Ιράν Ταξιδεύοντας στο Ιράν σε περίοδο πριν από τον πόλεμο

[erodios]

Ημέρα -1: Σκόρπιες σκέψεις​

Μέχρι τώρα για διάφορους λόγους δεν είχα σκοπό να αφηγηθώ μια ιστορία ή να περιγράψω το ταξίδι μου στο Ιράν. Πρώτα από όλα δεν πρόκειται για κάποιο από τα τελευταία μου ταξίδια. Έχουν περάσει ήδη τρία χρόνια από τον Απρίλιο του 2023 που επισκέφτηκα αυτήν τη χώρα. Κάποιες λεπτομέρειες του ταξιδιού ίσως να έχουν περάσει στη σφαίρα της λήθης ή έστω της μη ακριβούς ενθύμησης. Ο κύριος λόγος όμως που δεν σχεδίαζα να γράψω κάτι για αυτό, ήταν πως το είχα πραγματοποιήσει με οργανωμένο γκρουπ και έτσι ένα πολύ ουσιαστικό στοιχείο, που δεν είναι άλλο από την ικανοποίηση της οργάνωσης μαζί με την όμορφη ανησυχία για την υλοποίησή του, απουσίαζε.

Επίσης μια άλλη σημαντική διαφορά αυτού του ταξιδιού σε σχέση με δύο άλλα που έχω μερικώς περιγράψει είναι πως σε αυτό δεν ταξίδευα μόνος μου. Ήμουν μαζί με την κόρη μου, στο τελευταίο μάλιστα από μια σειρά όμορφων ταξιδιών που είχαμε κάνει μαζί σε Ασία, Β. Αφρική και Αμερική στη διάρκεια των φοιτητικών της χρόνων.

Παρόλα αυτά μπαίνω τώρα στον πειρασμό να περιγράψω τη διαδρομή μου στο Ιράν, έστω και αν αυτή η εξιστόρηση οδηγηθεί σε μια φωτογραφική απλώς αποτύπωση του ταξιδιού, χωρίς άλλη χρηστική αξία. Αφορμή για την απόφασή μου στάθηκε σίγουρα μια άλλη σχετική ταξιδιωτική ιστορία, που ήρθε πρόσφατα στο προσκήνιο του φόρουμ, η οποία ταυτόχρονα με έκανε να συνειδητοποιήσω πως η τελευταία εξιστόρηση για αυτήν τη χώρα μετρά ήδη οκτώ χρόνια. Επιπλέον, πολύ σημαντικό ρόλο έπαιξε η επικαιρότητα με την πολεμική σύρραξη, που βρίσκεται σε εξέλιξη αυτήν την περίοδο στο Ιράν, με άγνωστα ακόμα τα αποτελέσματα ή το κόστος της σε ανθρώπινες ζωές, όπως και των συνεπειών της στο φυσικό και το ανθρωπογενές περιβάλλον της περιοχής.

Τα δυσάρεστα αυτά γεγονότα, που βρίσκονται καθημερινά στην ειδησεογραφία, με έκαναν να ανατρέξω στο ψηφιακό άλμπουμ των φωτογραφιών μου και να αναπολήσω το ταξίδι μου στο Ιράν. Ταυτόχρονα όμως, μου δημιουργήθηκε η ανάγκη να γράψω για αυτές τις εικόνες, έστω κι αν οι αναμνήσεις μου δεν είναι πια πρόσφατες.

Το σύμβολο που αντιπροσώπευε τη μοναρχία, με τον χρυσό λέοντα, το σπαθί και τον ανατέλλοντα ήλιο, δέσποζε σε διάφορες εκδοχές στο κέντρο της λευκής λωρίδας της ιρανικής σημαίας πριν από την ανάληψη της εξουσίας από το καθεστώς των Αγιατολάχ.

