Βουλγαρία Τέσσερις εποχές σε 12 μέρες

[poised]

Ταλαιπωρηθηκατε λιγάκι ως γονείς, αλλά θα σας μείνουν οι αναμνήσεις. Τα μικρά *τερατα* βέβαια δε θα θυμούνται τίποτα σε λίγο καιρό, αλλά το ταξείδι έχει ηδη γράψει μέσα τους, οπότε κάνατε καλή δουλειά!!

Δε ξέρω αν παρεξηγείται, αλλά δεν γκρινιάζω, επιλογή μας ήταν. Κάθε ταξίδι βοηθάει να σπρώξουμε τα όρια αντοχής περισσότερο ώστε στο επόμενο να μπορούμε να κάνουμε περισσότερα, φυσικά μαζί με το γεγονός ότι τα παιδιά μεγαλώνουν και αυτά στο ενδιάμεσο και είναι πιο εύκολο.

 

[ΚΑΤΤΣΕΒ]

Βιάζεται κανείς;

Δεν βιάζομαι αλλά μην ξεχαστείς σε παρακαλώ

 

[poised]

Βέλικο Τάρνοβο - Γκάμπροβο

Το αρχικό πλάνο έλεγε να μείνουμε στο Βέλικο Τάρνοβο, όμως δυσκολευόμασταν να βρούμε κατάλυμα με πάρκινγκ στα οικονομικά μας περιθώρια γιατί με 400 το βράδυ έβρισκες αλλά δε δίνουμε τόσα. Μετά την εμπειρία στη Βάρνα δεν είχαμε όρεξη για ρίσκα, ούτε να πάμε κάπου χωρίς πάρκινγκ και να ταλαιπωρηθούμε να μεταφέρουμε παιδιά και βαλίτσες.

Καταλύματα με πάρκινγκ και λογικές τιμές βγαίνανε αρκετά χιλιόμετρα εκτός, ένα από τα οποία ήταν στο Γκάμπροβο, που είναι αρκετά μακριά αλλά τη κατεύθυνση του οποίου είχα έτσι και αλλιώς στα υπόψη για ημερήσια την επομένη ημέρα οπότε θα μπορούσαμε να φτάσουμε εκεί την ίδια μέρα και να το πάρουμε πιο χαλαρά την επόμενη.

Βγαίνοντας από την Βάρνα έχει αυτοκινητόδρομο για το 1/3 της διαδρομής και όταν τελειώνει μπαίνεις σε κλασικό επαρχιακό με μία λωρίδα. Η διαδρομή ήταν κάπου τρεισήμισι ώρες, πολύ περισσότερο απ' ότι είχαμε κάνει μέχρι τότε, κανονικά χρειαζόταν στάση αλλά τα παιδιά είχαν ξυπνήσει νωρίς λόγω των προβλημάτων του σπιτιού οπότε τα κρατήσαμε ξύπνια στο καλό τμήμα της διαδρομής και ξεράθηκαν στο υπόλοιπο.

Φτάνοντας στο Βέλικο Τάρνοβο αποφασίσαμε να πάμε κατευθείαν για φαγητό παρόλο που θα ήταν νωρίτερα από την ώρα μας. Ναι μεν τουριστικό το μέρος, αλλά ήταν Κυριακή της Ανάστασης και δε ξέραμε τι θα βρίσκαμε, το πάρκινγκ μπορεί να ήταν πολύ δύσκολο, τουλάχιστον ας ξεκινάγαμε την αναζήτηση νωρίς. Έχοντας ήδη καεί από τις άλλες μέρες έβαλα την γυναίκα μου να βρει εστιατόριο εκτός κέντρου ώστε να έχουμε μία ελπίδα για πάρκινγκ. Και όντως βρήκε την καλύτερη επιλογή εκείνη τη μέρα αν και δεν το είχαμε καταλάβει ακόμα καθώς δεν είχαμε ακόμα συνειδητοποιήσει το επικλινές αλλά και την ρυμοτομία του μέρους, ούτε το πόσο τουριστικό ήταν ακόμα και αργία (ή ίσως χειρότερα λόγω αργίας; ).

Φτάσαμε λοιπόν σε ένα δρόμο με πολύ απότομη κλίση που στο τέλος ήταν αδιέξοδο. Βρήκαμε σχετικά αμέσως θέση χωρίς παρκόμετρο σε κάθετο από αυτόν δρόμο και περπατήσαμε 5 λεπτάκια μέχρι το εστιατόριο, το οποίο προέκυψε χαλαρό, κάποιας ελευθεριακής coop. Ενδιαφέρον μενού, καλές τιμές αλλά ταχύτητες σέρβις ικαρίας, δηλαδή αργά τα ζώα μου και "εν πειράζει".

Περιμέναμε δέκα λεπτά να έρθει η γεμάτη τατού σερβιτόρα να μας πει ότι μπορούμε να κάτσουμε, η μικρή δε κρατήθηκε, την έδειξε με το δάχτυλο και ανακοίνωσε με "δέος" ότι έχει ζωγραφίσει τα χέρια της και θα της φωνάζει η μαμά της. Μετά πήρε άλλο ένα δεκάλεπτο να μας φέρει το μενού και κάνα εικοσάλεπτο να έρθει πάλι να παραγγείλουμε και να δηλώσει ότι θα έπαιρνε κάπου 45' να φέρουν δύο πιάτα και μία σαλάτα γιατί είχε πέσει δουλειά. Κοίταξα γύρω και από τα 5 τραπέζια τα 3 ήταν γεμάτα, φαντάσου τι θα λέγανε μία ώρα μετά που ήταν γεμάτα και τα 5. Εμείς όμως είχαμε χρόνο και δε μας πείραζε, θα έρχονταν την ώρα που θα τρώγαμε κανονικά. Τα μικρά είχαν περισσότερη ενέργεια να παίξουν απ' ότι να φάνε λόγω της πολύωρης διαδρομής που είχαν κοιμηθεί και φορτίσει και έτσι τα πήρα να κάνουμε μία βόλτα για να μην ενοχλούν στα τραπέζια.

