Βιετνάμ Ταϊλάνδη Πώς θα καταφέρουμε να δούμε όσα περισσότερα μπορούμε;

[travellersoul.]

Απόφαση και προετοιμασία ταξιδιού

Βασικός στόχος του ταξιδιού ήταν το Βιετνάμ, ωστόσο επειδή δεν ξέραμε ποτέ θα μπορούσαμε να βρεθούμε ξανά σε αυτή τη μεριά του πλανήτη μας είχε πιάσει η απληστία μας και θέλαμε να χωρέσουμε στις μέρες που είχαμε όσα περισσότερα μπορούσαμε. Κάπως έτσι προέκυψε η Ταϊλάνδη στο παιχνίδι σε συνδυασμό με το γεγονός ότι βρήκαμε τα πιο φθηνά εισιτήρια για να μεταβούμε στη ΝΑ Ασία.

Κάπως έτσι τα Χριστούγεννα του 2024 κλείστηκαν εισιτήρια για 23 Ιουλίου από Αθήνα για Μπανγκόκ και 16 Αυγούστου από Ανόι για Αθήνα. Αυτό που έμενε ήταν να καταλήξουμε τι θα μεσολαβούσε, κάτι που δεν αποδείχθηκε καθόλου εύκολη υπόθεση.
Παρακολουθήσαμε δεκάδες βίντεο, διαβάσαμε ιστορίες, ψάξαμε στο ίντερνετ, αναζητούσαμε μανιωδώς αεροπορικά για τις μετακινήσεις μας, προσπαθήσαμε μέχρι και την Καμπότζη να χωρέσουμε στο πρόγραμμα (μάταια φυσικά) μέχρι που καταλήξαμε στο τελικό μας πρόγραμμα που ουσιαστικά περιλάμβανε μια εβδομάδα στην Ταϊλάνδη και 2 στο Βιετνάμ.

Αφού φτιάξαμε το πρόγραμμα, αποκλείοντας τη Βόρεια Ταϊλάνδη και το Πουκέτ και κάποια γνωστα αξιοθέατα του Βιετνάμ που δεν ταίριαζαν σε εμάς και φυσικά αφήνοντας κάποια ενδεχόμενα ανοιχτά, έπρεπε να εξοπλιστούμε κατάλληλα. Τι σήμαινε αυτό;

-Λες να κάνουμε εμβόλια;
-Ελα μωρέ δεν είναι υποχρεωτικά.
-Ναι αλλά είμαστε επιρρεπείς με τις ασθένειες.
-Ας είναι.
Κάναμε λοιπόν και 3 εμβόλια, τελευταία στιγμή, 1 κάθε εβδομάδα πριν την εβδομάδα που ήταν η αναχώρηση μας.Να είναι καλά συγγενικό πρόσωπο φαρμακοποιός που μας βοήθησε και μας εξασφάλισε και το φαρμακείο που είχαμε μαζί μας.
Τι άλλο έμενε; Αποσκευές.
-Δηλαδή θες βαλίτσα; Πέρυσι μια χαρά χώρεσαν τα πράγματα σου. Ποιος θα την κουβαλάει;
-......

Ο συνταξιδιωτης μου ηταν αποφασισμενος οτι θα ερχοταν με backpack και οτι η βαλίτσα ηταν περιττή και μόνο ταλαιπωρία θα μας προσφέρε. Έτσι αποφάσισε να βρει λύση για να χωρέσουν όλα τα πράγματα μας. 2 backpack στις προβλεπομενες διαστάσεις χειραποσκευης (απο temu, ειναι θαύμα πώς άντεξαν όλο το ταξίδι και τα έχουμε ακόμα) και σακούλες που συμπιέζουν τον αέρα χωρίς κάποιο εξωτερικό εξάρτημα και καβάτζα επιπλέον μερικές σε περίπτωση που χαλούσαν αυτές που χρησιμοποιουσαμε. Τα πράγματα μας χώρεσαν, τα χέρια μας ήταν ελεύθερα και εμείς πανέτοιμοι.

Τι άλλο έμενε;
Βιζα για Βιετνάμ τσεκ.
Τουριστική κάρτα εισόδου για Ταϊλανδη τσεκ.

Και μετά φυσικά προέκυψε νέο άγχος. Και άμα βρέχει; άμα εχει πλημμύρες; άμα δεν μπορέσουμε να δούμε όσα θέλουμε; Φυσικά όλα αυτά κράτησαν μέχρι και τη μέρα της αναχώρησης αλλά από τη στιγμή που κλείσαμε την πόρτα του σπιτιού και ξεκινήσαμε για το αεροδρόμιο ο ενθουσιασμός τα είχε επισκιάσει όλα και η καρδιά μας χτυπούσε δυνατά σε ρυθμούς περιπέτειας.

 

[travellersoul.]

Ημέρα Αναχώρησης

Έφτασε επιτέλους η μέρα της αναχώρησης μας και ξεκινήσαμε από το σπίτι γεμάτοι χαρά και ανυπομονησία. Στο αεροδρόμιο θα πηγαίναμε με τα μέσα και πραγματικά δεν έχω ξανανιώσει πιο χαρούμενη που μπαίνω σε λεωφορείο.
Φτάσαμε στο αεροδρόμιο στην ώρα μας, περάσαμε έλεγχο και ήμασταν στην πύλη μας έτοιμοι να αναχωρήσουμε. Αλλά όχι.
Το δρομολόγιο μας είχε καθυστέρηση μιας ώρας και ενώ βλέπαμε το αεροπλάνο να μας περιμένει και είχε σχηματιστεί ουρά για να μπούμε μέσα δεν κουνιόταν τίποτα. Ο λόγος που πραγματικά μου έκανε εντύπωση ήταν το γεγονός ότι ένας επιβάτης της πτήσης με τελικό προορισμό την Ταϊλάνδη, δεν είχε κάνει την απαραίτητη διαδικασία για να εκδόσει την τουριστική κάρτα εισόδου, με αποτέλεσμα να μην τον αφήνουν να επιβιβαστεί στο έλεγχο αφενός και αφετέρου να προσπαθούν να τον βοηθήσουν οι αεροσυνοδοί εδάφους να κάνει επί τόπου τη διαδικασία. Ωστόσο, νομίζω ότι εν τέλει δεν επιβιβάστηκε ποτέ και το αεροπλάνο ξεκίνησε χωρίς αυτόν.

Τώρα νέο άγχος είχε προστεθεί. Αν αργούσαμε και δεν προλαβαίναμε την ανταπόκριση;
-Εντάξει, ηρέμησε, αφού μας είπαν θα την προλάβουμε. Η ίδια εταιρία είναι στο κάτω κάτω.
Αυτό μου έλεγε ο συνταξιδιώτης μου και αυτό προσπαθούσα να σκεφτώ και εγώ. Η πτήση μέχρι Σάρτζα πέρασε γρήγορα. Το αεροπλάνο έφτασε και εμείς μαζί με αρκετό κόσμο ακόμα τρέχαμε να προλάβουμε την ανταπόκριση μας, καθώς πρώτη φορά σε αυτό το αεροδρόμιο, οριακά θα φτάναμε στην πύλη για την πτήση και κυρίως δεν ξέραμε προς τα πού να πάμε. Ευτυχώς υπήρχε προσωπικό που μας κατεύθυνε και έτσι χωρίς να πιούμε λίγο νερό, χωρίς να πάμε μια τουαλέτα και το κύριο για τον φίλο μου χωρίς να κάνει ένα τσιγάρο, φτάσαμε στην πύλη μας. Η επιβίβαση ξεκίνησε σχεδόν μόλις φτάσαμε. Αυτό που δεν ξεκίνησε όμως μόλις επιβιβαστήκαμε ήταν το αεροπλάνο.

