Βιετνάμ Ταϊλάνδη Πώς θα καταφέρουμε να δούμε όσα περισσότερα μπορούμε;

[travellersoul.]

Ho Chi Minch: Η Ιστορία σοκάρει και εμπνέει

Το επόμενο πρωί σηκωθήκαμε καθώς η πρώτη μέρα μας σρο Βιετνάμ προβλεπόταν γεμάτη. Στη Σαϊγκόν ή αλλιώς Ho Chi Minch θα είχαμε μόνο τη συγκεκριμένη μέρα καθώς την είχαμε επισκεφθεί για το Μουσείου πολέμου και για τα cu chi tunnels, τα τούνελ που χρησιμοποιουσαν οι Βιετκόνγκ κατά τη διάρκεια του πολέμου με τους Αμερικάνους. Την εκδρομή για τα τούνελ την κλείσαμε το προηγούμενο βράδυ μέσω του Get your guide στα 12 ευρώ το άτομο. Πριν φτάσουμε όμως εκεί σειρά είχε το Μουσείου Πολέμου, το οποίο κατά τη γνώμη μου είναι συγκλονιστικό. Καθίσαμε περίπου 2.5 ώρες στο Μουσείο και αν δεν είχαμε κλείσει την επίσκεψη στα τούνελ πιθανά να καθόμασταν και παραπάνω. Οι ιστορίες και οι εικόνες μιλάνε από μόνες τους και πραγματικά πιστεύω ότι αφήνουν αποτύπωμα στους επισκέπτες.

Αντίστοιχα η επίσκεψη στα cu chi tunnels παρόλο που είναι αρκετά τουριστική και όλη η φάση εκεί είναι μια "προσομοίωση" της πραγματικότητας και όχι αυθεντικά τούνελ και παγίδες σε εντυπωσιάζει και σε βάζει σε σκέψεις. Δεν μπορείς να αγνοήσεις την Ιστορία και αυτό που επιβεβαιώνεται, ότι κανένας αντίπαλος όσο ισχυρός κι αν φαίνεται δεν είναι ανίκητος αν ο λαός συνειδητοποιήσει τη δύναμη του και βγει στο προσκήνιο, αν με αποφαιστικότητα και πίστη στο σκοπο του αξιοποιήσει κάθε μέσο που διαθέτει. Η Ιστορία του λαού του Βιετνάμ νομίζω δεν μπορεί να σε αφήσει ανεπηρέαστο, ειδικά αν σκεφτεί κανείς ότι μιλάμε για μερικά χρόνια πριν.

Γεμάτοι με γνώσεις και σκέψεις επιστρέψαμε στο κέντρο της πόλης. Αλλάξαμε λεφτά στο πρακτορείο με το οποίο κάναμε και την επίσκεψη στα τούνελ και αναζητήσαμε φαγητό. Αφου περάσαμε από τον κεντρικό δρόμο με τη νυχτερινή ζωή ο δρόμος μας έβγαλε σε ένα μαγαζί κοντά στο δωματιο που μέναμε, το οποίο είχαμε δει και το προηγούμενο βράδυ να είναι γεμάτο από κόσμο. Καθίσαμε λοιπόν και όπως κοιτάζαμε το μενού παρατηρήσαμε ότι είχε μόνο θαλασσινά μαι μετά είδαμε ότι είχε και αστέρι μισελέν. Εμμ προσπαθούσαμε να μην κάνουμε υπερβολές εμμ θέλαμε και μισελεν τρομάρα μας. Οι τιμές οπως και το περιβαλλον προφανώς δεν είχαν καμία σχέση με εστιατόριο μισελεν όπως το έχουμε στο μυαλό μας. Το μαγαζί όπως διαβάσαμε μετά ειδικευοταν στα θαλασσινά και οστρακοειδή και πράγματα φάγαμε πεντανοστιμα και γευστικότατα στην τιμή των 18 ευρώ για δύο άτομα, έχοντας χορτάσει. Το λες και τύχη που βρήκαμε αυτό το μαγαζί καθώς και τώρα που γράφω σκέφτομαι τις γεύσεις και με πιάνει λιγούρα!!

Νωρίς νωρίς γυρίσαμε στο δωμάτιο καθώς είχαμε πολύ πρωινή πτήση στις 6.00 για το αεροδρόμιο Dong Hoi καθώς τις επόμενες μέρες θα επισκεπομασταν τη Phong Nha.

 

[travellersoul.]

Phong Nha, σπήλαια και πάλι σπήλαια.

Κανονικά θα έλεγα ότι σηκωθήκαμε το επόμενο πρωί, αλλά δεν είχε προλάβει ακόμα να ξημερώσει, οπότε σηκωθήκαμε κατά τις 4.00 μέσα στο απόλυτο σκοτάδι. Ετοιμαστήκαμε, φάγαμε και πρωινό παρακαλώ και νυσταγμένοι με τα σακίδια μας βγήκαμε στο δρόμο περιμένοντας το Grab μας για αεροδρόμιο. Οι δρόμοι ηταν άδειοι και πολύ γρήγορα φτάσαμε για να διαπιστώσουμε ότι η πτήση μας έχει αλλάξει και έχει μεταφερθεί για 1.5 ώρα μετά. Αχχχ 1,5 ώρα ύπνου χαμένη. Το χειρότερο όμως δεν ήταν αυτό, αλλά το γεγονός ότι η αεροπορική μας είχε ενημερώσει από το προηγούμενο βράδυ αλλά ο Φ. δεν το είχε προσέξει στα email του. Μπορείτε, λοιπόν, να φανταστείτε την γκρίνια που άκουσε αξημέρωτα ακόμα και με το δίκιο μου. Μέχρι να έρθει η ώρα της πτήσης τη βγάλαμε σε ένα καφέ απέναντι από το αεροδρόμιο παρακολουθώντας και την ανατολή του ήλιου με τον Φ. να λέει πόσο όμορφα και ρομαντικά είναι μπας και σώσει τίποτα από τη γκρίνια για τον ύπνο που χάσαμε.

