Γαλλία Στο Bordeaux για κρασιά. Μα είμ’ εγώ τέτοιος άνθρωπος;

[psilos3]

Στο Bordeaux για κρασιά.​

Μα είμ’ εγώ τέτοιος άνθρωπος;​

Μάλλον. Το πιθανότερο. Βασικά τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα είμαι ακριβώς τέτοιος άνθρωπος, ειδικά όταν κάνοντας το σύντομο απολογισμό μου κοιτάω τα σουβενίρ που κουβάλησα απ’ την υπέροχη αυτή πόλη…

Είναι θα μου πείτε λόγος αυτός να ξεσηκωθείς για ένα τέτοιο ταξίδι ως εκεί;
Εύλογη η απορία σας και θα προσπαθήσω να τοποθετηθώ όσο πιο αντικειμενικά γίνεται.

Άμα δεν είναι αυτός ο λόγος τότε ποιος;

Εντάξει, σοβαρεύομαι κι επανέρχομαι στο βασικό θέμα της ιστορίας: Μπορντό.

Δε μπορώ να σας πω με σιγουριά τι ήταν αυτό που μ’ έκανε να προσηλωθώ απολύτως στο συγκεκριμένο προορισμό. Θες η αναζήτηση στην ιστοσελίδα της Aegean που πάντα μου χτυπούσε στο μάτι ως πιθανό ταξίδι, θες η ίδια η Γαλλία όπου κάθε φορά που την επισκέπτομαι ενθουσιάζομαι όλο και περισσότερο, ειλικρινά δε ξέρω να σας απαντήσω.

Το μόνο δεδομένο ήταν πως είχε καρφωθεί στο μυαλό μου, αντιδρώντας αστραπιαία με κράτηση σε μια ξαφνική προσφορά αεροπορικών που έσκασε στα τέλη του Γενάρη, τοποθετώντας στο νου μου το τριήμερο σε ταύτιση με το αγαπημένο μου, αυτό του αγίου πνεύματος. Ε, όταν οι συγκυρίες βοηθούν πολλά θέλει ο άνθρωπος;

Το μόνο που δε μπορούσα βέβαια να προβλέψω λόγω της κατάστασης, ήταν οι απανωτές αλλαγές πτήσεων από πλευράς της εταιρείας καθώς και αρκετές ακυρώσεις (ευτυχώς όχι σε μένα) που έθεσαν το ταξιδάκι εν αμφιβόλω, ανατρέποντας ξανά και ξανά το πρόγραμμα μου. Η όλη διαδικασία, σε συνδυασμό με έναν υπερφορτωμένο Μάιο και από ταξίδια αλλά κυρίως συναυλιακά με αρκετά πάνω κάτω σε Αθήνα – Σαλονίκη, ήταν ίσως κάτι που θα μου κόστιζε από θέμα κούρασης.

Αυτά όμως είναι λεπτομέρειες που ίσως αναφερθούν, ίσως πάλι δεν είναι και τόσο χρήσιμες για όλους εσάς, διότι το νόημα είναι τελικά άλλο.
Μια καταπληκτική πόλη του Γαλλικού νότου, πανέμορφη, ζωντανή, ενίοτε κοσμική, εξωστρεφής, με τριγύρω δραστηριότητες αλλά κι ένα ιστορικό κέντρο να το πιείς πραγματικά στο ποτήρι του κρασιού.

Τα πολλά λόγια πάντα είναι φτώχεια.

Allons découvrir Bordeaux!

 

[Sanna1971]

Μα είμ’ εγώ τέτοιος άνθρωπος;

Εχω την αμυδρή υποψία ότι όλο το forum θα έχει την ίδια απορία! Στις μπυρες μας έχεις συνηθίσει!
Παντως είναι κίνητρο σοβαρό!

 

[annoula]

Τα παιδάκια μες τα νερά όλα τα λεφτά! Το Bordeaux είναι απ τις πολεις που θελω να παω. Αναμενουμε!

