1. Η αναδρομή στο παρελθόν συνεχίζεται! Ψηφίστε την Ταξιδιωτική Ιστορία του μήνα για τους μήνες Απρίλιο - Μάιο 2016! Κάντε κλικ εδώ!
Απόκρυψη ανακοίνωσης
Με την πλοήγησή σας στο Travelstories.gr αποδέχεστε τη χρήστη cookies που ενισχύουν την εμπειρία χρήσης. -- ΟΚ --

Featured Ισημερινός Κολομβία Στις χώρες του καφέ και του κακάο

Συζήτηση στο φόρουμ 'Ταξιδιωτικές Ιστορίες σε εξέλιξη' που ξεκίνησε από το μέλος travelbreak, στις 22 Σεπτεμβρίου 2019.

  1. travelbreak

    travelbreak Member

    Μηνύματα:
    723
    Likes:
    4.285
    Ονειρεμένο Ταξίδι:
    Υπερσιβηρικός
    Κολομβία - Ισημερινός: και στα χαμηλά και στα ψηλά

    Μέσα στο καλοκαίρι έγινε και αυτό το μακρινό ταξίδι στην αγαπημένη μου περιοχή: τη Νότια Αμερική. Νιώθω υπέροχα να περπατώ σε αυτά τα μέρη και να ακούω τα Ισπανικά που τόσο θέλω αλλά δεν έχω καταφέρει να μάθω, πέρα από λίγες λέξεις.

    upload_2019-9-22_16-16-36.jpeg

    Πολλοί το θεωρούν δύσκολο ταξίδι, αλλά από τις εμπειρίες μερικών ταξιδευτών εδώ στο φόρουμ πήραμε την ιδέα και το θάρρος να το πραγματοποιήσουμε. Από τώρα το λέω: δεν είναι (πλέον) επικίνδυνο ταξίδι. Εμάς δε μας έτυχε τίποτα κακό και σίγουρα κάναμε και απερισκεψίες. Ίσως ήμασταν και λίγο τυχεροί. Φυσικά είχαμε και το νου μας στους κακοποιούς να μην τους προκαλούμε. Οι φωτογραφικές μηχανές δούλευαν στο φουλ, αλλά πάντα με μια προσοχή. Ήμασταν και τέσσερις, οπότε έβλεπε ο ένας τον άλλον.

    Επικοινώνησα με δυο ταξιδιώτες από το travelstories, τη @mikrh tsopana και τη @fenia42 που είχαν πάει πρόσφατα και μου είπαν ότι δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα στα μέρη που θα πάμε. Μας έδωσαν και διάφορες άλλες πληροφορίες, πολύ χρήσιμες. Μια γενική προσοχή πρέπει να δείχνουμε και να αποφεύγουμε το ταξίδι μέσα στη νύχτα. Τα ίδια γράφει και το Lonely Planet.

    Για την οργάνωση εννοείται ότι ασχολήθηκα πολύ. Επίσης στην πορεία έγιναν και αρκετές αλλαγές στα ξενοδοχεία αλλά και στα σημεία που διανυκτερεύσαμε. Αυτό γίνεται γιατί στις λεπτομέρειες βλέπεις ότι βολεύει να ακολουθήσεις τη μια διαδρομή και όχι την άλλη που είχες αρχικά επιλέξει. Πολύ συχνά αυτό γίνεται και επί τόπου.

    upload_2019-9-22_16-20-20.jpeg

    Η παρέα είναι η γνωστή σε όσους με παρακολουθούν: εγώ, η Ντίνα (σύζυγός μου), ο Γιάννης και ο Φίλιππος. Χρόνια ταξιδεύουμε μαζί και δεν υπάρχουν προστριβές και τσακωμοί. Είμαστε σχεδόν τυπικοί μεταξύ μας. Το λέω με την έννοια ότι σαν φίλοι έπρεπε να λέμε και καμιά κουβέντα παραπάνω και να διαπληκτιζόμαστε. Την κουβέντα τη λέμε ενίοτε, αλλά ως εκεί. Τέλεια! Γιατί μερικές φορές εγώ είμαι εκείνος που λέει αυτή την κουβέντα!

    Να δώσω μερικές πληροφορίες για τις δυο χώρες (από Wikipedia, αν θυμάμαι καλά):

    Η Κολομβία είναι χώρα που βρίσκεται στη βορειοδυτική γωνία της Νότιας Αμερικής, με έκταση 1.141.748 τ.χλμ. και πληθυσμό 49.834.240 κατοίκους. Το όνομα της πρωτεύουσας είναι Μπογκοτά. Εθνική εορτή είναι η 20η Ιουλίου. Είναι μια ενωμένη δημοκρατία που αποτελείται από 32 περιοχές. Πριν την αποίκησή της από τους Ισπανούς το 1499, οι ιθαγενείς που κατοικούσαν ήταν οι Μουίσκα, οι Κιμπάγια, οι Ταϊρόνα και άλλοι. Το 1819, κέρδισε την ανεξαρτησία της από την Ισπανία, ως Νέα Γρανάδα, με πρωτεύουσα την Μπογκοτά. Διαλύθηκε το 1830 και η χώρα έγινε μια συνομοσπονδία Παναμά-Κολομβίας, ονομαζόμενη ως Μεγάλη Κολομβία, (ισπανικά: Gran Colombia). Το νέο κράτος υπήρξε από το 1858-63 ως Γραναδιανή Συνομοσπονδία. Από το 1863, η χώρα ονομάστηκε Ηνωμένες Πολιτείες της Κολομβίας. Η σημερινή της έκταση δημιουργήθηκε το 1903, λόγω της απόσχισης του Παναμά. Σήμερα οι μεγαλύτερες πόλεις της βρίσκονται σε ορεινό υψόμετρο, στο βόρειο μέρος των Άνδεων. Είναι η 4η μεγαλύτερη οικονομία της Νότιας Αμερικής. Ακόμη, είναι 4η σε έκταση στη Νότια Αμερική, μετά τη Βραζιλία, την Αργεντινή και το Περού. Η επίσημη γλώσσα είναι τα Ισπανικά. Οι κάτοικοι σε ποσοστό 90% πρεσβεύουν το Ρωμαιοκαθολικό χριστιανικό δόγμα. Οι περισσότεροι είναι μιγάδες (mestizo) σε ποσοστό 58%, το 20% είναι λευκοί, mulatto είναι το 14%, μαύροι το 4% ενώ οι υπόλοιποι είναι Αμερικανοί Ινδιάνοι.

