- Μηνύματα
- 2.423
- Likes
- 21.330
- Επόμενο Ταξίδι
- ?
- Ταξίδι-Όνειρο
- Κάθε φορά, το επόμενο
ο Ψηλός έχει καλούς φίλους και καβατζώθηκε. Μη βλέπεις που κάνει τον ψόφιο κοριό
Συναυλιες και ταξιδια
- Thread starter Lara Croft!
- Ημερομηνία δημιουργίας
- Μηνύματα
- 1.933
- Likes
- 10.892
- Ταξίδι-Όνειρο
- Άβυσσος
Είναι μουσιτσα δηλαδήο Ψηλός έχει καλούς φίλους και καβατζώθηκε. Μη βλέπεις που κάνει τον ψόφιο κοριό
- Μηνύματα
- 721
- Likes
- 3.263
- Ταξίδι-Όνειρο
- ΛΑΣ ΒΕΓΚΑΣ ΛΟΣ ΑΝΤΖΕΛΕΣ
Τελικα θα ερθω και εγω Metallica.Βρηκα εισητηριο στην τιμη 180 ευρω απο viagogo το εκλεισα .Δεν εχω ξανακλεισει απο εκει ,ειναι σε ονομα αλλου απο οτι ειδα.Δεν νομιζω να εχω θεμα,ειναι να scam ,το εισητηριο ειναι κανονικοτατο με QR.Απο οτι ειδα ειναι εισοδος καθημενων.Απο το να μην παω καθολου δεν με χαλαει,η τιμη ειναι διπλασια απο την αρχικη τιμη του,αλλα και παλι πολυ φτηνοτερο απο τα 280αρια που βρισκω στο ticketmaster
Last edited:
Krekouzas
Member
- Μηνύματα
- 229
- Likes
- 4.985
- Επόμενο Ταξίδι
- Darjeeling.
- Ταξίδι-Όνειρο
- ΡαπαΝουι,BurningMan Fest.
Παιδιά, δυστυχώς, η Viagogo δεν είναι εταιρεία εμπιστοσύνης. Δεν ισχύουν πάντοτε τα εισιτήρια. Ειδικά με το σύστημα της ελληνικής Ticketmaster, είναι διπλός ο κίνδυνος, επειδή δεν είναι μόνο online το εισιτήριο, αλλά μπορείς και να το εκτυπώσεις. Οπότε, και το εκτυπώνεις και το πουλάς ως χαρτί και μετά το πουλάς σε ηλεκτρονική μορφή. Σε συμβουλεύω να πας νωρίς για να μην μείνεις απ' έξω. Το πιο πρόσφατο παράδειγμα απάτης για την Ελλάδα είναι οι φίλαθλοι του Παναθηναϊκού που πήγαν με εισιτήρια από τη Viagogo να δουν μπάσκετ στη Βαρκελώνη και έμειναν έξω από το γήπεδο. Δεν είναι πάντα έτσι, μα ένα 10% των εισιτηρίων νομίζω ότι δεν υπάρχουν.
Σε συναυλίες τέτοιου μεγέθους καμία φορά μπαίνεις με 5 και βάλε άτομα κι ας μην έχει ο ένας εισιτήριο. Διαλέγεις τον πιο νεαρό ελεγκτή και τον παρακαλάς λόγω και σε αφήνει να περάσεις.
Εμείς το έχουμε κάνει σε Maiden, Pink, Metallica, Phil Collins τουλάχιστον.
Καλά να περάσουμε μεθαύριο παιδιά και μακάρι να βρεθούμε κάπου εντός ή εκτός χώρου.
Σε συναυλίες τέτοιου μεγέθους καμία φορά μπαίνεις με 5 και βάλε άτομα κι ας μην έχει ο ένας εισιτήριο. Διαλέγεις τον πιο νεαρό ελεγκτή και τον παρακαλάς λόγω και σε αφήνει να περάσεις.
Εμείς το έχουμε κάνει σε Maiden, Pink, Metallica, Phil Collins τουλάχιστον.
Καλά να περάσουμε μεθαύριο παιδιά και μακάρι να βρεθούμε κάπου εντός ή εκτός χώρου.
- Μηνύματα
- 721
- Likes
- 3.263
- Ταξίδι-Όνειρο
- ΛΑΣ ΒΕΓΚΑΣ ΛΟΣ ΑΝΤΖΕΛΕΣ
Μακαρι να μην την πατησω ετσι και εγω,γιατι ουτε μου περισσευουν ουτε θελω να χασω τη συναυλεια.
Πιστευω ολα καλα γιατι ολοι που μιλαω οι δικοι μου απο reseller θα πανε.
- Μηνύματα
- 8.378
- Likes
- 68.210
- Επόμενο Ταξίδι
- ;
- Ταξίδι-Όνειρο
- Αναζητείται!
Να τα βάλουν εκεί που ξέρουν τώρα.
Δε θυμάμαι να ΄χω ξαναδεί μεγαλύτερη αθλιότητα σε διοργάνωση. Και καλά θα υπήρχε σοβαρό επίπεδο ελέγχου, όταν εδώ και καιρό έχουν γεμίσει οι πλατφόρμες των μαυραγοριτών με εισιτήρια της συναυλίας.
(ευτυχώς με έφτιαξε η @evaT .Θα αποθεωθεί!
) 
paykopete
Member
- Μηνύματα
- 254
- Likes
- 1.251
Metallica, 2026. Η αναμονή άξιζε κάθε δευτερόλεπτο.
Όλα ξεκίνησαν στα 90s. Θυμάμαι τον αδερφό μου να μπαίνει στο σπίτι σε κατάσταση έκστασης, κρατώντας στα χέρια του έναν δίσκο: το Black Album. Το εξώφυλλο, κατάμαυρο και μυστηριώδες, με εκείνο το φίδι που έπρεπε να το γυρίσεις στο φως για να δεις την αντανάκλασή του. Ήταν η στιγμή που άλλαξαν όλα. Αυτός ο δίσκος ήταν η πύλη μου στον κόσμο της metal, η αρχή μιας αγάπης που θα κρατούσε μια ζωή.
Στα χρόνια που ακολούθησαν, έγινα πιστός της metal μουσικής και θαμώνας στις συναυλίες. Είδα σχεδόν κάθε μεγάλο συγκρότημα που πέρασε από τη χώρα, έζησα απίστευτες στιγμές, αλλά πάντα στο τέλος μου έμενε μια απορία. Γύριζα σπίτι και σκεφτόμουν: «Πότε θα καταφέρω να δω και τους Metallica;».
