθρωποι, νομίζω ότι αξίζουν κάποια καλύτερη ψυχαγωγία εν έτει 2026.

Πληρώσαμε την είσοδο και μπήκαμε συνοδευόμενοι κι από ένα φύλακα που ήξερε να μας δείξει δυο πράγματα και η αλήθεια είναι ότι ο χώρος ήταν εντυπωσιακότερος από αυτό που περίμενα, αλλά ΟΚ δεν ήταν και το Angkor Wat. H στούπα ήταν ορατή σε ικανοποιητικό βαθμό, τα λουτρά ήταν ακόμη καλύτερα με αυθεντικούς πλίνθους, οι διώροφες τουαλέτες (για να πέφτουν τα “δώρα” από ψηλά) επίσης είχαν ενδιαφέρον και ορισμένοι δρόμοι σώζονταν αυτούσιοι. Ο φύλακας ήταν... λεβέντης.

Flashback: Πριν λίγα χρόνια πήγαν οι γονείς μου μια εκδρομή στην Κωνσταντινούπολη. Ήταν εξαιρετικά φτηνή, με ένα μικρό γραφείο που δεν είχα ξανακούσει, οπότε από επαγγελματική διαστροφή όταν επέστρεψαν τους ρώτησα πώς ήταν οι παροχές. Η μητέρα μου (information freak, θα δει ντοκιμαντέρ, θα κατεβάσει βιβλία, θα ψάξει στο youtube να μάθει για κάθε παλάτι, μουσείο, ιστορικό στοιχείο) μου είπε: “Παραδόξως ήταν όλα πολύ καλά! Το ξενοδοχείο εξαιρετικό, τα γέυματα προσεγμένα, το λεωφορείο αξιοπρεπές, ε ο ξεναγός ήταν άσχετος, για παράδειγμα μας παρκάρει μπροστά από την Αγιά Σοφιά και μας είπε “Να η Αγία Σοφία, σε δύο ώρες να είστε πίσω”. Ρωτάω και τον πατέρα μου, που είναι τραβάτε με κι ας κλαίω, δε θέλει πολλές πληροφορίες, δεν πρόκειται να ψάξει πού θα πάνε τι θα δουν. Πώς ήταν ρε πατέρα η εκδρομή; “Καλά παιδί μου, ωραία περάσαμε με τη μάνα σου”. Κι ο ξεναγός ρε πατέρα; “Αααα, λέβεντης! Δυο κουβέντες και σταράτες!”.

Ε κάπως έτσι ο φύλακας ήταν... λεβέντης: “εδώ, έξοδος κινδύνου! Εδώ, τουαλέτες!” κλπ. Αν δε μύριζε και απαράδεκτα θα ήταν πολύ καλύτερα. Ο Waheed είχε ξαναέρθει δυο φορές, αλλά δε σταμάτησε να βγάζει φωτογραφίες, εννοείται και μαζί μας. Όπως έγινε και με άλλους στο ταξίδι, εβδομάδες μετά δεν έχει σταματήσει να μας στέλνει μηνύματα, πρέπει να ήμασταν κάτι σαν το γεγονός του μήνα ή της χρονιάς γι αυτόν.

To on site μουσειάκι, παρότι ατημέλητο, ήταν αρκετά αξιόλογο. Προσωπικά αντικείμενα εποχής, σφραγίδες, κοσμήματα, κεραμεικά και μερικά ωραία σκίτσα για το πώς ήταν το Moenjo Daro την εποχή της ακμής του μας αποζημίωσαν για την έλλειψη κλιματισμού. Αποχαιρετίσαμε και τον αστυνομικό που με λύπη μας ανακοίνωσε πως δε θα μπορούσε να μας ακολουθήσει άλλο.

Επόμενη στάση το Κot Diji. Εμάς μας ενδιέφερε το οχυρό, 18ου αιώνα κι όχι τόσο ο αρχαιολογικός χώρος της Κάτω Πόλης, και η θέα του οχυρού από μακριά κόβει την ανάσα. Η αλήθεια είναι πως στο τέλος του ταξιδιού προσπαθήσαμε να κάνουμε ένα τοπ-5 οχυρών και δυσκολευτήκαμε, μεγάλος ο ανταγωνισμός και τα καλύτερα δεν είχαν έρθει ακόμη. Πάντως το GPS του οδηγού μας δεν τον κατεύθυνε στην είσοδο του οχυρού, αλλά στην είσοδο του μουσείου της Κάτω Πόλης. Ομολογώ πως είναι από τα πιο αστεία μουσεία που έχω δει, δεν ξέρω από πού να το πρωτοπιάσω: από τη φωτογραφία με το photoshop/κολάζ ενός χιμπατζή, τα εκθέματα που ήταν μακέτες ερασιτεχνικής έμπνευσης ή τα αντίγραφα αγαλμάτων αλόγων ανάμεσα στα οποία κι ένα πλαστικό αλογάκι από του Ζαχαριά; Ένας από τους φύλακες ήταν υπερνθουσιώδης, δεν ήξερε Αγγλικά αλλά τελικά καταλάβαμε ότι ήθελε το whatsapp του Jordi όπου συνεχίζει να του στέλνει σέλφι και βίντεο όπου κάνει καραόκε. Περίεργα πράγματα.