Από τα όχι καλά αγγλικά του κυβερνήτη που μας καλωσόρισε καταλάβαμε ότι ενώ το αεροπλάνο ήταν έτοιμο για απογείωση δεν μπορούσε να απογειωθεί λόγω κάποιων εξωτερικών επιπλοκών που δεν μας προσδιόρισε.
Το ζήτημα ποιο ήταν; Μεγάλες και γνωστές αεροπορικές τις προηγούμενες μέρες είχαν ακυρώσει τις πτήσεις του προς Ντουμπάι λόγω του πολέμου στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και κάποιων σχετικών εξελίξεων που είχαν προηγηθεί.Η πτήση μας ωστόσο με την low cost Air Arabia για Σάρτζα που βρίσκεται πολύ κοντά στο Ντουμπάι δεν ακυρώθηκε οπότε και εμείς πετάξαμε κανονικά. Επομένως το ότι εξωτερικοί παράγοντες αποτελούσαν πρόβλημα για την απογείωση σε συνδυασμό με το ότι δεν είχαμε ίντερνετ για να δούμε αν συμβαίνει κάτι που έπρεπε να μας ανησύχησε εν τέλει μας ανησύχησε έτσι κι αλλιώς.
Το πιο σοκαριστικό και εντός εισαγωγικών τρομακτικό γιατί ήταν πρωτόγνωρο ήταν ότι μόλις ξεκίνησε η πτήση μας έσβησαν όλα τα φώτα και ξεκίνησε Αραβική προσευχή να παίζει από τα μεγάφωνα του αεροπλάνου.
Τώρα που το θυμόμαστε γελάμε, αλλά εκείνη την ώρα ένα σοκ το πάθαμε.
Η πτήση πέρασε με ταινίες και ύπνο και νωρίς νωρίς το πρωί φτάσαμε στο αεροδρόμιο της Μπανγκόκ.

 

[travellersoul.]

Μπανγκόκ: Ναοί, παλάτια και πάλι ναοί

Μόλις προσγειωθήκαμε στην πρωτεύουσα της Ταϊλάνδης και κατεβήκαμε από το αεροπλάνο, αμέσως μας κατέκλυσε μια ζέστη και μια υγρασία ταυτόχρονα. Αυτό πρέπει να είναι Ασία σκεφτήκαμε.
Βγαίνοντας από το αεροδρόμιο μας πήρε λίγη ώρα μέχρι να βρούμε τον οδηγό του Grab μας.
-Μα τι γίνεται αφού το στίγμα δείχνει ότι είναι εδώ και εμείς είμαστε εδώ γιατί δεν τον βλέπουμε;
Και δώσε πάλι κύκλους και πέρα δώθε μέχρι να καταλάβουμε ότι το εδώ ήταν ένα επίπεδο πιο κάτω από εκεί που ήμασταν εμείς.
Το Grab ξεκίνησε και εμείς κολλήσαμε τα πρόσωπα μας στο παράθυρο για να πάρουμε την πρώτη γεύση από την Μπανγκόκ. Τεράστιοι αυτοκινητόδρομοι, ουρανοξύστες και τεράστια κτήρια απλώνονταν δεξιά και αριστερά μας και εμείς χαζευαμε σαν μικρά παιδιά. Παρατηρώντας γύρω μας η διαδρομή μέχρι το ξενοδοχείο περασε πολύ γρήγορα και δεν το καταλάβαμε πότε φτάσαμε.
Το δωμάτιο ήταν αρκετά συμπαθητικό και ευρύχωρο και είχε και το μπαλκονακι του. Τακτοποιηθηκαμε γρήγορα γρήγορα, δροστιστήκαμε λίγο στο air condition και αμέσως ξεχυθηκαμε στην πόλη για να προλάβουμε να δούμε όσα περισσότερα μπορούσαμε καθώς την επόμενη μέρα νωρίς το πρωί θα αναχωρούσαμε.

Πριν ξεκινήσουμε με τα αξιοθέατα έπρεπε να φάμε κάτι καθώς ήμασταν και λόγω της βραδινής πτήσης αρκετή ώρα νηστικοί. Η αλήθεια είναι ότι δεν το ψάξαμε ιδιαίτερα και καθίσαμε σε ένα μικρό συμπαθητικό καφέ στη γειτονιά που ήταν το ξενοδοχείο μας. Πήραμε καφέ και χυμό και ένα πιάτο φαγητό ο καθένας μας. Νοστιμότατα ηταν δε λέω αλλά συγκριτικά με τις τιμές που πληρώσαμε τις επόμενες μέρες θα έλεγα ότι ήταν κάπως τσιμπημένες.

Μετα το πρωινο μας λοιπον ξεκινήσαμε για να μπορέσουμε να δούμε τα βασικά αξιοθέατα της πόλης. Σε όλη τη διαδρομή μας έκανε τρομερή εντύπωση ότι παντού στην πόλη υπήρχαν φωτογραφίες του βασιλιά και της βασιλικής οικογενειας. Νομίζω κοντά στις μέρες που πήγαμε γιόρταζαν και κάτι σχετικό, γενέθλια νομίζω αλλά μπορεί να κάνω και λάθος.

Πρώτη στάση μας ηταν το Grand Palace. Δεν θυμάμαι ποσό κόστισε η είσοδος, τα έχει ο φιλος μου καταγεγραμμενα όλα για όποιον θέλει πληροφορίες οπότε μπορώ να ανατρέξω. Πήραμε στην είσοδο και έναν χάρτη για να περιηγηθουμε με ό,τι πληροφορίες είχαμε συλλέξει και διαβάσει από τα πριν. Καθώς ήταν η πρώτη μας επαφή με τον πολιτισμό εκεί μας φαίνονταν όλα εντυπωσιακά και πρωτογνωρα οπότε περιηγηθήκαμε αρκετή ώρα στο χώρο του Grand Palace και των ναών που βρίσκονταν εκεί και φυσικά και στον Ναό του Σμαραγδένιου Βούδα.
Βγαίνοντας από το Grand Palace αγοράσαμε από κάτι πλανόδιους ανανά για να φάμε, ο οποίος ήταν δροσερός και νοστιμότατος. Ωστόσο δεν είχαμε ακόμα ανακαλύψει την ικανότητα μας στο παζάρι και όχι ότι τον πληρώσαμε ακριβά αλλά θα μπορούσαμε και σε χαμηλότερη τιμή.

Επόμενη στάση ο ναός Wat Pho με το διάσημο άγαλμα του ξαπλωμενου Βούδα. Εντυπωσιακά και εκεί, ξαναλέω για εμάς που δεν είχαμε καμία επαφή ξανά με αυτόν τον πολιτισμό. Κάναμε τη βόλτα μας στο ναό και στους κήπους του, βγάλαμε τις απαραίτητες φωτογραφίες και συνεχίσαμε για την επόμενη στάση που ήταν ο ναός Wat Arun.

Προκειμένου να πάμε στον Ναό αυτό έπρεπε να πάρουμε ένα ποταμόπλοιο και να περάσουμε στην απέναντι πλευρά της πόλης. Έτσι λοιπόν καθώς πηγαίναμε στο λιμάνι πέσαμε πάνω σε διάφορες καντίνες με Street food και οι μυρωδιές μας παρέσυραν. Εγώ η αλήθεια είναι ότι ήμουν πιο διστακτική, όμως ο φιλος μου χωρίς κανέναν δισταγμό κάθισε και παρήγγειλε και κάπως έτσι ξεκίνησε ο έρωτας με το ταίλανδεζικο φαγητό.

