Ηνωμένο Βασίλειο Ιρλανδία Στη χώρα του νερού και των λιβαδιών

[travelbreak]

Kilkee Cliffs, Moher Cliffs και άλλα ωραία.

Η σημερινή ήταν μία γεμάτη ημέρα. Ήταν η μέρα που είχαμε το αυτοκίνητο και μπορούσαμε να κινηθούμε ελεύθερα. Μπροστά μας είχαμε τέσσερις μέρες για να κινηθούμε οριζοντίως και καθέτως στο νησί. Το προηγούμενο βράδυ καθίσαμε και είδαμε την πρόγνωση του καιρού. Είδαμε ότι στις περιοχές που θέλαμε να επισκεφθούμε αυτές τις ημέρες, μόνο την επόμενη μέρα θα ήταν καλός. Μετά άρχιζαν οι βροχές. Γι’ αυτό αποφασίσαμε την πρώτη μέρα να πάρουμε το αυτοκίνητο και να κινηθούμε στην χερσόνησο που ήταν ένα από τα πιο διάσημα αξιοθέατα της χώρας, τα Moher Cliffs.

Ξυπνήσαμε φυσικά αρκετά νωρίς αλλά χωρίς να βιαζόμαστε κάπου στις 8 πήραμε το λεωφορείο για να κατέβουμε στο κέντρο της πόλης. Πού και που έριχνε μερικές ψιχάλες, αλλά σε γενικές γραμμές δεν ήταν άσχημος ο καιρός. Το εισιτήριο κόστιζε 1,90 ευρώ.

Αρχικά κατευθυνθήκαμε προς την Αγορά Γάλακτος, η οποία όμως μας απογοήτευσε. Δεν είχε κανένα, μα κανένα, ενδιαφέρον. Είναι μία σκεπαστή αγορά η οποία έχει μικρά μαγαζάκια από ντόπιους οι οποίοι πουλούν διάφορα πράγματα. Έχει από ψωμί και γλυκά μέχρι εργαλεία και λουλούδια. Όλα φυσικά είναι πολύ ακριβά. Είδα τις τιμές ενός ο οποίος πουλούσε τυριά και το φθηνότερο έκανε 29€ το κιλό. Φυσικά στο σουπερμάρκετ βρίσκεις τυριά που κάνουν 10€ το κιλό. Σίγουρα δεν θα είναι ποιοτικά τα ίδια, αλλά κάτι κάνεις και με αυτά.

Συνεχίσαμε κάνοντας λίγη βόλτα στους πεζόδρομους, που ήταν σχετικά έρημοι, για να περάσει λίγο η ώρα μέχρι να πάει 9:30 για να παραλάβουμε το αυτοκίνητο. Τα μαγαζιά σχεδόν όλα ήταν κλειστά, αφού ανοίγουν συνήθως μετά τις 10. Ίσως έχουν ακόμα το χειμερινό ωράριο που μέχρι τις 10 κάνει πολύ κρύο και το φως δεν είναι δυνατό.

Στις 9:30 ήμασταν στα γραφεία της εταιρείας Enterprise από όπου παραλάβαμε ένα αυτοκίνητο σε πολύ καλή κατάσταση μάρκας Volkswagen Polo. Είχα πλήρη ασφάλιση, προς 340 ευρώ, και έτσι ήταν εύκολη η παραλαβή, χωρίς να ελέγξουμε τίποτα.

Ξεκινήσαμε την οδήγηση βάζοντας σαν στόχο να πάμε στην βόρεια πλευρά της περιοχής πού βρισκόμασταν για να δούμε τους περίφημους Βράχους Μόχερ, Moher Cliffs. Στη διαδρομή μέχρι εκεί θα βλέπαμε διάφορα σημεία που είχαμε βάλλει στο πρόγραμμα και μετά, αν είχαμε χρόνο, θα συνεχίζαμε. Πρώτα μπήκαμε σε ένα βενζινάδικο να βάλουμε βενζίνη στο οποίο δεν υπήρχε ούτε ένας άνθρωπος και όλα γινόταν από τον πελάτη με τις κάρτες του. Ευτυχώς η κατάσταση ήταν σχετικά εύκολη. Κάτι τέτοιες λεπτομέρειες καμιά φορά σου φέρνουν άσχημες καθυστερήσεις.

Οι δρόμοι κοντά στην πόλη είναι πολύ καλοί. Έτσι η οδήγηση, αν και είχα λίγα χρόνια να οδηγήσω αυτοκίνητο με δεξί τιμόνι, μου ήρθε εύκολα. Πρώτο προορισμό βάλαμε το κάστρο Bunratty, που βρίσκεται σχετικά κοντά. Βρισκόταν σε ένα πολύ όμορφο μέρος και αφού παρκάραμε το αυτοκίνητο σε ένα μεγάλο πάρκινγκ σκεφτόμασταν να μπούμε ή όχι, γιατί η είσοδος ήταν 14,5€. Πολύ γρήγορα όμως πήραμε την απόφαση να το επισκεφθούμε γιατί φαινόταν το μέρος πολύ ενδιαφέρον. Και πράγματι έτσι ήταν.

Φυσικά το κάστρο ήταν πολύ όμορφο και καλοφτιαγμένο. Υπήρχαν όλοι οι χώροι με τα αντικείμενα εκείνης της εποχής και αρκετές πληροφορίες γι’ αυτά. Επίσης μέσα στο κάστρο κυκλοφορούσαν 3-4 άτομα ντυμένα με ανάλογες στολές και σου έδιναν πληροφορίες. Αν και δεν επιτρεπόταν το flash στις φωτογραφίες εγώ το πήρα χαμπάρι μόνο προς το τέλος. Ήδη αν και νωρίς υπήρχαν κάποιοι τουρίστες και ήταν ένα μεγάλο γκρουπ με Άπω Ανατολίτες.

Δεν υπήρχε εκεί μόνο το κάστρο αλλά και ένας τεράστιος χώρος που αναπαριστούσε ένα χωριό της παλιάς εποχής, αν και όχι τόσο παλιάς. Υπήρχαν κάποια σπίτια που μέσα είχαν την οικοσκευή όπως ήταν κάποτε στην Ιρλανδία. Αλλά πιστεύω ότι κάπως έτσι είναι και σήμερα σε μερικά απομακρυσμένα χωριά. Λίγο παρακάτω είχε ένα άλλο τμήμα του χωριού το οποίο ήταν πραγματικά μαγαζιά που πουλούσαν διάφορα πράγματα. Όμως οι βιτρίνες τους ήταν όπως θα ήταν οι βιτρίνες πριν από 100 χρόνια με τα αντικείμενα που πουλούσαν τότε. Φυσικά ψώνιζες με ευρώ και όχι και πολύ φθηνά, όπως όλα τα πράγματα στην Ιρλανδία.

