Σιγκαπούρη Ταϊλάνδη Ταϊλάνδη - Σιγκαπούρη: Ανάμεσα σε ναούς, παραλίες και ουρανοξύστες

[Eleni P]

Το 2020 και ενώ είχε ήδη πρωτοεμφανιστεί ο Κόβιντ, πραγματοποίησα το πρώτο μου ταξίδι στη Ασία και συγκεκριμένα στην Ταϊλάνδη. Ένα ταξίδι που άλλαξε τελείως την ταξιδιωτική μου ζωή. Ένας υπέροχος λαός και μία χώρα γεμάτη ομορφιά, φιλοξενία και πανέμορφες εικόνες. Όπως καταλαβαίνετε αυτά τα 6 χρόνια δεν έπαψα να σκέφτομαι να επιστρέψω. Το καλοκαίρι που μας πέρασε λοιπόν, και αφού είχα ήδη οργανώσει τις ''πιο μικρές΄΄ εξορμήσεις μου για τη φθινοπωρινή - χειμερινή σεζόν, είπα οτι ήρθε η στιγμή να κλείσω την επιστροφή μου στην αγαπημένη μου Ταϊλάνδη που τόσο πολύ περίμενα!

Είχαμε στο πλάνο με την αδερφή μου (partner in crime σε όλα και περισσότερο στα ταξίδια) αυτή τη φορά να πάμε για περισσότερες μέρες και έτσι άρχισε η έρευνα για τον ιδανικό συνδυασμό πτήσεων.
Εγώ είχα στο μυαλό μου να ξεκινήσουμε με Chiang Mai και μετά να πάμε (ξανά) στο Πουκέτ. Το είχα καημό το Πουκέτ και ήθελα μια επανάληψη γιατί την προηγούμενη φορά μείναμε μόνο μια εβδομάδα και ως πρωτάρες θέλαμε να κάνουμε όσες περισσότερες εξορμήσεις/εκδρομές γινόταν, οπότε δεν υπήρχε ιδιαίτερος χρόνος για να επισκεφτούμε τις υπέροχες παραλίες που είχε στο Πουκέτ.
Βέβαια, εφόσον θέλαμε να μείνουμε καμια 20αριά μέρες, ήταν ευκαιρία να συνδυάσουμε δύο χώρες, ώστε να δούμε και κάτι άλλο που ενδεχομένως δεν θα είχαμε ξανά την ευκαιρία. Ψάξε-ψάξε λοιπόν καταλήξαμε να πετάξουμε πρώτα για Πουκέτ και μετά να πάμε και Σιγκαπούρη που δεν την είχαμε ξανα δεί.

Να σημειώσω εδώ οτι βοήθησε στο να πάρουμε μια απόφαση το stopover της Turkish airlines και αυτό όχι τόσο για το γεγονός της δωρεάν διανυκτέρευσης στην Κωνσταντινούπολη στην πτήση μας για το Πουκέτ (που τελικά δεν χρησιμοποιήσαμε), αλλά κυρίως γιατί στο σενάριο Θεσσαλονίκη - Πουκέτ με 2 ώρες αναμονή στην Κωνσταντινούπολη τα εισιτήρια ήταν περίπου 200 Ευρώ στο άτομο πιο ακριβά απο το να παίρναμε την ίδια πτήση αλλα με ΄΄αναμονή΄΄ στην Κωνσταντινούπολη 2 ημερών.
Ουσιαστικά επιλέγοντας κατά την αναζήτηση το stopover στην Κωνσταντινούπολη, είτε για μια διανυκτέρευση είτε για περισσότερες, έπεφτε η τιμή του εισιτηρίου δραματικά και είχες τη δυνατότητα να μείνεις και ένα βράδυ στην Πόλη δώρο απο την εταιρεία.
Έτσι κλείσαμε τις πτήσεις μας με το Πουκέτ σαν πρώτο προορισμό και επιστροφή απο Σιγκαπούρη, και οι δύο πτήσεις με ενδιάμεση στάση στην Κωνσταντινούπολη. Θεωρώ σε καλή τιμή δεδομένων των πτήσεων που βρίσκαμε: 750 Ευρώ πήγαινε-έλα με προσωπικό αντικείμενο, χειραποσκευή και 30 κιλά βαλίτσα.
Η ενδιάμεση πτήση ήταν με Singapore airlines στα 100 Ευρώ με βαλίτσες, κλπ..

Έτσι ξεκίνησε η προετοιμασία και η έρευνα και εγώ εννοείται μες την τρελή χαρά, κοιμόμουν και ξυπνούσα ψάχνοντας και την τελευταία λεπτομέρεια, ακόμη και για τη μιάμιση μέρα στην Κωνσταντινούπολη που θα είχαμε, καθώς θα ήταν η πρώτη φορά στην Πόλη και για τις δυό μας. Για τη διανυκτέρευσή μας εκεί είχαμε την επιλογή για δωρεάν ξενοδοχείο απο την αεροπορική αλλά όσα μου έδινε διαθέσιμα ήταν πολύ μακριά απο τον κέντρο και για τη μια μέρα που θα ήμασταν εκεί δεν άξιζε να χάσουμε το χρόνο μας στα μέσα μεταφοράς. Οπότε βρήκα ένα ξενοδοχείο 2 λεπτά απο την Taksim 50 Ευρώ το βράδυ με πρωινό (The Nest Hotel). Το έκλεισα για 2 βράδια γιατί η πτήση μας τη τρίτη μέρα ήταν στις 02:00 και σκέφτηκα να έχουμε το δωμάτιο και όλη τη δεύτερη μέρα ώστε να φύγουμε χαλαρά με την ησυχία μας το βράδυ για το αεροδρόμιο και να είμαστε ξεκούραστες.


Ευτυχώς πέρασε ο καιρός σχετικά γρήγορα και ήρθε η μέρα της αναχώρησης. Δυστυχώς έπρεπε να υπολογίσουμε και χειμερινά ρούχα γιατί στην Τουρκία θα είχε 2 βαθμούς . Πήραμε όμως μαζί τις σακούλες που τις ρουφάς με την ηλεκτρική σκούπα και την τρομπίτσα επίσης και ήταν σωτήρια σε ότι αφορά τον χώρο στη βαλίτσα γιατί βάλαμε μέσα τα μπουφάν στον γυρισμό και γλιτώσαμε σημαντικό χώρο.
Κάτι εξίσου σημαντικό που πήραμε για αυτό το ταξίδι και που χρειάζεται για όλες τις μεγάλες πτήσεις ήταν οι κάλτσες διαβαθμισμένης συμπίεσης που μας γλίτωσαν απο τα πρησμένα πόδια τις 9 και 12 ώρες πτήσεων που είχαμε μπροστά μας.

Η μέρα της πτήσης μας για Κωνσταντινούπολη είχε φτάσει και εμείς πανέτοιμες φύγαμε για το αγαπημένο αεοδρόμιο στη Θεσσαλονίκη μας, ανυπομονώντας για το πολυπόθητο ταξίδι.
(Συνεχίζεται..)

