Αργεντινή Βραζιλία Ταξίδι στις πατρίδες του Πελέ και του Μαραντόνα ... χάρις στο Travelstories

[pepakos]

Rio de Janeiro: Part 2


Για πολλούς ανθρώπους ένα από τα πρώτα πράγματα που τους έρχονται στο μυαλό όταν ακούν την λέξη Ρίο ντε Τζανέιρο, είναι το άγαλμα του Χριστού Λυτρωτή.
Ανεξαρτήτως θρησκευτικών πεποιθήσεων αποτελεί ένα αξιοθαύμαστο αξιοθέατο και σύμβολο της πόλης που κανένας επισκέπτης δεν μπορεί να παραλείψει.

Στέκεται με απλωμένα τα χέρια σαν να καλωσορίζει τον κόσμο, σε ύψος 710 μέτρων. Έχει ύψος 32 μέτρα, ζυγίζει 1.000 τόνους και μάλιστα είναι εγκατεστημένο με τρόπο ώστε να ατενίζει την πόλη του Ρίο. Το έργο εγκαινιάστηκε το 1931.

Ο πιο εύκολος τρόπος για να ανέβει κάποιος εκεί πάνω, είναι να πάει με uber μέχρι στον σιδηροδρομικό σταθμό Cosme Velho και ύστερα να φτάσει στην κορυφή με το διάσημο τραινάκι.
Υπάρχει επίσης και η επιλογή του hiking, και η επιλογή του τουριστικού λεωφορείου.
Μάλιστα όταν φτάσαμε στον σταθμό του τραίνου μας προσέγγισαν πολλοί "τουριστικοί οδηγοί" προκειμένου να μας πείσουν πως τα εισιτήρια για το τραίνο είχαν εξαντληθεί και πως ο μοναδικός τρόπος να ανέβουμε στο άγαλμα ήταν με λεωφορείο.
Προσοχή! Κάτι τέτοιο δεν ισχύει.

Κόψαμε κανονικά τα εισιτήρια μας μέσα στον σταθμό και μετά από λίγη αναμονή επιβιβαστήκαμε στο βαγόνι μας.
Κόστος εισιτηρίου: περίπου στα 22€/άτομο πηγαινέλα.

Όμορφη διαδρομή μέσα από πράσινο.

Η θέα από εκεί ψηλά συναρπαστική. Από την μία ο ατλαντικός ωκεανός και η πόλη που απλώνεται μπροστά σου, και από την άλλη τα ψηλά βουνά και η ζούγκλα του Ρίο ντε Τζανέιρο.

Ο κόσμος όπως φυσιολογικά φαντάζεστε ήταν υπεράριθμος, ο ένας πάνω στον άλλον για μια φωτογραφία .. Αλλά λογικό αφού μιλάμε για το νο.1 τουριστικό αξιοθέατο στο Ρίο..

Βγάλαμε τις φωτογραφίες μας και αφού θαυμάσαμε την υπέροχη πόλη του Ρίο από ψηλά, πήραμε το τραινάκι για την επιστροφή.

Επόμενη στάση Ipanema.
Αυτή τη φορά όχι στην παραλία αλλά από πίσω στην γειτονιά της Ipanema.
Ίσως η πιο όμορφη περιοχή στο Ρίο ντε Τζανέιρο, μαζί με τη Λεμπλόν.
Όμορφα διαμερίσματα, πολύ πράσινο, ωραία μαγαζιά, εστιατόρια, καταστήματα και ο κόσμος πιο κυριλέ από την υπόλοιπη πόλη.
Γενικά περάσαμε πολύ από τον χρόνο μας κάνοντας βόλτες στις γειτονιές αυτές.

Στάση για ένα σάντουιτς και καφέ στον υπέροχο φούρνο Padaria Ipanema.
Google Maps

Ο περισσότερος κόσμος γυρνούσε από την παραλία με τα μαγιό.

Προς το απόγευμα κατευθυνθήκαμε λίγο βόρεια προς τη λίμνη Lagoa Rodrigo de Freitas.
Υπέροχο μέρος για βόλτα, περπάτημα, τζόκινγκ.

Το βράδυ μας το περάσαμε στη Λεμπλόν και συγκεκριμένα στο Clan BBQ, το οποίο μας το σύστησαν κάποιοι Έλληνες που πετύχαμε στο Ρίο.
Ωραία ατμόσφαιρα, πολύ καλοβαλμένος κόσμος, και καταπληκτικό burger. Τιμές λογικότατες για το μέρος και την ποιότητα. Πήγαμε και δεύτερη φορά.

Η περιοχή γύρω από το Clan είναι γεμάτη από εστιατόρια και bars και είναι ασφαλέστατη για βόλτα μέχρι αργά το βράδυ.

 

[pepakos]

Rio de Janeiro: Part 3


Η επόμενη μέρα στο Ρίο θα ήταν εντελώς χαλαρή, μιας και το προηγούμενο βράδυ πάρθηκαν πολύ σοβαρές αποφάσεις..

Όπως ανέφερα και στην εισαγωγή της ιστορίας μου το αρχικό πλάνο ήταν να κάτσουμε 5 νύχτες στο Ρίο και κατόπιν να πάμε Ίλια Γκράντε (1 νύχτα) και Παρατί (1 νύχτα).
Το πλάνο άλλαξε.. Γιατί?
Η πρώτη μας μέρα ήταν αναγνωριστική. Λίγο οι παραλίες, λίγο το Μαρακανά, πήραμε μια γεύση.
Από την δεύτερη μέρα όμως τα vibes της πόλης άρχισαν να χτυπάνε μέσα μας όλο και δυνατότερα,
αρχίσαμε να απολαμβάνουμε όλο και περισσότερο το μέρος και άθελα μας αρχίσαμε να μετράμε αντίστροφα σκεπτόμενοι την αναχώρησή μας.
Δεδομένου ότι θέλαμε να ξεκουραστούμε και όχι να τρέχουμε από δω και από εκεί, δεδομένου ότι παραλίες και νησιά δεν μας λείπουν στην Ελλάδα, και δεδομένου οτι Ρίο ντε Τζανέιρο δεν πρόκειται να ξαναπάμε σύντομα, πήραμε την απόφαση να ακυρώσουμε το Ιλια Γκραντε και το Παρατί και να παραμείνουμε στο Ρίο.
Δεν θέλαμε να γυρίσουμε στην Αθήνα πιο κουρασμένοι απ' ότι φύγαμε όντας με τις βαλίτσες στο χέρι κάθε μέρα τις τελευταίες μας μέρες.

Σωστό ή λάθος δεν υπάρχει απάντηση, υποκειμενικό εντελώς.
Για εμάς αποδείχτηκε σωστή απόφαση. Ευτυχώς τις μεταφορές δεν τις είχαμε πληρώσει ακόμη και τα χρήματα που μας είχαν δεσμεύσει για τα δυο καταλύματά μας εκεί , μας επιστράφηκαν πίσω.


