Αυστραλία Σίδνεϊ - Νούσα - Μπρισμπέιν : Βγαίνοντας από το Μάρσιπο

[Sassenach77]

Παρ’ότι και εδώ υπάρχουν ύπουλα θαλάσσια ρεύματα, στο νότιο άκρο της υπάρχουν προστατευμένες πισίνες στις οποίες μπορείς να κολυμπήσεις με ασφάλεια.

Εκτός απο τα ύπουλα ρεύματα δεν υπάρχουν και ύπουλοι καρχαρίες;;;...

Αυτή η πισινούλα καλή μου φαίνεται, δύσκολα να έχει καρχαρίες εκεί μέσα ε; ή μπορούν να πηδήξουν καρχαρίες εκεί μέσα απο τη θάλασσα;.... Μάλλον άκυρη και αυτή για μπάνιο...

Ένα τμήμα αυτό του μονοπατιού περνά ανάμεσα στο νεκροταφείο Waverly και στη θάλασσα. Από περιέργεια, είπα να μπω στο νεκροταφείο, οι τάφοι του οποίου χρονολογούνται από τα τέλη του 19ου αιώνα. Εκεί άρχισε και να βρέχει· περπατώντας μόνος στο έρημο παλιό νεκροταφείο αγριευόσουν λίγο. Από τους τάφους εκείνης της εποχής, μου έκανε εντύπωση το πόσος κόσμος είχε φύγει σε μικρή ηλικία, 30 ή 40 ή 45 χρονών.

Το προσδόκιμο ζωής τότε ήταν πολύ χαμηλότερο. Η ηλικία των 40-45 θεωρούνταν γεράματα τότε...

 

[poised]

Το προσδόκιμο ζωής τότε ήταν πολύ χαμηλότερο. Η ηλικία των 40-45 θεωρούνταν γεράματα τότε...

Δεν ήταν ποτέ τα 40-45 γεράματα, πάντα ήταν η έναρξη της μέση ηλικίας. Μάλλον παρεξηγείς το προσδόκιμο ζωής στη γέννηση που είναι πολύ διαφορετικό με το προσδόκιμο στην ενηλικίωση.

Spoiler: Για να μη -μπιπ- την ιστορία εντελώς

Από τα αρχαία χρόνια, αν έφτανες ζωντανός ως τα 15+ και εξαιρουμένων πολέμων και επιδημιών είχες μεγάλες πιθανότητες να ζήσεις ως τα 70. Λόγω του τεράστιου αριθμού θανάτων στη γέννα ως και περίπου το πρώτο δίμηνο ζωής σε σύγκριση με σήμερα, ο μέσος όρος προσδόκιμου ζωής στη γέννηση ήταν παραδοσιακά πολύ χαμηλός, στα 30-40 που είναι το νούμερο που ξέρουμε.

Ένα διάγραμμα που βρήκα εδώ

(στα χοντρικά τα νούμερα που ανέφερα, ε)

 

[Sassenach77]

Δεν ήταν ποτέ τα 40-45 ήταν γεράματα, πάντα ήταν η έναρξη της μέση ηλικίας. Μάλλον παρεξηγείς το προσδόκιμο ζωής στη γέννηση που είναι πολύ διαφορετικό με το προσδόκιμο στην ενηλικίωση.

Spoiler: Για να μη -μπιπ- την ιστορία εντελώς

Από τα αρχαία χρόνια, αν έφτανες ζωντανός ως τα 15+ και εξαιρουμένων πολέμων και επιδημιών είχες μεγάλες πιθανότητες να ζήσεις ως τα 70. Λόγω του τεράστιου αριθμού θανάτων στη γέννα ως και περίπου το πρώτο δίμηνο ζωής σε σύγκριση με σήμερα, ο μέσος όρος προσδόκιμου ζωής στη γέννηση ήταν παραδοσιακά πολύ χαμηλός, στα 30-40 που είναι το νούμερο που ξέρουμε.

Ένα διάγραμμα που βρήκα εδώ

View attachment 546972

(στα χοντρικά τα νούμερα που ανέφερα, ε)

Αυτό ήθελα να πω, οτι λόγω συνθηκών ζωής (πόλεμοι, επιδημίες κτλ), σπάνια έφτανες σε μεγάλη ηλικία, αλλά το είπα λάθος. Έχεις δίκιο.

 

[Nikos1986]

Φήμες λένε ότι οι Νεοζηλανδοί ή kiwi είναι πολύ πιο cool και easy going συγκριτικά με τους Αυστραλούς. Γενικότητες θα έλεγα.

Τη Νέα Ζηλανδία την ανέφερα γιατί σαν προορισμός συμπληρώνει την Αυστραλία, όσον αφορά τα φυσικά αξιοθέατα (θερμοπίδακες, παγετώνες, φιόρδς κλπ). 2-3 Νεοζηλανδούς έχω γνωρίσει μόνο, δεν μπορώ να βγάλω ασφαλή συμπεράσματα για την ιδιοσυγκρασία τους ακόμα...

Φίλη από Αυστραλία λέει ότι η μαγεία της χώρας βρίσκεται στη γεωγραφική καρδιά της βέβαια.

Νομίζω για τους Αυστραλούς πιθανό να ισχύει αυτό. Αλλά η χώρα είναι τεράστια και με ετερόκλητα αξιοθέατα. Εμένα θα με ξετρέλαινε πιστεύω ένα road trip στην WA, ήδη 2 φορές το έχω αναβάλλει.

Για την ώρα βλέποντας το χαμόγελό σου πρέπει να καλοπέρασες.

Ναι, το '22 είχε ξεκινησει όσο άσχημα θα μπορούσε, ήταν βάλσαμο αυτό το ταξίδι στο τέλος.

Εκτός απο τα ύπουλα ρεύματα δεν υπάρχουν και ύπουλοι καρχαρίες;;;...

