Αυστραλία Σίδνεϊ - Νούσα - Μπρισμπέιν : Βγαίνοντας από το Μάρσιπο

[Nikos1986]

Αααχ..."που να βρω μια να σου μοιαζει" τραγουδάει η θάλασσα της Αυστραλίας για τη θάλασσα της Ελλάδας!
Κατά τα άλλα ταξίδι σούπερ βέβαια!

Σε ευχαριστώ πολύ!

Χαχα Έλα, δεν είναι τόσο τραγικές οι θάλασσες εκεί. Εμείς εδώ είμαστε προστατευμένοι σε μία κλειστή θάλασσα, εκεί περιστοιχίζονται από 3 ωκεανούς. Εκτός από τα βόρεια (που εκεί έχουν άλλα θέματα) και όπου έχει προστατευτικό ύφαλο, ναι η θάλασσα εκεί δεν είναι για πλατσούρισμα

Στους υφάλους πάντως αλλάζει το πράγμα.

Δεν είναι όλα κακά πάντως. Όλες οι παραλίες που έχω πάει είναι ελεύθερες, χωρίς είσοδο, χωρίς ξαπλώστρες, χωρίς ελάχιστη κατανάλωση. Ούτε η Bondi, και κυρίως η South Bank του Μπρισμπέιν, δεν υπήρχε περίπτωση να τις έβρισκες δωρεάν εδώ εν έτει 2026.

Μια ακόμα ωραία καλογραμμένη ιστορία.
Σε ευχαριστώ που μοιράζεσαι μαζί μας αυτό το ενδιαφέρον ταξίδι σου!

Σε ευχαριστώ πολύ για τα ωραία λόγια. Σιγά σιγά πρέπει να αρχίσουμε να ανακαλύπτουμε τη χώρα...

 

[Nikos1986]

9. Εξερεύνηση της Sunshine Coast (Μέρος 2)

Τις προηγούμενες 2,5 μέρες είχα ξεκινήσει να κάνω κάποιες κοντινές βόλτες στη Noosa. Πλέον, για τις 2 επόμενες μέρες που είχα διαθέσιμες εδώ, μιας και είχα το αυτοκίνητο, θα έκανα κάποιες πιο μακρινές αποδράσεις στη Sunshine Coast.


Ημέρα 9

Χθες είχε σκάσει πρώτη φορά ήλιος, σήμερα ήταν ακόμη καλύτερα: ανέφελος ουρανός! Όσο πήγαινε καλυτέρευε... Έχοντας αναβληθεί για 2 φορές, σήμερα τελικά θα επισκεπτόμουν τον Australia Zoo.

Ο ζωολογικός αυτός κήπος, θεωρείται από τους καλύτερους στη χώρα. Ιδρύθηκε το 1970 από τον Steve Irwin (τον πραγματικό "κροκοδειλάκια") και βρίσκεται περίπου 60 km νότια της Noosa. Ο ζωολογικός κήπος αυτός περιλαμβάνει κυρίως ενδημικά είδη της χώρας, όπως καγκουρό, κοάλα, γουάλαμπι (μοιάζουνε με μικρά καγκουρό) και καζουάρους (μοιάζουν με στρουθοκαμήλους).

Πέρα από την μέρα που είχα νοικιάσει το αυτοκίνητο και πήγαινα προς το ξενοδοχείο, σήμερα θα ήταν η πρώτη μέρα που θα έκανα οδική εκδρομή οδηγώντας ανάποδα. Τελικά, παρότι ταξιδεύοντας solo, η οδήγηση ανάποδα δεν με δυσκόλεψε όσο φανταζόμουν στην αρχή. Το μόνο κακό ήταν ότι δεν μπορούσα να πάρω εύκολα φωτογραφίες από τη διαδρομή. Άντε 1-2 στην εθνική, όποτε είχε ευθεία.

Πηγαίνοντας στον Australia Zoo από την Εθνική​

Φτάνοντας εκεί, είδα κάμποσα ζώα τα οποία είχα ξαναδεί, όπως ο δράκος του Κομόντο και ο Αλιγάτορας.

Ο δράκος του Κομόντο από τη γειτονική Ινδονησία (πάνω) και μια λίμνη με τον αλιγάτορα (κάτω)​

Ένα είδος μικρόσωμου αγριόσκυλου της Αυστραλίας, είναι το ντίνγκο. Πρόκειται για αγριόσκυλα τα οποία εισήχθησαν στη χώρα από τους Αβορίγινες πριν από 3.500 χρόνια και λόγω της γεωγραφικής τους απομόνωσης βρίσκονται πιο κοντά στους λύκους απ’ότι στους σημερινούς κατοικίδιους σκύλους. Για παράδειγμα δεν γαυγίζουν, αλλά επικοινωνούν μέσω ουρλιαχτών, όπως οι λύκοι. Τα ζώα αυτά συνήθως είναι συνήθως άσπρο – κανελί και σπανιότερα μαύρο, φτάνουν σε μήκος το 1,30 m και ύψος το 0,6 m, ενώ το βάρος ενός ενήλικου φτάνει τα 15 κιλά. Αν και είναι αγελαία, συνήθως αποφεύγουν τους ανθρώπους και οι όποιες επιθέσεις έχουν γίνει συνήθως σε απόπειρα ταΐσματός τους.

Τα ντίνγκο, ένα είδος αγριόσκυλου​

Ένα άλλο μικρόσωμο ενδημικό ζώο, είναι ο διάβολος της Τασμανίας. Σε αντίθεση με τον Ταζ από τα Looney Tunes, το ζώο αυτό δεν ζει μόνο στην Τασμανία αλλά ούτε και περιστρέφεται. Κάποτε το μαρσιποφόρο ζούσε σε μεγάλο μέρος της "ηπειρωτικής" Αυστραλίας, όμως η εισαγωγή των ντίνγκο σχεδόν έχει αφανίσει τον πληθυσμό τους από εκεί και τον έχει περιορίσει στη νησιωτική πολιτεία. Τα ζώα είναι μαύρα με χαρακτηριστικές άσπρες "τούφες" που τα ταυτοποιούν. Η πολύ αδύναμη όρασή τους αντισταθμίζεται από την εξαιρετικά ευαίσθητη όσφρηση. Επίσης, έχουν πολύ ισχυρό δάγκωμα, συγκρίσιμο με αυτό της ύαινας, ικανό να σπάσει κόκκαλο. Δυστυχώς πλέον, ο πληθυσμός τους απειλείται με εξαφάνιση, όχι λόγω της ανθρώπινης παρέμβασης ή των ντίνγκο, αλλά λόγω ενός μεταδοτικού είδους θανατηφόρου καρκίνου.

Ο διάβολος της Τασμανίας, ένα Αυστραλιανό μαρσιποφόρο​

Ένα άλλο χαριτωμένο ζωάκι που δεν είχα ξαναδεί και περίμενα να το δω και από κοντά, ήταν ο τάπιρος. Το φυτοφάγο θηλαστικό μοιάζει κάπως με γουρούνι, με το πρόσωπό τους να κάνει μια μικρή προεξοχή σαν προβοσκίδα. Τα ζώα αυτά φτάνουν το 1 m σε ύψος, αλλά αυτό που είδαμε προφανώς ήταν μικρό.

Ο ταπίρος, ένα ζωάκι που ανυπομονούσα πολύ να δω​

Πέρα από τα έγκλειστα ζώα, οι υπάλληλοι του ζωολογικού κήπου πραγματοποιούσαν και ζωντανές επιδείξεις: δύο από αυτές τις παρακολούθησα. Στο αμφιθέατρο Crocoseum οι υπάλληλοι έφερναν δίπλα στον κόσμο διάφορα φίδια, ενώ μετά πέταξαν πολύχρωμοι παπαγάλοι από τη μια εξέδρα στην άλλη και στο τέλος κατέληγαν στους εκπαιδευτές τους. Την αμηχανία του κόσμου μπροστά στα φίδια διαδέχθηκε ο ενθουσιασμός με τα πουλιά, όπως είναι φυσικό.

Στο Crocoseum είδαμε φίδια μαζί με τους εκπαιδευτές τους

Οι πτήσεις των παπαγάλων ήταν κάτι που ενθουσίαζε τον κόσμο, κάθε φορά που πετούσαν από το ένα διάζωμα στο απέναντι ​

Το αποκορύφωμα της επίδειξης, ήταν το τάισμα των κροκοδείλων. Τα ερπετά εμφανίστηκαν στις λιμνούλες του αμφιθεάτρου από τα νότια. Στην αρχή, βλέποντας τους εκπαιδευτές μέσα στις ίδιες λίμνες με τα ζώα, είναι αλήθεια ότι σου κοβόταν η ανάσα. Οι άνθρωποι κρατούσαν νομίζω κοτόπουλα για το τάισμα. Παρότι οι κροκόδειλοι κινιόντουσαν πολύ αργά μέσα στο νερό, όταν ο εκπαιδευτής πλατσούριζε με τα χέρια στο νερό ήταν σαν να τους γυρνούσε τον διακόπτη. Οι νωχελικοί κροκόδειλοι γινόντουσαν πολύ σβέλτοι για το μέγεθός τους και άρπαζαν ταχύτατα το φαγητό. Από τη μια θαύμαζες το θάρρος των εκπαιδευτών, από την άλλη λες ότι θα έχουν τις γνώσεις για να το κάνουν και να προλαμβάνουν πιθανές επικίνδυνες αντιδράσεις του ζώου πριν κινδυνέψουν οι ίδιοι. Συνολικά, το σόου του ταΐσματος διήρκησε γύρω στο μισάωρο.

Το τάισμα των κροκοδείλων, μην έχοντας ξαναδεί κάτι τέτοιο προηγουμένως, ήταν το αποκορύφωμα της επίσκεψης στον Australia Zoo​

Φεύγοντας ομολογουμένως πολύ εντυπωσιασμένος με αυτά που είδα στο Crocoseum, θα κατευθυνόμουν σε ένα άλλο δημοφιλές τμήμα του πάρκου, το Roo Heaven. Στο τμήμα αυτό βρίσκονται τα 2 πιο γνωστά μαρσιποφόρα της χώρας: το καγκουρό και το γουάλαμπι. Η διαφορά με άλλους ζωολογικούς κήπους που είχα ξαναδεί αυτά τα ζώα, ακόμη και με τον Taronga του Σίδνεϊ, ήταν ότι μπορούσες να μπεις κι εσύ στο μεγάλο αυτό περιφραγμένο χώρο και να περιπλανηθείς μαζί με τα ζώα. Υπήρχαν κάποια που έκοβαν βόλτα μόνα τους, αλλά τα περισσότερα ήταν συγκεντρωμένα μαζί και φαίνονταν εξοικειωμένα με την παρουσία του κόσμου. Το πιο εντυπωσιακό ήταν ότι μπορούσες να τα πλησιάσεις πάρα πολύ κοντά.

Το γουάλαμπι, ένα είδος μικρόσωμου καγκουρό

Κάποια από τα καγκουρό του ζωολογικού κήπου​

Πέρα από τα καγκουρό και τα γουάλαμπι, στο πάρκο υπήρχαν και κάμποσα κοάλα, το τρίτο ενδημικό μαρσιποφόρο.

Στο ζωολογικό κήπο υπήρχαν και μερικά κοάλα, το τρίτο μαρσιποφόρο της χώρας​

Ένας ακόμα χώρος του ζωολογικού κήπου ήταν αφιερωμένος στους δεινοσαύρους, περιλαμβάνοντας διάφορα εντυπωσιακά χρωματισμένα ομοιώματα. Όπως ήταν φυσικό, το τμήμα αυτό συγκέντρωνε και πολλά παιδάκια.

Τα ομοιώματα των δεινοσαύρων στο πάρκο​

Ένας άλλος μεγάλος χώρος περιελάμβανε κλουβιά ή μικρότερες δεξαμενές με φίδια. Η ενδοχώρα, αλλά και μερικές φορές και τα προάστια των πόλεων, αποτελούν σπίτι για πολλά είδη. Μεταξύ αυτών, υπήρχε η βασιλική κόμπρα και η οχιά. Άλλα δύο φίδια, ήταν το Αυστραλέζικο ταϊπάν, το οποίο έχει ταχύτατο δάγκωμα, καθώς και ο "συγγενής" του, το ταϊπάν της ενδοχώρας (κοινώς fierce snake), το οποίο έχει το πιο τοξικό δηλητήριο στον κόσμο: το δηλητήριο ενός δαγκώματος είναι ικανό να σκοτώσει 100 ενήλικες ανθρώπους.

Η κόμπρα (πάνω) και η οχιά (κάτω)

Το ταϊπάν (πάνω) και το fierce snake (κάτω)​

Πέρα από τα ζωντανά φίδια, στο τμήμα αυτό υπήρχε και ένας σκελετός ενός πύθωνα 5,8 m. Το φίδι αυτό δεν είναι δηλητηριώδες, αντίθετα δαγκώνει το θύμα του για να το ακινητοποιήσει και στη συνέχεια τυλίγεται και σφίγγεται γύρω του για να του προκαλέσει ασφυξία.

Ο σκελετός ενός πύθωνα​

Αν κάτι διαφοροποιούσε το συγκεκριμένο ζωολογικό κήπο από όσους είχα επισκεφθεί έως τότε, ήταν σίγουρα το σόου του ταΐσματος των κροκοδείλων και το γεγονός ότι μπορούσες να περιηγηθείς ελεύθερα στον τεράστιο χώρο που ήταν αφιερωμένος στα καγκουρό και στα γουάλαμπι.

Κατά τις 6 το απόγευμα, τελικά, γύρισα πίσω στη Noosaville. Στην επιστροφή άρχισε σιγά – σιγά να ψιχαλίζει, τελικά για κανένα πεντάλεπτο πρόλαβα να κάτσω στο GT’s για φαγητό πριν αρχίσει να ρίχνει καρεκλοπόδαρα για μια ακόμα φορά...


Εκμεταλλευόμενος τον καλό καιρό, σήμερα είχα κάνει την εκδρομή μέχρι τον Australia Zoo. Για το σόου του ταΐσματος και τα καγκουρό τα είπα ήδη, ένα άλλο στοιχείο που μου άρεσε στο πάρκο αυτό ήταν η εκτεταμένη πληροφόρηση για τα διάφορα ζώα. Τόσο για τη ζωή τους και διάφορα αξιοπερίεργα στοιχεία της συμπεριφοράς τους, όσο και τους κινδύνους που αντιμετωπίζουν, όπως για τον διάβολο της Τασμανίας.


Ημέρα 10

Σήμερα θα ήταν η τελευταία μέρα στη Noosa, και ύστερα από προτροπή του @Defkalion θα έκανα ένα κυκλικό road trip στο τμήμα Mapleton – Montville – Maleny. Γενικά, στην περιοχή που είναι γνωστή ως "Sunshine Coast Hinterlands" υπάρχουν πολλές ευκαιρίες για road trips και πεζοπορίες στα βουνά του ΝΑ Queensland.

Η διαδρομή που θα ακολουθούσα σήμερα, θα ήταν η παρακάτω.

