- Μηνύματα
- 2.145
- Likes
- 12.280
- Επόμενο Ταξίδι
- Γαλλία
- Ταξίδι-Όνειρο
- Κούβα, Περού, Ν. Ζηλανδία
Από τα πολλά καλαμάκια;
-
Η αναδρομή στο παρελθόν συνεχίζεται! Ψηφίστε για τις καλύτερες Ταξιδιωτικές Ιστορίες από Σεπτέμβριο - Δεκέμβριο 2022 !
Συναυλιες και ταξιδια
- Thread starter Lara Croft!
- Ημερομηνία δημιουργίας
- Μηνύματα
- 2.436
- Likes
- 21.492
- Επόμενο Ταξίδι
- ?
- Ταξίδι-Όνειρο
- Κάθε φορά, το επόμενο
Συναυλία Metallica 09/05/2026 Αθήνα
-Σε πόσες συναυλίες έχεις πάει στη ζωή σου;
Αδύνατο να υπολογίσω, αλλά αν έπρεπε να πω ένα νούμερο θα ήταν εύκολα κοντά στο 100.
-Ποιά είναι η καλύτερη που έχεις δει;
Oι Metallica στην Αθήνα βέβαια, η πιο εύκολη απάντηση στον κόσμο.
...αυτός είναι ένας υποτιθέμενος διάλογος του μέλλοντος.
Μέχρι τώρα είχα ένα top 3, ή top 5 ανάλογα με τα κέφια μου. Ανεβοκατέβαινε κατά το δοκούν.
Οι Rammstein ήταν σταθερά μέσα, οι Iron Maiden επίσης, τα υπόλοιπα παίζονταν.
Η κορυφή απέκτησε πια μόνιμο κάτοικο.
-Πως μπορείς να ξέρεις ότι δεν θα δεις ποτέ κάτι καλύτερο;
Δεν το ξέρω.
Αν μιλάμε για θέαμα, πολύ πιθανό να δω κάτι καλύτερο, εντυπωσιακότερο, αρτιότερο, καταπληκτικότερο.
Αυτό το συναίσθημα όμως; Πως μπορεί να ξεπεραστεί ποτέ;
Αυτή η κορυφή για μένα θα παραμείνει κατειλημμένη. Για όσο υπάρχω και γω.
Εξηγούμαι. Μεταλού δεν είμαι!
Δεν είμαι εμμονική φαν, δεν άκουγα καν Metallica την εποχή που βγήκε το Black Album. Από την εφηβεία μου ακόμη, με κέρδισε το ροκ με, άκουγα όμως οτιδήποτε ακουγόταν ευχάριστα στα αυτιά μου.
'Εφαγα και γω τα κολήμματά μου.. Pink Floyd, DireStraits, LedZepellin. Μαζί μ αυτά τρελαινόμουν για Bowie, Queen κ αργότερα νεότερες μπάντες όπως REM, Radiohead, Muse.
Η μουσική έπαιζε πάντα τεράστιο ρόλο στη ζωή μου. Κάθε φάση, κάθε συναίσθημα, κάθε στάδιο είχε μέσα πάντα μουσική.
Music was my first love and it will be my last...ένα ακόμη υπέροχο τραγούδι του John Miles.
Κάπου εκεί σε μια πιο ώριμη ηλικία, εκεί που μουσικά δεν περιμένεις να στρίψεις, με αφορμή κάποιες συγκυρίες στη ζωή μου, ξαφνικά μυήθηκα στον πιο σκληρό ήχο.
Hard Rock και σιγά σιγά στο Metal. 'Aκουγα όπως πάντα πολλά και κρατούσα λίγα.
Ανά περιόδους έλιωσα τους Maiden, Black Sabbath, Dio και πολλά άλλα που δεν είναι της παρούσης.
Εκεί γύρω μπήκαν στη ζωή μου οι Metallica.
'Οχι το Nothing Else Matters. Ούτε καν το Unforgiven. Από τα πρώτα κομμάτια που λάτρεψα ήταν το Wherever I May Roam. Από κοντά και το Sad but True.
Εδώ και χρόνια το κινητό μου χτυπάει με το Enter Sadman, κι αν δεν τρόμαζαν οι γύρω μου θα χτυπούσε ίσως με το Creeping Death? To Seek anfd Destroy? Μπορεί.
Το 2012 ξεκίνησα μαζί με γνωστό ραδιοφωνικό παραγωγό της Θεσσαλονίκης την ομάδα του Συναυλιοτουρισμού. Οργανώσαμε αμέτρητες εκδρομές σε συναυλίες και φεστιβάλ σε Ελλάδα και Βαλκάνια. Παρακολούθησα πολλούς επιδραστικούς καλλιτέχες της νιότης μου, ιερά τέρατα της ροκ αλλά και της ποπ σκηνής.