    Η Δημοκρατία του Ισημερινού, γνωστή και ως Εκουαδόρ, είναι χώρα στη βορειοδυτική Νότια Αμερική, που συνορεύει με την Κολομβία προς Βορρά, με το Περού στα ανατολικά και νότια και βρέχεται από τον Ειρηνικό ωκεανό στα δυτικά. Η χώρα περιλαμβάνει επίσης τα Νησιά Γκαλαπάγκος (Archipelago de Colón) στον Ειρηνικό, περίπου 965 χλμ. δυτικά της χώρας. Το όνομα οφείλεται στην ισπανική λέξη Ecuador που σημαίνει Ισημερινός επειδή ο τελευταίος διέρχεται από το κράτος αυτό. Έχει έκταση 283.560 τετραγωνικά χιλιόμετρα και πληθυσμό 17.267.986 κατοίκους (κατατάσσεται 67η στον κόσμο), σύμφωνα με επίσημες εκτιμήσεις του 2019. Το Κίτο είναι η πρωτεύουσα της χώρας.

    upload_2019-9-22_16-21-53.jpeg

    Στον Ισημερινό ζουν κυρίως μιγάδες Αμερικανοί Ινδιάνοι και λευκοί (mestizo) σε ποσοστό 65%, Αμερικανοί ινδιάνικης καταγωγής σε ποσοστό 25%, ενώ οι υπόλοιποι είναι Ισπανοί και μαύροι. Το 67% του συνολικού πληθυσμού ζει στις πόλεις, σύμφωνα με στοιχεία για το 2010. Το προσδόκιμο ζωής υπολογίστηκε το 2015 στα 76,56 χρόνια για τον συνολικό πληθυσμό, 73,6 για τους άνδρες και 79,67 για τις γυναίκες.

    Μέρα πρώτη, η αρχή του ταξιδιού.

    Φύγαμε πρωί από Αθήνα και το βράδυ είχαμε φτάσει στη Μπογκοτά, μετά από σχεδόν είκοσι ώρες στα αεροπλάνα και στα αεροδρόμια. Είχαμε τρεις πτήσεις και σταματήσαμε για σχετικά λίγο στη Ζυρίχη και στη Φραγκφούρτη.

    Πριν φύγουμε, όταν ήμασταν στην Αθήνα, που προσπαθούσα να κάνω το check-in ήταν πολύ δύσκολο. Δεν ξέρω γιατί η Lufthansa δεν μου επέτρεπε να το κάνω, αλλά ούτε και η Aegean. Το θέμα είναι ότι ενώ είχαμε κλείσει τα αεροπορικά εισιτήρια με την Swiss Air, η πρώτη πτήση έγινε με την Aegean και οι υπόλοιπες δύο με της Lufthansa. Έτσι δεν ξέρω γιατί δεν μπορούσα να κάνω το check-in για την τελευταία και μεγάλη πτήση, σε καμία τους, ενώ προσπαθούσα τουλάχιστον δύο ώρες την παραμονή που θα φεύγαμε.

    Στην πρώτη πτήση από Αθήνα έγινε ένα μικρό ατύχημα. Όταν μου έδινε τον καφέ ο φροντιστής του αεροπλάνου, χύθηκε όλος ο καφές πάνω σε μένα και στον διπλανό μου, ο οποίος ήταν ένας ευγενικός Ελβετός. Τέλος πάντων δεν έγινε και καμία καταστροφή. Απλά λερώθηκαν τα ρούχα μας.

    Στην μεγάλη πτήση από τη Φρανκφούρτη για Μπογκοτά ήμασταν και οι τέσσερις σε διάφορες περίεργες θέσεις διασκορπισμένοι μέσα στο αεροπλάνο, αφού δεν είχα καταφέρει να κάνω check-in. Σε όλη την πτήση δεν κοιμήθηκα εκτός από τις τελευταίες τρεις ώρες. Το κακό ήταν ότι όταν ξύπνησα διαπίστωσα ότι ο μηνίσκος είχε χτυπήσει ξανά το δεξί μου γόνατο, δηλαδή δεν μπορούσα να το τεντώσω. Άρα δεν μπορούσα να περπατήσω παρά μόνο με υποβοήθηση και πολύ δύσκολα. Αυτό κράτησε τρεις μέρες. Το παθαίνω μερικές φορές, αλλά συνήθως όχι σε ταξίδια. Μόνο τώρα αλλά και το περασμένο καλοκαίρι στον Καύκασο.

    Για να περάσουμε από τους ελέγχους των Κολομβιανών στην Μπογκοτά, κάναμε σχεδόν μία ώρα, σε μία τεράστια ουρά όρθιοι προχωρώντας αργά-αργά. Ο έλεγχος βέβαια ήταν πολύ γρήγορος και προχωρήσαμε να πάρουμε τις βαλίτσες μας. Από τις τέσσερις βαλίτσες ήρθαν οι τρεις. Έλειπε η βαλίτσα του Φίλιππα, οπότε έπρεπε να αρχίσουν οι διαδικασίες για τις απώλειες αποσκευών. Δεν ήταν κάτι πολύ δύσκολο, αφού ο άνθρωπος που ήταν εκεί κατέγραψε την απώλεια και μας είπε ότι θα μας ενημερώνει μέσω e-mail για την πορεία των ερευνών (πράγμα που δεν έκανε ποτέ). Και ήταν σχεδόν σίγουρος ότι θα παίρναμε τη βαλίτσα την επόμενη μέρα με την επόμενη πτήση από Φρανκφούρτη. Όπως και έγινε.

    Εκεί στο αεροδρόμιο, όταν ψάχναμε για ταξί, μας πέτυχε και ένας τύπος, ο οποίος προσπαθούσε να μας βρει ταξί, μετά προσπαθούσε να βρει σε μένα κάρτα SΙM για το τηλέφωνο. Δεν ήταν κακός αλλά είχε πολύ πλάκα ο καημένος που δεν ήξερε καθόλου Αγγλικά και προσπαθούσε με τα Ισπανικά, που επίσης εμείς δεν γνωρίζουμε, να μας πει την ιστορία της ζωής του. Τελικά πήραμε ένα ταξί και με περίπου 12 δολάρια, 40.000 δικά τους πέσος, ήρθαμε στο ξενοδοχείο, που βρίσκεται στο κέντρο της πόλης, κάπου στις δέκα το βράδυ, ίσως και λίγο αργότερα. Είχαμε μεγάλη καθυστέρηση με τις διατυπώσεις για τη χαμένη βαλίτσα.