Φεύγοντας από εκεί, και μετά από σχεδόν μία ώρα οδήγηση, είχα στο πρόγραμμά μας τον προορισμό Kilmurry Mc Mahon. Δεν ξέρω πού τον είχα βρει, αλλά δυστυχώς κάναμε αρκετά χιλιόμετρα τσάμπα για να μη συναντήσουμε τίποτα παρά μονάχα τη φύση της Ιρλανδίας, την οποία βλέπαμε έτσι κι αλλιώς όλη τη μέρα. Δυστυχώς στο πρόγραμμα που είχα φτιάξει, με εξαίρεση μερικές πόλεις, δεν ανέφερα τι ακριβώς θα δούμε σε κάθε μέρος. Πίστευα ότι θα έχουμε το χρόνο να το ψάξουμε την προηγούμενη μέρα, αλλά δυστυχώς δεν το είχαμε κάνει αυτή τη φορά.
Απογοητευμένοι συνεχίσαμε για τον επόμενο προορισμό που ήταν η πόλη Kilkee. Εκεί παρκάραμε στην παραλία και τραβήξαμε όμορφες φωτογραφίες από μία αμμουδιά που υπήρχε η άμπωτης και έτσι ήταν τεράστια.

Ευτυχώς ψάξαμε στο ίντερνετ εκείνη την ώρα και είδαμε ότι εκεί υπάρχουν κάποιοι βράχοι, Cliffs. Δεν είναι τόσο διάσημοι όσο εκείνοι του Μοχέρ, όμως όσοι τους επισκέπτονται δεν έχουν να χάσουν τίποτα. Αντιθέτως.

Έτσι προχωρήσαμε νοτιοδυτικά με το αυτοκίνητο και απολαύσαμε ένα υπερθέαμα με αυτούς τους βράχους. Κάναμε τέσσερις-πέντε στάσεις για να τραβήξουμε φωτογραφίες με τους απόκρημνους βράχους και γκρεμούς που έπεφταν στη θάλασσα, που είχε σχετικά μεγάλα κύματα. Μπορούσες να περπατήσεις μέχρι την άκρη των βράχων γιατί δεν ήταν κάποια περίφραξη να σε εμποδίζει. Ήδη υπήρχαν αρκετοί τουρίστες που έκαναν πεζοπορία και κάτι παρόμοιο κάναμε και εμείς αλλά κυρίως μετακινηθήκαμε με το αυτοκίνητο. Αυτή η διαδρομή που κάναμε ήταν 7 με 8 χλμ. Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε και πιο κάτω αν και φαίνεται ότι μετά δεν θα είχε μεγαλύτερο ενδιαφέρον από όσα είχαμε ήδη δει.

Όμως η ώρα είχε προχωρήσει και θέλαμε να δούμε και τους βράχους του Μοχέρ. Στο πρόγραμμα είχα βάλει δύο άλλους προορισμούς που τους περάσαμε στα γρήγορα γιατί επρόκειτο για δύο χωριά με μικρό ενδιαφέρον. Το πρώτο ήταν το Lahinch και το άλλο ήταν το παραλιακό Liscannor. Το τελευταίο είχε ένα μικρό ωραίο λιμάνι που είχε κυρίως ψαρόβαρκες και κάποιους ανθρώπους να ψαρεύουν μέσα στο κρύο και τον αέρα, με καλάμια φυσικά.

Μετά βάλαμε στο τηλέφωνο να μας οδηγήσει λίγο πιο πάνω, που ήταν η Βράχοι Μοχέρ. Για το Μοχέρ είχα ήδη βγάλει τα εισιτήρια και πήγαμε στο πάρκιν όπου αφήσαμε το αυτοκίνητο. Με το που αφήνεις το αυτοκίνητο σου γίνεται και έλεγχος για τα εισιτήρια σου και μετά προχωράς και δεν σε ελέγχει κανένας άλλος. Στην περιοχή αυτή έχει γίνει μεγάλη προσπάθεια για να γίνει ελκυστικό το μέρος στους τουρίστες. Έχουν λοιπόν κατασκευάσει πολύ καλά μονοπάτια και σκαλιά με τα οποία τριγυρίζεις πάνω στους βράχους και βλέπεις τους απόκρημνους γκρεμούς που φτάνουν στη θάλασσα. Το πρόβλημα είναι ότι επειδή υπάρχει περίφραξη δεν μπορείς να πλησιάσεις πολύ προς την άκρη, όπως μπορούσαμε και κάναμε στην προηγούμενη επίσκεψη στο Kilkee.

Για μας ήταν μία απογοήτευση αφού περιμέναμε να δούμε κάτι καλύτερο από το Kilkee με τόση διαφήμιση που υπάρχει. Φυσικά υπήρχαν εκατοντάδες επισκέπτες και σίγουρα ο αριθμός τους δεν έχει καμία σχέση με τους ελάχιστους επισκέπτες στο Kilkee. Αφιερώσαμε μιάμιση ώρα πηγαίνοντας σε όλα τα μονοπάτια που υπήρχαν. Στο Kilkee είχαμε αφιερώσει τον ίδιο χρόνο χωρίς να δούμε τα πάντα ενώ στο Μοχέρ τα είδαμε όλα. Τελικά μας άρεσε πιο πολύ στο Kilkee. Η ομορφιά του Μοχέρ είναι το μεγάλο ύψος των ακτών.

Η ώρα είχε πάει περίπου 7:30 και το μόνο που προλαβαίναμε να κάνουμε ήτανε να επισκεφθούμε το Doolin όπου υπήρχε ένα κάτι σαν πύργος σε ένα μικρό όμορφο χωριό.

Μετά και από το Doolin, αφού η επόμενη στάση που είχα στο πρόγραμμα ήταν πολύ μακριά, αποφασίσαμε να επιστρέψουμε στο δωμάτιό μας. Φτάσαμε στο δωμάτιο μας περίπου στις 10:00 το βράδυ. Η μέρα είχε αξιοποιηθεί και κυρίως μας έκανε πολύ καλό καιρό αφού δεν έβρεξε καθόλου.

Περίμενα στη βόλτα μας οι δρόμοι να είναι πιο κοντά στις ακτές και να βλέπαμε τη θάλασσα, αλλά αυτό συνέβαινε μόνο όταν πλησίαζες σε κάποιο χωριό. Τα συνολικά χιλιόμετρα της ημέρας ήταν περίπου 250. Η βενζίνη κόστιζε κάπου 1,80 το λίτρο και το πετρέλαιο 2€. Πάντως σε πολλά βενζινάδικα η τιμή της βενζίνης ποικίλει από 1,80 μέχρι 1,95 και του πετρελαίου από 1,85 μέχρι 2€. Μερικές φορές στο ίδιο βενζινάδικο η διαφορά μπορεί να είναι 15 λεπτά ανάμεσα στα δύο είδη, αλλά μπορεί να είναι και μόλις 5 λεπτά σε ένα άλλο. Πάντα βέβαια ακριβότερο είναι το diesel. Εννοείται ότι την βενζίνη την αποκαλούν petrol όπως σχεδόν σε όλο τον κόσμο. Ευτυχώς το Polo δεν έκαιγε παραπάνω από 5 λίτρα στα 100 χλμ.

