Βιετνάμ Ταϊλάνδη Πώς θα καταφέρουμε να δούμε όσα περισσότερα μπορούμε;

[travellersoul.]

Ho Chi Minch: Η Ιστορία σοκάρει και εμπνέει

Το επόμενο πρωί σηκωθήκαμε καθώς η πρώτη μέρα μας σρο Βιετνάμ προβλεπόταν γεμάτη. Στη Σαϊγκόν ή αλλιώς Ho Chi Minch θα είχαμε μόνο τη συγκεκριμένη μέρα καθώς την είχαμε επισκεφθεί για το Μουσείου πολέμου και για τα cu chi tunnels, τα τούνελ που χρησιμοποιουσαν οι Βιετκόνγκ κατά τη διάρκεια του πολέμου με τους Αμερικάνους. Την εκδρομή για τα τούνελ την κλείσαμε το προηγούμενο βράδυ μέσω του Get your guide στα 12 ευρώ το άτομο. Πριν φτάσουμε όμως εκεί σειρά είχε το Μουσείου Πολέμου, το οποίο κατά τη γνώμη μου είναι συγκλονιστικό. Καθίσαμε περίπου 2.5 ώρες στο Μουσείο και αν δεν είχαμε κλείσει την επίσκεψη στα τούνελ πιθανά να καθόμασταν και παραπάνω. Οι ιστορίες και οι εικόνες μιλάνε από μόνες τους και πραγματικά πιστεύω ότι αφήνουν αποτύπωμα στους επισκέπτες.

Αντίστοιχα η επίσκεψη στα cu chi tunnels παρόλο που είναι αρκετά τουριστική και όλη η φάση εκεί είναι μια "προσομοίωση" της πραγματικότητας και όχι αυθεντικά τούνελ και παγίδες σε εντυπωσιάζει και σε βάζει σε σκέψεις. Δεν μπορείς να αγνοήσεις την Ιστορία και αυτό που επιβεβαιώνεται, ότι κανένας αντίπαλος όσο ισχυρός κι αν φαίνεται δεν είναι ανίκητος αν ο λαός συνειδητοποιήσει τη δύναμη του και βγει στο προσκήνιο, αν με αποφαιστικότητα και πίστη στο σκοπο του αξιοποιήσει κάθε μέσο που διαθέτει. Η Ιστορία του λαού του Βιετνάμ νομίζω δεν μπορεί να σε αφήσει ανεπηρέαστο, ειδικά αν σκεφτεί κανείς ότι μιλάμε για μερικά χρόνια πριν.

Γεμάτοι με γνώσεις και σκέψεις επιστρέψαμε στο κέντρο της πόλης. Αλλάξαμε λεφτά στο πρακτορείο με το οποίο κάναμε και την επίσκεψη στα τούνελ και αναζητήσαμε φαγητό. Αφου περάσαμε από τον κεντρικό δρόμο με τη νυχτερινή ζωή ο δρόμος μας έβγαλε σε ένα μαγαζί κοντά στο δωματιο που μέναμε, το οποίο είχαμε δει και το προηγούμενο βράδυ να είναι γεμάτο από κόσμο. Καθίσαμε λοιπόν και όπως κοιτάζαμε το μενού παρατηρήσαμε ότι είχε μόνο θαλασσινά μαι μετά είδαμε ότι είχε και αστέρι μισελέν. Εμμ προσπαθούσαμε να μην κάνουμε υπερβολές εμμ θέλαμε και μισελεν τρομάρα μας. Οι τιμές οπως και το περιβαλλον προφανώς δεν είχαν καμία σχέση με εστιατόριο μισελεν όπως το έχουμε στο μυαλό μας. Το μαγαζί όπως διαβάσαμε μετά ειδικευοταν στα θαλασσινά και οστρακοειδή και πράγματα φάγαμε πεντανοστιμα και γευστικότατα στην τιμή των 18 ευρώ για δύο άτομα, έχοντας χορτάσει. Το λες και τύχη που βρήκαμε αυτό το μαγαζί καθώς και τώρα που γράφω σκέφτομαι τις γεύσεις και με πιάνει λιγούρα!!