    Εγώ με τη Ντίνα μείναμε το βράδυ στο δωμάτιο για ξεκούραση. Ο Γιάννης με το Φίλιππο βγήκαν έξω για να αγοράσουν νερό και είπαν ότι η περιοχή τους φάνηκε λίγο επικίνδυνη, γιατί κυκλοφορούσαν κάποιοι μεθυσμένοι και γενικά φοβήθηκαν. Γι αυτό γύρισαν πίσω σχετικά γρήγορα. Εντάξει, αυτό συμβαίνει σε όλες τις πόλεις. Ίσως εδώ να είναι λίγο παραπάνω.

    Το δωμάτιο δεν είναι και τόσο καλό, αλλά με τα χρήματα που δίνουμε και στη θέση που βρίσκεται, αφού έχει και πρωινό είναι εντάξει. Δεν δίνουμε πάνω από 30 ευρώ τη βραδιά, 27 για την ακρίβεια, για κάθε δωμάτιο. Πρέπει να το βρήκα σε τιμή ευκαιρίας.

    Εικόνα της πόλης το πρώτο πρωινό, λίγο πριν χαράξει. Φωτογραφία τραβηγμένη από το παράθυρο του δωματίου.
    upload_2019-9-22_16-27-18.jpeg
     
    #1

  2. go2dbeach

    go2dbeach Member

    Μηνύματα:
    5.620
    Likes:
    6.314
    Επόμενο Ταξίδι:
    Σιγκαπούρη
    Ονειρεμένο Ταξίδι:
    Λατινική Αμερική
    Όταν κανόνιζα το ταξίδι στον Παναμά σκεφτόμουν να το συνδυάσω με Κολομβία, αλλά τελικά αποφάσισα να αφιερώσω ένα επόμενο ταξίδι ολόκληρο στη χώρα.
    Περιμένω τη συνέχεια, κι εμένα είναι αγαπημένα μέρη αυτά :)
     
    #2
    travelbreak likes this.
  3. travelbreak

    travelbreak Member

    Μηνύματα:
    723
    Likes:
    4.285
    Ονειρεμένο Ταξίδι:
    Υπερσιβηρικός
    Τον Παναμά (κάποια χρονιά στο μέλλον) θα τον συνδυάσω με μερικές ακόμα χώρες της Κεντρικής Αμερικής.
    Ελπίζω μέχρι τότε να έχω βελτιώσει και τα ισπανικά μου. Έχω ακούσει για μια μέθοδο που κοιμάσαι και μαθαίνεις ξένες γλώσσες: θα τη δοκιμάσω. Αστειεύομαι.
     
    #3
    psilos3, chris7 and alvadi like this.
  4. go2dbeach

    go2dbeach Member

    Μηνύματα:
    5.620
    Likes:
    6.314
    Επόμενο Ταξίδι:
    Σιγκαπούρη
    Ονειρεμένο Ταξίδι:
    Λατινική Αμερική
    Αρχικά σκεφτόμουν να περάσω από Παναμά στην Κολομβία μέσω των νησιών San Blas, αλλά ήθελα 4 μέρες μόνο στη διαδρομή.
    Τελικά τον συνδύασα με Κόστα Ρίκα και δεν το μετάνιωσα :)
    Θέλουμε συνέχεια!!
     
    #4
    psilos3 likes this.
  5. buffon85

    buffon85 Member

    Μηνύματα:
    517
    Likes:
    1.208
    Επόμενο Ταξίδι:
    Βαρκελώνη
    Ονειρεμένο Ταξίδι:
    Χιλή, Ιαπωνία, Αμερική
    ααα καλως τον, θα σε διαβασω με μεγαλη αγωνια!
    σκεφτομαι κολομβια για αυγουστο 2020 (και καλα το αποφασισα λογω επετειου 10ετων, παντα ψαχνω αφορμη χαχα)!

    θελω να δω το προγραμμα σου! :D

    αχ τα ισπανικα βρε παιδια ειναι λατρεια, καθε φορα που παταω σε ισπανοφωνη χωρα, απο την στιγμη που ειμαι στο αεροδρομιο η καρδια μου ξεκιναει να χτυπαει δυνατα
     
    #5
    psilos3 and travelbreak like this.
  6. fenia42

    fenia42 Member

    Μηνύματα:
    3.076
    Likes:
    5.684
    Επόμενο Ταξίδι:
    Λίβανος
    Ονειρεμένο Ταξίδι:
    Γροιλανδία,Σβάλμπαρντ
    Ανυπομονώ να διαβάσω την οπτική σου για την Κολομβια!
    Χαίρομαι που ξεκαθαρίζεις πως δεν είναι «πια» επικίνδυνη κι ελπίζω να ανοιχτεί ακόμα περισσότερο στον τουρισμό γιατί έχει να δώσει.
     
    #6
  7. travelbreak

    travelbreak Member

    Μηνύματα:
    723
    Likes:
    4.285
    Ονειρεμένο Ταξίδι:
    Υπερσιβηρικός
    Το πρόγραμμα περιλαμβάνει τα κλασικά μέρη των δυο χωρών. Δηλαδή δεν πήγαμε «off the beaten track».
    Σιγά σιγά θα τα δούμε όλα τα μέρη με πλούσιο φωτογραφικό υλικό.
     
    #7
  8. travelbreak

    travelbreak Member

    Μηνύματα:
    723
    Likes:
    4.285
    Ονειρεμένο Ταξίδι:
    Υπερσιβηρικός
    Με λίγη προσοχή (ίσως, δεν ξέρω, και λίγη τύχη, που πάντα είναι χρήσιμη) είναι ασφαλής χώρα.
    Από τουρισμό είχε ελάχιστο. Ούτε καν η Μπογκοτά δεν έχει επισκέπτες.
    Αν δε πούμε για τους αρχαιολογικούς χώρους Σαν Αγουστίν και Τιερραδέντρο, ήταν σχεδόν άδειοι. Μα δεν έχουν φτιάξει και δρόμους της προκοπής. Θα τα δούμε ένα-ένα το επόμενο διάστημα.
     
    #8
    buffon85 likes this.
  9. anlazar

    anlazar Member

    Μηνύματα:
    120
    Likes:
    672
    Ονειρεμένο Ταξίδι:
    Περού,Γαλλική Πολυνησία
    Eξαιρετικο ταξιδι! Περιμενουμε τη συνεχεια ! Γραφω κι εγω την ιστορία μου για Κολομβια που πηγα περσι! Εμεινα με τις καλυτερες εντυπωσεις!
     
    #9
    psilos3, go2dbeach and travelbreak like this.
  10. travelbreak

    travelbreak Member

    Μηνύματα:
    723
    Likes:
    4.285
    Ονειρεμένο Ταξίδι:
    Υπερσιβηρικός
    Πρώτη μέρα στη Μπογκοτά.