Η σημερινή μας διαδρομή:

 

[KIKI]

Πολύ ωραία ιστορία!

 

[george.kloutsi]

Το έγραψα και στην ιστορία στην περιγραφή από την μετάβαση στο belfast από το Δουβλίνο. Αν και είχαμε βγάλει βίζα για ηνωμένο βασίλειο δεν μας την ζήτησαν πουθενά. Και εγώ είχα διαβάσει ότι συνήθως δεν απαιτείται όταν πηγαίνεις από την ιρλανδία στην βόρεια ιρλανδία αλλά μερικές φορές γίνεται δειγματοληπτικός έλεγχος και δεν το ρίσκαρα.
Η τιμές στην ιρλανδία είναι όντως υψηλές για αυτό και εμείς τρώγαμε έτοιμα φαγητά από το σούπερ μάρκετ. Τα καταλύματα κόστισαν συνήθως πάνω από 100€ τη βραδιά.

ναι το διαβασα απλα δεν καταλαβα αν οντως δε ζητανε η απλα ετυχε να μη γινει ελεγχος και με ταυτοτητα νεου τυπου περνας κανονικα σωστα;

 

[travelbreak]

ναι το διαβασα απλα δεν καταλαβα αν οντως δε ζητανε η απλα ετυχε να μη γινει ελεγχος και με ταυτοτητα νεου τυπου περνας κανονικα σωστα;

Δεν ζητάνε τίποτα και κανείς. Σαν να μην περνάς σύνορα. Τώρα, αν έτυχε ή δεν ελέγχουν δεν το ξέρω.
Εμάς στο δωμάτιο που μείναμε δεν μας ζήτησαν διαβατήριο ή ταυτότητα. Αν μείνεις όμως σε μεγάλο ξενοδοχείο, ίσως σου ζητήσουν διαβατήριο και η ταυτότητα να μην τους κάνει.

 

[travelbreak]

Ring of Kerry. Killarney

Σήμερα ήταν μία μεγάλη μέρα για μας, αφού ξεκινήσαμε λίγο πριν τις 8:00 το πρωί και επιστρέψαμε στο κατάλυμα στις 11:00 το βράδυ. Ο στόχος ήταν να δούμε διάφορα πράγματα, αλλά κυρίως να κάνουμε το γύρο του Kerry, που είναι μια χερσόνησος νότια του Λίμερικ. Ring of Kerry, όπως ονομάζεται.

Ξεκινήσαμε φυσικά όπως κάθε πρωί κάπως άνετοι και είπαμε να δούμε δύο ενδιαφέροντα σημεία, πριν φτάσουμε στην αρχή του δακτυλίου αυτού που έχει μήκος περίπου 180 χλμ. Φυσικά αυτά τα δύο σημεία ήταν στην κατεύθυνση που πηγαίναμε με μικρή παρέκκλιση. Το πρώτο ήταν το Lough Gur. Βρίσκεται κοντά στο Λίμερικ και είναι ένα πάρκο, όπως έχει πάρα πολλά σε αυτή τη χώρα, με πολύ όμορφη διαρρύθμιση και είναι γύρω από μία φυσική όμορφη λίμνη. Βέβαια φτάσαμε πολύ νωρίς και ακόμα δεν είχε ανοίξει. Όμως και να είχε ανοίξει δεν θα είχαμε το χρόνο να πάμε σε όλα τα μέρη του πάρκου. Έτσι απλά κάναμε βόλτα για μισή ώρα περίπου. Τα 15 όμως λεπτά από αυτά ήταν μέσα σε βροχή. Έτσι κρατούσαμε συνέχεια τις ομπρέλες μας.

Φεύγοντας από εκεί βάλαμε σαν στόχο ένα σημείο στο οποίο δεν ξέραμε ποια ήταν τα ενδιαφέροντά του και όταν φτάσαμε καταλάβαμε ότι δεν ήταν για μας. Είναι το Ballyhoura Hights. Περιμέναμε να είναι πάνω σε κάποιο βουνό και να έχουμε καλή θέα. Καμία σχέση. Ήταν μία μικρή πόλη στην οποία μαζεύεται κόσμος για να ξεκινήσει διάφορες δραστηριότητες έξω από αυτήν στα χαμηλά βουνά που την περιβάλλουν. Εμείς παρόλα αυτά κάναμε βόλτα πάλι για περίπου μισή ώρα να τραβήξουμε μερικές φωτογραφίες, αφού ήταν μία όμορφη πόλη.

Φύγαμε βιαστικά με κατεύθυνση την αρχή του Ring of Kerry, που ήταν η πόλη Killarney. Η διαδρομή ήταν πολύ όμορφη:

Λίγο έξω από αυτήν βρίσκεται ένα πάρκο στο οποίο είχαμε δύο ενδιαφέροντα: το Muckross Abbey και το Muckross House. Αυτά βρίσκονται σχετικά κοντά, αλλά έχει αρκετό περπάτημα από το πάρκινγκ μέχρι να πας να τα βρεις. Είναι λοιπόν ένας τεράστιο χώρος πολύ όμορφος για να περπατάς ή για να κάνεις ποδήλατο και ήταν σίγουρα μερικές χιλιάδες οι επισκέπτες αυτό το πρωί της Κυριακής. Άλλοι περπατούσαν, άλλοι έκαναν ποδήλατο, άλλοι κάθονταν σε καταστήματα και γενικώς υπήρχαν πολλά για να κάνεις σε αυτό το όμορφο χώρο. Η αλήθεια όμως είναι ότι από τέτοιους χώρους έχουμε χορτάσει και ίσως δεν έπρεπε να αφιερώσουμε δύο ώρες που μας πήρε για να τριγυρίζουμε εκεί γύρω. Χάσαμε και μισή ώρα στο τέλος μέχρι την έξοδο από την οποία είχαμε απομακρυνθεί αρκετά. Το Muckross Abbey είναι ένας χώρος εγκαταλειμμένος, αφού ήταν κάποτε εκκλησία, ίσως και μοναστήρι, και πλέον τώρα έχουν μείνει μονάχα οι τάφοι που είναι γύρω από αυτό.

Στο Muckross House, που ήταν ένα τεράστιο ωραίο και επιβλητικό κτίριο, δεν μπήκαμε μέσα γιατί φυσικά ήθελε ένα ακριβό εισιτήριο και πολύ χρόνο για να δεις το χώρο.

Το βασικό σημείο της επίσκεψης μας στην περιοχή της πόλης Killarney ήταν το Ross Castle. Είναι ένα όμορφο κάστρο δίπλα στη λίμνη και ακριβώς δίπλα στην Κιλαρνέι. Και αν επί δύο ώρες δεν είχαμε σχεδόν καθόλου βροχή, όταν φτάσαμε εκεί άρχισε να βρέχει πάρα πολύ δυνατά. Φυσικά πήραμε τις ομπρέλες μας και βγήκαμε για να κάνουμε βόλτα να το δούμε έστω απ’ έξω. Ήταν πολύ όμορφες εικόνες και ευτυχώς κάποια στιγμή σταμάτησε η βροχή και βγάλαμε και καλύτερες φωτογραφίες.

