Ηνωμένο Βασίλειο Ιρλανδία Στη χώρα του νερού και των λιβαδιών

[travelbreak]

Αρχικός σχεδιασμός.

Τώρα και μερικά χρόνια είχαμε με τη Ντίνα την επιθυμία να επισκεφθούμε την Ιρλανδία. Όμως τα εισιτήρια ήταν σχετικά ακριβά (200 με 300 ευρώ πηγαινέλα, το ένα με βαλίτσα) και όλο το αναβάλαμε. Όμως το τελευταίο διάστημα κάναμε αγορά ενός λάπτοπ και πήραμε ένα σωρό μίλια με την Aegean, οπότε είπαμε να δούμε τι γίνεται. Ήταν τέλος Φεβρουαρίου 2026. Ψάξαμε λίγο και αρχές Μαρτίου βγάλαμε τα εισιτήρια εξαργυρώνοντας πολλά μίλια, μέχρι που μας έμειναν ελάχιστα. Η Ντίνα έδωσε 35.620 μίλια και 52 ευρώ για να βγάλει το εισιτήριό της με βαλίτσα. Μαζί κι εγώ στην ίδια πτήση έδωσα 28.500 μίλια και 52 ευρώ για να ταξιδέψω, χωρίς βαλίτσα όμως. Άρα τα εισιτήρια μας κόστισαν 104 ευρώ και κάπου 64.000 μίλια. Όμως γλυτώσαμε και οι δυο πάνω από 300 ευρώ. Μισή τιμή μας ήρθε το λάπτοπ που είχαμε αγοράσει. Η αναχώρησή μας ήταν για τον Μάιο.

Πριν την αγορά των εισιτηρίων είχα ψάξει για ξενοδοχεία και είχα δει ότι είναι πανάκριβα. Γι’ αυτό δεν κλείσαμε και πολλές μέρες. Θα θέλαμε 2-3 ακόμα. Σκεφτόμασταν μάλιστα να νοικιάσουμε αυτοκίνητο για να κινηθούμε εκεί. Ψάχνοντας όμως είδα ότι αν κάναμε μερικές ημερήσιες εκδρομές με ένα πρακτορείο θα μας ερχόταν πιο οικονομικά από την ενοικίαση αυτοκινήτου. Άρχισα να βάζω στο χάρτη τα σημεία ενδιαφέροντος και να καταστρώνω το πρόγραμμα.

Αρχικά λοιπόν εγκατέλειψα την ιδέα ενοικίασης του αυτοκινήτου, οδηγούν αριστερά αυτοί και είναι μια πρόσθετη δυσκολία. Κάνοντας το πρόγραμμά μας, είδα ότι θα βόλευε να μείνουμε σε ένα μέρος για πέντε βράδια και να κάνουμε ημερήσιες εκδρομές με πρακτορείο. Έτσι μετά από πολλές ιδέες αποφάσισα αυτό: Να μείνουμε στην μικρή πόλη Λίμερικ για πέντε συνεχόμενα βράδια. Μετά από δεύτερες σκέψεις αποφασίσαμε να νοικιάσουμε ένα αυτοκίνητο για να κινηθούμε από εκεί. Το έκλεισα με την εταιρία Enterprise με κόστος 341 ευρώ, με πλήρη ασφάλιση. Όμως το ξενοδοχείο το είχα κλείσει και δεν γινόταν ακύρωση.

Πήρα πολλές ιδέες για τα σημεία επίσκεψης που άξιζαν από το πρακτορεία που κάνουν ημερήσιες εκδρομές και έκανα ένα πρόγραμμα. Το μόνο που μετάνιωσα είναι που έκλεισα τα 5 βράδια στο Λίμερικ. Θα έπρεπε να κλείσω ενδιάμεσα τουλάχιστον ένα άλλο λίγο πιο βόρεια. Τέλος πάντων. Θα βλέπαμε πως θα τα βολέψουμε. Σκεφτόμουν μάλιστα να κάψω τη μια βραδιά στο Λίμερικ και να μείνουμε αλλού. Βλέποντας και κάνοντας.

Έτσι το πρόγραμμα με τις διανυκτερεύσεις θα έχει: τα δύο πρώτα βράδια στο Δουβλίνο (διαμονή 300 ευρώ). Τα δύο επόμενα στο Μπέλφαστ (112 ευρώ, πολύ φτηνό. Για να δούμε τι είναι!) και τα υπόλοιπα πέντε στο Λίμερικ (550 ευρώ, λίγο έξω από την πόλη, στο πανεπιστήμιο). Και τα τρία ξενοδοχεία ήταν πληρωμένα και δεν επιδέχονταν αλλαγές.

Στο Δουβλίνο φτάναμε πολύ αργά την πρώτη μέρα. Την άλλη μέρα θα βλέπαμε την πόλη. Στο Μπέλφαστ θα πηγαίναμε την τρίτη μέρα το πρωί και θα βλέπαμε την πόλη την πρώτη μέρα άφιξης και τη δεύτερη θα κάναμε τουρ στα βόρεια. Το είχα κλείσει. Κάποια στιγμή βγάλαμε τις βίζες ΕΤΑ για την επίσκεψη στο Μπέλφαστ. 20 λίρες η κάθε μια, αχρείαστες τελικά.

Για κάτι που μετάνιωσα: Έπρεπε να αποφασίσω νωρίτερα την ενοικίαση και να πάρω το αυτοκίνητο από το Δουβλίνο από την πρώτη μέρα ή μετά την επιστροφή μας από το Μπέλφαστ. Έτσι θα έκανα ένα ωραίο γύρο του νησιού σε πέντε μέρες και θα ήμασταν πιο άνετοι. Άντε να έχανα το βορειοδυτικό κομμάτι που πέφτει πολύ μακριά. Τώρα θα χάναμε την περιοχή του Ντόνεγκαλ και του Κορκ. Όμως θα βλέπαμε πολύ καλά τα υπόλοιπα.

Ψάχνοντας στο διαδίκτυο βρίσκω τα κάτωθι ονόματα Ιρλανδών συγγραφέων: Τζέιμς Τζόις, Όσκαρ Ουάιλντ, Τζόναθαν Σουίφτ, Μπραμ Στόκερ, Σάμιουελ Μπέκετ κλπ. Στη μουσική έχει: U2 (Bono), The Cranberries, Sinead O’Conor, Van Morrison, Ρόρι Γκάλαχερ, Γκάρι Μουρ, Τζέραλντιν Φιτζέραλντ. Έχει κι άλλους αλλά επειδή δεν τους ξέρω δεν τους αναφέρω. Από ηθοποιούς έχει τον αγαπημένο μου Κόλιν Φαρέλ και τον διάσημο Λίαμ Νίσον και πολλούς άλλους.

Στον επόμενο χάρτη φαίνεται η Ιρλανδία και τα κυριότερα από τα ενδιαφέροντα μέρη της. Φυσικά δεν το ακολουθήσαμε επακριβώς, αλλά αυτό θα ήταν το καλύτερο.

Στις τέσσερις ημερήσιες εξορμήσεις από το Λίμερικ, σκεφτήκαμε οι δυο να είναι προς τον Βορρά και οι άλλες δυο προς το Νότο. Πάντως πολλά θα εξαρτιόταν από τον χρόνο που θα απαιτούσε η επίσκεψη σε κάθε μέρος. Αν θέλαμε πολύ χρόνο κάπου, δεν θα έμενε αρκετός για περισσότερες επισκέψεις. Αυτό το θέμα υπάρχει σε όλα μας τα ταξίδια: βάζουμε ένα σωρό σημεία για επίσκεψη και φυσικά συνήθως μερικά δεν γίνονται.

Ένα άλλο θέμα είναι οι καιρικές συνθήκες στις περιοχές αυτές. Κοιτάζοντας τον καιρό πριν φύγουμε είδαμε τα εξής: στο Δουβλίνο την Τρίτη που θα είμαστε εκεί έδειχνε λίγη βροχή το πρωί και θερμοκρασία μέχρι 14ο C. Στο Limerick όλες τις μέρες δείχνει λίγη βροχή και μετά σύννεφα με ήλιο. Μερικές φορές έχει βροχή και το απόγευμα. Η μέγιστη θερμοκρασία που θα δούμε είναι 15 βαθμοί και το βράδυ θα πέφτει στους 8. Η πιο βροχερή μέρα θα είναι στις 17/5, Κυριακή, που θα έχουμε 5-6 χιλιοστά βροχής για 4 ώρες. μια εβδομάδα μετά είχαν διαδοχικές μέρες με ηλιοφάνεια και διπλάσιες θερμοκρασίες. Είναι θέμα τύχης, αλλά το σύνηθες ήταν αυτό που συναντήσαμε εμείς.

Για το Δουβλίνο έκλεισα την επίσκεψη στο Guinness Storehouse. Έκλεισα την φτηνότερη επίσκεψη: Guinness Storehouse Experience, που για ηλικιωμένους κόστισε 33 ευρώ, 16,5 ευρώ έκαστος. Πάμε πρωί, στις 10:00, γιατί είναι φτηνότερα, αλλά μας βόλευε κιόλας.