Εκείνη η μέρα ήταν φουλ ηλιόλουστη και καλοκαιρινή. Χωρίς να έχω ιδέα που είμαστε απλά αρχίσαμε να περπατάμε στα στενά με τις αναφοροκατηφόρες και κάποια στιγμή βγήκαμε σε ένα σημείο όπου... ουάου. Ήμασταν κοντά στο τέλος του πεζοδρόμου που κατέβαινε από το κέντρο και ξαφνικά είχαμε θέα το χωριό, το ποτάμι και το μνημείο. Είναι από αυτά που δε τα περιμένεις και εντυπωσιάζεσαι. Περπατήσαμε λίγο, ιδρώσαμε κάτω από τον ήλιο μέχρι που έφτασαν τα πρώτα και το πήραμε προς τα πίσω φτάνοντας ακριβώς την ώρα που έπρεπε. Το φαγητό μου παρεμπιπτόντως ήταν ένα από τα πιο ενδιαφέροντα που έφαγα στο ταξίδι, φακές με μπιφτέκι.

Στη συνέχεια πήγαμε όλοι μαζί πάλι την ίδια περίπου διαδρομή χωρίς να έχω πει κάτι στη γυναίκα μου να τη προϊδεάσω ώστε να έχει και αυτή την ίδια έκπληξη. Περπατήσαμε τον αρκετά ανηφορικό πεζόδρομο προς το κέντρο, όχι φυσικά χωρίς γκρίνιες για το πόσο κουραστικό ήταν, που μία υπόσχεση παγωτού στην κορυφή δούλεψε σαν το καρότο στο γάιδαρο. Περπατήσαμε, κουράσαμε τα παιδιά αρκετά και ενώ εγώ πρότεινα να πάμε και στο κάστρο με τα πόδια η γυναίκα μου είχε την άποψη ότι τα 500 μέτρα ως τη γέφυρα που είναι η είσοδος συν την επιστροφή ήταν πολλά και καλύτερα ήταν να επιστρέψουμε να πάρουμε το αμάξι (που θα ήταν κατηφόρα) και να το πάρουμε να παρκάρουμε κάπου πιο κοντά. Εγώ το φοβόμουν ότι δε θα ξαναβρούμε πάρκινγκ και θα χάναμε και τη θέση που βρήκαμε, τελικά επέμεινε και επιστρέψαμε.

Όντως πάρκινγκ κοντά στο κάστρο ούτε για δείγμα. Τα πρώτα ιδιωτικά πάρκινγκ κοντά εκτός από ακριβά είχαν ανηφόρα να επιστρέψεις και το δημόσιο πάρκινγκ ήταν τέρμα κάτω, δεν υπήρχε περίπτωση να ανεβαίναμε την ανηφόρα με τα παιδιά. Κάναμε κάποιους κύκλους και στο τέλος το έβαλα κάπου που έλεγε ότι απαγορεύεται γιατί ο δρόμος ήταν στενός, αλλά υπήρχαν και άλλα αυτοκίνητα με βουλγαρικές πινακίδες και αφού δεν εμποδίζαμε πήραμε το ρίσκο σκεπτόμενοι ότι η κλήση μάλλον θα είναι όσο το κόστος του ιδιωτικού πάρκινγκ χωρίς όμως την ανηφόρα. Το δεύτερο λάθος που κάναμε ήταν να πάρουμε το καροτσάκι μαζί, ήδη στις κροκάλες της γέφυρας για το κάστρο απλά δε πήγαινε και το αφήσαμε στην είσοδο.

Εντός του κάστρου περπατήσαμε λίγο στις ευθείες και ήταν προφανές ότι θα ήταν αδύνατο να φτάσουμε ως το τέρμα επάνω με τα παιδιά. Τους άφησα εκεί, το πήρα στα γρήγορα προς την κορυφή και μπορώ να πω μου βγήκε η γλώσσα δε του φαινόταν. Ενδιαφέρουσα η εκκλησία επάνω, φύσαγε και λίγο παγωμένο αεράκι το οποίο εναλλασσόταν μεταξύ ευχάριστης δροσιάς και θα τσιμπήσεις κρυολόγημα. Κατέβηκα να κρατήσω εγώ τα παιδιά να ανέβει η γυναίκα μου, τους βρήκα χαρούμενους στη σκιά να πίνουν πορτοκαλάδα από κάποιο αναψυκτήριο. Αποφάσισε ότι είχε κουραστεί ήδη και δεν ήθελε να ανέβει πιο πάνω οπότε φύγαμε.

Στην επιστροφή όταν ο μικρός είδε ότι παίρνω το καροτσάκι, προφανώς εξαντλημένος από το προηγούμενο περπάτημα, πήδηξε να ανέβει μόνος του όπως έκανε καιρό, μεγάλο παιδί πια, όμως έδωσε πολύ περισσότερη φόρα, το τούμπλαρε και έπεσε φαρδύς πλατύς προς τα πίσω με το κεφάλι. Ευτυχώς δε χτύπησε σοβαρά αν και τρόμαξε αρκετά. Ήταν ένα από τα ατυχήματα που γίνονται σε μισό δευτερόλεπτο και σκέφτεσαι τι θα μπορούσε να σε βρει από το πουθενά και το γλίτωσες.