Μετά την επανάσταση του 1979 το κεντρικό σύμβολο της σημαίας αντικαταστάθηκε από ένα κόκκινο ισλαμικό έμβλημα, που παραπέμπει σε τουλίπα για τη μνήμη όσων πέθαναν για το Ιράν. Αποτελείται από τέσσερις ημισελήνους και ένα σπαθί που σχηματίζουν τη λέξη “Αλλάχ”, ενώ στην πράσινη και στην κόκκινη λωρίδα της σημαίας υπάρχει από 11 φορές στην καθεμία η επιγραφή στα κουφικά "Allahu Akbar" (Ο Θεός είναι μεγάλος).​

 

[erodios]

Ημέρα 0: Η απόφαση για το ταξίδι​

Κανονικά στο αρχικό κεφάλαιο θα έπρεπε να περιγράφω την οργάνωση του ταξιδιού μου, πιθανώς κάποιες δυσκολίες που συνάντησα ή ακόμα τις πληροφορίες που μου φάνηκαν χρήσιμες στον σχεδιασμό του. Τίποτα από αυτά όμως δεν έγινε, αφού η μόνη έννοια που είχα ήταν η επικοινωνία με το πρακτορείο. Από εκεί και πέρα αυτό θα αναλάμβανε την οργάνωση, ενώ για ό,τι αναπάντεχο μπορεί να προέκυπτε κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, θα υπήρχε πάντα ο συνοδός ο οποίος θα είχε την ευθύνη να το επιλύσει.

Το Ιράν ήταν μια χώρα που με έλκυε ανέκαθεν για να την επισκεφτώ. Ήθελα να γνωρίσω από κοντά το ιδιότυπο θεοκρατικό καθεστώς και τον λαό της, με τον ίδιο τρόπο που πολύ παλιότερα ήθελα να ταξιδέψω στις χώρες του ανατολικού μπλοκ για να δω το διαφορετικό κοινωνικό-οικονομικό-πολιτικό πλαίσιο σε αυτές. Με έλκυε ιδιαίτερα επίσης η ιστορία του Ιράν και ήθελα να περιηγηθώ στους αρχαιολογικούς χώρους με τα απομεινάρια του σημαντικού αυτού πολιτισμού της αρχαιότητας, ώστε να καταρρίψω ιδίοις όμμασι όλες τις ανακρίβειες των σχολικών χρόνων για τον δήθεν απολίτιστο λαό των Περσών. Η καταστραμμένη από τον Μ. Αλέξανδρο μεγαλοπρεπής Περσέπολη, οι τάφοι των βασιλιάδων μιας από τις μεγαλύτερες αυτοκρατορίες της αρχαιότητας, τα ίχνη του ζωροαστρισμού, καθώς και τόσα άλλα μνημεία από τη μετέπειτα ισλαμική ιστορία του Ιράν βρίσκονταν εκεί.

Όμως, όσο κι αν η επιθυμία για αυτό το ταξίδι τριβέλιζε το μυαλό μου, έπρεπε να βρεθεί ο κατάλληλος χρόνος και να διαμορφωθούν οι συνθήκες για να πραγματοποιηθεί. Το μήνυμα ότι είχε φτάσει η ώρα δόθηκε όταν τον Απρίλη του 2020 ακυρώθηκε λόγω του κορωνοϊού ένα σόλο ταξίδι που είχα οργανώσει για το Ισραήλ και τη Δυτική Όχθη, το οποίο βέβαια από τότε περιμένει κι αυτό να πάρει ξανά τη σειρά του. Την ακύρωση αυτή τη θεώρησα σαν μήνυμα από το πεπρωμένο μου. Ήταν σαν να μου έλεγε δηλαδή πως έπρεπε πρώτα να κάνω το ταξίδι στο Ιράν και να μην περιμένω την αλλαγή του διαβατηρίου μου για αυτό, όπως αρχικά σχεδίαζα, αφού για τη θεώρηση της βίζας εισόδου στο Ιράν δεν έπρεπε να υπάρχει στο διαβατήριο σφραγίδα ή άλλη ένδειξη επίσκεψης του Ισραήλ.

Και πάλι όμως χρειάστηκε να περάσουν τρία χρόνια από τότε μέχρι να το υλοποιήσω, αφού πάντα κάτι συνέβαινε και το ανέβαλλα. Αρχικά ήταν ο εγκλεισμός εξαιτίας του κορωνοϊού. Μετά προέκυπταν διάφορα γεγονότα με πιο χαρακτηριστικό και ευρέως γνωστό αυτό της περιόδου του Σεπτέμβρη του 2022 και αργότερα, όταν χιλιάδες Ιρανοί ξεχύθηκαν στους δρόμους και διαδήλωναν για τον θάνατο της 22χρονης Μάχσα Αμινί, η οποία προηγουμένως είχε συλληφθεί από την αστυνομία ηθών λόγω της παραβίασης των θρησκευτικών κανόνων για το χιτζάμπ (μαντήλα).