Είδα τους Maiden, τους Judas, είδα Deep Purple, Alice Cooper, Guns n Roses.
Metallica?
To μεγάλο απωθημένο.
Το 1993 ήταν εκτός των ακουσμάτων μου, το 2010 ήμουν πολύ φτωχή για να αγοράσω έστω ένα εισιτήριο και να ταξιδέψω.
Μερικά χρόνια πίσω προσπάθησα να τους πετύχω στην Ιταλία, αλλά με περίμενε ξανά απογοήτευση.
'Οταν ανακοινώθηκε πέρσι η συναυλία, ήξερα ότι θα ήμουν μέσα. Ήταν το κάρμα μου.
Τη μέρα που ξεκινούσε η προπώληση, άνοιξα κάθε οθόνη στο γραφείο. Είχα πάθει ντελίριο.
Η μόνη που μπήκε σε λιγότερο από 20 λεπτά ήταν η δική μου! Πήρα τα 5 εισιτήρια που είχα δικαίωμα. Τα δύο τα έδωσα στο γιο μου και την κοπέλα του. Το κάρμα επιτέλους μίλησε.
Έχει ένα μήνα τώρα, ξυπνάω και κοιμάμαι, ζω με Metallica...'Eχω δει κάθε τους live, έχω κάψει τα αυτιά μου, παθιάστηκα, πορώθηκα. Παρακαλούσα να είμαι υγιής, να μη στραβώσει κάτι, να τα καταφέρω.
Η 9η Μάϊου ξημέρωσε. Και είχα αποφασίσει πως θα ήταν μια ευτυχισμένη ημέρα.
Ευχάριστη προσθήκη, η όμορφη παρέα των τραβελστόρις στο Μοναστηράκι.
Τα της συναυλίας τα έχουν γράψει οι πάντες.
Για μένα η ανατριχίλα ξεκίνησε από το υπέροχο Intro και δεν σταμάτησε λεπτό.
Χτυπήθηκα και τραγούδησα με όλη μου την ψυχή το Wherever I May Roam, βούρκωσα στο One και στο Master of Puppets. Ξαφνιάστηκα με το αναπάντεχο tribute στις Τρύπες, συγκινήθηκα με τις εικόνες στο στάδιο.
Γονείς με μικρά παιδιά, παλιοί μεταλλάδες-κάποιος κοντά μου έκλαψε γιατί μέχρι το 93 τους κυνηγούσαν, τους έδερναν τους θεωρούσαν δαιμονισμένους και μιάσματα.
Σήμερα, το γεμάτο γήπεδο είναι μια δικαίωση του μέταλ, τον άκουσα να λέει.
Στο ίδιο γήπεδο παρακολουθούσε ο ενήλικας γιος μου, που τον μεγάλωσα με ροκ, σπούδασε μουσική κι επέλεξε άλλα είδη. Οι Metallica ήταν ακόμη μέσα του. Δεν ήταν άρτιος ο ήχος, έγιναν λάθη, μου είπε αργότερα, αλλά δεν έκανε καμία διαφορά στο αποτέλεσμα.
'Ηταν το ίδιο συγκινημένος όπως όλοι μας.
Πίσω στο σπίτι χθες, έπαιζε για ώρες τέμπο των Metallica στην κιθάρα του. Και σιγοτραγουδούσαμε αδιάκοπα.
'Οσοι βρεθήκαμε μέσα δεν μοιραστήκαμε απλά το ίδιο συναίσθημα. Μοιραστήκαμε και λίγη ιστορία.
Το ίδιο συναίσθημα, ο καθένας με τον τρόπο του. Το δικό του μονοπάτι στη ζωή, τις χαρές, τα τραύματα. 'Ολα.
Εγώ έκλεισα τους λογαριασμούς μου με ένα παλιό απωθημένο.
'Αφησα τη μουσική να με πλημμυρίσει, βρήκα το παιδί μέσα μου, θυμήθηκα, ζορίστηκα, χάρηκα, έκλαψα μέσα μου, έκλεισα πληγές και θεραπεύτηκα.
Γιατί αυτό κάνει η μουσική που αγαπάς.
Οι Metallica θα κυλούν στο αίμα μου για καιρό
Και ναι, θα είναι πάντα για πάντα, η καλύτερη συναυλία που έχω δει. Sad but True....
-Σε πόσες συναυλίες έχεις πάει στη ζωή σου;
Αδύνατο να υπολογίσω, αλλά αν έπρεπε να πω ένα νούμερο θα ήταν εύκολα κοντά στο 100.
-Ποιά είναι η καλύτερη που έχεις δει;
Oι Metallica στην Αθήνα βέβαια, η πιο εύκολη απάντηση στον κόσμο.