Επιστρέψαμε στο αυτοκίνητο, δε βρήκαμε κλήση και αποφασίσαμε να πάμε στο μνημείο από τη πλάγια είσοδο, παρκάροντας στο ίδιο σημείο που είχαμε βρει και το πρωί. Μόνο που αυτή τη φορά δεν υπήρχε πάρκινγκ ούτε για δείγμα. Αρχίσαμε τα πέρα-δώθε, βρήκαμε με τα πολλά σχετικά μακριά. Μεγάλη η κατηφόρα να πας προς το μνημείο, πως θα την ανεβαίναμε μετά... Πάλι πήραμε το καροτσάκι που πάλι προέκυψε περιορισμένης χρήσης από ένα σημείο και μετά και έπρεπε να το παρατήσουμε. Κάναμε μία βόλτα, μικρότερη απ' όσο θα ήθελα αλλά πολύ μεγαλύτερη απ' όσο αντέχανε τα παιδιά και ειδικά μετά από τόσο περπάτημα. Η γυναίκα μου πήρε από κάποια πλανόδια ένα βραχιολάκι για την μικρή που φυσικά ξετρελάθηκε, το έδειχνε παντού και το έχασε πριν τελειώσει η μέρα.

Στην επιστροφή τους άφησα σε ένα καφέ στη βάση της ανηφόρας που είχε κούνιες και παιδότοπο, με σαφή συμφωνία πως όταν επέστρεφα θα φεύγανε είτε είχαν χορτάσει παιχνίδι είτε όχι. Ας θυσιαστεί πάλι ο πατέρας για την οικογένεια. Ξεθεώθηκα στην ανηφόρα, ιδρωμένος έφτασα, πήρα το αμάξι τους μάζεψα ενώ δεν είχαν παίξει εκτός από κάτι κούνιες γιατί ο παιδότοπος δεν είχε ανοίξει και ξεκινήσαμε προς Γκάμπροβο όσο είχε ακόμα φως γιατί ο δρόμος στη συνέχεια ανέβαινε βουνά.

Δε μπορώ να πω ότι χόρτασα το Βέλικο, θα ήθελα να μέναμε και βράδυ να το δούμε με φώτα, αλλά έτσι είναι τα ταξίδια, άλλη φορά.

Ο δρόμος τελικά ήταν πιο ζόρικος απ' ότι περίμενα, φυσικά τα παιδιά κοιμήθηκαν και καλύτερα για να μην είχαμε και άγχος για εμετούς στις στροφές.

Για το Γκάμπροβο είχα διαβάσει ότι είχε φήμη από τα παλιά χρόνια για τους τσιγκούνηδες και "ελαφρούς" κατοίκους του. Οι "άλλοι" βουλγαροι λέγανε πως στο Γκάμπροβο ήταν τόσο τσιγκούνηδες που είχαν κόψει τις ουρές από τις γάτες ώστε να μένει η πόρτα λιγότερο ανοιχτή το χειμώνα όταν τις βγάζουν έξω και να μη χαλάνε παραπάνω ξύλα στο τζάκι και οι χωρατατζήδες Γκαμπροβιώτες έκαναν τη κολοβή γάτα έμβλημα της πόλης για να τους δείξουν ότι δεν τους παίρνουν στα σοβαρά.

Η περιοχή γύρω από το διαμέρισμα που μέναμε έμοιαζε κλασική επαρχιακή σοβιετική. Κάποια όμορφα αλλά μεγάλα σε ηλικία και παρατημένα σπίτια, μερικά υπό κατάρρευση και κάποια που είχαν αντικατασταθεί από σοβιετικά άχρωμα μπλοκ. Ένα εστιατόριο κοντά στο σπίτι σε μία από αυτές τις βίλες ήταν κλειστό, η πόλη μας φάνηκε ψόφια και δεν φαινόταν πως έφταιγε η μέρα.

Μιας που είχαμε φτάσει σχετικά νωρίς πρότεινα να βγούμε για βόλτα μήπως βρούμε κάτι να φάμε, δεν άρεσε σε κανέναν άλλο η ιδέα. Όταν βγήκα για σουπερμάρκετ δεν είδα τίποτα ιδιαίτερο εκτός από ένα παλιό θέατρο στη κεντρική πλατεία αν και για όποιον δεν διαβάσει την ιστορία παρακάτω, δεν ήξερα εκείνη την ώρα ότι το ενδιαφέρον δεν είναι στο κέντρο της πόλης.

Είδαμε πάλι "πολιτισμό" στο σπίτι, σύγχρονα πράγματα που... δούλευαν, καφετιέρα, υλικά για μαγείρεμα, οπότε η γυναίκα μου προτίμησε να μαγειρέψει αντί να ψάχνουμε να παραγγείλουμε. Κάναμε μπανάκια, είδαν και τα παιδιά λίγα παιδικά και κοιμηθήκαμε.

 

[Smaragda53]

Δε ξέρω αν παρεξηγείται, αλλά δεν γκρινιάζω, επιλογή μας ήταν. Κάθε ταξίδι βοηθάει να σπρώξουμε τα όρια αντοχής περισσότερο ώστε στο επόμενο να μπορούμε να κάνουμε περισσότερα, φυσικά μαζί με το γεγονός ότι τα παιδιά μεγαλώνουν και αυτά στο ενδιάμεσο και είναι πιο εύκολο.

