Βουλγαρία Τέσσερις εποχές σε 12 μέρες

[poised]

Μπουργκάς - Νεσσεμπάρ - Πομοριε

Την επόμενη μέρα πήραμε το πρωινό μας και βγήκαμε να δούμε την πόλη πάνω που οι εργασίες στο κτήριο είχαν αρχίσει να γίνονται ενοχλητικές. Αν δεν είχε αυτό παίζει να ήταν ένα από τα καλύτερα airbnb που έχουμε μείνει, βέβαια αν δεν είχε αυτό με τις τιμές που είδαμε από περιέργεια ότι έπαιζαν αργότερα μέσα στη χρονιά μάλλον δεν θα είχαμε μείνει.

Αρκετά μαγαζιά ήταν κλειστά και ο πεζόδρομος που διασχίζει την πόλη ήταν σχετικά ήσυχος. Φτάσαμε ως το πάρκο δίπλα στη θάλασσα κάνοντας υποχρεωτικές στάσεις σε κάθε μία παιδική χαρά που βρήκαε στο δρόμο (ήταν αρκετές). Στην επιστροφή είπαμε να φάμε ψάρι σε ένα μαγαζί που το προτείνουν όλοι στο Μπουργκάς. Τελικά προέκυψε κλασικό τούρκικο ταχυφαγείο μπαλούκ εκμέκ, δηλαδή ψάρι πλακέ σε ψωμί σάντουιτς. Η γυναίκα μου που δεν το είχε ξαναδοκιμάσει το βρήκε κάπως ενδιαφέρον, εμένα σε σχέση με άλλα που έχω φάει στη Τουρκία μου φάνηκε απλά οκ. Δυσκολευτήκαμε λίγο στον ελάχιστο και στριμωγμένο χώρο που είχαν για καθήμενους ενώ η μεγάλη μόλις άκουσε ότι θα φάμε ψάρι ξενέρωσε. Ενώ μέχρι λίγους μήνες πριν τρελαινόταν για ψάρι, άκουσε ένα άλλο παιδάκι να κάνει "μπλιαχ" και αποφάσισε πως και αυτής πια δεν θα της αρέσει. Peer pressure όχι αστεία.

Μετά το φαγητό επιστρέψαμε να πάρουμε το αυτοκίνητο για να εκμεταλλευτούμε τον μεσημεριανό τους ύπνο πηγαίνοντας εκτός πόλης. Κάπου στα μισά της διαδρομής για Νεσεμπάρ και πάνω που επιτέλους είχαμε πιάσει ένα σημείο που έμοιαζε με περίπου εθνική και μπορούσαμε να πάμε πιο γρήγορα, το αυτοκίνητο μας ειδοποίησε για πτώση της πίεσης στο ένα λάστιχο. Αγχώθηκα, σταμάτησα στο πρώτο σημείο που βρήκα αλλά δεν το είδα να έχει πατικώσει οπότε βγήκαμε από την εθνική και συνεχίσαμε προς τα χωριά ψάχνοντας βουλκανιζατέρ ή βενζινάδικο. Ένα βουλκανιζατέρ της κακιάς ώρας ήταν κλειστό, σε ένα βενζινάδικο είχε κομπρεσέρ αλλά όχι το εργαλείο με το οποίο φουσκώνεις το λάστιχο οπότε άχρηστο (αν κατάλαβα καλά υπάρχει υπάλληλος στον οποίο δίνεις φιλοδώρημα να σου μετρήσει τη πίεση και αφού δε δούλευε πήρε και το εργαλείο μαζί). Σε άλλο βενζινάδικο είδα πως είχε πέσει η πίεση στο 25, οπότε είχα μία ελπίδα μήπως απλά έχασε λίγο αέρα γιατί πιέστηκε κάπου που δεν το καταλάβαμε χωρίς να έχει κάποια τρύπα. Το φουσκώσαμε, δεν φάνηκε να χάνει άμεσα οπότε συνεχίσαμε ανακουφισμένοι.

Το Νεσεμπάρ μου φάνηκε σαν μία από Σωζόπολη αλλά σε πιο μεγάλο, ενδιαφέρον και τουριστικό, είχε και κάτι αρχαία. Νομίζω είναι ξεκάθαρο πως το καλοκαίρι και εκεί γίνεται χαμός και μάλλον περισσότερος. Εμείς παρκάραμε εκεί που θέλαμε, από την πλευρά της παλιάς πόλης σε ένα πάρκιν σχεδόν γεμάτο που βρήκαμε τη τελευταία θέση και μάλιστα για κάποιο λόγο που δεν κατάλαβα, δεν πληρώσαμε καθώς δεν υπήρχε πουθενά μηχάνημα για εισιτήριο και η μπάρα μας άφησε να βγούμε έτσι στο τέλος. Για άλλη μία φορά δοκιμάσαμε όσες "κούνιες" βρήκαμε στη διαδρομή και με τα πολλά επιστρέψαμε.

Στην επιστροφή περάσαμε και από το Πομοριε το οποίο το κάναμε μία μεγάλη βόλτα με το αμάξι και δε μπορώ να πω ότι βρήκαμε κάτι ενδιαφέρον πέρα από ελάχιστα διατηρητέα σπίτια σε ένα σημείο. Βγαίνοντας από την πόλη είχε αρκετά μεγάλα σουπερμάρκετ και λόγω μεγάλης βδομάδας, που δεν ξέραμε αν θα κλείσουν αργότερα στις αργίες, είπαμε να πάρουμε ότι θα χρειαζόμασταν για την επόμενη. Δε κατεβήκαμε οικογενειακά για να κάνουμε πιο γρήγορα, πήγε μόνο η γυναίκα μου, κάτι που δεν άρεσε καθόλου στα παιδιά που το σουπερμάρκετ το έχουν σαν δραστηριότητα οριακά λίγο πιο κάτω από τον παιδότοπο. Από την απέναντι πλευρά του δρόμου είχε ένα πλυντήριο αυτοκινήτων με κέρματα και είπα όσο περιμένω να ρίξω ένα πλύσιμο απ' έξω το αμάξι που είχε πιάσει γλίτσα μετά από τόσες μέρες ταξίδι.

Άλλες φορές είχα πάρει μαζί τη μεγάλη σε πλυντήριο και την άφηνα να βάζει τα ψιλά στο μηχάνημα, να κάνει ότι με βοηθάει με το σφουγγάρι, έπιανε και το μπίρι μπίρι με άλλους οδηγούς τριγύρω, οπότε της άρεσε. Όμως αν έβγαινε αυτή έξω θα ήθελε και ο μικρός και δύο παιδιά ελεύθερα ενώ πλένω σε ξένο χώρο και με δρόμο μεγάλων ταχυτήτων πιο δίπλα δε μπορούσα να τα διαχειριστώ οπότε τους είπα ότι έπρεπε να μείνουν μέσα. Τους έβαλα παραμύθι podcast όσο έπλενα, ο μικρός το δέχθηκε με χαρά, όμως η μεγάλη αντέδρασε με κάθε (παιδικό) τρόπο ήξερε, φωνές, κλάματα, στριγκλιές, έπλενα απ' έξω και την άκουγα να χτυπιέται πιο δυνατά και από το πιεστικό. Σταμάτησε μόνο όταν κατάλαβε ότι τελείωσε το πλύσιμο, δε κατάφερε τίποτα και δε μπορούσε να κάνει τίποτε άλλο.

Για βράδυ πήγαμε σε ένα ακόμα εστιατόριο-αλυσίδα τύπου "μπεργκεράδικο με στυλ" το οποίο μας είχαν προτείνει και στο οποίο ανακαλύψαμε ότι γινόταν της κολάσεως, ήταν όλοι με κράτηση αλλά ήμασταν τυχεροί και βρήκαμε τραπέζι πάνω που σηκώθηκαν κάτι άλλοι. Φέρανε και κάτι ζωγραφικές για τα παιδιά και την παλέψανε αυτά και εμείς.