Ήταν το μεγάλο μου απωθημένο που πάντα κάτι τύχαινε και το έχανα, δημιουργώντας έναν κόμπο που δεν έλεγε να λυθεί. Το 1999 χάθηκε η μεγάλη ευκαιρία στο γήπεδο της Ριζούπολης, όταν ο αδερφός μου έφυγε για τη συναυλία κι εγώ έμεινα πίσω με την τεράστια απογοήτευση της ατάκας «είσαι μικρός ακόμα» από τους γονείς. Το 2007 και το 2010 οι Metallica ήρθαν ξανά, αλλά τότε η ενήλικη ζωή και οι δουλειές με τη σεζόν στα νησιά έβαλαν φρένο, μεγαλώνοντας κι άλλο την πίκρα. Ακόμα και τα χρόνια της πανδημίας, που κοιτούσα εισιτήρια για το εξωτερικό και έκανα σχέδια, ο COVID και οι αναποδιές της ζωής έκλειναν κάθε πόρτα, κάνοντας την επιθυμία μου να μοιάζει με ακατόρθωτο στόχο.
Μέχρι που ήρθε το 2025. Όταν βγήκε η ανακοίνωση, δεν το πίστευα. Μέχρι και χθες, μου φαινόταν σαν ένα άπιαστο όνειρο που μάλλον δεν θα γινόταν ποτέ. Αλλά έγινε. Σήμερα, μετά από αρκετά, αρκετά χρόνια, νιώθω επιτέλους γεμάτος. Το "πιτσιρικάκι" που χάζευε το φίδι στο CD, στάθηκε επιτέλους μπροστά τους. Η αναμονή τέλειωσε και ήταν όλα όπως τα είχα φανταστεί!
Όλη την τελευταία εβδομάδα ζούσα με έναν μόνιμο φόβο, μια σχεδόν εμμονική προσοχή σε κάθε λεπτομέρεια για να μην πάει τίποτα στραβά. Είχα ένα απίστευτο άγχος να μην αρρωστήσω, να μην πάθω το παραμικρό και αναγκαστώ να χάσω αυτή τη συναυλία που περίμενα μια ζωή.
Η μέρα της συναυλίας ξεκίνησε με χαλαρό πρωινό, κάποιες δουλειές και μετά στο Joyce στο Θησείο, όπου συνάντησα επιτέλους την παρέα από το forum. Χάρηκα πάρα πολύ που γνώρισα για πρώτη φορά από κοντά τόσα μέλη! Παιδιά, λυπάμαι πραγματικά που δεν αφιέρωσα περισσότερο χρόνο να μιλήσουμε με όλους. Συγγνώμη εάν ξέχασα να χαιρετήσω κάποιον φεύγοντας! Αναμένω σίγουρα την επόμενη συνάντησή μας, για να τα πούμε όπως πρέπει, με την ησυχία μας και κυρίως χωρίς το άγχος της ώρας!
Φεύγω λοιπόν, παίρνω την παρέα με το αμάξι, τέσσερις "μεγάλοι" πιτσιρικάδες με χαμόγελα λες και παμε πενταήμερη! Kαι γραμμή για το ΟΑΚΑ. Αρκετός κόσμος ήδη απο τις 4. Καθώς μπαίναμε, πήρα και την αναμνηστική fan card με την αφίσα της συναυλίας — το "παράσημο" που θα μου θυμίζει για πάντα αυτή τη μέρα.
Μπαίνουμε μέσα κατά τις 4μιση και πιάνουμε θέση 3η-4η σειρά κάγκελο. Το σημείο αποδείχτηκε «χρυσάφι», αφού εκεί ακριβώς άραζε ο Hetfield κάθε φορά που άλλαζε κιθάρες. Εκείνη τη στιγμή, όλα τα χρόνια της αναμονής, οι ακυρώσεις και η "πίκρα" που ένιωθα τόσο καιρό, διαγράφηκαν οριστικά. Ήμουν εγώ, η παρέα μου και οι Metallica. Το όνειρο δεν ήταν πια όνειρο, ήταν η πραγματικότητα!
Μετά από καμία ώρα αναμονής, αράξαμε κάτω από τον ντάλα ήλιο. Παρά τη ζέστη, το κλίμα ήταν απίστευτο. Γνωρίσαμε αρκετά άτομα τριγύρω, κάναμε ωραία παρέα, ανταλλάξαμε ιστορίες και κεραστήκαμε μπύρες. Είναι αυτή η μοναδική αίσθηση που έχουν οι metal συναυλίες, όπου όλοι γίνονται μια παρέα πριν καν ξεκινήσει η πρώτη νότα. Κάναμε τρελή παρέα με 3 άτομα (ένα ζευγάρι και έναν φίλο τους) και κρατήσαμε επικοινωνία!
Η ώρα περνούσε ευχάριστα και το στάδιο άρχιζε να γεμίζει παλμό. Κάπως έτσι, φτάσαμε κοντά στις 18:00. Η αγωνία ανέβηκε κι άλλο, καθώς όλα ήταν έτοιμα για να βγει το πρώτο συγκρότημα της βραδιάς, οι Knocked Loose, και να δώσουν το σύνθημα για την έναρξη! Εντάξει, είχαν κάποια πολύ ωραία riffs και ενέργεια, αλλά ο ήχος ήταν μέτριος και η φωνή του τραγουδιστή άρχισε γρήγορα να με κουράζει...
Μετά τους Knocked Loose, η ατμόσφαιρα άλλαξε απότομα. Κατά τις 19:00, στη σκηνή ανέβηκαν οι «οδοστρωτήρες» που ακούν στο όνομα Gojira. Για μένα, οι Gojira είναι μία από τις ελάχιστες μπάντες που έχουν το «εκτόπισμα» να κρατήσουν ψηλά τη σημαία της metal σκηνής όταν τα ιερά τέρατα του παρελθόντος αποσυρθούν. Το setlist ήταν απλά επικό, γεμάτο δύναμη και τεχνική. Και τι να πει κανείς για τον Mario Duplantier... ο τύπος στα ντραμς είναι απλά από άλλον πλανήτη, δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψουν αυτό που κάνει... Ήταν μια εμφάνιση που σε άφηνε με το στόμα ανοιχτό. Καταιγιστικός ήχος, τρομερή ενέργεια και η επιβεβαίωση ότι το μέλλον της μουσικής που αγαπάμε είναι σε πολύ καλά χέρια.