Το road trip που θα έκανα σήμερα στη Sunshine Coast​

Και σήμερα είχε ξημερώσει με ήλιο, με την καλοκαιρία να συνεχιζόταν για όλη τη μέρα. Ύστερα από το πρωινό και πριν πάρω τους δρόμους έκανα μια ακόμα βόλτα στην παραλία της Noosaville, ανακαλύπτοντας κιόλας τον λόγο για τον οποίο την ονομάζουν Pelican Beach...

Η Pelican Beach και ο λόγος που πήρε αυτό το όνομα ​

Η διαδρομή από τη Noosaville μέχρι το Εθνικό Πάρκο των Καταρρακτών του Mapleton πήρε σχεδόν 1ώρα. Στο πάρκο έχουν δημιουργηθεί 3 πεζοπορικές διαδρομές, από τις οποίες θα έκανα τη συντομότερη (Wompoo Circuit), καθώς η μέρα σήμερα θα ήταν φορτωμένη.

Χάρτης με τα 3 διαθέσιμα μονοπάτια του Mapleton Falls National Park​

Κοντά στο χώρο στάθμευσης του πάρκου, βρίσκεται ένα viewpoint, το οποίο έχει εντυπωσιακή θέα στην κοιλάδα Obi Obi, αλλά όχι και στον καταρράκτη Mapleton, ύψους 120 m, ο οποίο χύνεται κάτω στην βάση της κοιλάδας.

Η κοιλάδα Obi Obi (πάνω) και ό,τι φαίνεται από τον καταρράκτη Mapleton (μέση & κάτω)​

Πίσω από το πάρκινγκ, ξεκινά το Wompoo Circuit, ένα κυκλικό μονοπάτι 1,5 km. Εγώ ξεκίνησα να το περπατάω αριστερόστροφα, μπαίνοντας με τη μια σε ένα δάσος από ενδημικούς φοίνικες piccabeen, οι οποίοι έτριζαν από το αεράκι. Από την άλλη, η κομοστέγη έκοβε το φως, δίνοντας την εντύπωση πως είχε πάει απόγευμα. Το μεγαλύτερο τμήμα του μονοπατιού ήταν χωμάτινο μονοπάτι, ενώ ανά σημεία υπήρχαν και "γέφυρες" από σανίδες.

Το Wompoo Circuit, το κυκλικό μονοπάτι που επέλεξα να περπατήσω​

Από μια διχάλα ξεκινούσε και ο Great Walk, τμήμα ενός ακόμη μεγαλύτερου μονοπατιού της Sunshine Coast. Εκεί έμπαινες πιο βαθιά στο δάσος, βλέποντας μεγαλύτερη ποικιλία δέντρων, ακόμη και "στραγγαλιστές" ficus watkinsiana. Αυτά τα ενδημικά είδη φίκου, στην προσπάθειά τους να φτάσουν στη κομοστέγη για ηλιακό φως, κυριολεκτικά στραγγαλίζουν το δέντρο – ξενιστή, εμποδίζοντας τη ροή θρεπτικών συστατικών στον κορμό του, οδηγώντας το στο θάνατο.

Τμήματα του Great Walk​

Μέσω του Great Walk, έφτανες στο Peregrine Lookout, επίσης με ωραία θέα στην κοιλάδα Obi Obi.

Η εντυπωσιακή θέα της κοιλάδας Obi Obi, από το Peregrine Lookout​

Στο πάρκο των καταρρακτών έκατσα γύρω στη μια ώρα. Τελικά από εκεί πάνω δεν μπορούσες να έχεις θέα στον ίδιο τον καταρράκτη, αλλά η βόλτα στο δάσος ήταν ωραία, αν και ανά τμήματα λίγο απόκοσμη με τους ήχους από τα τριξίματα των κορμών στην αρχή της διαδρομής.

Ύστερα από 1 ώρα από το Mapleton, βρίσκεται το Montville. Μιας και είχα αρχίσει να πεινάω θα καθόμουν αρχικά εκεί για φαγητό και ύστερα θα συνέχιζα τη βόλτα μου. Η διαδρομή μέχρι εκεί, συνέχιζε να είναι μέσα στο πράσινο.

Η διαδρομή μέχρι το Montville ήταν γραφική, ανά τμήματα μέσα στο πράσινο​

Στο Montville έκατσα για φαγητό στο πολύ ωραίο Montville Cafe Bar & Grill, η αρχιτεκτονική του οποίου θύμιζε λίγο τα ξύλινα σπιτάκια της Αλσατίας. Ενώ στην αρχή ήμουν μόνος στη μικρή αυλή, μετά από λίγο ήρθε και ένα ακόμα ζευγάρι, όπου ο άντρας είχε γενέθλια εκείνη τη μέρα. Τελικά, πιάνοντας την κουβέντα στα Αγγλικά, μου είπαν έρχονταν από τη Μελβούρνη και θα συνέχιζαν έως τη Noosa για διακοπές. Την επισκέπτονταν πρώτη φορά, οπότε ρωτούσαν για τις εντυπώσεις μου από τις μέρες που είχα περάσει εκεί.

Το αστείο της υπόθεσης ήταν όταν με ρώτησαν από πού είμαι και ήρθα διακοπές εδώ και τους απαντάω ότι ήμουν από την Ελλάδα. Τελικά, ο άντρας ήταν Ελληνοαυστραλός, ενώ και η κοπέλα μιλούσε τη γλώσσα! Έτσι, πιάσαμε πλέον την κουβέντα στα Ελληνικά. Παρεμπιπτόντως, όλως περιέργως, σε αντίθεση με το πρώτο μου ταξίδι στη χώρα όπου άκουγα Ελληνικά καθημερινά, αυτή τη φορά είχα ακούσει μόνο από την υπάλληλο του immigration στο αεροδρόμιο του Σίδνεϊ. Και να που τα άκουγα ξανά στο Montville!

Ύστερα από μια μικρή βόλτα στην κωμόπολη, συνέχισα προς τα νότια, προς το Gerrard Lookout.

Το Montville Bar & Grill (πάνω & μέση) και ο κεντρικός δρόμος του Montville (κάτω)​

Το Gerrard Lookout βρίσκεται γύρω στα 10 λεπτά από το Montville. Πρόκειται για μια εξέδρα παρατήρησης με πανοραμική θέα στην ακτή της Sunshine Coast. Τόσο η ίδια η θέα, όσο και η άνετη οδήγηση μέχρι εκεί ήταν μια απόλαυση!

Από το Gerrard Lookout υπάρχει ανεμπόδιστη θέα προς τα ανατολικά, ενώ και η οδήγηση ως εκεί είναι απόλαυση​

Κοντεύοντας πλέον 5, συνέχισα για την επόμενη στάση, που θα ήταν ίσως το highlight της μέρας: το Mary Cairncross Scenic Reserve. Από το Discovery Center υπάρχει εντυπωσιακή θέα προς τα Glass House Mountains στα νότια. Αυτές οι 13 ηφαιστειογενείς κορυφές, ύψους από 100 έως 550 μέτρων, ορθώνονται "ξέμπαρκες" από την κατά τα άλλα επίπεδη πεδιάδα στην οποία βρίσκονται. Οι λόφοι αυτοί, δημιουργήθηκαν πριν από 27 εκατομμύρια χρόνια από την ηφαιστειακή δραστηριότητα στην περιοχή, ενώ πήραν την σημερινή τους μορφή ως αποτέλεσμα της διάβρωσης από τον αέρα και τη βροχή με τα χρόνια. Η ονομασία αυτή, δόθηκε στους λόφους από τον εξερευνητή James Cook το 1770, καθώς το περίγραμμά τους του θύμιζε τους φούρνους κατασκευής γυαλιού στην Αγγλία. Οι φούρνοι αυτοί, στην καθομιλουμένη της εποχής, ονομάζονταν "glass houses".

Τα Glass House Mountains, από το Κέντρο Επισκεπτών του Mary Cairncross Scenic Reserve​

Το θέαμα από τις πλατφόρμες του Mary Cairncross ήταν εντυπωσιακό, αν και έμεινε μια πικρία που δεν θα προλάβαινα να πήγαινα για πεζοπορία στα ίδια τα Glass House Mountains, κάτι το οποίο θα ήθελα πολύ. Έτσι κι αλλιώς, όμως, το πρόγραμμα της μέρας ήταν ήδη φορτωμένο, ενώ και αύριο θα αναχωρούσα νωρίς για το Μπρισμπέιν.

Έχοντας κάτσει γύρω στο μισάωρο θαυμάζοντας την όμορφη θέα, είχε αρχίσει να σουρουπώνει και έτσι ξεκίνησα για τη Noosa. Πριν καλά – καλά ξεκινήσω, άντε 5 λεπτά μετά, είδα μια πινακίδα για κάτι καταρράκτες, τους Gardners Falls. Λίγο το ότι δεν είχα δει τον καταρράκτη στο Mapleton το πρωί, είπα να κάνω μια παράκαμψη για να επισκεφθώ αυτούς. Οι καταρράκτες βρίσκονταν γύρω στα 300 m από το πάρκινγκ, οπότε παρότι είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει θα τους προλάβαινα με φως εύκολα. Κατά μήκος του ποταμού σχηματίζονταν κάποιοι μικροί καταρράκτες με ύψος μέχρι 3-4 μέτρα. Επίσης, όλως περιέργως, για ποτάμι τα νερά ήταν σχετικά ζεστά.

Το ποτάμι (πάνω), κάποιοι μικρότεροι καταρράκτες (μέση) και ο κύριος καταρράκτης Gardners Fall (κάτω)​

Κατά τις 6 τελικά ξεκίνησα για την επιστροφή στη Noosa. Ύστερα από το φαγητό θα έπρεπε να ετοίμαζα τα πράγματα, καθώς αύριο το πρωί θα έπρεπε να επέστρεφα το αυτοκίνητο στη Noosa και να έπαιρνα το Greyhound (βλ. ΚΤΕΛ) για να κατέβαινα στο Μπρισπέιν.


Αν και η σημερινή μέρα είχε το περισσότερο τρέξιμο στη Noosa, ήταν γεμάτη με πάρα πολλές εικόνες. Μπορεί να μην πρόλαβα την πεζοπορική διαδρομή ανάμεσα στα Glass House Mountains, αλλά και πάλι με τον όγκο αυτών που πρόλαβα να δω θα έπρεπε να ήμουν ευχαριστημένος!


Ημέρα 11 [αρχή]

Σήμερα θα κατέβαινα με Greyhound από τη Noosa Heads στο Μπρισμπέιν. Το καλό ήταν ότι από το γραφείο της Budget μπορούσα εύκολα με λεωφορείο να πάω στην αφετηρία των Greyhound. Παρότι για τα γραφεία της Budget μου είχαν δώσει μια διεύθυνση κοντά στο Ocean Breeze Resort, από εκεί είχα περάσει 2-3 φορές αλλά δεν είχα προσέξει τα γραφεία τους. Τελικά, αποδείχθηκε ότι ήταν απλά ένα μικρό γραφειάκι το οποίο εξυπηρετούσε και την Avis, ενώ δεν υπήρχε ξεχωριστό πάρκινγκ για να αφήσουμε τα αυτοκίνητα. Υπήρχε απέναντι ένα μεγάλο δημοτικό πάρκινγκ, το οποίο (όπως όλες τις φορές), ήταν ασφυκτικά γεμάτο. Ύστερα από κανένα 20λεπτο κάνοντας γύρες, τελικά ελευθερώθηκε μια θέση και μπόρεσα να αφήσω το αυτοκίνητο και να πάω για το check out.

Από τη στάση απέναντι από τη Budget πέρασε σύντομα το λεωφορείο που θα με κατέβαζε στην αφετηρία των Greyhound, απ’όπου θα πήγαινα γραμμή στο Μπρισμπέιν. Το ταξίδι ως εκεί θα έπαιρνε γύρω στις 2 ώρες. Το πήγαινε, είτε με το ΚΤΕΛ είτε με το αεροπλάνο θα ερχόταν μια ή άλλη τελικά, καθώς οδικώς θα γλίτωνα τη μετάβαση στο Μουρίτσντορ, τις καθυστερήσεις και τους ελέγχους στα αεροδρόμια. Η διαδρομή ήταν ωραία, περνώντας ανά διαστήματα και από παραθαλάσσια τμήματα, οπότε δεν θα βαριόσουν καθόλου μέχρι την άφιξή μας!


Στη Noosa έμεινα 5 μέρες. Η αλήθεια ήταν ότι έριξα λίγο ρυθμούς σε σχέση με το Σίδνεϊ, με ουσιαστικό τρέξιμο την τελευταία μέρα, κάνοντας και μερικά μπάνια στη θάλασσα. Η περιοχή έχει πολύ ζουμί, με πάρα πολλά χωριουδάκια και κωμοπόλεις γύρω από τη Noosa, την οποία και λάτρεψα. Άνετα θα καθόμουν τις διπλάσιες μέρες εκεί. Και το GT’s που ήταν δίπλα στο ξενοδοχείο, αποδείχθηκε τελικά διαμαντάκι. Οι μετακινήσεις με τα πλοιάρια είχαν πλάκα, δεν είχα ξαναεπισκεφθεί μέρος που το βασικό μέσο μεταφοράς να ήταν αυτό! Άντε βάλε και το Σίδνεϊ, αλλά εκεί είχε και το μετρό. Επιπλέον, και η οδήγηση αριστερά δεν ήταν τόσο δύσκολη όσο τη φανταζόμουν πριν το ταξίδι.

Από τα μέρη που γύρισα, αποκόμισα τόσες πολλές εικόνες που θα ήταν δύσκολο να αφήσω κάποια έξω. Το Noosa Heads ήταν ζωντανό προάστιο με ό,τι ήθελες, αν και για τη διαμονή ξανά θα επέλεγα την πιο ήσυχη Noosaville. Ο Australia Zoo είναι ίσως το κορυφαίο τεχνητό (πώς να το έλεγα, σε αντιδιαστολή με τα "φυσικά", αλλά και με τα ζώα που περιλαμβάνει) αξιοθέατο της περιοχής. Από την τελευταία μέρα δύσκολα θα άφηνα κάτι εκτός. Αυτό που θα ήθελα ήταν μια ακόμα μέρα για να περπατούσα και από κοντά τα Glass House Mountains. Θυμάμαι ότι κατά το σχεδιασμό του ταξιδιού είχα προσπαθήσει πολύ στο να καταλήξω στα μέρη που θα επισκεπτόμουν: παρότι η μέρα του road trip βγήκε γεμάτη, τα μέρη που θα μπορούσε να επισκεφθεί κανείς ήταν πάρα πολλά στην περιοχή γύρω από τη Noosa...

 

[Nikos1986]

10. Εξερεύνηση του Μπρισμπέιν (Μέρος 1)

Το Μπρισμπέιν θα ήταν ο τρίτος κύριος προορισμός του ταξιδιού. Στην πόλη θα έμενα 6 μέρες. Αρχικά σκεφτόμουν να το συνδύαζα και με το απέναντι North Stradbroke Island, στο οποίο αρχικά είχα κλείσει και 1 – 2 διανυκτερεύσεις. Όταν στην πορεία έμαθα για τους αγώνες αυτοκινήτων στη Gold Coast, την πολύ εύκολη πρόσβαση και τα προσιτά εισιτήρια, άλλαξα τα σχέδια και επέλεξα να μείνω όλες τις μέρες στο Μπρισμπέιν και να δω τους αγώνες στα πλαίσια μιας ημερήσιας εκδρομής.