Τέλος πάντων, εμείς στο οχυρό θέλαμε να πάμε, που ήταν λίγο παραπέρα, ο οδηγός πάρκαρε εκεί που του υπέδειξαν στην είσοδο και με το που εισήλθαμε στο χώρο είδαμε έξι ενόπλους να μας χαιρετούν, να πιάνουν κουβέντα με τον οδηγό μας και κάπου εκεί καταλάβαμε πως τους είχαν ειδοποιήσει για την άφιξή μας και πως θα μας συνόδευαν... μέχρι να γίνει αλλαγή σκυτάλης με άλλους; Αυτοί μάλιστα ήταν σε pickup truck και γνωστοποίησαν στον οδηγό μας πως μόλις βγούμε από το κάστρο θα πρέπει να τους ακολουθεί από κοντά με το αυτοκίνητο.

Στην είσοδο γνωρίσαμε κι έναν αυτόκλητο ξεναγό με δυσνόητη προφορά αλλά καλά Αγγλικά, ο οποίος προσφέρθηκε να μας κάνει ξενάγηση και δεχθήκαμε. Φυσικά δεν υπήρχε άλλος επισκέπτης στο οχυρό οπότε το απολαύσαμε μόνοι μας κι ο “ξεναγός” μας έδειξε διάφορα ενδιαφέροντα σημεία, από την anti-elephant πύλη μέχρι το σημείο όπου λάμβαναν χώρα οι απαγχονισμοί, την αίθουσα του ηγεμόνα, τους κοιτώνες των στρατιωτών κλπ. Σε άλλη χώρα τέτοια οχυράρα θα ήταν βασικό αξιοθέατο, στο Πακιστάν ανάθεμα κι αν πηγαίνει κανένας, πραγματικά κρίμα αλλά εμείς την απολαύσαμε τη μοναξιά μας, όχι όμως και τους 46 (!) βαθμούς Κελσίου. Ο δε ξεναγός είχε την πλάκα του, ισχυρίστηκε πως είναι απόφοιτος νομικής, ότι έχει πολλές γκόμενες κι ότι είναι και παίκτης κρίκετ, τουλάχιστον για τα δύο τελευταία έχω σοβαρές αμφιβολίες.

Ολοκληρώσαμε την επίσκεψη στο οχυρό και μπήκαμε στο αυτοκίνητο με προορισμό το Sukkur, από το οποίο με κάποιο τρόπο θα φτάναμε στη Bahawalpur. Η διαδρομή ήταν σουρεαλιστική με το pickup με τους στρατιωτικούς/αστυνομικούς μπροστά μας να κορνάρει ώστε να ανοίγει δρόμο και τον οδηγό μας να ακολουθεί, με όλους τους υπόλοιπους οδηγούς να μας κοιτούν, πρέπει να μας πέρασαν για πολύ σοβαρά πρόσωπα, οι δε συνοδοί μας φορούσαν και full face που το έκανε ακόμη πιο πιστευτό ότι είμαστε κάποιου είδους VIP που συνοδεύει η κρατική ασφάλεια.

Φτάσαμε στο Sukkur και αποχαιρετίσαμε τον κινητάκια οδηγό μας, αφού του υποδείξαμε να μας αφήσει κάπου όπου μπορούσαμε να πάρουμε λεωφορείο για τη Bahawalpur. To “κάπου” ήταν μια αλάνα όπου πάρκαραν βαν και λεωφορεία και μάλλον παρίστανε το σταθμό υπεραστικών λεωφορείων. Οι στρατιωτικοί έμειναν μαζί μας διότι έπρεπε να βεβαιωθούν πού θα πάμε και να ειδοποιήσουν τους επόμενους ώστε να μας “προστατεύσουν” από τον αόρατο εχθρό. Δυστυχώς λεωφορείο για τον προορισμό μας δεν υπήρχε, βρήκαμε όμως ένα βαν που θα μας πήγαινε ως το Uch Sariff κι από κει θα βλέπαμε τι θα κάναμε. Οι στρατιώτες μας έβγαλαν φωτογραφία (αργότερα καταλάβαμε πως αυτό αποτελούσε μέρος του πρωτοκόλου, έπρεπε να έχουν ψηφιακή απόδειξη πως μας παρέδωσαν ζωντανούς) κι άρχισαν να συνεννοούνται μέσω ασυρμάτου για το ποιος θα συνόδευε το βαν μας (τελικώς δυο αστυνομικοί πάνω σε μοτοσικλέτα) και φυσικά για το ποιος θα μας παραλάμβανε στο Uch Sariff.