 

[Eleni P]

Το 2020 και ενώ είχε ήδη πρωτοεμφανιστεί ο Κόβιντ, πραγματοποίησα το πρώτο μου ταξίδι στη Ασία και συγκεκριμένα στην Ταϊλάνδη. Ένα ταξίδι που άλλαξε τελείως την ταξιδιωτική μου ζωή. Ένας υπέροχος λαός και μία χώρα γεμάτη ομορφιά, φιλοξενία και πανέμορφες εικόνες. Όπως καταλαβαίνετε αυτά τα 6 χρόνια δεν έπαψα να σκέφτομαι να επιστρέψω. Το καλοκαίρι που μας πέρασε λοιπόν, και αφού είχα ήδη οργανώσει τις ''πιο μικρές΄΄ εξορμήσεις μου για τη φθινοπωρινή - χειμερινή σεζόν, είπα οτι ήρθε η στιγμή να κλείσω την επιστροφή μου στην αγαπημένη μου Ταϊλάνδη που τόσο πολύ περίμενα!

Είχαμε στο πλάνο με την αδερφή μου (partner in crime σε όλα και περισσότερο στα ταξίδια) αυτή τη φορά να πάμε για περισσότερες μέρες και έτσι άρχισε η έρευνα για τον ιδανικό συνδυασμό πτήσεων.
Εγώ είχα στο μυαλό μου να ξεκινήσουμε με Chiang Mai και μετά να πάμε (ξανά) στο Πουκέτ. Το είχα καημό το Πουκέτ και ήθελα μια επανάληψη γιατί την προηγούμενη φορά μείναμε μόνο μια εβδομάδα και ως πρωτάρες θέλαμε να κάνουμε όσες περισσότερες εξορμήσεις/εκδρομές γινόταν, οπότε δεν υπήρχε ιδιαίτερος χρόνος για να επισκεφτούμε τις υπέροχες παραλίες που είχε στο Πουκέτ.
Βέβαια, εφόσον θέλαμε να μείνουμε καμια 20αριά μέρες, ήταν ευκαιρία να συνδυάσουμε δύο χώρες, ώστε να δούμε και κάτι άλλο που ενδεχομένως δεν θα είχαμε ξανά την ευκαιρία. Ψάξε-ψάξε λοιπόν καταλήξαμε να πετάξουμε πρώτα για Πουκέτ και μετά να πάμε και Σιγκαπούρη που δεν την είχαμε ξανα δεί.

Να σημειώσω εδώ οτι βοήθησε στο να πάρουμε μια απόφαση το stopover της Turkish airlines και αυτό όχι τόσο για το γεγονός της δωρεάν διανυκτέρευσης στην Κωνσταντινούπολη στην πτήση μας για το Πουκέτ (που τελικά δεν χρησιμοποιήσαμε), αλλά κυρίως γιατί στο σενάριο Θεσσαλονίκη - Πουκέτ με 2 ώρες αναμονή στην Κωνσταντινούπολη τα εισιτήρια ήταν περίπου 200 Ευρώ στο άτομο πιο ακριβά απο το να παίρναμε την ίδια πτήση αλλα με ΄΄αναμονή΄΄ στην Κωνσταντινούπολη 2 ημερών.
Ουσιαστικά επιλέγοντας κατά την αναζήτηση το stopover στην Κωνσταντινούπολη, είτε για μια διανυκτέρευση είτε για περισσότερες, έπεφτε η τιμή του εισιτηρίου δραματικά και είχες τη δυνατότητα να μείνεις και ένα βράδυ στην Πόλη δώρο απο την εταιρεία.
Έτσι κλείσαμε τις πτήσεις μας με το Πουκέτ σαν πρώτο προορισμό και επιστροφή απο Σιγκαπούρη, και οι δύο πτήσεις με ενδιάμεση στάση στην Κωνσταντινούπολη. Θεωρώ σε καλή τιμή δεδομένων των πτήσεων που βρίσκαμε: 750 Ευρώ πήγαινε-έλα με προσωπικό αντικείμενο, χειραποσκευή και 30 κιλά βαλίτσα.
Η ενδιάμεση πτήση ήταν με Singapore airlines στα 100 Ευρώ με βαλίτσες, κλπ..

Έτσι ξεκίνησε η προετοιμασία και η έρευνα και εγώ εννοείται μες την τρελή χαρά, κοιμόμουν και ξυπνούσα ψάχνοντας και την τελευταία λεπτομέρεια, ακόμη και για τη μιάμιση μέρα στην Κωνσταντινούπολη που θα είχαμε, καθώς θα ήταν η πρώτη φορά στην Πόλη και για τις δυό μας. Για τη διανυκτέρευσή μας εκεί είχαμε την επιλογή για δωρεάν ξενοδοχείο απο την αεροπορική αλλά όσα μου έδινε διαθέσιμα ήταν πολύ μακριά απο τον κέντρο και για τη μια μέρα που θα ήμασταν εκεί δεν άξιζε να χάσουμε το χρόνο μας στα μέσα μεταφοράς. Οπότε βρήκα ένα ξενοδοχείο 2 λεπτά απο την Taksim 50 Ευρώ το βράδυ με πρωινό (The Nest Hotel). Το έκλεισα για 2 βράδια γιατί η πτήση μας τη τρίτη μέρα ήταν στις 02:00 και σκέφτηκα να έχουμε το δωμάτιο και όλη τη δεύτερη μέρα ώστε να φύγουμε χαλαρά με την ησυχία μας το βράδυ για το αεροδρόμιο και να είμαστε ξεκούραστες.


Ευτυχώς πέρασε ο καιρός σχετικά γρήγορα και ήρθε η μέρα της αναχώρησης. Δυστυχώς έπρεπε να υπολογίσουμε και χειμερινά ρούχα γιατί στην Τουρκία θα είχε 2 βαθμούς . Πήραμε όμως μαζί τις σακούλες που τις ρουφάς με την ηλεκτρική σκούπα και την τρομπίτσα επίσης και ήταν σωτήρια σε ότι αφορά τον χώρο στη βαλίτσα γιατί βάλαμε μέσα τα μπουφάν στον γυρισμό και γλιτώσαμε σημαντικό χώρο.
Κάτι εξίσου σημαντικό που πήραμε για αυτό το ταξίδι και που χρειάζεται για όλες τις μεγάλες πτήσεις ήταν οι κάλτσες διαβαθμισμένης συμπίεσης που μας γλίτωσαν απο τα πρησμένα πόδια τις 9 και 12 ώρες πτήσεων που είχαμε μπροστά μας.

Η μέρα της πτήσης μας για Κωνσταντινούπολη είχε φτάσει και εμείς πανέτοιμες φύγαμε για το αγαπημένο αεοδρόμιο στη Θεσσαλονίκη μας, ανυπομονώντας για το πολυπόθητο ταξίδι.
(Συνεχίζεται..)