Οι δημοφιλείς παραλίες, όπως έμαθα (έχοντας κι εγώ την ίδια απορία), είναι "περιφραγμένες" με συρματόπλεγμα για προστασία των λουομένων από τους καρχαρίες. Όχι όπως αλλού, που είναι λίγο χύμα...
Επίσης, ο ναυαγοσώστης είναι κανόνας, ενώ πολλές φορές θα δεις και ελικόπτερα να πετούν από πάνω, επιτηρώντας τα νερά. Την πρώτη φορά που είχαμε πάει στη Bondi καλοκαίρι, είχαμε 2 που έκαναν όλη την ώρα κύκλους πάνω από τη θάλασσα. Και στο Σίδνεϊ και στη Νούσα έκανα μπάνιο στη θάλασσα κανονικά.

Αυτή η πισινούλα καλή μου φαίνεται, δύσκολα να έχει καρχαρίες εκεί μέσα ε; ή μπορούν να πηδήξουν καρχαρίες εκεί μέσα απο τη θάλασσα;.... Μάλλον άκυρη και αυτή για μπάνιο...

Αυτές είχαν κατασκευαστεί ακριβώς για να προστατεύουν τους λουόμενους τόσο από τους καρχαρίες, όσο και από τα κύματα (παρότι βλέπεις κύματα που σκάνε να μπαίνουν μέσα ).

Ε, τώρα αν με κανένα κύμα μπει μέσα και ο μεγάλος λευκός, την κάτσαμε...

Πάντως, πέρα από την πλάκα, η Αυστραλία έχει την πιο επικίνδυνη πανίδα, δες τα jellyfish στο Κουίνσλαντ. Και στη θάλασσα πες δεν μπαίνεις (το να πας Αυστραλία και να μην κάνεις μπάνιο είναι σαν να πας Ελβετία και να μην κάνεις μια πεζοπορία). Στη στεριά με φίδια (το taipan είναι το πιο δηλητηριώδες φίδι στον κόσμο) / κροκόδειλους; Ακόμα και στις πόλεις δεν είσαι ασφαλής (από την τελευταία μέρα το πρωί - ο Taronga είναι ο γνωστότερος ζωολογικός κήπος του Σίδνεϊ):

 

[Michael8]

Και από ότι μου έχουν πει οι καρχαρίες είναι το λιγότερο σε σχέση με διάφορα επικίνδυνα και ύπουλα που έχει η περίεργη πανίδα της.

 

[Nikos1986]

6. Τα Προάστια Watson’s Bay & Vaucluse

Μια περιοχή της πόλης που δεν είχαμε προλάβει να επισκεφθούμε την προηγούμενη φορά, ήταν το South Head, στα ανατολικά του Σίδνεϊ. Η χερσόνησος αυτή αποτελεί το "κάτω χείλος" στο σημείο που εκβάλλει ο Parramatta στον Ειρηνικό. Το South Head αποτελείται από δύο προάστια: το Watson’s Bay στα βόρεια και το Vaucluse στα νότια. Ειδικά το Vaucluse ξεκινά περίπου 3 km βόρεια από την παραλία Bondi.

Η βόλτα μπορεί να ξεκινήσει από τη Bondi ή και βορειότερα, αν και τα πιο ωραία μέρη της διαδρομής ξεκινούν μετά το Dudley Reserve. Από εκεί μπορεί κανείς να κινηθεί αντίθετα από τη φορά του ρολογιού προς τα βόρεια και στη συνέχεια προς τα δυτικά. Από τη δυτική ακτή, μπορείς να επιστρέψεις στο κέντρο με κάποιο από τα πλοιάρια, αφού υπάρχει βολική αποβάθρα στον Rose Bay. Στα μέσα της διαδρομής κατά μήκος της δυτικής ακτής, στο Robertson Park, υπάρχει επίσης αποβάθρα, για όποιον θέλει να επιστρέψει νωρίτερα.

Καθώς η διαδρομή είναι μεγάλη και περιλαμβάνει πολλές στάσεις, θα την έσπαγα σε 2 μέρες. Την πρώτη μέρα θα ξεκινούσα από το Dudley Reserve και θα έφτανα μέχρι το Robertson Park, ενώ τη δεύτερη μέρα θα επέστρεφα με πλοίο εκεί και θα συνέχιζα να κατεβαίνω προς τον Rose Bay, ώστε να επιστρέψω επίσης με πλοίο στην Circular Quay.

Η μεγάλη αυτή βόλτα, συνδυάζει 3 επιμέρους τμήματα. Το Federation Cliff Walk περιλαμβάνει τους γκρεμούς της ανατολικής ακτής από το Dudley Reserve μέχρι τον Gap Bluff. Το κυκλικό South Head Heritage Trail ξεκινάει από την παραλία Camp Cove και φτάνει μέχρι τον φάρο στο βορειότερο άκρο του South Head. Το τελευταίο, το Hermitage Foreshore Trail, ξεκινάει από το Nielsen Park και συνεχίζει κατά μήκος των παραλιών της δυτικής ακτής, μέχρι το βόρειο άκρο του Rose Bay.

Ένας χάρτης με τη συνολική διαδρομή που θα έκανα τις επόμενες 2 ημέρες είναι ο παρακάτω.

Χάρτης του South Head, με τα διάφορα σημεία ενδιαφέροντος και τις 3 διαδρομές περιπάτου [ πηγή : Google Maps ]​

Ημέρα 3

Σήμερα θα συνέχιζα τις βόλτες σε άλλα δύο προάστια της πόλης. Σκοπός ήταν να περπατούσα το Federation Cliff Walk και το South Head Heritage Trail. Ειδικά για το πρώτο, είναι βολικότερο να γίνει με κατεύθυνση προς τα βόρεια, καθώς στο νότιο άκρο του υπάρχουν σκαλοπάτια τα οποία κατεβαίνεις πηγαίνοντας βόρεια. Ενδεικτικά, το μήκος του μονοπατιού είναι 5 km και παίρνει 1,5 ώρα χωρίς τις στάσεις. Αν κάποιος ξεκινήσει να ανεβαίνει βόρεια από το βόρειο άκρο της Bondi, είναι άλλα 2 km. Υπήρχε η ιδέα να ξεκινούσα από τη Bondi, αλλά τελικά το άφησα, καθώς αυτό το τμήμα της διαδρομής δεν είχε κάτι το ιδιαίτερο.