 

[travelbreak]

Ring of Kerry.

Είχε πια περάσει το μεσημέρι και εμείς ακόμα δεν είχαμε ξεκινήσει να κάνουμε τον Ring of Kerry. Ξεκινήσαμε πάντως και διαπιστώσαμε ότι έπρεπε να περάσουμε πάλι από το πάρκο που είδαμε το House και το Abbey, που ευτυχώς από το κάστρο δεν απείχαν πάνω από 5 χλμ. Βάλαμε στόχο για πρώτη επίσκεψη ένα μικρό καταρράκτη με το όνομα Torc. Φυσικά ήταν σε ένα καταπληκτικό μέρος για βόλτα και ήταν πολύ όμορφα. Όμως ήταν ένας απλός καταρράκτης γι’ αυτό φύγαμε πολύ γρήγορα χωρίς να κάνουμε πολλά περπατήματα.

Συνεχίσαμε τον γύρο του δακτυλίου και κάναμε μία μικρή στάση στο Ladies View. Είναι ένα πολύ όμορφο μέρος για να απολαύσεις καταπληκτική θέα προς τη λίμνη που ονομάζεται Lough Leane. Ίσως είναι η ονομασία της στα κέλτικα. Μπορεί η θέα να ήταν καταπληκτική από εκεί, αλλά με τόσα σύννεφα που είχε και λίγη ψιλή βροχή δεν ήταν δυνατόν να απολαύσουμε το τοπίο. Έχει αυτό το περίεργο όνομα, Ladies View, γιατί λέει εκεί περίμεναν οι γυναίκες που συνόδευαν την βασίλισσα Βικτωρία πριν από 150 χρόνια και μέχρι να έρθει αυτές απολάμβαναν την θέα.

Συνεχίσαμε μέσα στη βροχή για να κάνουμε μία στάση στο Mollis Gap. Επειδή έβρεχε πολύ δυνατά δεν μπορέσαμε καν να καταλάβουμε αν υπήρχε κάποιο gap εκεί πέρα και φυσικά δεν μπορούσαμε να δούμε και την θέα.

Γι’ αυτό συνεχίσαμε μέχρι την πόλη Sneem όπου κάναμε μία στάση για μερικές φωτογραφίες και μικρή βόλτα.

Εννοείται ότι κάναμε συχνά στάσεις για να δούμε καλύτερα τα διάφορα μέρη (έξω από το αυτοκίνητο) και για φωτογραφίες:

Συνεχίσαμε το δακτύλιο θέλοντας να δούμε ένα υποτίθεται διάσημο φρούριο με το περίεργο όνομα Staigue Fort. Ανηφορήσαμε με το αυτοκίνητο σε ένα πολύ στενό δρόμο που ευτυχώς δεν είχε καθόλου κίνηση. Φτάσαμε μετά από δύο χιλιόμετρα σε ένα φρούριο που μόνο το όνομα είχε. Ήταν ένα κυκλικό κατασκεύασμα από πέτρες που είχε το στυλ του φρουρίου. Το ύψος του ήταν περίπου 3 μέτρα και το πάχος του τείχους περίπου 2 μέτρα. Έμπαινες από μία μικρή πύλη μέσα και βρισκόσουν σε ένα τελείως κενό χώρο ο οποίος είχε διάμετρο γύρω στα 30 m. Το ωραίο ήταν ότι μπορούσες να ανέβεις στο επάνω μέρος των τειχών και να πεις ότι βλέπεις και κάτι διαφορετικό. Απορήσαμε γιατί έχει αυτή τη φήμη το φρούριο αυτό, αλλά δεν το πολυσκεφτήκαμε και φύγαμε για τον επόμενο σταθμό μέσα σε βροχή φυσικά.

Η ώρα πια κόντευε να πάει 7 και εμείς προφανώς απείχαμε μεγάλη απόσταση από το κατάλυμα που μέναμε. Κάναμε όμως μια μικρή στάση, πάλι μέσα σε βροχή, στην πόλη Waterville. Είχαμε στο πρόγραμμά μας άλλα 2-3 ενδιαφέροντα στην περιοχή αλλά δεν θέλαμε να πάμε στο δωμάτιο και μετά τα μεσάνυχτα.

Από εκεί το Λίμερικ απείχε πάνω από 2,5 ώρες εάν δεν έκανες καμία στάση. Επειδή όμως τα τοπία ήταν καταπληκτικά, εμείς κάναμε αρκετές στάσεις για να τραβήξουμε φωτογραφίες, άλλοτε με δυνατή βροχή άλλοτε με λίγη και άλλοτε χωρίς βροχή. Το τελευταίο βέβαια ήταν πολύ σπάνιο.

Όντως θα ήταν πολύ όμορφα, αλλά είναι πολύ δύσκολο να πετύχεις μία μέρα χωρίς βροχή και ακόμα πιο δύσκολο μία μέρα με ήλιο. Τότε θα ήταν μια πραγματική απόλαυση. Πάντως και εμείς κάναμε τον γύρο της χερσονήσου, έστω και με καθυστέρηση, και πήραμε μία καλή γεύση. Επίσης επειδή περάσαμε αρκετά αργά από εκεί ήμασταν τυχεροί γιατί δεν είχε πολλή κίνηση ούτε στο δρόμο ούτε στα σημεία ενδιαφέροντος. Όταν ξεκινούσαμε εμείς βλέπαμε τα τελευταία λεωφορεία να επιστρέφουν στο Killarney. Ευτυχώς διότι εάν τα συναντούσαμε σε όλη τη διαδρομή θα έπρεπε να σταματάμε πολλές φορές για να γίνει διασταύρωση στους στενούς δρόμους. Έτσι εμείς μόνο στην αρχή, στα πρώτα δηλαδή 10 λεπτά, είδαμε μία δεκαριά πούλμαν και μετά τελείωσαν.

Ο δρόμος γι’ αυτή την πορεία είναι σχετικά καλός αλλά στα περισσότερα σημεία πολύ στενός και πρέπει να προσέχεις. Εδώ έχουν και το περίεργο να έχουν πολύ υψηλά όρια ταχύτητας, που στην Ελλάδα θα ήταν αδιανόητο. Μιλάμε για δρόμους που έχουν όριο τα 80 χιλιόμετρα αλλά κανονικά θα έπρεπε να έχουν τα 50. Φυσικά εγώ σπανίως έφτανα στο όριο. Καμιά φορά το όριο είναι 80 χιλιόμετρα ακόμα και όταν περνάς μέσα από σπίτια ή από βενζινάδικα ή ακόμα και από διασταυρώσεις. Μάλιστα χωρίς να αλλάζει το όριο απλά βλέπεις μια επιγραφή πάνω στο δρόμο που να λέει slow. Άρα είναι στο χέρι σου αν θα πας πιο αργά ή όχι. Πάντως και οι ντόπιοι προσέχουν πάρα πολύ και όταν διασταυρωνόμασταν σε στενούς δρόμους πάντα έκαναν στην άκρη ή ακόμα σταματούσαν. Το ίδιο φυσικά έκανα και εγώ.