Η πτήση με την Turkish ήταν κάτι που περιμέναμε. Την προηγούμενη φορά είχαμε ταξιδέψει με Qatar και όλα ήταν άψογα, οπότε περιμέναμε και κάτι αντίστοιχο και καλύτερο στην Turkish. Εδω θα αναφέρω την πρώτη πατάτα που έκανα κατα το κλείσιμο των εισιτηρίων.
Η διάταξη των καθισματων στη μεγάλη πτήση απο Κωνσταντινούπολη προς Πουκετ ηταν 2-4-2 γεγονός που μας χαροποίησε γιατί θα ήμασταν μόνες στη σειρά. Είδα όμως οτι στις emergency exit Θέσεις ειχε μια προσφορά 90€ τις δυο Θέσεις στα δεξιά του αεροσκάφους και χωρίς να το πολυ σκεφτώ τις έκλεισα, έχοντας στο μυαλό μου οτι θα είχαμε χώρο για τα πόδια και θα ήμασταν πολυ άνετα.
Επιβιβαστηκαμε για την πρώτη πτήση που ήταν περίπου μιάμιση ωρα. Το αεροσκάφος ήταν γεμάτο, η εξυπηρέτηση άψογη, μας εφεραν και πρωινό και γενικά η πτήση ήταν πολύ άνετη και σύντομη.

Φτάσαμε στην Κωνσταντινούπολη και βρεθήκαμε ξαφνικά σε βαρυ χειμώνα. Ο καιρός άθλιος, πολύ κρύο, αέρας παγωμενος και τι άλλο? Βροχή! Ολα τα καλα
Είχαμε κλείσει μεταφορά μέσω Booking και φύγαμε κατευθείαν για το ξενοδοχείο.
Σε κεντρικοτατη τοποθεσία, το ξενοδοχείο μας ήταν ιδανικό για την πρώτη σου επίσκεψη στην Πόλη. Μετρό, τραμ και λεωφορεία ολα δίπλα. Δεν χάσαμε χρόνο, μιας και ο καιρός ήταν πολυ άσχημος και απο λεπτό σε λεπτό ήταν έτοιμος να ρίξει βροχαρα, οπότε φύγαμε αμέσως με σκοπό να δούμε οσα περισσότερα προλάβουμε. Και φυσικά μόλις βγήκαμε απο το ξενοδοχείο ξεκίνησε η βροχη.
Πήραμε λεωφορείο και πήγαμε στο Καπαλι Τσαρσι ώστε να το δούμε μέχρι να φτιάξει λίγο ο καιρός.

Πολύ όμορφο παζάρι, με αρκετό κόσμο και υπέροχες μυρωδιές.
Δεν είχαμε σκοπό να ψωνίσουμε κάτι το ιδιαίτερο, είχαμε και αρκετές πτήσεις μπροστά μας, δεν θα μπορούσαμε όμως να μην μπούμε στα αμέτρητα μαγαζιά με λουκούμια και να δοκιμάσουμε και να αγοράσουμε κατι. Μας κέρασαν και τοπικό τσάι που ήταν φανταστικό!

Βγαίνοντας απο το Καπαλι Τσαρσι ο καιρός ειχε ψιλο φτιάξει οπότε ηταν ιδανικά ώστε να δούμε το Μπλε Τζαμί και την Αγία Σοφία.
Την Αγία Σοφία είχαμε σκοπό να την δούμε μόνο απο εξω(αυτή τη φορά τουλάχιστον) διότι διαβάσαμε οτι και μέσα και έξω ήταν γεμάτη σκαλωσιές για συντήρηση. Και εφόσον μέσα μπορούσαμε να επισκεφθούμε μόνο το πάνω μέρος, δεν νομίζω οτι αξίζε να το δούμε με σκαλωσιες. Είδαμε και τα πιο πρόσφατα σχόλια οπότε είχαμε πάρει την απόφαση μας.

Στο Μπλε Τζαμί θα μπαίναμε αλλά πέσαμε σε ωρα προσευχής και θα έπρεπε να περιμένουμε μια ωρα. Δεν μας έπαιρνε με τον καιρό δυστυχώς και το αφήσαμε και αυτό για την επόμενη φορά. (Θα επιστρέψουμε σίγουρα).

Συνεχίσαμε και περπατήσαμε λίγο στο πάρκο Γκιουλχανε που ήταν πολύ όμορφο.

Είχαμε ενα εστιατόριο στο μυαλό μας για φαγητό και ξεκινήσαμε να πηγαίνουμε προς τα εκει.

Το μαγαζί που είχαμε επιλέξει (Turgu T restaurant) φαινόταν πολύ ζεστό και όμορφο και το προσωπικό, όπως παντού στην Κωνσταντινούπολη, ήταν πολυ ευγενικό και φιλικό.
Παραγγειλαμε διάφορα πιάτα να δοκιμάσουμε και ήταν όλα υπέροχα. Ήπιαμε και μια Τουρκική κολα
Στο τέλος μας κερασαν τσαι και μπακλαβα.

Επιστρεφοντας στο ξενοδοχείο πήραμε ταξι, έριχνε καρέκλες και ειχε πολυ κρύο.

Το επόμενο πρωί σηκωθήκαμε πήγαμε για πρωινό και είχαμε σκοπό να περπατήσουμε την Ιστικλαλ μέχρι τον πύργο του Γαλατα αλλά ο καιρός ειχε άλλα σχεδια.
Επιστρεφοντας στο δωμάτιο μετα το πρωινό και μέχρι να ετοιμαστούμε για να βγούμε ξεκίνησε ΝΑ ΧΙΟΝΙΖΕΙ!!
Σε ενα εικοσιτετραωρο είχαμε αλλάξει 3 εποχες. Φύγαμε απο Θεσσαλονίκη με άνοιξη, παρόλο που ήταν Φλεβάρης είχαμε πολύ ωραίο καιρό, φτάσαμε Κωνσταντινούπολη αρχές χειμώνα με βροχές και το αμέσως επόμενο πρωί είχαμε χιόνι! Που να το πεις.. και στις επόμενες 24 ώρες θα φτάναμε στους 35 βαθμούς

Με τα πολλά και μιάμιση ωρα αργότερα σταμάτησε επιτέλους να χιονίζει και καταφέραμε να βγούμε για μια γρήγορη βόλτα και πίσω στο ξενοδοχείο για ξεκούραση καθώς το βράδυ φεύγαμε για αεροδρόμιο.

Η μεταφορά μας ήταν στην ώρα της και μετα απο μια ώρα περίπου (ειχε αρκετή κινηση) βρεθήκαμε στο τεράστιο αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης. Ευτυχώς το τσεκ ιν ήταν σχετικά συντομο και εμείς έτοιμες να εξερευνησουμε τα duty-free.
Η ώρα του boarding ειχε έρθει.
Βρήκαμε τις θέσεις μας και εδω έρχεται η πρώτη πατάτα των πτήσεων όπως σας είπα κ πιο πάνω. Το αεροσκάφος: Airbus A330-300
Οι emergency exit Θέσεις: 28J, 28K οι οποίες ήταν θεοστενες. Παράθυρο δεν υπήρχε που το περιμέναμε αλλά οι θέσεις? Έκανε και μια μικρή κουρμπα το αεροσκάφος σε εκείνο το σημείο οπότε ο χώρος στενευε ακόμη περισσότερο. Εκει πρέπει να φάνηκε η ξενερα μου σε ολο της το μεγαλείο. Σκεφτόμουν πως θα περάσουν 10 ωρες σε τοση στενουρα.
Τωρα ή που φάνηκε οτι ειχα απογοητεύει εντελώς ή που ο καλουλης αεροσυνοδος το ειδε να έρχεται και ηταν ετοιμοπολεμος. Επειδή τις Θέσεις τις είχαμε πληρώσει, δεν μας είχαν ανατεθεί δωρεάν κατα το τσεκ ιν, και επειδή για καλή μας τύχη το αεροπλάνο ήταν μισοαδειο, μου λέει ο αεροσυνοδος μην ανησυχείτε υπάρχει τετράδα θέσεων άδεια, δεν θα έχει βέβαια το χώρο για τα πόδια που έχετε εδώ αλλά θα είστε πιο άνετα, μόνες σε 4 Θέσεις. Μίλησε στην ψυχούλα μου και έτσι ξαφνικά φαινόταν φως στην άκρη του τούνελ των 10 ωρών που είχαμε μπροστά μας.
Όντως η τετράδα θέσεων ήταν πολυ άνετη, το αεροπλάνο δεν ειχε πολυ κόσμο οπότε είχαμε μια τέλεια ήσυχη πτήση με άνεση! Disaster averted!
(To be continued..)