Οι σκέψεις τότε άρχισαν να βαραίνουν περισσότερο. Μήπως έπρεπε να κάνω μόνος μου αυτό το ταξίδι και όχι μαζί με την κόρη μου; Βέβαια, τον Δεκέμβριο του 2022 το καθεστώς κατάργησε την αστυνομία ηθών σε μια προσπάθεια να καταπραΰνει το λαϊκό αίσθημα και κυρίως τη διεθνή κατακραυγή, αλλά “ο λύκος κι αν εγέρασε κι άσπρισε το μαλλί του, μήτε τη γνώμη άλλαξε, μήτε την κεφαλή του” ούτε βέβαια την προβιά του.

Τελικά μετά από συζητήσεις συμφωνήσαμε με την κόρη μου να πάμε μαζί με οργανωμένο γκρουπ. Ήταν ίσως ένας καλός συμβιβασμός μια και δεν υπήρχε περίπτωση να δεχτεί να μην έρθει σε αυτό το ταξίδι. Σημαντικό επιχείρημά της ήταν πως πέρα από τις απρόβλεπτες καταστάσεις, όπως του κορωνοϊού, δεν γνώριζε αν με τη γενικότερη κατάσταση στη Μέση Ανατολή θα μπορούσε να ταξιδέψει στο μέλλον σε αυτήν την περιοχή, κάτι που δυστυχώς επαληθεύεται με τραγικό τρόπο. Ήταν τέτοια η επιθυμία της για αυτό το ταξίδι, ώστε ακόμα και όταν δυο εβδομάδες πριν από την αναχώρησή μας είχε ένα μικρό ευτυχώς αλλά με ράγισμα στο πόδι της ατύχημα, επέμενε ότι έπρεπε να έρθει, κάτι που τελικά κατάφερε χωρίς κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα.

Το θετικό με το 10 διανυκτερεύσεων οργανωμένο με πρακτορείο ταξίδι μας στο Ιράν ήταν πως θα μπορούσαμε να δούμε πολύ περισσότερα πράγματα απ’ ό,τι θα καταφέρναμε να επισκεφτούμε στο ίδιο διάστημα, αν ταξιδεύαμε μόνοι μας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα θα είχαμε δύο διανυκτερεύσεις στην Τεχεράνη, τρεις στο Ισφαχάν, δύο στη Γιαζντ και τρεις στο Σιράζ, με μια πληθώρα από αξιοθέατα και μνημεία στα οποία επρόκειτο να περιηγηθούμε. Αδημονούσαμε να ξεκινήσει το ταξίδι μας.

 

[Sassenach77]

Παρόλα αυτά μπαίνω τώρα στον πειρασμό να περιγράψω τη διαδρομή μου στο Ιράν, έστω και αν αυτή η εξιστόρηση οδηγηθεί σε μια φωτογραφική απλώς αποτύπωση του ταξιδιού, χωρίς άλλη χρηστική αξία. Αφορμή για την απόφασή μου στάθηκε σίγουρα μια άλλη σχετική ταξιδιωτική ιστορία, που ήρθε πρόσφατα στο προσκήνιο του φόρουμ, η οποία ταυτόχρονα με έκανε να συνειδητοποιήσω πως η τελευταία εξιστόρηση για αυτήν τη χώρα μετρά ήδη οκτώ χρόνια. Επιπλέον, πολύ σημαντικό ρόλο έπαιξε η επικαιρότητα με την πολεμική σύρραξη, που βρίσκεται σε εξέλιξη αυτήν την περίοδο στο Ιράν, με άγνωστα ακόμα τα αποτελέσματα ή το κόστος της σε ανθρώπινες ζωές, όπως και των συνεπειών της στο φυσικό και το ανθρωπογενές περιβάλλον της περιοχής.

Έτσι όπως πάει το πράγμα δεν θα πατήσω το πόδι μου στη χώρα τουλάχιστον για την επόμενη 10ετία...