Όταν ήρθε η ώρα να περάσουμε τον έλεγχο ήταν η μία και μοναδική φορά σε όλο το ταξίδι που μας ζυγισαν πράγματα. Και τι εννοώ; πριν τον έλεγχο που αφήνουμε τα πράγματα υπήρχε ένας κύριος με ζυγαριά, σαν αυτές που ανεβαίνουμε για να ζυγιστούμε και μας ζήτησε να βάλουμε πάνω ο καθένας ξεχωριστά το backpack του και το προσωπικό αντικείμενο που είχε. Νομίζω το όριο ήταν ή 8 ή 9 κιλά και τα δύο μαζί και τα δικά μας για λίγο ξεπερνούσαν το όριο. Ευτυχώς δεν μας είπε να πληρώσουμε αλλά να βρούμε τρόπο να ελαφρύνουμε τις αποσκευές μας. Τι να κάνουμε και εμείς βγάζαμε ρούχα και προσπαθούσαμε να τα φορέσουμε. Εγώ έβαλα μια ζακέτα στη μέση και το τζιν μου πάνω από το σορτσάκι που φορούσα και ο Φ. που φορούσε βερμούδα κατάφερε να βάλει από πάνω και παντελόνι. Κάπως έτσι περάσαμε και τον έλεγχο και βρεθήκαμε στο αεροπλάνο έχοντας ξαναβάλει τα περιττά ρούχα στη θέση τους.

Η πτήση ήταν σύντομη και νομίζω σε όλη τη διάρκεια της κοιμόμασταν. Όταν φτάσαμε μας περίμενε αμάξι από το πρακτορείο Oxalis, καθώς ο λόγος που πήγαμε στην Phong nha ήταν η εκδρομή που είχαμε κλείσει μαζί τους. Φυσικά την εκδρομή θα την κάναμε την επόμενη μέρα αλλά εφόσον έχεις κλείσει μαζί τους σου δίνουν τη δυνατότητα να σε παραλάβουν από το αεροδρόμιο και να σε μεταφέρουν στο ξενοδοχείο που έχεις κλείσει και η τιμή που μας έδιναν ήταν νομίζω πιο φθηνή από το Grab γι' αυτό το επιλέξαμε καθώς η διαδρομή από το αεροδρόμιο Dong Hou μέχρι και την Phong Nha δεν ήταν και μικρή. Από τη διαδρομή δεν θυμάμαι πολλά γιατί ακόμα ήμουν νυσταγμένη, φτάνοντας όμως στην Phong Nha οι εικόνες καμια σχέση δεν είχαν με τις εικόνες που είχαμε δει μέχρι στιγμής. Παιδάκια στα στενά να παίζουν ξυπολητα και να κάνουν ποδήλατο, να τσαλαβουτανε στις όχθες του ποταμού και να μας χαιρετάνε με κάθε ευκαιρία. Ο οδηγός μας άφησε στο κατάλυμα που είχαμε κλείσει, μας είπε τι ώρα να είμαστε έτοιμοι την επόμενη μέρα και μας αποχαιρέτησε.

Το κατάλυμα ήταν πάνω στις όχθες του ποταμού και ήταν σχετικά καινούριο, είχε ησυχία και ωραία θέα παρόλο που τα νερά του ποταμού ήταν αρκετά βρώμικα εξαιτίας μιας πλημμύρας που είχε γίνει στο Λάος και τα νερά τώρα κατέβαιναν προς τα εκεί. Οι οικοδεσπότες μας ηταν μια οικογένεια με τη μαμά και τον μπαμπά να είναι το πολύ 20 χρόνων και τη γιαγιά και τον παππού να συμβάλλουν επίσης στη διαχείριση και τη λειτουργία του καταλύματος.

Φτάνοντας, το δωμάτιο μας δεν ήταν έτοιμο καθώς ήταν αρκετά νωρίς, οπότε παρόλο που χρειαζόμασταν λίγη ξεκούραση θα ξεκινούσαμε κατευθείαν την εξερεύνηση στην περιοχή. Πήραμε μαζί μας τα απαραίτητα, δώσαμε και τα άπλυτα μας στους οικοδεσπότες μας γιατί μετά από μια εβδομάδα και κάτι είχαμε μαζέψει αρκετά και εμένα να βρούμε μηχανάκι για να μετακινηθούμε στην περιοχή. Φυσικά ο οικοδεσπότης μας είχε λύση και γι αυτό και μας νοίκιασε για 5 ευρώ το δικό του μηχανάκι για όλη μέρα. Πλέον ήμασταν έτοιμοι.