 

[evaT]

Μα είμ’ εγώ τέτοιος άνθρωπος;

Μπα. δεν το πιστεύω

 

[psilos3]

Εχω την αμυδρή υποψία ότι όλο το forum θα έχει την ίδια απορία! Στις μπυρες μας έχεις συνηθίσει!

Δε κάνω διακρίσεις!

Παντως είναι κίνητρο σοβαρό!

Το σοβαρότερο ίσως.

Τα παιδάκια μες τα νερά όλα τα λεφτά! Το Bordeaux είναι απ τις πολεις που θελω να παω. Αναμενουμε!

Αποδείχτηκε μια καταπληκτική πόλη τουλάχιστον στα δικά μου μάτια, ελπίζω να καταφέρω να το αποτυπώσω αυτό στην ιστορία!

Μπα. δεν το πιστεύω

 

[chrisbd]

Ω ρε wineτρελα στο Μπορντό και περιξ (Saint Emilion, για κονιακ στο Cognac, Arcachon, αμμολοφοι του Pila κλπ κλπ κλπ)... Ανεξαντλητη Γαλλία....

Μπραβο ψηλέ εισαι αρχοντας...

 

[psilos3]

Ω ρε wineτρελα στο Μπορντό και περιξ (Saint Emilion, για κονιακ στο Cognac, Arcachon, αμμολοφοι του Pila κλπ κλπ κλπ)... Ανεξαντλητη Γαλλία....

Μπραβο ψηλέ εισαι αρχοντας...

Υπέροχη και ανεξάντλητη όντως Γαλλία, το αντιλαμβάνομαι κάθε φορά που πηγαίνω, να είσαι καλά!

 

[psilos3]

Προετοιμασία & σχεδιασμός



Τα είπαμε, το παν είναι θέμα συγχρονισμού.
Τέλη Γενάρη και η δελεαστική προσφορά της Aegean για εισιτήριο μετ’ επιστροφής από Θεσσαλονίκη προς Μπορντό σε κόστος λίγο κάτω από τα 200€ σε flex κατηγορία -γιατί τα μίλια πλέον είναι απαραίτητα- δε μ’ άφησε ασυγκίνητο, αλλά ούτε και αδρανή, συνυπολογίζοντας πάντα ότι μιλάμε για τριήμερο του Αγίου Πνεύματος.

Ευθύς αμέσως έκλεισα κι ένα δωμάτιο στο ξενοδοχείο «ibis Bordeaux Centre Meriadeck» μέσω booking, το οποίο ακύρωσα και έκλεισα ξανά άλλες δύο φορές καθώς το βρήκα σε καλύτερη τιμή (138€) από την πλατφόρμα του Hotels.com για δύο διανυκτερεύσεις με πρωινό. Εξαιρετική η τοποθεσία του και πολύ βολική για το τραμ που συνδέει την πόλη με το αεροδρόμιο, αλλά και ευρύτερα το κέντρο.

Εφόσον έμαθα ότι δε υφίσταται εκ των προτέρων κράτηση για τη μετάβαση από/προς το αεροδρόμιο καθώς το προαναφερθέν τραμ κόστους 1,90€ εξυπηρετεί απόλυτα, αφιέρωσα κάποιο χρόνο σε πιθανές συνδέσεις κι ενδεχόμενες δραστηριότητες.
Έτοιμος ήμουν να κλείσω τα τρένα, όταν διαπίστωσα λίγες μέρες πριν μια δυσλειτουργία στις γραμμές για την περίοδο που θα βρισκόμουν στην πόλη, καταλήγοντας έτσι νομοτελειακά στη λύση του GetyourGuide, κάτι που θα μου επιτρέψετε να αναλύσω στο αντίστοιχο κεφάλαιο.