    Σηκώθηκα με το πόδι μου αρκετά μουδιασμένο. Ίσως ο μηνίσκος να μην έχει τόσο μεγάλο πρόβλημα, όμως η κούραση που πέρασα χθες, αφού βγήκα από το αεροπλάνο, το έχει κάνει να έχει πρηστεί και με πονάει αρκετά. Φυσικά κυρίως όταν περπατώ. Ευτυχώς έχω πάρει μαζί μου ένα μικρό μπαστούνι, γιατί το φοβόμουν αυτό ότι μπορούσε να συμβεί. Ελπίζω μέχρι αύριο να μου έχει περάσει.

    Το πρωινό στο ξενοδοχείο δεν ήταν κάτι ιδιαίτερο αλλά φάγαμε αρκετά πράγματα, ειδικά εγώ, και πιστεύω να με κρατήσουν μέχρι το απόγευμα.

    Τελικά η σημερινή μέρα δεν πήγε και τόσο άσχημα, όσο αφορά στο πρόβλημα που έχω στο πόδι μου. Μπορεί να πηγαίναμε όλοι πολύ αργά στο περπάτημα, αλλά αυτό έτσι κι αλλιώς θα το κάναμε, διότι λόγω του υψομέτρου έπρεπε να μην προχωρούμε γρήγορα, για να μην χρειαζόμαστε πολλές ανάσες. Η πόλη στο σημείο που μένουμε έχει υψόμετρο περίπου 2.700 μέτρα και εμείς ανεβήκαμε και στο βουνό Μονσεράτε με ένα τρενάκι. Είναι εδώ κοντά, και το υψόμετρο εκεί ήταν στα 3300 μέτρα.

    Δεν ξέρω ακριβώς γιατί, αλλά τούτη η φωτογραφία μου θυμίζει τους φτωχούς της Κολομβίας.
    upload_2019-9-23_17-51-37.jpeg

    Δεν ξέρω τι ακριβώς λέει εδώ αλλά μου θυμίζει ότι οι Νοτιοαμερικάνοι είναι πάντα αγωνιστικοί.
    upload_2019-9-23_17-53-4.jpeg

    Όλες οι σημερινές διαδρομές πρέπει να πλησίασαν τα 15 χιλιόμετρα και έγιναν με τα πόδια. Στις 8:00 ήμασταν στο δρόμο για το κέντρο της πόλης. Επειδή ο καιρός ήταν βροχερός αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε τη μέρα μας από τα μουσεία που είχαμε σκοπό να επισκεφτούμε. Όμως επειδή σήμερα (20 Ιουλίου) είναι η εθνική γιορτή στην Κολομβία δεν θα άνοιγαν στις 9 αλλά στις 10 το πρωί. Έτσι κάναμε αρκετές βόλτες που όμως ήταν αξιόλογες γιατί η Μπογκοτά είναι πολύ όμορφη πόλη, στις γειτονιές τουλάχιστον που πήγαμε εμείς. Τα δύο μουσεία που τελικά πήγαμε (και μας έκανε εντύπωση διότι ήταν δωρεάν) ήταν το μουσείο χρυσού και το μουσείο του καλλιτέχνη Μποτέρο. Μας άρεσαν και τα δύο πάρα πολύ και θαυμάσαμε και την τέχνη των παλιών κατοίκων της περιοχής αλλά και του Μποτέρο τα γλυπτά και τους πίνακες. Στο ίδιο μουσείο ήταν έργα και άλλων μεγάλων καλλιτεχνών.

    Είναι ακόμα πρωί και οι κεντρικοί δρόμοι άδειοι:
    upload_2019-9-23_17-54-39.jpeg και η πιο Και κεντρική πλατεία άδεια λόγω της γιορτής, που την είχε κλείσει η αστυνομία:
    upload_2019-9-23_17-56-11.jpeg

    upload_2019-9-23_18-1-29.jpeg

    Την πλατεία Μπολίβαρ δεν μπορέσαμε να τη δούμε εκ των έσω γιατί ήταν κλειστή λόγω της εθνικής εορτής. Κάποια άλλη στιγμή θα έχουμε την ευκαιρία να τη δούμε. (Την είδαμε την τελευταία μέρα του ταξιδιού μας που ήταν ανοιχτή για όλους.) Βέβαια την επισκεφθήκαμε από μερικά σημεία έξω από αυτήν.

    upload_2019-9-23_18-2-44.jpeg

    upload_2019-9-23_18-4-15.jpeg

    Από το μουσείο χρυσού:
    upload_2019-9-23_18-5-9.jpeg

    Και από το μουσείο Μποτέρο (σε ένα υπέροχο κτήριο):
    upload_2019-9-23_18-7-56.jpeg

    upload_2019-9-23_18-9-25.jpeg

    Γενικά στην πόλη υπάρχουν πάρα πολλοί αστυνομικοί που κυκλοφορούν και κάνουν έντονη την παρουσία τους. Το πρωί που ξεκινήσαμε τη βόλτα, επειδή περπατούσαμε σε έναν δρόμο λίγο ερημικό και ήταν ακόμα νωρίς, μας σταμάτησαν δύο αστυνομικοί με την μοτοσικλέτα τους και μας έδωσαν συμβουλές για το πώς να κρατάμε τις τσάντες μας και τις κάμερες. Μάλιστα μέχρι κάποιο σημείο ερχόταν από πίσω μας αργά-αργά όπως πηγαίναμε και εμείς. Γενικά ένιωθες σε αρκετά σημεία της πόλης, όχι παντού, ότι υπάρχει ένας κίνδυνος να υπάρχει. Όμως επειδή μόλις τον αισθανόσουν έβλεπες και κάποιον αστυνομικό σε απόσταση αναπνοής, αμέσως σου ερχόταν το αίσθημα της ασφάλειας. Δεν θυμάμαι ακριβώς σε ποιες περιοχές περπατήσαμε όμως ήταν κοντά στο κέντρο με τις πολλές εκκλησίες που όμως δεν μπήκαμε σε καμία (μπήκαμε την τελευταία μας μέρα σε όλες αυτές).

    upload_2019-9-23_18-12-0.jpeg

    Πήγαμε και σε κάποια στενά στα οποία υπήρχαν πολύ όμορφα μαγαζάκια και κυκλοφορούσαν νέοι άνθρωποι στους δρόμους. Τα περισσότερα σπίτια σε αυτά τα στενά είναι ζωγραφισμένα ή χρωματισμένα με διαφορά έντονα χρώματα και όλα είναι πολύ χαμηλά στο ύψος. Το λέω αυτό διότι η πόλη έχει και ουρανοξύστες. Ευτυχώς είναι λίγοι.