Ήρθε η μέρα της αναχώρησης. Όπως στην αρχή κάθε ταξιδιού που κάνω χωρίς πρακτορείο τα τελευταία πάνω από 10 χρόνια, ήμουν αγχωμένος για την έκβαση του ταξιδιού μας στην Ιρλανδία. Θα φτάσουμε αργά στο αεροδρόμιο του Δουβλίνου δηλαδή περίπου στις 11:00 το βράδυ και θα πρέπει πολύ γρήγορα να πάμε στο ξενοδοχείο για να ξεκουραστούμε αφού έχουμε και δύο ώρες διαφορά με την Ιρλανδία. Αν δηλαδή καταφέρουμε και κοιμηθούμε στις 01:00 τοπική ώρα, θα είναι 03:00 ελληνική. Την επόμενη μας περίμενε μια κουραστική μέρα, γιατί θεωρητικά θα έπρεπε να δούμε όλα τα ενδιαφέροντα του Δουβλίνου.

Δεν το ανέφερα, αλλά ταξίδευα εγώ με την Ντίνα, τη σύζυγό μου. Οι δυο μας.

Αποδείχτηκε ένα ωραίο ταξίδι σε μια χώρα διαφορετική από πολλές άλλες. Θυμίζει λίγο Σκανδιναβία. Κυρίως ως προς τις περιοχές της υπαίθρου, με εξαίρεση τα βουνά τα οποία δεν έχει. Η ψηλότερη κορυφή είναι λίγο πάνω από 1000 μέτρα.

 

• 1
• 2
• 3
• …

  Go to chapter

  Go
• 17

Επόμενο Κεφάλαιο

1 of 17

Go to chapter

Go

Επόμενη Last

[travelbreak]

Βραδινή άφιξη στο Δουβλίνο. Η μπύρα Guinness.

Κοιμηθήκαμε σχετικά καλά στο μικρό ξενοδοχείο, που βρίσκεται στο κέντρο της πόλης μέσα στα μπαρ, και έχει το ιδιαίτερο όνομα The Temple Bar Lane. Φυσικά βρίσκεται δίπλα στο The Temple Bar.

Λίγο μετά τις 11:00 το βράδυ ώρα Ιρλανδίας φτάσαμε στο αεροδρόμιο και πολύ σύντομα πήραμε τη βαλίτσα μας. Στην αναμονή βρήκα δύο νεαρούς Έλληνες οι οποίοι εργάζονται στο Δουβλίνο και μου είπαν ότι το ταξί θα μου κοστίσει πάνω από 40€, οπότε καλύτερα να πάρω ένα λεωφορείο για να πάω στο κέντρο. Έτσι βγήκαμε έξω και ρωτήσαμε. Μας είπαν να πάρουνε το λεωφορείο νούμερο 16. Ένας αστυνομικός μου είπε ότι μπορώ να πληρώσω σε αυτό είτε με μετρητά είτε με κάρτα. Μόλις ήρθε το λεωφορείο μπήκαμε μέσα και ακουμπώ την κάρτα στο μηχάνημα για να πληρώσω αλλά δεν τη δεχόταν. Βάζω και μια άλλη: τίποτα. Τότε μου λέει ο οδηγός ότι παίρνει μόνο μία πράσινη κάρτα, που είναι ειδικά για τα λεωφορεία. Τότε του λέω να πληρώσουμε με μετρητά. Όμως μου απαντά ότι δεν έχει ρέστα και εγώ δεν είχα καθόλου ψηλά. Το κόστος του εισιτηρίου πρέπει να ήταν πέντε με έξι ευρώ. Πάνω που ετοιμαζόμουν να κατέβω με την Ντίνα για να πάμε να βγάλουμε πράσινη κάρτα ή να βρούμε ψιλά, έρχεται μία κοπέλα από το βάθος του λεωφορείου και μου λέει ότι θα πληρώσει αυτή με τη δική της κάρτα. Πράγματι βάζει την πράσινη κάρτα της και πληρώνει τα 2 εισιτήρια δίνοντάς μου τα χαρτάκια. Εγώ της έδινα 20€ για να την πληρώσω αλλά εκείνη δεν δεχόταν με τίποτε τα χρήματα. Τελικά δεν δέχτηκε και ουσιαστικά μας κέρασε τα χρήματα του κομίστρου. Τέτοιο πράγμα δεν θυμάμαι να μου έχει ξανατύχει και μάλιστα σε τόσο ακριβό εισιτήριο.

Μετά από μισή ώρα περίπου είχαμε φτάσει στο κέντρο και κατεβήκαμε εκεί που έκανε τέρμα το λεωφορείο. Από εκεί περπατήσαμε 10-15 λεπτά μέχρι το ξενοδοχείο μας μέσα στα άγρια μεσάνυχτα. Πολλά μπαρ ήταν ανοιχτά και είχαν κόσμο, ειδικά πολύ κοντά στο ξενοδοχείο μας. Φυσικά ήταν και κάμποσοι μεθυσμένοι, και γενικά βρώμαγε αλκοόλ στη γειτονιά. Όμως στο δωμάτιο που μείναμε δεν μύριζε τίποτα και ήταν πολύ καλό. Αν βέβαια μπορείς να πεις έτσι για ένα δωμάτιο που είναι το πολύ δέκα τετραγωνικά μέτρα. Πάντως είχε ό,τι και να χρειάζεσαι, αρκεί να μην έχεις πρόβλημα με το στρίμωγμα.

Σηκωθήκαμε το πρωί και φτιάξαμε στο ηλεκτρικό μπρίκι τα καφεδάκια μας. Το ξυπνητήρι το είχα βάλει στις 7:30 αλλά φυσικά εγώ ξύπνησα, μαζί και η Ντίνα, λίγο μετά τις 6:00. Έτσι είχαμε χρόνο να ετοιμαστούμε και να ξεκινήσουμε πολύ νωρίς τις βόλτες στην πόλη. Ο καιρός ήταν συννεφιασμένος αλλά δεν έβρεχε. Εμείς βέβαια εφοδιαστήκαμε με τις ομπρέλες μας και τα κασκόλ γιατί οι θερμοκρασίες ήταν σχετικά χαμηλές, μονοψήφια νούμερα.

Το πρωί που βγήκαμε ο καιρός ήταν αρκετά ψυχρός και η θερμοκρασία είχες την αίσθηση ότι δεν ήταν περισσότερο από οκτώ βαθμούς. Είναι η θερμοκρασία κάτω από την οποία εγώ κρυώνω και αποφεύγω να βγαίνω έξω, αλλά τι να έκανα; Ξεκινήσαμε λίγο πριν τις 8 με προορισμό το Guinness Storehouse. Είχαμε σκοπό να φτάσουμε σε δύο ώρες και τόσο περίπου κάναμε, αν και φτάσαμε 20 λεπτά νωρίτερα. Στη διαδρομή πηγαίναμε για φωτογράφιση όπου βλέπαμε κάποιο ωραίο κτίριο, που συνήθως αυτά τα κτίρια ήταν εκκλησίες. Δεν δίναμε μεγάλη σημασία στο τι βλέπαμε αφού είχαμε σκοπό στο γυρισμό να τα δούμε ένα προς ένα. Στο εργοστάσιο της μπύρας Guinness καταλάβαμε ότι αν πήγαινες στο περίπου στο ραντεβού σου έμπαινες αμέσως χωρίς να περιμένεις να έρθει ακριβώς η ώρα πού είχες κλίσει. Έτσι και εμείς μπήκαμε μαζί με ένα τσούρμο και δεν έλεγξαν αν ήμασταν πάνω από 65 ετών, που λόγω της ηλικίας μας είχαμε πληρώσει λίγα ευρώ λιγότερα από εκείνους που ήταν κάτω από 65.

Στον επόμενο χάρτη φαίνεται το περπάτημα για την επίσκεψή μας:

Μια κοπέλα μας οδήγησε και στο ισόγειο άρχισε να λέει τα δικά της στα οποία εγώ δεν έδωσα και μεγάλη σημασία. Μετά περίμενα να μας οδηγεί εκείνη σε όλο το χώρο, όμως μας άφησε ελεύθερους για να ανέβουμε μέχρι και τους 7 ορόφους που έχει το κτίριο. Ανακατευτήκαμε μαζί με όλους που ήταν εκεί, ας ανήκαν και σε άλλα group. Εμείς είχαμε αγοράσει το πιο φθηνό εισιτήριο και το μόνο που προσέφερε εκτός από το να δεις τα πάρα πολλά εκθέματα του παλιού εργοστασίου, ήταν και ένα μεγάλο ποτήρι μπύρας στον 7ο όροφο. Το κτήριο πραγματικά είχε μεγάλο ενδιαφέρον και θα μπορούσες να καθίσεις και δύο ώρες να μάθεις κάποια πράγματα, αν ήσουνα φανατικός της μπύρας.

Εμείς σε λιγότερο από μία ώρα είχαμε κάνει τη βόλτα μας και τότε ρωτήσαμε που θα πάμε να πάρουμε το ποτήρι με την μπύρα. Μας είπαν και ανεβήκαμε με τον ανελκυστήρα στον 7ο όροφο, απ’ όπου είχαμε θέα όλο το Δουβλίνο. Πραγματικά άξιζε να πας εκεί και μόνο γι’ αυτό. Πάντως ήπιαμε και από μία μεγάλη μπύρα σε ποτήρι που μας προσέφεραν και καθίσαμε αρκετή ώρα. Κατά τις 11 φύγαμε από κει και πήραμε ουσιαστικά το δρόμο της επιστροφής, μιας και ο χώρος αυτός βρίσκεται σχεδόν στην άκρη της πόλης, στη δυτική πλευρά.