Όταν οι Gojira κατέβηκαν, η ένταση στο στάδιο δεν έπεσε· αντίθετα, μετατράπηκε σε μια ηλεκτρισμένη αναμονή. Το ΟΑΚΑ είχε πλέον "τρελαθεί". Χιλιάδες κόσμος στις εξέδρες άρχισε να κάνει το παραδοσιακό "κύμα", μια θάλασσα από χέρια που σηκώνονταν ρυθμικά, περιμένοντας τη μαγική στιγμή.
Τα βίντεο στις οθόνες ανάβουν και μας θύμισαν το τεράστιο φιλανθρωπικό έργο τους ενάντια στην πείνα και τη φτώχεια. Οι άνθρωποι προσφέρουν ουσία, όχι μόνο θέαμα. Όταν άρχισαν να προβάλλονται στην οθόνη η ελληνική σημαία και εισιτήρια από παλιότερα live τους στην Ελλάδα, η συγκίνηση χτύπησε κόκκινο. Πόσο μάλλον για άτομα που ήτανε μέσα και σε εκείνες τις συναυλίες...
Ξαφνικά, οι κλασικές ροκ νότες του "It's a Long Way to the Top" των AC/DC δίνουν το σύνθημα. Το στάδιο βράζει.
Αν δεν έχεις βρεθεί ανάμεσα σε τόσους χιλιάδες ανθρώπους να κρατάνε την ανάσα τους την ώρα που ακούγεται το «The Ecstasy of Gold», δύσκολα μπορείς να καταλάβεις γιατί μας πήραν τα ζουμιά. Υπάρχουν οι συναυλίες, και μετά υπάρχει αυτό που ζήσαμε χθες. Ό,τι και να ακούει κανείς, όσο κι αν διαφέρουν τα γούστα μας, αυτό που κάνει αυτή η μπάντα απλώς δεν έχει προηγούμενο.
Και τότε, συνέβη.
Σε απόσταση αναπνοής από μπροστά μου, εμφανίζεται ο Papa Het. Ο James, ο άνθρωπος που η φωνή του με μεγάλωσε, ήταν εκεί, ακριβώς μπροστά στα μάτια μου. Μου κόπηκαν τα πόδια. Ένιωσα έναν κόμπο στον λαιμό και μια συγκίνηση που δεν μπορούσα να ελέγξω...
Και τότε, η έκρηξη. Οι πρώτες νότες του "Creeping Death" σκίζουν τον αέρα και το ΟΑΚΑ παίρνει φωτιά!
Καπάκι το For Whom the Bell Tolls, και η παρέα μου κι εγώ αρχίζουμε να κοπανιόμαστε χωρίς σταμάτημα. Η ενέργεια συνεχίζεται με το Moth Into Flame, το King Nothing που μας γυρίζει στα παλιά, και το καταιγιστικό Lux Æterna, δείχνοντας ότι η μπάντα, παρά τα χρονάκια της, έχει ακόμα απίστευτο νεύρο.
Όταν όμως μπαίνει το The Unforgiven, εκεί είναι που η παρέα μου αρχίζει να «χάνει» το μυαλό της. Είναι το πρώτο δείγμα από το Black Album και το τραγουδάμε μέχρι να κλείσει η φωνή μας. Ακολουθεί το Fuel για να ανέβουν πάλι οι στροφές, και μετά έρχεται η στιγμή της απόλυτης ανατροπής.
Η στιγμή με το «Doodle» των Kirk και Rob! Και εδώ είναι που καταλαβαίνεις γιατί οι Metallica παραμένουν η μεγαλύτερη μπάντα του πλανήτη. Δεν ήρθαν απλά να "βγάλουν" άλλη μια υποχρέωση στο tour τους. Ασχολήθηκαν πραγματικά, έψαξαν και επέλεξαν να τιμήσουν τη χώρα που τους φιλοξενεί με τον πιο ουσιαστικό τρόπο.
Το να βλέπεις τον Kirk και τον Rob να παίζουν Μίκη Θεοδωράκη και μετά να "σκάνε" το riff από το "Δεν χωράς πουθενά" από Τρύπες, είναι κάτι που σε ξεπερνάει. Μπορεί κάποιος να πει ότι είναι "marketing", μπορεί να πει ότι είναι μέρος του show. Προσωπικά, δεν με νοιάζει καθόλου το κίνητρο. Κρατάω μόνο τη στιγμή: Χιλιάδες άνθρωποι στο ΟΑΚΑ να γίνονται ένα, τραγουδώντας έναν ύμνο της εγχώριας σκηνής από τα χέρια των παγκόσμιων θρύλων της metal! End of Story!
Η συγκίνηση επιστρέφει με το Fade to Black, μια πραγματική μυσταγωγία, για να ακολουθήσει η ολοκληρωτική επίθεση από το Black Album που μας αφήνει αδιάβαστους. Με τα Wherever I May Roam, Nothing Else Matters και Sad but True, η τρέλα στην παρέα μας φτάνει στο απροχώρητο. Είναι η δικαίωση τόσων ετών αναμονής, να ακούμε αυτούς τους ύμνους ζωντανά! Ακολουθεί το One, που παραμένει μια πολεμική μηχανή που μας καθηλώνει. Η τελική ευθεία είναι απλά ισοπεδωτική: το Seek & Destroy μας γυρίζει στις ρίζες, το Master of Puppets αποδεικνύει γιατί είναι ένα απο τα κορυφαία metal κομμάτια όλων των εποχών, και το κλείσιμο με το Enter Sandman είναι η χαριστική βολή.
Απίστευτη χαρά, νοσταλγία , όλα μαζί...
Φεύγουμε από το στάδιο με τα αυτιά να βουίζουν και την καρδιά γεμάτη...
Παραθέτω το setlist!
Ητανε το απολυτο setlist? Προφανώς και δεν χωράει 2-2μιση ώρες όλους τους ύμνους. Κρίμα που δεν κλείσανε 2ημερο όπως κάνανε σε άλλες πόλεις. Θα ζούσαμε το απόλυτο!!!
Ήτανε η καλύτερη συναυλία; Ναι, ήτανε! Έχω πάει σε συναυλίες με περισσότερο χαμό; Ναι, έχω πάει και είναι πολλές: AC/DC το '09, Slipknot το '22, Manowar το '19, Rammstein το '24, και πόσες άλλες που τις αδικώ που δεν τις αναφέρω, με αποκορύφωμα το '18 στους Maiden. Αλλά αυτό που έζησα στους Metallica δεν συγκρίνεται με τίποτα. Γιατί χθες δεν ήταν μόνο ο χαμός και η ένταση· ήταν η ιστορία που κουβαλάω μέσα μου, η δικαίωση μιας αναμονής που κράτησε μια ολόκληρη ζωή.