Μετά από αυτό το ευχάριστο διάλειμμα πήραμε το καραβάκι και περάσαμε απέναντι. Στη διαδρομή βλέπαμε τον Wat Arun να δεσπόζει στην απέναντι πλευρά του ποταμού και η εικόνα ηταν αρκετά επιβλητική. Η αλήθεια είναι ότι ήταν ο αγαπημένος μας ναός και μάλλον όχι μόνο ο δικός μας. Στον Ναό αυτό πετύχαμε αρκετούς Ασιάτες ντυμένους με στολές πρίγκιπα και πριγκίπισσας ταυτόχρονα να φωτογραφιζονται. Κάναμε βόλτες, ανεβήκαμε στον Ναό, βγάλαμε φωτογραφίες και ευχαριστηθηκαμε τη βόλτα μας εκεί.

Η μέρα μας θα έκλεινε με βόλτα στην China Town. Η διαδρομή εκεί έγινε πάλι μέσω του ποταμού και με λίγο περπάτημα. Όταν φτάσαμε πάθαμε σοκ. Είχε αρχίσει να βραδιάζει κάπως και τα εμπορικά μαγαζιά έκλειναν και άνοιγαν τα μαγαζιά με το φαγητό. Κόσμος παντού, φώτα παντού και πινακίδες νεον να αναβοσβηνουν, κράχτες που προσπαθούσαν να σε πείσουν να κάτσεις στο μαγαζί τους. Ένας χαμός, αλλά ωραίος χαμός. Κάναμε μια βόλτα και καταλήξαμε να τρώμε σε ένα μαγαζί με χαμηλά τραπεζάκια. Πήραμε noodles, pad Thai και κάτι spring rolls με γαρίδα που νομίζω είναι τα πιο νόστιμα και γεμάτα που έχω φάει ποτέ, ήπιαμε και μια μπύρα και εγώ έκανα και εγώ πριν γυρίσουμε στο δωμάτιο έκανα και ένα σύντομο μασάζ μισής ώρας. Πριν πάρουμε το Grab για την επιστροφή επισκεφθηκαμε ένα Seven Eleven για τις απαραίτητες προμήθειες για την επόμενη μέρα. Όταν φτάσαμε στο δωματιο κάναμε το μπάνιο μας, καθίσαμε λίγο στο μπαλκονακι μας και πήγαμε για ύπνο καθώς την επόμενη μέρα είχαμε ταξίδι μπροστά μας.

 

[travellersoul.]

Khao Sok, it's a sok pt.1

Την επόμενη μερα το πρωί σηκωθήκαμε αρκετά νωρίς καθώς έπρεπε να επιστρέψουμε στο αεροδρόμιο και να πετάξουμε για την περιοχή Surat Thani και από εκεί να φτάσουμε οδικώς στο Εθνικό Πάρκο Khao Sok, στο οποίο θα περνούσαμε δυο βράδια. Επομένως ετοιμαστήκαμε, φάγαμε πρωινό από αυτά που είχαμε αγοράσει την προηγούμενη μέρα από το seven eleven και πήραμε το Grab για το αεροδρόμιο.

Η διάρκεια της πτήσης ήταν μικρή και σύντομα βρεθήκαμε στο αεροδρόμιο του Surat Thani. Από εκεί είχαμε μια ώρα μέχρι να φτάσουμε στο ξενοδοχείο μας στο Khao sok. Είχαμε προβληματιστεί αρκετά για το πώς θα κάναμε αυτή τη διαδρομή. Το ξενοδοχείο μας έδινε τη δυνατότητα να μας παραλάβει και να μας μεταφέρει στις εγκαταστάσεις τους με μια χρέωση 25-30 ευρώ το άτομο, η οποία μας είχε φανεί ακριβή. Με λεωφορείο η διαδρομή αντί για 1 ώρα γινόταν διπλάσια καθώς δεν πήγαινε απευθείας και έπρεπε να κάνουμε κάπου στάση και να πάρουμε άλλο. Τώρα γιατί δεν είχαμε σκεφτεί νωρίτερα να ελέγξουμε αν υπάρχει Grab που να κάνει αυτή τη διαδρομή μη με ρωτάτε. Θεωρούσαμε ότι επειδή είναι 1 ώρα ή δεν θα την έκανε ή θα ήταν αρκετά ακριβή μέχρι που ψάξαμε Grab φτάνοντας στο αεροδρόμιο. Έτσι λοιπόν η διαδρομή μας μέχρι το ξενοδοχείο που θα μέναμε έγινε με Grab νομίζω κάπου στα 15-18 ευρώ και για τους δύο μαζί.

Η διαδρομή καμία σχέση δεν είχε με ό,τι είχαμε δει στην Μπανγκόκ την προηγούμενη μέρα. Πάλι με τα πρόσωπα κολλημένα στα παράθυρα του αυτοκινήτου χαζεύαμε τη φύση που απλωνόταν δεξιά και αριστερά μας με φοίνικες πόντου και πολύ εντυπωσιακούς βράχους, σαν λόφους από ασβεστολιθο, γεμάτους βλάστηση. Το τοπίο ήταν μοναδικό και μας ενθουσίασε και όσο και να το βλέπαμε δεν το χορταίναμε.

Στο τελευταίο κομμάτι της διαδρομής μέχρι το ξενοδοχείο ο δρόμος δεν ήταν καλός, ήταν γεμάτος χώμα και λακκούβες και ενώ λέγαμε στον οδηγό να μας αφήσει να πάμε με τα πόδια εκείνος ήταν αποφασισμενος να μας πάει απ έξω.

Στο Khao sok είχαμε δυσκολευτεί λίγο με τη διαμονή, θες το ότι είναι πιο περιορισμένα τα καταλύματα και μεγάλες οι αποστάσεις, θες ότι πιο πρόσφατα έχει αναπτυχει ο τουρισμός στην περιοχή, μας δυσκόλεψε κάπως. Ευτυχώς μέσω του φόρουμ και ιστοριών από αλλά μέλη βρήκαμε και καταλήξαμε στο Monkey Mansion-Jungalows και μείναμε ευχαριστημένοι. Πρόκειται για μικρά ξύλινα σπιτάκια μέσα στη ζούγκλα που διαθέτουν το χώρο του υπνοδωματίου και μπάνιο, είναι ανοιχτά από παντού αλλά για εμάς δεν αποτέλεσε πρόβλημα καθώς υπάρχει κουνουπιέρα. Δεν διαθέτουν wi-fi στα δωμάτια και το σήμα είναι περιορισμένο. Υπάρχει ένας κεντρικός χώρος-τραπεζαρια που έχει wi-fi και ψυγείο που μπορείς να αφήσεις τα πράγματα σου. Απλότητα και όμορφα μέσα στη φύση. Νιώσαμε μια ηρεμία και αμέσως οι ρυθμοί μας χαλαρωσαν.

Ο λόγος που είχαμε επισκεφθεί το Khao Sok ήταν για να κάνουμε την εκδρομή στη λίμνη Cheow Lan. Αν έχετε και την οικονομική δυνατότητα να μείνετε πάνω στη λίμνη κατά τη γνώμη μου αξίζει. Εμείς αρκεστηκαμε σε μονοήμερη εκδρομή την οποία θα κάναμε την επόμενη μέρα και την κλείσαμε μέσω του ξενοδοχείου μας στα 50 ευρώ το άτομο. Είναι πολλά άλλα είναι στάνταρ τιμή, εκτός αν αποφασίσεις να νοικιάσεις μηχανάκι και να πας στη λίμνη και εκεί να βρεις το σημείο που δεν πάνε οι οργανωμένες εκδρομές που έχουν προτεραιότητα και να περιμένεις για βάρκα. Αν με ρωτάτε αν άξιζε τα 50 ευρώ θα πω συγκριτικά και με άλλα πράγματα που κάναμε και είδαμε ότι ήταν ακριβό. Αν πηγαίναμε πάλι έχοντας μια έμπειρα από Ασία μάλλον θα τα κάναμε μόνοι μας, αλλά τα πρώτα βήματα σε μια άλλη ήπειρο υποθέτω ότι περιλαμβάνουν μια ανασφάλεια οπότε εκείνη την ώρα προτιμήσαμε την ευκολία.