Με παραπάνω υπόψη το πρόγραμμα μας αναπόφευκτα θα κυλούσε ακόμη πιο ξεκούραστα και έτσι την ημέρα μας αποφασίσαμε να την περάσουμε εξ ολοκλήρου στην Ιπανέμα από το πρωί ως το βράδυ.
Ταυτόχρονα κάναμε και έρευνα για κάποιο tour σε φαβέλα, τόσο σε τοπικά πρακτορεία όσο και online.

Φάγαμε λοιπόν το πρωινό μας με ηρεμία, και πήραμε το πατίνι μας με κατεύθυνση -κατ' εμέ - την ομορφότερη γειτονιά του Ρίο.
Επειδή ίσως χρειαζόμασταν κάποια μετρητά δοκιμάσαμε να κάνουμε ανάληψη από την revolut
από το κατάστημα της τράπεζας Bradesco που ήταν πίσω από το ξενοδοχείο μας.
Προς ευχαρίστησή μας , βγάλαμε μετρητά χωρίς καμία χρέωση ή προμήθεια, με χρήση revolut.

Όχι οτι χρειάστηκαν βέβαια καθώς στο Ρίο ντε Τζανέιρο μέχρι και ο τελευταίος πλανόδιος πωλητής στην παραλία έχει POS...

Για άλλη μια φορά η παραλία έσφυζε από ζωή. Τι ωραίο πράγμα μέσα στον Μάρτιο να είσαι στη θάλασσα με 30 βαθμούς θερμοκρασία.
Αξία ανεκτίμητη! Πόσο μάλλον όταν ακούγαμε πως στην Αθήνα είχε κρύο.

Η σύντροφος ξετρελάθηκε με τα άπειρα καταστήματα Havaianas ε και προφανώς κάναμε και τα σχετικά μας ψώνια.
Οι τιμές πολύ χαμηλότερες σε σχέση με την Ευρώπη προφανώς, και τα σχέδια αμέτρητα..

Μην τα πολυλογώ αγοράσαμε σαγιονάρες για όλη την οικογένεια για τα επόμενα χρόνια ..
Εκτός από τα αναρίθμητα καταστήματα Havaianas, εξίσου διάσημα είναι και τα καταστήματα Farm Rio. Γνωστά και στην ευρωπαϊκή αγορά αλλά οι τιμές στην Ευρώπη είναι στην κυριολεξία 3 φορές πάνω από ότι στην Βραζιλία.

Απέναντι ακριβώς από το κεντρικό κατάστημα Havaianas στην Ιπανέμα υπάρχει ένα κομψότατο εστιατόριο - το ViaSete - στο οποίο κάναμε ένα διάλειμμα από τα ψώνια μας απολαμβάνοντας ένα από τα ωραιότερα ριζότα που έχω φάει ποτέ, με ντομάτα, βασιλικό και μπουράτα. Απλό, λιτό και απέριττο! Μα συνάμα πεντανόστιμο!
Google Maps

Στο μεταξύ όσο καθόμασταν κλείσαμε και την εκδρομή στην φαβέλα για την επόμενη μέρα.
Αναλυτικές πληροφορίες θα γράψω κατόπιν.

Το απόγευμα το περάσαμε στην παραλία χαζεύοντας τα πανέμορφα χρώματα του ουρανού καθώς έδυε ο ήλιος , αλλά και τους αμέτρητους αγώνες footvolley που διεξάγονται καθημερινά.

Ο ήλιος τον Μάρτιο δυστυχώς δύει σχετικά νωρίς, περίπου στις 6 το απόγευμα, σε αντίθεση με το δικό μας ελληνικό καλοκαίρι που στις 6 το απόγευμα ακόμη ο ήλιος είναι ψηλά.

Το βράδυ κάτσαμε για φαγητό στη γνωστή αλυσίδα Boteco Belmonte και συγκεκριμένα στο κατάστημα της Ipanema που για μένα είναι το ωραιότερο.
Google Maps

Ωραία ατμόσφαιρα, αν και μαζεύει πολύ κόσμο, η αναμονή είναι μικρή και δεν χρειάζεται κράτηση.
Αξίζει να παραγγείλεις μια μπύρα και ίσως κάποιο κυρίως, και κατόπιν περνούν συνέχεια σερβιτόροι με δίσκους με ορεκτικά που αν σου αρέσει κάτι το κρατάς.

Άλλη μια μέρα στο Ρίο έφτασε στο τέλος της.
Η επόμενη μέρα θα περιλάμβανε εκδρομή στην φαβέλα Ροσίνια και ήδη η ανυπομονησία είχε βαρέσει κόκκινο.

 

[pepakos]

Rio de Janeiro: Part 4

Λίγα λόγια για τις φαβέλες στο Ρίο ντε Τζανέιρο.. ή αλλιώς παραγκουπόλεις όπως θα μπορούσε να αποδοθεί ο όρος φαβέλα.
Στο Ρίο υπάρχουν περίπου 1000 φαβέλες, οι περισσότερες εκ’ των οποίων βρίσκονται στους λόφους και τα βουνά που το περιβάλουν.

Σε γενικές γραμμές, στις φαβέλες κυριαρχεί ο νόμος των ναρκωτικών, των καλάσνικοφ και της φτώχειας.
Παρόλα αυτά στις περισσότερες φαβέλες υπάρχουν χώροι για βασική υγειονομική περίθαλψη (μικρά κέντρα υγείας) και σχεδόν σε όλα τα σπίτια υπάρχει ηλεκτρικό ρεύμα.

Νομίζω οι τρείς πιο επισκέψιμες φαβέλες στο Ρίο είναι στον νότο και θα έλεγα πως είναι η Ροσίνια, η Βιντιγκάλ και η Σάντα Μάρτα.
Τουλάχιστον για αυτές τις τρεις φαβέλες είναι εύκολο να βρεις κάποιο guided tour.

Η μεγαλύτερη φαβέλα (τόσο της πόλης όσο και ολόκληρης της χώρας) είναι η Ροσίνια με περίπου 200.000 κατοίκους. Οι ντόπιοι την προφέρουν Χοσίνα, παρά το γεγονός ότι γράφεται διαφορετικά.

Είναι η πιο διάσημη και ταυτόχρονα θα έλεγα και η πιο ασφαλής επιλογή για επίσκεψη μιας και οργανώνονται καθημερινά δεκάδες tours.
Εμείς διαλέξαμε το παρακάτω μέσω του get your guide στα 31€ / άτομο, και μάλιστα το κλείσαμε μια μέρα πριν.
https://www.getyourguide.com/el-gr/rio-de-janeiro-l9/rio-favela-walking-tour-t67596/

Το ραντεβού μας ήταν στις 10:30 στον σταθμό του μετρό Sao Conrado, στην ουσία στο κατώτερο μέρος της φαβέλας.