Συμφωνώ απόλυτα!

 

[poised]

Φωτογραφίες ένατης ημέρας

Ο επαρχιακός, σε καλή κατάσταση γενικά

Η πρώτη εικόνα του μέρους

Το καλό το πράγμα αργεί, εκεί όχι απαραίτητα γιατί είναι καλό αλλά γιατί απλά αργεί

Ξανά από τον πεζόδρομο ανεβαίνοντας

Στο κέντρο

Θέα από πάνω

Τριγυρνώντας μέσα και έξω από την πόλη να βρούμε πάρκινγκ

Η γέφυρα προς το κάστρο

Θέα από κάποια πολεμίστρα

Η κορυφή δε φαινόταν και πολύ ψηλά αλλά ήταν πολλά τα σκαλιά Άρη

Οι τοιχογραφίες στην σύγχρονη εκκλησία της κορυφής ήταν ενδιαφέρουσες

Η βίλα εστιατόριο στο Γκάμπροβο

Και το θέατρο

 

[Sassenach77]

φακές με μπιφτέκι.

Κάτι σαν τη Γερμανική φακή ένα πράγμα

 

[poised]

Κάτι σαν τη Γερμανική φακή ένα πράγμα

Δε το ξέρω αυτό, με λουκάνικο μόνο και ιιιισως και με κομμάτια μπέικον να έχω δοκιμάσει κάπου αν δεν το μπερδεύω με αυτό που είναι σαν από σιμιγδάλι και δε θυμάμαι το όνομα (πολέντα?)

 

[Sassenach77]

Δε το ξέρω αυτό, με λουκάνικο μόνο και ιιιισως και με κομμάτια μπέικον να έχω δοκιμάσει κάπου αν δεν το μπερδεύω με αυτό που είναι σαν από σιμιγδάλι και δε θυμάμαι το όνομα (πολέντα?)

Ναι, αυτό είναι η Γερμανική φακή, με το μπέικον και το λουκάνικο, δλδ "κρέας" με φακή. Χωρίς το μπέικον τη προτιμώ περισσότερο και όταν τη φτιάχνω βάζω και καλαμπόκι. Η πολέντα πως σου ήρθε; Είναι κάτι τελείως διαφορετικό.

 

[poised]

Η πολέντα πως σου ήρθε; Είναι κάτι τελείως διαφορετικό.

Την έχω φάει με καπνιστό μπέικον και έλεγα μήπως μπέρδευα τη φακή με αυτό.

 

[poised]

Εταρ, Καζανλάκ και Γκάμπροβο έκπληξη

Το πρωί η μέρα ήταν πάλι καλοκαιρινή. Ξεκινήσαμε για το εθνογραφικό μουσείο του Έταρ που το είχα σημειώσει στην αρχή του ταξιδιού αλλά δεν ήμουν και σίγουρος ότι θα πηγαίναμε αν ξεκινούσαμε από το Βέλικο Τάρνοβο, αλλά τώρα που ήμασταν δίπλα δεν υπήρχε δικαιολογία να μη το κάνουμε. Όταν φτάσαμε εκεί γινόταν ένας χαμός, το κανονικό πάρκινγκ ήταν γεμάτο και τα αυτοκίνητα πάρκαραν στις παρυφές του δρόμου αρκετά μετά. Αλλά το πραγματικό σοκ ήταν που υπήρχε τροχαία και φρόντιζε να παρκάρουν όλοι στη σωστή απόσταση για να μη χάνεται χώρος και χωρίς να βγαίνουν στο δρόμο. Μία τάξη, μία αλφαδιά, άντε πες στη τροχαία να έρθει να κάνει κάτι τέτοιο στην Ελλάδα, θα κάνουν νέο άντερο από τα γέλια.

Να το πω και αυτό με την ευκαιρία, χρόνια πριν στην Ελλάδα ένα βράδυ ένας εντελώς μεθυσμένος είχε πάρει σβάρνα κάμποσα παρκαρισμένα αυτοκίνητα καταλήγοντας να του έχει φύγει η μία ρόδα από το αμάξι από τη σύγκρουση και αυτός έχοντας βρεθεί κάθετα στο δρόμο χωρίς να έχει καταλάβει τίποτα σπινιάριζε μπρος πίσω να φύγει χτυπώντας μονίμως ένα ακόμα αμάξι. Πήρα το "100" και μου είπαν να πάρω τη τροχαία. Πήρα την τροχαία και η απάντηση ήταν "άμα δεν υπάρχει τραυματισμός δεν ερχόμαστε, να κρατήσετε την πινακίδα και να βάλετε χαρτάκι στα αμάξια που χτύπησε".
Ελλάδα 2-0 (δηλαδή φάγαμε δύο και βάλαμε μηδέν).

Βγάλαμε εισιτήριο και ξεκινήσαμε να βλέπουμε τα πρώτα εκθέματα, ένα μύλο θυμάμαι στην αρχή. Είχα υποτιμήσει το μέγεθος του χώρου γιατί δε φαινόταν πόσο μεγάλος είναι από την είσοδο. Πιο πέρα υπήρχαν πολλά παραδοσιακά σπίτια, σαν ένα μικρό χωριό, που την αίσθηση την έκαναν πιο έντονη τα μαγαζιά με παραδοσιακές τέχνες που υπήρχαν στο ισόγειο σε από πολλά από αυτά.