...αυτός είναι ένας υποτιθέμενος διάλογος του μέλλοντος.
Μέχρι τώρα είχα ένα top 3, ή top 5 ανάλογα με τα κέφια μου. Ανεβοκατέβαινε κατά το δοκούν.
Οι Rammstein ήταν σταθερά μέσα, οι Iron Maiden επίσης, τα υπόλοιπα παίζονταν.
Η κορυφή απέκτησε πια μόνιμο κάτοικο.
-Πως μπορείς να ξέρεις ότι δεν θα δεις ποτέ κάτι καλύτερο;
Δεν το ξέρω.
Αν μιλάμε για θέαμα, πολύ πιθανό να δω κάτι καλύτερο, εντυπωσιακότερο, αρτιότερο, καταπληκτικότερο.
Αυτό το συναίσθημα όμως; Πως μπορεί να ξεπεραστεί ποτέ;
Αυτή η κορυφή για μένα θα παραμείνει κατειλημμένη. Για όσο υπάρχω και γω.
Εξηγούμαι. Μεταλού δεν είμαι!
Δεν είμαι εμμονική φαν, δεν άκουγα καν Metallica την εποχή που βγήκε το Black Album. Από την εφηβεία μου ακόμη, με κέρδισε το ροκ με, άκουγα όμως οτιδήποτε ακουγόταν ευχάριστα στα αυτιά μου.
'Εφαγα και γω τα κολήμματά μου.. Pink Floyd, DireStraits, LedZepellin. Μαζί μ αυτά τρελαινόμουν για Bowie, Queen κ αργότερα νεότερες μπάντες όπως REM, Radiohead, Muse.
Η μουσική έπαιζε πάντα τεράστιο ρόλο στη ζωή μου. Κάθε φάση, κάθε συναίσθημα, κάθε στάδιο είχε μέσα πάντα μουσική.
Music was my first love and it will be my last...ένα ακόμη υπέροχο τραγούδι του John Miles.
Κάπου εκεί σε μια πιο ώριμη ηλικία, εκεί που μουσικά δεν περιμένεις να στρίψεις, με αφορμή κάποιες συγκυρίες στη ζωή μου, ξαφνικά μυήθηκα στον πιο σκληρό ήχο.
Hard Rock και σιγά σιγά στο Metal. 'Aκουγα όπως πάντα πολλά και κρατούσα λίγα.
Ανά περιόδους έλιωσα τους Maiden, Black Sabbath, Dio και πολλά άλλα που δεν είναι της παρούσης.
Εκεί γύρω μπήκαν στη ζωή μου οι Metallica.
'Οχι το Nothing Else Matters. Ούτε καν το Unforgiven. Από τα πρώτα κομμάτια που λάτρεψα ήταν το Wherever I May Roam. Από κοντά και το Sad but True.
Εδώ και χρόνια το κινητό μου χτυπάει με το Enter Sadman, κι αν δεν τρόμαζαν οι γύρω μου θα χτυπούσε ίσως με το Creeping Death? To Seek anfd Destroy? Μπορεί.
Το 2012 ξεκίνησα μαζί με γνωστό ραδιοφωνικό παραγωγό της Θεσσαλονίκης την ομάδα του Συναυλιοτουρισμού. Οργανώσαμε αμέτρητες εκδρομές σε συναυλίες και φεστιβάλ σε Ελλάδα και Βαλκάνια. Παρακολούθησα πολλούς επιδραστικούς καλλιτέχες της νιότης μου, ιερά τέρατα της ροκ αλλά και της ποπ σκηνής.
Είδα τους Maiden, τους Judas, είδα Deep Purple, Alice Cooper, Guns n Roses.
Metallica?
To μεγάλο απωθημένο.
Το 1993 ήταν εκτός των ακουσμάτων μου, το 2010 ήμουν πολύ φτωχή για να αγοράσω έστω ένα εισιτήριο και να ταξιδέψω.
Μερικά χρόνια πίσω προσπάθησα να τους πετύχω στην Ιταλία, αλλά με περίμενε ξανά απογοήτευση.
'Οταν ανακοινώθηκε πέρσι η συναυλία, ήξερα ότι θα ήμουν μέσα. Ήταν το κάρμα μου.
Τη μέρα που ξεκινούσε η προπώληση, άνοιξα κάθε οθόνη στο γραφείο. Είχα πάθει ντελίριο.
Η μόνη που μπήκε σε λιγότερο από 20 λεπτά ήταν η δική μου! Πήρα τα 5 εισιτήρια που είχα δικαίωμα. Τα δύο τα έδωσα στο γιο μου και την κοπέλα του. Το κάρμα επιτέλους μίλησε.