Εκεί συναντήσαμε τον οδηγό μας τον Daniel - ντόπιος, μεγαλωμένος στην Ροσίνια. Μιλούσε άπταιστα αγγλικά και γενικά ήταν αρκετά καλός.
Μας είπε δυο λόγια για την φαβέλα, μας συστήθηκε, και μας καθησύχασε πως τα πράγματα θα ήταν πολύ safe , θα νιώθαμε πιο ασφαλείς απ' ότι στην πόλη.

Στις φαβέλες γενικά σύμφωνα με όσα μας είπε, έχουν τους δικούς τους κώδικες. Σέβονται πολύ τις γυναίκες, τα μικρά παιδιά και δεν κλέβουν.
Τώρα στην πραγματικότητα τι ισχύει μόνο αυτοί το ξέρουν.

Αφού μας τα είπε όλα αυτά ανεβήκαμε σε μηχανές - ταξί, ο καθένας μας σε διαφορετική, και ανεβήκαμε στη φαβέλα.
Το tour όλο από εκεί και πέρα θα ήταν με τα πόδια, έως ότου να κατέβουμε πάλι με τα πόδια στον σταθμό του metro.

Εκτός του Daniel υπήρχε ακόμη ένα άτομο που μας συνόδευε και στην ουσία ήταν πίσω μας να μας "φυλάει". Δεν μπορώ να πω πως νιώσαμε φόβο σε κανένα σημείο της ξενάγησης. Τα παιδιά ήταν πλήρως εξοικειωμένα με τον χώρο και το περιβάλλον.

Σε πολλούς δρόμους απαγορευόταν να κρατάμε κινητο, να φωτογραφίζουμε ακόμη και να φοράμε γυαλιά ηλίου ή καπέλο καθώς φοβούνται πιθανή βιντεοσκόπηση με μικροκάμερες κλπ.
Πράγματι σε αυτούς τους δρόμους στέκονταν άνθρωποι με όπλα οι οποίοι προφανώς φυλάνε ναρκωτικά και ούτω καθεξής.
Σε άλλους δρόμους πιο κεντρικούς επιτρεπόταν να τραβάμε βίντεο/φωτογραφίες κανονικά.
Η φαβέλα έχει τα πάντα μέσα, αγορές, καταστήματα, bar, σχολεία, κέντρο υγείας.

Δεν παρακολουθήσαμε κάποιο show με capoeira ή κάποιο ματσάκι ποδοσφαίρου όπως ίσως συμπεριλαμβάνονται σε άλλα tours. Ανεβήκαμε σε μια ταράτσα για πανοραμική θέα της φαβέλας, φωτογραφίες και προαιρετικά το γνωστό video με drone με την πολυθρόνα που σαρώνει στο instagram για όποιον ήθελε .. extra κόστος περίπου 25€ / άτομο για το drone.

Πολύ όμορφο σημείο για φωτογραφίες.

Ανάμεικτα συναισθήματα βλέποντας όλες αυτές τις κοινωνικές ανισότητες και το γεγονός πως κάποιοι άνθρωποι είναι αναγκασμένοι να ζουν υπό αυτές τις συνθήκες και κάποιοι άλλοι όχι.
Από την μία ενθουσιασμός και αδρεναλίνη στα ύψη γνωρίζοντας κάτι εντελώς διαφορετικό και ασυνήθιστο για τα δυτικά δεδομένα, και από την άλλη στενοχώρια βλέποντας ανθρώπους να ζουν σε παραγκόσπιτα, μέσα στη βρωμιά και στη φτώχεια.

Στενά δρομάκια ως επί το πλείστον, πολλά χρώματα παρόλα αυτά και ωραία graffiti.
Οι εικόνες με τα χιλιάδες καλώδια να αιωρούνται νομίζω είναι από τις πιο χαρακτηριστικές.

Όλο το tour διήρκησε δυο ώρες, μέχρι που καταλήξαμε με τα πόδια πάλι στον σταθμό του μετρό.

Χρήματα δεν μας ζήτησαν πουθενά εκτός του σπιτιού του οποίου μπήκαμε για να ανεβούμε στην ταράτσα, αλλά το ποσό ήταν εξαιρετικά χαμηλό - 5 real - 1€ δηλαδή.
Τα παιδιά στο τέλος του tour μας είπαν αν θέλαμε να τους αφήσουμε κάποιο tip αλλά πολύ διακριτικά και ευγενικά και χωρίς καμία πίεση.

Αν ήταν τουριστικό όλο αυτό? Ναι σαφώς.
Η Ροσίνια είναι η πιο τουριστικοποιημένη φαβέλα στο Ρίο αλλά είναι ταυτόχρονα και η πιο μεγάλη. Οπότε το βρίσκω λογικό.
Αν αξίζει? Ναι σίγουρα!
Αν φοβηθήκαμε? Καθόλου!
Ωστόσο αν είχα παραπάνω μέρες θα πήγαινα σε ακόμη μια φαβέλα για να συγκρίνω.
Ενδεχομένως Σάντα Μάρτα.

Φεύγοντας από την φαβέλα μπήκαμε στο μετρό με στάση την Κοπακαμπάνα.
Σε όλη την διαδρομή συζητούσαμε τι είχαμε μόλις δει. Σκηνές από ταινίες και σειράς είχαν μόλις ζωντανέψει μπροστά μας..

Σε άλλα νέα, ο ήλιος έκαιγε σήμερα και η ζέστη τώρα στην καρδιά του μεσημεριού ήταν δυνατή.
Το πλάνο ήταν να κάνουμε μια βουτιά στην παραλία μπροστά μας και νωρίς το απόγευμα να πάμε sugarloaf mountain.
Αφού λοιπόν βγήκαμε από το μετρό - στάση Siqueira Campos / Copacabana, κατευθυνθήκαμε προς το ξενοδοχείο μας για να φορέσουμε τα μαγιό μας γρήγορα γρήγορα.

Δεν πήραμε τίποτα μαζί μας παρά μόνο δυο πετσέτες από το ξενοδοχείο και πήγαμε απέναντι στην παραλία για μια σύντομη βουτιά.
Το νερό παγωμένο.. αλλά δεν μασήσαμε. Το πρώτο μπάνιο για το 2026 ήταν γεγονός.
Και μάλιστα Μάρτη μήνα .. Πρωτοφανές.
Δεν κάτσαμε πολύ μιας και θέλαμε να πάμε sugarloaf για ηλιοβασίλεμα.

Έτσι γυρίσαμε στο δωμάτιο μας, μπανιαριστήκαμε και ντυθήκαμε για να φύγουμε. Καλέσαμε uber και στην διαδρομή μπαίνω από το κινητό να κλείσω εισιτήρια ... E προφανώς για το time slot που θέλαμε είχαν εξαντληθεί τα εισιτήρια. Μα πώς το άφησα για τελευταία στιγμή αναρωτιέμαι .. ?