Νομίζαμε ότι βαριά σε μία ωρίτσα θα το είχαμε δει, αλλά άνετα πήρε δυόμιση με περπάτημα ίσως και χιλιόμετρου. Φτάνοντας στο τέλος υπήρχε μία μικρή παιδική χαρά και έξω από το χώρο ένα καφέ/εστιατόριο. Εννοείται ότι τα παιδιά θέλανε να παίξουνε, είπαμε μήπως καθόμασταν και εμείς για καφέ αλλά γινόταν χαμός από κόσμο λόγω της καλής μέρας και της αργίας. Το σκεφτήκαμε πάλι και είπαμε να φάμε εκεί τελικά, μη ψάχνουμε μετά. Ευτυχώς, διαλέξαμε να κάτσουμε μέσα, με τη σκέψη ότι ο ήλιος ήταν πολύ έντονος και όπως σωστά υποθέσαμε δεν θα ήταν ευχάριστος για πολύ ώρα. Για την ακρίβεια εκείνη τη μέρα πήραμε χρωματάκι. Μέσα ήταν άδειο όταν πήγαμε ενώ μετά δεν υπήρχε τραπέζι πουθενά, προλάβαμε να παραγγείλουμε πριν αρχίσουν να το γυρνάνε από καφέ σε φαγητό και να πήξει η κουζίνα.

Από εκεί, τι πιο σύνηθες που θα έλεγε ο Ευαγγελάτος, περπάτησα μόνος μου όλο τον δρόμο πίσω μέχρι το αμάξι και επέστρεψα να τους μαζέψω άνετους και ωραίους. Πήγαμε στο μοναστήρι Σοκόλσκι που ήταν σχετικά κοντά πιο πάνω στο βουνό. Πάλι στο πάρκινγκ του υπήρχε τροχαία να φροντίζει να παρκάρουν όλοι σωστά. Στα χωράφια έξω από το μοναστήρι κάποιοι κάνανε πικνίκ και είχε μία ακόμα παιδική χαρά, απίστευτη η Βουλγαρία σε αυτό. Εννοείται ότι τα παιδιά ήθελαν πάλι κούνιες.

Έμεινα εγώ αρχικά μαζί τους όσο πήγε η γυναίκα μου να δει μέσα και μετά αλλάξαμε. Το μοναστήρι είναι γνωστό για την όμορφη εκκλησία του και για μία σκαμμένη στο βράχο σκήτη (αν το λέω σωστά). Ε, η εκκλησία θα ήταν κλειστή για κάπου άλλα 45 λεπτά γιατί ήταν η ώρα μεσημεριανής ξεκούρασης για τους μοναχούς, ενώ η σκήτη ήταν γενικά κλειστή για το κοινό λόγω επικινδυνότητας. Είδα στα γρήγορα απ' έξω, επέστρεψα, πήραμε τα παιδιά και φύγαμε.

Στο πάρκινγκ είδα από μακριά τους τροχόμπατσους να κοιτάνε επίμονα μέσα στο αμάξι μου, ωνασουγαμήσ' σκέφτηκα νομίζοντας ότι είχα παρκάρει παράνομα χωρίς να το ξέρω (είχε κάνα κρούνο άραγε?), αλλά τελικά απλά ενδιαφέρονταν να δουν το μοντέλο του αυτοκινήτου από κοντά γιατί δεν κυκλοφορούσε πολύ στην Βουλγαρία, νομίζω μόλις ένα ακόμα είδαμε έξω από τη Βάρνα. Μόλις κατάλαβαν ότι ήμασταν εμείς οι κάτοχοι γύρισαν να φύγουν μάλλον με ντροπή, τους πρότεινα με νοήματα να μπουν να δουν από μέσα πως είναι, ντράπηκαν περισσότερο.

Από εκεί φύγαμε να πάμε προς Καζανλάκ (που γράφεται Καζανλούκ όμως) μέσα από μία μακρύτερη και πιο δύσκολη απ' ότι περίμενα διαδρομή στα βουνά αλλά με ωραίο δάσος. Η άνοιξη δεν το είχε πιάσει ακόμα ήταν με τα χειμερινά του χωρίς φύλλα, καλοκαίρι φαντάζομαι θα είναι πανέμορφο. Στις παρυφές της πόλης υπάρχει ένας επισκέψιμος θρακικός θολωτός τάφος, γενικά υπάρχουν πολλοί τάφοι και αρχαία εκείνης της εποχής στη περιοχή αλλά εμείς ένα θα κάναμε με τα παιδιά. Φτάσαμε στο πάρκο στο οποίο βρίσκεται ο χώρος του τάφου διαπιστώνοντας ότι είναι σε λόφο και είχε αρκετά σκαλάκια να ανέβεις. Ακούσαμε την αναμενόμενη γκρίνια αλλά είχαμε συνηθίσει. Φτάσαμε στο χώρο που ξεκίναγε με ένα προθάλαμο με κάποια αρχαία αντικείμενα και πληροφορίες. Αγόραζες εισιτήριο από την κυρία, η οποία πρέπει να ήταν 60 αλλά με ροζ φόρεμα, τούλια τύπου μπάρμπι, κραγιόν, μεικάπ, φτιαγμένα νύχια και μαλλιά, μέχρι και κοτσιδάκια που κρέμονταν κορδελίτσες είχε στα μαλλιά, θέαμα. Το εισιτήριο νομίζω ήταν 12 αλλά μας πήρε 10 χωρίς... απόδειξη, πήγαν υπέρ μπότοξ.