 

[travelbreak]

Γνωριμία με το Δουβλίνο. Πρωινή βόλτα

Αν και είδαμε πάρα πολλά πράγματα στη διαδρομή θα αναφέρω τα πιο χαρακτηριστικά: Christ Church Cathedral, Saint Patrick’s Cathedral, St. Stephen’s Green. Το πάρκο αυτό είναι πολύ όμορφο και την ώρα εκείνη είχε μαζευτεί πάρα πολύς κόσμος που έκανε φαίνεται διάλειμμα από τη δουλειά του. Επίσης είχαν μαζευτεί πολλά παιδιά που είχαν σχολάσει από τα σχολεία τους.

Δίπλα σε αυτό το πάρκο είναι και το Νational Μuseum of Ireland. Στο μουσείο αυτό μπήκαμε μάλιστα για μία γρήγορη επίσκεψη αφού η είσοδος ήταν ελεύθερη. Δεν μπορώ να πω ότι μου έκανε μεγάλη εντύπωση αλλά είχε ποικιλία εκθεμάτων. Σίγουρα αν είχαμε πληρώσει εισιτήριο θα καθόμασταν περισσότερο.

Μετά προχωρήσαμε για να δούμε σε ένα πάρκο το άγαλμα του Oscar Wilde και τα μνημεία του πολέμου. Ο συγγραφέας έζησε στο τέλος του 19ου αιώνα και αν και πέθανε νέος σχετικά, έγινε πολύ γνωστός. Το μνημείο εκεί τον αναπαριστά ξαπλωμένο σε μια όμορφη νεανική και ανέμελη στάση πάνω σε ένα βράχο να κοιτά μπροστά. Μου άρεσε που το ντύσιμό του ήταν και αυτό νεανικό και έγχρωμο. Προχωρώντας από εκεί είδαμε υπέροχα κτίρια που άλλα ήταν μουσεία και άλλα ήταν κυβερνητικά κτίρια. Φυσικά είδαμε και το κτίριο του κοινοβουλίου το οποίο όμως δεν μας άφησαν να το φωτογραφίσουμε από κοντά.

Μετά μπήκαμε στην περιοχή του Trinity College of Dublin. Εκεί κανονικά πλήρωνες μια είσοδο 18€ για να κάνεις ένα tour, το οποίο όμως εμείς αποφύγαμε και κάναμε απλά βόλτα βλέποντας τα κτίρια απ’ έξω. Κάποια στιγμή περάσαμε και από την απέναντι πλευρά του ποταμιού Liffey που διασχίζει την πόλη και είδαμε το καταπληκτικό κτίριο Four Courts. Εκεί κοντά ήταν και η όμορφη πλατεία Smithfield’s Square. Έχοντας πια κάνει περίπου 25.000 βήματα αποφασίσαμε να ψωνίσουμε κάποια φαγώσιμα και να πάμε να ξεκουραστούμε λίγο στο δωμάτιο. Γι’ αυτό βρήκαμε ένα κοντινό Lidl από το οποίο αγοράσαμε διάφορα σε πολύ καλές τιμές. Πήγαμε στο δωμάτιο όπου φάγαμε μόνο λίγα γλυκά και το φαγητό το αφήσαμε για το βράδυ.

Γενικά η πόλη είναι αρκετά όμορφη, και ξεφεύγει από τις κλασικές ευρωπαϊκές πόλεις. Το πιο ωραίο που έχει για μένα είναι ότι τα κτίρια της είναι όλα μικρά και ισορροπημένου μεγέθους, μιας και είναι μία πόλη με πληθυσμό μισό εκατομμύριο. Δεν είδα να έχει και πάρα πολύ πράσινο, αλλά δεν μου έκανε εντύπωση αφού πολύ εύκολα μπορείς να βρεθείς έξω από αυτήν, μέσα στα μικρά δάση και τα απέραντα λιβάδια. Έχει πολύ τουρισμό αν και είναι ακόμα αρχή της σεζόν. Τουριστικά λεωφορεία πάνε και έρχονται, καθώς επίσης και τα πούλμαν που κάνουν το λεγόμενο hop on, hop off. Μετά τις 12:00 το μεσημέρι ο καιρός έφτιαξε και έβγαλε αρκετό ήλιο. Πάντως συνέχεια βλέπεις κόσμο να κυκλοφορεί και με σορτσάκι και με κοντομάνικο. Ιδιαίτερη εντύπωση κάνει που τα κορίτσια κρατάνε στο χέρι τη ζακέτα και φορούν ένα αμάνικο φόρεμα. Επίσης είδαμε πολλούς να κάθονται έξω με το κοντομάνικο και να πίνουν καφέ. Εμείς φορούσαμε χειμωνιάτικά με λαιμό και καπέλο ή σκουφί.

Ιδού ένα μικρός χάρτης με ενδιαφέροντα του Δουβλίνου:

 

[Smaragda53]

Με τον γνωστό χρακτηριστικο του τροπο και τη Ντινα δίπλα, ο travelbreak μας ξεναγεί στις πράσινες δροσιες της Ιρλανδίας! Τέλεια! Μονο που ξεχασε να αναφερει τον Πητερ Ο Τουλ!

 

[travelbreak]

Με τον γνωστό χρακτηριστικο του τροπο και τη Ντινα δίπλα, ο travelbreak μας ξεναγεί στις πράσινες δροσιες της Ιρλανδίας! Τέλεια! Μονο που ξεχασε να αναφερει τον Πητερ Ο Τουλ!

Να σαι καλά που πάντα με διαβάζεις και έχεις καλά λόγια να πεις.
Όμως να ξέρεις ότι δεν είμαι του φιλολογικού. Ακόμα και τα ονόματα που έγραψα, μερικά δεν τα ήξερα.
Όμως για τον ηθοποιό που αναφέρεις, μόλις τώρα κοιτάζοντας το internet, θυμήθηκα ότι έπαιζε τον Laurence της Αραβίας.

 

[travelbreak]

Γνωριμία με το Δουβλίνο. Απογευματινή βόλτα.

Το μεσημέρι αφού ξεκουραστήκαμε στο δωμάτιο λίγο πάνω από μία ώρα βγήκαμε κατά τις 17:00 να συνεχίσουμε προς λίγα σημεία που είχαμε αφήσει και δεν είχαμε δει. Πρώτα πήγαμε μία βόλτα από το κάστρο του Δουβλίνου το οποίο όμως μόλις είχε κλείσει και δεν μπορέσαμε να μπούμε για να το δούμε. Έτσι κι αλλιώς όμως δεν ήταν κάτι που θέλαμε να το κάνουμε οπωσδήποτε, αφού πιο πολύ έμοιαζε με μουσείο παρά με κάστρο (από όσο είδαμε τουλάχιστον). Άλλωστε γίνονταν και εργασίες στον περίβολο. Συνεχίσαμε να πάμε στην βόρεια πλευρά της πόλης δηλαδή μετά το ποτάμι. Εκείνη η πλευρά έχει το πιο εμπορικό και σύγχρονο τμήμα με πολλούς πεζόδρομους και μεγάλα καταστήματα. Δεν έχει όμως πολλά μουσεία και η παλιά πόλη σίγουρα βρίσκεται προς τη νότια μεριά.

Κάναμε βόλτα σε έναν μεγάλο πεζόδρομο που ονομάζεται Henry Street. Αυτός ο δρόμος καταλήγει στον O’Connell Upper και στο σταυροδρόμι υπάρχει ένας λεπτός αλλά τεράστιος κώνος (120 μέτρα) ο οποίος ονομάζεται Spire.

Από εκεί ανεβήκαμε για να δούμε κάποια κτίρια τα οποία όμως δεν είχαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον και κατεβήκαμε πάλι τον ίδιο δρόμο προς το ποτάμι για να δούμε πριν φτάσουμε σε αυτό το ωραίο κτίριο του ταχυδρομείου.

Στο ποτάμι στρίψαμε αριστερά, προς τη θάλασσα δηλαδή, και προχωρήσαμε μέχρι να δούμε το πολύ όμορφο κτίριο του Τελωνείου και προχωρήσαμε αρκετά μέχρι να φτάσουμε στη γέφυρα που έχει κατασκευάσει ο Καλατράβα. Ονομάζεται επίσημα Samuel Beckett Bridge.

Είχαμε κουραστεί αρκετά και αποφασίσαμε να επιστρέψουμε στο ξενοδοχείο, αν και ακόμα είχε φως, αφού βράδιαζε μετά τις 21:30. Όμως ακριβώς δίπλα από το ξενοδοχείο μας υπήρχε το Temple Bar και αποφασίσαμε να πιούμε μία μπύρα. Ήδη είχε αρχίσει να γεμίζει κόσμο και παρόλα αυτά βρήκαμε τραπέζι, μάλλον στην μπάρα δύο σκαμπό, και καθίσαμε πίνοντας δύο μπύρες που κόστισαν 22 ευρώ. Ήταν ακριβές, όμως θέλαμε να ζήσουμε την εμπειρία του να καθίσουμε σε αυτό το μπαρ για ένα ποτό και μείναμε μία περίπου ώρα.