Πρώτο μέλημα για σήμερα, ήταν να έπαιρνα προμήθειες από την Circular Quay για τη διαδρομή. Θυμόμουν τον φούρνο της Stella’s στο ισόγειο του σταθμού των τρένων, με τα πολύ ωραία rolls, πιτάκια και τα υπόλοιπα αρτοσκευάσματα, οπότε πήρα προμήθειες από εκεί και συνέχισα για το Dudley Reserve!


Το ίδιο το Dudley Reserve δεν έχει τίποτα το ιδιαίτερο. Όμως μέσω κάποιου από τα κάθετα δρομάκια στα βόρεια, μπορείς να βγεις στην αρχή του Federation Cliff Walk και στο πάρκο Eastern Reserve. Τα δρομάκια αυτά (Lancaster Road / George Street / Bulga Road κλπ) ενδέχεται να έχουν κλειστή την πρόσβαση προς το Eastern Reserve, οπότε αν δεν μπορείς να βγεις μέσω του ενός δρόμου, δοκιμάζεις τον επόμενο. Αν θυμάμαι καλά, εγώ είχα βρει ανοικτό τον φράχτη στο τέλος της George Street...


Το Eastern Reserve, είναι ένα μακρόστενο πάρκο δίπλα στον ωκεανό με ανεμπόδιστη θέα στη θάλασσα. Επίσης, τον χειμώνα υπάρχει πιθανότητα να δεις φάλαινες στα ανοικτά. Οι γκρεμοί που φαίνονται εδώ ήταν ένα μικρό δείγμα αυτών που θα έβλεπα στη συνέχεια, βορειότερα.

Μόλις βγεις στους γκρεμούς από το Eastern Reserve​

Στο ύψος της Oceanview Avenue δεν μπορείς να συνεχίσεις άλλο στο πάρκο. Έτσι, περπατώντας για λίγο μέσα στη γειτονιά, ξαναβγήκα στο πρώτο highlight της διαδρομής, το Diamond Bay Reserve. Εδώ υπάρχουν δύο μικρές ρεματιές, με τη βορειότερη από αυτές, τη Rosa Gully, να είναι εντυπωσιακή. Στο σημείο αυτό υπάρχει ένα μικρό δάσος της βροχής, ενώ κάποιοι ατρόμητοι μπορεί να κάνουν και αναρρίχηση στους γκρεμούς. Υπάρχουν και πλατφόρμες παρατήρησης για όποιον θέλει να θαυμάσει τους θαλάσσιους γκρεμούς ή να ψάξει για φάλαινες στα ανοικτά.

Η άκρη της ρεματιάς στη Rosa Gully

Το δάσος της βροχής στη Rosa Gully​

Επόμενη στάση, περνώντας από τα πάρκα Clarke και Christinson, θα έκανα στον φάρο Macquarie. Ο φάρος αυτός, ύψους 28 m, αποτελεί τον παλαιότερο στη χώρα. Κατασκευάστηκε το 1818 από τον Francis Greenway, ο οποίος είχε ενδιαφέρουσα ιστορία. Ο Greenway ήταν Άγγλος αρχιτέκτονας, ο οποίος σε ηλικία 35 ετών καταδικάστηκε στην Αγγλία για πλαστογραφίες. Ενώ αρχικά είχε καταδικαστεί σε θάνατο, τελικά στάλθηκε στην αποικία καταδίκων του Σίδνεϊ, το 1814. Εκεί, έγινε φίλος με τον κυβερνήτη Macquarie, ο οποίος και τον διόρισε επικεφαλής αρχιτέκτονα της πόλης. Πέρα από την κατασκευή του φάρου, επίβλεψε την κατασκευή της αγροικίας Cadman (αποτελεί το δεύτερο παλαιότερο σωζόμενο κτήριο της πόλης), τους στρατώνες στο Hyde Park, το παλιό κυβερνείο, την εκκλησία του St. James καθώς και του κτηρίου του ανώτατου δικαστηρίου (!). Επίσης, είναι ο μόνος πλαστογράφος στον κόσμο, ο οποίος απεικονίζεται σε χαρτονόμισμα: αυτό των 10 δολαρίων, το οποίο ήταν σε κυκλοφορία μέχρι και το ’93...

Ο φάρος Macquarie, ο οποίος είναι ο παλαιότερος φάρος στη χώρα​

Από εδώ μέχρι και τον Signal Hill άρχισε να έχει περισσότερο κόσμο, ο οποίος είχε βγει είτε για τζόκινγκ είτε απλά για περπάτημα. Από το σημείο αυτό, ήδη από το 1793, χρησιμοποιούσαν φωτιές για την επικοινωνία με τα πλοία που προσέγγιζαν το λιμάνι του Σίδνεϊ, ενώ ο ίδιος ο φάρος κατασκευάστηκε το 1840. Όταν τον επισκέφθηκα, γίνονταν εργασίες συντήρησης και ο φάρος είχε τριγύρω σκαλωσιές. Πέρα από τον φάρο, στον χώρο υπάρχουν και σύγχρονες κεραίες επικοινωνιών με τα πλοία που κινούνται σήμερα στην περιοχή.

Το πάρκο Lighhouse Reserve (πάνω) και ο Signal Hill Lighhouse με τις σκαλωσιές (κάτω)​

Αμέσως μετά τον φάρο, υπάρχουν οι θέσεις στις οποίες είχαν τοποθετηθεί 2 κανόνια στις αρχές του 20ου αιώνα για την προστασία της εισόδου του λιμανιού, τα οποία αφαιρέθηκαν μετά τον Β’ΠΠ. Σήμερα υπάρχουν τα ορύγματα και οι βάσεις πάνω στις οποίες ήταν τοποθετημένα.