Νωρίς νωρίς γυρίσαμε στο δωμάτιο καθώς είχαμε πολύ πρωινή πτήση στις 6.00 για το αεροδρόμιο Dong Hoi καθώς τις επόμενες μέρες θα επισκεπομασταν τη Phong Nha.

 

[travellersoul.]

Phong Nha, σπήλαια και πάλι σπήλαια.

Κανονικά θα έλεγα ότι σηκωθήκαμε το επόμενο πρωί, αλλά δεν είχε προλάβει ακόμα να ξημερώσει, οπότε σηκωθήκαμε κατά τις 4.00 μέσα στο απόλυτο σκοτάδι. Ετοιμαστήκαμε, φάγαμε και πρωινό παρακαλώ και νυσταγμένοι με τα σακίδια μας βγήκαμε στο δρόμο περιμένοντας το Grab μας για αεροδρόμιο. Οι δρόμοι ηταν άδειοι και πολύ γρήγορα φτάσαμε για να διαπιστώσουμε ότι η πτήση μας έχει αλλάξει και έχει μεταφερθεί για 1.5 ώρα μετά. Αχχχ 1,5 ώρα ύπνου χαμένη. Το χειρότερο όμως δεν ήταν αυτό, αλλά το γεγονός ότι η αεροπορική μας είχε ενημερώσει από το προηγούμενο βράδυ αλλά ο Φ. δεν το είχε προσέξει στα email του. Μπορείτε, λοιπόν, να φανταστείτε την γκρίνια που άκουσε αξημέρωτα ακόμα και με το δίκιο μου. Μέχρι να έρθει η ώρα της πτήσης τη βγάλαμε σε ένα καφέ απέναντι από το αεροδρόμιο παρακολουθώντας και την ανατολή του ήλιου με τον Φ. να λέει πόσο όμορφα και ρομαντικά είναι μπας και σώσει τίποτα από τη γκρίνια για τον ύπνο που χάσαμε.

Όταν ήρθε η ώρα να περάσουμε τον έλεγχο ήταν η μία και μοναδική φορά σε όλο το ταξίδι που μας ζυγισαν πράγματα. Και τι εννοώ; πριν τον έλεγχο που αφήνουμε τα πράγματα υπήρχε ένας κύριος με ζυγαριά, σαν αυτές που ανεβαίνουμε για να ζυγιστούμε και μας ζήτησε να βάλουμε πάνω ο καθένας ξεχωριστά το backpack του και το προσωπικό αντικείμενο που είχε. Νομίζω το όριο ήταν ή 8 ή 9 κιλά και τα δύο μαζί και τα δικά μας για λίγο ξεπερνούσαν το όριο. Ευτυχώς δεν μας είπε να πληρώσουμε αλλά να βρούμε τρόπο να ελαφρύνουμε τις αποσκευές μας. Τι να κάνουμε και εμείς βγάζαμε ρούχα και προσπαθούσαμε να τα φορέσουμε. Εγώ έβαλα μια ζακέτα στη μέση και το τζιν μου πάνω από το σορτσάκι που φορούσα και ο Φ. που φορούσε βερμούδα κατάφερε να βάλει από πάνω και παντελόνι. Κάπως έτσι περάσαμε και τον έλεγχο και βρεθήκαμε στο αεροπλάνο έχοντας ξαναβάλει τα περιττά ρούχα στη θέση τους.