Έχει ένα μήνα τώρα, ξυπνάω και κοιμάμαι, ζω με Metallica...'Eχω δει κάθε τους live, έχω κάψει τα αυτιά μου, παθιάστηκα, πορώθηκα. Παρακαλούσα να είμαι υγιής, να μη στραβώσει κάτι, να τα καταφέρω.
Η 9η Μάϊου ξημέρωσε. Και είχα αποφασίσει πως θα ήταν μια ευτυχισμένη ημέρα.
Ευχάριστη προσθήκη, η όμορφη παρέα των τραβελστόρις στο Μοναστηράκι.
Τα της συναυλίας τα έχουν γράψει οι πάντες.
Για μένα η ανατριχίλα ξεκίνησε από το υπέροχο Intro και δεν σταμάτησε λεπτό.
Χτυπήθηκα και τραγούδησα με όλη μου την ψυχή το Wherever I May Roam, βούρκωσα στο One και στο Master of Puppets. Ξαφνιάστηκα με το αναπάντεχο tribute στις Τρύπες, συγκινήθηκα με τις εικόνες στο στάδιο.
Γονείς με μικρά παιδιά, παλιοί μεταλλάδες-κάποιος κοντά μου έκλαψε γιατί μέχρι το 93 τους κυνηγούσαν, τους έδερναν τους θεωρούσαν δαιμονισμένους και μιάσματα.
Σήμερα, το γεμάτο γήπεδο είναι μια δικαίωση του μέταλ, τον άκουσα να λέει.
Στο ίδιο γήπεδο παρακολουθούσε ο ενήλικας γιος μου, που τον μεγάλωσα με ροκ, σπούδασε μουσική κι επέλεξε άλλα είδη. Οι Metallica ήταν ακόμη μέσα του. Δεν ήταν άρτιος ο ήχος, έγιναν λάθη, μου είπε αργότερα, αλλά δεν έκανε καμία διαφορά στο αποτέλεσμα.
'Ηταν το ίδιο συγκινημένος όπως όλοι μας.
Πίσω στο σπίτι χθες, έπαιζε για ώρες τέμπο των Metallica στην κιθάρα του. Και σιγοτραγουδούσαμε αδιάκοπα.
'Οσοι βρεθήκαμε μέσα δεν μοιραστήκαμε απλά το ίδιο συναίσθημα. Μοιραστήκαμε και λίγη ιστορία.
Το ίδιο συναίσθημα, ο καθένας με τον τρόπο του. Το δικό του μονοπάτι στη ζωή, τις χαρές, τα τραύματα. 'Ολα.
Εγώ έκλεισα τους λογαριασμούς μου με ένα παλιό απωθημένο.
'Αφησα τη μουσική να με πλημμυρίσει, βρήκα το παιδί μέσα μου, θυμήθηκα, ζορίστηκα, χάρηκα, έκλαψα μέσα μου, έκλεισα πληγές και θεραπεύτηκα.
Γιατί αυτό κάνει η μουσική που αγαπάς.
Οι Metallica θα κυλούν στο αίμα μου για καιρό
Και ναι, θα είναι πάντα για πάντα, η καλύτερη συναυλία που έχω δει. Sad but True....
Attachments
Last edited:
paykopete
Member
- Μηνύματα
- 254
- Likes
- 1.267
@evaT Θα μας πάρουν τα ζουμιά...
Πολύ έντονη η περιγραφή σου! Είναι οι πρώτες ώρες μετά την συναυλία που τα συναισθήματα δεν έχουν καταλαγιάσει! Ευγνωμοσύνη που το ζήσαμε! Εύχομαι να μας κάνουν την χάρη να τους ξαναδούμε. Και να μπορέσουν να πάνε και άτομα που δεν τα κατάφεραν!
ΥΓ : Όταν ανέφερες το wherever i may roam με έστειλες...Με το sad but true με αποτελείωσες!!
Αφιερωμένο λοιπόν!
Πολύ έντονη η περιγραφή σου! Είναι οι πρώτες ώρες μετά την συναυλία που τα συναισθήματα δεν έχουν καταλαγιάσει! Ευγνωμοσύνη που το ζήσαμε! Εύχομαι να μας κάνουν την χάρη να τους ξαναδούμε. Και να μπορέσουν να πάνε και άτομα που δεν τα κατάφεραν!
ΥΓ : Όταν ανέφερες το wherever i may roam με έστειλες...Με το sad but true με αποτελείωσες!!
Αφιερωμένο λοιπόν!
- Μηνύματα
- 2.436
- Likes
- 21.492
- Επόμενο Ταξίδι
- ?
- Ταξίδι-Όνειρο
- Κάθε φορά, το επόμενο
'Αστα.....
Δεν σε πρόλαβα στις μπύρες Παναγιώτη. Ελπίζω την επόμενη φορά να καταφέρω να σε γνωρίσω κ από κοντά.