Άλλη δραστηριότητα από τις διάφορες που προσφέρονταν δεν θα κάναμε, οπότε χαλαρωσαμε στο μπαλκόνι από το σπιτάκι μας απολαμβανοντας το πού βρισκόμασταν. Στη συνέχεια αποφασίσαμε να πάμε μια βόλτα στο κέντρο, που μη φανταστείτε κάτι φοβερό. Ένας κεντρικός δρόμος με μαγαζιά δεξιά αριστερά, βγαλμένα από μια άλλη εποχή. Η εικόνα φώναζε προσπαθούμε να τουριστικοποιηθουμε αλλά δεν έχουμε τις υποδομές. Με τα πόδια για να φτάσουμε στο σημείο αυτό έπρεπε να περπατήσουμε περίπου μισή ώρα σε χωματόδρομο. Ωστόσο πέρασε ένας ντόπιος με την καρότσα του που ερχόταν από το ξενοδοχείο μας και φορτωσε και εμάς πηγαίνοντας μας μέχρι ένα σημείο.

Πρώτη στάση πριν το κέντρο της πόλης ήταν ο ναός των μαϊμούδων. Ένας χώρος που όντως είχε έναν ναό και αρκετές μαϊμούδες με τα μικράκια τους να πηγαινοερχονται. Όχι κάτι εντυπωσιακό αλλά δεν υπήρχε και κάτι άλλο να δούμε στην περιοχή. Στη συνέχεια κάναμε τη βόλτα μας στην πόλη και γυρίσαμε στο κατάλυμα μας, καθώς είχαμε πεινάσει. Κάτσαμε για φαγητό παραγγελνοντας pad Thai και noodles που ήταν αρκετά νόστιμα, ήπιαμε την μπύρα μας και απολαύσαμε τους ήχους της φύσης καθώς ο ήλιος έπεφτε. Γεμάτοι απλά και μόνο επειδή βρισκόμασταν εκεί πήγαμε για ύπνο περιμένοντας την επόμενη μέρα και την εκδρομή μας στη λίμνη.

 

[travellersoul.]

Khao Sok it's a sok pt.2

Το επόμενο πρωί σηκωθήκαμε σε ένα σκηνικό πανέμορφο. Τα βουνά στέκονταν επιβλητικά γύρω από το σπιτάκι μας και τα σύννεφα περνούσαν ανάμεσα τους. Γρήγορα ετοιμαστήκαμε και πήγαμε για πρωινό στον κεντρικό χώρο που υπήρχε εκεί που μέναμε. Φάγαμε με την ησυχία μας και καθίσαμε εκεί περιμένοντας να έρθει η σειρά μας για την αναχώρηση μας προς τη λίμνη Cheow Lan.

Το γκρουπ μας ήταν σχετικά μικρό, εμείς οι δύο, μια τριμελής οικογένεια Ολλανδών, μια τετραμελής οικογένεια Γάλλων με δύο μικρά παιδάκια και ένας Γερμανός με τον μικρό του γιο. Σύνολο 11 άτομα. Η διαδρομή μέχρι να φτάσουμε στη λίμνη ήταν μέσα στο πράσινο και ο καιρός μας είχε κάνει τη χάρη πάρα τις ανησυχίες μας μήπως βρέξει.

Φτάσαμε στη λίμνη και εκεί έπρεπε να πληρώσουμε κάποια έξτρα χρήματα για την είσοδο στο Εθνικό Πάρκο και αμέσως μετά θα ήμασταν έτοιμο να μπούμε στη βαρκούλα μας και να ξεκινήσουμε. Αλλά όχι ακόμα...ξαφνικά ακούγονται κλάματα! Η μικρή κόρη των Γάλλων είχε πέσει με αποτέλεσμα να γδαρει το γόνατο της, οπότε για λίγο επικράτησε ένας σύντομος πανικός χωρίς να συντρέχει λόγος ανησυχίας. Εμείς είχαμε μαζί μας ένα μίνι φαρμακείο με βασικά πράγματα που το κουβαλουσαμε στην τσάντα μας, οπότε είχαμε μέσα και μπενταντιν, τσιρότο και γάζα. Οπότε τα προσφέραμε και κάπως έτσι με την μικρή στους ώμους του μπαμπά της μπήκαμε στην βάρκα με τον μπαμπά Γάλλο να ρωτάει τον φίλο μου αν είναι γιατρός και αφού δεν είναι γιατί έχουμε μαζί μας αυτά τα πράγματα. Χαχαχαχαχα.

Μπήκαμε στη βάρκα μας με τον ξεναγό μας να μη σταματάει να μιλάει, να προσπαθεί να μας εξηγήσει ό,τι βλέπαμε γύρω γύρω και να μας λέει ιστορίες που μόνο εκείνος μάλλον καταλαβαινε καθώς κάθε φορά που θέλαμε μια πληροφορία και τον ρωτούσαμε κάτι μας απαντούσε κάτι άσχετο. Εκείνος τα αγγλικά του, εμείς τα δικά μας.

Πρώτη στάση ήταν σε μια σπηλιά, όχι κάτι το τρομερό αλλά όμορφο τοπίο. Αυτό που συγκράτησα είναι ότι δεν πρέπει να στάξει πάνω στο δέρμα μας νερό από κάποιον σταλακτίτη καθώς περιείχε μια ουσία που θα μας προκαλούσε κάποια μόλυνση με αποτέλεσμα το κιτρίνισμα των ματιών και πυρετό. Δεν ήθελα και πολύ για να τρομοκρατηθώ αλλά ευτυχώς τίποτα τέτοιο δεν συνέβη.

Επόμενη στάση ήταν για μια σύντομη πεζοπορία μέσα στη ζούγκλα με τον ξεναγό μας να εξηγεί για διάφορα δέντρα που βλέπαμε και για το πώς παράγεται το sticky rice. Μας έδωσε μάλιστα να δοκιμάσουμε και από αυτό ξεφλουδίζοντας κάτι στήλες μπαμπού που είχε μαζί του. Η διαδρομή ενδιαφέρουσα και ευτυχώς χωρίς πολλά κουνούπια. Μαντέψτε τι έγινε...το κοριτσάκι σε κάτι λάσπες έφαγε τη δεύτερη τούμπα για την ημέρα.

Τελευταία στάση πριν πάμε για το φαγητό μας ηταν το σημείο Khao Sam Kloe. Είναι το πιο διάσημο σημείο τις λίμνης για φωτογραφίες με τρία βράχια γεμάτα με φυτά να στέκουν στη λίμνη και τις βαρκούλες να μειώνουν ταχύτητα να περνάνε ανάμεσα έτσι ώστε όλοι να προλάβουν να βγάλουν τη φωτογραφία τους.

Μετά και από αυτό σειρά είχε η στάση για φαγητό και διασκέδαση. Ο ξεναγός μας οδήγησε σε έναν ειδικά διαμορφωμένο χώρο με προβλήτα, όπου το προσωπικό μας υποδέχθηκε με χαμόγελα και όλα τα σχετικά. Στον χώρο αυτό ειχε και σπιτακια πανω στη λιμνη στα οποια μπορούσες να μείνεις καθώς κάποιες εκδρομές προσφέρουν διανυκτέρευση πάνω στη λίμνη και επιστροφή την επόμενη μέρα. Όλο το γκρουπ κάτσαμε σε ένα τραπέζι και φάγαμε. Το φαγητό περιλάμβανε κυρίως ψαράκια και θαλασσινά, λιγο κρέας σούπες και φυσικά άφθονο ρύζι και στο τέλος νόστιμα και ζουμερά φρουτάκια. Όλα πεντανόστιμα. Έπειτα νοικιάσαμε κανό και κάναμε βόλτα στη λίμνη. Ήταν μαγικά! Και φυσικά για το τέλος κάναμε και μια βουτιά έτσι για το καλό.