Η πτήση ήταν σύντομη και νομίζω σε όλη τη διάρκεια της κοιμόμασταν. Όταν φτάσαμε μας περίμενε αμάξι από το πρακτορείο Oxalis, καθώς ο λόγος που πήγαμε στην Phong nha ήταν η εκδρομή που είχαμε κλείσει μαζί τους. Φυσικά την εκδρομή θα την κάναμε την επόμενη μέρα αλλά εφόσον έχεις κλείσει μαζί τους σου δίνουν τη δυνατότητα να σε παραλάβουν από το αεροδρόμιο και να σε μεταφέρουν στο ξενοδοχείο που έχεις κλείσει και η τιμή που μας έδιναν ήταν νομίζω πιο φθηνή από το Grab γι' αυτό το επιλέξαμε καθώς η διαδρομή από το αεροδρόμιο Dong Hou μέχρι και την Phong Nha δεν ήταν και μικρή. Από τη διαδρομή δεν θυμάμαι πολλά γιατί ακόμα ήμουν νυσταγμένη, φτάνοντας όμως στην Phong Nha οι εικόνες καμια σχέση δεν είχαν με τις εικόνες που είχαμε δει μέχρι στιγμής. Παιδάκια στα στενά να παίζουν ξυπολητα και να κάνουν ποδήλατο, να τσαλαβουτανε στις όχθες του ποταμού και να μας χαιρετάνε με κάθε ευκαιρία. Ο οδηγός μας άφησε στο κατάλυμα που είχαμε κλείσει, μας είπε τι ώρα να είμαστε έτοιμοι την επόμενη μέρα και μας αποχαιρέτησε.

Το κατάλυμα ήταν πάνω στις όχθες του ποταμού και ήταν σχετικά καινούριο, είχε ησυχία και ωραία θέα παρόλο που τα νερά του ποταμού ήταν αρκετά βρώμικα εξαιτίας μιας πλημμύρας που είχε γίνει στο Λάος και τα νερά τώρα κατέβαιναν προς τα εκεί. Οι οικοδεσπότες μας ηταν μια οικογένεια με τη μαμά και τον μπαμπά να είναι το πολύ 20 χρόνων και τη γιαγιά και τον παππού να συμβάλλουν επίσης στη διαχείριση και τη λειτουργία του καταλύματος.

Φτάνοντας, το δωμάτιο μας δεν ήταν έτοιμο καθώς ήταν αρκετά νωρίς, οπότε παρόλο που χρειαζόμασταν λίγη ξεκούραση θα ξεκινούσαμε κατευθείαν την εξερεύνηση στην περιοχή. Πήραμε μαζί μας τα απαραίτητα, δώσαμε και τα άπλυτα μας στους οικοδεσπότες μας γιατί μετά από μια εβδομάδα και κάτι είχαμε μαζέψει αρκετά και εμένα να βρούμε μηχανάκι για να μετακινηθούμε στην περιοχή. Φυσικά ο οικοδεσπότης μας είχε λύση και γι αυτό και μας νοίκιασε για 5 ευρώ το δικό του μηχανάκι για όλη μέρα. Πλέον ήμασταν έτοιμοι.

Πρώτη στάση μας ηταν η paradise cave. Το μηχανάκι η αλήθεια είναι πήγαινε και δεν πήγαινε αλλά αυτό είχαμε τώρα με αυτό θα πορευόμασταν. Η διαδρομή μέχρι εκεί ήταν μέσα στη φύση και στο πράσινο και μας δημιούργησε μια αίσθηση ελευθερίας και ξεγνοιασιάς. Φτάνοντας στη είσοδο της σπηλιάς συναντήσαμε και τους πρώτους και νομίζω και τους τελευταίους Έλληνες στο ταξίδι μας. Ανταλλάξαμε γνώμες και εμπειρίες και κατευθυνθήκαμε προς τη σπηλιά. Το γεγονός ότι υπήρχε πράσινο παντού και ότι ειζε βρέξει πριν λίγο είχε ανεβάσει την υγρασία σε άλλα επίπεδα και έκανε την ατμόσφαιρα λίγο αποπνικτική, όμως πλησιάζοντας και μόνο την είσοδο της σπηλιάς ένιωθες κατευθείαν τη θερμοκρασία να κατεβαίνει. Με τη είσοδο μας στη σπηλιά έπρεπε να κατέβουμε αρκετά σκαλιά και στη συνέχεια να την περπατήσουμε όσο πιο βαθιά μπορούσαμε. Μεγάλη και εντυπωσιακή, ο φωτισμός την έκανε ακόμα πιο εντυπωσιακή και οι σχηματισμοί των βράχων, των σταλακτητών και των σταλαγμιτών έκανα το τοπίο απόκοσμο. Περπατήσαμε όλο το μονοπάτι που ήταν προσβάσιμο και στη συνεχείς επανήλθαμε στο φως του ήλιου και την υγρασία.