 

[Eleni P]

Η ώρα της προσγείωσης εφτασε και εμείς λιγο νυσταγμενες, αρκετά κουρασμενες αλλα και με φουλ ενθουσιασμό ξεκινήσαμε την προετοιμασία.
Η οργάνωση στο αεροδρόμιο του Πουκέτ αυτή την φορά δεν ήταν και η καλύτερη.
Άργησαν αρκετά να φέρουν τη σκαλα(ναι, μια σκαλα, για φυσούνα ούτε λόγος) με αποτέλεσμα να είμαστε όλοι συνωστισμενοι όρθιοι. Φταίμε κ εμείς που βιστηκαμε βέβαια.
Έπειτα στον έλεγχο διαβατηρίων είχε μόνο 3 υπαλλήλους, γεγονός που μας δυσκόλεψε λιγο στην αρχή αλλά μετά σαν να πήραν τα πάνω τους και μας ξεπεταξαν γρήγορα.
Αφού ολοκληρώσαμε όλες τις διαδικασίες και πήραμε και βαλίτσες βγήκαμε να βρούμε τον οδηγό μας που θα μας πήγαινε στην παραλία Πατονγκ.
Και εκεί ήταν που μας χτύπησε η πραγματικότητα της Ταϊλάνδης. Αυτή η αλλαγή απο την παγωνιά της Τουρκίας στον απότομο καύσωνα μας τάραξε αμέσως.
Σίγουρα θα χρειαζομασταν ενα εικοσιτετραωρο για να προσαρμοστουμε στη θερμοκρασία. Ευτυχώς ο κυριουλης που μας παρέλαβε είχε τέρμα το κλιματιστικό και την παλέψαμε.
Μετά απο 2 ώρες περίπου (η κίνηση ήταν απίστευτη) φτάσαμε στο ξενοδοχείο που είχαμε κλείσει για τις επόμενες 12 ημερες.

Η αλήθεια είναι πως η κούραση και η αϋπνία μας ειχε τσακίσει και μέχρι να κάνουμε τσεκ ιν και να τακτοποιηθουμε στο δωμάτιο πέρασε η ωρα, βραδάκι πλεον, οπότε είπαμε να το πάμε χαλαρά. Το ξενοδοχείο μας ηταν το Deevana Plaza hotel, πολυ κοντά στην Otop Market που ήταν και η περιοχή που μέναμε και το 2020 και μας άρεσε πολυ. Απέναντι είχαμε τα αγαπημένα 7 eleven (θα επανέλθω αργότερα) και το κέντρο της Πατονγκ και η παραλία ήταν περίπου στα 5-10 λεπτά περπάτημα.
Φύγαμε απο το δωμάτιο με σκοπό να φάμε κάτι και να γυρίσουμε για ξεκούραση και επιλέξαμε την Otop Market γιατί θυμομασταν οτι ήταν μια αρκετά μεγάλη αγορά με πολλά μαγαζάκια, υπαίθρια μπαρ και πολλές επιλογές για street food.
Δυστυχώς μετα τον Κόβιντ ειχε αλλάξει λίγο η φάση. Τα μαγαζιά για ψώνια ήταν οπως τα θυμομασταν αλλά τα διάφορα μπαρ είχαν λιγοστεψει όπως και οι επιλογές για φαγητό.
Ευτυχώς το αγαπημένο μας μπαρ στην αρχή της αγοράς στη γωνία (απέναντι απο τα Hard Rock Cafe) ήταν ακόμη εκεί με την τέλεια ροκ μουσική που ειχε και τοτε!

Επιλέξαμε διάφορα για φαγητό και ηταν ολα τέλεια.

Το σώμα δεν ανταποκρινοταν πλεον και η κουραση ειχε κυριαρχήσει οπότε επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο για ύπνο.

Την επόμενη ημέρα σηκωθήκαμε νωρίς, κατεβήκαμε για πρωινό (πολυ ωραίο πρωινό) και αποφασίσαμε να κινηθούμε στην Πατονγκ όλη την ημέρα, να μην πάμε δηλαδή σε κάποια άλλη παραλία.
Πριν κατηφορησουμε στην παραλία κάναμε συναλλαγμα. Το ανταλλακτηριο που ειχε απέναντι απο το ξενοδοχείο μας και εκείνο που ήταν δίπλα στο ξενοδοχείο Baumanburi (αν το γράφω σωστα) ηταν τα δυο πιο τίμια απο οσα είδαμε. Γενικά συμφέρει πολυ να κάνεις συνάλλαγμα η να χρησιμοποιεις καρτα σαν την Ρεβολουτ που έχει ήδη συνάλλαγμα. Σε καμία περίπτωση δεν συμφέρει να τραβήξεις χρήματα απο atm.
Κατεβήκαμε αμέσως μετα στην παραλία πιάσαμε 2 ξαπλωστρες, 200 Μπατ, ιδια τιμή με πριν 6 χρόνια και αράξαμε εκεί.
Ο ήλιος έκαιγε αλλά η θάλασσα δεν μας έκανε τη χάρη. Θυμομασταν οτι η θάλασσα στην Πατονγκ δεν ήταν πολύ της προκοπης, πολυ θολά νερά και αρκετά βρωμικη, τώρα όμως ειχε παρα γίνει. Ήταν πράσινη απο τη βρώμα δεν ήταν για να μπεις.
Ψηθηκαμε και εμείς στη ξαπλώστρα, χαλαρή πρώτη ημέρα και εκει κατα το μεσημεράκι είπαμε να γυρίσουμε και στο ξενοδοχείο στην πισίνα.

Πριν όμως έπρεπε να γίνει η απαραίτητη πρώτη (απο τις πολλές) στάση στα 7 eleven για προμήθειες. Νερά καφέδες και σνακ για αργότερα.

Γενικά τα 7 eleven ηταν το highlight του ταξιδιού. Ψωνίσαμε άπειρα πράγματα και πιο συγκεκριμένα προϊόντα για skin care (τα κορίτσια της παρέας θα καταλάβουν) αλλά αναλυτικά θα αναφερθώ πιο κάτω στη ιστορία.

