Βουλγαρία Τέσσερις εποχές σε 12 μέρες

[poised]

Φωτογραφίες ενδέκατης ημέρας

Ο ηλεκτρολογικός διακόπτης έξω από το σπίτι που μέναμε. Πάντα όταν βλέπω τέτοια φαντάζομαι πως τα κατεβάζεις και κάποιος σε κάποια καρέκλα παθαίνει ηλεκτροσόκ

Κομμουνιστική κιτς τέχνη

Τεράστιες καταιγίδες μπροστά, ευτυχώς μας έπιασε η βροχή στον αυτοκινητόδρομο

Το εστιατόριο καλύτερο των προσδοκιών για το μέρος

Και τα ότι να ναι ζωάκια στο Σαντάνσκι

 

[poised]

Επιστροφή

Δυσκολευτήκαμε να βρούμε φούρνο το πρωί να πάρουμε κάτι για το δρόμο, δε θέλαμε να μπούμε στο κέντρο και σε δύο συνοικιακά που πήγαμε πρακτικά δεν υπήρχε τίποτα, άραγε ξεπούλησαν πολύ πρωί ή βγάζουν πιο μετά;

Φουλάραμε βενζίνη με βουλγάρικη τιμή για τελευταία φορά και ξεκινήσαμε. Σύντομα περνάγαμε τα σύνορα και η αγαπημένη μας χώρα μας καλωσόρισε με τα πρώτα διόδια για έναν δρόμο με άθλιο οδόστρωμα ως τις Σέρρες, ενώ αργότερα έξω από την Θεσσαλονίκη ήταν χειρότερα.

Μάλλον δεν θέλαμε να τελειώσει ακόμα το road trip και είπαμε να κάνουμε παράκαμψη ως την Βέροια που δεν την είχα δει ποτέ. Θυμάμαι προ πολλών ετών να μου λένε για την πρώτη πόλη στην Ελλάδα που σέβεται τον πεζό, να διαβάζω ότι φτιάχνανε ποδηλατοδρόμους όταν το ποδήλατο θεωρούταν ούτε λίγο ούτε πολύ αξεσουάρ επίδειξης για χιπστεράδες.

Συνηθισμένος από την Βουλγαρία, έβαλα στο gps μια παιδική χαρά και θα βρίσκαμε και εστιατόριο μετά.

Μπήκαμε λοιπόν στο γνωστό αστικό χάλι σχεδόν όλων των πόλεων στην Ελλάδα. Άτακτη δόμηση, παρκαρισμένα παντού παράνομα, αλλά μισά στο δρόμο μισά στο πεζοδρόμιο αφήνοντας οριακό χώρο να περάσεις με αποκορύφωμα κάτι έργα ανακατασκευής οδοστρώματος που είχαν κλείσει εντελώς μια γειτονιά χωρίς καμία σήμανση μέχρι να φτάσεις εκεί και μας ανάγκασαν να κάνουμε όπισθεν πολλά μέτρα ενώ κάτι μηχανάκια που έρχονταν παράνομα ανάποδα στη ροή και τα είχαμε μπλοκάρει έδειχναν την δυσφορία τους.

Βρήκα μια ψησταριά εκτός κέντρου πόλης, να φύγουμε από το δράμα που ζούσαμε. Μάλλον σε κάποια εργατική γειτονιά πέσαμε, κυριολεκτικά μόνο σουβλάκι, λουκάνικο και σαλάτα είχε από φαγητό, οι περισσότεροι πελάτες πίνανε μπύρες ξεροσφύρι και μας κοίταγαν σαν εξωγήινους, άσε που μας έπιαναν και κουβέντα έχοντας και άποψη, καφενείο του χωριού η φάση, εμένα μου αρέσουν αυτά.

Πριν φύγουμε άφησα τη γυναίκα μου να βάλει τα παιδιά στο αμάξι και πήγα με τα πόδια σε ένα συνοικιακό καφέ εκεί κοντά μην μπλέκουμε με πάρκιν πάλι.