Με το που πάτησαν το πόδι τους στη σκηνή οι Metallica, ο χρόνος σταμάτησε και ένιωσα εκείνο το 10χρονο παιδί μέσα μου να ξυπνάει απότομα. Παρά τα 40 μου χρόνια, τις καθημερινές ευθύνες, το πρώτο riff του Creeping Death λειτούργησε σαν ηλεκτροσόκ και με πέταξε πίσω στην αφετηρία μου. Στο Master of Puppets ειλικρινά λύγισα...
Ήταν μια προσωπική, σχεδόν ιερή επικοινωνία με το συγκρότημα που με συντροφεύει πάνω από τρεις δεκαετίες. Τελικά, όσο κι αν μεγαλώνουμε, η φλόγα είναι ακόμα εδώ – το ίδιο ζωντανή, το ίδιο άγρια, το ίδιο δυνατή όπως τότε.
Και ας αφήσουμε στην άκρη τις εξετάσεις με το μεταλόμετρο. Όπως είπε και ο James από τη σκηνή, όποιος ήρθε για πρώτη φορά, καλώς όρισε στην οικογένεια των Metallica. Δεν χρειάζεται πιστοποιητικά για το πόσους δίσκους έχεις, πόσα τραγούδια ξέρεις ή αν ήσουν παρών στο live του ’93. Αν ήθελες να είσαι μέσα θα κουνούσες γη και ουρανό. Αν όχι, τότε δεν ήτανε προτεραιότητα σου , και είναι απολύτως σεβαστό!
Στο τέλος της ημέρας, αυτό που μετράει είναι εκείνες οι στιγμές που χιλιάδες άνθρωποι γίναμε ένα, χωρίς διακρίσεις. Αυτή είναι η πραγματική δύναμη της μουσικής. Αν μετά από αυτό το live, έστω και ένας άνθρωπος αρχίσει να ακούει Metallica ενώ πριν δεν τους ήξερε, είναι μια νίκη. Ειδικά σήμερα, που οι νέες γενιές βομβαρδίζονται από μουσικά "σκουπίδια", το να στρέφεται ένα παιδί σε τέτοια ακούσματα είναι μόνο κέρδος.
Βέβαια, δεν μπορούμε να εθελοτυφλούμε: οι τιμές των εισιτηρίων έχουν ξεφύγει πλέον σε άλλα επίπεδα. Το να δεις μια μπάντα αυτού του βεληνεκούς έχει γίνει ακριβό σπορ και οι αυξήσεις είναι αισθητές παντού. Όμως, βλέποντας αυτό το υπερθέαμα, το μέγεθος της παραγωγής και το γεγονός ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν "κλέβουν" ούτε δευτερόλεπτο πάνω στη σκηνή, λες χαλάλι. Είναι μια επένδυση σε αναμνήσεις που, όπως αποδείχτηκε, θα σε συντροφεύουν για μια ζωή.
Απο την σελίδα των Metallica : Wow!! Massive thanks to the #MetallicaFamily in Greece for setting a new attendance record Saturday night at Athens Olympic Stadium! Over 90,000 of you packed in, and trust us... we could feel it! We couldn't think of a better way to kick off this leg of the #M72 World Tour.
Πρέπει να μιλάμε για την μεγαλύτερη συναυλία σε αριθμό θεατών που έχει γίνει ποτέ στην χώρα μας!
Είμαι ευγνώμων που ήμουν εκεί, υγιής, στις 9 Μαΐου του 2026. Κάποια πράγματα δεν είναι αυτονόητα!
ΥΓ1: Ευχαριστώ τον αδερφό μου, που έφερε αυτόν τον δίσκο σπίτι!
ΥΓ2: Μην διστάζετε να πηγαίνετε σε συναυλίες! Καλύτερα να πάτε και να μην άξιζε τόσο, παρά να ζείτε με το "γαμώτο" ότι χάσατε μια στιγμή που θα μπορούσε να σας αλλάξει τη ζωή. Η φλόγα μένει αναμμένη όσο την τροφοδοτούμε!
ΥΓ3: Καλό συναυλιακό καλοκαίρι σε όλους! Θα τα πούμε στις αρένες, έχει πολύ ψωμί φέτος και η αρχή έγινε με τον καλύτερο τρόπο. Stay Heavy!!!
Όλα ξεκίνησαν στα 90s. Θυμάμαι τον αδερφό μου να μπαίνει στο σπίτι σε κατάσταση έκστασης, κρατώντας στα χέρια του έναν δίσκο: το Black Album. Το εξώφυλλο, κατάμαυρο και μυστηριώδες, με εκείνο το φίδι που έπρεπε να το γυρίσεις στο φως για να δεις την αντανάκλασή του. Ήταν η στιγμή που άλλαξαν όλα. Αυτός ο δίσκος ήταν η πύλη μου στον κόσμο της metal, η αρχή μιας αγάπης που θα κρατούσε μια ζωή.
Στα χρόνια που ακολούθησαν, έγινα πιστός της metal μουσικής και θαμώνας στις συναυλίες. Είδα σχεδόν κάθε μεγάλο συγκρότημα που πέρασε από τη χώρα, έζησα απίστευτες στιγμές, αλλά πάντα στο τέλος μου έμενε μια απορία. Γύριζα σπίτι και σκεφτόμουν: «Πότε θα καταφέρω να δω και τους Metallica;».
Ήταν το μεγάλο μου απωθημένο που πάντα κάτι τύχαινε και το έχανα, δημιουργώντας έναν κόμπο που δεν έλεγε να λυθεί. Το 1999 χάθηκε η μεγάλη ευκαιρία στο γήπεδο της Ριζούπολης, όταν ο αδερφός μου έφυγε για τη συναυλία κι εγώ έμεινα πίσω με την τεράστια απογοήτευση της ατάκας «είσαι μικρός ακόμα» από τους γονείς. Το 2007 και το 2010 οι Metallica ήρθαν ξανά, αλλά τότε η ενήλικη ζωή και οι δουλειές με τη σεζόν στα νησιά έβαλαν φρένο, μεγαλώνοντας κι άλλο την πίκρα. Ακόμα και τα χρόνια της πανδημίας, που κοιτούσα εισιτήρια για το εξωτερικό και έκανα σχέδια, ο COVID και οι αναποδιές της ζωής έκλειναν κάθε πόρτα, κάνοντας την επιθυμία μου να μοιάζει με ακατόρθωτο στόχο.