Στο βαν ήμασταν πίτα μαζί με ντόπιους, εκ των οποίων ο διπλανός μου μύριζε σαν ασβός και η μπροστινή μου δε σταματούσε να βλέπει διάφορα βίντεο με πρωταγωνιστή τον εαυτό της, όπου απλά κοιτούσε λάγνα την κάμερα με διαφορετικά ρούχα. Μπορεί και να είχε 50 βίντεο του εαυτού της.

Εμείς βαυκαλιζόμασταν ότι στο Uch Sariff θα επισκεπτόμασταν κι ένα τζαμί, αλλά τα πράγματα δεν έγιναν ακριβώς έτσι. Με την άφιξή μας στο βενζινάδικο όπου μας άφησαν, μας περίμενε άλλο ντάτσουν με ενόπλους, που θέλησαν να μάθουν πώς θα πάμε στη Bahawalpur. Τους είπαμε ότι δεν ξέραμε, ότι θα ρωτούσαμε για άλλο λεωφορείο ή βαν και με διέκοψαν “Ποιο βαν, έχει νυχτώσει!”. Ε καλά, αντέτεινα, να βρούμε ένα indrive. Ο κύριος έκανε ένα μορφασμό και μου έγνεψε να τον ακολουθήσω: θα μπαίναμε στην καρότσα μαζί του, εμείς πίσω με τους στρατιώτες/αστυνομικούς (μου έκανε εντύπωση πως συχνά υπήρχε μίξη των δύο) κι αυτός ως οδηγός. Φυσικά ούτε λόγος για να πάμε στο τζαμί για το οποίο είχε λυσσάξει ο Τζόρντι. Τουλάχιστον θα πηγαίναμε καρφί στη Bahawalpur, ίσως να προλαβαίναμε κι εκείνο το Ήχος και Φως... τι όχι;

Όχι! Στα 20 λεπτά περίπου μας αποβίβασαν, μας έβγαλαν φωτογραφίες και... μας έβαλαν σε μια κλούβα, με άλλον οδηγό. 10 λεπτά αργότερα έγινε το ίδιο, μετά ξανά το ίδιο κι αν κατάλαβα καλά κάθε αστυνομικό τμήμα μας πήγαινε μόνο μέχρι όπου έφτανε η δικαιοδοσία του, όπου μας αναλάμβανε το επόμενο. Για να μη σας τα πολυλογώ αλλάξαμε 9 καρότσες/κλούβες/περιπολικά σε μια σκυταλοδρομία με συνεπιβάτες ενόπλους, κάποιοι εκ των οποίων ήθελαν να μας πιάσουν την κουβέντα, να μάθουν πώς μας φάινεται το Πακιστάν ή να καταλάβουν γιατί διάολο επισκεφθήκαμε τη χώρα τους. Μάλιστα η τελευταία καρότσα έπαθε βλάβη μισό χιλιόμετρο από το ξενοδοχείο μας. Είπαμε να πάμε με τα πόδια κι ο επικεφαλής γούρλωσε τα μάτια: “Με τα πόδια;;; Είναι επικίνδυνα! Θα περιμένετε να το επισκευάσουμε!”.

Μ' αυτά και μ' αυτά φτάσαμε στο ξενοδοχείο One Hotel μετά τις 11 το βράδυ και τον υψηλόβαθμο που μας παρέδωσε στη ρεσεψιόν να ζητάει να του πούμε τι ώρα θα φύγουμε την επόμενη και πού θα πάμε. Είπαμε πως θα παίρναμε το τραίνο για τη Λαχώρη, κάλεσε κάποιον από τον ασύρματό του και μας χαιρέτισε. Κοινώς, αύριο θα είχαμε τα ίδια. Τουλάχιστον η ρεσεψιόν επιβεβαίωσε πως θα μπορούσαν να μας φέρουν φαγητό στο δωμάτιο μεταμεσονύχτια, μιας που δεν είχαμε φάει τίποτε. Το δωμάτιο ήταν κι αυτό ιδιαίτερο, με ένα τεράστιο σαλόνι να διαδέχεται έναν αχρηστο τεράστιο χώρο πριν το μπάνιο, ζεστό νερό δεν υπήρχε αλλά εμάς η απορία μας ήταν αν έτσι θα ταξιδεύαμε από δω και πέρα.