Η συνολική διαδρομή που κάναμε πρέπει να ήταν 400 περίπου χιλιόμετρα μόνο γι’ αυτή τη μέρα. Στον επόμενο χάρτη φαίνεται ο γύρος που κάναμε:

 

[travelbreak]

Galway

Έφτασε άλλη μία μέρα που ξέραμε ότι θα είναι βροχερή, αλλά εμείς έπρεπε να κάνουμε αρκετά χιλιόμετρα στην ύπαιθρο της Ιρλανδίας για να δούμε ορισμένες από τις πιο φημισμένες περιοχές της. Επειδή ήμασταν κουρασμένοι από την προηγούμενη μέρα ξεκινήσαμε πιο χαλαρά αν και ξέραμε ότι θα είχαμε πολλά χιλιόμετρα μπροστά μας.

Από το δωμάτιο φύγαμε στις 8:30 και αφού είχε ανοίξει η ρεσεψιόν του δωματίου μας σταμάτησα να ρωτήσω κάποιον υποτίθεται πιο υπεύθυνο για την αναχώρησή μας από το χώρο του Πανεπιστημίου προς το αεροδρόμιο μετά από δύο μέρες, δηλαδή την Τετάρτη το πρωί. Ο τύπος εκεί αν και ήταν πρόθυμος δεν ήξερα πολλά πράγματα. Τελικά έφυγα από εκεί αλλά ήμουν σίγουρος ότι το λεωφορείο που θα παίρναμε σταματούσε στη στάση που ήδη γνωρίζαμε και απείχε 800 μέτρα από το δωμάτιό μας. Έτσι το βράδυ λίγο μετά που γυρίσαμε από την ημερήσια βόλτα μας, κάθισα και έκλεισα δύο εισιτήρια προς 47€ και τα δύο για να φύγουμε μεθαύριο το πρωί στις 6:00 και θεωρητικά στις 8:30 να βρισκόμαστε στο αεροδρόμιο, ενώ η πτήση μας ήταν περίπου στις 11.

Η σημερινή προορισμοί μας ήταν στη βόρεια πλευρά της χώρας σε σχέση με εκείνη που βρισκόμασταν και συγκεκριμένα στην περιοχή του Galway. Μετά από οδήγηση για λίγο περισσότερο από μία ώρα φτάσαμε στο φρούριο Dungaire δίπλα στην πόλη Kinvarra. Ήταν ένα πολύ όμορφο φρούριο δίπλα στην θάλασσα, η οποία είχε εμφανή τα σημάδια της παλίρροιας. Εκείνη την ώρα είχαν αρχίσει να έρχονται και άλλοι τουρίστες, αλλά το φρούριο για κάποιους λόγους ήταν κλειστό. Έτσι κάναμε μία βόλτα γύρω από αυτό και τραβήξαμε ωραίες φωτογραφίες.

Εκεί κοντά είχα βρει στο internet και ένα άλλο κάστρο με το όνομα Kilcogan. Προσπαθήσαμε να το προσεγγίσουμε με το αυτοκίνητο, αλλά το μόνο που καταφέραμε είναι να βρούμε δύο-τρία σημεία που μας άρεσαν πολύ, αλλά ποτέ δεν είδαμε το κάστρο. Και επειδή ήταν πρωί νομίζαμε ότι δεν υπήρχε πρόβλημα με το χρόνο αλλά τελικά αργά το απόγευμα φάνηκαν τα προβλήματα του χρόνου αυτού που χάσαμε ψάχνοντας.

Χάσαμε και άλλο χρόνο στο Galway αφού προσπαθούσαμε επί μισή ώρα να βρούμε μέρος να παρκάρουμε και τελικά βρήκαμε σε ένα κλειστό πάρκιν στο κέντρο της πόλης και αυτό ήταν πολύ θετικό. Για περίπου 2 ώρες κάναμε βόλτες και είδαμε πάρα πολύ ωραία σημεία. Το πρώτο που είδαμε ήταν η ισπανική αψίδα, Spanish Arch. Βρίσκεται δίπλα στη θάλασσα και εκείνη την ώρα το ρεύμα της παλίρροιας κατέβαινε και έμοιαζε σαν να ήταν ένα μεγάλο ποτάμι.

Μετά κάναμε βόλτα μέχρι την πλατεία Eyre. Έτσι είδαμε την περιοχή Latin Quarter καθώς και τον δρόμο Quay Street.

Επίσης είδαμε το άγαλμα των Oscar Wild και του Eduard Wild.

Περπατήσαμε μέχρι τον επιβλητικό Καθεδρικό Ναό και μετά κατηφορίσαμε από ένα μονοπάτι δίπλα σε αυτό το ποτάμι-θάλασσα που κατέβαινε.

 

[Smaragda53]

Πολύ ατμοσφαιρική η Ιρλανδία, αλλά μουλιαζουν οι καημένοι οι Ιρλανδοι κι έρχονται σωρηδόν στην Κρήτη ιδίως και τα κάνουν μπάχαλο! Έχω ζήσει σκηνές "απείρου καλλους" με Ιρλανδούς που γυρισαν μεθυσμένοι λιαδα σε καλο ξενοδοχείο στις 5 τα ξημερώματα! Αξέχαστο θα μου μείνει ότι αφού κάποιοι προσπαθούσαν με φωνές να μπούνε στο δωμάτιο μας, το πρωί η πόρτα είχε φρακάρει και δεν ανοιγε γιατί τελικά κοιμηθηκαν πάνω της!!! Το δικό τους το δωμάτιο δεν μπόρεσαν τελικά να το βρουν από το μεθύσι! Μέχρι τις ξαπλώστρες ρίξανε στην πισινα και κοιμήθηκαν πάνω τους. Την άλλη μέρα οι tour operators τους έκαναν δριμεις παρατηρήσεις και λουφαξαν σαν αρνάκια!

 

[travelbreak]

Πολύ ατμοσφαιρική η Ιρλανδία, αλλά μουλιαζουν οι καημένοι οι Ιρλανδοι κι έρχονται σωρηδόν στην Κρήτη ιδίως και τα κάνουν μπάχαλο! Έχω ζήσει σκηνές "απείρου καλλους" με Ιρλανδούς που γυρισαν μεθυσμένοι λιαδα σε καλο ξενοδοχείο στις 5 τα ξημερώματα! Αξέχαστο θα μου μείνει ότι αφού κάποιοι προσπαθούσαν με φωνές να μπούνε στο δωμάτιο μας, το πρωί η πόρτα είχε φρακάρει και δεν ανοιγε γιατί τελικά κοιμηθηκαν πάνω της!!! Το δικό τους το δωμάτιο δεν μπόρεσαν τελικά να το βρουν από το μεθύσι! Μέχρι τις ξαπλώστρες ρίξανε στην πισινα και κοιμήθηκαν πάνω τους. Την άλλη μέρα οι tour operators τους έκαναν δριμεις παρατηρήσεις και λουφαξαν σαν αρνάκια!