Τέλος πάντων φτάνοντας εκεί οι ουρές ακόμη και για όσους είχαν εισιτήριο ήταν τεράστιες.
Προφανώς δεν είχαμε ελπίδα να ανεβούμε εκείνο το απόγευμα, τουλάχιστον κλείσαμε εισιτήρια για το επόμενο απόγευμα για να πάμε πιο προετοιμασμένοι.

Σκεφτόμασταν τι να κάνουμε τώρα εκεί, να πάρουμε ένα uber να γυρίσουμε πίσω Κοπακαμπάνα ή να πάμε κάπου αλλού.
Κοιτάζοντας τον χάρτη είδα πως η παραλία του Botafogo ήταν πολύ κοντά και λέω τι ωραία ιδέα για απογευματινή βόλτα. Παρόλα αυτά οι δρόμοι εκείνη την στιγμή ήταν πήχτρα στην κίνηση και έτσι η καλύτερη λύση για να φτάσουμε ως εκεί ήταν με πατίνι. Κανένα θέμα ήμασταν εξοικειωμένοι πλέον κάθε μέρα.

Πολύ ωραίο μέρος για βόλτα το Μποταφόγκο. Όμορφος κλειστός κόλπος με πολλά σκάφη αρόδου και και όμορφη θέα του Sugarloaf mountain απέναντι.

Να που τελικά η απροσεξία μας με τα εισιτήρια μας βγήκε σε καλό.

Λίγο πριν δύσει ο ήλιος φύγαμε από το όμορφο Μποταφόγκο και πήγαμε με uber στο Aproador.
Βρήκαμε ένα πολύ ωραίο τραπεζάκι πάνω στην παραλία στο ARP bar και παρέα με μια μπύρα απολαύσαμε ένα από τα ωραιότερα ηλιοβασιλέματα ever.
Instagram

Αφού έδυσε ο ήλιος περπατήσαμε προς τα πίσω όλη την Κοπακαμπάνα η οποία άρχιζε να γεμίζει από κόσμο ξανά. Είχαμε βρει στο ίντερνετ ένα εστιατόριο με κρεατικά το Churrascaria Palace, οι κριτικές του ήταν καλές και μιας και θέλαμε να δοκιμάσουμε και ένα τέτοιου είδους εστιατόριο είπαμε να του δώσουμε μια ευκαιρία.

Είναι πίσω ακριβώς από το Copacabana palace το ξενοδοχείο.

Το concept είναι πληρώνεις ένα ποσό ανά άτομο - περίπου στα 45$ , και έχει μπουφέ με ορεκτικά και συνοδευτικά και συνεχώς περνάνε από το τραπέζι σου κοπές με κρέατα.
Ποτά και αναψυκτικά είναι εκτός.
Πολλές κοπές όμως , και συνεχώς! Δεν μένεις νηστικός, αυτό είναι σίγουρο.
Παρόλα αυτά δεν ήταν όλες οι κοπές νόστιμες και ούτε το ψήσιμο ήταν στα γούστα μας - παρά ήταν rare.
Θεωρώ όμως αξίζει μια επίσκεψη σαν εμπειρία αν είστε κρεατοφάγοι όμως μην πέσετε με τα μούτρα στον μπουφέ γιατί το κρέας είναι πολύ που έρχεται κατόπιν.
Εμείς σκάσαμε στο φαγητό , σε σημείο να μην θέλουμε να ξαναδούμε κρέας για πολλές μέρες (λέμε τώρα). Κάτι αντίστοιχο στο Ρίο και εξίσου γνωστό είναι και τα Fogo de Chão.

Φεύγοντας από εκεί μιλούσαμε με έναν ντόπιο και μας πρότεινε να πάμε Lapa - μια πιο κεντρική περιοχή του Ριο που μαζεύει κόσμο το βράδυ για ποτό και samba. H αλήθεια είναι πώς στην γειτονιά της Lapa είχαμε σκοπό να πάμε το επόμενο πρωί αλλά μας η έψησε η ιδέα και για ποτό.
Καλέσαμε uber και πήγαμε στο Bar Carioca da Gema που μας πρότειναν.
Δυστυχώς ήταν κλειστό εκείνο το βράδυ. Μπήκαμε στο διπλανό μαγαζί το Boteco da Garrafa που είχε live μουσική εκείνο το βράδυ αλλά όπου να ναι θα τελείωνε το live, συνεπώς δεν έβαζαν άλλον κόσμο μέσα.
Κάναμε μια σύντομη βόλτα στην γύρω περιοχή που ήταν γεμάτη από bar και clubs και γενικά ενδείκνυται για νυχτερινή ζωή, παρόλα αυτά δεν ταίριαζε στα δικά μας γούστα θα έλεγα.
Καλέσαμε uber και γυρίσαμε πίσω Copacabana.
Πήραμε από μια Caipirinha με μάνγκο στο χέρι για μόλις 2,5€ / ένα από τον αγαπημένο μας Jany drinks - Instagram - και περπατήσαμε στην παραλία χαζεύοντας τον κόσμο. Το συγκεκριμένο μαγαζάκι το κάναμε στέκι για τις υπόλοιπες νύχτες μας..

Πολύ γεμάτη μέρα η σημερινή ομολογώ.

 

[pepakos]

Rio de Janeiro: Part 5


Οι μέρες περνούν γρήγορα στο Ρίο ντε Τζανέιρο και σήμερα ξημερώνει 25η Μαρτίου.
Μέρα εθνικής εορτής για την Ελλάδα αλλά δεν με στενοχωρεί καθόλου που δεν βρίσκομαι στην πατρίδα.

Κανονικά σήμερα θα αναχωρούσαμε από το Ρίο με προορισμό το Ίλια Γκράντε αλλά όπως έχω αναφέρει νωρίτερα στην ιστορία μου το πλάνο άλλαξε.
Η διαμονή μας στο μαγευτικό Ρίο θα έπαιρνε παράταση για ακόμη 2 νύχτες.
Το δυσάρεστο ήταν πως θα έπρεπε να αποχωριστούμε την δωματιάρα μας με την απίστευτη θεά και να βολευτούμε σε ένα εξίσου ωραίο δωμάτιο αλλά χωρίς θέα θάλασσα. Δεν πειράζει.

Απολαύσαμε λοιπόν την παραλία της Κοπακαμπάνα για μια τελευταία φορά από το μπαλκόνι μας, και ύστερα αφού πήραμε το πρωινό μας, κάναμε κατευθείαν check-out/check-in στο καινούργιο μας δωμάτιο, μερικούς ορόφους χαμηλότερα.

Σήμερα το πρόγραμμα είχε βόλτα στο κέντρο του Ρίο και στη Λάπα - την περιοχή που επισκεφτήκαμε το προηγούμενο βράδυ. Ομολογώ την ημέρα ήταν εντελώς διαφορετικά τα πράγματα.