Πρώτη στάση μας ηταν η paradise cave. Το μηχανάκι η αλήθεια είναι πήγαινε και δεν πήγαινε αλλά αυτό είχαμε τώρα με αυτό θα πορευόμασταν. Η διαδρομή μέχρι εκεί ήταν μέσα στη φύση και στο πράσινο και μας δημιούργησε μια αίσθηση ελευθερίας και ξεγνοιασιάς. Φτάνοντας στη είσοδο της σπηλιάς συναντήσαμε και τους πρώτους και νομίζω και τους τελευταίους Έλληνες στο ταξίδι μας. Ανταλλάξαμε γνώμες και εμπειρίες και κατευθυνθήκαμε προς τη σπηλιά. Το γεγονός ότι υπήρχε πράσινο παντού και ότι ειζε βρέξει πριν λίγο είχε ανεβάσει την υγρασία σε άλλα επίπεδα και έκανε την ατμόσφαιρα λίγο αποπνικτική, όμως πλησιάζοντας και μόνο την είσοδο της σπηλιάς ένιωθες κατευθείαν τη θερμοκρασία να κατεβαίνει. Με τη είσοδο μας στη σπηλιά έπρεπε να κατέβουμε αρκετά σκαλιά και στη συνέχεια να την περπατήσουμε όσο πιο βαθιά μπορούσαμε. Μεγάλη και εντυπωσιακή, ο φωτισμός την έκανε ακόμα πιο εντυπωσιακή και οι σχηματισμοί των βράχων, των σταλακτητών και των σταλαγμιτών έκανα το τοπίο απόκοσμο. Περπατήσαμε όλο το μονοπάτι που ήταν προσβάσιμο και στη συνεχείς επανήλθαμε στο φως του ήλιου και την υγρασία.

Επόμενη στάση ήταν η Dark Cave με σκοπό να κάνουμε και zip line. Όταν φτάσαμε όμως μας ενημέρωσαν πως ενώ ήταν διαθέσιμο το zip line έπρεπε να ξέρουμε ότι θα βρεχομασταν στα νερά του ποταμού, κάτι που υπό άλλες συνθήκες δεν θα μας πείραζε, όμως τώρα τα νερά λόγω της πλημμύρας ήταν πάρα πολύ βρώμικα και δεν μας έκανε αίσθηση οπότε θεωρήσαμε ότι δεν άξιζε και κατευθυνθηκαμε προς την Phong Nha Cave.

Η σπηλιά αυτή είναι προσβάσιμη μόνο με βάρκα οπότε για να βγάλεις εισιτήριο καλό είναι να βρεις ποιοι άλλοι ενδιαφέρονται έτσι ώστε να μοιραστείτε το έξοδο της βάρκας. Εμείς βρήκαμε μια τετραμελή οικογένεια Βιετναμεζων που συνεννοήθηκαν τα πάντα και πληρώσαμε το εισιτήριο δια έξι. Το πήγαινε-ελα με τη βάρκα αναλαμβάνουν κατά βάση οι γυναίκες του χωριού, οι οποίες μας πήραν από την προβλήτα μας πηγαίνουν με τη βάρκα μέσα στη σπηλιά και εκεί μας άφησαν να κατέβουμε και να περιηγηθούμε σε ένα μέρος της και μετά μας επέστρεψαν πίσω πάλι με τη βάρκα. Δεν ήταν τόσο εντυπωσιακή όσο η προηγούμενη σπηλιά αλλά κερδίζει στο γεγονός ότι η είσοδος γίνεται μέσω του ποταμού και η εικόνα στην είσοδο και στην έξοδο και με τον ήλιο να χτυπάει και να αντανακλάται στα νερά είναι μαγική.

Η μέρα μας είχε ξεκινήσει από πολύ νωρίς και είχαμε κουραστεί και πεινάει οπότε αποφασίσαμε να γυρίσουμε στο δωμάτιο, να ξεκουραστούμε και να αναζητήσουμε φαγητό. Το δωμάτιο μας ήταν έτοιμο και τα ρούχα μας καθαρά, οπότε κάναμε και εμείς ένα μπάνιο και καθίσαμε λίγο στο μπαλκονακι μας να ηρεμήσουμε βλέποντας τον ήλιο να πέφτει και τα παιδάκια να παίζουν στο ποτάμι. Ήρεμοι και ξεκούραστοι βγήκαμε με τα πόδια στο κέντρο αναζητώντας φαγητό. Επιλέξαμε ένα χαριτωμένο μαγαζί, που είχε νόστιμο φαγητό και όσο περνούσε η ώρα γέμιζε με κόσμο.

Η μέρα έκλεισε με μια τελευταία μπύρα στο μπαλκόνι μας και νωρίς για ύπνο καθώς την επόμενη μέρα είχαμε πεζοπορία, εξερεύνηση σπηλαίων και πολλά χιλιόμετρα να διανύσουμε με τα πόδια.

 

[YiannisTS]

Phong Nha, σπήλαια και πάλι σπήλαια

Κι αυτό το κομμάτι του Βιετνάμ έχει τις ιδιαίτερες ομορφιές του...

 

[travellersoul.]

Κι αυτό το κομμάτι του Βιετνάμ έχει τις ιδιαίτερες ομορφιές του...

Εννοείται! Είναι πανέμορφο..

 

[travellersoul.]

Phong Nha, oxalis day one

Η μέρα είχε φτάσει και εγώ είχα άγχος είναι η αλήθεια και ανησυχούσα αν θα καταφέρω να βγάλω τη διαδρομή. Φάγανε νοστιμότατο πρωινό που μας ετοίμασαν οι οικοδεσπότες μας (νομίζω από τις πιο ωραίες και αφράτες ομελέτες που έχω φάει) και στη συνέχεια μπήκαμε στο αμάξι που είχε έρθει να μας παραλάβει. Η διαδρομή ήταν αρκετή ώρα μέχρι να μαζέψουμε όλο το γκρουπ και να φτάσουμε στις εγκαταστάσεις του πρακτορείου από όπου και θα ξεκινούσε η διαδρομή μας.

Το γκρουπ αποτελούταν από εμάς τους δύο, έναν 20χρονο Γερμανό που ταξίδευε solo στη ΝΑ Ασία, δύο βιετναμέζες που δούλευαν σε μια μεγάλη πολυεθνική, εναν Γερμανό με βιετναμέζικη καταγωγή που ήθελε να γνωρίσει τη χώρα που γεννήθηκαν οι γονείς του και μια κοπέλα ακόμα από την Ταϊβάν, για την οποία δεν θυμάμαι πολλές λεπτομέρειες.