Να πω εδώ για το Δουβλίνο ότι μέσα στην πολυκοσμία που υπάρχει στη διάρκεια της ημέρας, δεν βλέπεις και πολλούς περίεργους ανθρώπους. Όμως μετά τις 19:00, την ώρα που κλείνουν τα περισσότερα καταστήματα, ξεχωρίζουν διάφοροι περιθωριακοί τύποι. Συναντήσαμε πολλούς ζητιάνους. Δεν ήταν ιδιαίτερα απαιτητικοί και ενοχλητικοί όμως ήταν σίγουρα ζητιάνοι. Αρκετή ώρα πριν βραδιάσει, δηλαδή περίπου στις 19:30, περνούσαμε από το κέντρο που είναι στη βόρεια πλευρά του Δουβλίνου και εκεί είδαμε να στήνουν τραπέζια για να πάνε να φάνε αυτοί που ήθελαν και είχαν ανάγκη. Δεν ξέρω τι φαγητό τους έδιναν, αλλά είδα πριν καν το βάλουν πάνω στα τραπέζια πολλούς να περιμένουν στην ουρά. Οι περισσότεροι από αυτούς φαίνονταν καθώς πρέπει άνθρωποι, νέοι αλλά και μεγαλύτερης ηλικίας.

 

[travelbreak]

Πάμε στο Μπέλφαστ. Βόλτες το μεσημέρι.

Σήμερα πηγαίνουμε στο Μπέλφαστ. Σε ένα ταξίδι στην Ιρλανδία δε θα έπρεπε να παραλείψουμε την πόλη αυτή με την τεράστια ιστορία που ζούσαμε στην εποχή των φοιτητικών μας χρόνων, αλλά και αργότερα (έχουμε κάποια ηλικία). Θα πηγαίναμε για δυο βράδια να δούμε την πόλη και κάποιες ακτές. Είχα κλείσει να πάμε στο Μπέλφαστ με τρένο που αναχωρούσε στις 08:50 από το Δουβλίνο και η διαδρομή ήταν κάπου δυο ώρες.

Ένα θέμα που είχαμε ήταν πως θα πηγαίναμε από το ξενοδοχείο στο σταθμό του τρένου, που η απόσταση ήταν περίπου 1500 μέτρα. Υπήρχαν 3 ενδεχόμενα: το ένα ήταν να πάμε με ταξί, αλλά το απορρίψαμε γιατί ήθελε περίπου 15€. Η άλλη περίπτωση ήταν να πάμε με λεωφορείο, αλλά και πάλι δεν ήθελα εγώ γιατί θα κούραζε όλη η διαδικασία του ψαξίματος και πιθανού προβλήματος στην εύρεση εισιτηρίου. Το τρίτο ενδεχόμενο ήταν να πάμε με τα πόδια, αν και η Ντίνα δεν ήθελε να κουραστούμε, αφού είχαμε κάνει χθες 36.000 βήματα και θα είχαμε και τον ποδαρόδρομο στο Μπέλφαστ για να το δούμε. Τελικά όμως προτιμήσαμε την τρίτη εκδοχή, αφού είχαμε χρόνο στη διάθεσή μας. Έτσι πήγαμε στο σταθμό Connolly σέρνοντας τις βαλίτσες περπατώντας και μπήκαμε στο τρένο με τα εισιτήρια που είχα ήδη από την Αθήνα.

Στον επόμενο χάρτη φαίνεται ο ποδαρόδρομος από το ξενοδοχείο μας στο σταθμό:

Όταν περάσαμε τα σύνορα για να μπούμε στη Βόρεια Ιρλανδία δεν υπήρχε καμία ένδειξη ότι άλλαζες κράτος. Και σε κανένα σταθμό δεν έγινε έλεγχος, οπότε ουσιαστικά είχαμε βγάλει τσάμπα τις βίζες για την Μεγάλη Βρετανία. Δεν μας ζήτησαν ποτέ και πουθενά τίποτα σχετικό με τις βίζες. Είχα διαβάσει κάπου ότι όταν μπαίνεις από την Ιρλανδία δεν γίνεται κανένας έλεγχος για βίζα. Τους Ιρλανδούς τους αφήνουν και περνούν ελεύθερα. Έλεγε όμως ότι ενίοτε γίνεται τυχαίος έλεγχος σε ορισμένους τουρίστες. Σε μας δεν έτυχε να δούμε τίποτα. Στη διαδρομή βλέπαμε ωραία τοπία με λιβάδια και ποτάμια. Οι πόλεις που περνούσαμε και τα κτίρια επίσης είχαν ενδιαφέρον.

Όταν φτάσαμε στο σταθμό στο Μπέλφαστ, ο οποίος ονομάστε Grand Central Station, θέλαμε να αφήσουμε κάπου τις βαλίτσες μέχρι κάποια ώρα, γιατί ήταν νωρίς ακόμα να πάμε στο ξενοδοχείο, το οποίο δεν ήταν και τόσο κοντά στο κέντρο της πόλης. Ψάχνοντας στο διαδίκτυο είδαμε ότι το κεντρικό ξενοδοχείο Europa, με κόστος 4 λίρες ανά κομμάτι σου κράταγε τα πράγματα. Έτσι εν μέσω δυνατού αέρα και λίγης βροχής πήγαμε στο ξενοδοχείο και αφήσαμε τη μία μεγάλη βαλίτσα μας και τη μία μικρή. Το κόστος ήταν αρκετό και έπρεπε να πληρώσουμε τοις μετρητοίς. Εγώ δεν είχα βέβαια καθόλου χρήματα Αγγλίας και γι’ αυτό πήγα και έβγαλα από ένα μηχάνημα 30 λίρες και έδωσα τις 8 όταν επιστρέψαμε για να πάρουμε τις βαλίτσες. Τις λίρες της έβγαλα με την κάρτα της τράπεζας Πειραιώς γιατί είχα ξεχάσει προς στιγμήν το pin της Revolut . Είδα στην κάρτα της Πειραιώς ότι μου κράτησαν 45€ για να πάρω αυτές τις 30 λίρες. Δεν τα πήρε όλα αυτά ως προμήθεια η ελληνική τράπεζα, αλλά τρεις-τέσσερις λίρες τις πήρε και η ντόπια τράπεζα. Αν δεν ήταν να πληρώσω γι’ αυτές τις βαλίτσες δεν θα χρειαζόταν να αλλάξω καθόλου χρήματα, αφού μπορούσα να πληρώνω με την Revolut, ή οποιαδήποτε άλλη κάρτα, τα πάντα.

Είχαμε ήδη βγάλει ένα πρόγραμμα το οποίο θέλαμε να ακολουθήσουμε στην πόλη. Το Belfast δεν διαφέρει και τόσο πολύ από το Δουβλίνο και σε εμφάνιση αλλά και στους ανθρώπους. Μάλλον όμως στο Belfast υπάρχει περισσότερη φτώχεια, αφού είδαμε περισσότερους άστεγους αλλά όχι ζητιάνους.

Η πόλη έχει πολλά ενδιαφέροντα αλλά έχει και πράγματα τα οποία για να τα δεις πρέπει να πας στην ώρα σου και να πληρώσεις την είσοδο και το tour το οποίο θα κάνεις εκεί. Εμείς λοιπόν σχεδόν όλα τα είδαμε απ’ έξω και τραβήξαμε μερικές φωτογραφίες. Δηλαδή όπου ήθελε εισιτήριο δεν μπήκαμε, παρά μόνο στη συγκοινωνία. Πρώτα περάσαμε από την όπερα που δεν ήταν και κάτι σπουδαίο και μετά συνεχίσαμε για το Δημαρχείο. Πράγματι είναι ένα υπέροχο κτίριο εξωτερικά αλλά και εσωτερικά από όσο λίγο είδαμε. Μπήκαμε μέσα μέχρι το σημείο που γίνεται έλεγχος για τα εισιτήρια. Όμως μπορείς και παίρνεις μια ιδέα για το εσωτερικό του μεγάρου. Το κτίριο του Δημαρχείου αποτελεί το κέντρο της πόλης και όλα τα σχετικά με την τουριστική μετακίνηση αναφέρονται σε αυτό.

Κατόπιν είδαμε κάποια σημεία, όπως το Cathedral Quarter και ο Καθεδρικός. Ο ναός δε λέει πολλά αλλά η περιοχή έχει χρώμα.

Μετά προχωρήσαμε σε ένα από τα πιο ενδιαφέροντα μέρη της πόλης το οποίο είναι ένας μεγάλος τοίχος με πολλά graffiti από την εποχή που οι ιρλανδοί πάλευαν για την ανεξαρτησία τους. Γενικά η πόλη έχει παντού αρκετά γκράφιτι. Αυτό το μέρος ονομάζεται Peace Wall Belfast. Για να πάμε ως εκεί όμως περπατήσαμε αρκετά και μάλιστα 2-3 φορές μας έπιασε και αυτό το κρύο ψιλόβροχο με τον δυνατό αέρα. Το Peace Wall είναι ο περίβολος ενός μάλλον εργοστασίου και εκεί οι άνθρωποι έγραφαν αυτά που ήθελαν. Μερικά φαίνονται πολύ παράξενα αλλά επίσης ίσως να είναι και κάποια πιο σύγχρονα. Γενικά η πόλη φαίνεται να έχει πολλή έντονη συμπάθεια προς την Παλαιστίνη, γιατί σε πολλά σημεία είδαμε παλαιστινιακές σημαίες και αντίστοιχα συνθήματα.