Οι οχυρώσεις και οι βάσεις των 2 κανονιών, βόρεια από τον Signal Hill​

Από εδώ και πέρα, μέχρι το Gap Bluff όπου και τελειώνει το Federation Cliff Walk, το τοπίο αγριεύει. Πλέον το μονοπάτι είναι περισσότερο εκτεθειμένο, ενώ αρχίζει να φαίνεται απέναντι το North Head, η βόρεια όχθη των εκβολών του Parramatta. Επίσης, οι γκρεμοί γίνονται ξανά περισσότερο εντυπωσιακοί. Επίσης, πλησίαζα στη Jacob’s Ladder και στο Don Richie Grove. Στο σημείο που βρίσκεται η Jacob’s Ladder βρέθηκε και διασώθηκε ο James Johnson, ο οποίος επέβαινε στο Dunbar που ναυάγησε κατά τη διάρκεια καταιγίδας το 1857. Λίγους μήνες αργότερα, στην ίδια περιοχή ναυάγησε και το Catherine Adamson. Αυτά τα δύο ναυάγια, αποτέλεσαν τις αφορμές για την κατασκευή ενός ακόμα φάρου στην περιοχή.

Η άγκυρα του Dunbar (πάνω) και η βραχώδης ακτή στο σημείο αυτό (κάτω)​

Από εδώ και μέχρι το Don Ritchie Grove βλέπει κανείς μια άγρια ακτογραμμή. Στην περιοχή επίσης θα δει κανείς πάρα πολλές κάμερες, καθώς εδώ για πολλά χρόνια γίνονταν πολλές αυτοκτονίες. Το ίδιο το πάρκο έχει πάρει το όνομα του Don Ritchie, ενός απλού κατοίκου της περιοχής, ο οποίος επί 50 χρόνια περιπολούσε εθελοντικά στο πάρκο και κατάφερε να αποτρέψει πολλούς από το να πηδήξουν στους γκρεμούς.

Από το Don Ritchie Grove, η ακτή και η θάλασσα αγριεύουν ακόμη περισσότερο​

Λίγο μετά, στο ύψος του Gap Bluff, ολοκληρώνεται το Federation Cliff Walk. Στο σημείο αυτό βρίσκονται κάποιοι ακόμα γκρεμοί, με τα κύματα της θάλασσας να σκάνε από κάτω. Γύρω στα 300 μέτρα μετά, βρίσκεται μια ναυτική βάση, οπότε το μονοπάτι και η ελεύθερη κυκλοφορία τελειώνουν εδώ. Ενδεικτικά, το Federation Cliff Walk των 5 km το έκανα σε λίγο λιγότερο από 2 ώρες, με αρκετές στάσεις για ξεκούραση, να θαυμάσω το τοπίο και να βγάλω φωτογραφίες.

Οι γκρεμοί του Gap Bluff (πάνω) και η θέα προς το κέντρο της πόλης (κάτω)​

Από εδώ, για να κατέβει κανείς στην παραλία Watson’s Bay στη δυτική ακτή του ισθμού, υπάρχουν 2 επιλογές: είτε να συνεχίσει μέσω του Gap Bluff Road για κανένα χιλιόμετρο, είτε να επιστρέψει πίσω στο σημείο της άγκυρας του Dunbar και διασχίζοντας τον δρόμο να κατέβει από το Robertson Park. Η δεύτερη επιλογή μου άρεσε καλύτερα, οπότε κατέβηκα από εδώ. Ένας λόγος που προτίμησα το Robertson ήταν ότι εδώ υπάρχουν περίπτερα για πικ-νικ, οπότε θα μπορούσα να ξεκουραζόμουν και να έτρωγα κάποιες από τις λιχουδιές που είχα πάρει το πρωί. Επίσης, είχα διαβάσει πολύ κολακευτικά σχόλια για την ταβέρνα Doyle’s On The Beach και ήθελα να έβλεπα τι έλεγε και από κοντά, ώστε αν ήταν να καθόμουν για φαγητό το βράδυ.

Το Robertson Park (πάνω) και η -σχεδόν- παραλία Watson's Bay (κάτω)​

Η παραλία στο Watson’s Bay δεν έλεγε και πολλά. Οπότε, ύστερα από ένα τέταρτο ξεκούρασης στο Robertson, είπα να συνεχίσω βόρεια προς τον Camp Cove. Πρώτη στάση θα έκανα στο Green Point Reserve. Σε αυτή τη μικρή κυκλική χερσόνησο, διαμέτρου περίπου 200 μέτρων, βρίσκεται μια αναμνηστική πλάκα προς τιμή του Κυβερνήτη Phillips, ο οποίο αποβιβάστηκε στη διπλανή παραλία Camp Cove, στις 21/1/1788. Η συγκεκριμένη αμμουδιά μου άρεσε πολύ, ήταν σχετικά φαρδιά, ενώ υπήρχε και κόσμος στην άμμο. Η παραλία αυτή προσφέρεται και για snorkeling.

Η πλάκα προς τιμήν του Arthur Phillip (πάνω) και η παραλία Camp Cove (κάτω)​

Από το βόρειο άκρο της παραλίας, ξεκινά το δεύτερο μονοπάτι που ήθελα να έκανα σήμερα, το South Head Heritage Trail. Το κυκλικό αυτό μονοπάτι, μήκους 4,5 km, παίρνει γύρω στη 1,5 ώρα και κατευθύνεται στο βορειότερο ακρωτήρι της χερσονήσου. Λόγω της στρατιωτικής βάσης που βρίσκεται δίπλα, το μονοπάτι αυτό κινείται στο μεγαλύτερο μέρος του παράλληλα με τη δυτική ακτή και έχει και προειδοποιητικές πινακίδες για τα ρεύματα από τα ελικόπτερα που πηγαινοέρχονται.

