Αργεντινή Βραζιλία Ταξίδι στις πατρίδες του Πελέ και του Μαραντόνα ... χάρις στο Travelstories

[pepakos]

Για πολλούς ανθρώπους ένα από τα πρώτα πράγματα που τους έρχονται στο μυαλό όταν ακούν την λέξη Ρίο ντε Τζανέιρο, είναι το άγαλμα του Χριστού Λυτρωτή.
Ανεξαρτήτως θρησκευτικών πεποιθήσεων αποτελεί ένα αξιοθαύμαστο αξιοθέατο και σύμβολο της πόλης που κανένας επισκέπτης δεν μπορεί να παραλείψει.

Στέκεται με απλωμένα τα χέρια σαν να καλωσορίζει τον κόσμο, σε ύψος 710 μέτρων. Έχει ύψος 32 μέτρα, ζυγίζει 1.000 τόνους και μάλιστα είναι εγκατεστημένο με τρόπο ώστε να ατενίζει την πόλη του Ρίο. Το έργο εγκαινιάστηκε το 1931.

Ο πιο εύκολος τρόπος για να ανέβει κάποιος εκεί πάνω, είναι να πάει με uber μέχρι στον σιδηροδρομικό σταθμό Cosme Velho και ύστερα να φτάσει στην κορυφή με το διάσημο τραινάκι.
Υπάρχει επίσης και η επιλογή του hiking, και η επιλογή του τουριστικού λεωφορείου.
Μάλιστα όταν φτάσαμε στον σταθμό του τραίνου μας προσέγγισαν πολλοί "τουριστικοί οδηγοί" προκειμένου να μας πείσουν πως τα εισιτήρια για το τραίνο είχαν εξαντληθεί και πως ο μοναδικός τρόπος να ανέβουμε στο άγαλμα ήταν με λεωφορείο.
Προσοχή! Κάτι τέτοιο δεν ισχύει.

Κόψαμε κανονικά τα εισιτήρια μας μέσα στον σταθμό και μετά από λίγη αναμονή επιβιβαστήκαμε στο βαγόνι μας.
Κόστος εισιτηρίου: περίπου στα 22€/άτομο πηγαινέλα.

Όμορφη διαδρομή μέσα από πράσινο.

Η θέα από εκεί ψηλά συναρπαστική. Από την μία ο ατλαντικός ωκεανός και η πόλη που απλώνεται μπροστά σου, και από την άλλη τα ψηλά βουνά και η ζούγκλα του Ρίο ντε Τζανέιρο.

Ο κόσμος όπως φυσιολογικά φαντάζεστε ήταν υπεράριθμος, ο ένας πάνω στον άλλον για μια φωτογραφία .. Αλλά λογικό αφού μιλάμε για το νο.1 τουριστικό αξιοθέατο στο Ρίο..

Βγάλαμε τις φωτογραφίες μας και αφού θαυμάσαμε την υπέροχη πόλη του Ρίο από ψηλά, πήραμε το τραινάκι για την επιστροφή.

Επόμενη στάση Ipanema.
Αυτή τη φορά όχι στην παραλία αλλά από πίσω στην γειτονιά της Ipanema.
Ίσως η πιο όμορφη περιοχή στο Ρίο ντε Τζανέιρο, μαζί με τη Λεμπλόν.
Όμορφα διαμερίσματα, πολύ πράσινο, ωραία μαγαζιά, εστιατόρια, καταστήματα και ο κόσμος πιο κυριλέ από την υπόλοιπη πόλη.
Γενικά περάσαμε πολύ από τον χρόνο μας κάνοντας βόλτες στις γειτονιές αυτές.

Στάση για ένα σάντουιτς και καφέ στον υπέροχο φούρνο Padaria Ipanema.
Google Maps

Ο περισσότερος κόσμος γυρνούσε από την παραλία με τα μαγιό.

Προς το απόγευμα κατευθυνθήκαμε λίγο βόρεια προς τη λίμνη Lagoa Rodrigo de Freitas.
Υπέροχο μέρος για βόλτα, περπάτημα, τζόκινγκ.

Το βράδυ μας το περάσαμε στη Λεμπλόν και συγκεκριμένα στο Clan BBQ, το οποίο μας το σύστησαν κάποιοι Έλληνες που πετύχαμε στο Ρίο.
Ωραία ατμόσφαιρα, πολύ καλοβαλμένος κόσμος, και καταπληκτικό burger. Τιμές λογικότατες για το μέρος και την ποιότητα. Πήγαμε και δεύτερη φορά.