Με έλκυε ιδιαίτερα επίσης η ιστορία του Ιράν και ήθελα να περιηγηθώ στους αρχαιολογικούς χώρους με τα απομεινάρια του σημαντικού αυτού πολιτισμού της αρχαιότητας, ώστε να καταρρίψω ιδίοις όμμασι όλες τις ανακρίβειες των σχολικών χρόνων για τον δήθεν απολίτιστο λαό των Περσών. Η καταστραμμένη από τον Μ. Αλέξανδρο μεγαλοπρεπής Περσέπολη, οι τάφοι των βασιλιάδων μιας από της μεγαλύτερες αυτοκρατορίες της αρχαιότητας, τα ίχνη του Ζωροαστρισμού, καθώς και τόσα άλλα μνημεία από τη μετέπειτα ισλαμική ιστορία του Ιράν βρίσκονταν εκεί.

Υπάρχει πολύς κόσμος που όταν τους πεις οτι οι Ιρανοί στη πλειοψηφία τους είναι Πέρσες και όχι Άραβες, σου λένε "ναι, και ποια η διαφορά;"....

Χαίρομαι πολύ που θα γράψεις για το αγαπημένο μου Ιραν!!! Είναι μία απο τις αγαπημένες μου χώρες!!!

 

[YiannisTS]

Μια πραγματικά ενδιαφέρουσα, ελπίζω, ταξιδιωτική ιστορία σε μια κρίσιμη ιστορική στιγμή για το Ιράν και την ευρύτερη περιοχή του κόλπου. Ένα "τρελό" σχέδιο έχει αρχίσει να διαμορφώνεται. Ένα ταξίδι στο Ιράν αμέσως μετά την λήξη του πολέμου!

 

[erodios]

Έτσι όπως πάει το πράγμα δεν θα πατήσω το πόδι μου στη χώρα τουλάχιστον για την επόμενη 10ετία...

Μακάρι να τελειώσει όσο το δυνατόν γρηγορότερα ο πόλεμος στην περιοχή και να μπορέσεις να ταξιδέψεις στο Ιράν.

Υπάρχει πολύς κόσμος που όταν τους πεις οτι οι Ιρανοί στη πλειοψηφία τους είναι Πέρσες και όχι Άραβες, σου λένε "ναι, και ποια η διαφορά;"....

Είναι αλήθεια πως από πολλούς οι Ιρανοί θεωρούνται λανθασμένα ότι είναι αραβικός λαός, όπως συχνά συμβαίνει και με τους Τούρκους, συγχέοντας ίσως το κοινό ισλαμικό θρήσκευμα με την καταγωγή.

 

[erodios]

Μια πραγματικά ενδιαφέρουσα, ελπίζω, ταξιδιωτική ιστορία σε μια κρίσιμη ιστορική στιγμή για το Ιράν και την ευρύτερη περιοχή του κόλπου.

Ελπίζω κι εγώ να εξελιχθεί σε μια ενδιαφέρουσα ιστορία, παρά τις επιφυλάξεις που ανέφερα.

Ένα "τρελό" σχέδιο έχει αρχίσει να διαμορφώνεται. Ένα ταξίδι στο Ιράν αμέσως μετά την λήξη του πολέμου!

Δεν είναι καθόλου τρελό σχέδιο. Κάποτε ο πόλεμος θα τελειώσει. Προβληματίζομαι όμως για το τι θα έχει απομείνει μετά από αυτόν. Αναφέρομαι πρωταρχικά στις ανθρώπινες ζωές αλλά και στον πολιτισμικό πλούτο της χώρας. Ήδη το παλάτι Γκολεστάν στην Τεχεράνη βομβαρδίστηκε, ενώ έβλεπα στην τηλεόραση εκρήξεις δίπλα στον Πύργο Αζαντί, που μπορεί να μην είναι ένα κτίσμα από την αρχαιότητα, αλλά δεν παύει να αποτελεί ένα εμβληματικό μνημείο της Τεχεράνης.

 

[YiannisTS]

Ελπίζω κι εγώ να εξελιχθεί σε μια ενδιαφέρουσα ιστορία, παρά τις επιφυλάξεις που ανέφερα.

Δεν είναι καθόλου τρελό σχέδιο. Κάποτε ο πόλεμος θα τελειώσει. Προβληματίζομαι όμως για το τι θα έχει απομείνει μετά από αυτόν. Αναφέρομαι πρωταρχικά στις ανθρώπινες ζωές αλλά και στον πολιτισμικό πλούτο της χώρας. Ήδη το παλάτι Γκολεστάν στην Τεχεράνη βομβαρδίστηκε, ενώ έβλεπα στην τηλεόραση εκρήξεις δίπλα στον Πύργο Αζαντί, που μπορεί να μην είναι ένα κτίσμα από την αρχαιότητα, αλλά δεν παύει να αποτελεί ένα εμβληματικό μνημείο της Τεχεράνης.