Τι άλλο δεν έψαξα, από πιθανές πλωτές περιηγήσεις στο ποτάμι, μουσεία κρασιού κι ότι άλλο καλό έβλεπα μπροστά μου, οι απανωτές αλλαγές όμως στις πτήσεις της Aegean όλο αυτό το διάστημα όπως είπα και στον πρόλογο, μου ανέτρεπαν κάθε σχέδιο. Αλλιώς είναι να ξέρεις ότι φτάνεις 11:00 το πρωί, αλλιώς 16:00 το απόγευμα, αν είσαι τυχερός φυσικά και δεν ακυρωθεί εντελώς η πτήση όπως πολλές αυτού του δρομολογίου. Καλοκαίρι 2026…

Δε βαριέσαι, ὃ γέγονε γέγονε, ή για να το πιάσω στα αρχαία Ελληνικά ό,τι θα να ‘ρθει είναι να ρθεί κι αν δεν ερθεί μαγκιά του.
Εγώ θα έκανα αυτό που ξέρω καλύτερα, συμπλήρωμα αρχικά του ηλεκτρονικού μου χάρτη πριν το ταξίδι και κατόπιν αυτού παρατήρηση μαζί με σχεδιασμό στο επιτόπου, ιδανικότερα πάνω από ένα ποτήρι κρασιού ή μιας παγωμένης πίντας.

‘Αει να δούμε παρέα, έκανα τίποτα τελικά ή έμεινα στα λόγια;

 

[patrizia]

Περιμένουμε με ανυπομονησία όπως πάντα!
Να σαι καλά βρε ψηλέ και να ταξιδεύεις σε κάθε ευκαιρία, πολύ σε χαίρομαι!!!

 

[psilos3]

Περιμένουμε με ανυπομονησία όπως πάντα!
Να σαι καλά βρε ψηλέ και να ταξιδεύεις σε κάθε ευκαιρία, πολύ σε χαίρομαι!!!

Σ' ευχαριστώ για τα όμορφα λόγια σου.
Ξεκινάει το ξεδίπλωμα της ιστορίας!

 

[psilos3]

Θεσσαλονίκη – Γαλλία μετ’ εμποδίων



Τα εμπόδια που αγαπάει να μας βάζει η Aegean, όλο και περισσότερα κάθε χρόνο.
Έτσι, μετά από σαρανταδώδεκα αλλαγές και ακύρωση του μικρού κι αρχρείαστου (κατά πως αποφασίσανε) πρωινού σκέλους Αθήνα – Θεσσαλονίκη που συνεπάγονταν μεταφορά ώρας, βρέθηκα να φορτώνομαι στο αεροσκάφος νωρίτερα τελικά το πρωί, γνωρίζοντας δυστυχώς πως η μισή μέρα θα πήγαινε στράφι.

Με την τετράωρη περιπλάνηση μου στα σαλόνια υποδοχής Star Alliance και λίγη υπομονή για μια ακόμη καθυστέρηση στην αναχώρηση, έφτανα τελικώς στο αεροδρόμιο BOD μετά τις 15:30 εν μέσω συννεφιάς και κουφόβρασης. Βλέπετε στη Νότια Γαλλία είχε προηγηθεί έντονος καύσωνας, ο πρώτος από τους μεγάλους του καλοκαιριού που συνεχίζονται, που έφτασε μάλιστα ως τους 38 τις προηγούμενες από την άφιξη μου ημέρες, οπότε μάλλον τυχερός έπρεπε να αισθάνομαι:

Οι ανισόρροποι Γάλλοι θέλησαν να δοκιμάσουν λίγο ακόμη την υπομονή μου, καθώς ίσως από λάθος – ίσως πάλι όχι, υπέβαλλαν όλη την πτήση σε διαβατηριακό έλεγχο λες και ερχόμασταν από χώρα εκτός Σέγκεν. Ναι καλά διαβάσατε, διαβατήρια, φωτογραφίες, βιομετρικά κτλ. ,οι τύποι δε παίζονται! Πάλι καλά που το τραμ περίμενε έξω απ’ της αναχωρήσεις, με το δρομολόγιο ως το κέντρο της πόλης να διαρκεί κάτι παραπάνω από μισάωρο.