Περιμέναμε να έρθει η σειρά μας γιατί στο τάφο επιτρεπόταν μέχρι 4-5 άτομα τη φορά και είχε κόσμο, κυρίως ξένους, νομίζω περιμέναμε κάπου 20 λεπτά. Όσο περιμέναμε προσπαθούσα να κεντρίσω το ενδιαφέρον των παιδιών με τα αρχαία, σιγά τώρα, τι ενδιαφέρον να βρουν σε αυτή την ηλικία και κάπου εκεί όπως γυρνάγαμε διάβασα ότι ο τάφος που θα βλέπαμε ήταν... πιστό αντίγραφο. Πετυχεσιά. Ο πραγματικός τάφος ήταν λίγο πιο δίπλα σε ένα οίκημα που το είχαμε πάρει για παρατημένο ξωκλήσι και είχαν χτίσει αυτό για τους τουρίστες αλλά η είσοδος είσοδος.

Το Καζανλάκ είναι επίσης γνωστό για τα αρώματα και προϊόντα περιποίησης από τριαντάφυλλο. Η γυναίκα μου ήθελε να πάρει κάποια για δώρα να φέρει στο βιετνάμ, υπέθετα ότι θα βρίσκαμε μαγαζιά να πουλάνε τέτοια στο κέντρο, οπότε ξεκινήσαμε προς τα εκεί. Βρήκαμε μία θέση πάρκινγκ στην αρχή ενός πεζοδρόμου και περπατήσαμε το κέντρο. Η πόλη ήταν πολύ ήρεμη και όλα τα μαγαζιά κλειστά, άσε που δεν είδαμε και τίποτα για καλλυντικά. Στη κεντρική πλατεία δεν υπήρχε πρακτικά τίποτα ιδιαίτερο. Κάναμε ένα μικρό κύκλο τριγύρω από αυτή βλέποντας μάλλον φτωχές γειτονιές και επιστρέψαμε πίσω να κάτσουμε σε ένα καφέ. Κοίτα που θα πίναμε έναν καφέ σαν άνθρωποι. Καλά, ναι.

Παραγγείλαμε και κάτι χυμούς για τα παιδιά και εμένα με έπιασε μία τρομερή υπνηλία σε εκείνο το σημείο. Τα παιδιά μετά από λίγο βαριόντουσαν και κάνανε βλακείες, έπρεπε να τα συγκρατούμε, δε μπορώ να πω ότι ξεκουράστηκα ή ευχαριστήθηκα, βασικά μόνο αν τον έπαιρνα κανένα τεταρτάκι στη πολυθρόνα θα ήμουν ευχαριστημένος. Αποφασίσαμε να επιστρέψουμε και φυσικά έπρεπε να τα πάμε τουαλέτα πριν την αναχώρηση μη τρέχουμε στον δρόμο. Είπα στο μικρό να τον πάω πρώτο, ανασηκώθηκε να κατέβει από την καρέκλα, πάγωσε απότομα και λίγα δευτερόλεπτα μετά λέει αυτό που δε θες να ακούσεις: "ωχ, κατουρήθηκα"... Ω ρε φίλε. Εν τω μεταξύ δε κατουρήθηκε απλά, όλο τον Στρυμόνα έβγαλε. Τον σκουπίσαμε, τον αλλάξαμε, καθαρίσαμε και το μέρος γιατί τι φταίνε οι σερβιτόροι και πάνω που ήταν έτοιμος ανακοίνωσε πως ήθελε και κακά. Σηκωτό λοιπόν στις τουαλέτες στα γρήγορα γιατί δεν υπήρχε άλλη αλλαξιά για περίπτωση νέου ατυχήματος.

Φεύγοντας ακούσαμε από μακριά παραδοσιακή μουσική, είπαμε να πάμε προς τα εκεί να δούμε τι είναι και ανακαλύψαμε ότι μόλις ένα μαγαζί πιο δίπλα είχε παιδική χαρά. Αν το είχαμε δει και είχαμε πάει εκεί θα είχαμε περάσει καλύτερα, αλλά εκείνη την ώρα ήταν αργά, φεύγαμε. Φτάνοντας κοντά στη μουσική είδαμε πολύ κόσμο να χορεύει γύρω γύρω στη πλατεία, ωραίο θέαμα. Καθίσαμε λίγο να δούμε αλλά έπρεπε να φύγουμε πριν μας πιάσει βράδυ γιατί η επιστροφή από τα βουνά θα ήταν δύσκολη χωρίς φως.

Στο καφέ είχα βρει στο χάρτη ένα μουσείο αρωμάτων ή κάτι τέτοιο, είπα να περάσουμε από εκεί μήπως βρει η γυναίκα μου τα δώρα που ήθελε. Ήταν μέσα σε ένα μεγάλο σοβιετικό πάρκο, από το πάρκινγκ το κτήριο μας φάνηκε εντελώς κλειστό οπότε δε κατεβήκαμε.

Λίγο πριν αρχίσει η σοβαρή ανηφόρα στο βουνό είχα σταμπάρει μία ρωσικού τύπου εκκλησία που την είχα δει όταν κατεβαίναμε αλλά ήταν στην απέναντι πλευρά, τώρα που ήταν στη κατεύθυνσή ανόδου ήταν εύκολο να κάνουμε την παράκαμψη. Δε βγάλαμε τα παιδιά από το αμάξι για να μην αργήσουμε, την είδαμε ένας ένας εναλλάξ και καταδρομικά απ' έξω γιατί είχε κλείσει λόγω ώρας. Κρίμα γιατί φαινόταν όμορφη και από μέσα. Το τηλέφωνο το είχα αφήσει στο αμάξι γιατί τα παιδιά κάνανε βιντεοκλήση με τους παππούδες και έτσι δεν έβγαλα φωτογραφία.