Το ξενοδοχείο που είχα κλείσει, ήταν το Meriton, πολύ κοντά στο σταθμό των Greyhound και του τρένου για το αεροδρόμιο, καθώς και στο δημαρχείο της πόλης. Ήταν κανένα δεκάλεπτο περπάτημα από τα περισσότερα αξιοθέατα της πόλης, αλλά αυτό δεν θα ήταν ιδιαίτερο πρόβλημα για όσες μέρες θα ήμουν εκεί.


Ημέρα 11 [συνέχεια]

Ύστερα από το check in, θα ξεκινούσα μια πρώτη, περισσότερο αναγνωριστική, βόλτα στην πόλη. Κυρίως ήθελα να δω λίγο την Central Business District (CBD), αμερικανιστί "downtown".

Δύο κοντινά στο ξενοδοχείο αξιοθέατα, ήταν η Albert Street Unity Church και το Δημαρχείο της πόλης. Την Albert Street Unity Church δεν την είχα προσέξει κατά την προετοιμασία του ταξιδιού. Φτάνοντας σταματώντας εκεί καθ’οδόν για το δημαρχείο, δεν μπορούσε παρά να μου κάνει εντύπωση η αντίθεση της εκκλησίας από τούβλο και ασβεστόλιθο με τους γυάλινους ουρανοξύστες τριγύρω της. Η εκκλησία Βικτωριανού Νεογοτθικού ρυθμού χτίστηκε το 1889 και από το 1992 έχει ενταχθεί στη λίστα μνημείων κληρονομιάς της πολιτείας.

Η Albert Street Unity Church, η οποία βρίσκεται σε μεγάλη αντίθεση αρχιτεκτονικά με τους γυάλινους ουρανοξύστες που την περιβάλλουν​

Στην πλατεία που βρίσκεται απέναντι από την εκκλησία, βρίσκεται το δημαρχείο της πόλης. Το κτήριο κατασκευάστηκε το ’30, ενώ την περίοδο 2010 – 3 είχε κλείσει για την επιδιόρθωση σοβαρών κακοτεχνιών που είχαν εντοπιστεί λίγα χρόνια νωρίτερα. Δυστυχώς στην πλατεία μπροστά γίνονταν εργασίες και υπήρχαν πολλά παραπετάσματα, οπότε δεν υπήρχαν και πολλές δυνατότητες για κάποια καλή φωτογραφία ανφάς...

Η καλύτερη φωτογραφία που μπόρεσα να πάρω από το δημαρχείο σήμερα ​

Μιας και πλέον όλα τα υπόλοιπα μέρη που θα ήθελα να γυρίσω βρίσκονταν στα ΝΑ, έκανα μια μικρή παράκαμψη προς τα Β για να δω ένα ξέμπαρκο αξιοθέατο που ήθελα πολύ: τον Old Windmill. Ο μύλος αυτός, κατασκευασμένος το 1828, αποτελεί το παλαιότερο κτίσμα του Queensland. Παρότι ο μύλος χρησιμοποιήθηκε μέχρι το 1845 για το άλεσμα σιταριού, η χρήση του συνεχίστηκε και πολύ αργότερα και για άλλους σκοπούς. Μεταξύ άλλων, χρησιμοποιήθηκε ως σταθμός επικοινωνιών την εποχή του τηλέγραφου, καθώς και πλατφόρμα παρατήρησης της πυροσβεστικής. Επίσης, μέχρι το 1866 μια μπάλα έπεφτε καθημερινά στις 13:00 από την κορυφή του μύλου, ώστε οι κάτοικοι της πόλης να συγχρονίζουν τα ρολόγια τους, μια παράδοση που συνεχίστηκε έως το 1894 οπότε και η ώρα άρχισε να καθορίζεται από έναν κανονιοβολισμό που αντηχούσε στην πόλη. Επίσης, από την κορυφή του μύλου εκπέμφθηκε πειραματικά το πρώτο τηλεοπτικό σήμα στην πολιτεία, το 1934. Ο μύλος αυτός βρίσκεται στην κορυφή του πάρκου Wickham, ενός όμορφου αλλά ανηφορικού πάρκου. Πέρα από τον ίδιο το μύλο, με εντυπωσίασαν οι ανθισμένες μωβ ζακαράντες, ένα δέντρο που δεν είχα ξαναδεί μέχρι τότε.

Ο Old Windmill (πάνω) και το πάρκο Wickham (κάτω), με τις εντυπωσιακές ανθισμένες μωβ ζακαράντες​

Κοντεύοντας πλέον 5 και ψιλοπεινώντας, θα κατευθυνόμουν πια προς τους δύο κεντρικούς εμπορικούς δρόμους της πόλης. Οι Albert και Queen Streets είναι 2 δρόμοι, με πολλά καταστήματα και φαγάδικα, τους οποίους θα περπατούσα κάμποσες φορές σε αυτές τις ημέρες. Κάνοντας μια παρένθεση, στη CBD του Μπρισμπέιν οι περισσότεροι δρόμοι έχουν ονοματοδοτηθεί προς τιμήν της Βρετανικής βασιλικής οικογένειας. Οι δρόμοι με προσανατολισμό ΒΔ – ΝΑ έχουν ονόματα βασιλιάδων και πριγκίπων, ενώ οι δρόμοι με προσανατολισμό ΝΔ – ΒΑ έχουν ονόματα βασιλισσών και πριγκιπισσών. Κλείνοντας την παρένθεση, λίγο πριν φτάσω στη Queen Street άρχισε να βρέχει, οπότε πρόλαβα το μπουγέλωμα. Κάτι που μου έκανε εντύπωση εκεί, ήταν τα πλέξιγκλας που είχε πάνω από το κέντρο του πεζόδρομου, με το νερό που κυλούσε στο κέντρο να χύνεται σε ένα μικρό συντριβανάκι!

Η Queen Street, κεντρικός εμπορικός δρόμος της πόλης​

Πλέον, με γεμάτο στομάχι θα συνέχιζα προς την ANZAC Square. Πρόκειται για μια σχετικά μικρή πλατεία, στην οποία βρίσκονται διάφορα μνημεία προς τιμή των νεκρών της χώρας στους Παγκοσμίους Πολέμους. Στο ΒΔ άκρο της βρίσκεται το Ιερό της Μνήμης, στο κέντρο του οποίου καίει η άσβεστη φλόγα. Το Ιερό της Μνήμης είναι εμπνευσμένο από την αρχαιοελληνική κλασική αρχιτεκτονική και περιλαμβάνει 18 κίονες Δωρικού ρυθμού. Στο επιστήλιο είναι χαραγμένες τοποθεσίες ανά την υφήλιο στις οποίες πολέμησε η χώρα. Τα αποκαλυπτήρια του μνημείου έγιναν στις 11/11/1930, για τον εορτασμό της υπογραφής της ανακωχής του Α’ΠΠ, 12 χρόνια νωρίτερα.

Η ANZAC Square (πάνω) και μερικά από τα γλυπτά προς τιμή των νεκρών της χώρας κατά τους 2 παγκοσμίους πολέμους

Το Ιερό της Μνήμης, στο ΒΔ άκρο της πλατείας​

Κλείνοντας τη μέρα, θα ξεκινούσα να κατεβαίνω προς το ποτάμι για μια βόλτα στις όχθες του. Στη διαδρομή θα έκανα μια στάση και στον Καθεδρικό του Αγίου Στεφάνου, που αποτελεί τη βάση του Καθολικού Αρχιεπισκόπου. Η κατασκευή του Καθεδρικού ολοκληρώθηκε το 1874, ενώ από τότε έχουν γίνει διάφορες επεκτάσεις και τροποποιήσεις, κυρίως τις δεκαετίες του ’20 και του ’90. Το μικρό παρεκκλήσι δίπλα, είναι επίσης αφιερωμένο στον Άγιο Στέφανο. Προϋπήρχε του Καθεδρικού, με την πρώτη λειτουργία να γίνεται το 1850. Η πέτρινη εκκλησία αποτελούσε μέχρι το 1874 τον Καθεδρικό ναό του Μπρισμπέιν, ενώ για ένα διάστημα μετά την κατασκευή του νέου Καθεδρικού, λειτούργησε και σαν σχολείο.

Ο Καθεδρικός του Αγίου Στεφάνου στα αριστερά, με το παλαιότερο, ομώνυμο, παρεκκλήσι στα δεξιά​

Από τον Καθεδρικό έφυγα κατά τις 6, αφότου είχε αρχίσει να σουρουπώνει για τα καλά. Για το τέλος της μέρας θα ήθελα να έκανα μια βόλτα στον City Reach Boardwalk, ένα παραποτάμιο πεζόδρομο στην ανατολική όχθη της CBD. Η βόλτα εκεί ήταν πολύ όμορφη βραδιάτικα: από τη μια είχες τα κτήρια την πόλης και από την άλλη το ποτάμι με τις φωταγωγημένες γέφυρες! Πέρασα και για λίγο και απέναντι, στη South Bank, για να πάρω και μια γεύση για το τι θα έβλεπα αύριο, απέναντι από τη CBD...

Η βραδινή βόλτα στον City Reach Boardwalk​

Όπως πάντα σε μια καινούρια πόλη, η σημερινή βόλτα ήταν αναγνωριστική. Ο Old Windmill ήταν κάτι που ήθελα πολύ να έβλεπα, οι ζακαράντες που ήταν σε φουλ ανθοφορία ήταν κάτι που δεν το περίμενα. Και η βραδινή βόλτα δίπλα από το ποτάμι ήταν πολύ όμορφη με τη θέα της φωταγωγημένης πόλης, αν και είχε βγάλει λίγο την ψύχρα του όσο περνούσε η ώρα. Όσον αφορά τις Albert και Queen, εδώ μπορούσες να βρεις συγκεντρωμένα τα πάντα για να αγοράσεις. Σίγουρα θα τις τιμούσα ξανά και για βόλτα και για φαγητό και για ψώνια τις μέρες που θα βρισκόμουν εδώ!


Ημέρα 12

Σήμερα ξύπνησα ανυπόμονος να εξερευνούσα την South Bank. Πρόκειται για την όχθη που βρίσκεται απέναντι από τη ΝΔ όχθη της CBD. Όσο άχαρη φαίνεται αυτή η περιοχή της CBD με τους ουρανοξύστες, άλλο τόσο όμορφη θα ήταν η South Bank.

Στο τμήμα αυτό της πόλης βρίσκεται το μακρόστενο South Bank Parklands, το οποίο εκτείνεται από την Πολιτειακή Βιβλιοθήκη στα βόρεια μέχρι το Ναυτικό Μουσείο στα νότια. Πέρα από τους κήπους, την παραποτάμια διαδρομή, τα φαγάδικα και τα μουσεία, στο πάρκο αυτό βρίσκεται και μια τεχνητή λιμνούλα, η οποία με τις αμμουδερές ακτές της αποτελεί πόλο έλξης για οικογένειες με μικρά παιδιά.

Σήμερα σχεδίαζα να επισκεπτόμουν το Ναυτικό Μουσείο, στο νότιο άκρο του πάρκου. Ιδανικά θα ήθελα να πήγαινα ως εκεί με κάποιο από τα πλοιάρια που ανεβοκατεβαίνουν το ποτάμι, μιας και υπήρχαν βολικές αποβάθρες τόσο κοντά στο ξενοδοχείο όσο και κοντά στο μουσείο. Δυστυχώς όμως κάμποσες αποβάθρες ήταν κλειστές εκείνη την περίοδο λόγω αντιπλημμυρικών έργων.

Εν τέλει, κατάφερα να περάσω απέναντι μέσω της Kurilpa Bridge, ψάχνοντας για κάμποση ώρα να βρω πως θα ανέβαινα σε αυτή την πεζογέφυρα. Δυστυχώς τμήματα του Bicentennial Bikeway είχαν κλείσει και ο Μ3 είναι αυτοκινητόδρομος. Τέλος πάντων, με κάποιο τρόπο βγήκα στην Tank Street, την οποία ανέβηκα για να στρίψω πάλι πίσω στη γέφυρα που ξεκινούσε από εκεί. Δεν θα αναλωθώ περισσότερο σε αυτή τη διαδρομή, μόνο που βλέπω πάλι το Google Maps και θυμάμαι τη διαδρομή που έκανα στα στενά μέσα στη ζέστη της μέρας κουράζομαι...

Αντίθετα, το κατέβα στη South Bank ήταν ευχάριστο και ανά τμήματα σκιερό. Η βόλτα εκεί, κυρίως το απόγευμα που θα δρόσιζε, όπως θα διαπίστωνα θα ήταν πραγματική απόλαυση.

Η γέφυρα William Jolly από την γέφυρα Kurilpa (πάνω) και η CBD από το πάρκο Queen Elizabeth II (κάτω)​

Πάμε στο Queensland Maritime Museum. Το συγκεκριμένο Ναυτικό Μουσείο, αν και όχι ιδιαίτερα μεγάλο σε έκταση, ίσως είναι το καλύτερο που έχω επισκεφθεί! Στο κυρίως κτήριο περιλαμβάνει διάφορα εκθέματα, από το ξύλινο ομοίωμα του Bounty και το χρονικό της ανταρσίας μέχρι φάρους. Επίσης, θα δει κανείς όργανα ναυσιπλοΐας, όπως τον οκτάντα, τον εξάντα, αστρολάβους, τηλεσκόπια και το GPS. Πέρα από τα ίδια τα εκθέματα, αυτό που μου άρεσε περισσότερο ήταν η πολύ παραστατική περιγραφή της λειτουργίας τους.

Ομοιώματα των Bounty και Pandora, μαζί με το χρονικό της ανταρσίας

Διάφορα όργανα ναυσιπλοΐας

Ένας φάρος (πάνω) και η λειτουργία των φάρων ακετυλενίου (κάτω)​

Επίσης, περιγραφόταν η μεταφορά των αποίκων από τη Μεγάλη Βρετανία στις αποικίες του Κουίνσλαντ. Το ταξίδι το οποίο διαρκούσε 3 – 3,5 μήνες, γινόταν μέσω της Βραζιλίας, όπου λίγο νοτιότερα τα ιστιοπλοϊκά έμπαιναν στην πορεία των roaring 40s (ισχυρών δυτικών ανέμων περίπου στις 40º Νότια) και άλλαζαν πορεία προς τα ανατολικά διασχίζοντας το Νότιο Ατλαντικό και Νότιο Ινδικό, κατευθυνόμενα προς την Αυστραλία. Πλησιάζοντας εκεί, ανάλογα με τα (δεδομένα) κρούσματα ασθενειών στο πλοίο ακολουθούσε καραντίνα, παρατείνοντας κι άλλο το μακρύ ταξίδι.