Γεμάτοι εικόνες πήραμε το δρόμο της επιστροφής την πιο κατάλληλη στιγμή, όταν ο σύννεφα έντυσαν τον ουρανό και άρχισε να ρίχνει χοντρέ ψιχάλες. Το τοπίο ξαφνικά έγινε πιο άγριο αλλά και πάλι πανέμορφο. Επιστρέψαμε στο ξύλινο σπιτάκι μας κουρασμένοι και γεμάτοι εικόνες και εμπειρίες. Κάναμε το μπάνιο μας και πήγαμε για μια μπύρα στον κεντρικό χώρο της ρεσεψιόν και στη συνέχεια για ύπνο καθώς την επόμενη μέρα είχαμε δρόμο μπροστά μας.

 

[travellersoul.]

Phi Phi islands day one

Την επόμενη μερα σηκωθήκαμε, μαζέψαμε πράγματα και πήγαμε για πρωινό. Αφού φάγαμε φορτώθηκαμε τα backpack μας και ξεκινήσαμε να διασχίζουμε τον χωματόδρομο για να φτάσουμε στο κέντρο απ όπου θα περνάμε το λεωφορείο, με το οποίο θα ξεκινήσουμε τη διαδρομή για να φτάσουμε στα νησιά Phi phi.
Να πω εδώ ότι ψάχνοντας πώς θα πάμε είχαμε κλείσει τη διαδρομή και τα υποτιθέμενα εισιτήρια μέσω του 12go. Μέσω αυτού κλείσαμε βασικά όλες τις μετακινήσεις μας, πλην των αεροπορικών, και λέω υποτιθέμενα εισιτήρια γιατί δεν μας τα ζήτησε σχεδόν κανένας πουθενά.

Μετά από μισή ώρα περπάτημα φτάσαμε στο σημείο από όπου θα περνούσε το βανάκι που θα μας μάζευε. Στο σημείο γινόταν χαμός από κόσμο, άλλωστε ήταν το Central Station Khao Sok. Κουμάντο έκανε μια γιαγιά Ταϊλανδεζα που δεν μιλούσε αγγλικά. Κάθε φορά που ερχόταν ένα λεωφορείο φώναζε τον προορισμό και όσοι πιστοί έμπαιναν μέσα. Την πλησιάζουμε και εμείς και τη ρωτάμε:
-Phi Phi?
- Here. Μας λέει και μας πάει σε ένα σημείο πίσω και στο πλάι του υποτιθέμενου σταθμού.

Περιμένουμε και περιμένουμε..και έρχονται λεωφορεία και φεύγουν βανακια και εμείς εκεί για κάνα 20λεπτο. Ο Φ. ήταν χαλαρός. Εγώ από την άλλη γνωστή αγχώδης και μανιακή με το πρόγραμμα και την οργάνωση να είμαι σίγουρη ότι κάτι δεν πάει καλά. Τσάμπα το άγχος φυσικά. Κάποια στιγμή η γιαγιά φώναξε Phi phi. Φυσικά αν δεν το ακούγαμε θα μέναμε εκεί γιατί δεν θα μας αναζητούσε κάνεις.
Στο μαύρο βανακι μπήκαμε όλοι κι όλοι 7 άνθρωποι. Εμείς, αλλά δύο ζευγάρια και μια κοπέλα. Ήταν αρκετά άνετο και με κλιματισμό. Κάπως έτσι ξεκινήσαμε τη διαδρομή μας. Ουσιαστικά θα κάναμε οδικώς τη διαδρομή περίπου 3 ώρες αν θυμάμαι καλά μέχρι το λιμάνι στην Ao Nang και από εκεί θα περνάμε το καραβάκι για να πάμε στα Phi phi. Κατά τη διάρκεια της διαδρομής είδαμε εικόνες από τη φύση της επαρχίας της Ταϊλάνδη και κοιμηθηκαμε και λίγο μέχρι τη στάση που κάναμε σε ένα βενζινάδικο-σούπερ μάρκετ. Πριν φτάσουμε στο λιμάνι κάναμε δύο στάσεις για να αφήσουμε κάποιους από τους συνεπιβάτες και μόλις φτάσαμε είδανε την ώρα αναχώρησης του πλοίου μας, μας κόλλησαν και ένα αυτοκόλλητο-εισιτήριο στο πέτο μας και περιμέναμε.

Το καραβάκι μας δεν άργησε πολύ και ξεκινήσαμε να περπατάμε στην προβλήτα μαζί με πολλούς ακόμα για να επιβιβάστουμε. Είχαμε δει τις προηγούμενες μέρες βίντεο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με βαλίτσες να επιπλέουν στη θάλασσα και κύματα να χτυπάνε αλύπητα τα καραβάκια, ωστόσο πάρα τη συννεφιά η θάλασσα ηταν ήρεμη.
Τις βαλίτσες όλων των επιβατών τις συγκεντρωναν στι πίσω μέρος του πλοίου, το οποίο ήταν ανοιχτό και τις σκεπαζαν με ένα πανί. Στο τέλος της διαδρομής ο καθένας έπρεπε να περιμένει μέχρι να βρουν τη βαλίτσα του και να του τη δώσουν. Ένιωσα ότι εφόσον είχαμε μόνο τα backpack μας θα γλιτωναμε χρόνο φτάνοντας και όντως έτσι έγινε. Ωστόσο αφού επιβιβαστήκαμε στο πλοίο, που προφανώς δεν ήταν και κανένα μεγάλο, έπρεπε να δούμε πού θα κάτσουμε. Μέσα ήταν λίγο στενά και είχε ένα air condition που χτυπούσε καλά, οπότε προτιμήσαμε το κατάστρωμα σκεπτόμενοι ότι έχει και συννεφιά οπότε δεν θα μας φάει και ο ήλιος.
Αχχχ κούνια που μας κούναγε!! Ο Φ. τις επόμενες μέρες κυριολεκτικά άλλαξε δέρμα.

Φτάνοντας, ήδη από το λιμάνι, τα νερά σου κάνουν τρομερή εντύπωση καθώς είναι καταγάλανα. Στο δε λιμάνι γίνεται πανικός, κόσμος που κατεβαίνει από τα καραβάκια, κόσμος που ανεβαίνει, απεσταλμενοι απ όλα τα ξενοδοχεία να παραλάβουν κόσμο. Ουρές για να πληρώσουμε το αντίτιμο για την είσοδο μας στο νησί, ένας χαμός.

Το δωμάτιο που είχαμε κλείσει δεν ήταν κοντά στο κέντρο, ήταν περίπου 20 λεπτά με τα πόδια μακρυά, και έπρεπε να ανέβουμε μια ανηφόρα για να φτάσουμε. Βρήκαμε λοιπόν τον άνθρωπο που είχε έρθει από το ξενοδοχείο μας για να μας παραλάβει και για κακή του τύχη είχε να παραλάβει ακόμα μια Ινδή single mother με το παιδάκι της. Και γιατί λέω για κακή του τύχη; Γιατί ο άνθρωπος είχε μαζί του ένα ξύλινο μεγάλο καρότσι, για τις αποσκευές και η Ινδή με το πιτσιρίκι είχαμε 2 τεράστιες και υπέρογκες αποσκευές και σαν να μην έφτανε αυτό του έβαλε πάνω στο καρότσι και το μικρό για να το κουβαλήσει στο ξενοδοχείο πάνω στην ανηφόρα....