Εμείς είχαμε επιλέξει τη διήμερη εκδορμή Hang Tien-Tu Lan Diacovery. Το πρόγραμμα της κάθε μέρας θα προσπαθήσω να το περιγράψω μέσα από την αφήγηση της ιστορίας.

Φτάνοντας στις εγκαταστάσεις του Oxalis αφήσαμε τα περιττά πράγματα εκεί και πήραμε μόνο ένα σακίδιο με τα απαραίτητα. Μας ενημέρωσαν για τη διαδρομή, τι περιλάμβανε, τι κινδύνους μπορεί να συναντούσαμε και μας έβαλαν να υπογράψουμε και ένα έντυπο ότι συμμετέχουμε με δική μας ευθύνη. Μαζί μας κατά τη διάρκεια της πεζοπορίας και της εξερεύνησης θα είχαμε τον ξεναγό-οδηγό μας, τον Σον καθώς επίσης και άλλους δύο βοηθούς που κουβαλουσαν τα κράνη, τα σνακ και ό,τι άλλο θα χρειαζόμασταν. Μετά από όλα αυτά ήμασταν έτοιμοι να ξεκινήσουμε. Μπήκαμε στο βανάκι και πάλι για μια σύντομη διαδρομή και φτάσαμε στην αρχή του δάσους από όπου και θα ξεκινούσε η εξερεύνηση μας.

Στην αρχή η διαδρομή ήταν σχετικά βατή αλλά όσο περνούσε η ώρα γινόταν πιο δύσκολη καθώς είχε ανηφορικά μονοπάτια, τα οποία μετά γινόντουσαν κατηφορικά, ενώ ταυτόχρονα δεν ήταν σταθερό το έδαφος σε όλη τη διαδρομή, είχε δηλαδή πέτρες, βράχια, ρίζες από δέντρα και εύκολα με λίγη απροσεξία μπορούσες να στραβοπατήσεις, να πέσεις, να γυρίσεις το πόδι σου. Επιπλέον όσο περνούσε η ώρα η ζέστη γινόταν όλο και πιο έντονη και σε συνδυασμό με τη φύση που υπήρχε γύρω μας η υγρασία επίσης ήταν έντονη. Απο το γκρουπ ο Γερμανός είχε βάλει στόχο να μας ξεκάνει όλους, πήγαινε γρήγορα και προπορευόταν ολονών μας και εμείς από πίσω ακολουθούσαμε ιδρωμένοι και λαχανιασμένοι.
Εεε όπως καταλαβαίνετε η γκρίνια δεν άργησε να έρθει...

-Και τι το θέλαμε τώρα αυτό; Δώσαμε τόσα λεφτά για να πάθουμε και διάστρεμμα.

Καμία απάντηση από την άλλη πλευρά αλλά εγώ εκεί συνέχιζα ακάθεκτη μέχρι και που φτάσαμε στην είσοδο της πρώτης σπηλιάς, την Hung Ton Cave. Ήδη από την είσοδο η εικόνα ηταν εντυπωσιακή καθώς μέσα στην πυκνή βλάστηση εμφανίζεται στο βάθος η είσοδος της, μια μαύρη τρύπα, που σε προϊδεάζει γιατί αποκοσμο και μυστήριο. Πριν μπούμε μέσα κάναμε στάση για νεράκι, μπάρες ενέργειας και μπανάνες. Βγάλαμε τις απαραίτητες φωτογραφίες στην είσοδο (να θυμόμαστε και τον κόπο μας), φορέσαμε τα κράνη μας με τον φακό και ξεκινήσαμε το τελικό μονοπάτι για την είσοδο της σπηλιάς. Η μαύρη τρύπα ερχόταν όλο και πιο κοντά μέχρι που αρχίσαμε να βλέπουμε σιγά σιγά στο εσωτερικό της. Με την καθοδήγηση του ξεναγού μας αρχίσαμε να περπατάμε μέσα στη σπηλιά μέχρι που φτάσαμε σε ένα σημείο που η ορατότητα εξασφαλιζόταν μόνο από τους φακούς που είχαμε στα κράνη μας αλλιώς ήταν το απόλυτο σκοτάδι. Η εξερεύνηση φυσικά δεν σταμάτησε εκεί...πήγαμε όσο πιο βαθιά στη σπηλιά μπορούσαμε, κάτι το οποίο δεν ήταν εύκολο καθώς δεν ήταν ένα μονοπάτι χωρίς δυσκολίες και για να φτάσουμε εκεί που θέλαμε έπρεπε να περάσουμε πάνω από κάποια βράχια, να ισορροπήσουμε σε μια λωρίδα βραχου, που έτσι και κάποιος έχανε την ισορροπία του δεν θα ήταν καθόλου ευχάριστη η πτώση. Στο τέλος όμως τη διαδρομή όσα έβλεπες και ένιωθες σε αποζημίωναν καθώς φτάσαμε σε μια λίμνη στο εσωτερικό της σπηλιάς. Ολη η εμπειρία ήταν απόκοσμη και κατά τη γνώμη μου όχι ιδιαίτερα εύκολη.