 

[Yorgos]

Εικόνα ρεσεψιόν στις 7 το πρωί.

Στο Μαυσωλείο των Μπούτο δεν μπορέσαμε να παμε, αλλά αυτή είμαι σχεδόν σίγουρος πως είναι η δολοφονηθείσα Μπεναζίρ Μπούτο. Ο μικρός της αδελφός επίσης δολοφονήθηκε στο Καράτσι, ενώ ο πατέρας της απαγχονίστηκε το 1979 μετά από πραξικόπημα κι ένας άλλος αδελφός της δηλητηριάστηκε στη Γαλλία.

Εικόνες στην έξοδο από τη Λάρκανα.

Ο συμπαθλεστατος αστυνομικός που μας συνόδευε, παρέα με το Τζόρντι.

Με συγκλόνιζαν αυτοί οι μπόγοι με ρόδες.

Σκιουράκια στο πάρκο στην είσοδο του Moenjo Daro.

H είσοδος.

Ένιωσα λίγο άβολα με αυτό το τραινάκι και με το ότι το έκαναν κι ενήλικες άνθρωποι.

Τέτοιο μέγεθος περιμέναμε ότι θα έχει ο Βαιλι'ας/Ιερέας αλλά τελικά αντί για Γουεμπανιάμα μας βγήκε TJ Shorts.

Οπτικά δεν περίμενα και πολύ περισσότερα από το χώρο.

Δεν μπορώ να πω πάντως ότι με αφήνει αδιάφορ να περπατώ δρόμους τεσσάρων χιλιαδων ετών.

Ο... λεβέντης φύλακας/ξεναγός. Δυστυχώς μύριζε πολύ άσχημα, σε βαθμό που είχα τάση για εμετό όταν με πλησίαζε.

Ο Waheed επέμενε να βγάζουμε πολλές φωτογραφίες μαζί και τις έστελνε στη μνηστή του.

Απεικόνιση του πώς -ίσως- να ήταν το Moenjo Daro στην ακμή του.

Είχε ενδιαφέρον το μουσείο.

Αίμα-Τιμή-Moenjo Daro

Μετά τις σβάστικες και σταυρουδάκια οι τύποι στο Moenjo Daro. Αν συνεχιστούν οι ανασκαφές παίζει να βρούμε και κανένα τριφύλλι 1908.

Κάτι σαν σκάκι;

Οι σφραγίδες είχαν πολύ ενδιαφέρον.

Τα αγαλματίδια δίπλα στον ιερέα για μένα είχαν εξίσου ενδιαφέρον.

Η ομάδα των αρχαιολόγων του 1922.

Ξαναλέω, μιλάμε για 4.000+ έτη, για μένα αξιοθαύμαστα.

Εικόνες του δρόμο προς Kot Diji.

Πρώτη θέα του Kot Diji.

Τώρα εδώ τι να πει κανείς; Η κάτω φωτογραφία μάλλον δεν αρμόζει σε σοβαρό μουσείο.

Δηλαδή εδώ έχουμε μια φωτογραφία (με κανονικό άνθρωπο πίσω) όπου έγινε κολλάζ ένας χιμπατζής; Ρε παιδιά!

Ούτε οι μακέτες ήταν τίποτε το τρομερό, χώρια ότι εκτός μουσείου οι εικόνες δε διέφεραν και πολύ (μόνο το κλιματιστικό διέφερε).

Αγαπώ Gandara.

Kι οι πίνακες έδιναν μια αίσθηση της πορείας του Kot Diji στο χρόνο.

Εδώ πάλι φαντάζομαι έχουμε μια αναφορά στην παρουσία των αλόγων στην τέχνη και την καθημερινότητα της περιοχής.

Αλλά το αλογάκι από το Ζαχαριά τι δουλειά έχει σε ανθρωπο/αρχαιολογικό μουσείο;

 

[Yorgos]

Ψάχνοντας την είσοδο του οχυρού.

Βρήκαμε την είσοδο, μας περίμενε κι ο αυτόκλητος ξεναγός/δικηγόρος/μοντελοπνίχτης/κρικετοαστέρας.