    upload_2019-9-23_18-13-43.jpeg

    upload_2019-9-23_18-15-6.jpeg

    upload_2019-9-23_18-19-34.jpeg

    Λίγο μετά το μεσημέρι πήραμε το τρενάκι για να ανέβουμε στο βουνό Μονσεράτε (Cerro de Monserrate, κοντά στο κέντρο της πόλης). Το εισιτήριο κόστιζε 21.000 πέσος (κάπου 6 ευρώ) με επιστροφή και ανεβαίνοντας επάνω είδαμε την όμορφη θέα της πόλης. Μάλιστα για καλή μας τύχη δεν είχε τόσο πολλά σύννεφα. Έτσι αξιοποιήσαμε την άνοδό μας σε αυτό το βουνό.

    upload_2019-9-23_18-16-30.jpeg

    Στην κορυφή του Μονσεράτε:
    upload_2019-9-23_18-17-56.jpeg

    Όταν επιστρέψαμε οι πλατείες και οι δρόμοι είχαν γεμίσει κόσμο:
    upload_2019-9-23_18-21-14.jpeg

    Με την επιστροφή μας στην πόλη θέλαμε να φάμε, αφού είχε πάει 5:30. Ψάχνοντας περνούσαμε έξω από ένα μαγαζί που είχε πολλά ψητά και μπήκαμε μέσα για να φάμε κρεατικά. Ήταν αρκετά νόστιμα και μπορώ να πω πολύ φτηνά. Το κάθε πιάτο κόστιζε περίπου 6 ευρώ και ήταν πολύ μεγάλο. Εγώ το δικό μου δεν το τελείωσα καν, ούτε και η Ντίνα.

    Εδώ φάγαμε. Το συστήνω, κυρίως για τους υπέροχους σερβιτόρους.
    upload_2019-9-23_18-22-52.jpeg

    Η βροχή όλη τη μέρα δεν μας ενόχλησε καθόλου γιατί δεν ήταν πολύ δυνατή, όταν έριχνε κάτι λίγες ψιχάλες. Ήταν δυνατή το πρωί πριν πάρουμε το πρωινό, δηλαδή περίπου στις 5 τα ξημερώματα. Όλη την υπόλοιπη μέρα έβρεχε ελάχιστα.

    Τελική κρίση: Η Μπογκοτά είναι μια ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΑ όμορφη πόλη, αλλά στη Νότια Αμερική έχουμε δει και καλύτερες. Θα μου πεις: σε μια μέρα βγάζεις τόσο σοβαρό συμπέρασμα; Ναι, τόσο έκατσα, τόσα είδα και αυτό αποκόμισα. Θα κάνω εκτενέστερη κριτική στο τέλος του ταξιδιού μας, που περάσαμε ξανά.

    Και για το τέλος της σημερινής μέρας ένα όμορφο κτήριο:
    upload_2019-9-23_18-24-16.jpeg
     
    #10
    whoknows, PhysioDuck, Dina Z and 17 others like this.
  11. travelbreak

    travelbreak Member

    Μηνύματα:
    723
    Likes:
    4.285
    Ονειρεμένο Ταξίδι:
    Υπερσιβηρικός
    Πέριξ της Μπογκοτά. Zipaquira. Villa de Leyva.

    Την επόμενη μέρα και ο καιρός είναι λίγο βροχερός, όχι όμως όπως την πρώτη στην Μπογκοτά. Η θερμοκρασία επίσης είναι χαμηλή. Από το παράθυρο του δωματίου, που βρίσκεται στο 10ο όροφο του κτιρίου, βλέπω απέναντί μου τα βουνά που περιτριγυρίζουν την πόλη. Όταν ανοίγεις το πρωί το παράθυρο η ψύχρα αμέσως μπαίνει στο δωμάτιο. Εδώ στην Κολομβία στα ξενοδοχεία, τα πιο φτηνά εννοείται, που είναι σε μεγάλο υψόμετρο, τα δωμάτια δεν έχουν κλιματισμό. Έτσι συμβαίνει και εδώ στην Μπογκοτά. Σίγουρα δεν τον χρειάζεται τον κλιματισμό, αφού αν έχουμε κλειστό το παράθυρο στο δωμάτιο η θερμοκρασία του δωματίου είναι γύρω στους 20 με 23 βαθμούς Κελσίου. Έξω βέβαια το βράδυ και το ξημέρωμα πρέπει να έχει λίγο κάτω από τους 10 βαθμούς.

    Χθες το βράδυ γυρίσαμε νωρίς στο ξενοδοχείο μετά το φαγητό και μετά την ολοήμερη βόλτα μας στην πόλη. Φαίνεται ότι εδώ στην πόλη μετά το πέσιμο της νύχτας μαζεύονται στα σπίτια τους και δεν ξέρω τι κάνουν. Όμως έξω δεν κυκλοφορεί πολύς κόσμος. Τα μαγαζιά στις 7 περίπου μαζεύουν τα πράγματά τους σιγά-σιγά και κλείνουν, όπως και οι μικροπωλητές. Και όλα αυτά είναι ελάττωμα για την επίσκεψη σε τέτοιες χώρες. Το ότι δηλαδή έχεις φως του ήλιου ακριβώς 12 ώρες. Και φυσικά αν το πρωί καθυστερήσεις λίγο μέχρι να πάρεις το πρωινό σου, έχεις χάσει ήδη τις δύο πρώτες ώρες. Τότε η εκμετάλλευση του φωτός γίνεται μόνο επί 10 ώρες. Και φυσικά αν είσαι και σε μία λίγο επικίνδυνη περιοχή το βράδυ σχεδόν πάει χαμένο αφού δεν μπορείς να κυκλοφορήσεις. Σίγουρα θα υπάρχουν μαγαζιά που είναι ανοιχτά και το βράδυ αλλά θα πρέπει να πας με ταξί για να νιώσεις ασφάλεια.

    Εδώ είναι δύσκολο να πετύχεις άνθρωπο να μιλά αγγλικά ακόμα και στη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου μας. Ευτυχώς έχει έναν τύπο που με το κινητό του έχει την εφαρμογή Google translate και ενώ μιλά αυτός ισπανικά τα γράφει από κάτω στα ελληνικά και άμα θέλει τα λέει και μία κοπέλα δια ζώσης. Την έχω κι εγώ την εφαρμογή και αποδείχτηκε πολύτιμη σε όλο το ταξίδι μας.

    Οι άνθρωποι εδώ τριγυρνάνε στους δρόμους, τη μέρα τουλάχιστον, πάρα πολύ άνετα. Είναι πολύ φιλικοί και δεν νιώθεις κάτι τόσο επικίνδυνο με τόσους αστυνομικούς κοντά σου. Τα μουσεία που πήγαμε χτες ήταν γεμάτα κόσμο και ήταν καταπληκτικά, έχοντας πάρα πολλούς φύλακες και άλλους ανθρώπους για να σε πληροφορήσουν για κάτι.
    Δεν θα την έλεγα καταπληκτική πόλη τη Μπογκοτά, αλλά μας άρεσε. Όχι όμως σαν το Κίτο!