Βγαίνοντας συνεχίσαμε τη διαδρομή μας καθώς η εξερεύνηση περιλάμβανε ακόμα μια σπηλιά. Μέχρι να φτάσουμε η περιήγηση μέσα στη ζούγκλα μας χάριζε μοναδικές εικόνες, που δεν νομίζω ότι θα είχαμε εύκολα την ευκαιρία να δούμε ξανά. Η επόμενη σπηλιά που επισκεφθήκαμε ήταν η Hang Tien. Η σπηλιά αυτή έχει στην οροφή της έναν θόλο νε διάφορες στρώσεις από ασβεστόλιθους που έχει δημιουργηθεί από το νερό όταν πλημμυρίζει η σπηλιά που τρώει σιγά σιγά τα τοιχώματα της. Θαυμάσαμε το μεγαλείο της φύσης για ακόμα μια φορά, βγάλαμε τις φωτογραφίες μας και είχε έρθει η ώρα για ένα διάλειμμα και λίγη ξεκούραση. Γρήγορα φτάσαμε σε μια κοιλάδα με έναν ποταμό που είχε στηθεί κάτω από μια πέργκολα ένα τραπέζι για την ομάδα μας. Κάναμε μπάνιο στο ποτάμι και είχε έρθει η ώρα του φαγητού. Καθίσαμε όλοι στο τραπέζι μαζί με τον ξεναγό μας και άρχισαν να μας σερβίρουν. Δεν ξέρω αν ήμασταν κουρασμένοι αλλά το φαγητό ήταν πεντανόστιμο και η στάση αυτή ήταν ό,τι έπρεπε. Εκεί μάθαμε ότι οι υπόλοιποι από το γκρουπ εκτός από τον Γερμανό είχαν κλείσει για μια μέρα και δεν θα ήταν στο αυριανό τουρ.

-Ωχχ κατάλαβες τι σημαίνει αυτό. Θα μας πεθάνει αύριο ο Γερμανός και δεν θα τον προλαβαίνουμε.

Αφού φάγαμε και συζητήσαμε πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Ήταν πολύ πιο βατός και εύκολος, η διαδρομή πάλι πανέμορφη, η γκρίνια είχε περάσει και συνολικά η εμπειρία μας είχε κάπως αποζημιώσει. Φτάνοντας στο τέλος τη διαδρομής μας περίμενε το βανάκι που θα μας μετέφερε στις εγκατάσταση του Oxalis με ένα ψυγείο με μπύρες και αναψυκτικά για να δροσιστούμε.

Γυρνώντας πίσω ακούμε τον φίλο Γερμανό να λέει ότι έχει χτυπήσει το πόδι του και δεν θα ακολουθήσει την επόμενη μέρα. Τον έφαγα τον άνθρωπο αλλά ας μην πήγαινε τόσο γρήγορα τι να κάνω;; Αφήστε που νομίζω ότι πούλησε φούμαρα και ότι τα έπαιξε και δεν αντεχε την επόμενη μέρα. Χαιρετήσαμε λοιπόν τους υπόλοιπους, βγάλαμε αναμνηστική φωτογραφία και εμείς μεταφερθήκαμε στο δωμάτιο που θα μέναμε για το βράδυ. Είχαμε κάποιες ώρες ξεκούρασης και έπειτα θα πηγαίναμε για φαγητό στο σπίτι μιας οικογένειας στο κοντινό χωριό.

Κάναμε λοιπόν το μπάνιο μας, ξαπλώσαμε λίγο για να ξεκουραστούμε και ετοιμαστήκαμε. Κατεβαίνουμε λοιπόν για να πάμε για φαγητό μαζί με άλλους που είχαν μόλις τελειώσει από μια 2ημερη ή 3ημερη περιήγηση με διανυκτέρευση στη ζούγκλα και μας λέει ο ξεναγός μας ότι θα πάμε με ποδήλατα καθώς η απόσταση ήταν αρκετά κοντινή. Έλα που δεν ξέρω ποδήλατο εγώ...του το λέω και αρχίζει να γελάει. Μου είπε να περιμένω εκεί και έφυγαν όλοι και σε 5 λεπτά εμφανίστηκε μια γλυκύτατη Βιετναμεζα με το σκούτερ της για να με παραλάβει. Είχα ειδική περιποίηση.

Φτάνοντας στο σπίτι μας κέρασαν τσάι και μας έστρωσαν το τραπέζι σε έναν μεγάλο χώρο. Το σπίτι ξύλινο και πολύ λιτό. Το φαγητό πεντανόστιμο και οι άνθρωποι ευγενέστατοι και γλυκύτατοι. Συζητήσαμε μαζί τους αλλά και με τους υπόλοιπους που είχαν έρθει φαγητό. Περάσαμε όμορφα και γυρίσαμε στο δωμάτιο για ύπνο, καθώς την επόμενη μέρα η περιπέτεια συνεχιζόταν και ο ξεναγός μας είπε στις 8.30 να είμαστε έτοιμοι να ξεκινήσουμε.

 

[travellersoul.]

Phong nha, oxalis day two

Το βράδυ ξεκουραστήκαμε και γεμίσαμε μπαταρίες αν και με δυσκολία σηκωθήκαμε το πρωί. Πριν προλάβουμε καλά καλά να ετοιμαστούμε και να πάμε για πρωινό ο οδηγός μας, ο Σον μας χτυπούσε την πόρτα για να βεβαιωθεί ότι έχουμε σηκωθεί. Μαζέψαμε, λοιπόν, τα πράγματα μας, τα αφήσαμε σε έναν χώρο στην υποδοχή, πηραμε το νοστιμότατο πρωινό μας και ξεκινήσαμε οι τρεις μας, εγώ, ο Φ. και ο Σον, καθώς ο Γερμανός εγκατέλειψε. Και πριβέ η εξερεύνηση και με το ρυθμό μας θα πηγαίναμε όλα μια χαρά!