- Μηνύματα
- 5.432
- Likes
- 7.448
Δεν ξέρω για εσάς αλλά εγώ άκουσα ένα τραγούδι που δεν περίμενα να παίξουν σε αυτή την περιοδεία στην μονή μέρα, το Fade to black, από έναν δίσκο όνειρο, κάθομαι απλά και τραγουδάω ήρεμα και ωραία στην καρέκλα μου απολαμβάνοντας
Life it feels will fade away
Drifting further every day
Getting lost within myself
Nothing matters, no one else
Τα λέμε στους maiden να κλάψουμε μαζί με τον Harris τον υποβιβασμό της αγαπημένης μας West Ham.
Life it feels will fade away
Drifting further every day
Getting lost within myself
Nothing matters, no one else
Τα λέμε στους maiden να κλάψουμε μαζί με τον Harris τον υποβιβασμό της αγαπημένης μας West Ham.
- Μηνύματα
- 8.458
- Likes
- 69.105
- Επόμενο Ταξίδι
- ;
- Ταξίδι-Όνειρο
- Αναζητείται!
Δεν είχα ακούσει ούτε νότα εδώ και πολύ καιρό επίτηδες, παρά μόνο την Παρασκευή πηγαίνοντας για αεροδρόμιο στο αυτοκίνητο, όταν συνειδητοποίησα σε τι συναυλία πρόκειται να πάω.
Από χθες έχω διαβάσει αρκετές κριτικές κι έχω δει αναλύσεις από άτομα που γνωρίζουν το αντικείμενο, τους σέβομαι και μπορούν να κρίνουν μουσικά.
Ναι έκαναν χτυπητά λάθη και ο Ulrich και ο Hammett.
Ναι ίσως ο ήχος δεν ήταν ο καλύτερος σε κάποια σημεία, αν κι εγώ άκουγα κρύσταλλο από εκεί που καθόμουν.
Ναι, ο κόσμος έχει αλλάξει και οι Metal συναυλίες δεν είναι πια για τους περιθωριακούς όπως κάποτε, έχουν γίνει ολόκληρα show και απευθύνονται πλέον σε πολύ πιο ευρύ κοινό, που πολλές φορές δεν έχει την ίδια σχέση ή αγάπη για το αντικείμενο.
Και;
Τι έγινε;
Θα χαλαστούμε με τέτοιες λεπτομέρειες; Ούτε γι' αστείο, όταν η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου αναφέρεται σε μια από τις καλύτερες συναυλίες, αυτό και μόνο αρκεί. Είναι το συναίσθημα βασικό κριτήριο θα μου πεις; Είναι και παραείναι, όταν πρόκειται για μουσικούς θρύλους.
Γιατί μόνο η μουσική μπορεί να προκαλέσει τέτοιες συγκινήσεις.
Γι' αυτούς και για κάθε άλλη μεγάλη μπάντα που καταφέραμε και είδαμε!
Το ανέφερα στις κουβέντες που κάναμε εδώ μια μέρα πριν, δε περίμενα με τίποτα να ακουστεί κι όταν μπήκε η εισαγωγή τα έχασα στην κυριολεξία. Είναι το αγαπημένο μου τραγούδι από τους Metallica κι ένιωσα μεγάλη συγκίνηση και πραγματικά ευλογημένος που το άκουσα δια ζώσης!
Ελπίζουμε να γίνει το θαύμα και να μην είναι στεναχωρημένος ο αρχηγός μας!
Last edited:
- Μηνύματα
- 1.147
- Likes
- 17.341
- Ταξίδι-Όνειρο
- Ν.Ζηλανδία
Και κάτι σχετικό με την συναυλία αλλά άσχετο με την μουσική (Το heavy metal οικονομικό παρασκήνιο)
Οι Metallica ευχαρίστησαν τους 90.000 θεατές που συμμετείχαν στην σαββατιάτικη συναυλία τους στο Ολυμπιακό Στάδιο. Οι πληροφορίες που κυκλοφορούν αναφέρουν ότι το συγκρότημα είχε εξετάσει τη δυνατότητα να δώσουν και μια συναυλία στην Κωνσταντινούπολη όπου υπάρχει τεράστιος πληθυσμός νέων ανθρώπων. Φαίνεται όμως πως οι γείτονες δεν ήθελαν τους Metallica στην Κωνσταντινούπολη ως σταθμό της ευρωπαϊκής περιοδείας M72. Απαίτησαν 600.000 ευρώ ως κόστος ενοικίασης του γηπέδου και επιπλέον 262.000 σε τελωνειακές επιβαρύνσεις για τον εξοπλισμό, το εντυπωσιακό 360° σκηνικό της μπάντας που μεταφέρεται με δεκάδες φορτηγά. Αντιθέτως η Αθήνα, έκλεισε τη συμφωνία με ενοίκιο €75.000 για το ΟΑΚΑ και φυσικά μηδενικές τελωνειακές επιβαρύνσεις λόγω ελεύθερης κυκλοφορίας εμπορευμάτων εντός ΕΕ. Τα εισιτήρια της συναυλίας στο ΟΑΚΑ εξαντλήθηκαν μέσα σε δύο ώρες ενώ στη…. δευτερογενή αγορά θέσεις που κόστιζαν €147, πουλήθηκαν ακόμη και €300 ενώ υπήρχαν και premium θέσεις που χρεώθηκαν €3.460.