Το λες κι εντυπωσιακό το οχυρό.

Στην αντι-ελεφαντική πύλη.

Πολύ όμορφο στο εσωτερικό, φυσικά ήμασταν πάλι μόνοι.

Όρεξη να έχεις να περπατάς. ΜΕιώνεται πάντως η όρεξη από την αφόρητη ζέστη.

Να και η νέα μας συνοδεία.

Νιώσαμε πολύ άβολα με όλο αυτό: Δυο οχήματα με ενόπλους μπροστά μας να κορνάρουν για να αδειάσει ο δρόμος ώστε να κινηθεί το αυτοκίνητο των δύο backpackers. Μας κοιτούσαν όλοι λες και ήμαστε τίποτε VIPs.

O αρχικός σταθμός λεωφορείου δεν μπορούσε να μας είναι χρήσιμος, διότι το τελευταίο λεωφορείο για τον προορισμό μας είχε φύγει. Μας παρέπεμψαν στο σταθμό των βαν.

Ο οποίος ήταν ένα τσαντίρι, αλλά ΟΚ εισιτήριο βρήκαμε.

Τίγκα το βαν, δυστυχώς ο διπλανός μου μύριζε πάρα πολύ άσχημα.

Πολύ θλιβερό το πόσοι ζουν σε άθλιες συνθήκες, αυτές οι εικόνες συνεχίστηκαν για χιλιόμετρα.

Κάναμε και μια στάση για τουαλέτα και σνακ.

Και μετά άρχισε το γαϊτανάκι με τα περιπολικά και τις κλούβες. Εδώ στην καρότσα μαζί με αστυνομικούς.

Εδώ σε κλούβα χωρίς αστυνομικούς πίσω, οπότε αράξαμε. Δεν κράτησε πολύ.

Είχε φάση που βλέπαμε τις αντιδράσεις των νταλικιέρηδων στη θέα δυο τουριστών αραχτών στο πίσω μέρος μιας καρότσας περιπολικού.

Υποχρεωτικές οι φωτογραφίες κάθε φορά που μας παρέδιδαν. Πεθαίνω με τα πακιστανικά μουστάκια.

 

[GTS]

Αυτά πάντως με τους αστυνομικούς μου θυμίζουν τα δικά μας στην Αλγερία όπου για να πάμε να φάμε σε μια πιτσαρία έπρεπε να μας πάει πούλμαν με συνοδεία στα 300μ από το ξενοδοχείο. Παραδόξως στα βάθη της Σαχάρας το βιολί αυτό έπαψε να ισχύει. Γελούσα επίσης και με τη συνοδεία αστυνομικού οχήματος στο βανάκι μας που είχαμε πραγματικά στο πουθενά και άλλαζαν κάθε χ χιλιόμετρα.

 

[Sevro]

Εχοντας διαβασει ολες τις ιστοριες σου στο φορουμ...το Πακισταν (ισως μαζι με το Μπαγκλαντες) ειναι η πιο σοκαριστικα "τριτος κοσμος, τι ειναι αυτο" χωρα που θυμαμαι να εχεις γραψει.

Ισως διοτι ενω ξερουμε οτι ειναι φτωχη χωρα με εκατοναδες τεραστια προβληματα, δεν περιμενουμε τετοιες εικονες (σε αντιθεση με υποσαχαρια Αφρικη που το περιμενουμε για πολλες χωρες).

 

[Yorgos]

Εχοντας διαβασει ολες τις ιστοριες σου στο φορουμ...το Πακισταν (ισως μαζι με το Μπαγκλαντες) ειναι η πιο σοκαριστικα "τριτος κοσμος, τι ειναι αυτο" χωρα που θυμαμαι να εχεις γραψει.

Ισως διοτι ενω ξερουμε οτι ειναι φτωχη χωρα με εκατοναδες τεραστια προβληματα, δεν περιμενουμε τετοιες εικονες (σε αντιθεση με υποσαχαρια Αφρικη που το περιμενουμε για πολλες χωρες).

Nαι η Δυτική Αφρική ήταν φτωχότερη (κυριολεκτικά είδαμε ανθρώπους να πεθαίνουν από την πείνα, παιδιά με σκουλήκια στα αυτιά, χωριά που δεν υπήρχε κανείς άνω των 50 κλπ) αλλά όντως το περιμένεις. Έχει να κάνει και με τη δική μου άγνοια, περίμενα κάτι στο στιλ της Ινδίας και του Νεπάλ αλλά η πραγματικότητα ήταν πολύ χειρότερη. Βέβαια, η κατάσταση είναι χειρότερη στο νότιο κομμάτι (Sindh), στα βόρεια ήταν κάαααααπως καλύτερα.