Το ξενοδοχείο ήταν όντως στο τέλος της ανηφορας σε μια περιοχή όχι ιδιαίτερα τουριστική με αρκετούς ντόπιους να ζουν τριγύρω, κάτι το οποίο ήταν ενδιαφέρον καθώς βλέπαμε μια εντελώς διαφορετική πλευρά από αυτή του τουριστικού μέρους της περιοχής. Το σπιτάκι μας ηταν ξύλινο, με πολύ απλή διακόσμηση μέσα χωρίς κάτι ιδιαίτερο. Είχε όμως ένα απίστευτο μπαλκόνι με ακόμα πιο απίστευτη θέα και στον εξωτερικό χώρο του ξενοδοχείου είχε μια πισίνα που την τιμήσαμε με επίσης πανέμορφη θέα.

Είχε φτάσει μεσημέρι και δεδομένου ότι νυχτώνε σχετικά νωρίς είπαμε ότι μετά το ταξίδι χρειαζομασταν λίγη χαλαρωση. Φορέσαμε μαγιό και κατευθυνθηκαμε στην πισίνα, που απολαύσαμε το μπάνιο μας και το ηλιοβασίλεμα.

Έπειτα γυρίσαμε στο δωμάτιο, κάναμε μπάνιο, ετοιμαστηκαμε και κατεβήκαμε στο κέντρο με δύο στόχους: Να φάμε και να κλείσουμε εκδρομή για την επόμενη μέρα.
Στο κέντρο επικρατούσε ένας πανικός. Εκατοντάδες μαγαζιά σε πολύ λίγα τετραγωνικά μέτρα που πουλούσαν τα πάντα. Πραγματικά μου έκανε εντύπωση το πόσα μαγαζιά υπήρχαν με χασίς και τατουάζ το ένα δίπλα στο άλλο. Φυσικά μπαρ με δυνατή μουσική και παντού τουρίστες.

Φάγαμε νοστιμότατα noodles και διάφορα άλλα καλούδια και ξεκινήσαμε την αναζήτηση εκδρομής για την επόμενη μέρα στις άπειρες επιλογές και τιμες που υπήρχαν. Κάναμε γύρω γύρω ούτε και θυμάμαι πόσες φορές μέχρι να καταλήξουμε στην εκδρομή που κλείσαμε, αν δεν κάνω λάθος στα 25 ευρώ το άτομο, η οποία θα ξεκινούσε στις 6.00 το πρωί με στόχο να αποφύγουμε τον πολύ κόσμο, τουλάχιστον στα πρώτα μέρη που θα πηγαίναμε. Η βόλτα μας έκλεισε με μια κρέπα και κάτι ψώνια όπως ένα καπέλο και κάτι κολιέ, καθώς φυσικά και μερικές μπύρες για το μπαλκόνι του δωματίου μας.
Ανυπομονουσαμε για την επόμενη μέρα...

 

[psilos3]

καθώς φυσικά και μερικές μπύρες για το μπαλκόνι του δωματίου μας.

Όπως πρέπει να κλείνουν όλες οι μέρες σε τέτοια όμορφα μέρη!
Καταπληκτικές οι εικόνες και η περιγραφή σου.

 

[travellersoul.]

Όπως πρέπει να κλείνουν όλες οι μέρες σε τέτοια όμορφα μέρη!
Καταπληκτικές οι εικόνες και η περιγραφή σου.

Ευχαριστωωω πολυυυ

 

[travellersoul.]

Phi phi islands day two

Η επόμενη μέρα μας βρήκε να ξυπνάμε πολύ νωρίς καθώς η εκδρομή μας ξεκινούσε στις 6.00. Οπότε αγουροξυπνημενοι και εγώ χωρίς να έχω κοιμηθεί καθολου καλά, καθώς είχα αρχίσει να νιώθω μια μικρή ενόχληση στο λαιμό, ξεκινήσαμε για το σημείο συνάντησης στο λιμάνι του νησιού.
Οι εικόνες που αντικιρισαμε δεν είχαν καμία σχέση με το προηγούμενη βράδυ. Επικρατούσε παντού ησυχία, οι δρόμοι ηταν άδειοι και επειδή ακόμα ο ήλιος δεν είχε ανέβει για τα καλά στη θέση του, τα χρώματα της αυγής έκαναν το τοπίο πιο ατμοσφαιρικό και πρωτόγνωρο.

Πριν επιβιβαστούμε στο σκάφος μας φόρεσαν τα βραχιολάκια μας χωρίζοντας μας σε δύο κατηγορίες καθώς δεν είχαμε κλείσει όλοι την ίδια εκδρομή και κάποιοι θα αποχωρούσαν στα μισά. Το γκρουπ δεν ήταν ούτε μεγάλο ουτε και μικρο και πέρα από 3 νεαρά κορίτσια 18-19 χρόνων που δεν θυμάμαι από που ήταν, μια Αμερικάνα με την κόρη της που δεν εκαναν σχεδόν καθόλου μπάνιο, ένα ζευγάρι Πορτογάλων και ένα ζευγάρι Ινδών, τους υπόλοιπους δεν τους θυμάμαι.

Το σκαφος μας ξεκινήσαμε και φυσικά δεν μας έφτανε ότι αρπάξαμε λίγο από τον ήλιο την προηγούμενη μέρα στο πλοίο επιλέξαμε να κάτσουμε και έξω κάτω από τον πρωινό ήλιο που ανέβαινε σιγά σιγά. Φαντάζεστε τι ακολούθησε, κυρίως για τον Φ, που είναι και πιο λευκός από εμένα και ο καημένος τσουρουφλίστηκε.

Πρώτη στάση ήταν η διάσημη παραλία Maya Bay. Η αλήθεια είναι ότι ήμασταν τυχεροί για δύο λόγους. Ο πρώτος είναι ότι την πετύχαμε ανοιχτή καθώς σε λίγες μέρες από την άφιξη μας, δηλαδή από την 1η Αυγούστου του 2025 και για ένα δίμηνο, θα έκλεινε και δεν θα ήταν επισκέψιμη. Ο δεύτερος είναι ότι επιλέγοντας τη συγκεκριμένη ώρα για την εκδρομή ήμασταν οι πρώτοι που φτάσαμε και πατήσαμε το πόδι μας στην παραλία και την απολαύσαμε σχεδόν άδεια. Στην Maya Bay απαγορεύεται να κολυμπήσεις. Επιτρέπεται να μπεις μέχρι το γόνατο και αυτό εφόσον δεν φοράς αντιηλιακό ή κρέμα σώματος. Τα μέτρα αυτά όπως μας είπαν είναι γιατί προσπαθούν να προστατεύσουν τον υδροβιότοπο, καθώς αποτελεί έναν κόλπο στον οποίον γεννάνε και μεγαλώνουν καρχαριάκια. Αυτός νομίζω είναι και ο λόγος που την κλείνουν κάθε χρόνο για ένα χρονικό διάστημα.

Φτάνοντας, διασχίσαμε το μονοπάτι μέχρι την παραλία σε ένα πανέμορφο σκηνικό με κατάλευκη άμμο και φοίνικες και όταν φτάσαμε τραβάμε τα μάτια μας για να βεβαιωθούμε ότι είναι αλήθεια αυτό που βλέπουμε. Το σκηνικό ήταν πανέμορφο και πρωτόγονο καθώς ο κόσμος ήταν ελάχιστος και τα βράχια με τη βλάστηση τους έκλειναν τον κόλπο. Κάναμε βόλτα όλη την παραλία, βγάλαμε τις φωτογραφίες μας, βρεξαμε τα πόδια μας και την ευχαριστηθηκαμε στο έπακρο.