Πήραμε το μετρό από τον σταθμό Siqueira Campos / Copacabana που απείχε μόλις 10΄ περπάτημα από το ξενοδοχείο μας και κατεβήκαμε μετά από 7 στάσεις, στον σταθμό Cinelândia / Centro.

Υπάρχουν διάφορα αξιοθέατα που μπορεί κανείς να επισκεφτεί σε εκείνη την περιοχή σε πολύ περπατήσιμη απόσταση.
Το πολύ γνωστό υδραγωγείο Άρκος ντα Λάπα, τον καθεδρικό ναό του Σαν Σεμπαστιάν, το πολύ όμορφο κτήριο του θεάτρου Theatro Municipal, και φυσικά τα διάσημα σκαλιά Escadaria Selarón.

Εμείς με το που βγήκαμε από τον σταθμό του μετρό, πήραμε αμέσως ένα παγωμένο ρόφημα από τα Starbucks και στην ουσία κυκλώσαμε την περιοχή αυτή που περιέγραψα παραπάνω.
Ο καιρός πολύ ζεστός για ακόμη μια μέρα.

Περπατήσαμε το πεζοδρομημένο μέρος της Avenida Rio Branco , που στο τελείωμα του δεσπόζει το υπέροχο κτήριο του θεάτρου.

Κατευθυνθήκαμε δυτικά προς τον καθεδρικό ναό, και ύστερα νότια πάλι προς το Υδραγωγείο και κατόπιν φτάσαμε στα χιλιοφωτογραφισμένα σκαλιά όπου και κάτσαμε κάμποση ώρα.

Από αρχιτεκτονικής άποψης το Ρίο ντε Τζανέιρο δεν λέει και πολλά. Παρόλα αυτά στην συγκεκριμένη περιοχή μπορεί κανείς να διακρίνει ωραία διατηρημένα κτήρια αποικιακά.
Τα περισσότερα βέβαια ήταν σχετικά πιο σύγχρονα πολυώροφα κτήρια που φιλοξενούν εταιρίες.
Γι' αυτό και βλέπαμε αρκετούς ντόπιους καλοντυμένους να κάνουν break από τις δουλειές τους το μεσημέρι.
Ωραία χρώματα σε πολλά σημεία και όμορφα γκράφιτι σε μεγάλα κτήρια που φυσικά φωτογράφησα.

Μπορώ να πω πως και στην συγκεκριμένη περιοχή του Ρίο δεν νιώσαμε κανέναν φόβο και κυκλοφορούσαμε άνετα.

Αφού κάναμε την βόλτα μας φτάσαμε στα περίφημα σκαλία.
Ο κόσμος ειδικά στο κατώτερο σημείο πολύς και η κατάσταση αποπνιχτική με τους εκατοντάδες τουρίστες να τσακώνονται για μια φωτογραφία ...

Ευτυχώς όσο ανεβαίναμε προς τα πάνω ο κόσμος ελαττωνόταν και η κατάσταση γινόταν πιο ανθρώπινη.

Περίπου στα μισά, υπήρχε ένας νεαρός ο οποίος έφτιαχνε Καϊπιρίνιες στο δρόμο με ούτε 3€ αν θυμάμαι σωστά και φυσικά δεν αντισταθήκαμε ... η κατάσταση το ζητούσε!

Στο τελείωμα των σκαλοπατιών πάνω πάνω ο κόσμος πλέον ήταν ελάχιστος. Βγάλαμε τις αναμνηστικές μας φωτογραφίες και κάτσαμε να πιούμε τα ποτά μας με ησυχία.

Στην επιστροφή κατεβήκαμε πάλι τα χρωματιστά σκαλοπάτια και περπατήσαμε ως στον σταθμό του metro Gloria, περνώντας μέσα από το όμορφο πάρκο Praça Paris.
Ενδιαφέρον και αυτό το κομμάτι του Ρίο, δεν μπορώ να πω, σε καμιά περίπτωση όμως δεν συγκρίνεται με το παραλιακό του μέτωπο.

Είχαμε λίγες ώρες ελεύθερες έως ότου πάμε το απόγευμα στο Sugarloaf mountain, και έτσι τις περάσαμε πίνοντας ένα καφέ στην αγαπημένη μας περιοχή της Ipanema.

Τα εισιτήρια μας για το τελεφερίκ για το Sugarloaf ήταν για τις 17:00 δεδομένου πως ο ήλιος έδυε στο Ρίο εκείνη την εποχή λίγο μετά τις 18:00.
Παρόλα αυτά φροντίσαμε να είμαστε εκεί μια ώρα πριν σχεδόν γιατί η ουρά και η αναμονή είναι μεγάλη. Αν θυμάμαι καλά παρόλο που είχαμε εισιτήριο περιμέναμε κοντά στα 45 λεπτά μέχρι να μπούμε στο τελεφερίκ.

Πρώτη στάση Urca, και αποβίβαση από το τελεφερίκ.
Τα χρώματα στον ουρανό μαγικά. Η θέα από κάτω στο Μποταφόγκο εξίσου μαγική και σε συνδυασμό με τους ήχους από το DJ set που είχε εκείνο το απόγευμα, συνέθεταν μια καταπληκτική εμπειρία, και μας αποζημίωσαν για την πολύωρη και κουραστική αναμονή.

Από άκρη σε άκρη προκειμένου να χορτάσει το μάτι μας όλη αυτή την μαγική θέα του Ρίο ντε Τζανέιρο.
Ο κόσμος φυσικά λόγω ηλιοβασιλέματος ήταν πολύς για ακόμη μια φορά και σε πολλά σημεία έπρεπε να στριμωχτείς ή να σπρώξεις για μια φωτογραφία. Αφού κάτσαμε κάμποση ώρα στην Urca πήραμε το επόμενο τελεφερίκ που σε πάει στο ανώτατο σημείο στο Sugarloaf.

Εκεί πλέον η θεά είναι ακόμη μεγαλύτερη καθώς φαίνεται και η πλευρά της Κοπακαμπάνα.

Παρά τις μεγάλες αναμονές θεωρώ ότι το συγκεκριμένο timeslot είναι το ιδανικότερο για να πάει κανείς στο Sugarloaf. Η θέα σε συνδυασμό με τα πορτοκαλοκόκκινα χρώματα του ηλιοβασιλέματος πραγματικά κόβουν την ανάσα.

Να τονίσω πως ο χώρος είναι τρομερά οργανωμένος και προσεγμένος με μαγαζιά, εστιατόρια, και οτιδήποτε άλλο μπορεί να σκεφτεί κανείς.

Στην επιστροφή πάλι οι ουρές για το τελεφερίκ τεράστιες για την κατάβαση, ειδικά από την Urca για κάτω. Κοντά στην μία ώρα η αναμονή.
By the way όταν επιστρέψαμε Urca και είχε πλέον νυχτώσει σχεδόν, το DJ Set είχε μεταφερθεί σε κλειστό χώρο τύπου clubbing κάτι που προσωπικά δεν μας κίνηση καθόλου την περιέργεια να μπούμε να δούμε...