Η περιοχή γύρω από το Clan είναι γεμάτη από εστιατόρια και bars και είναι ασφαλέστατη για βόλτα μέχρι αργά το βράδυ.

 

[pepakos]

Η επόμενη μέρα στο Ρίο θα ήταν εντελώς χαλαρή, μιας και το προηγούμενο βράδυ πάρθηκαν πολύ σοβαρές αποφάσεις..

Όπως ανέφερα και στην εισαγωγή της ιστορίας μου το αρχικό πλάνο ήταν να κάτσουμε 5 νύχτες στο Ρίο και κατόπιν να πάμε Ίλια Γκράντε (1 νύχτα) και Παρατί (1 νύχτα).
Το πλάνο άλλαξε.. Γιατί?
Η πρώτη μας μέρα ήταν αναγνωριστική. Λίγο οι παραλίες, λίγο το Μαρακανά, πήραμε μια γεύση.
Από την δεύτερη μέρα όμως τα vibes της πόλης άρχισαν να χτυπάνε μέσα μας όλο και δυνατότερα,
αρχίσαμε να απολαμβάνουμε όλο και περισσότερο το μέρος και άθελα μας αρχίσαμε να μετράμε αντίστροφα σκεπτόμενοι την αναχώρησή μας.
Δεδομένου ότι θέλαμε να ξεκουραστούμε και όχι να τρέχουμε από δω και από εκεί, δεδομένου ότι παραλίες και νησιά δεν μας λείπουν στην Ελλάδα, και δεδομένου οτι Ρίο ντε Τζανέιρο δεν πρόκειται να ξαναπάμε σύντομα, πήραμε την απόφαση να ακυρώσουμε το Ιλια Γκραντε και το Παρατί και να παραμείνουμε στο Ρίο.
Δεν θέλαμε να γυρίσουμε στην Αθήνα πιο κουρασμένοι απ' ότι φύγαμε όντας με τις βαλίτσες στο χέρι κάθε μέρα τις τελευταίες μας μέρες.

Σωστό ή λάθος δεν υπάρχει απάντηση, υποκειμενικό εντελώς.
Για εμάς αποδείχτηκε σωστή απόφαση. Ευτυχώς τις μεταφορές δεν τις είχαμε πληρώσει ακόμη και τα χρήματα που μας είχαν δεσμεύσει για τα δυο καταλύματά μας εκεί , μας επιστράφηκαν πίσω.


Με παραπάνω υπόψη το πρόγραμμα μας αναπόφευκτα θα κυλούσε ακόμη πιο ξεκούραστα και έτσι την ημέρα μας αποφασίσαμε να την περάσουμε εξ ολοκλήρου στην Ιπανέμα από το πρωί ως το βράδυ.
Ταυτόχρονα κάναμε και έρευνα για κάποιο tour σε φαβέλα, τόσο σε τοπικά πρακτορεία όσο και online.

Φάγαμε λοιπόν το πρωινό μας με ηρεμία, και πήραμε το πατίνι μας με κατεύθυνση -κατ' εμέ - την ομορφότερη γειτονιά του Ρίο.
Επειδή ίσως χρειαζόμασταν κάποια μετρητά δοκιμάσαμε να κάνουμε ανάληψη από την revolut
από το κατάστημα της τράπεζας Bradesco που ήταν πίσω από το ξενοδοχείο μας.
Προς ευχαρίστησή μας , βγάλαμε μετρητά χωρίς καμία χρέωση ή προμήθεια, με χρήση revolut.

Όχι οτι χρειάστηκαν βέβαια καθώς στο Ρίο ντε Τζανέιρο μέχρι και ο τελευταίος πλανόδιος πωλητής στην παραλία έχει POS...

Για άλλη μια φορά η παραλία έσφυζε από ζωή. Τι ωραίο πράγμα μέσα στον Μάρτιο να είσαι στη θάλασσα με 30 βαθμούς θερμοκρασία.
Αξία ανεκτίμητη! Πόσο μάλλον όταν ακούγαμε πως στην Αθήνα είχε κρύο.