Τα γκράφιτι που είδαμε δεν ήταν μόνο σε αυτό τον τοίχο αλλά υπήρχαν και σε άλλα σημεία όπως και διάφορα άλλα μικρά μνημεία για ανθρώπους που πέθαναν, φαντάζομαι πολεμώντας τους Άγγλους. Στο τέλος του δρόμου αυτού υπήρχε ένα μικρό μαγαζί που έξω είχε φωτογραφίες από την εποχή των μαχών και αψιμαχιών. Αυτή η περίοδος κράτησε από το τέλος της δεκαετίας του 60 μέχρι το 1998 που υπογράφηκε η συμφωνία της Μεγάλης Παρασκευής. Τριάντα χρόνια δεν είναι και λίγα! Η περίοδος αυτή ονομάστηκε: The Troubles. Αυτή την περίοδο σκοτώθηκαν συνολικά και από τις δύο πλευρές κάπου 3500 άνθρωποι εκ των οποίων οι μισοί ήταν πολίτες.

Είχαμε κουραστεί πάρα πολύ μέχρι να φτάσουμε σε εκείνο το σημείο γι’ αυτό επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο Εuropa να πάρουμε τις βαλίτσες μας. Από κει βάλαμε στον πλοηγό το όνομα του ξενοδοχείου για να πάμε με συγκοινωνία. Πήραμε ένα λεωφορείο δίπλα από το δημαρχείο με κόστος 2,3 λίρες ανά άτομο και φτάσαμε στο ξενοδοχείο που βασικά ήταν ένα μικρό δωμάτιο Β&Β. Εκεί με κάποιο κωδικό που μου έστειλαν στο e-mail μου, ανοίξαμε την εξώπορτα και αφού ανεβήκαμε μία πολύ στενή σκάλα στο δεύτερο όροφο, πάλι με κάποιο κωδικό πήραμε ένα κλειδί για να ανοίξουμε την πόρτα. Να σημειώσουμε ότι στη Βόρεια Ιρλανδία, αν και δεν ανήκει στην Ευρωπαϊκή Ένωση, χρησιμοποιείς το κινητό και τα δεδομένα σου σαν να είσαι σε αυτήν.

 

[travelbreak]

Βόλτες το απόγευμα στα ενδιαφέροντα του Μπέλφαστ.

Καθίσαμε περίπου μιάμιση ώρα να ξεκουραστούμε και στις 6 ξεκινήσαμε πάλι την πορεία για την πόλη με τα πόδια. Βάλαμε στόχο να δούμε το Τitanic Belfast. Για να φτάσουμε μας πήρε πάνω από μία ώρα με τα πόδια. Ο Τιτανικός ναυπηγήθηκε στο Μπέλφαστ, από το 1909 ως το 1912. Γι’ αυτό και εκεί έχει διάφορα σχετικά με το πλοίο αυτό.
Μέχρι να φτάσουμε εκεί είδαμε πολλά ενδιαφέροντα:

Είναι δίπλα στη θάλασσα και στις εκβολές του ποταμού Λάγκαν, που διαρρέει την πόλη. Το κρύο ήταν πολύ μέχρι την ώρα που φτάσαμε. Κάναμε μία μικρή βόλτα αλλά μέσα δεν μπορέσαμε να μπούμε γιατί γινόταν μία εκδήλωση. Αλλά μάλλον γενικότερα δεν αφήνουν τους επισκέπτες που δεν έχουν κλήση ένα tour εκεί.

Μετά πήραμε το δρόμο του γυρισμού προς το κέντρο της πόλης και ύστερα από μισή ώρα φτάσαμε στο ρολόι που γέρνει λίγο από την μία πλευρά, και αυτή είναι η διασημότητά του, αν και είναι πολύ όμορφο έτσι κι αλλιώς. Χτίστηκε το 1869 στην πλατεία Queen’s Square και ονομάζεται Albert Memorial Clock. Λίγο πιο κάτω ήταν η Victoria Square. Εκεί βρισκόταν ένα γυάλινο κτίριο, εμπορικό κέντρο, το οποίο ήταν όντως ιδιαίτερο αλλά εκείνη την ώρα ήταν κλειστά τα μαγαζιά και οι ηλεκτρικές σκάλες. Είναι φτιαγμένο με μία ιδιαίτερη αρχιτεκτονική άποψη.

Κάναμε λίγες βόλτες ακόμα να δούμε πεζόδρομους και πλατείες της περιοχής.

Δεν ήμασταν μακριά από το δημαρχείο, City Hall, και πολύ σύντομα πήραμε πάλι ένα λεωφορείο για να μας πάει στο δωμάτιό μας, αφού είχε περάσει η ώρα. Αυτή τη φορά ο οδηγός για να μου κόψει το εισιτήριο με ρώτησε που πάμε. Εγώ του είπα τη στάση που θα κατεβαίναμε και πληρώσαμε μόνο 1,80 λίρες αντί τις 2,30 που είχαμε πληρώσει νωρίτερα. Προφανώς πριν μας είχε κόψει εισιτήριο σαν να πηγαίναμε στο τέρμα.

Τα εισιτήρια λοιπόν στα λεωφορεία κάνουν περίπου 2 λίρες το κάθε ένα που σημαίνει κοντά στα δυόμιση ευρώ. Αν βάλεις αυτό το κόστος μαζί με την ταλαιπωρία για να βρεθείς μέχρι το δωμάτιό σου, ίσως άξιζε να δώσει κάποιος για τις δύο βραδιές άλλα 100€ και να μένει στο κέντρο. Και πάλι όμως δεν είναι σίγουρο ότι θα βρίσκαμε ξενοδοχείο με 100 περίπου ευρώ τη βραδιά. Βέβαια έτσι ανεβαίνει πολύ το κόστος του ταξιδιού αλλά περνάμε καλύτερα. Από την άλλη πάλι με το να χρησιμοποιείς τα μέσα μεταφοράς βλέπεις πιο καλά τον κόσμο και έχεις και μια καλύτερη επικοινωνία με τους ντόπιους.

Στον επόμενο χάρτη φαίνεται ο χώρος που μέναμε σε σχέση με το κέντρο της πόλης:

Το δωμάτιο που μέναμε ήταν σε ένα συγκρότημα πολυκατοικιών από εκείνες του αγγλικού τύπου που έχουν μικρά διαμερίσματα το ένα δίπλα στο άλλο. Το κάθε ένα έχει πρόσοψη το πολύ πέντε μέτρα στο δρόμο. Έχει το ισόγειο τον πρώτο όροφο και την σοφίτα. Ίσως να έχει και ένα μικρό υπόγειο. Φυσικά από πάνω δεν υπάρχει κάτι άλλο. Το συγκεκριμένο που μέναμε είχε 6 δωμάτια σαν το δικό μας και μια κοινόχρηστη κουζίνα-καθιστικό. Το κάθε δωμάτιο μαζί με το μπάνιο ήταν περίπου 20 τετραγωνικά μέτρα. Έτσι αυτό το δωμάτιο χαρακτηρίζεται σχετικά άνετο και έχει πολύ καλή θέρμανση μόνο που πρέπει να ξέρεις να ανοίγεις και να κλείνεις τις βάνες, όπως κάνουν σε αυτές τις χώρες. Το συγκρότημα αυτό είναι πολύ μεγάλο και περιλαμβάνει μερικές σειρές από τέτοιου είδους διαμερίσματα, τα οποία συνολικά πρέπει να είναι το πολύ 150 τετραγωνικά μέτρα το κάθε ένα. Μάλιστα ο χώρος φαίνεται να είναι σχετικά φυλασσόμενος, αφού έχει κάτι σαν πύλες οι οποίες το βράδυ που ήρθαμε ήταν κλειστές και μπαίνεις μόνο από την κεντρική οδό. Προφανώς εδώ είναι σχετική ερημιά, αν και στα 300 μέτρα έχει μερικά μικρά μαγαζιά.

Εκείνο που προκαλεί εντύπωση είναι ότι υπάρχουν πολλές εγκαταλειμμένες εκκλησίες σε αυτή τη χώρα. Συγκεκριμένα υπήρχε μία πολύ κοντά σε μας που είχε γεμίσει η αυλή με χόρτα και άγρια δένδρα, αλλά και οι τοίχοι της έχουν χορταριάσει. Στην πόλη που κάναμε τόσες βόλτες είδαμε και άλλες τέτοιες εκκλησίες, χωρίς να είναι απαραίτητα εκτός κέντρου.