Σε μικρή παράκαμψη από τον δρόμο στο βουνό υπάρχουν δύο αξιοθέατα, το ένα βουλγαρικό μνημείο και το άλλο κομουνιστικό μνημείο ματαιοδοξίας. Αν είχαμε χρόνο ήθελα να τα δω αλλά που. Μάλιστα σταμάτησα στο πάρκινγκ του βουλγαρικού μνημείου, ζύγισα αν αξίζει να ανέβω τρέχοντας τα πολλά σκαλοπάτια να φτάσω πάνω, όμως ο ήλιος είχε σχεδόν πέσει και αποφάσισα να το αφήσω (εντάξει, περισσότερο βαρέθηκα τη κούραση αλλά το ρίχνω στην ώρα). Το δεύτερο ήταν πιο μακριά, δε γινόταν να πάμε.

Φτάσαμε στο Γκάμπροβο νύχτα καθυστερημένοι. Είχαμε από πριν βρει ένα καλό εστιατόριο σε μια περιοχή εκτός κέντρου. Αποδείχθηκε κάτι σαν παλιά πόλη, υπήρχε και ποτάμι, όταν φτάσαμε στα μικρά στενά μείναμε λίγο έκπληκτοι, κοίτα ρε το Γκάμπροβο και δε του φαινόταν. Αφού δεν βρίσκαμε κανονικό πάρκιν πουθενά, πόνταρα στο ότι ήταν βράδυ δευτέρας του Πάσχα και πάρκαρα πάνω σε μία σχετικά αδιαμόρφωτη πλατεία που ήταν και άλλοι βούλγαροι παρκαρισμένοι. Πήγαμε στο εστιατόριο που ήταν σε ένα αρχοντόσπιτο εποχής, ανεβήκαμε τα απότομα σκαλάκια, θαυμάσαμε το χώρο και πήραμε... πούλο γιατί μας ανακοίνωσαν πως η κουζίνα είχε κλείσει. Πανικοβληθήκαμε ότι δε θα βρούμε φαγητό γιατί είναι μικρό μέρος και κλείνουν νωρίς, ποιος τα ακούει τα παιδιά και τελικά καταλήξαμε σε ένα, πως να το πεις τώρα, σαν αναψυκτήριο του '80 που προσπαθούσε να το παίξει κυριλέ. Χωρίς να έχει κανένα χαρακτήρα, με μάλλον κιτς γούστο, ουσιαστικά ήταν μπυραρία-πιτσαρία αλλά με χωριατοπεριφάνεια. Όμως το σημαντικό ήταν ότι σέρβιρε ακόμα. Για άλλη μία φορά παραγγειλαμε και πήγα τα παιδιά στην παιδική χαρά της πλατείας απ' έξω όσο περιμέναμε.

Είχαμε καθυστερήσει πολύ, έπρεπε να επιστρέψουμε να κάνουμε τα μπανάκια μας, να βάλουμε τα παιδιά για ύπνο και να μαζέψουμε γιατί το επόμενο πρωί ξεκινάγαμε την επιστροφή προς Ελλάδα και θα είχαμε αρκετά χιλιόμετρα.

Η περιοχή εκεί μας άρεσε, τα παιδιά είχαν προσαρμοστεί περισσότερο στο ταξίδι και ότι κάναμε τις τελευταίες δύο μέρες ήταν πιο αυθόρμητο, ένας καλός τρόπος να κλείσεις το ταξίδι που άνετα σήκωνε άλλες 2-3 μέρες εκεί, αλλά δεν υπήρχαν.

 

[poised]

Φωτογραφίες δέκατης ημέρας

Πάλι αεροπορικώς πήγε ο μικρός

Τα πρώτα οικήματα στο Έταρ σε ωραίο περιβάλλον και χωρίς να φαίνεται πόσο είχε μετά

Στην έναρξη του "χωριού"

Και είχε ακόμα

Κάτι περίεργο στο δρόμο έξω από το πάρκο

Πηγαίνοντας προς το μοναστήρι

Έξω από το μοναστήρι όταν τους είπα ότι μπορούν να πάνε στις κούνιες αντί να έρθουν μαζί

Περιμένει κανείς τέτοια ενδιαφέρουσα παιδική χαρά στο πουθενά; Μπράβο Βουλγαρία.

Η εκκλησία που ήταν κλειστή

Και η σκήτη που και ανοιχτή να ήταν δε ξέρω αν είχε νόημα

Στα χαμηλά του βουνού προς καζανλάκ είχε πιάσει άνοιξη

Αλλά όσο ανέβαινες δεν είχε φτάσει ακόμα

Θα σας αφήσουμε σήματα για το δρόμο για την ανδρομέδα γιατί τα ταμτιριρίμ καραδοκούν. Ο κερώς γαρ εγκίς. Το νου σας

- Πώς εμπνευστήκατε αυτό το θεσπέσιο έργο κύριε Μαέβιε Παχατουρίδη;
- Χτύπησα το κεφάλι μου στο ντουλάπι της κουζίνας και είδα αστράκια

Ο χορός γύρω γύρω από την πλατεία, γνώριμο θέαμα για Βαλκάνιους

Το βουνό της επιστροφής

Η εκκλησία που δεν έχω φωτός (βάζω μια από το ίντερνετ)

Το μνημείο στο οποίο δεν ανέβηκα

Και το κομμουνιστικό που δεν προλαβαίναμε με τίποτα (φωτός από Wikipedia)

Από τη μια πλευρά νυχτώνει

Και από την άλλη μέρα ακόμα, βουνά...