Γενικά πολύ ωραία η εμπειρία του Sugarloaf παρά την ταλαιπωρία του να περιμένεις παντού.
Μπορώ να πω πως μου άρεσε περισσότερο και από το άγαλμα του Χριστού.

Προτελευταίο βράδυ μας λοιπόν στο Ρίο και πού αλλού θα το περνούσαμε?
Leblon και Clan BBQ για πεντανόστιμα burgers.
Συνταγή που κερδίζει, δεν αλλάζει..

Ε και μετά Copacabana, Caipirnha από τον δρόμο και βόλτα στην παραλία..
Ότι καλύτερο...

 

[pepakos]

Rio de Janeiro: Part 6


Ξημερώνει η τελευταία μας "ολόκληρη" μέρα δυστυχώς στο Ρίο. Και το λέω αυτό γιατί την επόμενη πρωί πρωί θα αναχωρούσαμε για Σάο Πάολο.
Μιας και είχαμε ήδη δει σχεδόν όλα τα βασικά αξιοθέατα της πόλης, η μέρα αυτή θα ήταν αφιερωμένη εξολοκλήρου στην παραλία για μπάνιο και χαλάρωση.
Όχι ότι δεν είχαμε κάνει τις βουτιές μας ως τότε, αλλά σήμερα είπαμε να πάμε να απολαύσουμε την θάλασσα πιο οργανωμένα.

Φάγαμε το πρωινό μας, φορέσαμε τα μαγιό μας, πήραμε πετσέτες από την reception του ξενοδοχείου και βγήκαμε στην παραλία.
Πήραμε το πατίνι μας και ξεκινήσαμε προς Ιπανέμα - κάνοντας και μια βόλτα και στην Λεμπλόν - που προσωπικά εμάς μας άρεσε πιο πολύ για μπάνιο από ότι στην Κοπακαμπάνα, και πιο συγκεκριμένα στο posto 9, περίπου στη μέση της Ιπανέμα.

Καρεκλάκια και ομπρέλες για όποιον ενδιαφέρεται υπάρχουν σε αφθονία μιας και τα νοικιάζουν οι Βραζιλιάνοι για πολύ λίγα χρήματα. Δεν υπάρχουν ξαπλώστρες, μόνο καρεκλάκια και ομπρέλες, και δεν ανήκουν σε μαγαζιά αλλά σε Βραζιλιάνους που το απόγευμα τα μαζεύουν και τα φορτώνουν σε καροτσάκια.
Εμείς νοικιάσαμε ένα σετάκι για 30 ή 30 ρεάλ Βραζιλίας (περίπου δηλαδή 5-6 ευρώ). Μια χαρά!
Εννοείται η τιμή που σου λένε είναι παζαρέψιμη.
O ήλιος έκαιγε τόσο πολύ που θεωρώ είναι αδύνατον να σταθεί κανείς χωρίς ομπρέλα.

Από την παραλία περνάνε μπροστά μου πλανόδιοι μικροπωλητές που πουλάνε ότι μπορεί να φανταστεί κανείς. Από αναψυκτικά μέχρι καλαμπόκι, από γαρίδες μέχρι σουβλάκια, ποτά και coctails δεν το συζητώ καν. Και πολλά ακόμη που δεν θυμάμαι.

Έχει χαβαλέ μόνο και μόνο να κάθεσαι και να χαζεύεις αυτούς που περνάνε.

Ομολογώ πως λίγοι κολυμπούσαν, οι περισσότεροι κάθονταν στην παραλία. Και όσοι κολυμπούσαν, βρίσκονταν κυρίως στα ρηχά.
Λογικό λίγο γιατί τα κύματα ήταν μεγάλα και η θάλασσα ήταν αρκετά κρύα.
Όχι όμως και αποτρεπτική από το να μπεις.
Αυτό έλειπε δηλαδή να μην κολυμπήσω στην θάλασσα του Ρίο.
Μείναμε στην θάλασσα αρκετή ώρα, κάναμε το μπάνιο μας, ε και πού και πού έριχνα και καμιά κλεφτή ματιά γύρω γύρω μην δω κανένα πτερύγιο να επιπλέει δίπλα μου
Όχι και πως έχει ακουστεί τίποτα.

Η παραλία πάντως και το όλο σκηνικό, σε συνδυασμό με την θέα στην φαβέλα Βιντιγκάλ ήταν πανέμορφο, αυτό ακριβώς που έχει κανείς στο μυαλό του.
Μπορούσαμε να μείνουμε εκεί όλη μέρα.

Αφού έπεσε ο ήλιος πήγαμε για μια τελευταία βόλτα στην Leblon και κάτσαμε στο Jobi μιας και ένας Έλληνας φίλος μου που δουλεύει κατά διαστήματα στο Ρίο, μου το είχε προτείνει για την πικάνια του.
Google Maps
Δεν είχε άδικο.. Αυτό που δοκιμάσαμε ήταν πεντανόστιμο!
Το μαγαζί να σημειώσω πως ήταν κάθε βράδυ γεμάτο.

Ήταν από τις τελευταίες μας στιγμές στο Ρίο και όπως καταλαβαίνει κανείς ήδη είχαμε μελαγχολήσει που την επόμενη μέρα θα φεύγαμε..

Έχει πλέον βραδιάσει και απολαμβάνουμε τις τελευταίες μας βόλτες στην Κομπακαμπάνα, και στην Ιπανέμα.

Χωρίς υπερβολές το τοπίο απλά δεν χορταίνεται.
Θα γράψω όμως και άλλα στον επίλογό μου.

 

[pepakos]

Αναχώρηση και Επίλογος


Όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν, λέει ο σοφός λαός, και έτσι έμελλε να συμβεί και στην δική μας περίπτωση, μιας και η ταξιδάρα μας στο Ρίο έφτασε στο τέλος.
9:30 το πρωί θα αναχωρούσε το λεωφορείο μας με προορισμό το Σάο Πάολο.
Συνεπώς ξυπνήσαμε αρκετά νωρίς προκειμένου να προλάβουμε να φάμε κάτι ελαφρύ για πρωϊνό, και κατόπιν κάναμε το check-out από το ξενοδοχείο μας.

Το πούλμαν μας θα αναχωρούσε από τον σταθμό Rodoviária Novo Rio, και για να φτάσουμε εκεί - μισή ώρα πριν, καλέσαμε Uber.

Τα εισιτήρια μας τα κλείσαμε online - μια μέρα πριν - από την ιστοσελίδα deonibus.com και συγκεκριμένα κλείσαμε με την εταιρία 1001 που όμως μας είπαν οι ντόπιοι είναι η πιο αξιόπιστη και συνεπής.
Κόστος 219 Βραζιλιάνικα Ρεάλ το άτομο, κάπου δηλαδή στα 37 ευρώ , σε θέση όμως που γίνεται κρεβάτι.