 

[poised]

Φωτογραφίες έκτης ημέρας

Στο πεζόδρομο

Η παραλία στη μαύρη θάλασσα

Ο μικρός στο πάρκο δίπλα στη θάλασσα κάνει το αεροπλάνο (που τη βρίσκουν τόση ενέργεια ρε φίλε)

Στο Νεσσεμπάρ

Ποντικορεστοράν ε; χμμμ

ο δρόμος που το συνδέει με την νέα πόλη έχει και ένα παλιό μύλο

 

[evaT]

Ο γιος μου ήταν 2-3 ετών και τότε δούλευα σε μία μεγάλη βιομηχανική μονάδα. Για κάποιο λόγο τον είχα μαζί μου κάποια στιγμή στο γραφείο. Γυρνούσε αδιάκοπα γύρω από τον εαυτό του, δεν ξέρω για πόσο, δεν ζαλιζόταν, δεν έπεφτε.
Το αφεντικό του τον κοιτούσε επίμονα.
Λέω αναρωτιέστε πως αντέχει ε;
Αναρωτιέμαι λέει αν υπάρχιε κάποιος τρόπος να κάνεις παραγωγική όλη αυτή την ενέργεια χαχα (επιχειρηματίας!)

 

[poised]

Ο γιος μου ήταν 2-3 ετών και τότε δούλευα σε μία μεγάλη βιομηχανική μονάδα. Για κάποιο λόγο τον είχα μαζί μου κάποια στιγμή στο γραφείο. Γυρνούσε αδιάκοπα γύρω από τον εαυτό του, δεν ξέρω για πόσο, δεν ζαλιζόταν, δεν έπεφτε.
Το αφεντικό του τον κοιτούσε επίμονα.
Λέω αναρωτιέστε πως αντέχει ε;
Αναρωτιέμαι λέει αν υπάρχιε κάποιος τρόπος να κάνεις παραγωγική όλη αυτή την ενέργεια χαχα (επιχειρηματίας!)

Πες του πρώην αφεντικού να μιλήσουμε γιατί είχα και εγώ την ίδια απορία όταν είδα τους Δερβίσιδες στην Τουρκία.

 

[poised]

Μπιάλα - Βάρνα (η μέρα που μας κάθισε βαριά)

Το επόμενο πρωί, Μεγάλη Παρασκευή πια, πήραμε πρωινό, μαζέψαμε για άλλη μία φορά τα πράγματα όσο τα παιδιά έβλεπαν παιδικά και φύγαμε με στόχο να πάμε νωρίς στη Βάρνα.

Βέβαια πριν ακόμα βγούμε από την πόλη καλά καλά, το αμάξι μας ειδοποίησε πάλι για χαμηλή πίεση στο ίδιο λάστιχο με την προηγούμενη, οπότε πια ήταν ξεκάθαρο ότι υπήρχε πρόβλημα και δε μπορούσαμε να ταξιδέψουμε χωρίς να το φτιάξουμε. Το έχω ξαναζήσει αυτό το έργο σε άλλη χώρα σε αργία όπου όλα ήταν κλειστά για μέρες και πήγαινα από βενζινάδικο σε βενζινάδικο και στο τέλος χάλασα το λάστιχο. Άντε τώρα να μας καθόταν κάτι τέτοιο και να περιμέναμε ως Τρίτη που θα άνοιγαν πάλι.

Άρχισα να ψάχνω στο χάρτη για βουλκανιζατέρ. Το google δεν έβγαζε τίποτα, κάτι που δεν ήταν δυνατό σε ολόκληρη πόλη, μόνο μετά από αρκετή ώρα καταλάβαμε ότι τα λένε γκομιστερί ή κάπως έτσι στα βουλγάρικα και μόνο όταν το γράφαμε με αυτό τον τρόπο αρχίσαμε να βρίσκουμε αποτελέσματα.

Τα περισσότερα έβγαιναν κλειστά λόγω μέρας. Βάλαμε "πλώρη" προς ένα μεγάλο που το γκουγκλ το έλεγε ανοιχτό, μπερδευτήκαμε σε κάτι δρόμους που ήταν ταχείας κυκλοφορίας και δεν είχε έξοδο, κάναμε τελικά κοντά μισή ώρα απλά για να μπούμε στο πάρκιν του και να δούμε ότι ήταν και αυτό κλειστό. Από εκεί και πέρα τα πήρα όλα στη σειρά να δω που θα σταθώ τυχερός.

Κάπου σε μία περιοχή με σοβιετικού τύπου πολυκατοικίες βρήκαμε ανοιχτό ένα συνοικιακό της κακιάς ώρας. Ο μάστορας, κλασικού τύπου βούλγαρος με μεγάλο καραφλό κεφάλι και κοιλιά εγκύου, δε μίλαγε αγγλικά αλλά απίστευτο πως, είχε ένα βοηθό που μίλαγε αρκετά καλά. Μου είπαν να περιμένω να τελειώσουν το αυτοκίνητο που είχαν ήδη, αλλά που να περιμένω, δεν υπήρχε χώρος να παρκάρω. Μέσα στο μαγαζί χώραγε μισό αυτοκίνητο και το άλλο μισό έβγαινε πάνω στο πεζοδρόμιο και ακριβώς από πίσω περίμενε και άλλος πελάτης με αλάρμ.

Η περιοχή εκεί ήταν οικιστική και δεν υπήρχε πάρκιν ελεύθερο ούτε για δείγμα. Μετά από κάποιες βόλτες άφησα την υπόλοιπη οικογένεια σε μία παιδική χαρά από τις πολλές της περιοχής ανάμεσα στις πολυκατοικίες και περίμενα ημιπαράνομα κοντά στο βουλκανιζατέρ να αδειάσει ο χώρος μπροστά του ή να φύγει κανείς παρκαρισμένος.

Πήρε πολύ περισσότερο απ' όσο έπρεπε καθώς άλλαζαν τα χειμερινά σε καλοκαιρινά λάστιχα στα άλλα αμάξια και καθώς δεν είχαν το υδραυλικό σύστημα να σηκώσουν όλο το αμάξι με τη μία το πήγαιναν μία μία ρόδα. Όταν ήρθε η σειρά μου με τη μία έπεσε το μάτι του μάστορα σε κάτι μεταλλικό στο πέλμα, το οποίο προέκυψε να είναι η μύτη μίας σπασμένη βίδας. Ίσως ήταν από το συνεργείο που έβαζε τις σκαλωσιές τη προηγούμενη μέρα στο σπίτι που μέναμε.

Ήταν τόσο επαγγελματίες που στο μαγαζί δεν είχαν ούτε μυτοτσίμπιδο να βγάλουν την βίδα, παλεύανε με μία σοβιετική πένσα που έφερε ένας άλλος από το αμάξι του και ένα κατσαβίδι του 1920 που είχε φαγωθεί εντελώς. Με τα πολλά τα καταφέρανε. Πάνω που τελειώνανε με το λάστιχο ήρθε και η υπόλοιπη οικογένεια, με το μικρό κλαμένο, το κούτελο κόκκινο και τη γυναίκα μου εξαγριωμένη. Η αδερφή του του είχε ρίξει την κούνια κατακέφαλα "καταλάθος, όχι εξεπίτηδες, για αστείο, για να μάθει πως είναι να μην την αφήνει να κάνει κούνια" όπως δήλωσε δήθεν τσαντισμένη ότι τη κατηγορούμε και άδικα.