    Σήμερα ήταν μια πολύ έντονη μέρα, αρκετά γεμάτη αλλά και με κάποιες μικρές περιπέτειες, όχι όμως δυσάρεστες. Το πρωί, μετά το πρωινό μας την καθιερωμένη πια ώρα, 6:30 με 7:00, πήγαμε εδώ κοντά μία βόλτα που είχα διαβάσει ότι υπάρχει μία τοπική αγορά (Mercado de las Pulgas). Δεν είχε και τόσο ενδιαφέρον αυτό που είδαμε στην αγορά. Ήταν φτωχοί άνθρωποι που πουλούσαν πράγματα από δεύτερο και τρίτο χέρι.

    upload_2019-9-25_6-39-10.jpeg

    upload_2019-9-25_6-40-55.jpeg

    Όμως είχε ενδιαφέρον η βόλτα γιατί ήταν Κυριακή πρωί και οι δρόμοι ήταν σχεδόν άδειοι από αυτοκίνητα. Πολλοί από τους δρόμους είχαν κλείσει από την αστυνομία, ώστε εδώ ο κόσμος να κινείται σήμερα Κυριακή με τα ποδήλατά του. Πράγματι χιλιάδες ποδήλατα ήταν στους δρόμους και διάφορα κιόσκια τους πουλούσαν κάτι για να πιουν ή να αγοράσουν ή να επιδιορθώσουν στο ποδήλατό τους. Είχε πολύ ενδιαφέρον και ήταν πολύ όμορφο να βλέπεις αυτούς τους παθιασμένους ανθρώπους με το ποδήλατο να οδηγούν. Και πολλοί, για να μην πω οι περισσότεροι από αυτούς, δεν ήταν σε παρέες, αλλά μόνοι τους.

    upload_2019-9-25_6-42-21.jpeg

    upload_2019-9-25_6-43-50.jpeg

    Δεν βιαζόμασταν το πρωί να φύγουμε, γιατί έπρεπε να πάρουμε το αυτοκίνητο το οποίο είχαμε ενοικιάσει τώρα και μερικούς μήνες από την Avis, και το γραφείο εδώ στην πόλη άνοιγε στις 9:00 το πρωί. Κατά τις 9 παρά δέκα λοιπόν πήραμε από δω ένα ταξί για να μας πάει στο σημείο που ήταν το γραφείο, αλλά εκεί μας είπαν ότι το αυτοκίνητο που είχαμε κλείσει δεν ήταν διαθέσιμο, διότι λέει είχε πάθει μία βλάβη. Έτσι αναγκαστήκαμε και πήραμε ένα λίγο μικρότερο. Όμως πιστεύω ότι θα μας κάνει τη δουλειά μας, είναι ένα Chevrolet, Εquinox.

    Από το δρόμο βγαίνοντας από τη Μπογκοτά: πολλά αυτοκίνητα και πολλά πάρκα για τον κόσμο που πετούσε χαρταετούς.
    upload_2019-9-25_6-44-59.jpeg

    upload_2019-9-25_6-51-34.jpeg

    Το δοκιμάσαμε σήμερα που κάναμε αρκετά χιλιόμετρα μέχρι αργά το βράδυ. Να συμπληρώσω όμως ότι δεν το είχε εκεί στο γραφείο και αναγκαστήκαμε να μεταφερθούμε στο αεροδρόμιο, με δικά τους έξοδα, με ταξί, για να το παραλάβουμε. Ευτυχώς όλα πήγαν καλά, όμως η καθυστέρηση ήταν πάνω από μία ώρα και έτσι η εκδρομή που είχαμε προγραμματίσει για σήμερα έγινε, αλλά με λίγες ελλείψεις.

    Ο αρχικός στόχος ήταν να πάμε μέχρι το χωριό Villa de Leyva. Το χωριό αυτό απέχει από την Μπογκοτά γύρω στα 170 χιλιόμετρα και ο δρόμος είναι αρκετά καλός, όμως κάναμε μία παράκαμψη για να πάμε να δούμε το ορυχείο αλατιού Zipaquira. Η στάση του κάναμε είχε αρκετό ενδιαφέρον, όμως επειδή ήθελε αρκετό χρόνο η επίσκεψη στο σπήλαιο αναγκαστήκαμε και αφήσαμε κάποια πράγματα χωρίς να τα δούμε για να φύγουμε και να προλάβουμε να δούμε το χωριό του προγράμματός μας. Το σπήλαιο έμοιαζε πολύ με την Βιελίσκα της Κρακοβίας, αλλά μάλλον το Κολομβιανό είναι υποδεέστερο.

    Από το αλατωρυχείο:
    upload_2019-9-25_6-46-19.jpeg

    upload_2019-9-25_6-47-50.jpeg

    upload_2019-9-25_6-49-41.jpeg

    H Villa de Leyva είναι ένα καταπληκτικό χωριό, με πολλά σημάδια από την πρώτη αποικιακή εποχή. Βέβαια έχει αρκετό τουρισμό που το κάνει να χάνει λίγο από την ομορφιά του, όμως δεν χορταίναμε να το βλέπουμε μέχρι που βράδιασε.

    upload_2019-9-25_6-52-56.jpeg

    upload_2019-9-25_6-54-29.jpeg

    Η επιστροφή στο ξενοδοχείο έγινε γύρω στις 11:30 το βράδυ. Το αυτοκίνητο το βάλαμε στο πάρκινγκ του ξενοδοχείου που παρέχεται δωρεάν και όλα εντάξει.

    Φυσικά σήμερα έμειναν πολλά πράγματα από το πρόγραμμά μας εκτός, γιατί δεν είχαμε χρόνο. Είδαμε πάντως κάποια βασικά και νομίζω το χωριό άξιζε πολύ. Το καλύτερο θα ήταν να μην είχαμε πάει στο σπήλαιο. Να πάμε κατευθείαν στην Villa de Leyva, ώστε να δούμε και εκεί γύρω κάποια ενδιαφέροντα που είχε. Όμως αυτά έχουν τα ταξίδια: δεν μπορείς πάντα να ξέρεις τι είναι καλύτερο για να του δώσεις προτεραιότητα.

    upload_2019-9-25_6-56-0.jpeg

    Το καλό της επιστροφής μας, που έγινε πολύ αργά, ήταν ότι ενώ είχε αρκετή κίνηση δεν είχε και τόσο πολλή όση νωρίτερα που είδαμε όταν πηγαίναμε. Η Κολομβία έχει αρκετά καλούς δρόμους ακόμα και στην επαρχία (αυτή η γνώμη άλλαξε μερικές μέρες αργότερα) αλλά έχει όμως αρκετά διόδια. Κάθε 40-50 χιλιόμετρα πρέπει να πληρώσεις περίπου 2,5 ως 4 ευρώ.