Η διαδρομή ήταν πιο βατή από την προηγούμενη μέρα, χωρίς δύσκολα μονοπάτια. Αυτό που ανέβαζε το επίπεδο δυσκολίας είναι το γεγονός ότι δεν είχε σκιά και για μεγάλο διάστημα περπατούσαμε κάτω από τον ήλιο που όσο περνούσε η ώρα έκαιγε όλο και περισσότερο. Η διαδρομή παρόλα αυτά ήταν πανέμορφη καθώς το μονοπάτι μας ηταν ανάμεσα σε καταπράσινους λόφους και ποταμάκια. Η πρώτη στάση δεν άργησε να γίνει πριν την είσοδο της Rat Cave. Ήπιαμε νεράκι, φάγαμε μπάρες ενέργειας και μπανάνα, φορέσαμε τα κράνη μας και αρχίσαμε να περπατάμε μέσα στη σπηλιά. Εντυπωσιακή αν και όχι τόσο επιβλητική όπως αυτές που είδαμε τις προηγούμενες μέρες. Μέσα είχε σταλακτίτες και σταλαγμίτες και με την καθοδήγηση του οδηγού μας βγάλαμε και τις απαραίτητες φωτογραφίες.

Σήμερα που ήμασταν μόνο εμείς είχαμε τη δυνατότητα να συζητήσουμε μαζί του και μάθαμε πολλά ενδιαφέρον πράγματα για τη ζωή σε μια τέτοια επαρχία του Βιετνάμ, τις οικονομικές δυσκολίες και ανισότητες, το εκπαιδευτικό σύστημα και πολλά ακόμα. Επίσης, επειδή η διαδρομή ήταν πιο εύκολη μπορούσαμε να απολαύσουμε καλύτερα και τη φύση γύρω μας.

Η δεύτερη σπηλιά που θα επισκεπτόμασταν είχε την ιδιαιτερότητα ότι δεν θα περπατούσαμε για να τη δούμε αλλά θα κολυμπούσαμε. Έτσι φτάνοντας στο σημείο από το οποίο θα ξεκινούσαμε βάλαμε όλα όσα δεν έπρεπε να βραχούν μέσα σε ένα ειδικό μπουκάλι και αυτό μέσα στην τσάντα που μας είχαν δώσει, φορέσαμε τα κράνη μας και πάλι με τους φακούς, σωσίβια και γάντια για να μην γρατζουνιστούμε κάπου και πλησιάσαμε στην είσοδο της σπηλιάς. Δεν έχω καθαρή εικόνα από το πώς ξεκινήσαμε να κολυμπάμε όμως έχω την αίσθηση να διασχίζουμε τη σπηλιά κολυμπώντας, να αφήνουμε το νερό να μας πάει με την ορμη του, να γινόμαστε ένα με το μεγαλείο της φύσης με τα πετρώματα και τους σταλαγμίτες και σταλακτίτες να είναι γύρω μας και από πάνω μας καθώς και κάτω εκεί που κολυμπούσαμε. Αυτό ήταν και το σημείο που ήθελε προσοχή, να έχουμε το πόδια μας οριζόντια και να μην τα αφήσουμε κάτω καθώς υπήρχε κίνδυνος να χτυπήσουμε σε κάποιο βράχο ή να γρατζουνιστούν. Το καλύτερο ήταν ότι ο Σον μας παρότρυνε κάποια στιγμή να σβήσουμε τους φακούς από τα κράνη μας και το κάναμε, με αποτέλεσμα να κολυμπάμε στο απόλυτο σκοτάδι με μόνο γνώμονα την αφη μας για προσανατολισμό, καθώς είχαμε ως σταθερό σημείο δεξιά μας το τοίχωμα της σπηλιάς. Φυσικά δεν κολυμπήσαμε στο σκοτάδι για πολύ. Ανάψαμε και πάλι τους φακούς μας και αρχίσαμε να βλέπουμε το φως στην έξοδο της σπηλιάς. Πλησιάζοντας το τοπίο που αντικρίσαμε ηταν ακόμα πιο μαγικό. Λες και είχαμε βγει στη χώρα του Ποτέ. Από τη σπηλιά χυνόταν ένας μικρός καταρράκτης σε μια όαση με υπέροχη βλάστηση γύρω γύρω. Νομίζω ότι δεν μπορώ να περιγράψω την ομορφιά της φύσης. Στο σημείο αυτό υπήρχε ένα στημένο τραπεζάκι στις όχθες της λίμνης, στο οποίο θα τρώγαμε το μεσημεριανό μας. Αφού λοιπόν κάναμε μπάνιο και απολαύσαμε το τοπίο, καθίσαμε και φάγαμε το πεντανόστιμο φαγητό που μας ετοίμασαν, μιλήσαμε κι άλλο με τον Σον και μετά από κάποια ώρα με βαριά καρδιά πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Διασχίσαμε πάλι τη σπηλιά, αυτή τη φορά με βάρκα και όχι κολυμπώντας. Κάναμε μια σύντομη βόλτα στο εσωτερικό της σπηλιάς και για να βγούμε χρησιμοποιήσαμε μια σκάλα 10 μέτρων την οποία ανεβήκαμε, δεμένοι με σχοινιά για παν ενδεχόμενο.