Αμέσως μετά επιβιβαστήκαμε και πάλι στο σκάφος και ξεκινήσαμε για τη λιμνοθάλασσα Pi Leh Bay. Πρόκειται για έναν κόλπο που περιτριγυειζεται από πολύ ψηλούς βραχους με βλάστηση και τα νερά είναι καταγάλανα. Πριν φτάσουμε μας κέρασαν και φρουτάκια όπως και όταν αναχωρήσαμε από εκεί, τα οποία ήταν πεντανόστιμα.
Το τοπίο ήταν πανέμορφο. Εκεί κάναμε και την πρώτη μας βουτιά, με τον ήλιο να έχει πάρει πλέον τη θέση του. Το ευχαριστηθήκαμε, και το μπάνιο στα καταγάλανα νερά αλλά και το τοπίο που είχαμε γύρω μας. Ήταν σαν καρτ ποστάλ.

Θυμάστε που σας ειπα οτι θυμαμαι συγκεκριμένους ανθρώπους από αυτή την εκδορμή; Τα τρία κορίτσια τα θυμάμαι γιατί ηταν πολύ όμορφες και πολύ νέες και σκεφτόμουν ότι αν έλεγα εγώ στη μαμά μου στα 18-19 ότι πάω στην Ταϊλάνδη θα είχα ακούσει τα μύρια όσα, τις δύο αμερικανιδες γιατί δεν βούτηξαν πουθενά και τους Ινδούς και τους Πορτογάλους θα μάθετε λειαν συντόμως..

Εκεί, λοιπόν, που απολαμβάναμε το μπάνιο μας σε αυτό το μαγικό τοπίο ξαφνικά ακούμε φωνές μέσα από τη θάλασσα κοντά στο σκάφος. Γυρνάμε και τι να δούμε....
Ο Ινδός κρατώντας με τεντωμένο χέρι ένα σελφι στικ με το κινητό πάνω και φορώντας ένα σωσίβιο είχε μπει στη θάλασσα και φώναζε:
-Oh my God! Oh my God! I can swim, I can swim.

Φυσικά καταλαβαίνω ότι μπορεί να μην είχαν κολυμπήσει ξανά και ότι μπορεί να φοβόντουσαν κιόλας καθώς η κοπέλα μπήκε με πολύ κόπο, αλλά εκείνη την ώρα μας πήρε τα αυτιά και η εικόνα ηταν αντικειμενικά αστεία.
Αφού λοιπόν κολυμπησαμε και βγάλαμε τις φωτογραφίες μας αποχωρησαμε για την επόμενη στάση μας που ήταν η γνωστή Monkey Beach. Πλησιάζοντας και πριν κατέβουμε εννοείται μας ενημέρωσαν να αφήσουμε στο σκάφος γυαλιά και καπέλα, να είμαστε πολύ προσεκτικοί με τις μαϊμούδες και να μην τις ταϊσουμε. Οι μαϊμουδιτσες ήταν ανενόχλητες στην παραλία, είτε κάθονταν είτε απλά πηγαινοέρχονταν. Κρατήσαμε τις αποστάσεις μας, βγάλαμε βίντεο και φωτογραφίες και αναχωρήσαμε.

Από το σημείο εκείνο ορισμένοι από το γκρουπ της εκδρομής αναχώρησαν για τη στεριά και οι υπόλοιποι συνεχίσαμε για το Bamboo Island. Ωστόσο πριν φτάσουμε σε αυτό κάναμε μια στάση σε ένα σημείο στη μεσα του ωκεανού κοντά σε βράχια για να δούμε μωρά καρχαριάκια. Στην αρχή ήμουν διστακτική και φοβόμουν να πω την αληθείς, αλλά εν τέλει βουτηξα αφού μας είπαν ότι μεγάλοι καρχαρίες δεν πλησιάζουν στα βράχια γιατί αποτελεί περιοχή για να μεγαλώνουν τα μωρά τους μόνα τους και σκεπτόμενη ότι δεν θα είχα άλλη φορά, άμεσα τουλάχιστον, την ευκαιρία αυτή.
Βουτήξαμε, λοιπόν, είδαμε ψαράκια και ανάμεσα τους καρχαριακια που παρόλο που έμοιαζαν με αρκετά μεγάλα και μακρόστενα ψάρια ήταν εντυπωσιακά και ένα δέος το ένιωσα.

Μετα απο αυτή τη στάση φτάσαμε και στο Baboo Island. Εκεί θα είχαμε αρκετό χρόνο, καθώς θα τρώγαμε και το μεσημεριανό μας που ήταν noodles με κοτόπουλο. Όχι κάτι φοβερό αλλά νόστιμο σε γενικές γραμμές. Έπειτα κάναμε βόλτα στο νησάκι και μπάνιο πάλι στη θάλασσα. Μας ενημέρωσαν και υπήρχαν και διάφοροι που το έλεγχαν κατά την παραμονή μας στο νησί, ότι απαγορευόταν να μπούμε στη θάλασσα χωρίς σωσίβια, καθώς είχε κύματα και ρεύματα. Το νερό ήταν θολό και ζεστό και στην παραλία αν δεν έβρισκες ίσκιο είχε πολλή ζέστη, οπότε δεν μπορώ να πω ότι η σύντομη παραμονή μας στο νησί αυτό ήταν και ευχάριστη.

Η τελευταία στάση ήταν επίσης για snorkeling. Φορέσαμε μάσκες και αναπνευστηρες και βουτήξαμε μαζί με τον καπετάνιο του σκάφους μας, ο οποίος κατεβαίνει στο βυθό, άφηνε κάποια λιχουδιά για ψαράκια και αμέσως εκατοντάδες μικρά ψαράκια κάθε χρώματος μας περιτρυγυριζαν. Μας φωνάζουν λοιπόν να ανέβουμε στο σκάφος για να γυρίσουμε και έχουμε όλοι ανέβει εκτός από τον φίλο μας τον Ινδό, ο οποίος να προσπαθεί να το πλησιάσει μα μάταια, έκανε κύκλους γύρω από τον εαυτό του. Ε, ο Πορτογάλος αποδείχθηκε αποφασιστικός, βούτηξε στη θάλασσα, έφτασε τον Ινδό και άρχισε να τον σπρώχνει προς το σκάφος.

Γεμάτοι, με νέες εικόνες έχοντας χορτάσει ήλιο και θάλασσα γυρίσαμε στο βασικό νησί και κατευθυνθηκαμε προς το δωμάτιο. Εκεί κάπου εγώ παρέδωσα πνεύμα και παρόλο που ήταν νωρίς σχετικά καθώς η εκδρομή μας ξεκίνησε 6.00 το πρωί και τελείωσε γύρω στις 13.00 το μεσημέρι, έπεσα για ύπνο καο ξύπνησα απόγευμα. Το πρόγραμμα περιλάμβανε μπάνιο στην πισίνα και ηλιοβασίλεμα και μετά βόλτα στο κέντρο του νησιού για φαγητάκι.

Η μέρα έκλεισε και πάλι στο μπαλκόνι μας να νιώθουμε ευγνωμοσύνη για όσα είχαμε ζήσει και να ανυπομονούμε για τις επόμενες μέρες.

 

[travellersoul.]