Για καφετέρια του φαινόταν από μακριά αλλά με το που έφτασα και αυτό βάιμπς καφενείου είχε. Μπήκα και ταράχτηκαν κάτι κύριοι σε ένα τραπέζι, ο ένας πολύ απότομα μου είπε "τι θέλεις", του είπα καφέ, φάνηκε να ανακουφίζεται και φώναξε σε μια κυρία άκομψα "ροξάνα (ή κάτι τέτοιο) φτιάχτου καφέ". Είχε την τσαντούλα της αγκαλιά, μάλλον ήταν έτοιμη να φύγει, της ζήτησα συγνώμη γιατί δε το ήξερα ότι είχαν κλείσει. "Δε πειράζει αγόρι μου" είπε με ξένη προφορά η κυρία και έδειχνε να το εννοεί.

Όσο περίμενα έβγαλα στη ζούλα αυτή τη φώτο, ίσως παίζανε κάτι παράνομο που μάλλον εξηγούσε τη ταραχή του κυρίου νωρίτερα.

Αργότερα πιο νότια θα κάναμε άλλη μια στάση, αυτή τη φορά μόνο για τα παιδιά σε παιδική χαρά. Ο καιρός είχε γυρίσει σε χειμωνιάτικο με αέρα αλλά τα παιδιά δε τα ένοιαζε.

Όταν φτάσαμε σπίτι και είδαν τα παιχνίδια τους ήταν σαν να είναι καινούρια, ξέχασαν τα πάντα και απορροφήθηκαν σε αυτά.

 

[McElk]

Έκανες ένα πολύ περιεκτικό ταξίδι στη γείτονα χώρα.
Εγώ όλα αυτά τα έχω δει όχι σε 12 μέρες αλλά σε … 12 χρόνια σε ισάριθμα ταξίδια (βέβαια διήμερα- τριήμερα). Φαντάζομαι τα παιδιά θα το ευχαριστήθηκαν.

Γεγονός είναι ότι δυστυχώς μας έχουν ξεπεράσει σε πολλά. Τεχνικά θέματα, τάξη, καθαριότητα δημοσίων χώρων ακόμη και οργάνωση τουλάχιστον στα τουριστικά μέρη.

 

[poised]

Φαντάζομαι τα παιδιά θα το ευχαριστήθηκαν.

Όπως ήταν αναμενόμενο ούτε που θυμούνται, άλλωστε έχουν δει τόσα πολλά που έχουν μπερδευτεί τι είναι τι, δε ξεχωρίζουν την πόλη από την χώρα, πηγαίνουμε κάπου που είναι εκτός πόλης και το μόνο που ρωτάνε είναι τι γλώσσα μιλάνε εδώ.

Εσωτερικό ανέκδοτο, κάποια στιγμή είχαμε πάει για ένα βράδυ σε ένα ξενοδοχείο στην πόλη που μένουμε, απλά για να είμαστε κοντά σε μια εκδήλωση που θα έκλειναν όλοι οι δρόμοι και φυσικά για να κάνουμε κάτι διαφορετικό. Πήραμε ταξί από το σπίτι και φτάσαμε εκεί ας πούμε 20 λεπτά μετά.

Πήγαμε στη ρεσεψιόν, μιλάει η γυναίκα μου και στρίβει η μικρή έκπληκτη σε εμένα "μπαμπά και σε αυτή τη χώρα μιλάνε βιετναμέζικα!".