Περιγραφή του ταξιδιού των αποίκων από τη "μαμά" Αγγλία (πάνω) και της καραντίνας που πιθανόν ακολουθούσε (κάτω)​

Έξω από το κτήριο του μουσείου, υπήρχαν 3 σκάφη: το HMAS Diamantina, το CLS2 Carpentaria και το Ella’s Pink Lady.

Το Diamantina ήταν φρεγάτα μήκους 90 m, η οποία καθελκύστηκε στις 27/4/1945, ενώ μαινόταν ο πόλεμος στον Ειρηνικό. Το πλοίο, επιχείρησε στο ΝΔ Ειρηνικό, κυρίως στη Θάλασσα των Σολομώντα. Μεταξύ Σεπτεμβρίου – Οκτωβρίου ’45, μετά τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι – οπότε και σταμάτησαν οι εχθροπραξίες, στο πλοίο υπογράφηκαν οι παραδόσεις των Ιαπώνων από διάφορα νησιά του Ειρηνικού (Bougainville, Nauru, Ocean που ήταν η τελευταία παράδοση δυνάμεων του Β’ΠΠ). Τη δεκαετία του ’60, το πλοίο μετατράπηκε σε ωκεανογραφικό, πριν αποσυρθεί από την ενεργό δράση το 1980.

Το εξωτερικό της φρεγάτας Diamantina​

Πάνω στο πλοίο, μπορείς να μάθεις την ιστορία του πλοίου στους διάφορους ρόλους που είχε αναλάβει. Τα δωμάτια του καπετάνιου και των αξιωματικών είναι ανοικτά, όπως και ο χώρος με τις αιώρες στις οποίες κοιμόντουσαν οι μέχρι και 50 απλοί ναύτες του πλοίου.

Οι εσωτερικοί χώροι του Diamantina, με τους ναύτες να κοιμούνται συνωστισμένοι στις αιώρες της τελευταίας φωτογραφίας

Το ιατρείο της φρεγάτας​

Επίσης, μπορούσες να κατέβεις στο μηχανοστάσιο.

Το μηχανοστάσιο του πλοίου

Το γυροσκόπιο του πλοίου (πάνω) και η αίθουσα επικοινωνιών (κάτω)​

Η εκτεθειμένη γέφυρα του πλοίου ήταν ξεχωριστή από το προστατευμένο "Wheel Room", στο οποίο βρίσκονταν η ρόδα του πηδαλίου και οι μοχλοί των μηχανών.

Το προστατευμένο "wheel room", από το οποίο οδηγούταν η φρεγάτα​

Επίσης, εξαιρετικά ενδιαφέρον ήταν το ραντάρ του πλοίου, και η επεξήγηση του τρόπου λειτουργίας του.

Το ραντάρ της φρεγάτας (πάνω), η ιστορία της ανάπτυξής του (μέση) και οι οθόνες των χειριστών (κάτω)​

Στη δεξαμενή, πίσω από το Diamantina, βρισκόταν το Carpentaria. Το συγκεκριμένο πλοίο, στο οποίο όμως δεν μπορούσες να ανέβεις πάνω, λειτουργούσε ως πλωτός φάρος από το 1917 έως το 1985, για τους ύπουλους υφάλους του κόλπου Καρπενταρία στη Βόρεια Αυστραλία.

Το μικρό Carpentaria, το οποίο λειτούργησε ως πλωτός φάρος στον ομώνυμο κόλπο της Αυστραλίας​

Το τρίτο πλοίο που βρισκόταν δίπλα από το κτήριο του μουσείου, ήταν το Ella’s Pink Lady. Για την εντυπωσιακή ιστορία του ιστιοφόρου μπορούσες να πληροφορηθείς στο μουσείο. Το 10μετρο σκάφος χρησιμοποιήθηκε το 2009, από την τότε 16χρονη Jessica Watson, για τον γύρω του κόσμου. Η κοπέλα ξεκινώντας από το Μπρισμπέιν, κατευθύνθηκε προς το Σίδνεϊ για να ξεκινήσει μόνη, non-stop και χωρίς βοήθεια τον γύρω του κόσμου. Το ταξίδι πραγματοποιήθηκε από τις 18/10/2009 – 15/5/2010: μέσα σε 210 μέρες διασχίζοντας 38.000 km. Παρότι πέρασε τον ισημερινό για 150 km, όπως όριζε ο κανονισμός, ο περίπλους δεν αναγνωρίστηκε επίσημα, καθώς έπρεπε να πλεύσει για άλλα 2.000 km ώστε το ταξίδι να θεωρηθεί περίπλους της Γης. Τι να πεις για τις τυπολατρίες, εντυπωσιάστηκα πολύ πάντως για την αποφασιστικότητα της...

Το Ella’s Pink Lady, με το οποίο το 2009 η 16χρονη τότε Jessica Watson έκανε μόνη της τον περίπλου της Γης​

Φεύγοντας από το Ναυτικό Μουσείο και έχοντας λυσσάξει στην πείνα, θα ξεκινούσα για το South Bank Parklands, στο οποίο υπάρχουν αρκετά φαγάδικα. Όμως, ξεκινώντας να επιστρέφω, έριξα μια ματιά και σε κάποια εστιατόρια δίπλα από το μουσείο, τα οποία όμως φαίνονταν φίσκα. Κάποια στιγμή έπεσε το μάτι μου σε ένα άδειο μεγάλο τραπέζι για 4 στο River Quay Fish. Λέω δεν έχω τίποτα να χάσω, πάω και ρωτάω αν έχουν τραπέζι για solo και με έβαλαν να κάτσω στο γεμάτο εστιατόριο στο μοναδικό τραπέζι για 4. Μου έκανε τόσο μεγάλη εντύπωση, δεδομένου ότι στην Ελλάδα σχεδόν σίγουρα θα έτρωγα πόρτα... Ένας ακόμη λόγος για τον οποίο έχω λατρέψει αυτή τη χώρα και τους ανθρώπους της! Παρεμπιπτόντως, πήρα Μπαραμούντι, ένα ψάρι που λάτρεψα σε αυτό το ταξίδι.

Το επόμενο δίωρο το πέρασα στο South Bank Parklands. Όπως έγραψα και πριν, το μακρόστενο πάρκο αυτό περιλαμβάνει μια τεχνητή λιμνούλα με αμμουδιά και κάμποσα εστιατόρια και καταστήματα με σουβενίρ. Είναι μια μικρή όαση στην πόλη, και συγκεντρώνει εξίσου νεολαία αλλά και οικογένειες με μικρά παιδιά. Πέρα από τη λιμνούλα, υπάρχουν οι Κήποι του Επίκουρου, προς τιμή της Σχολής του Έλληνα φιλόσοφου, και το Άγαλμα του Κομφούκιου.

Οι κήποι του Επίκουρου (πάνω) και το Άγαλμα του Κομφούκιου (κάτω)

Η Streets Beach στο South Bank Parklands

Η Stanley Street Plaza, γύρω από την οποία βρίσκονται κάμποσα φαγάδικα και καταστήματα με σουβενίρ​

Επίσης, δίπλα από τη δεντροφυτεμένη Clem Jones Promenade, η οποία είναι πολύ όμορφη για ένα απογευματινό χαλαρό περίπατο , βρίσκεται και ο ναός Kaohsiung Place. Ο ναός αυτός είναι αφιερωμένος στην πόλη Kaohsiung της Ταϊβάν, πόλη με την οποία έχει αδελφοποιηθεί το Μπρισμπέιν.

Η πολύ όμορφη, δενδροφυτεμένη, σκιερή, Clem Jones Promenade

Ο Ταϊβανέζικος Kaohsiung Place, δίπλα από την Clem Jones​

Στο πάρκο έκατσα μέχρι τις 6 – 7, όπου και πλέον είχε βραδιάσει κανονικά. Το Ναυτικό Μουσείο που επισκέφθηκα σήμερα ήταν από τα καλύτερα που έχω πάει: τα εκθέματα που είχε στο κυρίως κτήριο ήταν καλά, όμως η περιήγηση στο Diamantina μου άρεσε πάρα πολύ, όπως και η ιστορία της Watson. Το μεγάλο πάρκο στη South Bank είναι μια πολύ ευχάριστη σκιερή έκταση: ό,τι πρέπει για να κάνεις τη βόλτα σου, να κάτσεις για φαγητό, να κάνεις τα ψώνια σου ή αν έχεις έρθει με μαγιό και κανένα μπάνιο. Μου άρεσε και θα το επισκεπτόμουν και άλλες φορές, όσο θα έμενα στην πόλη. Όσο για σήμερα, θα έπρεπε να γυρίσω νωρίς στο ξενοδοχείο, να έκανα ένα μπάνιο και να έπεφτα νωρίς για ύπνο. Αύριο θα πήγαινα στο Surfers Paradise για τους αγώνες αυτοκινήτων, ένα event που παρόμοιο δεν είχα παρακολουθήσει μέχρι τότε και ανυπομονούσα να το δω (και να το ακούσω) από κοντά!

 

[Nikos1986]

11. Ο Αγώνας Supercars στη Gold Coast

Η σημερινή μέρα ήταν μια από αυτές που ανυπομονούσα περισσότερο να έρθει! Όπως είχα γράψει και στην εισαγωγή, κάποιες μέρες του Μπρισμπέιν αρχικά σκόπευα να τις αφιέρωνα διανυκτερεύοντας για 1 ή 2 μέρες στο North Stradbroke Island, ένα νησί κοντά στην πόλη. Η εκδρομή αυτή παρουσίαζε κάποιες δυσκολίες, καθώς τα διαθέσιμα δρομολόγια που έβρισκα δεν με βόλευαν ιδιαίτερα.

Κάποια στιγμή, τυχαία, έπεσε το μάτι μου στους αγώνες Supercars Boost Mobile Gold Coast 500, οι οποίοι θα πραγματοποιούνταν κοντά στο Μπρισμπέιν. Αυτούς τους αγώνες αυτοκινήτων δεν τους είχα ξανακούσει. Όμως, μιας και δεν είχα ξαναδεί από κοντά κάποιο αντίστοιχο event, είπα να το ψάξω λίγο παραπάνω για να δω αν άξιζε να το ενέτασσα στο πρόγραμμα. Τελικά, η μετάβαση στον χώρο του αγώνα ήταν πολύ εύκολη και τα εισιτήρια ήταν προσιτά, οπότε είπα να το δοκιμάσω.


Πριν την εξιστόρηση της μέρας, πάμε να δούμε κάποια διαδικαστικά, για όποιον θελήσει να πάει.

Ο αγώνας, όπως μαρτυρά το όνομά του, γίνεται στη Gold Coast, μια περιοχή του Κουίνσλαντ που εκτείνεται από το Μπρισμπέιν και νότια, μέχρι τα σύνορα Κουίνσλαντ – Νέας Νότιας Ουαλίας. Η περιοχή, με άτυπη πρωτεύουσα το Surfers Paradise, θυμίζει λίγο το Orlando της Φλόριντα: έχει συγκεντρωμένα διάφορα θεματικά πάρκα, μόνο που εδώ έχει και παραλίες.

Η πρόσβαση είναι πολύ εύκολη από το Μπρισμπέιν, με τρένο μέχρι τη στάση Helensvale και στη συνέχεια με τραμ μέχρι τη στάση Survers Paradise North. Με τα ΜΜΜ η διαδρομή διαρκεί 1,5 ώρα (ακόμα και το τραμ πήγαινε με 70 km/h). Επίσης, υπάρχει και αεροδρόμιο (OOL), για όσους έρχονται από πιο μακριά. Τα εισιτήρια του αγώνα δίνουν δωρεάν πρόσβαση στα ΜΜΜ για το πήγαινε – έλα από το Μπρισμπέιν τη μέρα του αγώνα (κανονικά το πήγαινε – έλα των ΜΜΜ κοστίζει γύρω στα 20 δολάρια), οπότε η δωρεάν μετακίνηση είναι ακόμα ένα δέλεαρ.

Την Παρασκευή γίνονται οι δοκιμές, ενώ το ΣΚ γίνεται ο κανονικός αγώνας. Ο κύριος αγώνας του ΣΚ διαρκεί περίπου 3 ώρες, από τις 15:00 έως τις 18:00, με τα αυτοκίνητα να τρέχουν 500 γύρους στο circuit. Η τελική κατάταξη καθορίζεται από τα αποτελέσματα των αγώνων και του Σαββάτου και της Κυριακής, οπότε και τις 2 μέρες έχει ανταγωνισμό και θέαμα. Οι αγώνες είχαν ακυρωθεί τα 2 προηγούμενα χρόνια (2020 & 2021) λόγω του κορονοϊού, οπότε οι ομάδες φέτος θα είχαν ένα ακόμα κίνητρο!

Όσον αφορά τις θέσεις και τα εισιτήρια, μπορείς να κάτσεις είτε χύμα γύρω από την πίστα (προφανώς στα σημεία που επιτρέπεται), είτε σε εξέδρες. Οι τιμές ήταν γύρω στα 100 δολάρια (~70 ευρώ) για όρθιος και γύρω στα 140 δολάρια (~100 ευρώ) για τις εξέδρες. Συνολικά, έχει 5 υπερυψωμένες επικλινείς εξέδρες γύρω από την πίστα και οι θέσεις εκεί δεν είναι αριθμημένες. Πας και κάθεσαι όπου βρεις, ενώ κατά τη διάρκεια του αγώνα αν θες αλλάζεις θέση. Οι εξέδρες αυτές έχουν καθίσματα, αλλά δεν έχουν κάποιο σκίαστρο. Τυχαία βρήκα μια εξέδρα σε καλό σημείο, που κοίταζε ανατολικά (οπότε είχα τον ήλιο πλάτη) και είχε και ένα δέντρο από πίσω, οπότε είχα και φυσική σκιά. Ήμουν πολύ τυχερός σε αυτό! Τέλος, είχε και κάποιες εξέδρες με σκίαστρο και αριθμημένες θέσεις, αλλά δεν θυμάμαι τιμές για αυτές.

Σχεδιάγραμμα της πίστας του αγώνα​

Σνακς, νερά κλπ μπορείς να αγοράσεις από διάφορες καντίνες. Αν ήταν κάτι που θα συμβούλευα όποιον πήγαινε εκεί να είχε μαζί του, θα ήταν το καπέλο. Επίσης πολλοί είχαν έρθει και με ομπρέλες, ενώ οι καντίνες πουλούσαν και αντηλιακά. Το καπέλο το θεωρώ απαραίτητο...



Πάμε λοιπόν στην περιγραφή της μέρας.


Ημέρα 13

Ύστερα από ένα καλό πρωινό, πήρα το τρένο και στη συνέχεια το τραμ για το Surfers Paradise. Μιας και έφτασα νωρίς, κατά τις 10, είπα να κατευθυνθώ πρώτα προς την φημισμένη παραλία η οποία βρίσκεται εκεί. Κάτασπρη λεπτή άμμος, ωραία κύματα και από πίσω οι ουρανοξύστες, οι οποίοι καλύπτονταν κάπως από τους θάμνους.