Στον επόμενο χάρτη φαίνονται τα σπουδαιότερα μέρη, αν και όχι όλα, στο Μπέλφαστ:

 

[travelbreak]

Βόρειες ακτές: Giant’s Causeway

Και στο Μπέλφαστ οι άνθρωποι ήταν ευγενικοί όπως και στο Δουβλίνο. Μερικές φορές που χρειάστηκε να ρωτήσουμε κάποιον μας εξήγησε με σαφήνεια και με υπομονή αυτό που θέλαμε. Ο καιρός την πρώτη μας μέρα ήταν πολύ άστατος και κατά διαστήματα έριχνε βροχή, αλλά συνήθως δεν ήταν πολύ δυνατή. Μετά από λίγα λεπτά έβγαζε ήλιο και στεγνώναμε. Γενικά όμως δεν είχαμε κανένα σοβαρό πρόβλημα με αυτό τον καιρό. Μάλιστα χθες μετά τις 16:00 που ξεκινήσαμε να έρθουμε και στο δωμάτιο δεν έριξε βροχή μέχρι σήμερα το πρωί, με μια μικρή εξαίρεση. Ευτυχώς με την διαφορά της ώρας που έχουμε, ξυπνάμε από μόνοι μας πολύ πρωί και έχουμε το χρόνο να ετοιμαστούμε.

Αυτή τη μέρα ήταν να πάμε να δούμε λίγο τη βόρεια πλευρά του νησιού με το πρακτορείο get your guide. Η εκδρομή είχε βασικό προορισμό το Giant’s Causeway, που είναι ακτές με πετρώματα εξαγωνικής διατομής από βασάλτη. Μάλιστα είναι προστατευόμενα από την Ουνέσκο.

Το πρωί αφού δεν είχαμε τα πράγματα μαζί μας περπατήσαμε μέχρι την Πλατεία του Δημαρχείου για να πάρουμε το πούλμαν της ημερήσιας εκδρομής. Αν και νωρίτερα είχε ρίξει λίγη βροχή, ο καιρός είχε βελτιωθεί πλέον. Ήταν μία ευχάριστη πρωινή βόλτα αφού έτσι κι αλλιώς είχαμε πολύ χρόνο στη διάθεση μας. Φτάσαμε στο Δημαρχείο και πήγαμε στη ανατολική του πλευρά, όπου το σημείο ονομάζεται Donegal Square West. Εκεί περίμεναν μερικά τουριστικά πούλμαν, εκ των οποίων ένα ήταν το δικό μας.

Ήμασταν από τους πρώτους που έφτασαν και μπήκαμε μέσα και καθίσαμε σε δύο θέσεις που είχαν μεγάλο παράθυρο για να βλέπουμε. Μαζεύτηκαν περίπου 35 άτομα, οι πιο πολλοί εκ των οποίων ήταν άγγλοι και ιρλανδοί. Υπήρχαν μονάχα μερικοί γερμανοί και ίσως και κάποιες άλλες εθνικότητες, οι οποίοι όμως είχαν ως μητρική γλώσσα τα αγγλικά. Έτσι κατάλαβα. Ο οδηγός ήταν ένας τελείως περίεργος άνθρωπος ο οποίος δεν μας έκανε καθόλου καλή εντύπωση. Προσπαθούσε με το να μιλά συνέχεια και να λέει βλακώδη αστεία, να εκμαιεύσει την καλοσύνη των επιβατών ώστε να του αφήσουν ένα καλό πουρμπουάρ. Πράγματι τα κατάφερε, αλλά από μένα δεν πήρε τίποτα. Ήταν πολύ ενοχλητικό που μιλούσε συνέχεια στο μικρόφωνο και δεν μας άφηνε καθόλου να ησυχάσουμε. Αλλά και κάποιες στιγμές που έβαλε τραγούδια, εκείνος μιλούσε στο τηλέφωνο. Όταν μιλούσε αναφερόταν στην προσωπική του ζωή και έλεγε και κάποια πράγματα από την ιστορία της Ιρλανδίας. Το πρώτο που μας ξεκαθάρισε ήταν ότι σίγουρα είναι προτιμότερη η ειρήνη από το να παλεύει κανείς για τα δικαιώματά του. Γιατί με το δεύτερο το αποτέλεσμα είναι να υπάρχει ένα χάος στη χώρα. Επίσης ξεκαθάρισε ότι είναι Βρετανός με Ιρλανδική καταγωγή. Προσπαθούσε συνεχώς να πιάνει κουβέντα με κάποιους, όπως και σε εμάς. Το θέμα είναι ότι αν και μιλούσε πολύ καθαρά τα αγγλικά εγώ δεν μπορούσα να καταλαβαίνω κάποιους ιδιωματισμούς.

Φύγαμε ακριβώς στις 8:45 (όπως ήταν στο πρόγραμμα) και τρεις επιβάτες δεν είχαν προλάβει να έρθουν. Γι’ αυτό τους περιμέναμε λίγο στην πρώτη στάση που κάναμε, οπότε μας πρόλαβαν με κάποιο τρόπο. Η πρώτη στάση λοιπόν που ήταν στο πρόγραμμα μας ήταν πολύ κοντά στο Belfast και ήταν το κάστρο Carrickfergus. Ήταν ένα κάστρο χτισμένο δίπλα στη θάλασσα και απ’ έξω φαινόταν πολύ όμορφο. Όμως δεν δώσαμε τις 6 λίρες ο καθένας για να μπούμε να το δούμε αφού δεν μας ενδιέφερε. Άλλωστε το λιμανάκι της πόλης στην οποία βρισκόταν ήταν πολύ όμορφο και κάναμε και μία βόλτα κοντά στο κάστρο μέσα στην πόλη, που έχει το ίδιο όνομα με το κάστρο.

Αφού μείναμε μία ώρα σε αυτή την όμορφη στάση ξεκινήσαμε μία πολύ μεγάλη διαδρομή, η οποία κράτησε πάνω από δύο ώρες. Ήταν πολύ όμορφη η διαδρομή και μέσα στην ενδοχώρα αλλά και στις ακτές Antrim και Glens. Περάσαμε από πολύ όμορφα χωριά αλλά δυστυχώς ούτε μία στάση δεν κάναμε για κάποια φωτογραφία.

Η μόνη στάση που κάναμε ήταν μία πεντάλεπτη για να τραβήξουμε φωτογραφίες το γνωστό και πολύ όμορφο σημείο με το όνομα Carrick a Rede. Εγώ όταν έκλεινα αυτήν την εκδρομή πίστευα ότι θα κατέβουμε σε αυτούς τους καταπληκτικούς βράχους που βλέπαμε από ψηλά. Όμως δυστυχώς το πρόγραμμα δεν ήταν αυτό που νόμιζα. Έτσι ό,τι είδαμε το είδαμε σε αυτά τα πέντε λεπτά και μέσα σε ένα πολύ δυνατό αέρα που ήταν ικανός να μας πετάξει κάτω.

Ο οδηγός μας δεν σταματούσε να μιλάει για θέματα που είχαν σχέση με την σειρά Game of Thrones, την οποία εγώ απλά ήξερα μόνο ως προς το όνομα. Εκείνος όμως έλεγε πολλές λεπτομέρειες γιατί η επόμενη στάση που κάναμε ήταν για να δούμε περιοχή Dark Hedges, Σκοτεινοί Φράκτες. Εκεί κάναμε μία στάση που κράτησε λίγο πάνω από μία ώρα γιατί είχε πια φτάσει μεσημέρι και ήθελε να βάλει τον κόσμο σε ένα ξενοδοχείο ώστε να φάνε στο εστιατόριο, και να πάρει και αυτός τη δικιά του μίζα. Έτσι οι περισσότεροι από το group που ήμασταν δεν ήρθαν καθόλου να δουν αυτόν ένα υπέροχο δρόμο που έχει δέντρα δεξιά και αριστερά. Δεν μπορώ να πω ότι με τρέλανε η ομορφιά του αλλά ήταν κάτι ιδιαίτερο. Νομίζω η Βυτίνα έχει ένα πιο όμορφο δρόμο, αλλά άλλο είναι να το έχει δείξει και στο Game of Thrones και άλλο να μην το έχει δείξει κανένας.

Η επόμενη στάση ήταν το καταπληκτικό κάστρο Dunluce. Το σημείο που είναι χτισμένο αυτό το κάστρο είναι υπέροχο πάλι δίπλα στη θάλασσα και μπορείς να τραβήξεις περίφημες φωτογραφίες.

Μετά πήγαμε στο Giant’s Causeway, τον βασικό προορισμό μας. Εκεί μας άφησε να μείνουμε 2 ώρες. Όμως δυστυχώς δεν μας εξήγησε με σαφήνεια τις εναλλακτικές που είχαμε για να επισκεφθούμε το μέρος. Έτσι ξεκινήσαμε να ανεβαίνουμε ένα μονοπάτι πάνω σε ένα βράχο όπου φύσαγε δαιμονισμένα. Από εκεί ψηλά βλέπαμε τις ακτές.

Κατάλαβα ότι θα ήταν πολύ δύσκολο με αυτόν τον αέρα να κατέβουμε κάτω από κάποιο αντίστοιχο μονοπάτι και προτίμησα να κάνουμε κάτι άλλο: Στο κάτω μέρος είδα ό,τι υπήρχε ένας ασφαλτοστρωμένος δρόμος από τον οποίο μάλιστα περνούσαν και λεωφορεία για να μεταφέρουν τον κόσμο. Έτσι κατεβήκαμε ξανά το μονοπάτι πίσω και πήραμε αυτό το δρόμο.