«Παρακολουθήστε τι θα συμβεί σήμερα σε αυτά τα καθάρματα. Σκοτώνουν αθώους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο εδώ και 47 χρόνια, και τώρα εγώ, ως 47ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, τους σκοτώνω. Τι μεγάλη τιμή είναι να το κάνω αυτό!» έγραψε σήμερα ο Αμερικανός ψυχάκιας πρόεδρος.

 

[Sam-chal]

«Παρακολουθήστε τι θα συμβεί σήμερα σε αυτά τα καθάρματα. Σκοτώνουν αθώους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο εδώ και 47 χρόνια, και τώρα εγώ, ως 47ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, τους σκοτώνω. Τι μεγάλη τιμή είναι να το κάνω αυτό!» έγραψε σήμερα ο Αμερικανός ψυχάκιας πρόεδρος.

Αποικνύεται πλέον εκτός από φαιδρός είναι και επικίνδυνος.

 

[erodios]

«Παρακολουθήστε τι θα συμβεί σήμερα σε αυτά τα καθάρματα. Σκοτώνουν αθώους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο εδώ και 47 χρόνια, και τώρα εγώ, ως 47ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, τους σκοτώνω. Τι μεγάλη τιμή είναι να το κάνω αυτό!» έγραψε σήμερα ο Αμερικανός ψυχάκιας πρόεδρος.

Αποικνύεται πλέον εκτός από φαιδρός είναι και επικίνδυνος.

Μόλις τώρα άκουσα κι εγώ στις ειδήσεις τον Τραμπ να εκφράζεται με αυτά τα λόγια. Συμφωνώ ότι ο Τραμπ είναι επικίνδυνος. Πρόκειται δυστυχώς για ένα κυριολεκτικά κακομαθημένο παιδί, που δυστυχώς ηγείται μιας μεγάλης δύναμης με ανεξέλεγκτο τρόπο. Δεν ξέρω επίσης αν αυτός ο πόλεμος των ΗΠΑ στο Ιράν εξελιχθεί όπως η εκστρατεία της παντοδύναμης αρχαίας Αθήνας στη Σικελία με ανάλογα επακόλουθα για τη σημερινή μεγάλη δύναμη.
Ωστόσο η συγκεκριμένη πολεμική σύρραξη είναι πολύ σύνθετη και απαιτεί μεγάλη συζήτηση σε ένα ξεχωριστό ίσως νήμα. Προσωπικά δεν μπορώ να πάρω ξεκάθαρη θέση. Σίγουρα είναι κατακριτέα η πολεμική επιχείρηση των ΗΠΑ/Ισραήλ ενάντια στο Ιράν, αλλά δεν μπορώ να παραβλέψω την εκφρασμένη θέση της ιρανικής ηγεσίας για τον αφανισμό του Ισραήλ.
Και να σκεφτεί κανείς ότι αυτές οι δύο χώρες ήταν συμμαχικές με ισχυρούς δεσμούς πριν από τους Αγιατολάχ, ενώ το Ιράν ήταν από τα πρώτα κράτη που αναγνώρισαν ντε φάκτο το Ισραήλ, πριν διακόψουν τις διπλωματικές τους σχέσεις και αποσύρει αυτήν την αναγνώριση.

 

[giannoula]

Το Ιράν το επισκέφθηκα και γω συμπτωματικά τον Οκτώβριο του '22 που ήταν στο pick των διαδηλώσεων. Παρόλα αυτά δεν ένιωσα καμία ανασφάλεια πουθενά το μόνο πρόβλημα ήταν ότι έπεφτε συνεχώς το internet. Επίσης ούτε εγώ προήθηκα όταν 3 ώρες πριν ξεκινήσουμε το ταξίδι έπεσα από τη μηχανή και χτύπησα και τα 2 μου πόδια. Και έχουν κάτι σκάλες εκεί οι άτιμοι. Αυτή τη χώρα την αγάπησα όσο λίγες στον κόσμο τόσο για την ιστορία της όσο και για τους ανθρώπους της. Περιμένω τη συνέχεια της ιστορίας..