Η παραλία στο Surfers Paradise​

Μπαίνοντας στο χώρο του αγώνα κατά τις 11, άρχιζαν να τρέχουν κάποια "αγροτικά", να τα πούμε έτσι... Μαρσάροντας, αλλά και ξεκινώντας, οι μηχανές τους έκαναν σαν διάολοι, ήταν μια μικρή ιδέα του τι θα ακολουθούσε.

Κάποια pick-ups κατά την εκκίνηση​

Στη συνέχεια, κατευθύνθηκα σε μια από τις εξέδρες στις οποίες είχα τη δυνατότητα να κάτσω, με βάση το εισιτήριο που είχα. Αυτή είχε δίπλα και μια καντίνα, απ’όπου πήρα φαγητό και νερό, αλλά κοιτάζοντας δυτικά και έχοντας αρχίσει να έχω ντάλα τον ήλιο από πάνω, δεν θα την πάλευα όλο το μεσημέρι εκεί. Πάντως, για όσο έκατσα εκεί, είδα τους αλεξιπτωτιστές που έπεφταν από ένα Chinook που πετούσε από πάνω.

Πριν τον αγώνα είχαμε και αεροπορικές επιδείξεις​

Όσο περνούσε η ώρα, άρχισα να ψάχνω εναλλακτικές. Τελικά, βρήκα στο σχεδιάγραμμα μια άλλη εξέδρα, στην οποία θα δοκίμαζα την τύχη μου. Τελικά, έκανα την καλύτερη επιλογή. Βρήκα εξέδρα από την απέναντι πλευρά της πίστας, με θέση κιόλας στη σκιά ενός δέντρου. Είχα κάνει την καλύτερη επιλογή, οπότε πλέον περίμενα να αρχίσει ο αγώνας.

Στην αρχή πέρασαν από μπροστά κάποια αγωνιστικά, μάλλον για να δουν τη πίστα και να ζεστάνουν τα λάστιχα.

Τα αγωνιστικά που θα έτρεχαν, κατά το ζέσταμα​

Στη συνέχεια πέρασαν και κάποιες formula. Πρώτη φορά έβλεπα τέτοιες από κοντά!

Κάποια μονοθέσια που πέρασαν στην αρχή. Δεν είχα ξαναδεί τέτοια από κοντά​

Επίσης, πέρασαν και κάποιες Carrera.

Οι Carrera πέρασαν όλες μαζεμένες, δεν ξέρω γιατί ​

Ανάμεσα στα περάσματα των αυτοκινήτων, πετούσαν και ελικόπτερα από πάνω, ενώ υπήρχαν και κάποια παλιά αεροσκάφη που έκαναν ακροβατικά και χαμηλές διελεύσεις.

Μερικά από τα ελικόπτερα και αεροπλάνα που συνέχισαν να πετούν μέχρι να ξεκινήσει ο αγώνας​

Τελικά, ο κυρίως αγώνας ξεκίνησε κατά τις 3 παρά τέταρτο! Τα αυτοκίνητα, τα περισσότερα Holden και Mustang, όποτε περνούσαν από μπροστά έκαναν πολύ θόρυβο. Περισσότερο μου άρεσαν το μαύρο – πορτοκαλί και το μπλε με το λογότυπο Penrite: ειδικά το μαύρο – πορτοκαλί τερμάτισε τρίτο. Το μπλε αν θυμάμαι καλά βγήκε πέμπτο.

Μερικά στιγμιότυπα από τον αγώνα​

Από το θέαμα και τη φασαρία του αγώνα έμεινα πολύ εντυπωσιασμένος. Είδαμε και κάποιες προσπεράσεις, μιας και η εξέδρα μας βρισκόταν προς το τέλος μιας ευθείας και πριν από ένα μικρό ζιγκ – ζαγκ. Ήταν τέλεια και με τη σκιά, με ένα τρίωρο κάτω από τον ήλιο δεν θα το είχαμε ευχαριστηθεί τόσο.

Πλέον, έχοντας πάει 6 και αφότου τελείωσε ο αγώνας, είπα να κατευθυνθώ προς τη συναυλία που θα ξεκινούσε σε ένα νησάκι εκεί κοντά. Κάνοντας μια παρένθεση, το Surfers Paradise είναι χτισμένο στις εκβολές του ποταμού Nerang, σχηματίζοντας νησάκια και μικρά κανάλια στην πόλη. Προφανώς δεν είναι Βενετία, αλλά το υγρό στοιχείο κυριαρχεί και υπάρχουν και γέφυρες για τη μετακίνηση του κόσμου.

Μία από τις γέφυρες (πάνω) και κάποια από τα κανάλια, πίσω από την πίστα του αγώνα (μέση & κάτω)​

Λίγο πριν το χώρο της συναυλίας, υπήρχαν τα περίπτερα των κατασκευαστών και των χορηγών. Φυσικά δεν έχασα την ευκαιρία να δω από κοντά τα Mustangs. Τα συγκεκριμένα όμως που είχα μπροστά μου δεν είχαν τρέξει σήμερα. Στο μεταξύ, έκατσα και για μία πίτσα στα γρήγορα, μιας και ήθελα να πήγαινα και στη συναυλία μετά.

Όλα τα Mustangs παρατεταγμένα... Άλλο που δεν θέλαμε! ​

Στη συναυλία, τελικά, έκατσα γύρω στο τρίωρο. Ο DJ δημιουργούσε κέφι, με καινούρια r'n'b αλλά και rock από 80s – 90s. Ο περισσότερος κόσμος ήταν στα 20 – 35. Και στη συναυλία πέρασα ωραία, είχε κόσμο και ζωντάνια, ενώ σε κάποιο σημείο εμφανίστηκαν και κάποιοι ζογκλέρ και έκαναν κόλπα με τις φωτιές. Η συναυλία ήταν το καλύτερο κλείσιμο μίας έτσι κι αλλιώς τέλειας μέρας!

Ο χώρος της συναυλίας, πίσω από την πίστα του αγώνα​

Στην επιστροφή, πίσω στη στάση του τραμ, βρήκα ανοικτό και ένα κιγκλίδωμα, οπότε μπήκα μέσα και για μια γρήγορη φωτογραφία της πίστας.

Μια τελευταία φωτογραφία της πίστας, πριν την επιστροφή στο Μπρισμπέιν​

Η σημερινή μέρα των αγώνων ήταν πραγματικά γεμάτη. Δεν είχα την τύχη να ξαναπαρακολουθήσω ένα τέτοιο event ζωντανά. Ήμουν διπλά τυχερός που βρήκα την εξέδρα με τη σκιά, ενώ μπροστά μας περνούσαν γρήγορα τα αυτοκίνητα και είδαμε και κάμποσες προσπεράσεις. Ήμουν τόσο απορροφημένος από το θέαμα που δεν είχα έτοιμη τη μηχανή σε κάποιες εντυπωσιακές από αυτές... Η πρόσβαση από το Μπρισμπέιν είναι πάρα πολύ εύκολη και αν κάποιος βρεθεί από εκεί τις μέρες του αγώνα είναι πολύ πρακτικό και οικονομικά προσιτό να τους δει από κοντά! Η συναυλία στο τέλος ήταν απλά το επιστέγασμα μιας τόσο όμορφης μέρας!

 

[Nikos1986]

12. Εξερεύνηση του Μπρισμπέιν (Μέρος 2)

Τις επόμενες μέρες του ταξιδιού θα συνέχιζα την εξερεύνηση του Μπρισμπέιν. Ανάλογα με το πώς πήγαινε ο καιρός, ίσως έκανα κάποια κοντινή εκδρομή, πιθανόν στο καταφύγιο κοάλα της πόλης.


Ημέρα 14

Το σημερινό πρόγραμμα θα ήταν εκ διαμέτρου αντίθετο της χθεσινής μέρας που ήταν γεμάτη θέαμα και αδρεναλίνη. Ο στόχος ήταν να έβλεπα το νότιο τμήμα της χερσονήσου που σχηματίζει η CBD στον ποταμό Brisbane. Αυτό το κομμάτι του "δοντιού" καταλαμβάνεται από τους βοτανικούς κήπους της πόλης.

Καθώς ξύπνησα λίγο αργά σήμερα, είπα να κάνω μια ακόμα βόλτα στο κέντρο για κάποιες αγορές και να πήγαινα στους κήπους προς το απόγευμα. Έτσι, από εδώ και από εκεί, κατέληξα στην George Street για μεσημεριανό. Ενώ σκεφτόμουν αν θα ήταν καλύτερο να επέστρεφα στο ξενοδοχείο για να αφήσω τις τσάντες και μετά να ξανακατέβω για τους κήπους ή να πήγαινα απευθείας εκεί, άρχισε να χτυπά ο συναγερμός στα MacDonalds που είχε απέναντι. Στην αρχή ο κόσμος φαινόταν ψιλοσαστισμένος, τελικά μετά από λίγα λεπτά άρχισαν να εκκενώνουν το φαστφουντάδικο, λίγο πριν φτάσει και η αστυνομία και η πυροσβεστική. Τέλος πάντων, δεν φαινόταν καπνός και δεν πρέπει να ήταν κάτι σοβαρό. Μπορεί να χτύπησε ο συναγερμός κατά λάθος. Το είδαμε και αυτό...

Λίγο πιο πάνω, πέτυχα και μια χορωδία επί το έργον.

Ένας από τους ουρανοξύστες (πάνω) και η μικρή χορωδία που πέτυχα στη George Street (κάτω)​

Επιστρέφοντας από το ξενοδοχείο, κατευθύνθηκα στους City Botanic Gardens. Οι κήποι, οι οποίοι άνοιξαν το 1855, έχουν έκταση 200 στρέμματα. Θα ξεκινούσα από το Stamford Plaza στα ΒΑ, χοντρικά από εκεί που είχα τελειώσει τη βόλτα στο City Reach Boardwalk την πρώτη μέρα στο Μπρισμπέιν, και θα κατέβαινα τους κήπους προς τα νότια.

Το πρώτο αξιοθέατο των κήπων που συναντά κανείς, είναι ένα κανόνι του 1803. Αυτό, μαζί με άλλα 11, αποτελούσε μέρος μιας συστοιχίας που είχε τοποθετηθεί στο Queens Park, για την προστασία της πόλης. Εκείνη την εποχή, το πάρκο αυτό βρισκόταν στο βόρειο τμήμα των σημερινών βοτανικών κήπων.

Το κανόνι του 1803 που κοιτάζει προς το Kangaroo Point​

Από τον Bunya Walk υπάρχει ωραία θέα στην απέναντι όχθη του ποταμού Brisbane, προς το Kangaroo Point. Τα χρώματα των γκρεμών είναι ακόμη πιο όμορφα κατά το ηλιοβασίλεμα. Επίσης, κατά τη βόλτα μου στον Bunya αλλά και λιγότερο και στο υπόλοιπο πάρκο, έβλεπα και αρκετό κόσμο που ήταν μασκαρεμένοι. Φαντάζομαι λόγω του αυριανού Halloween.

Οι γκρεμοί του Kangaroo Point, στην χερσόνησο απέναντι από τους Βοτανικούς Κήπους

Ο παραποτάμιος Bunya Walk​

Στο βόρειο άκρο του Central Path υπήρχε ένας όμορφος κυκλικός κήπος.

Ο κυκλικός κήπος στο άκρο του Central Path​

Το απόγευμα ήταν φαίνεται η καλύτερη ώρα για μια βόλτα στους κήπους. Μπορούσες να κάνεις άνετα τη βόλτα σου, ο κόσμος δεν ήταν πολύς και τα χρώματα ήταν ακόμη πιο απαλά.

Κάποια από τα δέντρα στο Βοτανικό Κήπο​

Στους κήπους, βρίσκεται και η κρήνη Walter Hill του 1867, η οποία παρείχε πόσιμο νερό στο Μπρισμπέιν, κατά τις πρώτες φάσεις υδροδότησης της πόλης.

Η Κρήνη Walter Hill, η οποία υδροδοτούσε την πόλη τον 19ο αιώνα​

Λίγο πιο ΝΑ είδα το άγαλμα "Jimmy Morrill & the Brolgas". Πίσω από το άγαλμα, υπάρχει μια ενδιαφέρουσα ιστορία. Ο Jimmy Morrill ήταν ναυτικός, ο οποίος επέβαινε στο φορτηγό πλοίο Peruvian. Το πλοίο είχε αναχωρήσει από το Σίδνεϊ για τη Λίμα, στις 23/2/1846, μεταφέροντας ξυλεία. Μια βδομάδα μετά προσέκρουσε στον ύφαλο Minerva, μεταξύ Αυστραλίας και Νέας Καληδονίας. Οι ναυτικοί, πριν βυθιστεί το πλοίο, κατάφεραν να φτιάξουν μια αυτοσχέδια σχεδία, με την οποία 42 μέρες μετά κατάφεραν να βγουν στη στεριά, κοντά στο σημερινό Townsville του Queensland. Από τους 21 ναυτικούς και επιβάτες της σχεδίας, ύστερα από την περιπέτεια στη θάλασσα είχαν επιζήσει 4: ο καπετάνιος, η γυναίκα του, ένα αγοράκι και ο Morrill. Δύο βδομάδες αφότου βγήκαν στη στεριά, μια ομάδα Αβοριγίνων εντόπισε τους ναυαγούς, και τους περιέθαλψε. Οι ναυαγοί, τελικά ξεκίνησαν μια νέα ζωή, μαζί με δύο από τις φυλές των Αβοριγίνων. Δύο χρόνια μετά, ο καπετάνιος, η γυναίκα και το αγόρι είχαν πεθάνει, όμως ο Morrill έζησε για άλλα 15 χρόνια μαζί τους: έμαθε τεχνικές επιβίωσης στη φύση και μπορούσε να μιλά διάφορες από τις διαλέκτους τους. Τελικά, ο Morrill, ήρθε σε επαφή με αποίκους κτηνοτρόφους μας φάρμας στο Jarvisfield, κοντά κι αυτό στο Townsville, και μέσω αυτών επέστρεψε στον "πολιτισμό". Σε μια εποχή που οι σχέσεις μεταξύ των αποίκων και των Αβοριγίνων ήταν ιδιαίτερα τεταμένες, ο Morrill συνέβαλλε στην προσπάθεια κατανόησης των Αβοριγίνων, οι οποίοι μέχρι τότε θεωρούνταν άνθρωποι δεύτερης κατηγορίας. Ο Morrill πέθανε 2 χρόνια αφότου επέστρεψε στους Βρετανούς, το 1865. Στο άγαλμα εμφανίζεται συντροφιά με 2 brolga, είδη Αυστραλιανού πελαργού.

Το όμορφο άγαλμα του Morrill με τους 2 πελαργούς

Συνεχίζοντας τις βόλτες στους κήπους​

Ανεβαίνοντας ξανά στα ΒΔ, πέρασα από τη λιμνούλα Oakman. Η βόλτα γύρω από τη λιμνούλα ήταν πολύ ωραία, με πάπιες, χέλια και... ιγκουάνα.