Δε θυμάμαι πόσα μου ζήτησαν για την επισκευή αλλά ήταν υπερβολικά περισσότερα απ' όσο περίμενα, ίσως κάνα 30ρι, γκαμιστερί δηλαδή το μαγαζί όχι γκομιστερί, αλλά δεδομένης της κατάστασης εκείνη τη μέρα και ότι σωζόταν το ταξίδι τι να πεις. Τα παζάρια άλλωστε γίνονται πριν, την ώρα που πλήρωνα ήταν αργά. Μετά από μένα είχαν έναν ακόμα και θα κλείνανε πριν καν πάει μεσημέρι ως την επόμενη Τρίτη. Ε, δύο χρόνια μετά που πήγα να αλλάξω τα λάστιχα με καινούρια ανακάλυψα ότι είχαν βάλει το λάστιχο ανάποδα, το μέσα έξω, οπότε μάλλον είχα πετύχει τον μαστρο-Τσάκωνα του Μπουργκάς, αφού δε μας έφυγε καμία ρόδα στο δρόμο πάλι καλά να λες.

Τα παιδιά κοιμήθηκαν στη διαδρομή, η οποία μέχρι ένα σημείο ήταν ότι είχαμε δει την προηγούμενη. Περάσαμε από sunny beach και βλέποντάς το έστω και από το δρόμο σκέφτηκα ότι πάλι καλά που δε κάναμε το λάθος να μείνουμε εκεί, πολύ άσχημα τουριστικό. Μετά ξεκινούσε ένας φιδωτός δρόμος που ανέβαινε το βουνό πίσω από τη χερσόνησο του Εμινέ, είχα αρχικά στόχο να δοκιμάσουμε να βγούμε στην παραθαλάσια Ηράκλεια (υποθέτω το όνομα είναι έτσι, στα βουλγάρικα Irakli) αλλά με τόσο χρόνο που είχαμε χάσει με το λάστιχο απλά δεν γινόταν να καθυστερήσουμε άλλο.

Προχωρήσαμε προς Βάρνα και περνώντας μέσα από τη Μπιάλα, ένα μάλλον παραθεριστικό καλοκαιρινό χωριό, είπαμε να κάνουμε μία μικρή παράκαμψη προς τη θάλασσα να τη δούμε μιας που τα παιδιά κοιμούνταν ακόμα. Χωρίς να σταματήσουμε κάπου περάσαμε από τη παραλία δεν είδαμε κάτι ιδιαίτερο και επιστρέφοντας πάλι στον κεντρικό δρόμο ενώ περνάγαμε δίπλα από ένα μικρό πάρκο, άκουσα από το πουθενά ένα "μπαμπά βλέπω κούνιες εκεί". Πότε ξύπνησε και πρόλαβε και κέντραρε το μάτι στις κούνιες δε το κατάλαβα. Είπαμε παρόλα αυτά να κάνουμε μία στάση, τόσο για εμάς όσο και για τα παιδιά.

Πιστεύαμε ότι θα βρούμε ένα καφέ, αλλά ήταν όλα κλειστά. Οι κούνιες ήταν του '70, απορώ πως λειτουργούσαν, τις δοκίμαζα πριν κάνουν τα παιδιά μην σπάσει τίποτα και ψάχνουμε για νοσοκομεία τέτοια μέρα. Το πάρκο δεν είχε κάτι ιδιαίτερο και θα φεύγαμε γρήγορα, όμως η μικρή θέλησε κακά. Άντε τώρα να βρεις τουαλέτα. Υπήρχε κάτι σαν θεατράκι κοντά, πήγαμε γρήγορα μήπως βρούμε τουαλέτες, είχε αλλά ήταν κλειδωμένες, η μικρή δήλωσε mayday mayday, οπότε τα κάναμε ανάμεσα στους θάμνους σε σακούλα όπως τα σκυλάκια.

Στη Βάρνα δεν είχαμε βρει διαμέρισμα ανάλογο των προηγούμενων που είχαμε μείνει μέχρι στιγμής. Τόσο η διαθεσιμότητα ήταν πολύ μικρότερη όσο και οι τιμές μεγαλύτερες. Κλείσαμε τελικά ένα από τα λίγα διαθέσιμα με δύο υπνοδωμάτια και πάρκιν. Δεν ήταν στο κέντρο της πόλης, είχε λίγες (3-4) αλλά καλές κριτικές, φαινόταν ανακαινισμένο διαμέρισμα σε πρώην σοβιετικό κτήριο και αποφασίσαμε ότι για δύο βράδια δε θα μας πείραζε από το να μπλέκουμε αλλού χωρίς πάρκιν.

Είχαμε ήδη ενημερώσει ότι θα καθυστερούσαμε λόγω λάστιχου 3-4 ώρες (πήρε τόσο πολύ) και παρόλο που έλεγε στη καταχώρηση ότι υπήρχε lockbox η ιδιοκτήτρια με αγγλικά λίγο φλου επέμενε να της πούμε μισή ώρα πριν φτάσουμε για να μας συναντήσει εκεί να μας δώσει τα κλειδιά και να μας δείξει το χώρο.

Παρόλο που είχαμε σκοπό να πάμε πρώτα εκεί να αφήσουμε τα πράγματα και μετά να βγούμε για φαγητό, με τη καθυστέρηση τα παιδιά δεν άντεχαν και έτσι ειδοποιήσαμε ότι θα αργούσαμε και άλλο.

Βρήκαμε ένα εστιατόριο με καλές κριτικές στο δρόμο προς το διαμέρισμα 5-10 λεπτά πριν, φτάσαμε και το βρήκαμε και αυτό κλειστό λόγω μέρας. Βάλαμε άλλο στο χάρτη πιο πέρα, κλειστό και εκείνο. Σταματήσαμε να ψάχνουμε εστιατόρια με καλές κριτικές και πηγαίναμε με τη σειρά σε οτιδήποτε έβγαζε το google, ακόμα και πιτσαρίες, όμως ήταν όλα κλειστά. Οι δρόμοι εν τω μεταξύ στη περιοχή που μας πήγαινε το google ήταν κλειστής κυκλοφορίας, για να αλλάξεις κατεύθυνση έπρεπε να βγεις από έξοδο, να πας κάποια απόσταση μέχρι άλλη διασταύρωση και να επιστρέψεις.

Δε θυμάμαι πόσα κλειστά περάσαμε, είχαμε κουραστεί, τα παιδιά γκρίνιαζαν, κάποια στιγμή βρεθήκαμε σε ένα πάρκινγκ πίσω από κάτι πολυκατοικίες που μπλέξαμε με τα παρκαρισμένα χωρίς να μπορούμε να βρούμε σημείο να κάνουμε αναστροφή. Ο χάρτης έλεγε "να εδώ είναι" εμείς βλέπαμε πάρκινγκ και τοίχο. Δε θυμάμαι πως το σκέφτηκα ότι παίζει να ήταν από τη μπροστά πλευρά του κτηρίου, άφησα το αμάξι με τους υπόλοιπους και πήγα τον κύκλο με τα πόδια, ήταν ευτυχώς ανοιχτό, μεγαλεία.