Δυο λόγια για την μεταφορά μας.
Το λεωφορείο ήταν διόροφο, πεντακάθαρο και υπεράνετο. Οι θέσεις πολύ βολικές, πολύ πιο άνετες από αεροπλάνου business class ενδεχομένως και ξάπλωναν εντελώς κάτω ώστε να κοιμηθεί κανείς.
Μας έδωσαν νεράκι και ένα μικρό σνακ κατά την επιβίβαση. Και υπήρχε και τουαλέτα στον πάνω όροφο.

Τα μειονεκτήματα.
Δεν υπήρχε wifi. Έκανε απίστευτο κρύο λόγω του κλιματισμού. Συνεπώς ήταν απαραίτητο να έχουμε μαζί μας φούτερ. Νομίζω μας είχαν και κουβέρτα αν θυμάμαι καλά.
Αλλά το σημαντικότερο μειονέκτημα ήταν οτι αντί να φτάσουμε στις 4 το απόγευμα στο Σάο Πάολο, φτάσαμε στις 6, λόγω κίνησης.
9 ώρες στο δρόμο δηλαδή σχεδόν, κάπου απελπιστήκαμε. Ευτυχώς έκανε μια μισάωρη στάση κάπου στα μισά για φαγητό και τουαλέτα.
Γι' αυτό οι ντόπιοι όταν μετακινούνται από Ρίο για Σάο Πάολο κάνουν αυτή την διαδρομή νύχτα.
Και δεν θα ήταν καθόλου κακή επιλογή να το κάναμε κι εμείς καθώς τώρα χάσαμε σχεδόν μια μέρα τσάμπα μέσα στο πούλμαν.

Δεν πειράζει, το καλό είναι πως στον σταθμό των λεοφορείων στο Σάο Πάολο μας περίμεναν δικοί μας άνθρωποι - συγγενείς της γυναίκας μου - οπότε δεν θα ταλαιπωρούμασταν άλλο.

Γενικά για το Σάο Πάολο δεν έχω να γράψω τίποτα, δεν προλάβαμε να δούμε τίποτα, φιλοξενηθήκαμε για ένα βράδυ στους συγγενείς μας που έμεναν στο Alphaville, μια ώρα μακριά από το κέντρο.

Την επόμενη μέρα αν και η πτήση μας για Adis θα ήταν αργά το βράδυ, περάσαμε όλο μας το χρόνο οικογενειακά μιας και πολλά πρόσωπα τα γνωρίζαμε για πρώτη φορά στη ζωή μας. Είχαμε πολύ ευχάριστες στιγμές, φάγαμε, ήπιαμε, γελάσαμε, χορέψαμε και ξεκουραστήκαμε επαρκώς, την μιάμιση αυτή μέρα.

Αν κάτι μου έχει μείνει από το Σάο Πάολο ήταν σίγουρα η απίστευτη κίνηση στον αυτοκινητόδρομο είτε ήταν πρωί, είτε μεσημέρι είτε βράδυ.

Κάπου στις 10:30 το βράδυ αν θυμάμαι καλά αναχωρήσαμε από το όμορφο Alphaville για το αεροδρόμιο GRU του Sao Paulo. Η πτήση μας διάρκειας 12 ωρών θα αναχωρούσε στις 1:45 πμ για Addis Ababa.
Πέρασαν γρήγορα οι ώρες μπορώ να πω. Η διάταξη στις θέσεις business class αυτή την φορά ήταν διαφορετική σε σχέση με την εισερχόμενη πτήση μας. Πιο "απομονωμένες" μεταξύ τους αν μπορώ να το εκφράσω σωστά.
Το γεγονός ότι ήταν βράδυ κιόλας βοήθησε ακόμη περισσότερο καθώς με το που μας σέρβιραν το φαγητό, κοιμηθήκαμε για αρκετή ώρα.

Άφιξη στο αεροδρόμιο της Addis περίπου στις 8 το βράδυ και 13 ώρες layover μέχρι το επόμενο πρωί που θα αναχωρούσαμε για Αθήνα.
Τα βήματά μας πλέον γνωστά, ξέραμε πού έπρεπε να κατευθυνθούμε προκειμένου να πάμε στο ξενοδοχείο Skylight για να διανυκτερεύσουμε.
Το voucher αυτή την φορά δεν μας ήρθε ηλεκτρονικά μέσω email, αλλά μας το έδωσαν από τον γκισέ του αεροδρομίου κατά την αναχώρησή μας από το Sao Paulo.

Αυτή τη φορά μπορώ να πω μας έδωσαν ακόμη πιο ωραίο δωμάτιο με θέα. Τι να το κάνεις βέβαια?
Διεκπεραιωτικό για έναν ύπνο θα ήταν και ύστερα επιστροφή στην Αθήνα..

Κατά τα άλλα το φαγητό στον μπουφέ του ξενοδοχείου δεν τρωγόταν δυστυχώς, ειδικά το βραδινό.
Το πρωινό ήταν οκ.

Και κάπου εδώ το ταξίδι μας τελειώνει. Ξημερώνει Δευτέρα 30 Μαρτίου, αποχωρούμε από το δωμάτιο μας και με πουλμανάκι πάμε ξανά στο αεροδρόμιο για να πάρουμε την πτήση μας για Αθήνα..

Επίλογος.

Ήταν ένα ταξίδι διάρκειας 19 ημερών μαζί με τις πτήσεις, το μεγαλύτερο μας μέχρι στιγμής.
Μπορώ να πω ότι το απολαύσαμε στο πλήρως και εγώ και η γυναίκα μου. Δεν είχαμε κάποιο σοβαρό απρόοπτο και ότι "μικροπρόβλημα" και αν προέκυψε το διαχειριστήκαμε με επιτυχία.

Επισκεφτήκαμε με την σειρά, Μπουένος Άιρες, Ιγκουαζού (πλευρά Αργεντινής) και Ρίο ντε Τζανέιρο.
Δεν θα άλλαζα κάτι στο πρόγραμμα, μιας βγήκε μια χαρά και άνετα, και ήταν σεταρισμένο στα δικά μας γούστα και ενδιαφέροντα.
Δεν μετράω το Σάο Πάολο, δεν προλάβαμε να δούμε το παραμικρό.

Πιο πολύ απ' όλα τι μας άρεσε?
Φυσικά το Ρίο ντε Τζανέιρο.
Καθίσαμε 7 νύχτες και θα καθόμασταν άλλες τόσες.
Η δομή της πόλης, οι άνθρωποι, ο τρόπος ζωής, όλα μας άρεσαν.

Θα δανειστώ κάποια λόγια που διάβασα εδώ μέσα σε άλλη ταξιδιωτική ιστορία.
"To Ρίο δεν είναι πόλη, είναι συναίσθημα".

Μαζί με την Κούβα το Ρίο το βάζω στα δύο top ταξίδια που έχω κάνει ως τώρα.