Κοίτα που έχει και καρναβάλι το Γκάμπροβο, νομίζω το ζηλεύουν γι αυτό λένε ότι λένε

Στη παλιά πόλη πριν πανικοβληθούμε ότι δε θα βρούμε φαγητό

 

[poised]

Σαντάνσκι και πάλι

Από το Γκάμπροβο προς Σόφια υπάρχει δρόμος χωρίς τα στροφιλίκια που εχει ο δρόμος προς Βέλικο Τάρνοβο και νομίζω χιλιομετρικά και χρονικά είναι συντομότερα από το να ξεκινάγαμε από εκεί. Γενικά η επιλογή του Γκάμπροβου μας είχε βγει, ναι μεν δεν είδαμε το Βέλικο βράδυ αλλά είχαμε περάσει πολύ ωραία στα πέριξ του Γκαμπρόβου.

Όμως τώρα είχαμε χιλιόμετρα μπροστά. Στη Σόφια βρήκαμε ένα μαγειρείο κοντά στην εθνική, τελικά προέκυψε ένα που εξυπηρετούσε τους εργαζόμενους της βιομηχανικής περιοχής και λόγω αυτού είχε εξαιρετικό φαγητό, καλές τιμές και ευτυχώς και καφέ ώστε να μη χρειαζόμαστε να κάνουμε άλλη στάση. Το μόνο δύσκολο ήταν ότι δεν είχε πάρκινγκ και έπρεπε να παρκάρουμε σε ένα μικρό δρόμο που πέρναγαν συνεχώς τεράστιες νταλίκες με κίνδυνο για τα παιδιά που τα κρατάγαμε από το χέρι και το πέτο μη γίνει καμία. Δεν είχε παιδική χαρά, όμως είχε κάτι ίσως και καλύτερο, γλυκό μετά το φαγητό, οπότε πάλι φτιάχτηκε η μέρα των παιδιών.

Φτάσαμε νωρίτερα απ' ότι περιμέναμε στο Σαντάσκι και χωρίς πολύ γκρίνια. Βρήκαμε το διαμέρισμα, το είχε μία οικογένεια, αντί για αγγλικά μας μίλησαν σε σπαστά ελληνικά. Αλλά η μεγαλύτερη ένδειξη ότι δουλεύουν πολλούς έλληνες δεν ήταν ότι ξέρανε τη γλώσσα αλλά ότι μου έδειξαν στο ντουλάπι που ήταν ο φραπές και το μαλακιστήρι η φραπεδιέρα να τον χτυπήσεις. Ένιωσα εθνικά υπερήφανος για τον πολιτισμό που εξάγουμε.

Το διαμέρισμα ήταν δίπλα σε ένα νηπιαγωγείο, δε ξέρω πόσες φορές εξηγήσαμε ξανά και ξανά στα παιδιά ότι δε μπορούσαν να πάνε στη παιδική χαρά του γιατί ήταν κλειδωμένη. Λες και δεν κάνανε 12 φορές τη μέρα κούνιες παντού τις προηγούμενες μέρες.

Αφού είχαμε χρόνο κάναμε τα μπανάκια μας προκαταβολικά ώστε να μη το έχουμε για το βράδυ και όταν ήρθε η ώρα για φαγητό είπαμε να αποφύγουμε το κέντρο και τα πιθανά προβλήματα πάρκινγκ οπότε διαλέξαμε ένα εστιατόριο στο τέλος της πόλης. Όταν φτάσαμε εκεί το εστιατόριο ήταν άδειο καθώς ήμασταν σχετικά νωρίς. Όταν κοίταζα για το εστιατόριο είχα δει ότι κάνα τέταρτο παραπέρα στις παρυφές του βουνού υπήρχε κάτι σαν δημοτικό πάρκο με ζωάκια, είχα δει κάτι λαγουδάκια που φαίνονταν ελεύθερα.

Γενικά σε ζωολογικούς δε πάμε, αλλά αυτό δε φαινόταν έτσι οπότε αφού είχαμε χρόνο και ήταν στη γενική κατεύθυνση είπαμε γιατί όχι. Το άφησα για έκπληξη για τα παιδιά αλλά περισσότερη έκπληξη για εμάς ήταν ότι εκτός από λαγουδάκια είχε λάμα και καγκουρό και μάλιστα ένα άσπρο με μωρό. Νόμιζα πως ήταν αλμπίνο αλλά τελικά υπάρχουν άσπρα καγκουρό και είναι πολύ σπάνια. Τώρα από που και ως που βρέθηκε καγκουρό στο Σαντάνσκι... παγκοσμιοποίηση.

Καθυστερήσαμε λίγο περισσότερο απ' όσο υπολογίζαμε, μας έπιασε νύχτα (και κρύο γιατί κατέβαζε ψύχρα και υγρασία το βουνό) αλλά σιγά, βιαζόμασταν; Επιστρέψαμε στο εστιατόριο άνετοι για να δούμε ότι γινόταν... χαμός. Ούτε πάρκινγκ δε βρίσκαμε. Καθίσαμε τελικά, η σερβιτόρα δεν ήξερε αγγλικά και τελικά παραγγείλαμε στα ελληνικά. Εννοείται ότι για άλλη μία φορά υπήρχε παιδική χαρά στη περιοχή και πήγα τα παιδιά όσο περιμέναμε το φαγητό.