 

[YiannisTS]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3
Πτήση μόνο με/για άνδρες, ξένοι πού είστε, διαβάζοντας σημεία και τέρατα​

Τελείωσα λοιπόν τις δουλίτσες μου στη Νότιο Αφρική και ξεκίνησα το μακρύ ταξίδι μέχρι το Καράτσι. Από την Αθήνα κι έπειτα οι πτήσεις ήταν με την Emirates (τα καλά της νέας συμφωνίας με τα μίλια, τα ακόμη καλύτερα ήταν ότι ακυρώνεις χωρίς θέματα), σαφώς ανώτερη της Turkish σε όλα, που όμως δε μου επέτρεπε πρόσβαση στο lounge, πράγμα που σήμαινε πως θα έφτανα κατάκοπος στο Καράτσι, αφού πέρασα όλο το βράδυ στο αεροδρόμιο του Ντουμπάι. Δεν πειράζει, μπόρεσα να εντρυφήσω περισσότερο στο βιβλίο μου και να μάθω ενδιαφέροντα πράγματα όπως ότι:

• η επίσημη γλώσσα της χώρας (Urdu) αποτελεί τη μητρική γλώσσα μόλις του 9% του πληθυσμού
  
• δεν είναι μόνο οι διαφορετικές εθνότητες που καθιστούν τη διακυβέρνηση χαοτική έως αδύνατη, αλλά και οι φυλές κάθε εθνότητας που έχουν δικά τους εθιμικά δίκαια, συνήθως μάλιστα πιο αυστηρά από τη μουσουλμανική Σαρία που...παραείναι προχώ σε σχέση με μεσαιωνικά έθιμα τύπου “ο ξάδερφός σου μου έκλεψε δυο κατσίκες, για να μη γίνει βεντέτα δώστε μας δυο παρθένες 12χρονες ανιψιές σας ως σεξουαλικές σκλάβες και το θέμα θεωρείται λήξαν”
  
• οι ομαδικοί βιασμοί (gang rapes) εξακολουθούν να αποτελούν βασικό πρόβλημα και κομμάτι της κουλτούρας, διάβαζα συνέντευξη ενός ανώτερου (άρα μορφωμένου) αστυνομικού που απελπισμένος εξηγούσε πώς προσπαθούσε να πείσει τους χαμηλόβαθμους του αστυνομικού του τμήματος να μη βιάζουν ομαδικώς γυναίκες κρατούμενες
  
• η αίσθηση ότι οι Πακιστανοί αποτελούν ένα έθνος είναι -στην καλύτερη- χαλαρή. Βασικά οι Πακιστανοί ανάλογα με τη φυλή και την επαρχία απ' όπου προέρχονται, έχουν μια κοινή αίσθηση του ανήκειν λόγω Ισλάμ και κοινής απέχθειας/φόβου/μίσους προς την Ινδία. Πέραν τούτου, το να πείσεις ένα Mohajir (κάτοικοι του Sindh κυρίως, αυτοί που ήρθαν από την Ινδία ως κατατρεγμένοι μουσουλμάνοι μετά τη διάσπαση, πιο σκουρόχρωμοι) πως έχει τα ίδια συμφέροντα με τους Παστούν, τους Παντζάμπι ή τους Saraiki είναι εξαιρετικά δύσκολο
  
• Όλο το δικαστικό σύστημα λειτουργεί στα... Αγγλικά. Ούτε καν στα Urdu δηλαδή, το οποίο δημιουργεί επιπλέον προβλήματα αν συνυπολογίσει κανείς πως δικαστές, εισαγγελείς και δικηγόροι (που ως επί το πλείστον ξέρουν Αγγλικά) αρνούνται να κάνουν τους γραφιάδες επειδή... αυτή είναι δουλειά για πληβείους. Αποτέλεσμα: οι άνθρωποι που καθαρογράφουν (τρόπος του λέγειν) τις αποφάσεις συχνά κάνουν τόσα λάθη που αυτές είναι δυσανάγνωστες και ακατάληπτες, αφού απλά γράφουν ό,τι ακούν σε μια γλώσσα που δεν καταλαβαίνουν, με κωμικοτραγικά αποτελέσματα
  