Επόμενη στάση ήταν η Dark Cave με σκοπό να κάνουμε και zip line. Όταν φτάσαμε όμως μας ενημέρωσαν πως ενώ ήταν διαθέσιμο το zip line έπρεπε να ξέρουμε ότι θα βρεχομασταν στα νερά του ποταμού, κάτι που υπό άλλες συνθήκες δεν θα μας πείραζε, όμως τώρα τα νερά λόγω της πλημμύρας ήταν πάρα πολύ βρώμικα και δεν μας έκανε αίσθηση οπότε θεωρήσαμε ότι δεν άξιζε και κατευθυνθηκαμε προς την Phong Nha Cave.

Η σπηλιά αυτή είναι προσβάσιμη μόνο με βάρκα οπότε για να βγάλεις εισιτήριο καλό είναι να βρεις ποιοι άλλοι ενδιαφέρονται έτσι ώστε να μοιραστείτε το έξοδο της βάρκας. Εμείς βρήκαμε μια τετραμελή οικογένεια Βιετναμεζων που συνεννοήθηκαν τα πάντα και πληρώσαμε το εισιτήριο δια έξι. Το πήγαινε-ελα με τη βάρκα αναλαμβάνουν κατά βάση οι γυναίκες του χωριού, οι οποίες μας πήραν από την προβλήτα μας πηγαίνουν με τη βάρκα μέσα στη σπηλιά και εκεί μας άφησαν να κατέβουμε και να περιηγηθούμε σε ένα μέρος της και μετά μας επέστρεψαν πίσω πάλι με τη βάρκα. Δεν ήταν τόσο εντυπωσιακή όσο η προηγούμενη σπηλιά αλλά κερδίζει στο γεγονός ότι η είσοδος γίνεται μέσω του ποταμού και η εικόνα στην είσοδο και στην έξοδο και με τον ήλιο να χτυπάει και να αντανακλάται στα νερά είναι μαγική.

Η μέρα μας είχε ξεκινήσει από πολύ νωρίς και είχαμε κουραστεί και πεινάει οπότε αποφασίσαμε να γυρίσουμε στο δωμάτιο, να ξεκουραστούμε και να αναζητήσουμε φαγητό. Το δωμάτιο μας ήταν έτοιμο και τα ρούχα μας καθαρά, οπότε κάναμε και εμείς ένα μπάνιο και καθίσαμε λίγο στο μπαλκονακι μας να ηρεμήσουμε βλέποντας τον ήλιο να πέφτει και τα παιδάκια να παίζουν στο ποτάμι. Ήρεμοι και ξεκούραστοι βγήκαμε με τα πόδια στο κέντρο αναζητώντας φαγητό. Επιλέξαμε ένα χαριτωμένο μαγαζί, που είχε νόστιμο φαγητό και όσο περνούσε η ώρα γέμιζε με κόσμο.

Η μέρα έκλεισε με μια τελευταία μπύρα στο μπαλκόνι μας και νωρίς για ύπνο καθώς την επόμενη μέρα είχαμε πεζοπορία, εξερεύνηση σπηλαίων και πολλά χιλιόμετρα να διανύσουμε με τα πόδια.

 

[YiannisTS]

Phong Nha, σπήλαια και πάλι σπήλαια

Κι αυτό το κομμάτι του Βιετνάμ έχει τις ιδιαίτερες ομορφιές του...

 

[travellersoul.]

Κι αυτό το κομμάτι του Βιετνάμ έχει τις ιδιαίτερες ομορφιές του...

Εννοείται! Είναι πανέμορφο..