Δεν αργήσαμε να φτάσουμε στο σημείο με τους πάρα πολλούς βασάλτες σε εξαγωνικό σχήμα. Στο σημείο αυτό ήταν σταματημένος ο περισσότερος κόσμος γιατί ήταν το μέρος με τους πιο πολλούς βασάλτες. Στο βάθος βλέπαμε ότι υπήρχαν και άλλα σημεία με λιγότερους αλλά προτιμήσαμε να μην αφιερώσουμε το χρόνο μας εκεί, γιατί μπορεί για να μην προλαβαίναμε να φτάναμε. Ίσως εκεί αν ήταν πιο όμορφα αλλά δεν μπορούσαμε να τα έχουμε όλα. Και στο κάτω μέρος φυσούσε πολύ αλλά όχι τόσο όσο επάνω, στο πρώτο μονοπάτι που πήγαμε.

Το σημείο αυτό ήταν το βασικό της ημερήσιας εκδρομής που κάναμε. Μάλιστα εκεί υπήρχε και πάρα πολύς κόσμος που ερχόταν κυρίως με group. Σίγουρα ήταν πιο οργανωμένοι απ’ ό,τι εμείς. Ούτε οδηγίες είχαμε πολλές ούτε μας συνόδευε κάποιος από το πρακτορείο. Υπήρχαν επίσης και μεμονωμένοι επισκέπτες που ερχόντουσαν με το αυτοκίνητό τους. Φυσικά αργότερα δεν έκανα καλή κριτική γι’ αυτή την εκδρομή.

Λίγο πριν τις 5 ξεκινήσαμε την επιστροφή μας και περίπου στις 6 φτάσαμε στο Belfast στο σημείο που είχαμε ξεκινήσει το πρωί. Για 9 ώρες ήταν μία καλή απόδραση αλλά μπορούσε να είναι καλύτερη εάν αφιερώναμε μισή ώρα παραπάνω σε στάσεις.

Συμπερασματικά, το Μονοπάτι των Γιγάντων κανονικά έπρεπε αν ήθελες να το δεις σωστά να έχεις συνολικά 3 ώρες για να περπατήσεις και πέρα μακριά που φαινόταν κάποια ωραία σημεία.

Έτσι όπως διοργανώθηκε το τουρ βέβαια εμείς δεν είχαμε τόσο χρόνο στη διάθεσή μας γιατί θα έπρεπε να παραταθεί πολύ ο συνολικός χρόνος της εκδρομής. Οι δρόμοι που περάσαμε στην αρχή μέχρι τον τελευταίο προορισμό, ήταν αρκετά στενοί, ειδικά για το λεωφορείο ακόμα περισσότερο. Όμως οδηγούσαν προσεκτικά. Όταν όμως πήραμε το δρόμο του γυρισμού πολύ σύντομα μπήκαμε σε ένα μεγάλο δρόμο με δύο λωρίδες κυκλοφορίας σε κάθε κατεύθυνση και διάζωμα στη μέση. Δεν περάσαμε όμως ξανά από τις όμορφες ακτές.

Με το τουρ που κάναμε φάνηκε άλλη μία φορά ότι τα ταξίδια με τουριστικά γραφεία έχουν πολλά μειονεκτήματα. Αυτή λοιπόν ήταν η σημερινή ημέρα που ήταν με αρκετό ενδιαφέρον αλλά πολλή κούραση για τόσα λίγα πράγματα που είδαμε. Εντάξει, ήταν σε σχετικά μεγάλη απόσταση.

Όταν φτάσαμε στην πόλη είχαμε σκοπό να πάρουμε συγκοινωνία για να πάμε στο κάστρο του Belfast. Καταλάβαμε όμως ότι αφού ήταν κλειστό εκείνη την ώρα δεν θα μπορούσαμε να το δούμε καλά-καλά ούτε απ’ έξω. Γι’ αυτό αποφασίσαμε να κάνουμε μία βόλτα στην πόλη εκεί γύρω στα γνωστά μας μέρη, παρά να πάμε στο κάστρο αυτό.

 

[travelbreak]

Πρώτη γνωριμία με το Limerick.

Το πρωί αναχωρήσαμε από το Belfast με το τρένο για το Δουβλίνο και από κει πάλι με τρένο προς τις δυτικές ακτές της Ιρλανδίας. Αφήνουμε πια τις πόλεις που πιο πολύ αρέσουν στη Ντίνα (βασικά τα κτίρια) και πάμε στην ύπαιθρο που εγώ προτιμώ.

Φύγαμε από το δωμάτιό μας κουβαλώντας τα πράγματα μας. Σε 6 με 7 λεπτά είχαμε φτάσει σε μία στάση λεωφορείου. Εννοείται ότι αυτό το είχα δει στο google maps. Στη στάση έγραφε ότι σε 7 λεπτά θα ερχόταν το συγκεκριμένο λεωφορείο που περιμέναμε. Και πράγματι ήρθε στην ώρα του.

Πλήρωσα με τα τελευταία σχεδόν χρήματα της Αγγλίας που είχα μαζί μου τα εισιτήρια, που κόστιζαν το κάθε ένα 1,80 £. Στις μεταφορές μας από και προς το δωμάτιο που μέναμε πληρώσαμε 4 φορές από δύο εισιτήρια. Έτσι αυτές οι μεταφορές μας κόστισαν περίπου 20€. Το κόστος του δωματίου για κάθε βραδιά ήταν 56,5€. Με τις μετακινήσεις που πληρώσαμε και τη φύλαξη των δύο βαλιτσών μας, μας έφτασε στα περίπου 70 ευρώ η βραδιά. Αυτό θέλω να το συγκρίνουμε με το να είχαμε κλείσει ξενοδοχείο στο κέντρο του Belfast, στο οποίο φυσικά δεν θα πληρώναμε μετακινήσεις και φύλαξη. Όμως τα ξενοδοχεία στο κέντρο έκαναν πάνω από 100€ τη βραδιά. Εννοείται βέβαια ότι πάντα κοιτάμε για ξενοδοχεία που έχουν τουαλέτα και έχουν καλή κριτική στο booking.com.

Με το τρένο φύγαμε στις 8 από το Μπέλφαστ και στις 10:10 είχαμε φτάσει στο σταθμό Connolly του Δουβλίνου. Σε ένα μηχάνημα πάτησα ένα κωδικό που είχα και μου έδωσε τα εισιτήρια της υπόλοιπης διαδρομής μέχρι το Limerick. Το τρένο για το Limerick έφευγε από τον σταθμό Heuston και όχι από αυτόν που βρισκόμασταν. Επειδή είχα κλείσει εισιτήρια από το σταθμό Connolly, τα εισιτήρια που πήρα από το μηχάνημα, περιλάμβαναν και το εισιτήριο του τραμ από τον ένα σταθμό στον άλλο. Γι’ αυτό κατεβήκαμε ένα όροφο κάτω να πάρουνε το τραμ και σε λίγα λεπτά είχαμε φτάσει στο σταθμό του Heuston.

Εγώ για λόγους ασφαλείας είχα κλείσει τα εισιτήρια άφιξης στο Δουβλίνο και αναχώρησης από αυτό, με χρονική καθυστέρηση, και γι’ αυτό αναγκαστήκαμε και περιμέναμε μία ώρα, μέχρι τις 12:00 δηλαδή, για να φύγουμε από εκεί. Τα τρένα φυσικά είναι πολύ καλά και δεν έχουν κουπέ αφού οι διαδρομές είναι σχετικά μικρές. Το εντυπωσιακό είναι ότι εάν έχεις κλείσει και θέση, εκεί που είναι η θέση σου επάνω έχει μία φωτεινή ένδειξη με το όνομά σου. Αν δεν έχει όνομα είναι ένα πράσινο φωτάκι αναμμένο, άρα μπορεί να κάτσει καθένας.

Η διαδρομές που πέρασε το τρένο δεν είχαν τρομερό ενδιαφέρον, αλλά σίγουρα ήταν όμορφες. Η ομορφιά τους είναι τα ήρεμα λιβάδια που βλέπεις και τα πολύ χαριτωμένα σπίτια που είναι σε αυτά διάσπαρτα. Έχει δύο ειδών λιβάδια: αυτά που τα έχουν σπείρει σιτάρι και άλλα τέτοια είδη σιτηρών και εκείνα που είναι ελεύθερα χωράφια που βγαίνουν χόρτα για να φάνε τα ζώα. Τα ζώα που είδαμε ήταν πρόβατα (με πολύ πλούσιο μαλλί) και αγελάδες, τίποτε άλλο. Ο καιρός ήταν συννεφιασμένος αλλά τουλάχιστον δεν έβρεχε.

Οι Ιρλανδοί ενώ είναι ευγενικοί και σε βοηθάνε πολύ, δεν σου πιάνουν καθόλου την κουβέντα. Μέχρι τώρα δεν θυμάμαι κάποιον που να μας ρώτησε από που είμαστε. Γι’ αυτό δεν μιλήσαμε με κανένα ντόπιο στο τρένο όσες φορές μπήκαμε.