Όντως και εμείς κοντέψαμε να μουλιάσουμε με τις τόσες βροχές.
Σίγουρα πίνουν πολύ οι Ιρλανδοί. Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι ότι το πρωί μέχρι τις 10 ή 11 δεν πουλάνε αλκοόλ τα καταστήματα. Όμως το περίεργο είναι ότι το πουλούν μέχρι το βράδυ. Δεν εννοώ φυσικά τα μπαρ αλλά τα σούπερ μάρκετ και τα καταστήματα με νοινοπνευματώδη.
Τους βλέπαμε και από νωρίς το βράδυ να τριγυρνάνε πιωμένοι έξω από τα μπαρ.

 

[travelbreak]

Sky Road και Connemara.

Φεύγοντας από την πόλη προσπαθήσαμε να βρούμε ένα άλλο κάστρο και αποτύχαμε πάλι παταγωδώς, όπως και λίγες ώρες πριν. Ήταν το κάστρο Menlo. Υποτίθεται ότι ήταν δυο-τρία χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλης, αλλά εμείς αν και πήγαμε εκεί που έδειχνε ο πλοηγός δεν βρήκαμε τίποτα. Μάλιστα έδειχνε ότι θα έπρεπε να περπατήσουμε και εγώ δεν ξέρω πόση απόσταση για να φτάσουμε. Δεν το είχαμε ψάξει καλά και γι’ αυτό ταλαιπωρηθήκαμε χάνοντας περίπου μισή ώρα από τον πολύτιμο χρόνο της ημέρας.

Η ώρα πια είχε περάσει τις δύο και έπρεπε να κάνουμε το περίφημο αλλά μικρό δαχτυλίδι Sky Road για να δούμε πολύ όμορφες ακτές και χωριά. Οι ακτές αφορούσαν και θαλάσσιες ακτές αλλά και ακτές λιμνών. Κυρίως όμως σε αυτή την περιοχή υπήρχε η θάλασσα. Αλλά πολλές φορές δεν ήξερες αν αυτό που έβλεπες είναι θάλασσα ή λίμνη. Αν ήταν θάλασσα το καταλάβαινες από τα ίχνη της παλίρροιας.

Πρώτο προορισμό βάλαμε το Dogs Bay που ήταν σε ένα σημείο λίγο απομονωμένο και για να πάμε μπήκαμε σε ένα πολύ στενό δρόμο. Αφού κάναμε ένα χιλιόμετρο αποφασίσαμε να επιστρέψουμε για να πάμε στον επόμενο προορισμό, χωρίς να χάσουμε περισσότερο χρόνο. Έτσι περάσαμε από την πόλη Cliffden στην οποία δεν σταματήσανε γιατί θεωρήσαμε ότι ναι μεν ήταν όμορφη, αλλά έμοιαζε με άλλες πόλεις που είχαμε δει. Θα πιστεύετε ότι το πρόγραμμα που είχαμε κάνει ήταν χάλια. Θα το έχετε δει και σε παλιότερα ταξίδια μας. Όμως για κάνε εσύ πρόγραμμα από τον υπολογιστή σου, χωρίς να ξέρεις το χρόνο που θα σου πάρει κάθε επίσκεψη, τις οδηγικές συνθήκες και άλλα τέτοια. Για να μην πω τις ξαφνικές παρακάμψεις γιατί είδες κάτι ενδιαφέρον στο βάθος. Στην Ιρλανδία βάλε και τις καιρικές συνθήκες. Από την άλλη τα απρόοπτα είναι και μια άλλη ομορφιά σε ένα ταξίδι. Όπως λέει και μια φίλη μου: δεν θέλω να ξέρω λεπτομέρειες γιατί δεν θα έχω το στοιχείο της έκπληξης, που είναι σημαντικό. Συνεχίζουμε.

Έτσι προχωρήσαμε για να δούμε το χωριό Kingstown. Για να φτάσουμε εκεί υπήρχε ένας δρόμος που ανέβαινε σε ένα ύψωμα από όπου είχες καταπληκτική θέα. Όμως αν μέχρι το Galway δεν είχαμε σχεδόν καθόλου βροχή, από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε η δυνατή βροχή και ο αέρας, ο οποίος ήταν επίσης πολύ δυνατός. Το να βγαίνεις από το αυτοκίνητο και να τραβάς φωτογραφίες ήταν ένα μαρτύριο, γιατί προσπαθούσες να καλύψεις τη μηχανή σου και τον εαυτό σου από την βροχή και το κρύο. Οι θερμοκρασίες ήταν περίπου 7 βαθμούς Κελσίου. Η θέα ακόμα και υπό τις δυσμενείς καιρικές συνθήκες, αλλά και την κακή ορατότητα λόγω της βροχής και της νέφωσης, ήταν καταπληκτική. Βέβαια δεν μπορούμε να έχουμε αξιώσεις στην ποιότητα των φωτογραφιών. Περάσαμε λοιπόν από το χωριό Kingstown ακολουθώντας τον Sky Road. Είχαμε μπει πλέον στην περιοχή της Connemara. Αυτό είναι ένα σχετικά μεγάλο πάρκο με πολλά ενδιαφέροντα, που αν έχεις χρόνο και έχει και καλό καιρό θα το απολαύσεις.

Ο επόμενος προορισμός με βάση το πρόγραμμα ήταν το Omay Island. Είναι ένα νησί που το Google έδειχνε ότι μπορείς να πας με τον αυτοκίνητο. Σίγουρα έτσι είναι αν πετύχεις την παλίρροια στο κατώτερο σημείο της. Εμείς δεν ήμασταν τόσο τυχεροί και είδαμε τα σήματα του δρόμου μέσα στην θάλασσα που οδηγούσαν στο νησί. Βγάλαμε, υπό βροχήν βέβαια, φωτογραφίες αυτό το φαινόμενο και επιστρέψαμε για να πάμε στον επόμενο προορισμό μας.

Αυτός ήταν το Diamond Hill. Φτάνοντας εκεί καταλάβαμε ότι για να πάμε εκεί έπρεπε να περπατήσουμε με βροχή και αέρα περίπου μία ώρα και γι’ αυτό κάναμε μεταβολή.