Η Oakman Lagoon, με τα συντριβάνια, τα ιγκουάνα, τις πάπιες και τα χέλια​

Μιας και πλέον είχε πάει 6, οπότε σε κανένα μισάωρο θα σκοτείνιαζε, είπα σιγά – σιγά να ξεκινήσω για το γυρισμό. Τη γέφυρα Goodwill δεν την είχα διασχίσει ποτέ, οπότε είπα να γυρίσω από εκεί.

Στη διαδρομή έπεσα και στο Old Government House, το οποίο κατασκευάστηκε το 1862 σε μια μείξη νεοκλασικού και τοπικού Queenslander ρυθμού. Το κτήριο αυτό, από τότε, αποτέλεσε την επίσημη κατοικία του Κυβερνήτη του Queensland. Το 1909, το κτήριο παραχωρήθηκε στο νεοσύστατο Πανεπιστήμιο του Queensland. Από το 1911 έως και σήμερα, η επίσημη κατοικία του Κυβερνήτη της πολιτείας έχει μεταφερθεί στο προάστιο Paddington.

Το Old Government House, αποτέλεσε την επίσημη έδρα του Κυβερνήτη κατά τον 19ο αιώνα​

Στην επιστροφή, πέρασα τελικά από τη φουτουριστική γέφυρα Goodwill, η οποία βγάζει στη South Bank, στο ύψος του Ναυτικού Μουσείου. Από εκεί έτυχε να περνούν και 2 – 3 πλοιάρια, τα οποία όμως προσπερνούσαν τις (κλειστές) αποβάθρες σε αυτό το τμήμα του ποταμού. Επίσης, στις 6:30, μπορούσες να χαζέψεις και τα χρώματα του ηλιοβασιλέματος.

Η γέφυρα Goodwill (πάνω), ένα από τα Citycat (μέση) και ο ποταμός Brisbane κοιτάζοντας προς τα βόρεια (κάτω)​

Περνώντας ξανά από τη South Bank, είπα να κάτσω για ψάρι σε ένα από τα εστιατόρια εκεί για βραδινό. Στην επιστροφή προς το ξενοδοχείο πέρασα και από τον Wheel of Brisbane, την κλασική ρόδα της πόλης. Έλεγα να ανέβαινα πάνω, αλλά παίζει μόλις να είχε κλείσει. Και βλέποντας τα timestamps των φωτογραφιών, δεν είχε πάει ούτε 9...

Wheel of Brisbane, η ρόδα της πόλης​

Είπα να συνεχίσω για λίγο ακόμα, αλλά είχε βγάλει αέρα και ψύχρα και τελικά έφτασα μέχρι το μουσείο Kurilpa (το οποίο ήθελα πολύ να επισκεφθώ τις επόμενες μέρες). Στην επιστροφή προς το ξενοδοχείο, πέρασα και από την πλατεία του δημαρχείου, το οποίο το πέτυχα χωρίς όλες αυτές τις λαμαρίνες που είχε την πρώτη μέρα που ήμουν στην πόλη.

Η φωταγωγημένη γέφυρα Victoria (πάνω) και το δημαρχείο της πόλης, χωρίς τις λαμαρίνες μπροστά (κάτω)​

Σήμερα έλεγα να έριχνα λίγο ρυθμούς και δεν μπορώ να σκεφτώ κάποια προφανέστερη επιλογή από την επίσκεψη στους Βοτανικούς Κήπους της πόλης. Η επίσκεψη, κυρίως το απόγευμα, ήταν ιδανική, με αρκετά περισσότερο κόσμο απ’ότι έχω καταφέρει να απομονώσω στις φωτογραφίες. Είχα πέσει και σε κάποιες ομάδες μασκαρεμένων, το οποίο δεν μπορούσα να εξηγήσω: εκείνη τη μέρα δεν είχε πάει το μυαλό μου στο αυριανό Halloween. Τέλος, βλέποντας το Kangaroo Point θα ήθελα να το επισκεπτόμουν και αυτό μέσα στις διακοπές, αλλά μάλλον δεν θα το προλάβαινα...


Ημέρα 15

Στο Μπρισπέιν, από τα αξιοθέατα που ήθελα περισσότερο να προλάβαινα να έβλεπα, είχαν μείνει το καταφύγιο κοάλα στο Lone Pine και το μουσείο Kurilpa, ως το οποίο είχα φτάσει χθες.

Για τις δύο τελευταίες μέρες, οι προγνώσεις έλεγαν καλοκαιρία για σήμερα και βροχές μέχρι αργά το απόγευμα για αύριο. Κάνοντας μια παρένθεση, η εφαρμογή του BOM (Bureau of Meteorology) αποδείχθηκε απίστευτα ακριβής στις προβλέψεις της για όλες τις μέρες που ήμουν εκεί. Δυστυχώς η εφαρμογή έχει γεωγραφικούς περιορισμούς και για να την κατεβάσεις πρέπει να είσαι ήδη Αυστραλία ή να χρησιμοποιήσεις VPN. Κλείνοντας την παρένθεση, λόγω του καιρού, καθώς το καταφύγιο είναι υπαίθριο, θα το επισκεπτόμουν σήμερα. Το βράδυ είχαμε κανονίσει με τον Δεκαλίωνα να πηγαίναμε για καμιά μπύρα στο Μπρισμπέιν.

Παρότι φαινομενικά μακριά από τη CBD του Μπρισμπέιν, το καταφύγιο των κοάλα είναι εύκολα προσβάσιμο με λεωφορείο, μέσα σε 40 λεπτά. Κυρίως όσο βγαίναμε από το κέντρο της πόλης, τα σπίτια, κυρίως μονοκατοικίες, φαίνονταν να βρίσκονται στην εξοχή, με αυλές και μέσα στο πράσινο.

Η διαδρομή προς το Lone Pine ήταν λες και σε εξοχή​

Το Lone Pine Koala Sanctuary, το οποίο φέτος συμπληρώνει τα 99 χρόνια, φιλοξενεί κυρίως κοάλα, αλλά και κάποια άλλα ζώα της Αυστραλίας, όπως καγκουρό, καζουάριους, πλατύποδες, ντίνγκο, διαβόλους της Τασμανίας και παπαγάλους κοκατού.

Τα πρώτα ζώα που συναντάς είναι οι νυχτερίδες και διάφορα είδη παπαγάλων. Μεταξύ αυτών και οι cockatoo, με το χαρακτηριστικό άσπρο φτέρωμα και το κίτρινο λοφίο. Αυτούς τους παπαγάλους τους είχα λατρέψει από την πρώτη φορά που τους είχα δει στη χώρα!

Το κλουβί με τις νυχτερίδες

Οι παπαγάλοι, μαζί και με τους κοκατού που είχαμε αγαπήσει από την προηγούμενη φορά​

Επίσης, είδα και ένα kookaburra, ένα είδος χαριτωμένης αλκυόνας, το οποίο είχα δει και στο μονοπάτι Hermitage Foreshore του Σίδνεϊ και μου είχε κάνει εντύπωση.

Το kookaburra, στο οποίο μου είχε κάνει εντύπωση το δυσανάλογα μεγάλο κεφάλι και ράμφος​

Είδα πρώτη φορά και καζουάριο, ένα απειλούμενο ενδημικό πτηνό που μοιάζει με τη στρουθοκάμηλο.

Ο καζουάριος, ένα ενδημικό πτηνό που θυμίζει λίγο στρουθοκάμηλο​

Μακράν το πιο εντυπωσιακό ζώο, είναι ο πλατύποδας: αυτό πρέπει να είναι ό,τι πιο κοντινό στον Φραγκενστάιν υπάρχει. Όσο περίεργο κι αν φαίνεται από την εμφάνισή του (σώμα ενυδρίδας, ουρά κάστορα και ράμφος πάπιας), πρόκειται για θηλαστικό. Και η συμπεριφορά του, όμως, δεν είναι λιγότερο ιδιάζουσα. Το θηλυκό γεννά αυγά, με τα μικρά στη συνέχεια να θηλάζουν. Επίσης, είναι ένα από τα ελάχιστα δηλητηριώδη θηλαστικά, με το αρσενικό να έχει ένα δηλητηριώδες κεντρί στα πίσω πόδια, το οποίο αν και δεν είναι θανατηφόρο για τον άνθρωπο, προκαλεί οξύ πόνο. Στο καπάκι, είναι το μόνο θηλαστικό το οποίο είναι ευαίσθητο στο να ανιχνεύει αλλαγές στα ηλεκτρικά πεδία μέσα στο νερό, βοηθώντας το να εντοπίζει τη λεία του, με παρόμοιο τρόπο όπως οι καρχαρίες.

Οι πλατύποδες του Lone Pine (πάνω & μέση) - μιας και δεν ήθελα να χρησιμοποιήσω φλας, έβαλα και μια φωτογραφία από το internet [ πηγή : wikipedia.org ] (κάτω)​

Φυσικά, τα κοάλα είχαν την τιμητική τους. Στο καταφύγιο είχε πάρα πολλά. Ήταν κιόλας η πρώτη φορά που είδα κάποιο να είναι δραστήριο. Γενικά, η νωθρότητά τους οφείλεται στη διατροφή τους, αφού τα φύλλα ευκαλύπτου με τα οποία τρέφονται περιλαμβάνουν ελάχιστα θρεπτικά συστατικά. Επίσης, ήταν η πρώτη φορά που είδα κοάλα μαζί με το μικρό του (το κοάλα είναι μαρσιποφόρο, όπως και το καγκουρό). Εντυπωσιάστηκα πολύ από τα χαριτωμένα κοάλα!

Το καταφύγιο των κοάλα, κάποια από τα οποία τα πέτυχα και δραστήρια!​

Στο πιο απομακρυσμένο τμήμα του καταφυγίου, βρίσκεται η έκταση με τα καγκουρό. Όπως και στον Australia Zoo, έτσι κι εδώ μπορούσες να μπεις στον χώρο των καγκουρό και να περπατήσεις ελεύθερα. Όμως εδώ τα καγκουρό φαίνονταν ακόμη περισσότερο εξοικειωμένα με την παρουσία των ανθρώπων. Αν καθόσουν ακίνητος και χαλαρός, κάποια από αυτά σε πλησίαζαν και μπορούσες να τα χαϊδέψεις! Στο χώρο βρίσκονταν σίγουρα πάνω από 30, κάμποσα μαζί και άλλα να κάνουν βόλτες ή και να τρώνε. Ήταν και η πρώτη φορά που είδα καγκουρό με μικρό στο μάρσιπο, και μάλιστα όχι ένα μόνο!

Κάποια από τα καγκουρό, στη μεγάλη περιφραγμένη έκταση που είχαν ​

Πλέον, το Lone Pine Koala Sanctuary θα το έβαζα ίσως και στην κορυφή των ζωολογικών κήπων που έχω επισκεφθεί! Ήταν η πρώτη φορά που είδα δραστήριο κοάλα, ενώ ήταν και η πρώτη φορά που το είδα με το μικρό γραπωμένο πάνω του. Όσο για τα καγκουρό, και εδώ ήταν η πρώτη φορά που τα είδα τόσο εξοικειωμένα με την παρουσία των ανθρώπων, τόσο που πολλά από αυτά μας πλησίαζαν και άφηναν να τα χαϊδέψεις. Και εδώ είδα πολλές μαμάδες με τα μικρά στο μάρσιπο, μια εικόνα που επίσης δεν είχα ξαναδεί. Από τους κήπους στις Αυστραλιανές μεγαλουπόλεις που έχω πάει (Μελβούρνη – Σίδνεϊ – Μπρισμπέιν) το Lone Pine του Μπρισμπέιν ήταν αυτό που μου άρεσε περισσότερο!


Ημέρα 16

Σήμερα θα ήταν η τελευταία μέρα στο Μπρισμπέιν. Αύριο το μεσημέρι θα ξεκινούσα την επιστροφή, οπότε σήμερα θα ήθελα να επισκεπτόμουν 1-2 τελευταία αξιοθέατα και να έκανα και μια τελευταία βόλτα στην πόλη.

Η καλοκαιρία των τελευταίων ημερών, καλά είχε κρατήσει. Από το πρωί έριχνε καρεκλοπόδαρα: με βάση τα προγνωστικά, η βροχή θα συνεχιζόταν μέχρι το απόγευμα. Έτσι, μάλλον το πρωί θα το περνούσα κάπου μέσα.

Από τις πρώτες μέρες στο Μπρισμπέιν, είχα προσέξει το Queensland Museum Kurilpa, το οποίο βρίσκεται στο βόρειο άκρο των South Bank Parklands. Πρόκειται για ένα μουσείο, κυρίως φυσικής ιστορίας, το οποίο βρισκόταν κοντά στο ξενοδοχείο. Έτσι, ύστερα από το πρωινό, ξεκίνησα για εκεί.

Χιουμοριστικό δελτίο καιρού για τις ΗΠΑ, εν όψει του αποψινού Χάλοουιν ​

Από τα πρώτα εκθέματα που έβλεπες, ήταν ένας τεράστιος "πύργος" από φωλιά τερμιτών. Το ύψος του πρέπει να ήταν πάνω από 3 μέτρα.

Η τεράστια φωλιά τερμιτών ήταν ένα από τα πρώτα εκθέματα του μουσείου​

Επίσης, στην αρχή του μουσείου, υπήρχε έκθεση για την ιστορία των Αβοριγίνων και των Μελανησίων. Έβλεπες από κανό μέχρι μπούμερανγκ.

Κανό (πάνω) και βέλη (κάτω) των Αβοριγίνων

Όπλα και εργαλεία των Αβοριγίνων και Μελανησίων

Τσεκούρι & μπούμερανγκ (πάνω) και ασπίδα & δόρατα (κάτω)​

Αν και ο γνωστότερος ύφαλος της Αυστραλίας είναι ο Μεγάλος Κοραλλιογενής Ύφαλος, στα ανοικτά του Κουίνσλαντ, η χώρα περιβάλλεται και από άλλους. Στα δυτικά βρίσκεται ο Ningaloo και στα βορειοδυτικά ο Kimberley. Επίσης, τα νησιά Lord Howe, τα "Γκαλαπάγκος της Αυστραλίας", έχουν το δικό τους κοραλλιογενή ύφαλο. Όπως ήταν αναμενόμενο, στο μουσείο υπήρχαν εκθέματα σχετικά με το περιβάλλον του κοραλλιογενούς υφάλου: τόσο πληροφορίες για τα κοράλλια και τον κίνδυνο που διατρέχουν λόγω της αύξησης της θερμοκρασίας των ωκεανών, όσο και για τα διάφορα ψάρια που ζουν σε αυτό το περιβάλλον.