Μετά από κάποια ώρα βρήκαμε μία θέση λίγο ότι να 'ναι, αλλά τέτοια ώρα τέτοια λόγια. Όταν παραγγέλναμε είδα ότι το μαγαζί είχε ένα μικρό παιδότοπο στην άκρη, όμως αφού πήγαμε είδα ότι ήταν ξεχωριστό μαγαζί παιδότοπος και απλά μοιραζόταν τον χώρο. Τα παιδιά είχαν ήδη μπει φουριόζικα και μετά είδα ότι είχε ελάχιστο κόστος τις δύο ώρες χρήσης, δηλαδή επί δύο παιδιά, τέσσερις. Εμείς ούτε μισή ώρα δε θα καθόμασταν γιατί έπρεπε να πάμε να πάρουμε τα κλειδιά. Στο τέλος έβγαλα να πληρώσω για το 4ωρο αλλά οι κυρίες εκεί παρά την ότι να 'ναι google translate συνενόηση μας χρέωσαν τίμια μόνο μία ώρα και για τα δύο παιδιά, όσο είχαμε κάτσει δηλαδή. Μάλιστα όταν πήρα τα ρέστα κατάλαβα ότι κράτησε λιγότερο από όσο μου υπολόγισε αρχικά και πήγα να δώσω τα υπόλοιπα και δεν τα έπαιρνε. Έβαλα τα παιδιά να πουν τα μπλαγκοντερία τους και φύγαμε τρέχοντας να πάρουμε τα κλειδιά από το airbnb που θα ξεκινούσε νέο επισόδειο ταλαιπωρίας.

 

[psilos3]

Δε θυμάμαι πόσα μου ζήτησαν για την επισκευή αλλά ήταν υπερβολικά περισσότερα απ' όσο περίμενα, ίσως κάνα 30ρι, γκαμιστερί δηλαδή το μαγαζί όχι γκομιστερί, αλλά δεδομένης της κατάστασης εκείνη τη μέρα και ότι σωζόταν το ταξίδι τι να πεις. Τα παζάρια άλλωστε γίνονται πριν, την ώρα που πλήρωνα ήταν αργά. Μετά από μένα είχαν έναν ακόμα και θα κλείνανε πριν καν πάει μεσημέρι ως την επόμενη Τρίτη. Ε, δύο χρόνια μετά που πήγα να αλλάξω τα λάστιχα με καινούρια ανακάλυψα ότι είχαν βάλει το λάστιχο ανάποδα, το μέσα έξω, οπότε μάλλον είχα πετύχει τον μαστρο-Τσάκωνα του Μπουργκάς, αφού δε μας έφυγε καμία ρόδα στο δρόμο πάλι καλά να λες.

Η καλύτερη παράγραφος της ιστορίας!

 

[poised]

Από το εστιατόριο στο σπίτι ήταν κοντά, οπότε στείλαμε μήνυμα ότι ξεκινάμε και φύγαμε. Βάλαμε στο gps την "πινέζα" που μας έδινε το airbnb σαν πραγματική θέση του καταλύματος αντί για τη διεύθυνση που καμιά φορά βγαίνει λάθος και μας έβγαλε μπροστά σε ένα παρατημένο σοβιετικό κτήριο που είχε μείνει στα μπετά, αλλά το έλεγες και ημιγκρεμισμένο ή βομβαρδισμένο, όπως και τον δρόμο μπροστά του.

Θυμόμασταν ότι το διαμέρισμα ήταν στον 5ο, αυτό που βλέπαμε ήταν μόνο ένας όροφος υπερυψωμένος με το υπόγειο μάλλον πλημμυρισμένο οπότε ανακουφιστήκαμε ότι απλά είμαστε λάθος. Προχωρήσαμε λίγο μπρος μήπως ήταν πιο πέρα και αφού κάναμε ένα κύκλο μέσα από χάλια δρόμους με βουλγαρικές λακκούβες (με ΤΜ), ξαναβγήκαμε στο ίδιο σημείο. Είπαμε να δοκιμάσουμε την διεύθυνση που υπήρχε στο airbnb αντί για την πινέζα. Μερικά δύσκολα στενά ακόμα και μας έβγαλε μπροστά σε ένα ισόγειο φαρμακείο. Προσπαθήσαμε να βγάλουμε άκρη με τα ονόματα των δρόμων μήπως και το νούμερο ήταν λάθος, στο κεντρικό δρόμο δεν υπήρχε πολυκατοικία και με βάση τα νούμερα ήταν κάπου στο βομβαρδισμένο.

Ταυτόχρονα είχαμε κάτι κουκουρούκου προσπάθειες επικοινωνίας μέσω airbnb που μας έλεγαν στείλτε φώτο που είστε, στέλναμε και η απάντηση ήταν "είστε κοντά". Ναι ρε μάνα μου βοήθα όμως και λίγο που να πάμε, απάντηση "εκεί πιο πέρα". Τελικά κάπως καταλάβαμε ότι αμέσως μετά το βομβαρδισμένο έπρεπε να κάνουμε δεξιά σε ένα χωματόδρομο που είχε σήμανση ιδιωτικού πάρκινγκ επιχείρησης και να βγούμε από την πίσω πλευρά που τελικά ήταν η πολυκατοικία γιατί ο κύριος δρόμος ήταν υπό κατασκευή.

Ανακουφισμένοι ότι τα καταφέραμε χωρίς να σπάσουμε το αμάξι, συναντήσαμε τη νεαρή ιδιοκτήτρια μαζί με μία φίλη της, ή ότι τέλος πάντων ήταν αυτή, να περιμένει στην είσοδο. Αντί να προσπαθεί να μας οδηγήσει με μηνύματα και google translate μπορούσε απλά να πάρει τα πόδια της και να περπατήσει 30 μέτρα και να βγει στον κεντρικό να μας συναντήσει, για να μη πω να είχε βάλει σωστά την πινέζα στο airbnb από την αρχή, αλλά τέλος πάντων εκείνη την ώρα.

Το σοβιετικό κτήριο απ' έξω ήταν σε άσχημη κατάσταση, το ξέραμε και το περιμέναμε. Υποτίθεται ότι είχε κλειστό πάρκιν ακριβώς δίπλα στην είσοδο, αλλά μας είπε μία ιστορία - που εκ των υστέρων είμαι σχεδόν σίγουρος ότι ήταν παπάτζα - πως μία προηγούμενη ενοικιάστρια έσπασε το πόδι της και είχε αφήσει το αμάξι της μέσα. Άρχισα να παίρνω ύφος αλλά είπε ότι είχαν και δεύτερο κλειστό πάρκινγκ μόλις ένα κτήριο πιο δίπλα οπότε δεν υπήρχε πρόβλημα. Άφησα τη γυναίκα με τα παιδιά να ανέβουν στο διαμέρισμα με την άλλη κοπέλα και πηγαίναμε μαζί με την ιδιοκτήτρια στο άλλο πάρκιν. Ε, το άλλο πάρκιν ήταν το... βομβαρδισμένο κτήριο. Σοβαρά της λέω θα μπούμε εδώ είναι ασφαλές; Ναι μην ανησυχείς και εγώ εδώ παρκάρω όταν έρχομαι. Ζορίστηκα να περάσω το αμάξι από την είσοδο που και ανηφορική ήταν και φτιαγμένη για μέγιστο πλάτος lada με τους τοίχους καταγρατζουνισμένος απ' όσους είχαν χτυπήσει τα αμάξια τους. Εσωτερικά το μέρος ήταν χειρότερο απ' ότι έδειχνε απ' έξω, τρύπες στη πλάκα που αν δεν πρόσεχες όπως περπατούσες έπεφτες έναν όροφο κάτω, τοιχοποιίες που λείπανε, τριμένα φελιζόλ από μόνωση, σκουπίδια, τούβλα, ένα πολυτελές αυτοκίνητο με 5 πόντους σκόνη και σκασμένα λάστιχα παρατημένο σε μία γωνία, σκηνικό για ταινία τρόμου.

Τουλάχιστον το κλειστό πάρκινγκ της φαινόταν ασφαλές, είχε ηλεκτρικό ρολό και έξτρα κλειδαριές, θεώρησα ότι ήταν καλύτερα εκεί από το να το αφήσω το αυτοκίνητο στο δρόμο και στο κάτω κάτω πόσο άτυχος θα ήμουν να καταρρεύσει το κτήριο σε δύο μέρες που θα είμασταν εκεί...