Από κει και πέρα κινήθηκα αστραπιαία. Εύρεση ξενοδοχείου, check in, ένα γρήγορο ντουζάκι, κοντολογίς βρέθηκα και πάλι στο δρόμο μες το άγχος λίγο μετά τις 17:00 και πάλι καλά να λέω, κατεβαίνοντας την Cr d'Albret με θέα τον όχι και πολύ μακρινό καθεδρικό και το κέντρο της πόλης:

Περπατούσα προς προκαθορισμένη κατεύθυνση με συγκεκριμένο λόγο που θα εξηγήσω, προσπαθώντας παράλληλα να προσαρμοστώ στα της πόλης, κάτι που θαρρώ έγινε εύκολα. Παρατήρησα αμέσως την έντονη αστυνομική παρουσία αλλά δεν έδωσα σημασία, καταφτάνοντας μερικά λεπτά μετά στη γεμάτη από κόσμο «Place de la Victoire» που αν κάτι ξεχωρίζει είναι ο οβελίσκος της, αφιερωμένος καθαρά στην αμπελουργία και την οινοποιία:

Τα πλήθη συνέρρεαν όλο και περισσότερα, κατακλύζοντας τον πεζόδρομο που μπήκα προς στιγμήν αλλά και όλα τα διαθέσιμα καταστήματα απ’ άκρη σ’ άκρη, ντυμένοι κυρίως με τις εμφανίσεις της Paris Saint-Germain, κάτι που σίγουρα δε περίμενα να δω εκτός Παρισίου:

Σωστά καταλάβατε, ήταν ημέρα τελικού Champions League που ως γνήσιος ποδοσφαιρόφιλος δε γινόταν να μη παρακολουθήσω. Στρώθηκα λοιπόν σ’ ένα σταντ που ‘χε πάνω ρεζερβέ το όνομα ενός Γάλλου στην pub «Balthazar» ο οποίος ευτυχώς δεν ήρθε ποτέ, πήρα και τις μπύρες μου από το μπαρ απολαμβάνοντας σκορ και θέάμα (λέμε τώρα), με τους Γάλλους να μου τα κάνουνε αερόστατα με τις φωνές τους, τα συνθήματα τους (μέχρι και με τον εθνικό τους ύμνο που τραγούδησαν λες κι έπαιζαν οι πετεινοί), κυριότερα όμως με τα αμέτρητα πήγαινε – έλα τους μπροστά απ' την οθόνη ειδικότερα οι γυναίκες, που δε κατάλαβα γιατί βγήκαν για να δούνε μπάλα εφόσον δε τους ενδιαφέρει και δε καθόντουσαν μόνιμα έξω για τσιγάρο.

Τέλος πάντων, τέλος καλό -με αρκετή φασαρία- όλα καλά, αν και το παιχνίδι πήγε στα πέναλτι στερώντας μου άλλη μια διαθέσιμη ώρα ταξιδιού, σ’ ένα πλάνο που δεν έλεγε να στρώσει. Μη ξεχάσω τους φωστήρες της Uefa που όρισαν τελικό διοργάνωσης έξι η ώρα το απόγευμα…

Βγήκα με την αίσθηση της κάψας από την παμπ με τα μάτια μου να τσούζουν έντονα λόγω κάπνας ίσως και δακρυγόνων, κάτι που τελικά δεν ήταν ιδέα μου. Στο στενάκι λίγα μέτρα μακρύτερα ορισμένοι οπαδοί είχαν στήσει οδοφράγματα και είχαν ανάψει φωτιά επιδιδόμενοι σε μια κόντρα με την αστυνομία. Κάπου εκεί ήταν που μίλησε η εμπειρία σε συνδυασμό με την παροιμία για τη μάνα του φευγάτου που δεν έκλαψε ποτέ, οδηγώντας με και πάλι στον πεζόδρομο με σκοπό την απομάκρυνση από το περίεργο αυτό σημείο:

Για την ιστορία, δεν είναι λίγες οι φορές τελευταία που τα ποδοσφαιρικά παιχνίδια στη Γαλλία οδηγούν σε κοινωνικοπολιτικά φαινόμενα και συρράξεις με την αστυνομία μετά τη λήξη τους.