Αναπαράσταση ενός κοραλλιογενούς υφάλου (πάνω) και ο πραγματικός κίνδυνος του bleaching (κάτω)​

Πάρα πολύ μεγάλη εντύπωση μου έκανε ένα τεράστιο καλαμάρι 2m, το οποίο πιάστηκε από ένα ντόπιο ψαρά το 2010 στο νησί Moreton του Κουίνσλαντ. Και πάλι, αυτό το καλαμάρι είναι νάνος μπροστά στο γιγάντιο καλαμάρι, το οποίο ζει σε βάθος 500 – 2.000 m και φτάνει σε μήκος τα 15 m και σε βάρος τα 400 κιλά. Επίσης, έβλεπες και τα box jellyfish, ένα είδος επικίνδυνης τσούχτρας που ζει στα νερά του Κουίνσλαντ. Οι τσούχτρες αυτές κυνηγούν το θήραμά τους με την ταχύτητα που κολυμπάει και ο άνθρωπος, ενώ τα δηλητηριώδη πλοκάμια τους φτάνουν τα 3 μέτρα. Γι αυτό, σε περιοχές του κεντρικού και βόρειου Κουίνσλαντ, υπάρχουν προειδοποιητικές πινακίδες σε παραλίες, ώστε ανάλογα με την εποχή του χρόνου το κολύμπι να γίνεται με προστατευτική στολή.

Ένα μεγάλο γατόψαρο (πάνω) και ένα ντιγκόνγκ, γνωστό και ως "θαλάσσια αγελάδα" (κάτω)

Το γιγάντιο καλαμάρι, με τα μεγάλα πλοκάμια του να πηγαίνουν μπρος-πίσω (πάνω) και το box jellyfish (κάτω)​

Επίσης, υπήρχε και το κρανίο μίας όρκα, η οποία το 2013 παγιδεύτηκε στα ρηχά νερά του Hervey Bay κατά τη διάρκεια της ετήσιας μετανάστευσής της.

Το κρανίο μίας φάλαινας όρκα​

Ένα αλλόκοτο έκθεμα, αφορούσε μια σαύρα perentie, η οποία φτάνοντας έως τα 2,5 μέτρα είναι η δεύτερη μεγαλύτερη στον κόσμο μετά τον Κομόντο. Η σαύρα αυτή, η οποία βρέθηκε πριν 100 χρόνια στην έρημο της Αυστραλίας, είχε προσπαθήσει να φάει μια έχιδνα, ένα θηλαστικό σαν μεγάλο σκαντζόχοιρο. Με τα αγκάθια της, η έχιδνα σφήνωσε στον οισοφάγο της σαύρας και τα δύο ζώα πέθαναν μαζί στην έρημο.

Η σαύρα και η έχιδνα, ένα από τα πιο αλλόκοτα εκθέματα του μουσείου​

Πέρα από αυτά τα αξιοπερίεργα, υπήρχαν πάρα πολλά βαλσαμωμένα ζώα, από καγκουρό μέχρι κακατού.

Το καγκουρό (πάνω), το κοάλα (μέση) και ο πλατύποδας (κάτω)

Οι παπαγάλοι κακατού, ενδημικοί της χώρας

Ο βαράνος (πάνω & μέση) και το μαρσιποφόρο Tiger-Quoll ή αλλιώς γάτα-τίγρης που ενδημεί στην Ανατολική Αυστραλία (κάτω)​

Βέβαια, δεν ήταν όλα ενδημικά της Αυστραλίας, υπήρχαν και διάφορα που έχουν εξαπλωθεί και αλλού.

Ο πετρίτης (πάνω), η fruit bat (μέση) και το χελιδονόψαρο (κάτω)​

Το πίσω μέρος του μουσείου ήταν αφιερωμένο στην ορυκτολογία. Η χώρα έχει τεράστιο ορυκτό πλούτο και σε αντίθεση πολλά αντίστοιχα μουσεία του εξωτερικού, πάρα πολλά από τα εκθέματα ήταν "ντόπια".

Πολλά από τα πολύχρωμα ορυκτά εκθέματα του μουσείου προέρχονταν από τη χώρα​

Το Kurilpa ήταν ένα μουσείο φυσικής ιστορίας που ξεχώριζε από άλλα που έχω επισκεφθεί. Πέρα από την έκθεση για τους κοραλλιογενείς υφάλους της χώρας, μου έκανε τεράστια εντύπωση το έκθεμα με τη σαύρα και την έχιδνα. Και ο τομέας με τα ορυκτά μου έμεινε, ίσως όχι τόσο για τα εκθέματα κάποια από τα οποία είχα δει και αλλού, αλλά περισσότερο για το ότι τα περισσότερα από αυτά προέρχονταν από την ίδια τη χώρα!

Έχοντας πλέον μεσημεριάσει και με τον καιρό να έχει αρχίσει να ανοίγει, αποφάσισα να κατέβω για μια τελευταία βόλτα για φαγητό στη South Bank. Θα καθόμουν για fish & chips στο Beer Garden, πρώτο τραπέζι πίστα στην παραλία της πόλης.

Το τελευταίο απόγευμα το πέρασα κάνοντας βόλτες στα μαγαζιά της South Bank για κάποια ψώνια πριν την επιστροφή. Και μιας και το έφερε η κουβέντα... Την προηγούμενη μέρα, 31/10, ήταν η πρώτη της κυκλοφορίας του Top Gun Maverick σε δισκάκι. Ως τρελός φαν του Τομ Κρουζ, περίμενα πώς και πώς την κυκλοφορία του και το ταξίδι στη χώρα ήταν ευκαιρία για να το πάρω από εκεί. Τελικά, στην πόλη υπάρχει μια αλυσίδα ηλεκτρικών, η JB Hi-Fi, στην οποία θα βρει κανείς και πάρα πολλά DVD / Blu Ray αλλά και μουσικά CD. Στην Αθήνα έχουν κλείσει διάφορα δισκάδικα που πήγαινα πριν καμιά 20αριά χρόνια και η επίσκεψη στο JB ήταν σαν ένα ταξίδι νοσταλγίας. Έχει υποκατάστημα και στη Queen Street, στο ύψος των McDonald’s, θα δείτε κόσμο να κρατάει σακούλες του καταστήματος κατά τη βόλτα εκεί.


Οι μέρες στο Μπρισμπέιν πέρασαν πάρα πολύ γρήγορα. Οι αγώνες στη Gold Coast ήταν η έκπληξη του ταξιδιού αυτού. Ως highlights της πόλης θα έβαζα το Ναυτικό Μουσείο και το Lone Pine. Επίσης, η South Bank και η Queen Street αποτελούν μαγνήτη και για τους ντόπιους αλλά και για τους επισκέπτες. Ιδίως η Queen Street μου έδωσε την εντύπωση ενός πιο καθαρά "εμπορικού" δρόμου σε σχέση με αυτούς στο Σίδνεϊ και τη Μελβούρνη. Ειδικά το δισκάδικο, δεν περίμενα να δω κάτι τέτοιο και με τόση ποικιλία, την εποχή του streaming. Από την άλλη, ο κόσμος εδώ μου φάνηκε λίγο πιο ψυχρός σε σχέση με το Σίδνεϊ (και φυσικά τη Μελβούρνη που παίζει σε άλλο επίπεδο ). Φυσικά σε σχέση με τα Αυστραλιανά στάνταρ. Αν ήταν κάτι που θα ήθελα, ήταν να λειτουργούσαν τα πλοιάρια, τόσο από πρακτικής άποψης αλλά και για να έκανα και μια κρουαζιέρα στο ποτάμι. Last but not least, η πόλη είναι πολύ εξοικειωμένη στην ιδέα του solo travelling, όπως διαπίστωσα και από τη συμπεριφορά των σερβιτόρων του River Quay Fish!

 

[Nikos1986]

13. Μπρισμπέιν – Σιγκαπούρη – Φρανκφούρτη – Αθήνα

Από το Μπρισμπέιν θα πετούσα αργά σήμερα, στις 14:45. Μέσω Σιγκαπούρης και Φρανκφούρτης θα γυρνούσα στην Αθήνα, το επόμενο μεσημέρι.

Μιας και θα αναχωρούσαμε μεσημέρι, ήταν από τις λίγες φορές που είχα την πολυτέλεια να ετοιμάσω τα πράγματα το επόμενο πρωί!

Η διαδρομή μέχρι το αεροδρόμιο ήταν εύκολη, μιας και ο Roma Street Station βρισκόταν πολύ κοντά στο ξενοδοχείο. Με τη Singapore θα πήγαινα πρώτη φορά. Γενικά είχα διαβάσει κολακευτικά σχόλια, επιπλέον περίμενα να δω και το Α350, με το οποίο δεν είχα ξαναπετάξει. Το μόνο που με ξίνισε στην αεροπορική ήταν το ότι η υπάλληλος του check-in επέμενε να με χρεώσει για τη δεύτερη χειραποσκευή που θα έπαιρνα μαζί στην καμπίνα: ένα μικρό σακ βουαγιάζ και μια σχολική τσάντα πλάτης. Εδώ η Scoot δεν μου είπε τίποτα...

Το 8ωρο της πτήσης πέρασε γρήγορα, αν και ψιλοαδιάφορα, μιας και πετούσαμε σχεδόν όλη την ώρα πάνω από τα σύννεφα.

Το αεροδρόμιο του Μπρισμπέιν (πάνω), το αεροπλάνο της Singapore (μέση) και πετώντας πάνω από τον κόλπο Καρπενταρία στη Β. Αυστραλία (κάτω) ​

Στη Σιγκαπούρη φτάσαμε κατά τις 8:30 το βράδυ. Έχοντας δει τον κόσμο που είχε και τα χαράματα όταν ερχόμασταν, δεν μου έκανε και τόση εντύπωση η πολυκοσμία που είχε τέτοια ώρα. Κυριολεκτικά σε διάφορα τμήματα του αεροδρομίου γινόταν το αδιαχώρητο. Ψάχνοντας κάποια στιγμή να κάτσω για φαγητό, η μόνη επιλογή για να καθόμουν ήταν σε ένα γιαπωνέζικο, και φυσικά στο μπαρ. Ελεύθερο τραπέζι δεν υπήρχε ούτε για δείγμα. Τελικά πήρα να δοκιμάσω ένα ramen. Τελικά όταν πεινάς όλα τα τρως, ακόμα και με chopsticks στην ανάγκη!

Το δεύτερη σκέλος του ταξιδιού, μέχρι τη Φρανκφούρτη, θα γινόταν με τη Lufthansa. Θα πετούσαμε με ένα 747, και εδώ ήταν η πρώτη φορά που πετούσα με το συγκεκριμένο αεροπλάνο. Από εδώ θα φεύγαμε τα μεσάνυχτα και θα φτάναμε στη Γερμανία στις 6 το πρωί. Το αξιοσημείωτο ήταν κατά την επιβίβαση, όπου πηγαίνοντας να κάτσω στη θέση που έγραφε το boarding pass που είχα πάρει από το Μπρισμπέιν, με περίμενε η αεροσυνοδός. "Είστε ο Νίκος;" "Ναι" της λέω... "Σας έχουμε κάνει αναβάθμιση στη business, ελάτε μαζί μου"... Λέω τι έγινε, τόσο πολύ με αγαπάνε; Έπιασαν τύψεις τη Lufthansa για την ξινή υπάλληλο της Singapore που με έβαλε να πληρώσω τη χειραποσκευή;

Τελικά, όπως έμαθα, είχε πάθει βλάβη ένα αεροπλάνο της Swiss που θα πήγαινε Ζυρίχη. Οπότε, οι επιβάτες που θα πήγαιναν στην Ελβετία θα ταξίδευαν μαζί μας, για να έφευγαν μετά με κάποια άλλη πτήση για τη Ζυρίχη. Τέλος πάντων, για εμένα σε καλό μου βγήκε όλο αυτό!

Το αεροπλάνο της Lufthansa, λίγο πριν αναχωρήσουμε για τη Γερμανία​

Στο αεροπλάνο καθόμουν δίπλα από ένα καθηγητή από το Αριστοτέλειο, ο οποίος επέστρεφε από τις Φιλιππίνες και θα συνέχιζε για Θεσσαλονίκη. Και εκείνον τον είχαν αλλάξει θέση, λόγω των επιβατών της Swiss. Τελικά, σχεδόν όλο το βράδυ πέρασε στην κουβέντα με τον κύριο για την Αυστραλία, τις Φιλιππίνες και το... κοινό μας ακαδημαϊκό πεδίο.

Το αεροδρόμιο της Φρανκφούρτης ήταν αχανές. Εκεί θα είχα μια τρίωρη αναμονή, μέχρι την πρωινή πτήση της Lufthansa, που θα μας πήγαινε Αθήνα. Στην αρχή ο συνεπιβάτης προσπάθησε να με μπάσει και εμένα στο lounge που θα πήγαινε, αλλά έφαγα πόρτα γιατί θα φεύγαμε με διαφορετικές πτήσεις. Τέλος πάντων, προσφέρθηκε να με κατατοπίσει στο αεροδρόμιο και να πάμε μαζί μέχρι τις πύλες αναχώρησης, γιατί το αεροδρόμιο ήταν μεγάλο. Κι όμως δεν υπερέβαλλε, χανόσουν λίγο εκεί αν δεν είχες ξαναπάει...

Βλέποντας την ανατολή από το αεροδρόμιο της Φρανκφούρτης​

Από τη Φρανκφούρτη φύγαμε κανονικά, στις 9:35. Από το τελευταίο σκέλος της επιστροφής δεν θυμάμαι και πολλά, πρέπει να είχα κοιμηθεί σχεδόν σε όλο το τρίωρο της πτήσης. Κάποια στιγμή πρέπει να ξύπνησα την ώρα του φαγητού και μετά ξανακοιμήθηκα.

Το τελευταίο σκέλος του ταξιδιού, επιστρέφοντας στην Αθήνα​

Τελικά, στην Αθήνα φτάσαμε κοντά στις 1:30: αν μη τι άλλο, αυτό το ταξίδι έσπασε το ταμπού των solo ταξιδιών και μου άνοιξε ακόμη περισσότερο την όρεξη για την εξερεύνηση αυτής της χώρας!

 

[psilos3]

Εξαιρετικός κι απόλυτα περιγραφικός για άλλη μια φορά σε «δύσκολη» πίστα, σόλο ταξίδι στην Αυστραλία με ενοικίαση αυτοκινήτου κτλ.
Εύχομαι και στα επόμενα, ακόμη πιο μακρινά με ωραίες ιστορίες!

 

[Sassenach77]

Οι ναυαγοί, τελικά ξεκίνησαν μια νέα ζωή, μαζί με δύο από τις φυλές των Αβοριγίνων. Δύο χρόνια μετά, ο καπετάνιος, η γυναίκα και το αγόρι είχαν πεθάνει, όμως ο Morrill έζησε για άλλα 15 χρόνια μαζί τους:

Δύσκολο πράγμα να επιβιώσεις με Αβορίγινες.... Έχω διαβάσει ένα βιβλίο (αμφιλεγόμενο), στο οποίο αναφέρονται πρακτικές και συνήθειες επιβίωσης των Αβορίγινων στο πολύ σκληρό περιβάλλον της ενδοχώρας και όντως είναι αξιοθαύμαστος ο τρόπος που τα καταφερνουν! Πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία!

Το βράδυ είχαμε κανονίσει με τον Δεκαλίωνα να πηγαίναμε για καμιά μπύρα στο Μπρισμπέιν.