Το ξενοδοχείο μας ειχε και πολύ ωραίο σπα το οποίο θα επισκεφτούμε τις επόμενες ημέρες. Γενικά σε ολη την Πατονγκ θα βρεις καλές προσφορές για μασαζ και θεραπείες.

Αργά το απόγευμα βγήκαμε για την πρώτη βόλτα μας στην βραδινή Πατονγκ. Ο κόσμος άπειρος και στο σύνολο βρήκαμε πολλές αλλαγές με την τελευταία φορά. Πολλά καινούργια ξενοδοχεία με ωραία παραλιακά μπαρ, καινούργια μαγαζιά και εστιατόρια, πλανόδιοι πωλητές και γενικά ενας χαμουλης απο επιλογές.
Πρώτη στάση ενα εστιατόριο στα μισα της διαδρομής μας, το Euro Thai Restaurant.
Παραγγειλαμε διάφορα τοπικά πιάτα και φυσικά μπυρα Singha, ωραία ήταν τα περισσότερα αλλά σε σχέση με τις υπόλοιπες ημέρες νομίζω οτι δεν ηταν απο τις πιο δυνατές επιλογές το συγκεκριμένο μαγαζί.

Αφού φάγαμε συνεχίσαμε για την Μπανγκλα γιατί πρώτη νυχτερινή βόλτα στην Πατονγκ επιβάλλεται να κάνεις ενα πέρασμα.

Φυσικά γινόταν της κακομοίρας και εννοείται πως είχαν ξεφυτρώσει ενα σορό νέα κλαμπ.

Προσωπικά δεν είμαι καθόλου του κλαμπ ή του ορθαδικου γενικότερα, αν όμως είναι να βγω, θα βγω!
Βέβαια η επιλογή ηταν safe , μιλάω για το New York live bar το οποίο το είχαμε επισκεφθεί και την προηγούμενη φορά. Ωραία live μουσική με ωραία μπάντα και φυσικά ωραία ποτά!

Την πέσαμε λοιπόν κ εμείς εκεί και βγάλαμε το πρόγραμμα μαζί με την μπάντα
Πολύ ωραίο vibe!

(Μπροστά εγω, πίσω η sister)

Γύρω στις 2:00 αποφασίσαμε να επιστρέψουμε στο ξενοδοχείο. Η επομένη μέρα είχε sightseeing στην Πόλη του Πουκέτ.

(Σορρυ που αργώ την συνέχιση της ιστορίας παιδιά)

 

[Eleni P]

Το επόμενο πρωί σηκωθήκαμε νωρίς νωρίς να πιούμε καφέ και να φύγουμε για την πόλη του Πουκέτ. Το οργανώσαμε έτσι ώστε να δούμε και την παλιά πόλη αλλά επειδή ήταν Κυριακή θέλαμε να δούμε και τη διάσημη Sunday night Market.
Πριν όμως θα κάναμε την πρώτη μας στάση στο ναό Βατ Τσαλονγκ. Ηταν περίπου 40 λεπτά απο την Πατονγκ και ενας απο τους πιο δημοφιλείς ναούς. Το 2020 στις βασικές εκδρομές που κάναμε ήταν και ο ναός του μεγάλου Βούδα και ευτυχώς δηλαδή που προλάβαμε κ τον είδαμε γιατί φέτος τον είχαν κλειστό για συντήρηση, επομένως φέτος ειχε σειρά ο ναός Βατ Τσαλονγκ.
Πέρα από τις εφαρμογές Uber και Bolt που τις χρησιμοποιούμε σχεδόν παντού στο εξωτερικό, στην Ταϊλάνδη χρησιμοποιήσαμε πολύ και την εφαρμογή Grab, η οποία εκτός απο υπηρεσίες μεταφορών σου έδινε τη δυνατότητα να παραγγείλεις και φαγητό, ψωνια, κλπ.
Καλέσαμε λοιπόν μεταφορά με μια απο τις εφαρμογές και φύγαμε για τον ναό.
Εννοείται η κίνηση ήταν μπόλικη οπότε και καθυστερησαμε λιγο.
Φτάνοντας στο ναό αντιληφθηκαμε οτι ηταν ενα συγκρότημα ναών στο οποίο όμως για να φτάσεις έπρεπε να περάσεις μέσα απο μία μικρή αγορά. Η ζέστη εκείνη την μέρα ήταν αφόρητη, είχαμε και λιγο πιο μακρυά ρούχα λόγω της εισόδου μας στον ναό οπότε το πράγμα δυσκολευε λιγο.
Οι ναοί πολύ όμορφοι και προσεγμενοι με μια ηρεμία να αποπνέει, όπως στους περισσότερους ναούς στην Ταϊλάνδη.

Αφού γυρίσαμε όλο το συγκρότημα ξανά Καλέσαμε μεταφορά και πήγαμε στην Πόλη του Πουκέτ.
Κάναμε μια πρώτη βόλτα τριγυρνώντας στα πολύχρωμα σπιτάκια και εξερευνώντας το πανέμορφο κέντρο.
Ήταν και μετά την Κινεζική Πρωτοχρονιά και ήταν όλα στολισμένα αναλογα.

Κάναμε λίγη βόλτα, μπήκαμε να χαζολογησουμε και στα 7 eleven και σε ενα εμπορικό ώστε να περάσει η ώρα και εκεί που είχε αρχίσει να σουρουπωνει, ειχε στηθεί και η αγορά οπότε ξεχυθηκαμε και εμείς όλο χαρά!
Μας την ειχαν εκθειασει πολυ την αγορά αλλά δυστυχώς απογοητευτηκαμε. Ουσιαστικά τι γινόταν, τα μαγαζιά της πόλης που βρίσκονταν στους δρόμους που καταλάμβανε η αγορά, εβγαζαν τους πάγκους τους πουλώντας ο καθένας τα προϊόντα του, που εμείς όμως είχαμε ήδη δει νωρίτερα κάνοντας βόλτα στην πόλη. Το έξτρα ήταν μόνο οι πάγκοι με το φαγητό που ομολογώ φαινοντουσαν πολυ ωραίοι αλλά με ΤΟΣΟ ΚΟΣΜΟ εννοείται κ δεν έχεις την υπομονή να χωθείς να παραγγείλεις και να περιμένεις. Εμείς έτσι κ αλλιώς είχαμε σκοπό να πάμε αλλου για φαγητό οπότε δεν μας ενδιέφερε το street food τη δεδομένη στιγμή και έτσι μείναμε με την όρεξη και την απογοήτευση αν θελετε.

Είχε πλέον νυχτώσει εντελώς κ αφού δεν βρίσκαμε λόγο να μείνουμε άλλο στην αγορά, κατευθυνθήκαμε προς το εστιατόριο One Chun. Πρόκειται για ένα local μαγαζί που όμως τα τελευταία χρόνια διατηρεί αστέρι Michelin οπότε ήταν ευκαιρία να το δοκιμάσουμε.
Φτάνοντας πήραμε χαρτάκι αναμονής και έπειτα απο 45 λεπτά ήμασταν στο τραπέζι μας. Κρατήσεις δεν γίνονται απο ότι θυμάμαι.
Παραγγειλαμε το signature curry , Pad Thai, και ομελέτα με καβούρι που είναι απο τα γνωστά πιάτα.