Η διαδρομή μέχρι να επιστρέψουμε στις εγκαταστάσεις ήταν εύκολη και όμορφη. Χορτάσαμε σπηλιές, ποτάμια και φύση και όταν τελείωσε μπορούσαμε και οι δύο να πούμε ότι άξιζε και δεν το μετανιώσαμε καθόλου. Γυρνώντας πήραμε το χρόνο μας για να κάνουμε μπάνιο και να ετοιμαστούμε και από το Oxalis μας επέστρεψαν στο κέντρο της Phong nha. Απο εκεί είχαμε κλείσει λεωφορείο κατά τις 23.00 το βράδυ για Hoi An με σκοπό να κοιμηθούμε σε αυτό το βράδυ και το πρωί να φτάσουμε εκεί που θέλαμε. Φυσικά είχαμε χρόνο μέχρι το λεωφορείο μας οπότε κάτσαμε για έναν καφέ και παγωτό με θέμα το ποτάμι και στη συνέχεια πήγαμε για φαγητό στο μαγαζί που είχαμε φάει και πριν δύο μέρες. Έτσι πέρασε η ώρα μας γρήγορα και κατά τις 22.30 πήγαμε στο σημείο από όπου θα περνούσε το λεωφορείο μας. Πού να φανταστούμε τι θα ακολουθούσε μετά;

Το λεωφορείο όχι μόνο δεν πέρασε στις 23.00 αλλά ούτε στις 23.30 ούτε και τα μεσάνυχτα. Τα μαγαζιά είχαν κλείσει και είχαμε μείνει εμείς οι δύο έξω από ένα ξενοδοχείο να περιμένουμε μέσα στην ερημιά. Προσπαθήσαμε να επικοινωνησουμε μαζί τους και τα καταφέραμε μέσω What's up λέγοντας μας οτι θα εχει μια καθυστέρηση και θα έρθει κατά τις 01.30. Και τι κάνουμε μέχρι τότε; Πήγαμε κάτσαμε λιγο στο λιμάνι, μετά σε ένα Hostel, καθώς ήταν το μόνο που ήταν ανοιχτό, γεμάτο με μεθυσμένους τουρίστες που μύριζε μπάφο πόντου και κατά τις 1.30 επιστρέψαμε στη θέση μας αλλά τίποτα. Πέρασαν αλλά 2 λεωφορεία αλλά όχι το δικό μας. Να τους ψάχνουμε πάλι στο what's up να μας λένε συγγνώμη θα έχει καθυστέρηση. Εμάς να μας έχει πιάσει μαύρη απελπισία. Ήμασταν κυριολεκτικά μόνοι μας και όλη η πόλη κοιμόταν. Με τα πολλά το λεωφορείο πέρασε κατά τις 3.00. Εμείς κομμάτια από την κούραση και μέσα στα νεύρα. Μπήκαμε μέσα, βγάλαμε παπούτσια και προσπαθήσαμε να κοιμηθούμε μέχρι να φτάσουμε στη Hoi An. Πού να ξέραμε ότι η περιπέτεια με το λεωφορείο δεν είχε τελειώσει ακόμα...

 

[travellersoul.]

Επιτέλους φτάσαμε, Hoi An

Και εκεί που έχουμε καταφέρει να κοιμηθούμε εν τέλει στο λεωφορείο μετά από όλη την ταλαιπωρία μέχρι να μας παραλάβει, ακούμε ξαφνικά φωνές και βλέπουμε ότι μας ζητάνε να μαζέψουμε τα πράγματα μας και να κατέβουμε από το λεωφορείο. Κάποια βλάβη προέκυψε και δεν μπορούσε να συνεχίσει τη διαδρομή. Δεν θυμάμαι τι ώρα ήταν, αλλά ήμασταν περίπου μισή ώρα από την άφιξη μας στη Hoi An. Μας έβαλαν να περιμένουμε σε έναν χώρο και μας είπαν ότι από εκεί θα περνούσε άλλο λεωφορείο για να μας πάρει. Η κούραση είχε βαρέσει κόκκινο και η υπομονή είχε εξαντληθεί. Χωρίς πολλή σκέψη πήραμε πράγματα και αποχωρησαμε αναζητώντας ένας Grab για να μας μεταφέρει κατευθείαν στο ξενοδοχείο. Έτσι κι έγινε. Ευτυχώς το δωμάτιο μας ήταν έτοιμο και δεν χρειάστηκε να περιμένουμε πολύ οπότε τακτοποιηθήκαμε γρήγορα. Μετά από όλη αυτή την ταλαιπωρία θεωρήσαμε ότι μας άξιζε λίγη ξεκούραση, οπότε φορέσαμε μαγιό και πήγαμε για μια βουτιά στην πισίνα του ξενοδοχείου, η οποία ήταν άδεια εκείνη την ώρα. Απολαύσαμε το δροσερό νεράκι και τη ζέστη του ήλιου και γύρισα στο δωμάτιο για μπάνιο και λίγη ξεκούραση. Είχαμε αποφασίσει ότι θα πηγαίναμε ήρεμα και χαλαρά οπότε δεν μας έβιαζε κάτι. Κοιμηθηκαμε και φρέσκοι και ξεκούραστοι πλέον σηκωθήκαμε και ετοιμαστήκαμε για την πρώτη μας βόλτα στη Hoi An.

Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω πολλά να περιγράψω από τη μέρα, καθώς κάναμε κυρίως βόλτες στα στενά της πόλης και κατά μήκος του ποταμού, ενώ όταν άρχισε ο ήλιος να πέφτει όλο και περισσότερος κόσμος μαζευόταν γύρω από το ποτάμι για να μπει στις βάρκες και να κάνει βόλτες με τα φαναράκια. Αν και η πόλη είναι αρκετά τουριστική εμένα μου άρεσε αρκετά, τη βρήκα ζωντανή και γραφική. Αυτή την αίσθηση μου έχουν αφήσει τα κίτρινα κτήρια, οι γέφυρες, οι αγορές και τα όμορφα μαγαζάκια.

 

[psilos3]

Φοβερή εμπειρία τα τελευταία κεφάλαια με τις σπηλιές!

 

[travellersoul.]