Προειδοποιητική πινακίδα για τα καθοδικά ρεύματα από τα ελικόπτερα της διπλανής βάσης​

Λίγο μετά την αρχική ανηφόρα, στα αριστερά υπάρχει ένα κανόνι. Όπως και αυτά στο Signal Hill, είχε τοποθετηθεί στην είσοδο του λιμανιού το 1890, όντας στραμμένο προς την πόλη του Σίδνεϊ. Σκοπός και αυτού ήταν η προστασία της πόλης από ενδεχόμενη εισβολή Γάλλων ή Ρώσων, κάτι που φοβόταν η τότε Βρετανική αποικία στις αρχές του 20ου αιώνα.

Το κανόνι στο Β άκρο της Camp Cove Beach​

Λίγο μετά από το ύψος του κανονιού, τελειώνει η ανηφόρα και το μονοπάτι επιτέλους γίνεται επίπεδο. Επίσης, σιγά - σιγά ανοίγει και η βλάστηση από πάνω. Ύστερα από λίγο, το μονοπάτι φτάνει στο φάρο Hornby. Ο φάρος αυτός, ένας ακόμα που κατασκευάστηκε με αφορμή τα ναυάγια των Dunbar και Catherine Adamson, είναι ο δεύτερος παλαιότερος της πολιτείας, κατασκευασμένος το 1858. Ο φάρος αυτός βρίσκεται στο βορειότερο άκρο της χερσονήσου South Head, και από εδώ έχει κανείς πανοραμική θέα στην είσοδο του Port Phillip (λιμάνι του Σίδνεϊ) και στο North Head, απέναντι. Πλέον, κοιτάζοντας ανατολικά, η επόμενη στεριά είναι το Σαντιάγκο της Χιλής, 11.300 km μακριά.

Η αρχή του South Head Heritage Trail (πάνω) και καθώς πλησίαζα στον φάρο (κάτω)

Ο φάρος Hornby​

Δίπλα από τον φάρο, υπάρχει το παλιό σπίτι του φαροφύλακα, ενώ λίγο νοτιότερα, ατενίζοντας τον ωκεανό, βρίσκονται και δύο ακόμα οχυρώσεις στις οποίες παλαιότερα υπήρχαν τοποθετημένα κανόνια.

Το σπίτι του φαροφύλακα

Η θέα από τον φάρο προς τα ανοικτά, στα ανατολικά

Οι οχυρώσεις στην είσοδο του λιμανιού​

Σε αντίθεση με το Federation Cliff Walk, στο South Head Heritage Trail είχε πολύ λιγότερο κόσμο. Επίσης, πέρα από το τελευταίο τμήμα γύρω από το φάρο, το μονοπάτι αυτό είχε σκιά, ενώ δεν μου πήρε πάνω από ώρα.

Επιστρέφοντας από το φάρο, εννοείται πως θα έκανα στάση στο Doyle’s. Πέρα από τα κολακευτικά σχόλια, μου άρεσε πολύ και όταν είχα περάσει πριν ξεκινήσω το δεύτερο μονοπάτι της μέρας. Η αλήθεια είναι πως θύμιζε λίγο ταβερνούλα σε Ελληνικό νησί, έχοντας καμιά δεκαριά τραπέζια έξω, με την περατζάδα μπροστά και στη συνέχεια τη θάλασσα. Πέρα από το ωραίο φαγητό, και το προσωπικό ήταν πάρα πολύ ευγενικό, θα το σύστηνα με κλειστά μάτια σε όποιον πήγαινε προς τα εκεί. Κρίμα που αύριο ολόκληρη η διαδρομή ήταν προς την αντίθετη κατεύθυνση.


Σήμερα είχα κάνει το πρώτο μέρος του γύρου της χερσονήσου. Διασχίζοντας ολόκληρο το Federation Cliff Walk, μπορώ να πω ότι μου άρεσε πολύ η άγρια ακτογραμμή που έβλεπες στα ανατολικά. Έκοψα και 2-3 φορές μέσα από τα στενά, όπου είδα φαρδιούς δρόμους με μονοκατοικίες και ελάχιστη κίνηση. Ο κόσμος ήταν όσος έπρεπε, ουσιαστικά είχε λίγο παραπάνω κόσμο στο τέλος στο Gap Bluff.

Από την άλλη, το South Head Heritage Trail δε με ξετρέλανε, όμως ήταν πολύ ωραίο το φαγητό στο Doyle’s, το οποίο δεν θα το επισκεπτόμουν διαφορετικά. Επίσης, στο μονοπάτι αυτό συνάντησα ελάχιστο κόσμο. Ουσιαστικά πήγα για τον Hornby, μιας και σε επόμενη επίσκεψη θα ήθελα να έκανα και τον αντίστοιχο γύρω του βόρειου χείλους, του North Head.


Ημέρα 4

Χθες είχα κάνει το μεγαλύτερο μέρος του γύρου του South Head. Ή μπορεί να ήταν και λιγότερο, μιας και σήμερα θα είχα πολλά ζιγκ - ζαγκ στον χάρτη. Θα πήγαινα με πλοιάριο από την Circular Quay στην αποβάθρα του Watson’s Bay στο Robertson Park, στο οποίο είχα κάνει στάση χθες. Από εκεί θα ξεκινούσα να κινούμαι νότια, κατά μήκος της δυτικής ακτογραμμής, όσο μπορούσα δίπλα στη θάλασσα. Ένα μέρος της διαδρομής, θα ήταν μέσω του μονοπατιού Hermitage Foreshore Walk. Το μονοπάτι αυτό, μήκους 2 km, συνδέει το Neilson Park με το βόρειο άκρο του Rose Bay, από τον οποίο μπορείς να επιστρέψεις στη Circular Quay είτε με πλοιάριο είτε με λεωφορείο.