Όλα πολυ ωραία και νόστιμα κ απο τιμες πολυ φθηνά.

Στην επιστροφή εννοείται καλέσαμε μεταφορά και γυρίσαμε στην όαση του air condition .

Υ.Γ: Προσπαθώ να γράφω όσο συχνά μπορώ αλλά παράλληλα ξεκινάει και η σεζόν οπότε είμαι καθόλου στην φάση της προετοιμασίας.

 

[Eleni P]

Την Τεταρτη και πεμπτη ημέρα στο Πουκέτ επισκεφθηκαμε δυο πολυ γνωστές παραλίες, οι οποίες μας άρεσαν πολύ και την προηγούμενη φορά, την παραλία Καρον και την παραλία Κατα.
Και στις δυο περιπτώσεις, όπως και για όλες μας τις μετακινήσεις, χρησιμοποιήσαμε τις αγαπημένες μας εφαρμογές.
Φτάσαμε στην Καρον και πιάσαμε δυο ξαπλωστρες και τρέξαμε για βουτιά.
Ειχε πολυ κόσμο και δυστυχώς και λίγο κυματακι αλλά δεν μας χαλασε, το νερο ήταν τέλειο και το vibe ακόμη καλύτερο.
After all καλοκαιρινές διακοπές και ξεκούραση ψαχναμε οπότε τα είχαμε όλα!

Και φυσικά δεν μπορούσαμε να μην δροσιστουμε με μια καρύδα.

Αφου λιώσαμε εκεί μερικές ώρες αποφασίσαμε να επιστρέψουμε στο ξενοδοχείο.

Το βράδυ είχαμε κανονίσει να πάμε σε ενα Ινδικο (Tandoori Flames) και να δοκιμάσουμε τις ινδικες γεύσεις για πρώτη φορά. Ότι φάγαμε ήταν πολύ ωραίο αλλά κ λιγο καυτερό.

Αργότερα χτυπήσαμε και τα κοκτειλακια μας παραλιακά!

Την επόμενη ημέρα πήγαμε στην παραλία Κατα.
Γενικά οι παραλίες στο Πουκέτ είχαν αυτό το ιδανικό σκηνικό με τους τεράστιους φοίνικες και την υπέροχη άμμο καθώς και την τεράστια έκταση που όμως δεν ήταν ασφυκτικά γεμάτη με ξαπλωστρες. Υπήρχαν αρκετές ξαπλώστρες αλλά οχι να κατακλυσουν τον τόπο, κατι που με εκνευρίζει αφάνταστα, αλλά αν ήθελες μπορούσες να έχεις τη δική σου ομπρέλα και τα πράγματα σου και να αραξεις χωρίς να νοικιάσεις ξαπλωστρες.
Εμείς δυστυχώς δεν είχαμε πάρει εξοπλισμό οπότε νοικιαζαμε κάθε μερα. Δεν μας χαλούσε, η τιμή ήταν ίδια παντού ( 200 Μπατ 2 ξαπλώστρες κ ομπρέλα) και σε αντίθεση με την Ευρώπη υπηρχε αρκετή απόσταση μεταξύ τους οπότε δεν ήταν ο ενας πάνω στον άλλον.

Και εδω Υπήρχαν αρκετοί τουρίστες, ο ήλιος έκαιγε και το νερό φανταστικό.

Να σημειώσω εδώ πως το αντηλιακό είναι απαραίτητο γιατί διαφορετικά θα γίνετε φλαμπε.

Το βραδάκι βγήκαμε βολτίτσα στο κομμάτι της Πατονγκ παραλιακά μετα την Μπανγκλα.
6 χρόνια μετά και σε αυτην την περιοχή είχαν ξεφυτρώσει καινούργια ξενοδοχεία και τεράστια beach clubs.
Καταλήξαμε στην Beyond market, μια μικρή αγορά όπου και φάγαμε.

 

[Eleni P]

Το πρωι που ακολουθησε και αφου φαγαμε πρωινό, σειρά ειχαν δυο παραλίες που δεν ειχαμε ξανα επισκεφθεί.
Η πρώτη μας στάση ήταν η παραλία Σουριν.
Ήταν μια παραλία που είχαμε σταμπάρει και την προηγούμενη φορά αλλά δεν προλάβαμε.
Η παραλία Σουριν ήταν λίγο πιο μακρυά, περίπου 15 χιλιόμετρα απο την Πατονγκ, οπότε φύγαμε με το ταξι νωρίς το πρωι.
Φτάνοντας πάθαμε πλάκα. Ήταν μια τεράστια παραλία με φανταστική χρυσαφενια άμμο, χωρίς ξαπλωστρες, χύμα ο καθένας μόνος του, ψηλά δέντρα στην αρχή της ακτής που δημιουργουσαν μια υπέροχη σκιά και γενικότερα μια παραλία καθαρή (όπως όλες όσες είχαμε δει) και ανέγγιχτη απο το ανθρώπινο χέρι. ΑΠΛΑ ΤΕΛΕΙΟ!
Το πιο τέλειο? Αυτή η παραλία είχε τα πιο καθαρά νερά που είχαμε δει.

Απολαύσαμε τον καυτό ήλιο και το υπέροχο νερό για καμιά ώρα. Δυστυχώς δεν γινόταν να μείνουμε άλλο διότι χωρίς ομπρέλα κ όλα τα απαραίτητα θα παθαιναμε εγκαύματα και ηταν κρίμα γιατί είχαμε ξετρελαθεί με την παραλια.
Αλλά το πρόγραμμα είναι πρόγραμμα και εμείς αποφασισμενες να το τηρήσουμε, οπότε ταξι και φύγαμε για την παραλία Καμάλα.

Η παραλία Καμάλα ήταν άλλη μια που δεν προλάβαμε να δούμε την προηγούμενη φορά, μια παραλία πιο κοντά στην Πατονγκ οπότε βόλεψε να την δούμε στην επιστροφή από τη Σουριν.
Εδω η φάση ήταν διαφορετική απο ολες τις υπόλοιπες. Ήταν ενας οικισμός, πολύ πιο μικρός απο την Πατονγκ (το παραλιακό κομμάτι τουλάχιστον) που μπροστά στην ακτή είχε ενα μεγάλο πεζόδρομο με πολλά μικρά μαγαζάκια με σουβενίρ, ποτά και οτι ήθελες.

Και αυτη η παραλία πανεμορφη, τεράστια με υπέροχο φυσικό τοπίο. Ειχε πολυ ωραία νερα και αρκετά πιο καθαρα απο τις παραλίες των προηγούμενων ημερών, αλλά και εδω λιγο κυματακι.

Επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο ώστε να προλάβουμε και λιγο πισίνα και πήραμε και το κατιτίς μας απο τα 7-Eleven

Έπρεπε όμως να συμμαζευτουμε νωρίς γιατί το βράδυ είχαμε κράτηση στο Three Monkeys Restaurant. Μάθαμε για το συγκεκριμένο μαγαζί απο φίλους που είχαν πάει πρόσφατα και μας άρεσε. Πρόκειται για ενα εστιατόριο, βασικά για μία γαστρονομικη εμπειρία με ιδιαίτερη φιλοξενία. Βρίσκεται περίπου 20 λεπτά απο την Πατονγκ, ψηλά, σε μια τεράστια έκταση μέσα στο δάσος, ανάμεσα σε δέντρα, 'ζουγκλα" περιβαλλομενο απο κάθε λογής ήχο πουλιών και φυτών. Είναι μια εμπειρία φαγητού καθώς έρχεσαι σε επαφή με τη φύση.