Οι Metallica ευχαρίστησαν τους 90.000 θεατές που συμμετείχαν στην σαββατιάτικη συναυλία τους στο Ολυμπιακό Στάδιο. Οι πληροφορίες που κυκλοφορούν αναφέρουν ότι το συγκρότημα είχε εξετάσει τη δυνατότητα να δώσουν και μια συναυλία στην Κωνσταντινούπολη όπου υπάρχει τεράστιος πληθυσμός νέων ανθρώπων. Φαίνεται όμως πως οι γείτονες δεν ήθελαν τους Metallica στην Κωνσταντινούπολη ως σταθμό της ευρωπαϊκής περιοδείας M72. Απαίτησαν 600.000 ευρώ ως κόστος ενοικίασης του γηπέδου και επιπλέον 262.000 σε τελωνειακές επιβαρύνσεις για τον εξοπλισμό, το εντυπωσιακό 360° σκηνικό της μπάντας που μεταφέρεται με δεκάδες φορτηγά. Αντιθέτως η Αθήνα, έκλεισε τη συμφωνία με ενοίκιο €75.000 για το ΟΑΚΑ και φυσικά μηδενικές τελωνειακές επιβαρύνσεις λόγω ελεύθερης κυκλοφορίας εμπορευμάτων εντός ΕΕ. Τα εισιτήρια της συναυλίας στο ΟΑΚΑ εξαντλήθηκαν μέσα σε δύο ώρες ενώ στη…. δευτερογενή αγορά θέσεις που κόστιζαν €147, πουλήθηκαν ακόμη και €300 ενώ υπήρχαν και premium θέσεις που χρεώθηκαν €3.460.
- Μηνύματα
- 1.954
- Likes
- 11.061
- Ταξίδι-Όνειρο
- Άβυσσος
Συγνώμη για αυτό που θα κάνω. Καταλαβαίνω ότι ίσως είστε σε φάση που προσπαθείτε να το ξεπεράσετε και να συνεχίσετε τη ζωή σας, ίσως και να πίνετε για να ξεχάσετε ή να έχετε τη ψευδαίσθηση ότι θα βρείτε κάτι καλύτερο. Λυπάμαι! Βρήκα ένα κανάλι που έχει πιάσει την ατμόσφαιρα ακριβώς όπως τη θυμάμαι. Δεν ξέρω αν τα άλλα κανάλια κόβουν τον κόσμο σαν θόρυβο και δεν ακούγεται καλά, εδώ ακούγεται όπως θυμάμαι τη συναυλία με το κοινό να σκεπάζει το συγκρότημα σε σημεία. Ζημιά! Ξαναείδα όλη τη συναυλία. Εδώ το απόλυτο έπος. Στις αρχές του ρεφρέν δεν μπορώ να καταλάβω αν τραγουδάει ο Hetfield τόσο δυνατά που τραγουδάει ο κόσμος.
Υποχρεωτικό εντιτ για να προσθέσω κι αυτό το έπος. Seek and destroy και master of puppets μαζί. Στο 15:30 που δίνει το ρεφρέν του master στο κοινό πρέπει να ακουστηκαμε μέχρι τον Πειραιά! Τι ανατριχίλα είναι αυτή!
Υποχρεωτικό εντιτ για να προσθέσω κι αυτό το έπος. Seek and destroy και master of puppets μαζί. Στο 15:30 που δίνει το ρεφρέν του master στο κοινό πρέπει να ακουστηκαμε μέχρι τον Πειραιά! Τι ανατριχίλα είναι αυτή!
Last edited:
fotast
Member
- Μηνύματα
- 10.116
- Likes
- 16.311
Κάποια οικονομικά(εκτίμηση είναι) για την συναυλία.
Metallica: Οι εισπράξεις από τη συναυλία στην Αθήνα – Τα έσοδα για το ΟΑΚΑ
Metallica: Οι εισπράξεις από τη συναυλία στην Αθήνα – Τα έσοδα για το ΟΑΚΑ
- Μηνύματα
- 8.458
- Likes
- 69.105
- Επόμενο Ταξίδι
- ;
- Ταξίδι-Όνειρο
- Αναζητείται!