Φοβερή εμπειρία τα τελευταία κεφάλαια με τις σπηλιές!

Ήταν όντως μοναδική εμπειρία και άξιζε όσο κι αν γκρίνιαζα στην αρχή!

 

[YiannisTS]

Φοβερή εμπειρία τα τελευταία κεφάλαια με τις σπηλιές!

Εμάς μας ξέφυγαν...

 

[travellersoul.]

Εμάς μας ξέφυγαν...

Καλά χρειάστηκε μήνες πριν κράτηση και προσαρμογή στο πρόγραμμα με βάση τη διαθεσιμότητα που είχε το Oxalis.

 

[travellersoul.]

Hoi An-Da Nang και φτάσαμε Hanoi

Ξυπνήσαμε το επόμενο πρωί χωρίς να έχουμε καταλήξει τι ακριβώς θα κάνουμε. Είχαμε απορρίψει στο μυαλό μας σίγουρα τα Ba Na Hills και σκεφτόμασταν αν θα πηγαίναμε Marble Mountains ή My Son. Μη σας αφήσω με την αγωνία, δεν πήγαμε σε κανένα από τα δύο. Η αλήθεια είναι ότι ακόμα ήμασταν κάπως κουρασμένοι και είχαμε και κάποιες μέρες ακόμα μπροστά μας, οπότε με πλήρη συνείδηση ότι βρισκόμαστε στην άλλη άκρη του πλανήτη και ότι πιθανότατα δεν θα βρεθούμε σύντομα πάλι εκεί αποφασίσαμε να χαλαρώσουμε ρυθμούς για λίγο και να απολαύσουμε τη μέρα ήρεμα και αργά. Πήραμε λοιπόν το πρωινό μας στο ξενοδοχείο, το οποίο ήταν τέλειο και πεντανόστιμο, κάναμε μια τελευταία βουτιά στην πισίνα και στη συνέχεια νοικιάσαμε μηχανάκι από το ξενοδοχείο δεν θυμάμαι σε τι τιμή (ίσως επανέλθω με τα κόστη στο τέλος) και ξεκινήσαμε. Το αφήσαμε έξω από την παλιά πόλη για να την περπατήσουμε και πρωί και χαθήκαμε στα στενά της. Ο κόσμος ήταν εμφανώς λιγότερος συγκριτικά με το βράδυ και απολαύσαμε τη βόλτα μας πολύ περισσότερο. Κάναμε και στάση σε ένα καφέ και αράξαμε λίγο πίνοντας τον διάσημο καφέ με αυγό και άλλον έναν με καρύδα. Ωραίοι και οι δύο και το λέω εγώ που γενικά δεν πίνω καφέ ποτέ. Κάναμε βόλτες στην πόλη, ψωνίσαμε και μερικά δωράκια και κάτι τζάκετ για εμάς καθώς τις επόμενες μέρες θα ανεβαίναμε στα βόρεια της χώρας και δεν είχαμε πάρει μπουφάν μαζί μας για να εξοικονομησουμε χώρο.

Αφού χορτάσαμε την πανέμορφη και κουκλίστικη Hoi An είπαμε να κατευθυνθούμε παραλιακά προς την Da Nang. Η διαδρομή δεν ειχε κάτι φοβερό αλλά η ατμόσφαιρα στην παραλία ήταν όμορφη. Δεν μας έκανε αίσθηση να βουτήξουμε αλλά καθίσαμε σε ένα μαγαζί πάνω στην παραλία και απολαύσαμε νοστιμότατα θαλασσινά και φρέσκο ψαράκι. Κυριολεκτικά τα βλέπαμε μπροστά μας πριν μας τα μαγειρέψουν. Το ευχαριστηθήκαμε και με το παραπάνω. Φυσικά γνωρίζουμε ότι θα μπορούσαμε να είχαμε δει πόσα πράγματα στην ευρύτερη περιοχή, ωστόσο δεν το μετανιώσαμε. Το πρόγραμμα μας μέχρι στιγμής ήταν γεμάτο και είπαμε να ακούσουμε τις ανάγκες μας και να ευχαριστηθούμε το ταξίδι και την εμπειρία όπως θα θέλαμε και όχι όπως "θα έπρεπε". Ποιος ξέρει; Ίσως επιστρέψουμε κάποια στιγμή.

Κατά το απογευματάκι επιστρέψαμε το μηχανάκι στο ξενοδοχείο, πήραμε τα πράγματα και κατευιυνθήκαμε με Grab για το αεροδρόμιο. Είχαμε βραδινή πτήση για Ανόι και από εκεί θα περνάμε κατευθείαν νυχτερινό λεωφορείο για Sapa. Ωστόσο, αυτή τη φορά επειδή καταλάβαμε ότι τα λεωφορεία δεν ήταν ιδιαίτερα συνεπείς από την εμπειρία μας στην Phonh Nha είπαμε ότι δεν θα το κλείναμε από πριν αλλά μόλις φτάναμε στο αεροδρόμιο (πού να ξέραμε τι θα μας περίμενε εκεί!!). Η πτήση για Ανόι έφυγε στην ώρα της, ωστόσο ενώ υποτίθεται ότι θα έκανε 1 ώρα και 25 λεπτά στην πραγματικότητα έκανε 2 ώρες και κάτι μέχρι να προσγειωθεί και αν υπολογίσουμε και τον χρόνο μέχρι να βγούμε από το αεροπλάνο και το αεροδρόμιο βάλτε και λίγο ακόμα. Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Την ώρα που φτάσαμε να μην υπάρχει κανένα νυχτερινό λεωφορείο που να μπορούμε να κλείσουμε για Sapa.

Και τώρα τι κάνουμε;;