Η σύντροφος ξετρελάθηκε με τα άπειρα καταστήματα Havaianas ε και προφανώς κάναμε και τα σχετικά μας ψώνια.
Οι τιμές πολύ χαμηλότερες σε σχέση με την Ευρώπη προφανώς, και τα σχέδια αμέτρητα..

Μην τα πολυλογώ αγοράσαμε σαγιονάρες για όλη την οικογένεια για τα επόμενα χρόνια ..
Εκτός από τα αναρίθμητα καταστήματα Havaianas, εξίσου διάσημα είναι και τα καταστήματα Farm Rio. Γνωστά και στην ευρωπαϊκή αγορά αλλά οι τιμές στην Ευρώπη είναι στην κυριολεξία 3 φορές πάνω από ότι στην Βραζιλία.

Απέναντι ακριβώς από το κεντρικό κατάστημα Havaianas στην Ιπανέμα υπάρχει ένα κομψότατο εστιατόριο - το ViaSete - στο οποίο κάναμε ένα διάλειμμα από τα ψώνια μας απολαμβάνοντας ένα από τα ωραιότερα ριζότα που έχω φάει ποτέ, με ντομάτα, βασιλικό και μπουράτα. Απλό, λιτό και απέριττο! Μα συνάμα πεντανόστιμο!
Google Maps

Στο μεταξύ όσο καθόμασταν κλείσαμε και την εκδρομή στην φαβέλα για την επόμενη μέρα.
Αναλυτικές πληροφορίες θα γράψω κατόπιν.

Το απόγευμα το περάσαμε στην παραλία χαζεύοντας τα πανέμορφα χρώματα του ουρανού καθώς έδυε ο ήλιος , αλλά και τους αμέτρητους αγώνες footvolley που διεξάγονται καθημερινά.

Ο ήλιος τον Μάρτιο δυστυχώς δύει σχετικά νωρίς, περίπου στις 6 το απόγευμα, σε αντίθεση με το δικό μας ελληνικό καλοκαίρι που στις 6 το απόγευμα ακόμη ο ήλιος είναι ψηλά.

Το βράδυ κάτσαμε για φαγητό στη γνωστή αλυσίδα Boteco Belmonte και συγκεκριμένα στο κατάστημα της Ipanema που για μένα είναι το ωραιότερο.
Google Maps

Ωραία ατμόσφαιρα, αν και μαζεύει πολύ κόσμο, η αναμονή είναι μικρή και δεν χρειάζεται κράτηση.
Αξίζει να παραγγείλεις μια μπύρα και ίσως κάποιο κυρίως, και κατόπιν περνούν συνέχεια σερβιτόροι με δίσκους με ορεκτικά που αν σου αρέσει κάτι το κρατάς.

Άλλη μια μέρα στο Ρίο έφτασε στο τέλος της.
Η επόμενη μέρα θα περιλάμβανε εκδρομή στην φαβέλα Ροσίνια και ήδη η ανυπομονησία είχε βαρέσει κόκκινο.

 

[pepakos]

Λίγα λόγια για τις φαβέλες στο Ρίο ντε Τζανέιρο.. ή αλλιώς παραγκουπόλεις όπως θα μπορούσε να αποδοθεί ο όρος φαβέλα.
Στο Ρίο υπάρχουν περίπου 1000 φαβέλες, οι περισσότερες εκ’ των οποίων βρίσκονται στους λόφους και τα βουνά που το περιβάλουν.

Σε γενικές γραμμές, στις φαβέλες κυριαρχεί ο νόμος των ναρκωτικών, των καλάσνικοφ και της φτώχειας.
Παρόλα αυτά στις περισσότερες φαβέλες υπάρχουν χώροι για βασική υγειονομική περίθαλψη (μικρά κέντρα υγείας) και σχεδόν σε όλα τα σπίτια υπάρχει ηλεκτρικό ρεύμα.

Νομίζω οι τρείς πιο επισκέψιμες φαβέλες στο Ρίο είναι στον νότο και θα έλεγα πως είναι η Ροσίνια, η Βιντιγκάλ και η Σάντα Μάρτα.
Τουλάχιστον για αυτές τις τρεις φαβέλες είναι εύκολο να βρεις κάποιο guided tour.

Η μεγαλύτερη φαβέλα (τόσο της πόλης όσο και ολόκληρης της χώρας) είναι η Ροσίνια με περίπου 200.000 κατοίκους. Οι ντόπιοι την προφέρουν Χοσίνα, παρά το γεγονός ότι γράφεται διαφορετικά.