Έσκασε και το βίντεο από τη συναυλία της Αθήνας 
Με αφορμή αυτό να γράψω και δυο λόγια, ξεκινώντας με το γεγονός πως αυτός ο συναυλιακός Μάιος ήταν ένας μήνας που θα θυμόμαστε όλοι για πολλά χρόνια. Αν έλεγε κάποιος στο παρελθόν πως θα δούμε με απόσταση δύο εβδομάδων, Σάββατο βράδυ και μάλιστα εναρκτήριες συναυλίες των Metallica και των Iron Maiden, θα τον περνούσαμε για τρελό!
Δεύτερον, φτάσαμε στο σημείο να λέμε ότι οι Maiden δεν είχαν και τόσο κόσμο, όταν τα εισιτήρια έφτασαν τα 45.000, με την επαρχία βέβαια να αδικείται κατάφορα μιας και είναι πάρα πολλά τα έξοδα της καθόδου στην Αθήνα μέσα σε τόσο λίγο χρονικό διάστημα, με αποτέλεσμα αρκετοί εξ όσων γνωρίζω να μπαίνουν σε διαδικασία επιλογής.
Ευτυχώς υπήρξαμε κάποιοι αρκετά πυροβολημένοι που το ζήσαμε στο έπακρο.
Τώρα για την αγαπημένη μου μπάντα τι να πω;
Νομίζω ότι έχω στερέψει από λόγια, διότι κάθε φορά που τους βλέπω είναι όλο και καλύτεροι, γεγονός ακατανόητο για μουσικούς που αγγίζουν τα 70 έτη.
Κι όμως, οι Maiden ηρθαν να αποδείξουν για άλλη μια φορά το λόγο για τον οποίο θεωρούνται από πολλούς οι μεγαλύτερη μπάντα στον πλανήτη, μιας και στο σανίδι -εκεί δηλαδή που μετράει- ήταν κυριολεκτικά α-ψ-ε-γ-ά-δ-ι-α-σ-τ-ο-ι.
Αν και είχα πρόσφατη την τελευταία συναυλία του ίδιου επί της ουσίας Run for your lives tour, αυτό που αντίκρυσα το Σάββατο το βράδυ στο ΟΑΚΑ με εξέπληξε.
Ένας Dickinson σε εξαιρετική φόρμα, γυμνασμένος σωματικά και φωνητικά, να αποδίδει λες και ήταν τριαντάρης, με κινησιολογία και θεατρικότητα που θα ζήλευε ο κάθε επίδοξος τραγουδιστής, έδωσε πραγματικά τα ρέστα του.
Ο Adrian Smith σε μεγάλα κέφια να κουβαλάει κιθαριστικά την μπάντα, με άξιους πάντα συμπαραστάτες τους άλλους δύο συνοδοιπόρους του, τον Simon Dawson να προσαρμόζεται όλο και περισσότερο στις αυξημένες απαιτήσεις της μπάντας, αλλά φυσικά και τον μεγάλο αρχηγό και μεγαλύτερο όλων οπαδό των Iron Maiden να μας κάνει ακόμα μια φορά ν' αναρωτιόμαστε αν έχουν περάσει ή όχι τα χρόνια.
Δε χωράει αμφιβολία, οι Maiden είναι επαγγελματίες, είναι ίσως η καλύτερη μπάντα εκεί έξω που δίνει τόση προσοχή σε αυτές τις λεπτομέρειες, με τις απαιτήσεις να μην αλλάζουν όμως στο ελάχιστο.
Χάρηκα πολύ που είδα πολλά μικρά παιδιά να γαλουχούνται για πρώτη φορά, που είδα τρεις γενιές ανθρώπων -συγγενών και μη- να βρίσκονται και να διασκεδάζουν στον ίδιο χώρο, που είδα κόσμο να κλαίει και να δακρύζει που άκουσε από κοντά τα αγαπημένα του τραγούδια, από κοντά κι εγώ που δε τους έβλεπα βέβαια για πρώτη φορά.
Δε χρειάζεται να κάνω αναφορά στα τραγούδια που έπαιξαν, θα τα βρείτε όλα στην προ ολίγων μηνών καταγραφή μου εδώ, πέρα ίσως από το μαγικό Infinite dreams, έναν ύμνο των Maiden από το μακρινό 1988 και αγαπημένο τραγούδι του Dickinson, που ερμήνευσαν σε συναυλία 38 έτη μετά παρακαλώ, σ' ένα ακόμα σημείο που ράγισαν καρδιές.
(Δείτε το πριν το κατεβάσουν, τα δικά μου κόπηκαν από τη διαδικασία)
Μέχρι την επόμενη λοιπόν MaidenΙκή βραδιά, να είμαστε καλά να πηγαίνουμε σε συναυλίες.