Καλα μωρέ, ούτε τι μπύρες ήπιατε δεν θα μας δείξεις; Έτσι ξεροσφύρι η αναφορά στον @Defkalion ;

Όμως εδώ τα καγκουρό φαίνονταν ακόμη περισσότερο εξοικειωμένα με την παρουσία των ανθρώπων. Αν καθόσουν ακίνητος και χαλαρός, κάποια από αυτά σε πλησίαζαν και μπορούσες να τα χαϊδέψεις! Στο χώρο βρίσκονταν σίγουρα πάνω από 30, κάμποσα μαζί και άλλα να κάνουν βόλτες ή και να τρώνε. Ήταν και η πρώτη φορά που είδα καγκουρό με μικρό στο μάρσιπο, και μάλιστα όχι ένα μόνο!

Ώρες ώρες απορώ που υπάρχει αυτό το γλυκίτατο ζωάκι (και κανα δυο ακόμα) σε μια χώρα σαν την Αυστραλία που είναι γεμάτη με τόσο επικίνδυνα ζώα...το συμπαθώ πάρα πολύ!

Από τα πρώτα εκθέματα που έβλεπες, ήταν ένας τεράστιος "πύργος" από φωλιά τερμιτών. Το ύψος του πρέπει να ήταν πάνω από 3 μέτρα.

Είναι τρομερά εντυπωσιακοί! Στην αρχή είχα μείνει με το στόμα ανοιχτό όταν τους είδα στο Tarangire, μετά τους συνήθισα

μπροστά στο γιγάντιο καλαμάρι, το οποίο ζει σε βάθος 500 – 2.000 m και φτάνει σε μήκος τα 15 m και σε βάρος τα 400 κιλά.

Και καπού εδώ είμαστε στο Ναυτίλος και μόλις δεχόμαστε επίθεση απο ένα γιγάντιο καλαμάρι 20000 λεύγες κάτω απο τη θάλασσα!

"Σας έχουμε κάνει αναβάθμιση στη business, ελάτε μαζί μου"... Λέω τι έγινε, τόσο πολύ με αγαπάνε; Έπιασαν τύψεις τη Lufthansa για την ξινή υπάλληλο της Singapore που με έβαλε να πληρώσω τη χειραποσκευή;

Τελικά, όπως έμαθα, είχε πάθει βλάβη ένα αεροπλάνο της Swiss που θα πήγαινε Ζυρίχη. Οπότε, οι επιβάτες που θα πήγαιναν στην Ελβετία θα ταξίδευαν μαζί μας, για να έφευγαν μετά με κάποια άλλη πτήση για τη Ζυρίχη. Τέλος πάντων, για εμένα σε καλό μου βγήκε όλο αυτό!

Κωλόφαρδε! Σε τόσο μεγάλο ταξίδι η business θέση είναι πολύτιμη...Πάντα τέτοια!!!

Τελικά, στην Αθήνα φτάσαμε κοντά στις 1:30: αν μη τι άλλο, αυτό το ταξίδι έσπασε το ταμπού των solo ταξιδιών και μου άνοιξε ακόμη περισσότερο την όρεξη για την εξερεύνηση αυτής της χώρας!

Χαίρομαι πολύ για σένα που έχεις καταφέρει να επισκεφτεί ήδη δύο φορές μία χώρα που αγαπάς τόσο πολύ και είναι τόσο μακριά απο την Ελλάδα!!! Άντε να τριτώσει το "κακό" και να ξανα πας στην Αυστραλία σου, σύντομα κιόλας!

Να είσαι πάντα καλοτάξιδος με υγεία!!!

 

[Nikos1986]

Συγγνώμη για την καθυστερημένη απάντηση, αλλά το τελευταίο διβδόμαδο τρέχω με δουλειές στο σπίτι που έσκασαν όλες μαζί...

Εξαιρετικός κι απόλυτα περιγραφικός για άλλη μια φορά σε «δύσκολη» πίστα, σόλο ταξίδι στην Αυστραλία με ενοικίαση αυτοκινήτου κτλ.
Εύχομαι και στα επόμενα, ακόμη πιο μακρινά με ωραίες ιστορίες!

Σε ευχαριστώ για τις ευχές! Το solo έχει γίνει λίγο ο κανόνας τελευταία λόγω ανωτέρας βίας. Έσπασε το ρόδι, πέρα από την αρχική αμηχανία με το φαγητό δεν είναι τόσο δύσκολος και αυτός ο τρόπος ταξιδιού...

Όσο για την οδήγηση, τελικά τα πράγματα δεν ήταν τόσο δύσκολα όσο τα περίμενα, θα κάνω μια σούμα και στον επίλογο για αυτό. Σε πάρα πολλές διχάλες και διασταυρώσεις υπήρχαν ταμπέλες του στυλ "keep left", οπότε δε θυμάμαι κάποια περίπτωση που να πήγα να πάω ανάποδα.

Και η χώρα στο διαδικαστικό κομμάτι δεν είναι δύσκολη, αν εξαιρέσεις το χρονοβόρο πήγαινε - έλα. Ακόμη και στο οικονομικό, τα ξενοδοχεία και το φαγητό είναι πιο φθηνά απ'ότι στην Ευρώπη.

Δύσκολο πράγμα να επιβιώσεις με Αβορίγινες.... Έχω διαβάσει ένα βιβλίο (αμφιλεγόμενο), στο οποίο αναφέρονται πρακτικές και συνήθειες επιβίωσης των Αβορίγινων στο πολύ σκληρό περιβάλλον της ενδοχώρας και όντως είναι αξιοθαύμαστος ο τρόπος που τα καταφερνουν! Πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία!

Θα ήταν ενδιαφέρον αυτό, για ποιο λες;

Οι άνθρωποι αν θυμάμαι καλά αποίκισαν τη χώρα πριν 40-50000 χρόνια και αναγκαστικά προσαρμόστηκαν στη ζωή εκεί. Τώρα, το κατά πόσο έχουν συμπεριληφθεί πλήρως στην κοινωνία των αποίκων, δεν θα ήθελα να βγάλω βιαστικά συμπεράσματα. Η αλήθεια είναι ότι δεν το έχω ψάξει τόσο πολύ, δεδομένου ότι δεν έχω κινηθεί ακόμα σε κέντρο / βορρά.

Καλα μωρέ, ούτε τι μπύρες ήπιατε δεν θα μας δείξεις; Έτσι ξεροσφύρι η αναφορά στον @Defkalion ;

Χαχα Είχαμε βρεθεί αν θυμάμαι καλά στο Springfield και πήγαμε με το αμάξι του Δευκαλίωνα. Αλλά αν δεν οδηγώ εγώ, δύσκολα αποστηθίζω τη διαδρομή από τη θέση του συνοδηγού. Δεν ήταν ακόμα και στη μόδα η φωτογράφιση του τραπεζιού...

Πάντως, η χώρα έχει ωραίο, φρέσκο και φθηνό ψάρι και πολλούς φημισμένους αμπελώνες κυρίως στα νοτιοανατολικά.

Ώρες ώρες απορώ που υπάρχει αυτό το γλυκίτατο ζωάκι (και κανα δυο ακόμα) σε μια χώρα σαν την Αυστραλία που είναι γεμάτη με τόσο επικίνδυνα ζώα...το συμπαθώ πάρα πολύ!

Το λάτρεψα κι εγώ, ένα ακόμα συν ήταν ότι είδα και κάποια δραστήρια: συνήθως τα βλέπεις ακίνητα, αραγμένα πάνω σε κάποιο δέντρο. Γενικά η πανίδα της χώρας φαίνεται είναι στα δύο άκρα...

Είναι τρομερά εντυπωσιακοί! Στην αρχή είχα μείνει με το στόμα ανοιχτό όταν τους είδα στο Tarangire, μετά τους συνήθισα

Χαχα, ε, καταλαβαίνεις πώς καθόμουν σαν χάνος και το κοίταζα κι εγώ που το έβλεπα πρώτη φορά ζωντανά

Και καπού εδώ είμαστε στο Ναυτίλος και μόλις δεχόμαστε επίθεση απο ένα γιγάντιο καλαμάρι 20000 λεύγες κάτω απο τη θάλασσα!

Κωλόφαρδε! Σε τόσο μεγάλο ταξίδι η business θέση είναι πολύτιμη...Πάντα τέτοια!!!

Ε, ήταν η ανταπόδοση που δεν τσακώθηκα με την υπάλληλο για τη χειραποσκευή!

Χαίρομαι πολύ για σένα που έχεις καταφέρει να επισκεφτεί ήδη δύο φορές μία χώρα που αγαπάς τόσο πολύ και είναι τόσο μακριά απο την Ελλάδα!!! Άντε να τριτώσει το "κακό" και να ξανα πας στην Αυστραλία σου, σύντομα κιόλας!

Να είσαι πάντα καλοτάξιδος με υγεία!!!

Σε ευχαριστώ πολύ για τις ευχές, μακάρι να κάτσει κάτι του χρόνου, να δούμε.

Και σε εσένα εύχομαι πάντα καλά ταξίδια! Με τις ευχές για τη Χιλή να σε εντυπωσιάσει τόσο όσο κι εμένα η Αυστραλία!

 

[Sassenach77]

Θα ήταν ενδιαφέρον αυτό, για ποιο λες;

Το βιβλίο λέγεται "Το μήνυμα" και μιλάει για μία Αμερικανίδα γιατρό που έζησε για λίγο καιρό με τους Αβορίγινες στην ενδοχώρα της Αυστραλίας.

Το βιβλίο το βρήκα ψάχνοντας στο διαδίκτυο βιβλία για τους ιθαγενείς της Αυστραλίας. Επειδή έχω το συνήθειο να διαβάζω κριτικές για βιβλία που πέφτουν στα χέρια μου, διάβασα οτι αρχικά γράφτηκε ως αυτοβιογραφία που παρουσιάζει προσωπικές εμπειρίες της συγγραφέως με τους αυτόχθονες, αλλά οργανώσεις των Αβορίγινων αμφισβήτησαν πολλά απο τα γραφόμενα του βιβλίου και εν τέλει η συγγραφέας αναγκάστηκε να παραδεχτεί οτι πρόκειται για μυθοπλασία.

Η προσωπική μου άποψη είναι οτι είναι ένα βιβλίο που τείνει προς την κατηγορία των βιβλίων αυτοβελτίωσης, τα οποία έχουν γίνει σούπα πια. Τα θετικά στοιχεία που κράτησα είναι οι περιγραφές των τοπίων της ενδοχώρας της Αυστραλίας και κάποιες μέθοδοι επιβίωσης των ιθαγενών σε αυτό τον σκληρό τόπο. Γενικά δεν θα το πρότεινα, καθώς δεν μου αρέσουν τα βιβλία αυτοβελτίωσης, ειδικά όταν γράφονται απο άσχετους. Ακόμα ψάχνω κάποιο βιβλίο σχετικό με τους Αβορίγινες που να αξίζει το κόπο...

Πάντως, η χώρα έχει ωραίο, φρέσκο και φθηνό ψάρι και πολλούς φημισμένους αμπελώνες κυρίως στα νοτιοανατολικά.

Αυτό το κρατάω!

 

[psilos3]

την οδήγηση, τελικά τα πράγματα δεν ήταν τόσο δύσκολα όσο τα περίμενα, θα κάνω μια σούμα και στον επίλογο για αυτό. Σε πάρα πολλές διχάλες και διασταυρώσεις υπήρχαν ταμπέλες του στυλ "keep left", οπότε δε θυμάμαι κάποια περίπτωση που να πήγα να πάω ανάποδα

Δε μπορώ καν να το σκεφτώ, μου φαίνεται απείρως δύσκολο!

Και η χώρα στο διαδικαστικό κομμάτι δεν είναι δύσκολη, αν εξαιρέσεις το χρονοβόρο πήγαινε - έλα. Ακόμη και στο οικονομικό, τα ξενοδοχεία και το φαγητό είναι πιο φθηνά απ'ότι στην Ευρώπη.

Πολύ ενδιαφέρον αυτό, ελπίζω να δώσεις μερικά παραπάνω στοιχεία στον επίλογο σου!

 

[Nikos1986]

Το βιβλίο λέγεται "Το μήνυμα" και μιλάει για μία Αμερικανίδα γιατρό που έζησε για λίγο καιρό με τους Αβορίγινες στην ενδοχώρα της Αυστραλίας.

Το βιβλίο το βρήκα ψάχνοντας στο διαδίκτυο βιβλία για τους ιθαγενείς της Αυστραλίας. Επειδή έχω το συνήθειο να διαβάζω κριτικές για βιβλία που πέφτουν στα χέρια μου, διάβασα οτι αρχικά γράφτηκε ως αυτοβιογραφία που παρουσιάζει προσωπικές εμπειρίες της συγγραφέως με τους αυτόχθονες, αλλά οργανώσεις των Αβορίγινων αμφισβήτησαν πολλά απο τα γραφόμενα του βιβλίου και εν τέλει η συγγραφέας αναγκάστηκε να παραδεχτεί οτι πρόκειται για μυθοπλασία.

Η προσωπική μου άποψη είναι οτι είναι ένα βιβλίο που τείνει προς την κατηγορία των βιβλίων αυτοβελτίωσης, τα οποία έχουν γίνει σούπα πια. Τα θετικά στοιχεία που κράτησα είναι οι περιγραφές των τοπίων της ενδοχώρας της Αυστραλίας και κάποιες μέθοδοι επιβίωσης των ιθαγενών σε αυτό τον σκληρό τόπο. Γενικά δεν θα το πρότεινα, καθώς δεν μου αρέσουν τα βιβλία αυτοβελτίωσης, ειδικά όταν γράφονται απο άσχετους. Ακόμα ψάχνω κάποιο βιβλίο σχετικό με τους Αβορίγινες που να αξίζει το κόπο...

Θα το κοιτάξω, πάντως δεν ψάχνω κάτι για αυτοβελτίωση. Περισσότερο είτε κάτι αμιγώς ιστορικό είτε από περιέργεια κάτι που θα το κατέτασσα στα επιβίωσης στη φύση... Ακόμη και για το πρώτο, το να βρω κάτι στα Ελληνικά το θεωρώ έκπληξη. Εδώ στα Αγγλικά βρήκα με το ζόρι το βιβλίο του Lehner για τις πυραμίδες

Δε μπορώ καν να το σκεφτώ, μου φαίνεται απείρως δύσκολο!

Το να κοιτάζεις σε κάθε διασταύρωση πρώτα δεξιά και αφότου προχωρήσεις λίγο μετά αριστερά αυτό δεν το συνηθίζεις... Κοιτάζεις και από τις δύο πλευρές πριν προχωρήσεις.

Αυτό που μου φάνηκε τελείως ξένο ήταν ότι οι μοχλοί στο τιμόνι ήταν ανάποδα: το φλας στα δεξιά και οι υαλοκαθαριστήρες στα αριστερά. Πήρα 2-3 στροφές απροειδοποίητα καθαρίζοντας το παρμπρίζ...

Πολύ ενδιαφέρον αυτό, ελπίζω να δώσεις μερικά παραπάνω στοιχεία στον επίλογο σου!

Ναι, κανένα πρόβλημα, πρέπει να έχω κρατήσει κάποιες αποδείξεις από κάτω...