Είναι η πιο διάσημη και ταυτόχρονα θα έλεγα και η πιο ασφαλής επιλογή για επίσκεψη μιας και οργανώνονται καθημερινά δεκάδες tours.
Εμείς διαλέξαμε το παρακάτω μέσω του get your guide στα 31€ / άτομο, και μάλιστα το κλείσαμε μια μέρα πριν.
https://www.getyourguide.com/el-gr/rio-de-janeiro-l9/rio-favela-walking-tour-t67596/

Το ραντεβού μας ήταν στις 10:30 στον σταθμό του μετρό Sao Conrado, στην ουσία στο κατώτερο μέρος της φαβέλας.

Εκεί συναντήσαμε τον οδηγό μας τον Daniel - ντόπιος, μεγαλωμένος στην Ροσίνια. Μιλούσε άπταιστα αγγλικά και γενικά ήταν αρκετά καλός.
Μας είπε δυο λόγια για την φαβέλα, μας συστήθηκε, και μας καθησύχασε πως τα πράγματα θα ήταν πολύ safe , θα νιώθαμε πιο ασφαλείς απ' ότι στην πόλη.

Στις φαβέλες γενικά σύμφωνα με όσα μας είπε, έχουν τους δικούς τους κώδικες. Σέβονται πολύ τις γυναίκες, τα μικρά παιδιά και δεν κλέβουν.
Τώρα στην πραγματικότητα τι ισχύει μόνο αυτοί το ξέρουν.

Αφού μας τα είπε όλα αυτά ανεβήκαμε σε μηχανές - ταξί, ο καθένας μας σε διαφορετική, και ανεβήκαμε στη φαβέλα.
Το tour όλο από εκεί και πέρα θα ήταν με τα πόδια, έως ότου να κατέβουμε πάλι με τα πόδια στον σταθμό του metro.

Εκτός του Daniel υπήρχε ακόμη ένα άτομο που μας συνόδευε και στην ουσία ήταν πίσω μας να μας "φυλάει". Δεν μπορώ να πω πως νιώσαμε φόβο σε κανένα σημείο της ξενάγησης. Τα παιδιά ήταν πλήρως εξοικειωμένα με τον χώρο και το περιβάλλον.

Σε πολλούς δρόμους απαγορευόταν να κρατάμε κινητο, να φωτογραφίζουμε ακόμη και να φοράμε γυαλιά ηλίου ή καπέλο καθώς φοβούνται πιθανή βιντεοσκόπηση με μικροκάμερες κλπ.
Πράγματι σε αυτούς τους δρόμους στέκονταν άνθρωποι με όπλα οι οποίοι προφανώς φυλάνε ναρκωτικά και ούτω καθεξής.
Σε άλλους δρόμους πιο κεντρικούς επιτρεπόταν να τραβάμε βίντεο/φωτογραφίες κανονικά.
Η φαβέλα έχει τα πάντα μέσα, αγορές, καταστήματα, bar, σχολεία, κέντρο υγείας.

Δεν παρακολουθήσαμε κάποιο show με capoeira ή κάποιο ματσάκι ποδοσφαίρου όπως ίσως συμπεριλαμβάνονται σε άλλα tours. Ανεβήκαμε σε μια ταράτσα για πανοραμική θέα της φαβέλας, φωτογραφίες και προαιρετικά το γνωστό video με drone με την πολυθρόνα που σαρώνει στο instagram για όποιον ήθελε .. extra κόστος περίπου 25€ / άτομο για το drone.

Πολύ όμορφο σημείο για φωτογραφίες.

Ανάμεικτα συναισθήματα βλέποντας όλες αυτές τις κοινωνικές ανισότητες και το γεγονός πως κάποιοι άνθρωποι είναι αναγκασμένοι να ζουν υπό αυτές τις συνθήκες και κάποιοι άλλοι όχι.
Από την μία ενθουσιασμός και αδρεναλίνη στα ύψη γνωρίζοντας κάτι εντελώς διαφορετικό και ασυνήθιστο για τα δυτικά δεδομένα, και από την άλλη στενοχώρια βλέποντας ανθρώπους να ζουν σε παραγκόσπιτα, μέσα στη βρωμιά και στη φτώχεια.