Μέχρι που ήρθε το 2025. Όταν βγήκε η ανακοίνωση, δεν το πίστευα. Μέχρι και χθες, μου φαινόταν σαν ένα άπιαστο όνειρο που μάλλον δεν θα γινόταν ποτέ. Αλλά έγινε. Σήμερα, μετά από αρκετά, αρκετά χρόνια, νιώθω επιτέλους γεμάτος. Το "πιτσιρικάκι" που χάζευε το φίδι στο CD, στάθηκε επιτέλους μπροστά τους. Η αναμονή τέλειωσε και ήταν όλα όπως τα είχα φανταστεί!
Όλη την τελευταία εβδομάδα ζούσα με έναν μόνιμο φόβο, μια σχεδόν εμμονική προσοχή σε κάθε λεπτομέρεια για να μην πάει τίποτα στραβά. Είχα ένα απίστευτο άγχος να μην αρρωστήσω, να μην πάθω το παραμικρό και αναγκαστώ να χάσω αυτή τη συναυλία που περίμενα μια ζωή.
Η μέρα της συναυλίας ξεκίνησε με χαλαρό πρωινό, κάποιες δουλειές και μετά στο Joyce στο Θησείο, όπου συνάντησα επιτέλους την παρέα από το forum. Χάρηκα πάρα πολύ που γνώρισα για πρώτη φορά από κοντά τόσα μέλη! Παιδιά, λυπάμαι πραγματικά που δεν αφιέρωσα περισσότερο χρόνο να μιλήσουμε με όλους. Συγγνώμη εάν ξέχασα να χαιρετήσω κάποιον φεύγοντας! Αναμένω σίγουρα την επόμενη συνάντησή μας, για να τα πούμε όπως πρέπει, με την ησυχία μας και κυρίως χωρίς το άγχος της ώρας!
Φεύγω λοιπόν, παίρνω την παρέα με το αμάξι, τέσσερις "μεγάλοι" πιτσιρικάδες με χαμόγελα λες και παμε πενταήμερη! Kαι γραμμή για το ΟΑΚΑ. Αρκετός κόσμος ήδη απο τις 4. Καθώς μπαίναμε, πήρα και την αναμνηστική fan card με την αφίσα της συναυλίας — το "παράσημο" που θα μου θυμίζει για πάντα αυτή τη μέρα.
Μπαίνουμε μέσα κατά τις 4μιση και πιάνουμε θέση 3η-4η σειρά κάγκελο. Το σημείο αποδείχτηκε «χρυσάφι», αφού εκεί ακριβώς άραζε ο Hetfield κάθε φορά που άλλαζε κιθάρες. Εκείνη τη στιγμή, όλα τα χρόνια της αναμονής, οι ακυρώσεις και η "πίκρα" που ένιωθα τόσο καιρό, διαγράφηκαν οριστικά. Ήμουν εγώ, η παρέα μου και οι Metallica. Το όνειρο δεν ήταν πια όνειρο, ήταν η πραγματικότητα!
Μετά από καμία ώρα αναμονής, αράξαμε κάτω από τον ντάλα ήλιο. Παρά τη ζέστη, το κλίμα ήταν απίστευτο. Γνωρίσαμε αρκετά άτομα τριγύρω, κάναμε ωραία παρέα, ανταλλάξαμε ιστορίες και κεραστήκαμε μπύρες. Είναι αυτή η μοναδική αίσθηση που έχουν οι metal συναυλίες, όπου όλοι γίνονται μια παρέα πριν καν ξεκινήσει η πρώτη νότα. Κάναμε τρελή παρέα με 3 άτομα (ένα ζευγάρι και έναν φίλο τους) και κρατήσαμε επικοινωνία!
Η ώρα περνούσε ευχάριστα και το στάδιο άρχιζε να γεμίζει παλμό. Κάπως έτσι, φτάσαμε κοντά στις 18:00. Η αγωνία ανέβηκε κι άλλο, καθώς όλα ήταν έτοιμα για να βγει το πρώτο συγκρότημα της βραδιάς, οι Knocked Loose, και να δώσουν το σύνθημα για την έναρξη! Εντάξει, είχαν κάποια πολύ ωραία riffs και ενέργεια, αλλά ο ήχος ήταν μέτριος και η φωνή του τραγουδιστή άρχισε γρήγορα να με κουράζει...
Μετά τους Knocked Loose, η ατμόσφαιρα άλλαξε απότομα. Κατά τις 19:00, στη σκηνή ανέβηκαν οι «οδοστρωτήρες» που ακούν στο όνομα Gojira. Για μένα, οι Gojira είναι μία από τις ελάχιστες μπάντες που έχουν το «εκτόπισμα» να κρατήσουν ψηλά τη σημαία της metal σκηνής όταν τα ιερά τέρατα του παρελθόντος αποσυρθούν. Το setlist ήταν απλά επικό, γεμάτο δύναμη και τεχνική. Και τι να πει κανείς για τον Mario Duplantier... ο τύπος στα ντραμς είναι απλά από άλλον πλανήτη, δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψουν αυτό που κάνει... Ήταν μια εμφάνιση που σε άφηνε με το στόμα ανοιχτό. Καταιγιστικός ήχος, τρομερή ενέργεια και η επιβεβαίωση ότι το μέλλον της μουσικής που αγαπάμε είναι σε πολύ καλά χέρια.
Όταν οι Gojira κατέβηκαν, η ένταση στο στάδιο δεν έπεσε· αντίθετα, μετατράπηκε σε μια ηλεκτρισμένη αναμονή. Το ΟΑΚΑ είχε πλέον "τρελαθεί". Χιλιάδες κόσμος στις εξέδρες άρχισε να κάνει το παραδοσιακό "κύμα", μια θάλασσα από χέρια που σηκώνονταν ρυθμικά, περιμένοντας τη μαγική στιγμή.
Τα βίντεο στις οθόνες ανάβουν και μας θύμισαν το τεράστιο φιλανθρωπικό έργο τους ενάντια στην πείνα και τη φτώχεια. Οι άνθρωποι προσφέρουν ουσία, όχι μόνο θέαμα. Όταν άρχισαν να προβάλλονται στην οθόνη η ελληνική σημαία και εισιτήρια από παλιότερα live τους στην Ελλάδα, η συγκίνηση χτύπησε κόκκινο. Πόσο μάλλον για άτομα που ήτανε μέσα και σε εκείνες τις συναυλίες...