Πάρα πολύ ωραία και πολύ πιο ήσυχα ευτυχώς μόλις κανένα χιλιόμετρο πιο μακριά, ήταν που αναγκάστηκα να βάλω φρένο στην ταχύτατη πορεία μου και να σηκώσω σταθερά το φακό της φωτογραφικής μου μηχανής:

Η «Grosse Cloche» του 15ου αιώνα, ή αλλιώς το καμπαναριό του παλιού δημαρχείου της πόλης αποτελεί ένα από τα ελάχιστα μεσαιωνικά κτίσματα που διασώζονται ανέπαφα μέχρι σήμερα, με χαρακτηριστικό γνώρισμα τη μεγάλη καμπάνα βάρους 7 τόνων να αντηχεί στην πόλη μόνο έξι φορές ετησίως, αλλά και τους ευδιάκριτους πύργους που παλαιότερα χρησίμευαν ως φυλακές.

Από εκεί περνάει ο πεζόδρομος «Rue Saint-James» που ήμουν έτοιμος να διαβώ κι εγώ, ένας δρόμος γεμάτος καφέ και μπαρ κρασιού, ιδιαίτερης όπως αντιλαμβάνεστε ομορφιάς κι αισθητικής:

Είναι ποτέ δυνατόν άλλωστε να αντικρύσεις αυτή την εικόνα και να μην αγαπήσεις αυτήν εδώ την πόλη; Ένιωθα πλέον ότι το Bordeaux άρχισε να ξεδιπλώνεται άριστα κι όπως του έπρεπε στα μάτια μου:

Προχωρούσα ενθουσιασμένος με όσα έβλεπα στο ιστορικό πλέον κέντρο, σ’ ένα μέρος που βήμα το βήμα με κέρδιζε όλο και περισσότερο. Το παρεάκι στο μπαλκόνι που έπινε τα ποτά του σήκωσε χέρι για φωτογραφία, τώρα αν γιορτάζανε τη νίκη της Παρί ή κάτι άλλο δε ξέρω, θα σας γελάσω, μια φορά δε με καλέσανε να το διαπιστώσω:

Πριν μίλησα για ένα μεγάλο πεζόδρομο αλλά δε κατονόμασα, θα τω κάνω τώρα με την αφορμή της περιγραφής μου μιας και βρέθηκα ξανά σε αυτόν. Ο «Rue Sainte-Catherine» λέγεται πως είναι ο μεγαλύτερος εμπορικός πεζόδρομος της Ευρώπης, κάτι που δεν επιβεβαίωσα, γεγονός είναι όμως πως διασχίζει εγκάρσια το ιστορικό κέντρο του Bordeaux και είναι αδύνατο να μη βρεθεί κάποιος σ’ αυτόν:

Είχα αφήσει κατά μέρος τους χάρτες και πήγαινα βάσει ενστίκτου, ειδικότερα δε όταν άρχισε να σουρουπώνει, και πάλι καλά να λέω που πρόλαβα φυσικό φως έτσι όπως εξελίχθηκε η μέρα. Η πορεία μου διεκόπη απολύτως λογικά όταν έφτασα στο τέλος του πεζόδρομου, στο άνοιγμα μπροστά ακριβώς από το υπέροχο κτήριο του 18ου αιώνα που θα βρείτε ως «InterContinental Bordeaux - Le Grand Hotel» και δε χρειάζεται νομίζω να εξηγήσω περί τίνος πρόκειται:

Είναι περιττό επίσης να εξάρω την ομορφιά της περιοχής που βρισκόμουν, στην οποία φυσικά θα επέστρεφα τις επόμενες ημέρες. Ας αναφερθώ μόνο στο «Grand Théâtre», ένα από τα πιο σημαντικά αρχιτεκτονικά κτήρια ολόκληρης της Γαλλίας, χώρος τεχνών και πολιτισμού, ορόσημο του γαλλικού νεοκλασικισμού που εγκαινιάστηκε κατά το 1780 κι εγώ το πετύχαινα την ώρα που άναβε ο διακριτικός φωτισμός του:

Δε στάθηκα περισσότερο, κάνοντας αμέσως δεξιά στη Rue Saint-Rémi, κυνηγώντας για κάποιο λόγο τη βαβούρα και τα πυροτεχνήματα που είχαν ξεκινήσει εδώ και ώρα να σκάνε, προφανώς ως επινίκια της κατάκτησης του κυπέλλου από την Παρί. Πολύ σύντομα θα βρισκόμουν για πρώτη φορά στο ποτάμι της πόλης, αντικρύζοντας την εξίσου ωραία φωτισμένη γέφυρα «de Pierre» που το περνούσε:

Αν κάποια εικόνα είχε διαρρεύσει από το Bordeaux κι ερχόταν στη μνήμη μου ως η πιο γνωστή όλα αυτά τα χρόνια είναι σίγουρα της «Place de la Bourse», δίχως βέβαια τις ορδές των βαρβάρων που γέμιζαν αυτή αλλά και το παραλιακό μέτωπο ενόψει των πανηγυρισμών:

Σε κάθε περίπτωση χαιρόμουν πολύ που βρισκόμουν σ’ αυτό το πανέμορφο μέρος έστω και υπό αυτές τις συνθήκες που δε μπορούσαν να με κρατήσουν για πολύ. Ίσα για μια φωτογράφιση του σιντριβανιού «Fontaine des Trois Grâces» ή των τριών Χαρίτων ελληνιστί, το οποίο φιλοξενείται στο κέντρο της πλατείας και ολοκληρώθηκε το 1869, αντικαθιστώντας το άγαλμα του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΕ΄ που καταστράφηκε κατά τη Γαλλική Επανάσταση (αυτά καλό είναι να γίνονται).

Μιας και είχα ολοκληρώσει την πρώτη μου εξερεύνηση στο μέρος και δεν άντεχα άλλο τη βαβούρα και τα βεγγαλικά, αποφάσισα να ανηφορίσω και πάλι προς την Saint-Rémi στην οποία είχα δει ωραίο τζέρτζελο ερχόμενος:

Ήταν εξάλλου ώρα -και πολύ το καθυστέρησα μη σας πω- να δοκιμάσω τα πρώτα ποτήρια εκλεκτού λευκού τοπικού οίνου, κάτι που έγινε στο «Café Brun» με την ευχάριστη ατμόσφαιρα και τον ωραίο κόσμο του, ακριβώς απέναντι από μια πολύ οικεία σε μένα σημαία που πάντα φέρνει ευχάριστες αναμνήσεις:

Το κρασί με θέρισε ολίγον τι, οπότε μετά το απαιτούμενο διάλειμμα για φαγητό ξεχύθηκα και πάλι στα σοκάκια με τη φωτογραφική μηχανή στο χέρι. Με ολιγόλεπτο περπάτημα έφτασα προς μια ακόμη ωραία συνοικία που οροθετείται από την «Porte Dijeaux» του 18ου αιώνα, μια ιστορική πύλη του Μπορντώ που αποτελεί βασικό πέρασμα για το εμπορικό κέντρο της πόλης:

Πολλά και διάφορα ωραία μπαρ μου κίνησαν την περιέργεια, όμως το «Sherlock Holmes» ήταν αυτό που έκανε στα μάτια μου τη διαφορά κι εν τέλει με κέρδισε:

Ο barman με ψυχολόγησε αμέσως, πασάροντας μου σε μια κίνηση επιθετικής διαφήμισης μια πεντανόστιμη ΙΡΑ εν αντιθέσει με τις τοπικές -κι αισθητά φθηνότερες- που ήπια ως τότε στα μπαρ της πόλης. Δύσκολα άλλωστε λέω όχι σε κάτι τέτοια:

Δε βαριέσαι, με την ώρα να περνά τις 12 ήταν το καλύτερο κλείσιμο της βραδιάς, σε μια καθ’ όλα απαιτητική ημέρα που ξεκίνησε χαράματα.

Είχα ανταπεξέλθει.

 

[evaT]

Ωραίο φαίνεται το Μπορντώ. Σαν τις περισσότερες ευρωπαϊκές πόλεις βέβαια. Τίμιο για τριήμερο.
Τυχερός που έπεσες στο παράθυρο της ζέστης!