Στενά δρομάκια ως επί το πλείστον, πολλά χρώματα παρόλα αυτά και ωραία graffiti.
Οι εικόνες με τα χιλιάδες καλώδια να αιωρούνται νομίζω είναι από τις πιο χαρακτηριστικές.

Όλο το tour διήρκησε δυο ώρες, μέχρι που καταλήξαμε με τα πόδια πάλι στον σταθμό του μετρό.

Χρήματα δεν μας ζήτησαν πουθενά εκτός του σπιτιού του οποίου μπήκαμε για να ανεβούμε στην ταράτσα, αλλά το ποσό ήταν εξαιρετικά χαμηλό - 5 real - 1€ δηλαδή.
Τα παιδιά στο τέλος του tour μας είπαν αν θέλαμε να τους αφήσουμε κάποιο tip αλλά πολύ διακριτικά και ευγενικά και χωρίς καμία πίεση.

Αν ήταν τουριστικό όλο αυτό? Ναι σαφώς.
Η Ροσίνια είναι η πιο τουριστικοποιημένη φαβέλα στο Ρίο αλλά είναι ταυτόχρονα και η πιο μεγάλη. Οπότε το βρίσκω λογικό.
Αν αξίζει? Ναι σίγουρα!
Αν φοβηθήκαμε? Καθόλου!
Ωστόσο αν είχα παραπάνω μέρες θα πήγαινα σε ακόμη μια φαβέλα για να συγκρίνω.
Ενδεχομένως Σάντα Μάρτα.

Φεύγοντας από την φαβέλα μπήκαμε στο μετρό με στάση την Κοπακαμπάνα.
Σε όλη την διαδρομή συζητούσαμε τι είχαμε μόλις δει. Σκηνές από ταινίες και σειράς είχαν μόλις ζωντανέψει μπροστά μας..

Σε άλλα νέα, ο ήλιος έκαιγε σήμερα και η ζέστη τώρα στην καρδιά του μεσημεριού ήταν δυνατή.
Το πλάνο ήταν να κάνουμε μια βουτιά στην παραλία μπροστά μας και νωρίς το απόγευμα να πάμε sugarloaf mountain.
Αφού λοιπόν βγήκαμε από το μετρό - στάση Siqueira Campos / Copacabana, κατευθυνθήκαμε προς το ξενοδοχείο μας για να φορέσουμε τα μαγιό μας γρήγορα γρήγορα.

Δεν πήραμε τίποτα μαζί μας παρά μόνο δυο πετσέτες από το ξενοδοχείο και πήγαμε απέναντι στην παραλία για μια σύντομη βουτιά.
Το νερό παγωμένο.. αλλά δεν μασήσαμε. Το πρώτο μπάνιο για το 2026 ήταν γεγονός.
Και μάλιστα Μάρτη μήνα .. Πρωτοφανές.
Δεν κάτσαμε πολύ μιας και θέλαμε να πάμε sugarloaf για ηλιοβασίλεμα.

Έτσι γυρίσαμε στο δωμάτιο μας, μπανιαριστήκαμε και ντυθήκαμε για να φύγουμε. Καλέσαμε uber και στην διαδρομή μπαίνω από το κινητό να κλείσω εισιτήρια ... E προφανώς για το time slot που θέλαμε είχαν εξαντληθεί τα εισιτήρια. Μα πώς το άφησα για τελευταία στιγμή αναρωτιέμαι .. ?

Τέλος πάντων φτάνοντας εκεί οι ουρές ακόμη και για όσους είχαν εισιτήριο ήταν τεράστιες.
Προφανώς δεν είχαμε ελπίδα να ανεβούμε εκείνο το απόγευμα, τουλάχιστον κλείσαμε εισιτήρια για το επόμενο απόγευμα για να πάμε πιο προετοιμασμένοι.

Σκεφτόμασταν τι να κάνουμε τώρα εκεί, να πάρουμε ένα uber να γυρίσουμε πίσω Κοπακαμπάνα ή να πάμε κάπου αλλού.
Κοιτάζοντας τον χάρτη είδα πως η παραλία του Botafogo ήταν πολύ κοντά και λέω τι ωραία ιδέα για απογευματινή βόλτα. Παρόλα αυτά οι δρόμοι εκείνη την στιγμή ήταν πήχτρα στην κίνηση και έτσι η καλύτερη λύση για να φτάσουμε ως εκεί ήταν με πατίνι. Κανένα θέμα ήμασταν εξοικειωμένοι πλέον κάθε μέρα.