Ξαφνικά, οι κλασικές ροκ νότες του "It's a Long Way to the Top" των AC/DC δίνουν το σύνθημα. Το στάδιο βράζει.
Αν δεν έχεις βρεθεί ανάμεσα σε τόσους χιλιάδες ανθρώπους να κρατάνε την ανάσα τους την ώρα που ακούγεται το «The Ecstasy of Gold», δύσκολα μπορείς να καταλάβεις γιατί μας πήραν τα ζουμιά. Υπάρχουν οι συναυλίες, και μετά υπάρχει αυτό που ζήσαμε χθες. Ό,τι και να ακούει κανείς, όσο κι αν διαφέρουν τα γούστα μας, αυτό που κάνει αυτή η μπάντα απλώς δεν έχει προηγούμενο.
Και τότε, συνέβη.
Σε απόσταση αναπνοής από μπροστά μου, εμφανίζεται ο Papa Het. Ο James, ο άνθρωπος που η φωνή του με μεγάλωσε, ήταν εκεί, ακριβώς μπροστά στα μάτια μου. Μου κόπηκαν τα πόδια. Ένιωσα έναν κόμπο στον λαιμό και μια συγκίνηση που δεν μπορούσα να ελέγξω...
Και τότε, η έκρηξη. Οι πρώτες νότες του "Creeping Death" σκίζουν τον αέρα και το ΟΑΚΑ παίρνει φωτιά!
Καπάκι το For Whom the Bell Tolls, και η παρέα μου κι εγώ αρχίζουμε να κοπανιόμαστε χωρίς σταμάτημα. Η ενέργεια συνεχίζεται με το Moth Into Flame, το King Nothing που μας γυρίζει στα παλιά, και το καταιγιστικό Lux Æterna, δείχνοντας ότι η μπάντα, παρά τα χρονάκια της, έχει ακόμα απίστευτο νεύρο.
Όταν όμως μπαίνει το The Unforgiven, εκεί είναι που η παρέα μου αρχίζει να «χάνει» το μυαλό της. Είναι το πρώτο δείγμα από το Black Album και το τραγουδάμε μέχρι να κλείσει η φωνή μας. Ακολουθεί το Fuel για να ανέβουν πάλι οι στροφές, και μετά έρχεται η στιγμή της απόλυτης ανατροπής.
Η στιγμή με το «Doodle» των Kirk και Rob! Και εδώ είναι που καταλαβαίνεις γιατί οι Metallica παραμένουν η μεγαλύτερη μπάντα του πλανήτη. Δεν ήρθαν απλά να "βγάλουν" άλλη μια υποχρέωση στο tour τους. Ασχολήθηκαν πραγματικά, έψαξαν και επέλεξαν να τιμήσουν τη χώρα που τους φιλοξενεί με τον πιο ουσιαστικό τρόπο.
Το να βλέπεις τον Kirk και τον Rob να παίζουν Μίκη Θεοδωράκη και μετά να "σκάνε" το riff από το "Δεν χωράς πουθενά" από Τρύπες, είναι κάτι που σε ξεπερνάει. Μπορεί κάποιος να πει ότι είναι "marketing", μπορεί να πει ότι είναι μέρος του show. Προσωπικά, δεν με νοιάζει καθόλου το κίνητρο. Κρατάω μόνο τη στιγμή: Χιλιάδες άνθρωποι στο ΟΑΚΑ να γίνονται ένα, τραγουδώντας έναν ύμνο της εγχώριας σκηνής από τα χέρια των παγκόσμιων θρύλων της metal! End of Story!
Η συγκίνηση επιστρέφει με το Fade to Black, μια πραγματική μυσταγωγία, για να ακολουθήσει η ολοκληρωτική επίθεση από το Black Album που μας αφήνει αδιάβαστους. Με τα Wherever I May Roam, Nothing Else Matters και Sad but True, η τρέλα στην παρέα μας φτάνει στο απροχώρητο. Είναι η δικαίωση τόσων ετών αναμονής, να ακούμε αυτούς τους ύμνους ζωντανά! Ακολουθεί το One, που παραμένει μια πολεμική μηχανή που μας καθηλώνει. Η τελική ευθεία είναι απλά ισοπεδωτική: το Seek & Destroy μας γυρίζει στις ρίζες, το Master of Puppets αποδεικνύει γιατί είναι ένα απο τα κορυφαία metal κομμάτια όλων των εποχών, και το κλείσιμο με το Enter Sandman είναι η χαριστική βολή.
Απίστευτη χαρά, νοσταλγία , όλα μαζί...
Φεύγουμε από το στάδιο με τα αυτιά να βουίζουν και την καρδιά γεμάτη...
Παραθέτω το setlist!
Ητανε το απολυτο setlist? Προφανώς και δεν χωράει 2-2μιση ώρες όλους τους ύμνους. Κρίμα που δεν κλείσανε 2ημερο όπως κάνανε σε άλλες πόλεις. Θα ζούσαμε το απόλυτο!!!
Ήτανε η καλύτερη συναυλία; Ναι, ήτανε! Έχω πάει σε συναυλίες με περισσότερο χαμό; Ναι, έχω πάει και είναι πολλές: AC/DC το '09, Slipknot το '22, Manowar το '19, Rammstein το '24, και πόσες άλλες που τις αδικώ που δεν τις αναφέρω, με αποκορύφωμα το '18 στους Maiden. Αλλά αυτό που έζησα στους Metallica δεν συγκρίνεται με τίποτα. Γιατί χθες δεν ήταν μόνο ο χαμός και η ένταση· ήταν η ιστορία που κουβαλάω μέσα μου, η δικαίωση μιας αναμονής που κράτησε μια ολόκληρη ζωή.
Με το που πάτησαν το πόδι τους στη σκηνή οι Metallica, ο χρόνος σταμάτησε και ένιωσα εκείνο το 10χρονο παιδί μέσα μου να ξυπνάει απότομα. Παρά τα 40 μου χρόνια, τις καθημερινές ευθύνες, το πρώτο riff του Creeping Death λειτούργησε σαν ηλεκτροσόκ και με πέταξε πίσω στην αφετηρία μου. Στο Master of Puppets ειλικρινά λύγισα...
Ήταν μια προσωπική, σχεδόν ιερή επικοινωνία με το συγκρότημα που με συντροφεύει πάνω από τρεις δεκαετίες. Τελικά, όσο κι αν μεγαλώνουμε, η φλόγα είναι ακόμα εδώ – το ίδιο ζωντανή, το ίδιο άγρια, το ίδιο δυνατή όπως τότε.