 

[YiannisTS]

η συγκεκριμένη πολεμική σύρραξη είναι πολύ σύνθετη

Νομίζω ότι δεν είναι τόσο "σύνθετα" τα πράγματα. Ένας παιδόφιλος ψυχάκιας, επικεφαλής της πιο ανεπτυγμένης καπιταλιστικά χώρας, βλέποντας τον κίνδυνο να χάσει κομμάτια από την πίτα από την Κίνα, προσπαθεί να ελέγξει με κάθε τρόπο τις ενεργειακές πετρελαϊκές πηγές της περιοχής. Οι ΗΠΑ το έχουν καταφέρει χρόνια τώρα στις χώρες του κόλπου αλλά το Ιράν δεν τους κάθεται από την εποχή του Μοσάντεκ αφού "τόλμησε" να εθνικοποιήσει την παραγωγή και την επεξεργασία του πετρελαίου. Παρέα λοιπόν με έναν σιωνιστή δολοφόνο ο οποίος καταζητείται για εγκλήματα πολέμου αποφάσισαν ότι ήρθε η ώρα να "τελειώσουν τη δουλειά". Ο Τράμπας το έχει πλέον δηλώσει ανοιχτά, ξέχασε τα "δικαιώματα" των γυναικών (εξαφανίζοντας με το καλημέρα ένα ολόκληρο σχολείο θηλέων) και μιλάει για το πετρέλαιο.

εκφρασμένη θέση της ιρανικής ηγεσίας για τον αφανισμό του Ισραήλ

Να είσαι σίγουρος οτι δεν είναι οι μόνοι που θέλουν την εξαφάνιση του σιωνιστικού κράτους του Ισραήλ έτσι ώστε να υπάρξει ειρήνη στην περιοχή. Άλλωστε μερικά χρόνια πριν πολλοί ζητάγαμε την κατάργηση του κράτους του απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική. Και όταν λέμε κατάργηση κρατών δεν εννοούμε αφανισμό των λαών τους.

Πολλά μπορούμε να πούμε, να συζητήσουμε, να δούμε και να πάρουμε θέση στις δύο πλευρές που φτιάχνει η ιστορική κίνηση. Δεν θέλω όμως να καταχραστώ περισσότερο τον χώρο της ιστορίας σου την οποία περιμένω να διαβάσω για να προγραμματίσω, ίσως, το δικό μου ταξίδι!

 

[erodios]

Το Ιράν το επισκέφθηκα και γω συμπτωματικά τον Οκτώβριο του '22 που ήταν στο pick των διαδηλώσεων. Παρόλα αυτά δεν ένιωσα καμία ανασφάλεια πουθενά το μόνο πρόβλημα ήταν ότι έπεφτε συνεχώς το internet. Επίσης ούτε εγώ προήθηκα όταν 3 ώρες πριν ξεκινήσουμε το ταξίδι έπεσα από τη μηχανή και χτύπησα και τα 2 μου πόδια. Και έχουν κάτι σκάλες εκεί οι άτιμοι. Αυτή τη χώρα την αγάπησα όσο λίγες στον κόσμο τόσο για την ιστορία της όσο και για τους ανθρώπους της. Περιμένω τη συνέχεια της ιστορίας..

Επομένως βρεθήκαμε στο Ιράν με διαφορά 6 μηνών! Θα είναι χρήσιμη λοιπόν και η δική σου ματιά. Χαίρομαι που κατάφερες να ταξιδέψεις στην περίοδο των αναταραχών χωρίς κανένα πρόβλημα, μια και εγώ δεν τόλμησα τότε να το κάνω.

την οποία περιμένω να διαβάσω για να προγραμματίσω, ίσως, το δικό μου ταξίδι!

Το άσχημο είναι πως σε αντίθεση με προηγούμενες εξιστορήσεις μου, στις οποίες όταν ανέβαζα ένα κεφάλαιο είχα σχεδόν έτοιμο το επόμενο και στο μυαλό μου και το μεθεπόμενο, αυτήν την ιστορία ξεκίνησα να τη γράφω με βάρκα την ελπίδα... Προσπαθώ να συνδέσω τις αναμνήσεις μου και να τις επιβεβαιώσω πριν τις ανεβάσω, ενώ μπορεί να με καθυστερήσει και το γεγονός πως την προσεχή περίοδο θα λείπω για κάποια διαστήματα από τη βάση μου.