    Στη βόλτα μας δεν υπήρχε κάτι που να μας τρομάξει σε θέμα επικινδυνότητας της χώρας. Κατά τα άλλα όλη μέρα κύλησε σε τουριστικά μέρη τα οποία δεν είχαν κανένα πρόβλημα σε θέματα κλοπών. Ούτε καν πέρναγε από το μυαλό μας να προσέξουμε τα πράγματα μας. Ακόμα και στη Villa de Leyva, το αυτοκίνητο το παρκάραμε σε ένα δρόμο κανονικά όπως θα το παρκάραμε και στην Ελλάδα. Δεν το βάλαμε δηλαδή σε ένα πάρκινγκ.

    upload_2019-9-25_6-57-22.jpeg

    Στην Μπογκοτά είδαμε πολλούς άστεγους να κοιμούνται εδώ και εκεί, όπως επίσης και πάρα πολλούς να ψάχνουν τους σκουπιδοτενεκέδες για να βρουν κάτι χρήσιμο για αυτούς. Εντάξει είναι μία φτωχή χώρα, δεν το συζητάμε, όμως η Μπογκοτά έχει και περιοχές όπως είδαμε, που είναι πάρα πολύ καλές και πολύ προσεγμένες. Είναι γεμάτη με πάρκα (εκτός κέντρου), ο κόσμος είναι πολύ ευχάριστος και ειδικά την Κυριακή ήταν όλοι έξω πηγαίνοντας σε διάφορα μέρη να περάσουν την ώρα τους τρώγοντας ή διασκεδάζοντας σε εστιατόρια ή και σε άλλους χώρους δραστηριοτήτων. Μέχρι έξω από την πόλη έβλεπες πάρκα γεμάτα με κόσμο και ανθρώπους να κάθονται και να συζητάνε ή να τρώνε. Τα μαγαζιά ήταν γεμάτα με κόσμο.

    upload_2019-9-25_6-58-39.jpeg

    Γενικά όλα είναι φθηνά, με εξαίρεση τα διόδια, και η χώρα φαίνεται πολύ καθαρή και συντεταγμένη. Είναι τόσο φθηνά! Παίρνεις ένα ταξί και για μισή ώρα δίνεις 3 ευρώ ή 5 το πολύ, μου κάνει εντύπωση. Και βέβαια στα ταξί δεν χρειάζεται να ρωτήσεις πόσο θα κοστίσει. Οι άνθρωποι νομίζω θα σου πουν την αλήθεια και δεν είναι και τόσο πολλά τα χρήματα που παίρνουν. Εντάξει, υπάρχουν άπειρα ταξί στο δρόμο, αλλά μικρά αλλά πιο μεγάλα. Δεν ξέρω αν τα πιο μεγάλα είναι πιο ακριβά, αλλά γενικά φαίνεται να είναι εύκολη η μετακίνηση με τις συγκοινωνίες. Εδώ έχει άπειρα αστικά λεωφορεία, πιστεύω και υπεραστικά, και έχουν δικές τους λεωφορειολωρίδες για να κινούνται και δεν επιτρέπεται να μπαίνουν μέσα τα ΙΧ. Έχει επίσης και πιο μικρά λεωφορεία τα οποία φαίνεται ότι είναι τελείως ιδιωτικά και είναι εκτός αυτών των λεωφορειοδρόμων και τα χρησιμοποιεί ο κόσμος.
     
    #11
    PhysioDuck, psilos3, damasta and 10 others like this.
  12. travelbreak

    travelbreak Member

    Μηνύματα:
    723
    Likes:
    4.285
    Ονειρεμένο Ταξίδι:
    Υπερσιβηρικός
    Στην επαρχία: Τατακόα (οιονεί έρημος) και Νέιβα.

    Έχει βραδιάσει πια και είμαστε στην πόλη Neiva. Το πρωί που έβλεπα το πρόγραμμα, που είχα φτιάξει καιρό πριν, έλεγα ότι σήμερα ήταν μία χαλαρή μέρα και θα απολαμβάναμε τη φύση της χώρας αυτής, χωρίς να βιαζόμαστε να πάμε στον τελικό μας προορισμό, στον οποίο πίστευα θα φτάναμε πολύ νωρίς και έχοντας κάνει το πρόγραμμα κατά λέξη. Μάλιστα φύγαμε αρκετά νωρίς από την Μπογκοτά, που εκείνη την ώρα έβρεχε πολύ. Φύγαμε στις 8 και χωρίς να συναντήσουμε ιδιαίτερα πολλή κίνηση, που έχει συνήθως, απομακρυνθήκαμε από την πρωτεύουσα και προχωρήσαμε για την πόλη Νeiva. Το πρόγραμμα μέχρι τη Νeiva (απόσταση από τη Μπογκοτά 314 χλμ) είχε μόνο μία στάση και συγκεκριμένα στην έρημο Τατακόα.

    upload_2019-9-25_22-52-38.jpeg

    upload_2019-9-25_22-54-35.jpeg

    upload_2019-9-25_22-56-7.jpeg

    upload_2019-9-25_22-57-38.jpeg

    Μετά από αρκετές ώρες, περίπου τρεις έως τέσσερις, και ακολουθώντας τον πλοηγό για την Τατακόα, κάναμε μία παράκαμψη από τον κεντρικό δρόμο για να ακολουθήσουμε έναν επαρχιακό, σύμφωνα με το maps.me. Είχε και ταμπέλα που με μεγάλα γράμματα έδειχνε ότι από εκεί πάει στην Τατακόα, η οποία αναρωτιόμασταν τι πράμα μπορούσε να είναι στην Κολομβία, που βρίσκεται πολύ κοντά στον ισημερινό και μέσα στους τροπικούς. Παίρνοντας λοιπόν την παράκαμψη ήμασταν πολύ τυχεροί που μόλις 2 χιλιόμετρα μετά ο δρόμος συναντούσε ένα μεγάλο ποτάμι, το Μανταλένα (Magdalena). Εκεί αναρωτιόμασταν πώς θα το περάσουμε αφού δεν υπήρχε καμία γέφυρα.