Ήδη από το πάρκιν με έπαιρνε η γυναίκα μου τηλέφωνο, αλλά επειδή κράταγα δύο βαλίτσες δε μπορούσα να απαντήσω. Με τα πολλά όταν φτάσαμε στο ασανσέρ, σοβιετικό του '70, από αυτά που πατάς το κουμπί και κάνει κλακ και σε τραβάει με όλα τα g με τη μία, κατάφερα να το σηκώσω. Εκεί μου είπε διακριτικά η γυναίκα μου, "το σπίτι δεν είναι όπως νομίζαμε έλα να δεις τι θα κάνουμε". Ωχ.

Με το που μπήκα στο σπίτι είδα ότι δεν είχε δύο υπνοδωμάτια όπως έλεγε στη καταχώρηση, αλλά στο καθιστικό είχαν δύο καναπέδες που γίνονταν κρεβάτια. Στο airbnb είχαν βάλει φωτογραφία με υπότιτλο "καθιστικό" δείχνοντας την τηλεόραση από τον ένα καναπέ και από την απέναντι πλευρά του ίδιου δωματίου είχαν βγάλει φωτογραφία "υπνοδωμάτιο 1" τα κρεβάτια που ήταν οι ανοιχτοί καναπέδες αλλά δε μπορούσες να το καταλάβεις όπως ήταν στρωμένα. Η κατάσταση στο μπάνιο ήταν κάτω του μετρίου, τυφλό με χύμα ντουζιέρα χωρίς διαχωριστικό και η κουζίνα με προβληματάκια.

Αν είχαμε φτάσει 5 ώρες νωρίτερα που ήταν το αρχικό πλάνο μας μάλλον θα το είχαμε ακυρώσει και θα είχαμε πάει αλλού, αλλά εκείνη την ώρα με τη κούραση που είχαμε αποφασίσαμε να το αφήσουμε να πάει. Δύο μέρες θα καθόμασταν, πόσο χάλια μπορεί να ήταν; Ε δε θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε το καθιστικό από την ώρα που θα κοιμόντουσαν τα παιδιά, έτσι και αλλιώς από την κούραση ούτε όρεξη να δούμε επισόδειο από κάποια σειρά το βράδυ δεν αντέχαμε τις περισσότερες φορές, μικρή η ζημιά. Επίσης δεν έδωσα εκείνη την ώρα σημασία σε αυτό που είπαν ότι δεν είχαν φτιάξει τους καναπέδες σε κρεβάτια και τους είχαν αφήσει σε "όρθια" στάση μήπως θέλαμε να κάτσουμε πριν το βράδυ. Κρατήστε το αυτό γιατί τελικά μάλλον έχει σημασία.

Ξεκουραστήκαμε λίγο και όταν πέρασε η ώρα ο ήλιος έπεφτε από άλλη πλευρά και εκεί καταλάβαμε ότι το καθιστικό είχε τεράστιες τζαμαρίες και οι δύο μικρές, σχεδόν διάφανες κουρτίνες δεν θα έκαναν τίποτα στο πρώτο φως του ήλιου. Τα παιδιά θα ξύπναγαν από τις 5 - αν κατάφερναν να κοιμηθούν από τα φώτα και θα τον πίναμε όλοι. Και αυτό και μόνο θα ήταν λόγος να φύγουμε αν το είχαμε καταλάβει νωρίς.

Ξεκινήσαμε πάλι και πήραμε το αμάξι να πάμε κέντρο. Βρήκαμε εύκολα πάρκινγκ, μάλλον λόγω μέρας. Περάσαμε από την κεντρική εκκλησία που είχε τη λειτουργία της μεγάλης παρασκευής και μετά κάναμε μία μεγάλη βόλτα στο κέντρο καταλήγοντας σε τι άλλο; παιδική χαρά. Αφού ξεχαρμάνιασαν τα παιδιά βρήκαμε ένα μικρό, οικογενειακό, αλλά κυρίως ανοιχτό μαγειρείο, έκπληξη τέτοια μέρα που όλα ήταν κλειστά και μάλιστα σχεδόν δίπλα από εκεί που παρκάραμε. Κάτι που ήμασταν οι μοναδικοί πελάτες κάτι που παρουσιάζαμε ένα ενδιαφέρον λόγω μεικτής οικογένειας, μας πρόσεξαν κάπως. Φέρανε κάτι παιχνίδια για τα παιδιά και ο παππούς του μαγαζιού έδειχνε να έχει όρεξη να παίξει με τον μικρό. Τα φαγητά μου φάνηκαν σε γεύση κάπως πιο τούρκικα αντί για βαλκάνια και όταν στο τέλος μας πρόσφεραν για γλυκό μπακλαβά ή καταϊφι και είδα και κεφίρ στο ψυγείο κατάλαβα και επιβεβαίωσα ότι ήταν τούρκοι μετανάστες. Σαν μουσουλμάνοι δεν είχαν λόγο να κλείσουν μεγάλη παρασκευή.

Σκεφτόμασταν τι θα κάναμε με το φως στο σαλόνι. Μία λύση θα ήταν να πάω εγώ να κοιμηθώ στο σαλόνι με κάμια μαύρη μπλούζα στο κεφάλι και τα παιδιά στο διπλό μέσα με τη μάνα τους, αλλά τελικά είπα να δοκιμάσουμε να βάλουμε μαύρες σακούλες σκουπιδιών μπας και τα καλύπταμε. Βρήκαμε ένα τεράστιο σουπερμάρκετ που έκλεινε στις 9:30, ήμασταν εκεί με τρεχάλα κατά τις 9:10.

Άφησα τη γυναίκα μου να μπει τρέχοντας να βρει ότι μπορούσε ενώ έμεινα με τα παιδιά στο αμάξι στο υπόγειο πάρκινγκ, το οποίο ήταν... εμπειρία. Είχαν μαζευτεί κάτι μανιαούρια ψευτογκάνγκστα να μαρσάρουν τις μηχανές από τα "φτιαγμένα" τους αυτοκίνητα , κάτι "γκομενάκια" τρίτης κατηγορίας έβγαζαν σέλφι σε πόζες αντιγραφής τσούλας βιντεοκλίπ, αστείο το θέαμα για εμένα, εξαιρετικά ενδιαφέρον για τα παιδιά που προσπαθούσαν να απορροφήσουν τι γίνεται. Η μεγάλη ως κουτσομπόλα τις κινήσεις των "κοριτσιών" και ο μικρός τι άλλο, τα αυτοκίνητα. Τελικά η γυναίκα μου βρήκε σκούρες κόλλες για περιτυλίγματα δώρων και ένα σελοτέιπ, δεν έφτασε ποτέ να βρει σακούλες πριν κλείσει το μαγαζί που μου είπε ήταν απλά τεράστιο μέσα.

Στο σπίτι φάγαμε δύο ώρες να τα κολλήσουμε γιατί η τζαμαρία δεν ήταν ενιαία από την εσωτερική πλευρά, είχε κάτι μεταλλικά πλαίσια και το χαρτί δεν έφτανε αν το βάζαμε από πάνω, άσε που σκιζόταν πολύ εύκολα, άμα κόλλαγε δε ξεκόλλαγε και παίζει να μην είχε καθαριστεί ποτέ, η μπίχλα πήγαινε σύννεφο.

Τα παιδιά συνήθως πήγαιναν για ύπνο στις 10, είχε πάει 12:30 όταν τελείωσαμε και φυσικά δε θα κοιμόντουσαν όσο κάτι γινόταν στον χώρο.

Είχα μετανιώσει πολύ την επιλογή για εκείνο το ρημάδι το airbnb, να ήμουν μόνος δε θα με ένοιαζε, έχω πάει και σε τρώγλες, αλλά για την οικογένεια και με την κούραση που είχα άνετα έδινα τα 150 ευρώ παραπάνω για την αμέσως επόμενη επιλογή αν το ήξερα. Και ακόμα δεν ήταν όλο.