Και ας αφήσουμε στην άκρη τις εξετάσεις με το μεταλόμετρο. Όπως είπε και ο James από τη σκηνή, όποιος ήρθε για πρώτη φορά, καλώς όρισε στην οικογένεια των Metallica. Δεν χρειάζεται πιστοποιητικά για το πόσους δίσκους έχεις, πόσα τραγούδια ξέρεις ή αν ήσουν παρών στο live του ’93. Αν ήθελες να είσαι μέσα θα κουνούσες γη και ουρανό. Αν όχι, τότε δεν ήτανε προτεραιότητα σου , και είναι απολύτως σεβαστό!
Στο τέλος της ημέρας, αυτό που μετράει είναι εκείνες οι στιγμές που χιλιάδες άνθρωποι γίναμε ένα, χωρίς διακρίσεις. Αυτή είναι η πραγματική δύναμη της μουσικής. Αν μετά από αυτό το live, έστω και ένας άνθρωπος αρχίσει να ακούει Metallica ενώ πριν δεν τους ήξερε, είναι μια νίκη. Ειδικά σήμερα, που οι νέες γενιές βομβαρδίζονται από μουσικά "σκουπίδια", το να στρέφεται ένα παιδί σε τέτοια ακούσματα είναι μόνο κέρδος.
Βέβαια, δεν μπορούμε να εθελοτυφλούμε: οι τιμές των εισιτηρίων έχουν ξεφύγει πλέον σε άλλα επίπεδα. Το να δεις μια μπάντα αυτού του βεληνεκούς έχει γίνει ακριβό σπορ και οι αυξήσεις είναι αισθητές παντού. Όμως, βλέποντας αυτό το υπερθέαμα, το μέγεθος της παραγωγής και το γεγονός ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν "κλέβουν" ούτε δευτερόλεπτο πάνω στη σκηνή, λες χαλάλι. Είναι μια επένδυση σε αναμνήσεις που, όπως αποδείχτηκε, θα σε συντροφεύουν για μια ζωή.
Απο την σελίδα των Metallica : Wow!! Massive thanks to the #MetallicaFamily in Greece for setting a new attendance record Saturday night at Athens Olympic Stadium! Over 90,000 of you packed in, and trust us... we could feel it! We couldn't think of a better way to kick off this leg of the #M72 World Tour.
Πρέπει να μιλάμε για την μεγαλύτερη συναυλία σε αριθμό θεατών που έχει γίνει ποτέ στην χώρα μας!
Είμαι ευγνώμων που ήμουν εκεί, υγιής, στις 9 Μαΐου του 2026. Κάποια πράγματα δεν είναι αυτονόητα!
ΥΓ1: Ευχαριστώ τον αδερφό μου, που έφερε αυτόν τον δίσκο σπίτι!
ΥΓ2: Μην διστάζετε να πηγαίνετε σε συναυλίες! Καλύτερα να πάτε και να μην άξιζε τόσο, παρά να ζείτε με το "γαμώτο" ότι χάσατε μια στιγμή που θα μπορούσε να σας αλλάξει τη ζωή. Η φλόγα μένει αναμμένη όσο την τροφοδοτούμε!
ΥΓ3: Καλό συναυλιακό καλοκαίρι σε όλους! Θα τα πούμε στις αρένες, έχει πολύ ψωμί φέτος και η αρχή έγινε με τον καλύτερο τρόπο. Stay Heavy!!!
Last edited:
- Μηνύματα
- 8.378
- Likes
- 68.210
- Επόμενο Ταξίδι
- ;
- Ταξίδι-Όνειρο
- Αναζητείται!
@paykopete Εκπληκτική η περιγραφή σου, δεν άφησε απ' έξω το παραμικρό.
Ήταν μια βραδιά που θα μείνει σε όλους αλησμόνητη!
Ήταν μια βραδιά που θα μείνει σε όλους αλησμόνητη!
- Μηνύματα
- 1.933
- Likes
- 10.892
- Ταξίδι-Όνειρο
- Άβυσσος
Ήταν η τρίτη φορά που τους είδα, τους είχα δει Λονδίνο αρκετά χρόνια πριν και Μαδρίτη πρόπερσι. Χτες ήταν με διαφορά η καλύτερη φορά που τους έχω δει και μάλλον η καλύτερη συναυλία που έχω δει γενικά. Δεν το λέω από πλευράς απόδοσης μπάντας, ποιότητας ήχου κλπ. Αυτό που την έκανε καλύτερη ήταν ξεκάθαρα το κοινό. Έχουμε χίλια κακά αλλά σε κάτι τέτοια πράγματα νιώθουμε. Βγαίνουν συναισθήματα, συγκίνηση, πάθος που έξω δεν τα έχω δει σε τέτοιο βαθμό. Ίσως γιατί στην Ελλάδα τέτοιες συναυλίες γίνονται πιο σπάνια; Δεν ξέρω, πάντως ένιωσα την ατμόσφαιρα αλλιώς προχτές. Πολλές ανατριχίλες και με το τραγούδι του κοινού. Σε κάποια κομμάτια έτρεμε η γη.
Αν αυτή είναι η τελευταία μου ανάμνηση από συναυλία Μεταλλικα είμαι γεμάτος και το σετλιστ ήταν αυτό που έπρεπε!
Ήταν πολύ ωραίο να βλέπεις πιτσιρίκια το πολύ 20 να τραγουδάνε όλους τους στίχους. Δείχνει και τι αποτύπωμα έχει αφήσει αυτό το συγκρότημα σε πόσες γενιές.
Διάβασα και για ρεκόρ προσέλευσης κόσμου σε συναυλία στην Ελλάδα. Κι αυτό από heavy metal συγκρότημα! Τρελό!
Εννοείται φυσικά δεν ξεχνάω την άθλια διάθεση εισιτηρίων από τους διοργανωτές.
ΥΓ: ο τραγουδιστής των Gojira βγήκε με μπλούζα όχι μετρό στην πλατεία Εξαρχείων. Εννοείται ότι πολλές φορές σε αυτό το επίπεδο των καλλιτεχνών αυτά είναι περισσότερο φιγούρα παρά ουσία, αλλά σε κάθε περίπτωση δεν περίμενα σε ένα τόσο μεγάλο γεγονός να δω κάτι τέτοιο.
Αν αυτή είναι η τελευταία μου ανάμνηση από συναυλία Μεταλλικα είμαι γεμάτος και το σετλιστ ήταν αυτό που έπρεπε!