Η επόμενη μας στάση ήταν η σπουδαιότερη, κατά την άποψη της Ντίνας, και ήταν το Kylemore Abbey. Είναι ένα κτίριο δίπλα σε μία μικρή λίμνη πολύ επιβλητικό. Όμως εμείς φτάσαμε εκεί αφού η ώρα είχε πάει 6:20 και δυστυχώς έκλεινε στις 6, άρα έπρεπε να είχαμε φτάσει τουλάχιστο μία ώρα νωρίτερα για μπορέσουμε να το δούμε. Όμως δεν είχαμε προβλέψει ότι έχει κάποιο ωράριο και έτσι δυστυχώς δεν μπορέσαμε να το επισκεφθούμε. Σίγουρα θα ήταν πολύ όμορφο αφού το είδαμε από μακριά φεύγοντας για να επιστρέψουμε στο Λίμερικ. Έστω και από μακριά τραβήξαμε μερικές φωτογραφίες και βίντεο.

Επειδή από εκείνο το σημείο μέχρι το δωμάτιό μας ήταν σχεδόν τρεις ώρες δρόμος αποφασίσαμε να μην πάμε στον επόμενο προορισμό που είχαμε σημειώσει και ήταν το Killary Harbour. Έτσι κάψαμε άλλο ένα σημείο ενδιαφέροντος γιατί δεν είχαμε πολύ χρόνο. Αν δεν είχαμε χάσει όμως το χρόνο ψάχνοντας τα δύο πρώτα κάστρα σίγουρα θα προλαβαίναμε και το Killemore Abbey αλλά και κάποια άλλα σημεία που δεν πήγαμε.

Σίγουρα και αυτή η μέρα είχε πολύ ενδιαφέρον και σταματήσαμε πολλές φορές για να τραβήξουμε φωτογραφίες σε υπέροχες τοποθεσίες με λίμνες αλλά και θάλασσα, με την παλίρροια άλλοτε στα επάνω της και άλλοτε στα κάτω της. Για άλλη μία φορά διαπιστώσαμε ότι τα όρια ταχύτητας εδώ είναι τρελά. Δηλαδή είχαν σε ορισμένους δρόμους, που ίσα-ίσα που χωρούσαν δύο αυτοκίνητα, όριο τα 100 χιλιόμετρα. Τουλάχιστο αυτή τη μέρα είδαμε σε μερικά χωριά να μην αφήνουν το όριο στα 80 χιλιόμετρα αλλά να το κατεβάζουν στα 50 χιλιόμετρα. Και εγώ φυσικά αναγκαζόμουν πολύ συχνά να οδηγώ πολύ πιο γρήγορα απ’ ό,τι θα οδηγούσα σε ένα αντίστοιχο δρόμο της Ελλάδας. Ευτυχώς τα ελαστικά του αυτοκινήτου ήταν πολύ καλά. Αλλά νομίζω ότι και το οδόστρωμα είναι ποιοτικά καλύτερο από αυτό που έχουμε στη χώρα μας.

Στον πρώτο χάρτη φαίνεται η συνολική διαδρομή της ημέρας και στο δεύτερο μια λεπτομέρειά της:

 

[travelbreak]

Ο γύρος της Dingle Peninsula

Η σημερινή μέρα ήταν περιορισμένη χρονικά αφού θα έπρεπε το αργότερο μέχρι τις 6:00 το απόγευμα να παραδώσουμε το αυτοκίνητο. Το πρωί είχα κάνει και check-in για την αυριανή πτήση.

Αποδείχθηκε και σήμερα ότι εάν είχα κάνει το πρόγραμμα από την αρχή με ενοικίαση αυτοκινήτου και διαμονή σε διάφορες πόλεις της χώρας θα ήταν σχετικά πιο ήσυχες οι μετακινήσεις μας. Νομίζω όμως ότι αν είχε γίνει έτσι τότε θα βλέπαμε ίσως λιγότερα πράγματα από τη χώρα. Και αυτό γιατί από το να κάνεις το check-in και το check-out σε κάθε ξενοδοχείο, μέχρι να βρίσκεις αυτό το ξενοδοχείο, θα έχανες αρκετές ώρες. Επίσης οι μέρες της αλλαγής ξενοδοχείου πάντα μειώνουν το χρόνο γι’ αυτά που μπορείς να δεις. Ίσως τελικά δηλαδή να ήταν καλύτερα που έγινε έτσι και ας κουράστηκα λίγο παραπάνω με την οδήγηση. Σε τέσσερις μέρες που οδήγησα κάναμε περίπου 1600 χιλιόμετρα.

Σήμερα λοιπόν η μέρα ξεκίνησε περίπου στις 7:30 γιατί θα έπρεπε όπως είπα το απόγευμα να έχουμε επιστρέψει το αυτοκίνητο. Δεν μπορούσαμε δηλαδή να επιστρέψουμε, όπως τις δύο προηγούμενες ημέρες, στις 10:00 το βράδυ. Σήμερα κάναμε τον γύρο της Dingle Peninsula

Μπήκαμε στο αυτοκίνητο και χωρίς να κάνουμε καμία στάση φτάσαμε στον πρώτο προορισμό που ήταν η Inch Beach. Ήταν μία τεράστια παραλία στην οποία όμως φυσούσε πάρα πολύ και ευτυχώς όμως δεν έβρεχε. Πολύς κόσμος είχε μαζευτεί για να την δει και να κάνει βόλτες στην αμμουδιά.

Εμείς, ελλείψει χρόνου, συνεχίσαμε στον επόμενο προορισμό ο οποίος ήταν η πόλη Dingle. Είναι μία πολύ όμορφη πόλη με ένα ενδιαφέρον λιμάνι και παραδοσιακά ιρλανδέζικα μαγαζιά και σπίτια με πολύχρωμες βαφές στους εξωτερικούς τοίχους, όπως είναι όλα τα σπίτια στα επαρχιακά μέρη της χώρας.

Συνεχίσαμε τον παραλιακό δρόμο. Σχεδόν συνέχεια είχαμε βροχή αν και όχι πολύ κρύο. Κάθε τόσο σταματούσαμε να φωτογραφίσουμε τα βράχια στη θάλασσα αλλά και τα τοπία προς τα βουνά. Να σημειώσω ότι τα βουνά που είναι στις δυτικές ακτές είναι τελείως φαλακρά από δέντρα και έχουν μόνο χορτάρι για τα πρόβατα και τις αγελάδες. Αλλά και αυτό όταν το υψόμετρο πάει πάνω από 200 μέτρα παύει να υπάρχει, τουλάχιστο σε αυτή την εποχή. Σαφώς στην ενδοχώρα η βλάστηση είναι έντονη και τα δέντρα πανύψηλα. Σε λίγα σημεία είδαμε και μικρά δάση. Όχι όμως στις δυτικές ακτές. Εκεί έχει πάρα πολλά σπίτια, είτε διάσπαρτα μόνα τους είτε σε χωριά. Είναι αλήθεια ότι όλα είναι πολύ όμορφα και καλά συντηρημένα. Σίγουρα απολαμβάναμε κάθε στάση και παρότι δεν είχε καλή ορατότητα, εμείς προσπαθούσαμε να τραβήξουμε όσο περισσότερο μπορούσαμε με τις κάμερες.