Στις 2 το μεσημέρι ήμασταν στο σταθμό του τρένου του Limerick. Επειδή το μέρος που θα μέναμε απείχε περίπου 5 χιλιόμετρα από εκεί, αποφασίσαμε να κάνουμε τη βόλτα μας στην πόλη να δούμε τα πιο ενδιαφέροντα μέρη και μετά να πάμε μία και καλή στο δωμάτιό μας. Έπρεπε όμως, όπως έγινε και στο Belfast, να αφήσουμε κάπου τις βαλίτσες μας. Είχα βρει στο internet ένα σημείο για luggage Storage, που απείχε 500 περίπου μέτρα από το σταθμό. Όμως μου ήρθε η έμπνευση να ρωτήσω εκεί στο τρένο μήπως έχουν κάποιο σημείο για φύλαξη. Δεν περίμενα καμιά θετική απάντηση, αλλά ευτυχώς έκανα λάθος. Είχαν και μάλιστα με δυόμιση ευρώ μπορούσαμε να αφήσουμε όλα τα πράγματα για όσο θέλαμε. Έτσι αφού τα τακτοποιήσαμε ξεκινήσαμε τη βόλτα μας.

Η Ντίνα είχε την απορία τι μπορούσαμε να δούμε σε αυτή την πόλη που δεν την προτείνει ως κάτι ιδιαίτερο σχεδόν κανένα site. Εγώ όμως είχα δει και σημειώσει τα ενδιαφέροντα της πόλης. Αρχικά περάσαμε από την Αγορά του Γάλακτος, η οποία όμως έκλεινε εκείνη την ώρα και δεν είχαμε κάτι να δούμε.

Από εκεί ακολουθήσαμε μία πορεία προς το ποτάμι και είδαμε πολύ όμορφα μέρη. Μερικά κτίρια ήταν καταπληκτικά αν και δεν ήταν καλά διατηρημένα. Στο βάθος φαινόταν ένα ωραίο κάστρο δίπλα στο ποτάμι. Είχε απόσταση από κει που βρισκόμασταν, λίγο πάνω από ένα χιλιόμετρο, αλλά δεν είχαμε πρόβλημα και περπατήσαμε μέχρι εκεί βλέποντας και άλλα ενδιαφέροντα μέρη.

Αρχικά λοιπόν φτάσαμε στο ποτάμι Shannon και προχωρήσαμε προς τη γέφυρα Sarsfield. Εκεί στο ποτάμι έχουν χτίσει διάφορα πολύ όμορφα κτίρια και έχει και κάτι σαν φράγματα.

Μετά προχωρήσαμε βόρεια περνώντας από την πολύ όμορφη πλατεία Arthur’s Quay Park. Προσπεράσαμε το μουσείο και προχωρήσαμε για να δούμε τον Καθεδρικό της Αγίας Μαρίας. Δεν μας ενθουσίασε και τον είδαμε μόνο απ’ έξω. Ο λόγος ήταν ότι στην ουσία ήταν ένα νεκροταφείο εκεί γύρω από την εκκλησία.

Προχωρώντας λίγο ακόμα πιο βόρεια φτάσαμε επιτέλους στο υπέροχο εξωτερικά κάστρο του βασιλιά Ιωάννη, King John’s Castle. Ήταν πολύ όμορφο δίπλα στο ποτάμι-θάλασσα. Και το λέω έτσι γιατί η θάλασσα ήταν πολύ κοντά και εκεί ουσιαστικά είχε τις εκβολές του ο μεγάλος ποταμός Shannon. Αν και όταν φτάσαμε, το κάστρο ήταν έτοιμο να κλείσει, ρωτήσαμε και μας είπαν ότι είχε ένα τσουχτερό εισιτήριο 15€. Έτσι αποφασίσαμε να μην το επισκεφθούμε, ούτε τις επόμενες ημέρες αν και θα ήταν δύσκολο με το ωράριο που είχε και αυτό κι εμείς.

Στην απέναντι πλευρά, αφού περάσαμε την παλιά γέφυρα Thomond, ήταν μια μικρή πέτρα (σαν κομμένη κολώνα) με το τρανταχτό όνομα Treaty Stone. Δεν είχε τίποτα ιδιαίτερο αφού ήταν μία πολύ κοντή κολόνα αλλά έχει την ιστορική της σημασία. Υποτίθεται ότι επάνω σε αυτήν υπογράφτηκε μια συνθήκη για το τέλος κάποιου πολέμου το 1691. Τα ονόματα δε νομίζω να ενδιαφέρουν κανένα από εμάς.

Μετά πήραμε αντίστροφη πορεία βάζοντας στόχο την εκκλησία του Αγίου Ιωάννη. Απ’ έξω είναι εντυπωσιακή αλλά στο εσωτερικό δεν βλέπεις κάτι ιδιαίτερο. Σε όσων εκκλησιών της χώρας είδαμε το εσωτερικό, ήταν πολύ φτωχό.

Προχωρώντας νοτιοδυτικά είδαμε ένα πολύ όμορφο ρολόι που ονομάζεται Tait’s Clock.

Πιο κάτω είδαμε το πάρκο του λαού, People’s Park, το οποίο όντως είναι πολύ όμορφο.

Δεν είχαμε άλλο τίποτα σπουδαίο να δούμε και η κούραση μας είχε εξαντλήσει. Κυρίως γιατί κρατάγαμε τα backpack τα οποία είχαν κάποιο βάρος παραπάνω από τις αντοχές μας για τόσο χρόνο. Ευτυχώς στη διαδρομή είδαμε ένα σουπερμάρκετ Aldi, από όπου προμηθευτήκαμε αρκετά τρόφιμα για το βράδυ. Στο σταθμό του τρένου πήραμε τα πράγματα μας και είδαμε στο google maps το λεωφορείο της γραμμής 304a που πήγαινε κοντά στο μέρος που μέναμε. Συγκεκριμένα 800 μέτρα από το δωμάτιο. Ήταν η κεντρική στάση του Πανεπιστημίου. Την ήξεραν όλοι, και αυτό φάνηκε πολύ χρήσιμο τις επόμενες μέρες σε εμάς.

Η διαμονή μας ήταν στο χώρο του πανεπιστημίου του Λίμερικ που υπάρχουν πολύ ωραία διαμερίσματα για επισκέπτες. Είχε όμως κλείσει η ρεσεψιόν και γι’ αυτό πήραμε ένα τηλέφωνο που μας είχαν δώσει και ήρθε ένας από το προσωπικό security και μας έδωσε το κλειδί και μας οδήγησε στο διαμέρισμα που θα μέναμε. Το διαμέρισμα είναι τεράστιο και αρκετά καλό σε όλα.

Σε μια γέφυρα είδαμε αυτό που φαίνεται στην επόμενη φωτογραφία:

Ήταν πολύ συγκινητικό, αλλά δυστυχώς το είδαμε πολλές φορές στην Ιρλανδία. Υποψιάζομαι λοιπόν ότι έχουν πολλές παιδικές αυτοκτονίες. Άλλωστε είδαμε σε πολλά σημεία αντίστοιχα αρκουδάκια με λουλούδια και συγκεκριμένα ονόματα παιδιών με κείμενα γεμάτα πόνο.
Στο διαδίκτυο βρίσκω ότι έχει από τα υψηλότερα ποσοστά στην Ευρώπη σε αυτοκτονίες νέων. Μάλιστα ενώ έχει από τις υψηλότερες ακαδημαϊκές επιδόσεις, βρίσκεται πολύ χαμηλά στην ψυχική ευεξία.

 

[george.kloutsi]

Πολυ καλή ιστορία! Τελικά χρειάζετε βίζα και διαβατήριο? κάπου είχα διαβάσει ότι απο ιρλανδία περνάς ελευθερα οδικώς στην Β. ιρλανδία σαν τουρίστας, θέλω να πάω αλλα με κρατάνε οι υψηλές τιμές και έχω επισκευθεί ήδη τη σκωτία όπότε δε ξερω αν θα δω κάτι τόσο διαφορετικο

 

[travelbreak]

Πολυ καλή ιστορία! Τελικά χρειάζετε βίζα και διαβατήριο? κάπου είχα διαβάσει ότι απο ιρλανδία περνάς ελευθερα οδικώς στην Β. ιρλανδία σαν τουρίστας, θέλω να πάω αλλα με κρατάνε οι υψηλές τιμές και έχω επισκευθεί ήδη τη σκωτία όπότε δε ξερω αν θα δω κάτι τόσο διαφορετικο

Το έγραψα και στην ιστορία στην περιγραφή από την μετάβαση στο belfast από το Δουβλίνο. Αν και είχαμε βγάλει βίζα για ηνωμένο βασίλειο δεν μας την ζήτησαν πουθενά. Και εγώ είχα διαβάσει ότι συνήθως δεν απαιτείται όταν πηγαίνεις από την ιρλανδία στην βόρεια ιρλανδία αλλά μερικές φορές γίνεται δειγματοληπτικός έλεγχος και δεν το ρίσκαρα.
Η τιμές στην ιρλανδία είναι όντως υψηλές για αυτό και εμείς τρώγαμε έτοιμα φαγητά από το σούπερ μάρκετ. Τα καταλύματα κόστισαν συνήθως πάνω από 100€ τη βραδιά.