Ήταν πολύ ωραίο να βλέπεις πιτσιρίκια το πολύ 20 να τραγουδάνε όλους τους στίχους. Δείχνει και τι αποτύπωμα έχει αφήσει αυτό το συγκρότημα σε πόσες γενιές.
Διάβασα και για ρεκόρ προσέλευσης κόσμου σε συναυλία στην Ελλάδα. Κι αυτό από heavy metal συγκρότημα! Τρελό!
Εννοείται φυσικά δεν ξεχνάω την άθλια διάθεση εισιτηρίων από τους διοργανωτές.
ΥΓ: ο τραγουδιστής των Gojira βγήκε με μπλούζα όχι μετρό στην πλατεία Εξαρχείων. Εννοείται ότι πολλές φορές σε αυτό το επίπεδο των καλλιτεχνών αυτά είναι περισσότερο φιγούρα παρά ουσία, αλλά σε κάθε περίπτωση δεν περίμενα σε ένα τόσο μεγάλο γεγονός να δω κάτι τέτοιο.
- Μηνύματα
- 8.378
- Likes
- 68.210
- Επόμενο Ταξίδι
- ;
- Ταξίδι-Όνειρο
- Αναζητείται!
Τα είπανε καταπληκτικά και περιεκτικά οι προλαλήσαντες, δε ξέρω τι παραπάνω μπορώ να συμπληρώσω.
Σίγουρα και για 'μένα ήταν μια από τις καλύτερες συναυλίες που έχω δει στη ζωή μου, κάτι που αντιλαμβάνομαι όσο περνούν οι ώρες.
Αυτό βεβαίως έχει να κάνει με τη συμμετοχή του κόσμου κυριολεκτικά απ' όλα τα μέρη της Ελλάδας κι όχι μόνο. Ίσως η προσμονή να έπαιξε τελικά το ρόλο της, ίσως ήμασταν και τυχεροί που τους πετύχαμε ορεξάτους στην εναρκτήρια συναυλία της σεζόν, όπως και να 'χει θα το θυμόμαστε μια ζωή. Τα τεχνικά λάθη οι περισσότεροι δε μπορούμε να τα αντιληφθούμε έτσι κι αλλιώς, ας τα αναλύσουν αυτοί που πρέπει...
Σημασία έχει οτί το ζήσαμε.
Ποιος να μας έλεγε ότι θα φτάσουμε στο σημείο μέσα σε δύο εβδομάδες να δούμε τις μεγαλύτερες ίσως μπάντες της μεταλλικής σκηνής στο σπίτι μας, ούτε στα πιο τρελά όνειρα του καθενός. Ας το χαρούμε όσο γίνεται!
Σίγουρα και για 'μένα ήταν μια από τις καλύτερες συναυλίες που έχω δει στη ζωή μου, κάτι που αντιλαμβάνομαι όσο περνούν οι ώρες.
Αυτό βεβαίως έχει να κάνει με τη συμμετοχή του κόσμου κυριολεκτικά απ' όλα τα μέρη της Ελλάδας κι όχι μόνο. Ίσως η προσμονή να έπαιξε τελικά το ρόλο της, ίσως ήμασταν και τυχεροί που τους πετύχαμε ορεξάτους στην εναρκτήρια συναυλία της σεζόν, όπως και να 'χει θα το θυμόμαστε μια ζωή. Τα τεχνικά λάθη οι περισσότεροι δε μπορούμε να τα αντιληφθούμε έτσι κι αλλιώς, ας τα αναλύσουν αυτοί που πρέπει...
Σημασία έχει οτί το ζήσαμε.
Ποιος να μας έλεγε ότι θα φτάσουμε στο σημείο μέσα σε δύο εβδομάδες να δούμε τις μεγαλύτερες ίσως μπάντες της μεταλλικής σκηνής στο σπίτι μας, ούτε στα πιο τρελά όνειρα του καθενός. Ας το χαρούμε όσο γίνεται!
paykopete
Member
- Μηνύματα
- 254
- Likes
- 1.251
Ήτανε ένας βασικός λόγος που κάποιες φορές δεν ήθελα να τους δω έξω και περίμενα να έρθουν εδώ. Ήθελα να είναι στην χώρα μου, με τους φίλους μου και όλα τα συναφή, τον χαβαλέ... Όσο περνούσαν τα χρόνια βέβαια άρχισα να ψάχνω εναλλακτικές γιατί μπορεί να κατέληγα να μην τους δω ποτέ στο τέλος... Ευτυχώς όμως ήρθανε και τα μυαλά μας θα κάνουν πολύ καιρό να συνέλθουν...
Αυτή η προσμονή μετά από χρόνια κρίσης που είχαμε 7-8 χρόνια να δούμε έστω ένα σοβαρό συγκρότημα , κατέληξε στην συναυλία των Maiden το 18... Τι να πούμε... Το κοινό ήτανε διψασμένο όσο δεν πήγαινε... Ναι πρέπει το συγκρότημα να είναι σε καλή μέρα αλλά το κοινό πάντα απογειώνει μια συναυλία...
Έτσι ακριβώς! Για το ελληνικό metal κοινό, πέρα από νούμερα, πωλήσεις και μουσική ιστορία, υπάρχει ένας άρρηκτος δεσμός με τους Metallica και τους Maiden που δεν πρόκειται να σπάσει ποτέ. Είναι οι μπάντες που μας διαμόρφωσαν, οι "δικοί μας" άνθρωποι. Αυτό το πάθος και η ενέργεια που βγάζουμε όταν πατάνε το πόδι τους στην Ελλάδα, δεν νομίζω ότι μπορεί να συγκριθεί με τίποτα άλλο, όσα χρόνια κι αν περάσουν. Ας το χαρούμε όσο δεν πάει!
- Μηνύματα
- 2.423
- Likes
- 21.330
- Επόμενο Ταξίδι
- ?
- Ταξίδι-Όνειρο
- Κάθε φορά, το επόμενο
Ο @paykopete με συγκίνησε!
Τι ωραία που γράφουν όλα τα παιδιά για μια συναυλία που μας καθήλωσε.
'Ερχομαι και γω, προσπαθώ να μαζέψω τα μυαλά μου, αλλά τι φταίω που σκόρπισαν!
Τι ωραία που γράφουν όλα τα παιδιά για μια συναυλία που μας καθήλωσε.
'Ερχομαι και γω, προσπαθώ να μαζέψω τα μυαλά μου, αλλά τι φταίω που σκόρπισαν!
Last edited:
Εκπομπές Travelstories