Τα σημεία που είχα σημειώσει και σταματήσαμε ήταν τα εξής: Ventry Beach, Slea Head, Beehive Hut, Coumeenoole Beach, Dun Chaoin και Ballyferriter. Σε όλα αυτά τα μέρη θαυμάζαμε τις άγριες ακτές αλλά και πάρα πολλές, σχετικά όμως μικρές, αμμουδιές. Φυσικά το τοπίο δεν ήταν τόσο άγριο και τα βράχια τόσο ψηλά και απότομα όσο στα πιο βόρεια τμήματα του νησιού. Σε άλλες στάσεις έβρεχε και σε άλλες ο καιρός ήταν απλά συννεφιασμένος. Ευτυχώς σε μερικές από αυτές τις στάσεις που κάναμε είχε καλές συνθήκες και ορατότητα. Είχε πολύ κόσμο σε όλες αυτές τις απόκρημνες ακτές αλλά και στις αμμουδιές. Πολλοί ήταν εκείνοι που είχαν το χρόνο να κατέβουν έτσι ώστε να απολαύσουν μία βόλτα δίπλα στα κύματα, που συνήθως ήταν τεράστια.

Η επόμενη ταμπέλα μου έκανε εντύπωση: θεωρούν το 500 πΧ προϊστορία.

Αρχαιολογικούς χώρους δεν επισκεφθήκαμε ελλείψει χρόνου αλλά και ενδιαφέροντος. Είμαστε συνηθισμένοι σε επιβλητικούς και μεγάλους χώρους. Ας απολαύσουμε τη φύση τους:

Γενικά η Ιρλανδία φαίνεται ότι έχει αρκετό τουρισμό. Εμείς βλέπαμε σε όλα τα τουριστικά μέρη πλήθη κόσμου. Ίσως να ήταν και μόνιμοι κάτοικοι του νησιού. Έχει περίπου 7-8 εκατομμύρια επισκέπτες κάθε χρόνο. Ο μόνιμος πληθυσμός της είναι σχεδόν 5,5 εκατομμύρια. Οι καθαροί τουρίστες είναι το 40% των επισκεπτών, αφού οι υπόλοιποι είναι συγγενείς που έρχονται να δουν τους δικούς τους, αλλά και το 15% έρχονται για δουλειές. Φυσικά όλοι αυτοί κάνουν και επισκέψεις στα ενδιαφέροντα του νησιού. Είδαμε και τουρίστες με τα αυτοκίνητά τους, τα οποία είχαν φέρει από τη χώρα τους, γιατί είχαν το τιμόνι στα αριστερά.

Στον τελευταίο προορισμό, στο Ballyferriter, φτάσαμε μετά τις 14:00, όπου κάναμε μία μικρή στάση γιατί έπρεπε να αναχωρήσουμε έτσι ώστε να φτάσουμε στην ώρα μας στο Λίμερικ και να παραδώσουμε το αυτοκίνητο. Έτσι στην επιστροφή δεν κάναμε σχεδόν καμία στάση γιατί το google έδινε ότι θέλαμε σχεδόν τρεις ώρες για να κάνουμε τη διαδρομή. Επιστρέψαμε λοιπόν στην ώρα μας το αυτοκίνητο και πήραμε κατά τα γνωστά το αστικό λεωφορείο για να πάμε στο δωμάτιο που βρίσκεται όπως έχω αναφέρει στο πανεπιστήμιο της πόλης.

Στον επόμενο χάρτη φαίνεται η διαδρομή που κάναμε στο ακρωτήρι Dingle:

Και στον επόμενο η συνολική μας διαδρομή:

 

[travelbreak]

Όπως καταλάβατε η ιστορία της Ιρλανδίας πλησιάζει στο τέλος της. Όσοι την παρακολουθήσατε από την αρχή, πήρατε μια καλή γεύση της χώρας. Είναι μαι ακριβή ταξιδιωτικά χώρα και εμάς τα έξοδα έφτασαν στα 1000 ευρώ το άτομο συν τα αεροπορικά. Φυσικά με μεγάλες οικονομίες στο φαγητό. Μόνο δυο μπύρες ήπιαμε στο Δουβλίνο και όλα τα άλλα σχετικά έξοδα ήταν μόνο από σουπερμάρκετ.
Σε άλλη ανάρτηση θα σας δώσω πιο αναλυτικά τα κόστη.
Για τώρα δείτε αν θέλετε το βίντεο από την προηγούμενη περιγραφή στο Dingle:

Η μέρα όμως δεν έχει τελειώσει:

Βόλτα στο Πανεπιστήμιο του Λίμερικ

Μείναμε λίγα λεπτά στο δωμάτιο στο Λίμερικ, μετά την επιστροφή από το Dingle, και βγήκαμε έξω για να δούμε και την περιοχή του πανεπιστημίου που μέναμε. Είχαμε φυσικά δει αυτές τις μέρες ότι τα κτίρια ήταν πολύ όμορφα και καθαρά και είχε πάρα πολύ πράσινο. Οι αποστάσεις που χώριζαν τα κτίρια μεταξύ τους ήταν μεγάλες. Κάναμε λοιπόν μία βόλτα που κράτησε πάνω από μία ώρα. Εκείνο που μας άρεσε πιο πολύ όμως ήταν η βόλτα δίπλα στο ποτάμι (που είναι ο διάσημος ποταμός Shannon) που τρέχει πολύ κοντά σε μας.

Έχει μια γέφυρα που είναι μόνο για πεζούς την οποία περάσαμε και αντικρίσαμε στην άλλη όχθη του ποταμού υπέροχα πανεπιστημιακά κτίρια. Έτσι λοιπόν στεναχωρηθήκαμε για την κατάσταση των πανεπιστημίων στην Ελλάδα.

Όπως είπα, ο χώρος είναι τεράστιος και σίγουρα περιλαμβάνει και κατοικίες για τους φοιτητές. Φυσικά στη βόλτα που κάναμε έριξε λίγη βροχή αλλά στο τέλος βγήκε και για μισή ωρίτσα ήλιος. Κάπως έτσι τελείωσε και η μέρα μας αυτή στο Limerick.

Όλες οι προηγούμενες φωτογραφίες είναι από το χώρο του Πανεπιστημίου!
Ακολουθεί και το σχετικό βίντεο. Περιλαμβάνει στην αρχή και την πόλη του Λίμερικ που είδαμε τις δύο πρώτες μέρες:

Πέρασε η μέρα που ήταν ουσιαστικά η τελευταία στην Ιρλανδία. Είχα κλείσει δύο εισιτήρια για τις έξι το πρωί με την εταιρεία Dublin Coach για να φτάσουμε από το Limerick στο αεροδρόμιο του Δουβλίνου. Η επιστροφή δεν είχε κανένα άσχημο συμβάν και το απόγευμα βρισκόμασταν στη ζεστή Αθήνα.