 

[poised]

Σε περίπτωση που δεν ήταν προφανές:

 

[gkalla]

Εξαιρετική ιστορία και γραφή!!! Μπράβο για μια ακόμη φορά.
Μόνο ο τίτλος της ιστορίας έπρεπε να είναι διαφορετικός.
Ίσως κάτι σε στυλ: "367 παιδικές χαρές στην επικράτεια της Βουλγαρίας"

 

[evaT]

Δεν έχει plot twist αυτή η ιστορία ε;
Μας κακόμαθες

 

[poised]

Εξαιρετική ιστορία κια γραφή!!! Μπράβο για μια ακόμη φορά.
Μόνο ο τίτλος της ιστορίας έπρεπε να είναι διαφορετικός.
Ίσως κάτι σε στυλ: "367 παιδικές χαρές στην επικράτεια της Βουλγαρίας"

Να σου πω δεν είχα συνειδητοποιήσει και εγώ πόσες ήταν μέχρι που το έγραψα. Η μόνη χώρα στα Βαλκάνια που την ξεπερνά (ίσως οριακά όχι σε ποσότητα αλλά σίγουρα σε ποιότητα) είναι η Ρουμανία. Μιλάμε επίπεδο πληρωμένου παιδότοπου σε δημόσιο χώρο. Και μακράν η χειρότερη σε αυτό το θέμα η Ιταλία, χειρότερη και από την Αλβανία.

Τώρα να μου έλεγε κάποιος πρίν δέκα χρόνια ότι θα έκανα σύγκριση χωρών με κριτήριο τις παιδικές χαρές θα τον κορόιδευα, αλλά να που εδώ είμαστε.

Δεν έχει plot twist αυτή η ιστορία ε;
Μας κακόμαθες

Πότε ήταν το sequel καλύτερο από την αρχική ταινία;

 

[Sassenach77]

Η μόνη χώρα στα Βαλκάνια που την ξεπερνά (ίσως οριακά όχι σε ποσότητα αλλά σίγουρα σε ποιότητα) είναι η Ρουμανία.

Να λοιπόν που είναι μία καλή ευκαιρία να γράψεις για τη Ρουμανία. Κάνω εικόνα τις περιγραφές που θα δώσεις σε κάποια μέρη και γελάω τρελά!

Φτάσαμε νωρίτερα απ' ότι περιμέναμε στο Σαντάσκι και χωρίς πολύ γκρίνια. Βρήκαμε το διαμέρισμα, το είχε μία οικογένεια, αντί για αγγλικά μας μίλησαν σε σπαστά ελληνικά. Αλλά η μεγαλύτερη ένδειξη ότι δουλεύουν πολλούς έλληνες δεν ήταν ότι ξέρανε τη γλώσσα αλλά ότι μου έδειξαν στο ντουλάπι που ήταν ο φραπές και το μαλακιστήρι η φραπεδιέρα να τον χτυπήσεις. Ένιωσα εθνικά υπερήφανος για τον πολιτισμό που εξάγουμε.

Το Σαντάσκι μαζί με το Πετρίτσι (Άνω Πετρίτσι) είναι η κύρια έδρα πολλών εταιρειών που έχουν Έλληνες στη Βουλγαρία.

 

[poised]

Να λοιπόν που είναι μία καλή ευκαιρία να γράψεις για τη Ρουμανία. Κάνω εικόνα τις περιγραφές που θα δώσεις σε κάποια μέρη και γελάω τρελά!

Σόρυ αλλά δε βλέπω να παίζει άλλη ιστορία στο μέλλον, είναι μεγάλο σκότωμα η συγγραφή και δεν τη βρίσκω και τόσο.

 

[panpan]

Σόρυ αλλά δε βλέπω να παίζει άλλη ιστορία στο μέλλον, είναι μεγάλο σκότωμα η συγγραφή και δεν τη βρίσκω και τόσο.

Θα κάνουμε απεργία πείνας μέχρι να αλλάξεις γνώμη.

 

[poised]

Θα κάνουμε απεργία πείνας μέχρι να αλλάξεις γνώμη.

Αν πακετάρετε ότι δε τρώτε λόγω της απεργίας πείνας και το στείλετε προς τα μένα ίσως βοηθήσει