    upload_2019-9-25_22-58-59.jpeg

    upload_2019-9-25_23-0-52.jpeg

    Σταματήσαμε το αυτοκίνητο και είδαμε ότι ένας βαρκάρης πήγαινε και ερχόταν με μία μικρή βάρκα, η οποία το πολύ πολύ να χωρούσε μερικούς ανθρώπους και μία μοτοσικλέτα. Υπήρχε όμως και μία πιο μεγάλη που ίσως να μπορούσε να μεταφέρει ένα αυτοκίνητο. Όμως ο βαρκάρης της μικρής μας είπε ότι δεν μπορούσε να μεταφερθεί το αυτοκίνητο γιατί έχει σταματήσει αυτός ο τρόπος μεταφοράς. Είπα λοιπόν ότι ήμασταν τυχεροί, γιατί θα μπορούσαμε να συναντήσουμε αυτό το ποτάμι μετά από μισή ώρα δρόμο, οπότε θα αναγκαζόμασταν να γυρίσουμε πίσω κάνοντας άλλο τόσο δρόμο (που ήταν κακός χωματόδρομος). Έτσι τώρα είχαμε λίγα χιλιόμετρα και μάλιστα σε μία όμορφη διαδρομή.

    upload_2019-9-25_23-2-27.jpeg

    upload_2019-9-25_23-4-1.jpeg

    Περνώντας από ένα μικρό γραφικό χωριό ξαναμπήκαμε στο κεντρικό δρόμο και λίγο παρακάτω, μετά από 10 χιλιόμετρα, είδαμε πάλι μία ταμπέλα που έδειχνε ότι από εκεί πήγαινε στην έρημο Τατακόα. Δεν προχωρήσαμε πολύ αλλά ρώτησα έναν βενζινά που ήταν εκεί και είπε ότι το αυτοκίνητο δεν μπορεί να περάσει. Αν θέλουμε να πάμε στην έρημο πρέπει να περάσουμε πρώτα από την πόλη Νέιβα.

    upload_2019-9-25_23-5-27.jpeg

    Γι αυτό λοιπόν συνεχίσαμε και κάνοντας ένα μεγάλο κύκλο φτάσαμε στην περίφημη έρημο Τατακόα, που σαν έρημος δεν λέει και πάρα πολλά πράγματα, αλλά αν σκεφτείς ότι είσαι στην Κολομβία και βλέπεις μία πεδιάδα να μοιάζει αρκετά με σαβάνα και ταυτόχρονα να έχει πολύ κοντά και κάποιες φυτείες ρυζιού και μπανανιές, το πράγμα γίνεται πολύ ιδιαίτερο. Το ενδιαφέρον βέβαια τμήμα του κομματιού ήταν κάποιοι χωμάτινοι μικροί λόφοι σε μεγάλη έκταση που είχαν διαβρωθεί και θύμιζαν σε μικρογραφία τους σχηματισμούς του Βryce Canyon στην Γιούτα της Αμερικής. Δεν ήταν κάτι φανταστικό αλλά είχε και αυτό το ενδιαφέρον του, ιδιαίτερα οι κάκτοι. Κάναμε τις βόλτες μας, βγάλαμε τις φωτογραφίες μας και περίπου στις 4:30 ξεκινήσαμε την επιστροφή.

    Οι κάκτοι της περιοχής μας εντυπωσίασαν.
    upload_2019-9-25_23-7-16.jpeg

    upload_2019-9-25_23-8-46.jpeg

    upload_2019-9-25_23-10-34.jpeg

    Αυτό εδώ είναι η έρημος Τατακόα:
    upload_2019-9-25_23-12-19.jpeg

    upload_2019-9-25_23-14-36.jpeg

    upload_2019-9-25_23-16-20.jpeg

    upload_2019-9-25_23-17-53.jpeg

    upload_2019-9-25_23-19-28.jpeg

    Οι ώρες που είχαν περάσει ήταν πάρα πολλές και κάναμε ελάχιστες στάσεις. Η διαδρομή μέχρι τη Νeiva ήταν αρκετά καλή αλλά όχι και εξαιρετική όπως η χθεσινή προς το χωριό Villa de Leyva. Το πιο ωραίο κομμάτι ήταν προς την περιοχή και στην περιοχή της Τατακόα. Επιστρέφοντας από την έρημο κάναμε και μία στάση στο πολύ όμορφο χωριό Villaviache.

    Η πόρτα που είναι μπροστά στον καβαλάρη, άνοιξε και μπήκε μέσα με το άλογο:
    upload_2019-9-25_23-21-18.jpeg

    upload_2019-9-25_23-22-32.jpeg

    upload_2019-9-25_23-24-20.jpeg

    Πριν πάμε στο ξενοδοχείο μας αποφασίσαμε να δούμε το μνημείο La Gaitana που βρίσκεται δίπλα στο ποτάμι Μανταλένα στη Νέιβα. Ήταν ωραία εκεί αλλά αναξιοποίητο το μέρος του ποταμιού. Μετά κατευθυνθήκαμε στο ξενοδοχείο μας, που βρίσκεται στο κέντρο της πόλης, όπως όλα τα ξενοδοχεία μας. Βάλαμε το αυτοκίνητο σε ένα σχεδόν θωρακισμένο πάρκινγκ του ξενοδοχείου και βγήκαμε για φαγητό.

    upload_2019-9-25_23-25-41.jpeg

    upload_2019-9-25_23-26-49.jpeg

    upload_2019-9-25_23-28-7.jpeg

    Μετά το φαγητό κάναμε και τη βόλτα μας στην πλατεία της πόλης. Μετά την αρχική βροχή στην Μπογκοτά σήμερα το πρωί, όταν αρχίσαμε να κατηφορίζουμε, η θερμοκρασία Από τους 12 βαθμούς άρχισε να ανεβαίνει σιγά-σιγά και μέσα σε δύο ώρες είχε φτάσει τους 37, διότι εδώ πλέον είμαστε σε υψόμετρο κάτω από τα 500 μέτρα και φυσικά είμαστε σε τροπική περιοχή. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να ζεσταινόμαστε αλλά ευτυχώς δεν έχει τόσο πολλή υγρασία ώστε να μας κάνει την κίνηση ανυπόφορη. Από αύριο λοιπόν κοντό παντελονάκι.

    upload_2019-9-25_23-31-13.jpeg

    Το πόδι μου πάει πολύ καλά και δεν χρησιμοποίησα σήμερα καθόλου το μπαστούνι. Βέβαια πονάει ακόμα, αλλά πιστεύω σιγά-σιγά θα περάσει κι αυτό. Κάθε μέρα παίρνω και ένα αντιφλεγμονώδες και πιστεύω ότι και αυτό βοηθάει ώστε να μην πονάω.
     
    #12
    whoknows, PhysioDuck, psilos3 and 9 others like this.