Πρέπει υποχρεωτικά να κάνεις κράτηση και εδω έρχεται το μπέρδεμα. Στο σαιτ τους θα βρεις τις διαφορετικές ζώνες στις οποίες μπορείς να κλείσεις το τραπέζι σου, ανάλογα με την περίσταση, ή τυχόν γιορτή-event που θέλεις να πραγματοποιησεις και ανάλογα φυσικά με το πόσα χρήματα θέλεις να ξοδέψεις, γιατί εδω είναι η ουσιαστική "παγιδα" που οι περισσότεροι αγνοούν ή παραλείπουν.
Η κράτηση προϋποθέτει μια χρηματικη προκαταβολή. Εμείς κλείσαμε σε μια απο τις οικονομικές ζώνες, στη ζώνη 7, και το ποσό που πληρώσαμε κατά την κράτηση ηταν 1.500 Μπατ το άτομο (περίπου 40€).
Τι συμβαίνει τώρα εδω που πολλοί δεν γνωρίζουν. Αυτό το ποσό που πληρώνεις κατά την κράτηση είναι ουσιαστικά το ελάχιστο ποσό που θα καταναλώσεις και είναι μη επιστρεψιμο. Βέβαια, χωρις να ειμαι και απολύτως σίγουρη, δεν το αναφέρει κάπου στη σελίδα τους και αν το αναφέρει σίγουρα δεν είναι αρκετά ευδιάκριτο, αν κρίνω απο τις κριτικές που διάβασα.
Οπότε καλό είναι το ποσό που έχεις πληρώσει να καταναλωθεί με την παραγγελία που θα κάνεις.

Εμείς παραγγείλαμε διάφορα πιάτα και κάτι φανταστικά κοκτέιλ (4 στο σύνολο) και είχαμε και ένα τέλειο τραπέζι μπροστά στο σημείο που γινόταν το σόου, γιατί ξέχασα να αναφέρω, έχουν και fire show. Ήταν λιγάκι τουριστικό αλλά δεν μας χάλασε. Το φαγητό ομολογώ πως ήταν πολύ καλό και αρκετά προσεγμένο.

Έπειτα λοιπόν απο το φαγητό και τα ποτάκια (και την απίστευτη ζέστη που είχαμε φάει όλη μέρα) πήραμε το δρόμο για την επιστροφή και αφεθήκαμε στην αγκαλιά του κλιματιστικού.

 

[Eleni P]

Δυστυχώς η παραμονή μας στηβ Ταϊλάνδη έφτανε σιγά σιγά στο τέλος της, με τη Σιγκαπούρη να παίρνει σειρά. Είχαμε όμως άλλες δύο ημέρες στην Πατονγκ που θα τις απολαμβάναμε στο φουλ.


Πριν συνεχίσουμε όμως να πιάσουμε λίγο το κομμάτι των 7-Eleven, του skin care και των διαφόρων θεραπειών που μπορείς να επιλέξεις.Η Ταϊλάνδη φημίζεται για το μασαζ της και για τις διάφορες θεραπείες δέρματος, σώματος προσώπου και ότι άλλο μπορείς να φανταστείς. Εννοείται όλα σε αρκετά οικονομικές τιμές σε σχέση με την Ελλάδα.


Το Ταϊλανδικο μασαζ είναι απο τα πιο γνωστά αλλά θα πω πως είναι και αρκετά δυνατό. Υπάρχουν άπειρα μαγαζιά στα οποία θα βρεις καθε λογής πακέτο και θεραπεία σε απόσταση 10 μέτρων το ενα απο το άλλο.


Εμείς αυτή τη φορά επιλέξαμε ενα χαλαρωτικό μασαζ στο σπα του ξενοδοχείου το οποίο διήρκησε μια ώρα και ήταν φανταστικό.

Βασικός μας στόχος όμως ηταν να κάνουμε ενα πακετο hair spa που το θέλαμε καιρό.

Οι φιλες της παρέας θα με καταλάβουν.

Η συγκεκριμένη θεραπεία εγινε γνωστή και στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, μιλάω για το Κορεάτικο hair spa που ειχε κατακλύσει τα σοσιαλ για ενα μεγάλο διάστημα.

Στην χώρα μας (οπως φαντάζομαι και στην Ευρώπη γενικότερα) είναι ενα αρκετά ακριβό πακέτο και διαρκεί περίπου 75 λεπτά.


Κατα τη διάρκεια της παραμονής μας στην Πατονγκ είχαμε κάνει την έρευνα μας και εντέλει κλείσαμε για 90 λεπτά το Κορεάτικο hair spa που περιελάμβανε 14 βήματα περιποίησης με Μάσκες, σκραμπ, μασαζ, τόνωση σε μαλλιά πρόσωπο και λαιμό και χίλια δυο άλλα προϊόντα και στο τέλος σου ισιωνανε και το μαλλι! Ολο αυτο κόστισε 50 Ευρω και ηταν ότι καλύτερο είχαμε κάνει ποτέ!

Οπότε κορίτσια μου εαν βρεθείτε στην Ταϊλάνδη επιβάλλεται να δοκιμάσετε θεραπείες και μασαζ.


Πάμε τωρα στο κεφάλαιο 7-Eleven. Οπως είπαμε πρόκειται για τα πιο σωτήρια μαγαζιά στα οποία θα βρεις οτιδήποτε χρειάζεσαι(πραγματικά έχει τα πάντα!!).

Αυτο που όμως είναι το πιο σημαντικό (τουλάχιστον για εμας) είναι το γεγονός οτι ειχε άπειρα προϊόντα περιποίησης, καλλυντικά και προϊόντα ενίσχυσης του οργανισμού (βιταμίνες, κολλαγονα και ότι φαντάζεσαι) στις πιο χαμηλές τιμές.

Νομίζω εκει χάσαμε και τη μπάλα γιατί δεν ξέραμε τι να πρώτο πάρουμε.

Ευτυχώς η αδερφή μου, όντας μικρότερη και πιο ενεργή και ενημερωμένη απο τα σοσιαλ, ειχε κάνει την έρευνα της και ήξερε ακριβώς τι θα ψωνίσουμε. Δεν σας κρύβω πως κάποια στιγμή αγχώθηκα οτι το υπέρβαρο στις βαλίτσες το είχαμε σίγουρα και οχι τίποτα άλλο είχαμε και άλλες 5 μέρες στη Σιγκαπούρη.


Ειχε επίσης πολλά μαγαζιά, στο δρόμο που πηγαίνει απο Οτοπ Μαρκετ προς Μπανγκλα, τα οποία ειχαν μεν σουβενίρ αλλά είχαν και ενα τμήμα καλλυντικών. Σε αυτά τα μαγαζιά βρήκαμε πολλές Μάσκες μαλλιών (κυρίως Κορεατικές) στη μισή τιμή απο ότι θα τις βρίσκαμε ονλαιν.