• Το 59% των Πακιστανών του... Μπέρμινγκχαμ παντρεύεται ξαδέρφη του. Όπως το διαβάσατε. Ακόμη δηλαδή και οι εμιγκρέδες δεύτερης γενιάς σε μια χώρα του πρώτου κόσμου συνεχίζουν την tribal παράδοση των γάμων εντός της εκτεταμένης οικογένειας (εντάξει... πολύ εκτεταμένης αν αναλογιστεί κανείς πως πριν 50 χρόνια η μέση Πακιστανή έκανε 7 παιδιά και μέχρι και το 1996 ο αντίστοιχος δείκτης ήταν...5,8 άρα ο καθένας έχει εκατοντάδες ξαδέρφες για να διαλέξει ή μάλλον για να του διαλέξουν). Πρόκειται για παράδοση που γίνεται για πολιτικούς λόγους, αφού το Πακιστάν εξακολουθεί να είναι μια χώρα όπου τα σόγια (clans, ακόγεται καλύτερο, όπως Duncan McLeod of the Clan McLeod για όσους έβλεπαν Highlander, με “there can be only one” και άλλες τέτοιες μπουμεριές) καθορίζουν κυριολεκτικά κάθε έκφανση της πολιτικής, οικονομικής, κοινωνικής αλλά και δικαστικής ζωής. Όσο πιο εκτεταμένο είναι ένα clan τόση περισσότερη πολιτική δύναμη έχει ο φεουδάρχης/πατήρ φαμίλιας, που τη χρησιμοποιεί για να πάρει πολιτικές χάρες από το δήμαρχο/νομάρχη/περοφερειάρχη, πράγμα που κάνει τη χώρα ακυβέρνητη λόγω εκτεταμένης διαφθοράς σε απίστευτο επίπεδο (η Ελλάδα είναι στο #56 στη διαφάνεια, το Πακιστάν στο #136), όπου εγκλήματα όπως δολοφονίες/κλοπές/απαγωγές μένουν ατιμώρητα επειδή -και δημοσίως!- οι αρχές παραδέχονται πως “δεν μπορούμε να τα βάλουμε με το τάδε σόι, με 850 ξαδέρφια ελέγχει μεγάλο μέρος των τοπικών εκλογικών διαδικασιών”
  
• Τα κόμματα πρακτικά δε χωρίζονται σε αριστερά/δεξιά ή έστω κοσμικά/ισλαμικά, πρακτικά το καθένα απευθύνεται σε διαφορετική εθνοτική ομάδα/πελατεία
  
• Η κλιματική κρίση ήδη επηρεάζει τη χώρα σε τεράστιο βαθμό. Και μιλάμε για χώρα με 260 εκατομμύρια κατοίκους, που θα είναι 390εκ μέχρι το 2050. Εφιαλτικό σενάριο να μείνει χωρίς νερό χώρα με τέτοιο πληθυσμό που μάλιστα είναι και πυρηνική δύναμη
  
• Οι σχέσεις με τη γειτονική Ινδία είναι όχι απλά κάκιστες αλλά πολεμικές. Το Πακιστάν θεωρεί πως ο ρεαλιστικότερος τρόπος διεκδίκησης του Κασμίρ είναι η χρήση της ισλαμικής τρομοκρατίας, που -όπως συνηθίζεται- έγινε ένα τέρας που ξέφυγε από τον έλεγχο της παντοδύναμης υπηρεσίας πληροφοριών της χώρας κι άρχισε να κάνει επιθέσεις και εντός Πακιστάν. Για να περιπλέξουμε τα πράγματα, οι πακιστανοί Ταλιμπάν δεν είναι καθόλου δημοφιλείς στο εσωτερικό της χώρας, οι αφγανοί όμως είναι, αφού η πλειοψηφία του κόσμου (και του στρατού!) τους βλέπει ως απελευθερωτές της γειτονικής χώρας και ως νόμιμη αντίσταση απέναντι στις επιβουλές των Αμερικανών, ου μην και ως μια δύναμη που τουλάχιστον επιβάλλει την τάξη
  
• Η γενικότερη αίσθηση των Πακιστανών είναι ότι οι κυβερνήσεις τους είναι άθλιες, αλλά ακόμη περισσότερο ενδιαφέρον έχουν οι απίθανες θεωρίες συνομωσίας που επικρατούν στη χώρα, μερικές εκ των οποίων είχα τη “χαρά” να απολαύσω κι εγώ. Επίσης ενδιαφέρον έχει ότι μακράν ο θεσμός που χαίρει της περισσότερης εκτίμησης στη χώρα είναι ο στρατός, οι δε στρατιωτικές χούντες (που προκύπτουν κατά διαστήματα όταν ο στρατός αποφασίζει να “βάλει σε τάξη” το πολιτικό προσωπικό της χώρας) είναι μάλλον πιο δημοκρατικές και προοδευτικές από τις εκάστοτε εκλεγμένες κυβερνήσεις
  