Phi phi island day three-Ao nang night market

Το βραδυ δεν ηταν εύκολο. Βασικά δεν κοιμήθηκα καθόλου καλά γιατι με ενοχλούσε ο λαιμός μου και έβηχα. Ενα μονο πραγκα δεν ήθελα, να αρρωστήσω όπως είχε συμβεί και το ακριβώς προηγούμενο καλοκαίρι. Για την ώρα προσπέρασα τις οποίες ενοχλήσεις, σηκώθηκα, φάγαμε πρωινό στο μπαλκονάκι μας, ετοιμαστήκαμε, μαζέψαμε πράγματα και αναχωρήσαμε. Το προηγούμενο βράδυ είχαμε το δίλημμα αν θα φεύγαμε νωρίς για να προλάβουμε να δούμε την Ao Nang, το Krabi και την Railey Beach ή αν θα καθόμασταν στα Phi phi να τα απολαύσουμε λίγο ακόμα. Επιλέξαμε το δεύτερο με στόχο να περάσουμε τη μέρα μας στη Long Beach. Φτάσαμε λοιπόν στο λιμάνι, αφήσαμε τα backpack σε έναν υποτιθέμενο χώρο φύλαξης αποσκευών και ξεκινήσαμε να περπατάμε για την Long Beach. Από το λιμάνι είναι περίπου 30 λεπτά περπάτημα και προτιμήσαμε να πάμε με τα πόδια και να γυρίσουμε με βαρκούλα. Μέσα στη ζέστη μου φάνηκε αρκετά κουραστική η διαδρομή αλλά παράλληλα και πολύ όμορφη. Η παραλία επίσης ήταν πολύ όμορφη παρά το κυματάκι που είχε. Το νερό δεν ήταν ιδιαίτερα δροσερό, αλλά μας έκανε για την ώρα. Αράξαμε και κάτω από τη σκια ενός δέντρου και απολαύσαμε το τοπίο.

Πριν πάρουμε τη βαρκούλα της επιστροφής καθίσαμε και στο καφέ-μπαρ ενός ξενοδοχείου να πιούμε ένα κοκτεϊλάκι, κι ας ήταν ακόμα νωρίς το μεσημέρι. Διακοπές ήμασταν άλλωστε. Επιβιβαστηκαμε στη βαρκούλα και πήραμε το δρόμο για το λιμάνι για να προλάβουμε το πλοίο μας. Αυτή τη φορά καθίσαμε μέσα, αρκετά είχαμε καεί. Κοιμηθήκαμε και λίγο, μέχρι που κατάλαβα ότι ο Φ. ξύπνησε και άρχισε να ενοχλείται από κάτι. Πού να φανταστώ ότι μια μικρή Τερέζα περπατούσε την πλάτη του όσο κοιμόταν!!!

Φτάνοντας στο λιμάνι, μας παρέλαβε το βαν μας μαζί με τους υπόλοιπους, το οποίο συμπεριλαμβανοταν στην τιμή του εισιτηρίου του πλοίου και μας πήγε στο ξενοδοχείο μας, το οποίο ήταν αρκετά μακρυά από το κέντρο, αλλά πολύ όμορφο και περιποιημένο.

Ξεκουραστήκαμε, κάναμε το μπάνιο μας και ετοιμαστήκαμε για τη βραδινή μας βόλτα στην Ao Nang και κυρίως στη νυχτερινή της αγορά. Περπατήσαμε δίπλα από τη θάλασσα μέχρι να φτάσουμε στην αγορά, στην οποία γινόταν χαμός.
Κόσμος παντού και όλες οι μυρωδιές μπλεκοντουσαν μεταξύ τους και εμείς δεν μπορούσαμε να αποφασίσουμε τι θέλουμε να φάμε. Αν με ρωτήσετε δεν θυμάμαι τι πήραμε, θυμάμαι μόνο ότι ήταν πεντανοστιμα χαχα.

Ωστόσο, ο λαιμός μου χειροτέρευε και δεν ήθελα να το αφήσω να ξεφύγει. Πήρα τηλέφωνο μια φίλη γιατρό και τη ρώτησα για να ξεκινήσω αντιβίωση. Ήταν φυσικά διστακτική, καθώς είχα πονόλαιμο και μπούκωμα απλά, αλλά μου είπε εν τέλει να ξεκινήσω επειδή ήμουν εκεί και για να μην εξελιχθεί χειρότερα ή κρατήσει πολλές μέρες. Έτσι κι έκανα.

Η μέρα αυτή μπορεί να μην ήταν γεμάτη δραστηριότητες και να ήταν πιο ήρεμη, όμως μα χρειαζόταν καθώς την επόμενη πετούσαμε πολύ νωρίς για την Μπανγκόκ και το ταξίδι μας είχε ακόμα συνέχεια.

 

[travellersoul.]

Και πάλι πίσω στην Μπανγκόκ

Την επόμενη μερα ξυπνήσαμε πολύ πρωί, καθώς είχαμε πρωινή πτήση απο το αεροδρόμιο του Κράμπι για Μπανγκόκ. Η πτήση αυτή ήταν από τις πρώτες που είχαμε κλείσει, καθώς την είχαμε βρει στα 10 ευρώ για τον καθένα μας και ακόμα και το πρόγραμμα να αλλάζαμε, δεν θα μας κόστιζε κάτι.

Νυσταγμένοι λοιπόν καλέσαμε το Grab μας και φτάσαμε στο αεροδρόμιο του Krabi και από εκεί πετάξαμε για Μπανγκόκ. Πήγαμε στο ξενοδοχείο που είχαμε μείνει και την πρώτη μέρα της άφιξης μας και πήραμε λίγο χρόνο για να ξεκουραστουμε, καθώς η μέρα αυτή δεν περιλάμβανε κάτι συγκεκριμένο στο πρόγραμμα και είχαμε αποφασίσει να την αφιερώσουμε σε βόλτες και φαγητό στην πρωτεύουσα της Ταϊλάνδης. Έτσι, καθώς είχαμε φτάσει αρκετά νωρίς, πηραμε λίγο χρόνο για ύπνο και ξεκούραση και αμέσως μετά βγήκαμε στους δρόμους της πόλης με πρώτη την αναζήτηση φαρμακείου, καθώς δεν μπορούσα να αναπνεύσω από το μπούκωμα και είχαμε ξεμείνει από αποσυμφορητικό. Πήραμε το λεωφορείο από μια στάση κοντά στο ξενοδοχείο μας, πληρώσαμε μέσα στο λεωφορείο ένα πολύ μικρό αντίτιμο, το οποίο κατάλαβα ότι καθορίζεται από τη στάση που θες να κατέβεις και ξεκινήσαμε. Το φαρμακείο το βρήκαμε εύκολα, πήραμε ό,τι χρειαζόμασταν και συνεχίσαμε τη βόλτα μας στην πόλη.

Δεν έχω πολλά να περιγράψω από τη μέρα αυτή, καθώς δεν περιλάμβανε κάτι συγκεκριμένο. Θυμάμαι μόνο πολύ έντονα τη βόλτα μας στην Chinatown με τα δεκάδες εμπορικά μαγαζιά που με έκαναν να νιώθω χάος, καθώς είχαν μέσα άπειρα πράγματα σε διαφορετικά σχέδια και χρώματα που ακόμα και να ήθελα να πάρω κάτι η ποικιλία ήταν τόσο μεγάλη που δεν μπορούσα να διαλέξω με αποτέλεσμα να κοιτάω σαν μικρό παιδί σε μαγαζί με παιχνίδια.
Κάπου ανάμεσα στη βόλτα μας ξέσπασε και η πρώτη δυνατή μπόρα που είχαμε στη ΝΑ Ασία, η οποία κράτησε το πολύ 15 λεπτά και μετά ο ήλιος εμφανίστηκε και πάλι και η ζωή συνεχίστηκε κανονικά (όχι ότι η μπόρα την εμπόδισε). Το βράδυ μας βρήκε για φαγητό σε κάτι χαμηλά τραπεζάκια στην Chinatown να σχεδιάζουμε την επόμενη μέρα και στη συνέχεια στο μπαλκόνι του δωματίου μας να εκτιμάμε την πρώτη μας εβδομάδα στη ΝΑ Ασία και να ανυπομονούμε για όσα θα ακολουθούσαν.