Οταν λοιπόν κλείσετε και οργανώσετε το ταξίδι σας στην Ταϊλάνδη έχετε στο νου σας να μείνει αρκετός χώρος στη βαλίτσα για τέτοιου είδους ψώνια!


Και μετά απο το beauty break, συνεχίζουμε!


Δύο τελευταίες ημέρες λοιπόν στην Πατονγκ και την προτελευταία την περάσαμε στην παραλία Kata Noi, μια μικρή παραλία αμέσως μετα την Kata στην οποία πηγαίναμε για πρώτη φορά. Εκει μας έκανε εντύπωση, σε αντίθεση με την Kata ας πούμε που ήταν δίπλα, πως η φάση ηταν λίγο πιο ανεβασμένη. Εννοώ πως είχε μεγάλες ξενοδοχειακες μονάδες με ιδιωτικό χώρο στην παραλία, γήπεδα βόλεϊ ολοκαίνουρια, καλά καφέ και εστιατόρια και γενικότερα φαινόταν πιο ακριβή η φάση.


Εμείς κλασσικά καφεδάκι απο τα 7-Eleven, νοικιασαμε και δυο ξαπλωστρες και την πέσαμε να χαρούμε τον ήλιο και την ξεκούραση (άλλη αίσθηση ρε παιδί μου αυτο που δεν έχεις να κάνεις απολύτως τίποτα).

Η παραλία εντωμεταξύ ηταν φοβερή, ειχε την πιο απαλή άμμο και υπέροχα μπλε νερά και φυσικά το καθημερινό κυματακι που τελικά το συνηθίσαμε.

Μετά την πρώτη και δυστυχώς για εμας τελευταία βουτιά και πριν λιώσω στην ξαπλώστρα, πηγα να βγαλω τα βιντεακια και τις φωτογραφίες μου και εκεί που είμαι ανέμελη με το κινητό μεσα στο νερό αντιλαμβανομαι δίπλα μου ενα τύπο (Ρώσος κατά πασα πιθανοτητα) να μου φωνάζει μισα αγγλικά μισά στη γλώσσα του και να με τραβάει προς τα έξω. Φοβήθηκα είναι η αλήθεια γιατί ηταν λιγάκι υπερβολικός. Μέχρι να καταλάβω ειδα κ έπαθα. Δίπλα μου ειχε μια τεράστια (σαν καρπούζι) μαύρη μέδουσα την οποία φυσικά και δεν την πήρα χαμπάρι.

Δεν νομίζω πως ηταν απο αυτές που τσιμπάνε αλλά οπως κ να έχει βγήκα, ευχαρίστησα τον κυριουλη κ έφυγα για την ξαπλωστρα. Λιγα λεπτά μετά βέβαια βγηαν σχεδόν όλοι απο τη θάλασσα. Οσως τελικά πέσαμε σε κοπάδι απο μέδουσες. Κρίμα γιατί η θάλασσα και τα νερά ηταν τέλεια αλλά οπως καταλαβαίνετε δεν ξανά βουτήξαμε μετά απο αυτό.


Η υπόλοιπη μέρα πέρασε χαλαρά στην πισίνα και το βραδάκι πήγαμε για φαγητό και ποτάκι.

Λιγο πριν μπούμε στο ξενοδοχείο πέσαμε πάνω στον κυριουλη με το καροτσάκι με τις "κρεπες". Ο ίδιος κυριουλης στο ίδιο σποτ μετά απο 6 χρόνια, έφτιαχνε την γνωστή ας πούμε κρέπα (νομίζω μόνο απο αυγά) την οποία σου γεμιζε με ότι ήθελες. Εννοείται ότι το γλυκό κολλάει σε κάθε ώρα οπότε κ παραγγειλαμε μια με νουτελα και φυστικοβουτηρο, η οποία κόστισε περίπου 1,5€.

Την τελευταία μας μέρα είπαμε να την αφιερώσουμε στα τελευταία ψώνια και στην πισίνα. Έπρεπε να μαζέψουμε και πράγματα γιατί η μεταφορά για το αεροδρόμιο την επόμενη θα ερχόταν στις 6.

Μετά το πρωινό λοιπόν βγήκαμε για τα τελευταία ψώνια κ μέσα σε αυτα ήταν και μια έξτρα βαλίτσα. Οχι μην σκεφτείτε οτι δεν μας έφταναν οι άλλες δυο με τόσα που είχαμε ψωνίσει (αν και θα ήταν πολυ ρεαλιστικό σενάριο), απλά οταν φτάσαμε και παραλάβαμε τις 2 βαλίτσες μας στο αεροδρόμιο, έλειπε απο ενα ροδακι στην κάθε μια. Τα ροδακια ειχαν κουμπί και έβγαιναν εύκολα. Οπότε αγοράσαμε και μια τρίτη λίγο μεγαλύτερη με σκοπό να βάλουμε μέσα τη μια απο τις άλλες δύο (βγάλαμε τα 3 ροδακια και τα κρατήσαμε καβατζα) γεμάτη με πράγματα φυσικά, ωστε να τις γυρίσουμε όλες πίσω.

Μια παράνοια.


Ψωνίσαμε τι Ψωνίσαμε και γυρίσαμε στην πισίνα για τελευταία φορά.

Το απόγευμα ειχε έρθει αυτή η στιγμή που έπρεπε να μαζέψουμε πράγματα και η φάση σηκωνε απαραίτητα φραπέ. Θα μου πεις που θα τον βρεις τον φραπέ?

Τα αγαπημένα 7-Eleven δεν με απογοήτευσαν για άλλη μια φορά, καθώς ειχαν σε μεριδουλες νες καφέ οπότε problem solved!


Γενικά με τις βαλίτσες και το πως θα χωρέσω ολα τα πράγματα το έχω, δεν εχω παράπονο. Και ειδικά αν τόσα χρόνια ταξιδεύεις με τις low cost που όλα είναι πιο αυστηρά, πως να το κάνουμε, παίρνεις πτυχίο στην τοποθέτηση και το στρίμωγμα οπότε αν και είχαμε αγοράσει πολλά, δεν ζορίστηκα ιδιαίτερα να τα βολέψω. Είχαμε και περιθώριο απο 30 κιλά οπότε ηταν εύκολακι.


Το βραδάκι τελευταίο φαγητό και τελευταίες μπύρες θα ήταν σε ενα εστιατόριο που μας άρεσε απο την προηγούμενη φορά. Το no.6.


Όμως αυτή τη φορά πήγαμε σε αυτό που είναι ψηλά στον λόφο γιατί το άλλο στο κέντρο ειχε τεράστια ουρά και δεν υπήρχε περίπτωση να περιμένουμε μες τη ζέστη.

Αυτό πάνω στο λόφο ειχε δροσούλα, πολύ ωραίο χώρο και όμορφη θέα.

Έτσι έκλεισε όμορφα το τελευταίο μας βράδυ στην Πατονγκ. Η επόμενη ημέρα θα μας έβρισκε στη Σιγκαπούρη οπότε γεμάτες υπέροχες εμπειρίες, εικόνες και συναισθήματα για αυτήν την πανέμορφη χώρα που τόσο μας κέρδισε με τη φιλοξενία της, επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο για ξεκούραση.