 

[poised]

Φωτογραφίες έβδομης ημέρας

Η αιτία για την πρώτη ταλαιπωρία της μέρας

Κάπου μετά τη sunny beach προς varna

Δεν έχει σημασία ότι οριακά φτάνει αλλά ότι υπάρχει τιμόνι και το κρατά

Στον επιτάφιο

Οι γκάνγκστερ από τα λιντλ

Ήμουν τόσο κουρασμένος που ούτε μία φωτογραφία το αμπαλάρισμα της τζαμαρίας δεν έβγαλα...

 

[poised]

Βάρνα και πέριξ

Το πρωί ευτυχώς είχε συννεφιά και παρά το μάλλον έντονο βαθύ μπλε φως στο δωμάτιο από τα περιτυλίγματα, τα παιδιά δε ξύπνησαν νωρίς. Μπορεί να βοήθησε και το ότι κοιμήθηκαν πολύ αργότερα της ώρας τους.

Επειδή η κούραση του ταξιδιού σε αυτό το σημείο είχε αρχίσει να μας καταβάλλει - τους μεγάλους φυσικά - τα παιδιά σιγά που είχαν καταλάβει με τόσες ώρες ύπνο στο αμάξι, είπαμε να το πάρουμε χαλαρά εκείνη τη μέρα. Άλλωστε μεγάλο Σάββατο ήταν και όλα όσα λίγα είχαμε σημειώσει σαν αξιοθέατα (μουσείο, πλανητάριο, ένα επισκέψιμο υποβρύχιο εκτός πόλης και δε θυμάμαι τι άλλο) ήταν κλειστά.

Άλλο ένα λάθος εκείνο το airbnb για να κάτσεις για χαλάρωση. Είπαμε να φτιάξουμε ένα καφέ, είχε στο ντουλάπι "ελληνικό" αλλά δεν είχε μπρίκι. Είχε και φίλτρου χωρίς να έχει καφετιέρα ή φίλτρα. Δηλαδή τι, να βράζαμε το καφέ σε κατσαρόλα και να τον στραγγίζαμε σε μαξιλαροθήκη; Ευτυχώς που κουβάλαγα κάτι στιγμιαίους μαζί για ώρα ανάγκης.

Φούρνο μικροκυμάτων δεν είχε, βραστήρα δεν είχε, μόλις πήγε η γυναίκα μου να ανοίξει το μάτι της κουζίνας για να ζεστάνει νερό έπεσε ο γενικός όλου του σπιτιού. Τελικά με δοκιμές βρήκαμε πως ένα από τα μάτια όπως και ο φούρνος δούλευαν, καταφέραμε να ζεστάνουμε το γάλα των παιδιών και να φτιάξουμε και νερό για ένα ρημαδοκαφέ. Φάγαμε το πρωινό μας και αφήσαμε τα παιδιά να δουν παιδικά με άνεση, στο σπίτι σπάνια βλέπανε οπότε για αυτά το ότι τα αφήναμε σχεδόν κάθε μέρα ήταν μεγαλύτερη χαρά από οτιδήποτε άλλο. Όπως θα έλεγε η μεγάλη όταν τη ρώταγαν πως περάσαμε αφού επιστρέψαμε από το ταξίδι, "άσε ήμασταν συνέχεια στο αυτοκίνητο, αλλάζαμε σπίτια κάθε μέρα αλλά τουλάχιστον βλέπαμε παιδικά".

Φάγαμε μεσημεριανό από φαγητά του μαγειρείου της προηγούμενης που είχαμε πάρει καβάτζα και αντί να αφήσουμε τα παιδιά να κοιμηθούν είπαμε να πάμε προς το μεγάλο πάρκο της πόλης. Βρήκα στο χάρτη ένα πάρκινγκ στο κέντρο του πάρκου κοντά στο Δελφινάριο (κυριολεκτικά, δεν είναι όνομα θεάτρου) αλλά σύντομα ανακάλυψα ότι δεν είχα μόνο εγώ την ίδια ιδέα, γινόταν της κολάσεως εκεί, κίνηση για να μπεις, να ανακαλύψεις μετά από ώρα ότι δεν υπήρχε θέση ούτε για δείγμα - παρά το ακριβό εισιτήριο και μετά ξανά για να βγεις. Αφού φάγαμε κάποια ώρα στη κίνηση σε όλο αυτό και τα παιδιά είχαν αρχίσει να γλαρώνουν, είπα να το πάρουμε προς τα έξω, ξεκινώντας από το μοναστήρι Αλαζντά (αν το λέω καλά) και τη περιοχή της golden sand που πιστεύαμε θα βρίσκαμε κάποιο καφέ να περάσουμε κάποια ώρα χαλαρά.

Όταν φτάσαμε στο μοναστήρι τα παιδιά κοιμόντουσαν του καλού καιρού. Άνοιξα και έκλεισα πολύ προσεκτικά τη πόρτα μη ξυπνήσουν και πήγα πρώτος εγώ να το δω, αφήνοντας τη γυναίκα μου στο αμάξι μαζί τους. Στο πήγαινε το πήρα λίγο τρεχάλα μην αργήσω και στην επιστροφή περισσότερο γιατί είχαν αρχίσει να πέφτουν κάτι σταγόνες και φοβόμουν μη με πιάσει μπόρα στο δρόμο. Εντάξει δε μπορώ να πω ότι ήταν και φοβερά ουάου, έχω ξαναδεί κάτι παρόμοιο στη ζωή μου αν και δε θυμάμαι που, με λίγο και από το μουσείο που είχε στο εισιτήριο έλεγες άξιζε το κόπο. Ούτε μισαωράκι δε παίζει να έκανα, όταν επέστρεψα το ένα παιδί είχε ξυπνήσει, η γυναίκα μου είχε βαρεθεί, είδε λίγο φωτογραφίες από το κινητό πως ήταν και αποφάσισε να μην πάει. Ρε συ της λέω πότε θα ξανάρθεις, πήγαινε, ευκαιρία είναι, δεν είχε όρεξη να την πιάσει βροχή και είπε ότι αφού είδε τις φωτογραφίες ήταν σαν να είχε πάει. Δε κατάφερα να την πείσω και φύγαμε.

Η περιοχή της golden sand από κάτω φαινόταν κάργα τουριστική καλοκαιρινή, όμως εκείνη τη περίοδο γίνονταν εργασίες έναρξης σεζόν παντού. Μπάζα, μηχανήματα, χαλασμένοι ή κλειστοί δρόμοι λόγω έργων και κάποιος κόσμος που έκανε τη βόλτα του λόγω μέρας παρά το βαρύ καιρό.

Προσπαθήσαμε να πάμε παραλιακά όσο μπορούσαμε, αρκετές φορές δεν υπήρχε κανένας άλλος τρόπος να προχωρήσεις παραλιακά, έπρεπε να βγεις στο κεντρικό και αυτό συνήθως από δρόμους που με το ζόρι χώραγε ένα αυτοκίνητο, έτσι και πετύχαινες άλλο έπρεπε κάποιος να κάνει όπισθεν μέχρι όποιο σημείο έβρισκες λίγο χώρο. Τελικά ούτε καφέ βρήκαμε, κάποια ήταν κλειστά άλλα χωρίς προφανή πρόσβαση λόγω έργων. Κάπου λίγο πριν τη περιοχή του παλατιού Εβσκίνογκραντ κουραστήκαμε, ούτε καν είχαμε αντοχή να κάνουμε άλλη μία παράκαμψη να το δούμε και το πήρα από τον κεντρικό προς την οικιστική περιοχή απέναντι από το μεγάλο πάρκο με σκοπό να δούμε μήπως σταθούμε τυχεροί και βρούμε πάρκινγκ. Εμείς εκτός εποχής και ταλαιπωρηθήκαμε, απορώ πως θα τα βγάζει κάποιος πέρα καλοκαίρι.