Το πήγαινε σήμερα θα ήταν πιο "εκδρομικό". Κατεβαίνοντας πάλι στην Circular Quay, πέρασα πάλι από τη Στέλλα για τα φαγώσιμα και ξεκίνησα με το πλοιαράκι για την αποβάθρα του Watson’s Bay. Όσες φορές κι αν πας βαρκάδα στην πόλη, δεν το συνηθίζεις και σίγουρα δεν το βαριέσαι.

Η Γέφυρα του Λιμανιού (πάνω), τα κτήρια της Όπερας (μέση) και το Fort Denison (κάτω)

Θέα του λιμανιού (πάνω), η ακτή του Vaucluse (μέση) και η αποβάθρα του Watson's Bay (κάτω)​

Αφότου αποβιβαστήκαμε στο Robertson Park, έκατσα για λίγο εκεί ώστε να φάω πρωινό από τις λιχουδιές που είχα πάρει από τη Στέλλα και ξεκίνησα προς τα νότια και τον Parsley Bay. Για να διασχίσει κανείς την κρεμαστή γέφυρα, πρέπει να ακολουθήσει ένα μονοπάτι που ξεκινά από την οδό Crescent είτε εδώ είτε εδώ είτε εναλλακτικά από την οδό Fitzwilliam εδώ . Η ίδια η παραλία από κάτω δεν λέει και πολλά, μου φάνηκε πιο ωραία η διάσχιση του κολπίσκου από ψηλά. Κάτι που πρόσεξα και μου έκανε εντύπωση, ήταν οι κολώνες που υπήρχαν σε ένα σημείο στη δυτική όχθη, στηρίζοντας το έδαφος στο επίπεδο του δρόμου και των χτισμένων κατοικιών.

Η κρεμαστή γέφυρα του κόλπου Parsley (πάνω), η ομώνυμη παραλία (μέση) και τη απέναντι όχθη (κάτω)​

Από εδώ θα συνέχιζα και πάλι μέσα από τα στενά, προς το Vaucluse House. Η έπαυλη του 1803, νεογοτθικού ρυθμού, αποτελούσε την κατοικία του William Wentworth. Ο Wentworth, μεταξύ άλλων, ήταν εξερευνητής και ήταν ο πρώτος που κατάφερε το 1813 να διασχίσει την οροσειρά των Blue Mountains, η οποία απομονώνει το Σίδνεϊ από την υπόλοιπη ενδοχώρα. Επίσης, ασχολήθηκε με την πολιτική, συμμετέχοντας στη συγγραφή του πρώτου συντάγματος της χώρας και προωθώντας την ίδρυση του πρώτου πανεπιστημίου της Αυστραλίας, του Πανεπιστημίου του Σίδνεϊ. Σήμερα, στο κτήριο στεγάζεται ένα ιστορικό μουσείο, το οποίο όμως δεν θα είχα χρόνο να το έβλεπα όπως θα ήθελα. Οπότε, προτίμησα να γυρίσω λίγο τους τροπικούς κήπους που περιβάλλουν το κτήριο. Στο μουσείο γινόταν κάποιου είδους εκδήλωση, οπότε ο περισσότερος κόσμος ήταν συγκεντρωμένος εκεί, έτσι οι κήποι ήταν σχεδόν άδειοι. Πέρα από τα τροπικά δέντρα και λουλούδια, υπήρχαν και κάποια ποταμάκια.

Οι κήποι του Vaucluse House​

Φεύγοντας από το Vaucluse House, σχεδίαζα να κατευθυνόμουν προς την παραλία Shark. Όμως στην παραλία υπήρχαν μπουλντόζες και οι δρόμοι και τα μονοπάτια που έβγαζαν σε αυτή ήταν κλειστά. Η παραλία θα παρέμενε κλειστή για πάνω από 1 χρόνο για την ανάπλασή της. Επίσης, μεγάλο τμήμα του παρακείμενου Nielsen Park ήταν κλειστό. Παρ’όλ’αυτά, μπορούσες να πας στο Greycliffe House, το οποίο αρχικά χτίστηκε από τον γαμπρό του Wentworth, το 1852. Τελικά, το σπίτι δεν κατοικήθηκε ποτέ από την οικογένεια, αντίθετα σε αυτό έμειναν διάφοροι άλλοι ένοικοι μέχρι και το 1911, οπότε και μετετράπη σε βρεφοκομείο. Ως τέτοιο λειτουργούσε μέχρι και το 1978. Στο Greycliffe όταν πήγα υπήρχαν μόνο 1-2 οικογένειες, οπότε τον χώρο τον είχα πρακτικά όλο δικό μου.

Η ήσυχη γειτονιά στο ύψος του Vaucluse House (πάνω) και η θέα προς το κέντρο της πόλης από ένα σημείο κοντά στη Shark Beach όπου βρήκα ένα άνοιγμα για φωτογράφιση (κάτω)

Το Greycliffe House​

Αναχωρώντας από το Greycliffe, σε μια αριστερή στροφή του Steele Point Road, βρίσκεται η διχάλα που ξεκινά το τρίτο σηματοδοτημένο μονοπάτι της περιοχής, το Hermitage Foreshore Walk. Πριν καλά - καλά κατέβεις τα πρώτα σκαλοπάτια, υπάρχει μια τσιμεντένια πλατφόρμα, όπου υπάρχει ανεμπόδιστη θέα προς το κέντρο της πόλης, 5 km μακριά.

Θέα της πόλης από την αρχή του Hermitage Foreshore Walk. Με καλύτερο καιρό και τηλεφακό, η φωτογραφία θα μπορεί να βγει καρτποσταλική​

Επίσης, πέτυχα και ένα υδροπλάνο πάνω στην απογείωσή του.