Up The Irons!
Με αφορμή αυτό να γράψω και δυο λόγια, ξεκινώντας με το γεγονός πως αυτός ο συναυλιακός Μάιος ήταν ένας μήνας που θα θυμόμαστε όλοι για πολλά χρόνια. Αν έλεγε κάποιος στο παρελθόν πως θα δούμε με απόσταση δύο εβδομάδων, Σάββατο βράδυ και μάλιστα εναρκτήριες συναυλίες των Metallica και των Iron Maiden, θα τον περνούσαμε για τρελό!
Δεύτερον, φτάσαμε στο σημείο να λέμε ότι οι Maiden δεν είχαν και τόσο κόσμο, όταν τα εισιτήρια έφτασαν τα 45.000, με την επαρχία βέβαια να αδικείται κατάφορα μιας και είναι πάρα πολλά τα έξοδα της καθόδου στην Αθήνα μέσα σε τόσο λίγο χρονικό διάστημα, με αποτέλεσμα αρκετοί εξ όσων γνωρίζω να μπαίνουν σε διαδικασία επιλογής.
Ευτυχώς υπήρξαμε κάποιοι αρκετά πυροβολημένοι που το ζήσαμε στο έπακρο.
Τώρα για την αγαπημένη μου μπάντα τι να πω;
Νομίζω ότι έχω στερέψει από λόγια, διότι κάθε φορά που τους βλέπω είναι όλο και καλύτεροι, γεγονός ακατανόητο για μουσικούς που αγγίζουν τα 70 έτη.
Κι όμως, οι Maiden ηρθαν να αποδείξουν για άλλη μια φορά το λόγο για τον οποίο θεωρούνται από πολλούς οι μεγαλύτερη μπάντα στον πλανήτη, μιας και στο σανίδι -εκεί δηλαδή που μετράει- ήταν κυριολεκτικά α-ψ-ε-γ-ά-δ-ι-α-σ-τ-ο-ι.
Αν και είχα πρόσφατη την τελευταία συναυλία του ίδιου επί της ουσίας Run for your lives tour, αυτό που αντίκρυσα το Σάββατο το βράδυ στο ΟΑΚΑ με εξέπληξε.
Ένας Dickinson σε εξαιρετική φόρμα, γυμνασμένος σωματικά και φωνητικά, να αποδίδει λες και ήταν τριαντάρης, με κινησιολογία και θεατρικότητα που θα ζήλευε ο κάθε επίδοξος τραγουδιστής, έδωσε πραγματικά τα ρέστα του.
Ο Adrian Smith σε μεγάλα κέφια να κουβαλάει κιθαριστικά την μπάντα, με άξιους πάντα συμπαραστάτες τους άλλους δύο συνοδοιπόρους του, τον Simon Dawson να προσαρμόζεται όλο και περισσότερο στις αυξημένες απαιτήσεις της μπάντας, αλλά φυσικά και τον μεγάλο αρχηγό και μεγαλύτερο όλων οπαδό των Iron Maiden να μας κάνει ακόμα μια φορά ν' αναρωτιόμαστε αν έχουν περάσει ή όχι τα χρόνια.
Δε χωράει αμφιβολία, οι Maiden είναι επαγγελματίες, είναι ίσως η καλύτερη μπάντα εκεί έξω που δίνει τόση προσοχή σε αυτές τις λεπτομέρειες, με τις απαιτήσεις να μην αλλάζουν όμως στο ελάχιστο.
Χάρηκα πολύ που είδα πολλά μικρά παιδιά να γαλουχούνται για πρώτη φορά, που είδα τρεις γενιές ανθρώπων -συγγενών και μη- να βρίσκονται και να διασκεδάζουν στον ίδιο χώρο, που είδα κόσμο να κλαίει και να δακρύζει που άκουσε από κοντά τα αγαπημένα του τραγούδια, από κοντά κι εγώ που δε τους έβλεπα βέβαια για πρώτη φορά.
Δε χρειάζεται να κάνω αναφορά στα τραγούδια που έπαιξαν, θα τα βρείτε όλα στην προ ολίγων μηνών καταγραφή μου εδώ, πέρα ίσως από το μαγικό Infinite dreams, έναν ύμνο των Maiden από το μακρινό 1988 και αγαπημένο τραγούδι του Dickinson, που ερμήνευσαν σε συναυλία 38 έτη μετά παρακαλώ, σ' ένα ακόμα σημείο που ράγισαν καρδιές.
(Δείτε το πριν το κατεβάσουν, τα δικά μου κόπηκαν από τη διαδικασία)
Μέχρι την επόμενη λοιπόν MaidenΙκή βραδιά, να είμαστε καλά να πηγαίνουμε σε συναυλίες.
Up The Irons!
Εκπομπές Travelstories