Εκεί, παρά την αργία και ότι το πάρκινγκ ήταν ελεγχόμενο με μέγιστη διάρκεια 90 λεπτών αν θυμάμαι καλά, δεν βρίσκαμε θέση πουθενά. Μετά από πολλούς κύκλους στις γειτονιές βρήκα θέση ακριβώς δίπλα από την είσοδο μίας παιδικής χαράς (είναι απίστευτο πόσες είναι οι παιδικές χαρές στη Βουλγαρία). Παρκάραμε με στόχο να πάμε στο μεγάλο πάρκο το οποίο ήταν 15-20 λεπτά περπάτημα, όμως τα παιδιά δήλωσαν πως δεν ήθελαν να περπατήσουν, ήθελαν να παίξουν εκεί. Ρε σεις στο πάρκο θα είναι καλύτερα, όχι αυτά. Τα άφησα λοιπόν να παίξουν ενώ η γυναίκα μου εκμεταλλεύτηκε ότι ήμασταν δίπλα και προσπάθησε να κοιμηθεί λίγο στο αμάξι. Δε θυμάμαι αν τα κατάφερε αλλά όταν βγήκε τα παιδιά είχαν αρχίσει να βαριούνται και δέχθηκαν να πάμε στο πάρκο, στο οποίο είχα δει ότι υπήρχε και κάτι σαν λουναπάρκ αλλά δεν τους το είχα πει.

Το λουναπάρκ ήταν μία μέτρια εμπειρία, κάπως ντεκαντάνς σοβιετικό αλλά είχε αρκετό κόσμο και ήταν ενδιαφέρον από αυτή την άποψη για εμένα. Χαλάσαμε κάμποσα ψιλά να παίξουν τα παιδιά σε ότι τους γυάλιζε και μπορούσαν λόγω της ηλικίας τους, ταΐσαμε και κάτι παπάκια σε μια λίμνη, τα παιδιά πέρασαν καλά, εμείς διεκπεραιωτικά αν όχι βαρετά γιατί νυστάζαμε.

Η γυναίκα μου βρήκε ότι ένα μεγάλο σουπερμάρκετ θα ήταν ανοιχτό μέχρι 7 το απόγευμα οπότε φύγαμε εγκαίρως να πάρουμε έτοιμο φαγητό αν βρίσκαμε ή κάτι εύκολο, πχ μακαρόνια, να φτιάξουμε σπίτι, γιατί εστιατόριο σίγουρα δε θα βρίσκαμε.

Το σουπερμάρκετ ήταν και αυτό τεράστιο με ένα μικρό καφέ με χώρο να παίζουν τα παιδιά στην είσοδο. Λες και δεν είχαν παίξει αρκετά, μόλις το είδαν δήλωσαν πως ήθελαν να μείνουν εκεί. Έμεινα μαζί τους μέχρι να πάρει η γυναίκα μου ότι έβρισκε μέσα. Όταν γύρισε μου ανακοίνωσε πως είχε πάρει αρνί και σφού ο φούρνος δούλευε θα το έκανε στο φούρνο με πατάτες λόγω μέρας. Τρελή είσαι της λέω που θα κάθεσαι τώρα να βάζεις φούρνο και να μαγειρεύεις. Επέμενε ότι αφού είναι ελληνική παράδοση το αρνί την ανάσταση, θα το κάνουμε. Ναι της είπα αλλά η παράδοση λέει και ότι τρώμε μετά την ανάσταση, στις 12. Είναι ήδη 12 στο βιετνάμ λέει, θα φάμε στην ώρα μας. Όταν πήγε 12 κοιμόμασταν και εμείς, οριακά ξύπνησα στον ύπνο μου από μακρινές καμπάνες, δυναμιτάκια ή πυροτεχνήματα δε θυμάμαι να άκουσα.

 

[poised]

Φωτογραφίες όγδοης ημέρας

Ο βράχος που ήταν το μοναστήρι

Το μονοπάτι μέχρι το πάρκινγκ, μετά κατάλαβα πως δεν είχαμε πάει από την κυρία είσοδο αλλά μια πλάγια, καλύτερα μάλλον

Το μόνο σημείο ανάμεσα σε μπάζα και έργα που είδαμε ανεμπόδιστα λίγο παραλία

Στο λουναπάρκ, τα παιδιά ενθουσιασμένα οι γονείς εξαντλημένοι

Η μικρή ξεπέρασε το φόβο της και έκανε όρθια κούνια, υπερχαρούμενη. Μπαμπά να με βγάλεις να το στείλεις στο παππού, στη γιαγιά, στη θεία, τώρα βλέπετε και εσείς.

Ο χώρος να παίζουν τα παιδιά στο σουπερμάρκετ ήταν περίπου δύο όροφοι ψηλός, αναρωτιέμαι τι θα γινόταν αν χτύπαγε κανένα τέρμα επάνω αλλά ευτυχώς όλα καλά.

 

[poised]

Τα μεθεόρτια του airbnb

Το πρωί η μέρα ήταν ηλιόλουστη, τα παιδιά ξύπνησαν όχι από το μπλε φως αλλά από τον ιδρώτα. Το καθιστικό είχε γίνει σαν θερμοκήπιο και δε νομίζω ότι έφταιγαν τα αμπαλαρίσματα. Υπήρχε ένα ερκοντίσιον, το άνοιξα, μετά από λίγο έκανε κάτι θορύβους σαν μηχανουργείο και έβγαζε περισσότερη ζέστη όταν δούλευε, άσε που δεν αντιδρούσε κανένα κουμπί του τηλεκοντρόλ εκτός από το on off. Ένα ακόμα χαλασμένο πράγμα εκεί μέσα.

Με αυτά και αυτά είχαμε πρακτικά ξυπνήσει, οπότε αφού ήταν μέρα αναχώρησης, ε, ας σηκωνόμασταν. Φάγαμε πρωινό με τσουρέκι, κουντρίσαμε και αυγά, ανάσταση του μετανάστη δηλαδή.

Πρέπει να έχουμε μείνει σε 100 διαμερίσματα, σχεδόν όλα λένε να αφήσουμε το κλειδί μέσα στο σπίτι ή σε κάποιο lockbox όταν είναι να φύγουμε. Τα ίδια έλεγε και στις οδηγίες του διαμερίσματος στο airbnb, αλλά εμένα η ιδιοκτήτρια μου είχε πει κατ' ιδίαν και μάλιστα παραπάνω από μία φορά να της στείλουμε μήνυμα μισή ώρα πριν φύγουμε για να έρθει να πάρει τα κλειδιά, παρά που ήταν Κυριακή και Ανάσταση και της είχα πει ότι μπορεί να φεύγαμε νωρίς.

Το έχουμε αρχή να αφήνουμε το σπίτι όσο πιο κοντά γίνεται στο πως το πήραμε. Βγάλαμε τα αμπαλαρίσματα, μαζέψαμε, τακτοποιήσαμε, πλύναμε τα πιάτα, πήγα να σηκώσω και τους καναπέδες, ο ένας σηκωνόταν, ο άλλος είχε κάποιο πρόβλημα στο μηχανισμό και δεν σηκωνόταν, το παράτησα όπως ήταν να και ένα ακόμα χαλασμένο μέσα σε αυτό το σπίτι.