Από τα νερά του κόλπου πηγαινοέρχονταν διάφορα υδροπλάνα, πρόλαβα και φωτογράφισα ένα από αυτά​

Από εδώ, μέχρι και το επόμενο αξιοθέατο, το Strickland House, η διαδρομή ήταν πολύ ωραία. Διασχίζαμε ένα δασάκι, δίπλα στη θάλασσα, ενώ περιστασιακά εντόπιζες και διάφορα πουλιά. Είχε κόσμο ώστε να μην νιώθεις ότι είσαι μόνος σου, αλλά δεν ήταν και τόσος πολύς ώστε να μην απολαμβάνεις τη διαδρομή.

Η όμορφη, σκιερή διαδρομή προς το Strickland House​

Στους χώρους γύρω από την έπαυλη Strickland (γνωστό και ως Carrara) υπάρχουν διάφορα κτήρια, τα οποία χτίστηκαν την περίοδο 1830 - 58 από ποιον άλλο... τον Wentworth.
Η κεντρική έπαυλη υπήρξε κατοικία του John Hosking, ο οποίος υπήρξε ο δεύτερος δήμαρχος της πόλης, στα μέσα του 19ου αιώνα. Το 1915 μετατράπηκε σε νοσοκομείο, ενώ από το 1960 μέχρι το 1985 λειτούργησε ως οίκος ευγηρίας. Στους χώρους της έπαυλης έχουν γυριστεί διάφορες ταινίες, με πιο γνωστή την Australia με τον Χιου Τζάκμαν και τη Νικόλ Κίντμαν.

Τα κτήρια περιβάλλονται από ένα μεγάλο, κατηφορικό κήπο, με ωραία θέα προς το κέντρο της πόλης. Καθώς πλέον είχε αρχίσει να ψιχαλίζει, ο κόσμος άρχιζε να σπάει.

Το σπίτι του Strickland Η Έπαυλη Strickland

Οι κήποι της Έπαυλης​

Από εδώ, μέχρι και το τέλος του Hermitage Foreshore Walk, βρίσκονται μια σειρά από μικρές όμορφες παραλίες: οι Milk, Tingara, Hermit και Queen’s. Επίσης, και το τμήμα αυτό του μονοπατιού συνεχίζει να είναι κατά βάση πάνω από ξύλινες σανίδες και σκιερό από τα δέντρα. Τη μέρα που έκανα τη βόλτα ούτως ή άλλως είχε συννεφιά και ανά διαστήματα έβρεχε. Οπότε, αν και τα δέντρα το σκοτείνιαζαν ακόμη περισσότερο, τουλάχιστον έκοβαν τη βροχή.

Το μονοπάτι (πάνω) και η θέα (μέση) μέχρι την Queen's Beach (κάτω)​

Οι παραλίες αυτές δεν έλεγαν και πολλά για μπάνιο, τα νερά δεν μου φαίνονταν και τόσο καθαρά. Σίγουρα θα προτιμούσα αυτές που είχα δει προχθές και έβλεπαν στον ωκεανό. Παρ’όλ’αυτά, είναι ωραίες για πικ νικ και προσφέρουν ωραία θέα στο εσωτερικό του λιμανιού, κυρίως κατά το ηλιοβασίλεμα.

Το Hermitage Foreshore Walk επίσημα τελειώνει στον Bayview Hill Road. Συνολικά, τα 2 km του μονοπατιού, τα έκανα σε 1,5 ώρα με χαλαρό περπάτημα και κάμποσες στάσεις. Επίσης, το μονοπάτι αυτό είναι το πιο σκιερό από όλα όσα περπάτησα τις 3 τελευταίες μέρες.

Ο δρόμος Bayview Hill, με το που θα τον δεις απογοητεύεσαι από το πόσο ανηφορικός είναι. Κυρίως αν έχεις ρίξει τόσο περπάτημα τις τελευταίες μέρες. Ευτυχώς, μετά από 100 μέτρα μπορείς να στρίψεις δεξιά στην Tivoli για να βγεις στον κεντρικό New South Head Road, ο οποίος έχει πεζοδρόμιο και κυρίως είναι κατηφορικός...

Ο Bayview Hill Road, όπου και καταλαβαίνεις ότι την έκατσες ​

Από εδώ, ο πρώτος δρόμος που βγάζει στην φαρδιά παραλία στον Rose Bay είναι η Caledonian. Σε αυτό το ύψος, στα τριγύρω στενάκια, υπάρχουν ένα σωρό φαγάδικα, οπότε κανείς μπορεί να κάτσει για φαγητό ή να πάρει κάτι στο χέρι.

Ο Rose Bay (πάνω) αποτέλεσε "αεροδρόμιο" του Σίδνεϊ για υδροπλάνα τις δεκαετίες '30 και '40​

Έχοντας πάει πλέον 5, έψαξα λίγο για φαγητό και τελικά κατέληξα στο Fish at the Bay, ένα take away με την τοπική λιχουδιά, fish and chips, τα οποία και καταβρόχθισα στην παραλία. Στην παραλία τελικά πρέπει να έκατσα γύρω στην 1 ώρα. Ο καιρός δεν τράβαγε για μπάνιο και ο περισσότερος κόσμος, όχι βέβαια πολύς, είχε αράξει στην αμμουδιά.

Όταν κάποια στιγμή αποφάσισα να γυρίσω πίσω, είπα να πάρω το λεωφορείο από τον κεντρικό New South Head Road, το οποίο θα περνούσε και κοντά από το ξενοδοχείο, μιας και τα δρομολόγια των φέρι αραίωναν όσο βράδιαζε. Τελικά, αφότου περίμενα κανένα μισάωρο σε μια παραδιπλανή στάση που ήταν κοντά στην αποβάθρα του φέρι, είδα το πλοιάριο να έρχεται και έτσι γύρισα στη Circular Quay δια θαλάσσης. Τελικά, όσο περισσότερο κυκλοφορούσα στην πόλη, τόσο πιο πολύ συνήθιζα την ιδέα της μετακίνησης με τα πλοιάρια, ένα μέσο που είναι σχεδόν άγνωστο στην Ευρώπη, τουλάχιστον για τις καθημερινές τακτικές μετακινήσεις.