Πολύ ωραίο μέρος για βόλτα το Μποταφόγκο. Όμορφος κλειστός κόλπος με πολλά σκάφη αρόδου και και όμορφη θέα του Sugarloaf mountain απέναντι.

Να που τελικά η απροσεξία μας με τα εισιτήρια μας βγήκε σε καλό.

Λίγο πριν δύσει ο ήλιος φύγαμε από το όμορφο Μποταφόγκο και πήγαμε με uber στο Aproador.
Βρήκαμε ένα πολύ ωραίο τραπεζάκι πάνω στην παραλία στο ARP bar και παρέα με μια μπύρα απολαύσαμε ένα από τα ωραιότερα ηλιοβασιλέματα ever.
Instagram

Αφού έδυσε ο ήλιος περπατήσαμε προς τα πίσω όλη την Κοπακαμπάνα η οποία άρχιζε να γεμίζει από κόσμο ξανά. Είχαμε βρει στο ίντερνετ ένα εστιατόριο με κρεατικά το Churrascaria Palace, οι κριτικές του ήταν καλές και μιας και θέλαμε να δοκιμάσουμε και ένα τέτοιου είδους εστιατόριο είπαμε να του δώσουμε μια ευκαιρία.

Είναι πίσω ακριβώς από το Copacabana palace το ξενοδοχείο.

Το concept είναι πληρώνεις ένα ποσό ανά άτομο - περίπου στα 45$ , και έχει μπουφέ με ορεκτικά και συνοδευτικά και συνεχώς περνάνε από το τραπέζι σου κοπές με κρέατα.
Ποτά και αναψυκτικά είναι εκτός.
Πολλές κοπές όμως , και συνεχώς! Δεν μένεις νηστικός, αυτό είναι σίγουρο.
Παρόλα αυτά δεν ήταν όλες οι κοπές νόστιμες και ούτε το ψήσιμο ήταν στα γούστα μας - παρά ήταν rare.
Θεωρώ όμως αξίζει μια επίσκεψη σαν εμπειρία αν είστε κρεατοφάγοι όμως μην πέσετε με τα μούτρα στον μπουφέ γιατί το κρέας είναι πολύ που έρχεται κατόπιν.
Εμείς σκάσαμε στο φαγητό , σε σημείο να μην θέλουμε να ξαναδούμε κρέας για πολλές μέρες (λέμε τώρα). Κάτι αντίστοιχο στο Ρίο και εξίσου γνωστό είναι και τα Fogo de Chão.

Φεύγοντας από εκεί μιλούσαμε με έναν ντόπιο και μας πρότεινε να πάμε Lapa - μια πιο κεντρική περιοχή του Ριο που μαζεύει κόσμο το βράδυ για ποτό και samba. H αλήθεια είναι πώς στην γειτονιά της Lapa είχαμε σκοπό να πάμε το επόμενο πρωί αλλά μας η έψησε η ιδέα και για ποτό.
Καλέσαμε uber και πήγαμε στο Bar Carioca da Gema που μας πρότειναν.
Δυστυχώς ήταν κλειστό εκείνο το βράδυ. Μπήκαμε στο διπλανό μαγαζί το Boteco da Garrafa που είχε live μουσική εκείνο το βράδυ αλλά όπου να ναι θα τελείωνε το live, συνεπώς δεν έβαζαν άλλον κόσμο μέσα.
Κάναμε μια σύντομη βόλτα στην γύρω περιοχή που ήταν γεμάτη από bar και clubs και γενικά ενδείκνυται για νυχτερινή ζωή, παρόλα αυτά δεν ταίριαζε στα δικά μας γούστα θα έλεγα.
Καλέσαμε uber και γυρίσαμε πίσω Copacabana.
Πήραμε από μια Caipirinha με μάνγκο στο χέρι για μόλις 2,5€ / ένα από τον αγαπημένο μας Jany drinks - Instagram - και περπατήσαμε στην παραλία χαζεύοντας τον κόσμο. Το συγκεκριμένο μαγαζάκι το κάναμε στέκι για τις υπόλοιπες νύχτες μας..

Πολύ γεμάτη μέρα η σημερινή ομολογώ.