Το Μπουένος ήταν εξίσου ωραίο, κομψό, μπορώ να πω οτι φάγαμε και λίγο καλύτερο φαγητό ίσως.
Παρόλα αυτά μου θύμισε αρκετά ευρωπαϊκή πόλη, χωρίς κάτι το αξιοσημείωτο με εξαίρεση το Τίγκρε.
Λόγω του τρελού πληθωρισμού επίσης οι τιμές ήταν αρκετά υψηλές αυτή την περίοδο. Ευελπιστώ στο μέλλον να εξομαλυνθεί η κατάσταση.
Δεν θα ξαναπήγαινα, τουλάχιστον άμεσα.
Άντε για stopover μόνο να δω κανένα ντέρμπι Boca-River.

Το Ιγκουαζού ήταν κάτι μοναδικό εξαιτίας των καταρρακτών και σίγουρα κάτι ξεχωριστό για εμάς προσωπικά που βλέπαμε πρώτη φορά στη ζωή μας.
Είναι ένα μέρος που πας για 2 μέρες, ενθουσιάζεσαι και συνεχίζεις.
Ούτε εκεί θα ξαναπήγαινα.

Από θέμα χρημάτων ανέφερα τα κόστη στην εισαγωγή μου, δεν μας κόστισε ιδιαίτερα ακριβά το ταξίδι μας, μιας και επωφεληθήκαμε πολύ από τα μίλια μας, αλλά και τα revpoints της ρεβολουτ.

Αυτό που ανέφερα στην εισαγωγή μου, ότι το ταξίδι αυτό δεν θα ήταν εφικτό χωρίς το travelstories, ισχύει.
Τουλάχιστον την δεδομένη στιγμή.
Χωρίς το forum δεν θα γνώριζα ούτε πώς να συλλέγεις μίλια ούτε πώς να τα εξαργυρώνεις κα φυσικά δεν θα γνώριζα και χιλιάδες άλλες πληροφορίες για τόσα μέρη ανά τον κόσμο και συγκεκριμένα την Λατινική Αμερική.
Και επειδή είναι η δεύτερη μόλις ιστορία που γράφω, είπα να τιμήσω την σελίδα μας όσο περισσότερο μπορώ.

Ελπίζω να μην κούρασα, και ελπίζω να βοηθήσω με τις πληροφορίες που κατέγραψα πιθανούς μελλοντικούς ταξιδιώτες.

 

[psilos3]

Πολύ ωραία παρουσίαση κι αναλυτικές πληροφορίες.
Εύχομαι με το καλό και στα επόμενα μεγάλα ταξίδια!

 

[pepakos]

Πολύ ωραία παρουσίαση κι αναλυτικές πληροφορίες.
Εύχομαι με το καλό και στα επόμενα μεγάλα ταξίδια!

Ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια.
Ανταποδίδω την ευχή!

 

[katkats]

Μεταφέρθηκε στις Ταξιδιωτικές Ιστορίες - Κ. & Νότια Αμερική

 

[Señor_Nada]

Ευχαριστούμε για την ιστορία και τις πληροφορίες που μοιράστηκες για πολύ ενδιαφέροντα μέρη!

Ομολογώ ότι ξενέρωσα με τις τιμές, ειδικά με το Ρίο, παρόλο που στον επίλογο γράφεις ότι το Μπουένος Άιρες το βρήκες ακριβό. 31ε για τη ξενάγηση στη φαβελα και 80ε για ματς μου φαίνονται εξωφρενικές τιμές. Ίσως έχει να κάνει με το getyourguide, δεν ξέρω, πάντως και το τρένο για το άγαλμα του Χριστού στα 22ε μου φαίνεται πολύ. Ευρωπαϊκές τιμές.

Σε κάθε περίπτωση πάντα τέτοια ταξίδια εύχομαι πάντα τέτοιες εμπειρίες!

 

[Yorgos]

Ευχαριστούμε για την ιστορία και τις πληροφορίες που μοιράστηκες για πολύ ενδιαφέροντα μέρη!

Ομολογώ ότι ξενέρωσα με τις τιμές, ειδικά με το Ρίο, παρόλο που στον επίλογο γράφεις ότι το Μπουένος Άιρες το βρήκες ακριβό. 31ε για τη ξενάγηση στη φαβελα και 80ε για ματς μου φαίνονται εξωφρενικές τιμές. Ίσως έχει να κάνει με το getyourguide, δεν ξέρω, πάντως και το τρένο για το άγαλμα του Χριστού στα 22ε μου φαίνεται πολύ. Ευρωπαϊκές τιμές.

Σε κάθε περίπτωση πάντα τέτοια ταξίδια εύχομαι πάντα τέτοιες εμπειρίες!

Μπα στην Αργεντινή είναι αρκετά ακριβότερα. Ειδικά για ποδοσφαιρικά ματς, άστα να πάνε αλλά και αξιοθέατα μετρίου ενδιαφέροντος εχουν παλαβες τιμές.

 

[pepakos]

Ευχαριστούμε για την ιστορία και τις πληροφορίες που μοιράστηκες για πολύ ενδιαφέροντα μέρη!

Ομολογώ ότι ξενέρωσα με τις τιμές, ειδικά με το Ρίο, παρόλο που στον επίλογο γράφεις ότι το Μπουένος Άιρες το βρήκες ακριβό. 31ε για τη ξενάγηση στη φαβελα και 80ε για ματς
μου φαίνονται εξωφρενικές τιμές. Ίσως έχει να κάνει με το getyourguide, δεν ξέρω, πάντως και το τρένο για το άγαλμα του Χριστού στα 22ε μου φαίνεται πολύ. Ευρωπαϊκές τιμές.

Σε κάθε περίπτωση πάντα τέτοια ταξίδια εύχομαι πάντα τέτοιες εμπειρίες!

Νομίζω για το γήπεδο οι τιμές για τους Βραζιλιάνους θα είναι σίγουρα χαμηλότερες.
Στα 80€ είναι μέσα η μεταφορά , ο ξεναγός και η προμήθεια του get your guide.
Αλλά είναι μονόδρομος γιατί από το επίσημο site της ομαδας δεν μπορεί ένας ξένος να αγοράσει εισιτήρια. Χρειάζεται κάτι σαν το αντίστοιχο αμκα της Ελλάδας κλπ.
Και οκ οι θέσεις ήταν πολύ καλές , σχεδόν κέντρο.

Αργεντινή που λέει και ο Γιώργος για να δεις Μπόκα ή Ρίβερ θες τα διπλά χρήματα .

Για φαβελα ακόμη και σε local γραφεία που ρώτησα τιμές , δεν βρήκα κάτι φθηνότερο από 30€ . Αλλά λες οκ τουλάχιστον ένα μεγάλο μέρος θα πάει στην κοινότητα.

Κατά τα άλλα συμφωνώ μαζί σου απόλυτα - ευρωπαϊκές τιμές σε όλα τα αξιοθέατα.