Επιστρέφοντας πίσω στη Circular Quay​

Φτάνοντας στην πόλη, ύστερα από μια μικρή βόλτα στα μαγαζάκια του κέντρου, διαπίστωσα ότι είχε αρχίσει να κατεβαίνει ομίχλη. Μιας και δεν είχα δει την πόλη έτσι, είπα να κάτσω δίπλα από την Όπερα να χαζέψω λίγο το θέαμα, μιας και ο κόσμος είχε αρχίσει να σπάει.

Η βραδινή ομίχλη που είχε αρχίσει να κατεβαίνει στην πόλη​

Προσπαθώντας να τραβήξω κάποιες ακόμα φωτογραφίες, και ενώ είχε αρχίσει να λυσσομανάει ο αέρας, μου έφυγαν και τα χαρτιά με τις σημειώσεις και τους χάρτες των 2 τελευταίων ημερών στη θάλασσα... Σε κάποιο σημείο τα ρεύματα πήγαν να τα ξαναπλησιάσουν κοντά μου, αλλά πριν φτάσουν κοντά για να τα πιάσω έφυγαν στα ανοικτά... Τουλάχιστον, τα χαρτιά δεν τα χρειαζόμουν άλλο... Με αυτό το αστείο περιστατικό, έκλεισε το τριήμερο αυτό, που ήθελα να δω λίγο και τα προάστια της πόλης!


Σήμερα ολοκλήρωσα τη δυτική ακτή του South Head. Μια φωτογραφία της γέφυρας Parsley ήταν αυτή που με είχε πρωτοπαρακινήσει να δω τα προάστια αυτά. Αν δεν κάνω λάθος, ήταν η πρώτη φορά που διέσχιζα πεζός μια τέτοια γέφυρα. Την παραλία Shark περίμενα πώς και πώς να την δω, μιας και είχα διαβάσει ωραία σχόλια. Στα κτήρια που πέρασα δεν μπήκα, μιας και κύριος σκοπός για σήμερα ήταν να δω τις γειτονιές. Στις οποίες άνετα θα έμενα... Το ίδιο το Hermitage Foreshore Walk είναι ένα εύκολο μονοπάτι, το οποίο σε αντίθεση με τα υπόλοιπα που έκανα τις 3 τελευταίες μέρες μπορεί κάλλιστα να γίνει και στο κατακαλόκαιρο, μιας και είναι σκιερό. Πέρα από τις ίδιες τις βόλτες των 2 τελευταίων ημερών, επιβεβαίωσα και πόσο ωραίο ήταν το Doyle’s. Το ίδιο και το Fish at the Bay στον Rose Bay. Και το σημαντικότερο, ήμουν εξαιρετικά κωλόφαρδος όταν μου έφυγαν στη θάλασσα οι σημειώσεις και οι χάρτες την τελευταία μέρα, μιας και μόλις είχα ολοκληρώσει τη βόλτα στο South Head...

 

[Sassenach77]

Εμένα θα με ξετρέλαινε πιστεύω ένα road trip στην WA, ήδη 2 φορές το έχω αναβάλλει.

Την τρίτη καίγεσαι! Άντε να κάνεις κανένα οδικό στη χώρα να παίρνουμε ιδέες και εμείς οι όχι και τόσο θαλασσινοί

Οι δημοφιλείς παραλίες, όπως έμαθα (έχοντας κι εγώ την ίδια απορία), είναι "περιφραγμένες" με συρματόπλεγμα για προστασία των λουομένων από τους καρχαρίες. Όχι όπως αλλού, που είναι λίγο χύμα...
Επίσης, ο ναυαγοσώστης είναι κανόνας, ενώ πολλές φορές θα δεις και ελικόπτερα να πετούν από πάνω, επιτηρώντας τα νερά. Την πρώτη φορά που είχαμε πάει στη Bondi καλοκαίρι, είχαμε 2 που έκαναν όλη την ώρα κύκλους πάνω από τη θάλασσα. Και στο Σίδνεϊ και στη Νούσα έκανα μπάνιο στη θάλασσα κανονικά.

Δεν με παρηγορεί τίποτα απο αυτά, ούτε καν το συρματόπλεγμα.... Ο λευκός καρχαρίας είναι μεγάλο ζώο. Τι να τον κάνω μανούλα μου τον ναυαγοσώστη ή το ελικόπτερο; Έτσι και βρεθώ φάτσα κάρτα με λευκό καρχαρία ούτε ο καρχαρίας δεν θα προλάβει να με κάνει ζάφτι.. Θα έχω πάθει έμφραγμα στη στιγμή!

Αυτές είχαν κατασκευαστεί ακριβώς για να προστατεύουν τους λουόμενους τόσο από τους καρχαρίες, όσο και από τα κύματα (παρότι βλέπεις κύματα που σκάνε να μπαίνουν μέσα ).

Οι πισινούλες μου αρέσουν τώρα που τις ξανα βλέπω. Εκεί πολύ πιθανό να τολμούσα να μπω!

Φεύγοντας από το Vaucluse House, σχεδίαζα να κατευθυνόμουν προς την παραλία Shark.

Αλήθεια τώρα; Ονόμασαν τη παραλία "καρχαρία"; Τα θέλει ο ποπός τους...


Πέρα απο τα "φιλαράκια" μου τους καρχαρίες και όλη την υπόλοιπη άκρως επικίνδυνη πανίδα που έχω υπ 'οψιν μου οτι έχει η χώρα, και δεν είναι η μόνη χώρα σε αυτόν τον πλανήτη με αυτό το "θεματάκι", η φύση της πρέπει να είναι εκπληκτική! Ειδικά η ενδοχώρα πρέπει να δίνει μαγικές εικόνες...

ΥΓ. Να ξέρεις οτι προτιμώ την Ισλανδία με τα προβατάκια της! Θα έσκαγα αν δε το έλεγα