Μισή ώρα πριν φύγουμε είπα στη γυναίκα μου να πει στην ιδιοκτήτρια ότι θα φύγουμε ώστε να έρθει, πήρα τις βαλίτσες να τις πάω στο αμάξι και να το φέρω από το πάρκινγκ να το παρκάρω από κάτω. Ανέβηκα πάλι, κατέβηκα με τα υπόλοιπα πράγματα, έπλυνα τα τζάμια να βλέπουμε στο δρόμο και πάνω που τακτοποιούσα κατέβηκε και η γυναίκα μου με τα παιδιά.

Τι έγινε λέω, ήρθε η τύπισσα και δεν την είδα; Όχι μου λέει, γιατί να έρθει, άφησα το κλειδί στο lockbox όπως έλεγαν οι οδηγίες. Ε, της εξήγησα ότι μου είχε πει να την ειδοποιήσουμε, αυτή δεν το είχε καταλάβει έτσι, ήμασταν έτοιμοι στο αμάξι να φύγουμε ο ήλιος μας ζέσταινε, αποφασίσαμε να μη καθόμαστε να περιμένουμε πότε θα έρθει η κιουρία, ούτε είχαμε και καμία όρεξη να τη δούμε ή να τσακωθούμε για τα χάλια του διαμερίσματος, της στείλαμε απλά ένα μήνυμα ότι έπρεπε να φύγουμε και ότι αφήσαμε το κλειδί. Δε θυμάμαι τι είχε απαντήσει, νομίζω κάτι γκρίνιαξε ότι είχε πει να έρθει αλλά την αγνοήσαμε.

Την ίδια ή την επόμενη ημέρα μας έκανε μία κριτική, εμείς δεν είχαμε κάνει ακόμα και το airbnb δε σε αφήνει να την δεις μέχρι να κάνεις ή να λήξει η περίοδος οπότε δεν ήξερα τι έλεγε. Κοντά δεκαπέντε μέρες μετά, λίγο πριν λήξει η περίοδος που μπορούσα να κάνω και εγώ κριτική και χωρίς καμία άλλη επικοινωνία, έρχεται μήνυμα από το airbnb ότι η ιδιοκτήτρια έχει κάνει αίτημα αποζημίωσης για ζημιά που είχαμε κάνει στο σπίτι ζητώντας... 300 ευρώ.

Έλεγε λοιπόν ότι είχαμε σπάσει τον καναπέ κρεβάτι, εκείνο που δεν σηκωνόταν. Είχε κάτι φωτογραφίες όπου οι τάβλες από κάτω είχαν σπάσει και ο μεταλλικός μηχανισμός ήταν στραβωμένος σαν να είχε κάτσει ελέφαντας. Και τα δύο παιδιά μαζί ούτε 35 κιλά δεν ήταν, ακόμα και αν χοροπηδούσαν ταυτόχρονα στον καναπέ ήταν αδύνατο να κάνουν τέτοια ζημιά. Για εμένα ήταν προφανές πως προσπαθούσαν να μας φορτώσουν ζημιά άλλου, απλά δε μπορούσα να καταλάβω αν το κάνανε επίτηδες ή όχι.

Αρνήθηκα το claim απαντώντας με κάποια επιχειρήματα ότι δε μπορούμε να φταίμε εμείς και προφανώς η βλάβη προϋπήρχε. Υπήρχε ένα πεδίο να γράψω "ιδιωτικά" προς το airbnb σχόλιο σε περίπτωση που πάει σε επανεξέταση, έγραψα διάφορα για τα απαράδεκτα λάθη στη καταχώρηση (αριθμός υπνοδωματίων, το πάρκινγκ που ήταν αλλού), τις ελλείψεις σύμφωνα με το τι είχαν καταγράψει ότι είχε το διαμέρισμα και που τελικά δεν είχε, τα χαλασμένα πράγματα, τις ασφάλειες που πέφτανε, όπως και κάτι που συνειδητοποίησα μετά: στις φωτογραφίες της βλάβης φαινόταν μία χειμερινή βελέτζα στο πάτωμα που δε θυμόμουν στο δωμάτιο όταν είχαμε πάει εμείς, οπότε μάλλον η φωτογραφία είχε τραβηχτεί χειμώνα πριν πάμε.

Και μιας που ασχολήθηκα, έκανα και μία κριτική που δεν είχα κάνει μέχρι τότε που δεν ήταν εκδικητική αλλά ακριβής, επισημαίνοντας τα σημαντικά προβλήματα στη καταχώρηση και στο σπίτι αλλά και ότι στο τέλος προσπάθησαν να μας χρεώσουν μία βλάβη από το πουθενά. Αφού έκανα την κριτική μου διάβασα και την δική της που ήταν άριστη.

Η αλήθεια είναι ότι γνωρίζοντας τον σταρχιδισμό των εταιριών πολύ φοβόμουν ότι στο τέλος θα μας χρέωναν την βλάβη, μου είχαν κλειδώσει μάλιστα την πιστωτική κάρτα και δε μπορούσα να την αφαιρέσω από το airbnb όσο το claim ήταν ανοιχτό. Χωρίς καμία άλλη επικοινωνία, δηλαδή δεν ξέρω αν δεν το προχώρησε αυτή, αν πήγε "παραπάνω" στο airbnb και κάποιος ασχολήθηκε και της έβαλαν χέρι ή τι ακριβώς έγινε, απλά πέρασαν κάποιες βδομάδες που δε χρεώθηκα.

Ποτέ δε κατάλαβα αν ήταν χαζή και το είχε χειριστεί λάθος γιατί όντως νόμιζε ότι εμείς είχαμε χαλάσει το καναπέ γιατί ο όποιος προηγούμενος τον είχε πραγματικά χαλάσει το είχε αποκρύψει και δεν το είχε δει ποτέ μέχρι τότε.

Πάντως βάζοντάς τα εκ των υστέρων, από το πάρκινγκ που δεν ήταν διαθέσιμο λόγω του "σπασμένου ποδιού της πρώην ενοικιάστριας", της ατάκας που της είχε ξεφύγει ότι αυτή "πάντα πάρκαρε στο άλλο πάρκινγκ" όταν ερχόταν στο σπίτι (γιατί άμα είχε κάτω από την πολυκατοικία), ο τρόπος με τον οποίο είχαν τονίσει ότι "άφησαν τους καναπέδες όρθιους να τους φτιάξουμε εμείς κρεβάτια μετά μήπως και θέλαμε να κάτσουμε", η επιμονή να έρθουν πριν και μετά να πάρουν τα κλειδιά με τη περίεργη "φίλη" που είχε έρθει μαζί, ακόμα και ότι περίμεναν σχεδόν την εκπνοή της προθεσμίας να κάνω και εγώ κριτική για να κάνουν το claim (και που ίσως υπολόγιζαν λάθος ότι είχε περάσει), νομίζω με οδηγούν να πιστέψω ότι το είχαν προσχεδιάσει και απλά περίμεναν το θύμα που θα πλήρωνε, αν δεν είχαν ήδη πάρει λεφτά και από προηγούμενους.

Ευτυχώς μάθαμε χωρίς να πάθουμε, τουλάχιστον όχι οικονομικά καθώς η ταλαιπωρία και το σκάσιμο δεν είχε αποφευχθεί. Από τότε είμαι πολύ προσεκτικός με τα διαμερίσματα και κυρίως κάνω κάτι που δεν έκανα ποτέ, βγάζω φωτογραφίες και βίντεο το πριν και μετά για παν ενδεχόμενο ενώ φροντίζω να καταγράφω όλες τις ελλείψεις και προβλήματα με μηνύματα εντός της πλατφόρμας.

 

[Smaragda53]

Ταλαιπωρηθηκατε λιγάκι ως γονείς, αλλά θα σας μείνουν οι αναμνήσεις. Τα μικρά *τερατα* βέβαια δε θα θυμούνται τίποτα σε λίγο καιρό, αλλά το ταξείδι έχει ηδη γράψει μέσα τους, οπότε κάνατε καλή δουλειά!!