  
  
  Αυτά διάβαζα (κι έμαθα ακόμη πιο τερατώδη όσο προχωρούσα το βιβλίο) όσο προσγειωνόμουν στο Καράτσι. Και το πρώτο που σκέφτηκα είναι πόσα λίγα γνωρίζουμε για τη χώρα παρότι μένει ένας αξιοσέβαστος αριθμός Πακιστανών στην Ελλάδα και κάποιοι από μας συνανστρεφόμαστε συχνά με κάποιους εξ αυτών. Έχω φάει πολλές φορές σε πακιστανικά εστιατόρια στο κέντρο της Αθήνας ή τη Νέα Ιωνία, έχω κουρευτεί, συνεργαστεί ή παραλάβει φαγητό άπειρες φορές από Πακιστανούς χωρίς ποτέ να αναρωτηθώ αν ο άνθρωπος μπροστά μου είναι από το Sindh, τι άποψη έχει για το Μουσάραφ, τη Μπούτοή το Μπιν Λάντεν, πόσο κοντά να μένει στο Καρακορούμ η οικογένειά του, πόσους συγγενείς να έχασε στις πλυμμήρες του 2010, να έχει παντρευτεί άραγε την πρώτη ή τη δεύτερη ξαδέρφη του; Ντράπηκα λίγο για την άγνοια και αδιαφορία μου, αλλά πια το αεροπλάνο, του οποίου ο μόνος μη Πακιστανός επιβάτης μάλλον ήμουν εγώ, και όπου δεν υπήρχε ούτε μια επιβάτης γυναίκα, είχε προσγειωθεί, χαρίζοντάς μας μια μάλλον καταθλιπτική θέα πάνω από τη σκονισμένη έρημο και τα λασπωμένα παράλια, όπως συνηθίζεται όταν εκβάλλουν τεράστιοι ποταμοί.
  
  Για το Καράτσι δεν ήξερα πολλά. Ήξερα πως είναι το οικονομικό κέντρο της χώρας, ήξερα πως η κοπέλα μου την προηγούμενη φορά που πέταξε μέσω Αντίς Αμπέμπα (αθάνατα μίλια της Aegean πόσο μας ξελασπώνετε!) είχε δει κάποιες αφίσες στο αεροδρόμιό της που παρουσίαζαν το Καράτσι ως την ανερχόμενη οικονομικά πόλη της Ασίας με ουρανοξύστες, φώτα κλπ και ότι είναι από τις μεγαλύτερες πόλεις στον κόσμο με πάνω από 20εκ κατοίκους. Το ότι είναι λιμάνι ομολογώ ότι το έμαθα αφότου αγόρασα τον οδηγό μου, για τέτοια ασχετίλα μιλάμε.
  
  Επίσης δεν ήξερα πολλά για τις διαδικασίες στο αεροδρόμιο, αν και ο Τζόρντι μου είχε πει πως πέρασε αέρα. Καλά μου τα είπε, τα πράγματα ήταν πολύ straightforward: με την αποβίβαση στο αρχαίο αεροδρόμιο Jinnah (το terminal είναι από το... 1938 παρακαλώ) οδηγηθήκαμε σε ένα χώρο με ουρές για διάφορα γραφειάκια, εμένα γρήγορα με έστειλαν στη σειρά για αλλοδαπά διαβατήρια, όπου βεβαίως ήμουν μόνος, οπότε και ξεμπέρδεψα γρήγορα απλά δείχνοντας την e-βίζα στο κινητό μου, όπως άλλωστε κι ο Τζόρντι την προηγούμενη, που επίσης ήταν ο μόνος Καυκάσιος στην πτήση του. Παρέλαβα την αποσκευή μου που είχα παραδώσει μόνο και μόνο για να μην την κουβαλάω σε ένα σκασμό αεροδρόμια, άνοιξα την esim της airalo που φάνηκε να δουλεύει αργά αλλά χωρίς άλλα προβλήματα, έστειλα ένα μήνυμα στο Τζόρντι ότι είμαι καθοδόν και αφού καμάρωσα την περήφανη πακιστανική σφραγίδα στο διαβατήριό μου που είναι μόλις δύο ετών αλλά ξεμένει επικίνδυνα από σελίδες, βγήκα στο Καράτσι. Πακιστάν έφτασα, τι μου επιφυλάσσεις;

Πάρα πολύ εναδιαφέρουσα παράθεση στοιχείων για τη χώρα και τους ανθρώπους της...