Βιετνάμ Ταϊλάνδη Ταϊλάνδη και Βιετνάμ: Πώς θα δούμε όσα περισσότερα μπορούμε;

[psilos3]

οπότε με πλήρη συνείδηση ότι βρισκόμαστε στην άλλη άκρη του πλανήτη και ότι πιθανότατα δεν θα βρεθούμε σύντομα πάλι εκεί αποφασίσαμε να χαλαρώσουμε ρυθμούς για λίγο και να απολαύσουμε τη μέρα ήρεμα και αργά

Καλά κάνατε, επιβάλλεται κι αυτό καμιά φορά στα μεγάλα ταξίδια.

 

[travellersoul.]

Καλά κάνατε, επιβάλλεται κι αυτό καμιά φορά στα μεγάλα ταξίδια.

Έτσι πιστεύω και εγώ

 

[travellersoul.]

Από το Ανόι στη Σάπα, σταθήκαμε τυχεροί

Εγώ να μπαίνω και να ξαναμπαίνω στο 12go αναζητώντας δρομολόγια για Σάπα και να μου εμφανίζει το πιο νωρίς 6.00 το πρωί. Αυτό σημαίνει ότι θα έπρεπε και να περάσουμε το βράδυ στο αεροδρόμιο και κυρίως ότι θα χάναμε μεγάλο μέρος της επόμενης μέρας μέσα στο λεωφορείο. ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ!!

Ο Φ. να ρωτάει δεξιά και αριστερά αν περνάει από κάπου λεωφορείο για Sapa και να μην μπορεί να συνεννοηθεί με κανέναν. Άλλος να του λέει να περιμένουμε εκεί που καθόμασταν, άλλος να πάμε απέναντι, άκρη δεν έβγαζε. Και κάπου εκεί σταθήκαμε τυχεροί γιατί βρήκαμε μια οικογένεια βιετναμεζων που ήξεραν αγγλικά και πήγαιναν και εκείνοι στη Σάπα.

-Σάπα;; ρωτάμε εμείς.
-Ναι. Απαντάνε αυτοί.
-Πώς θα πάτε;
-Έχουμε κλείσει λεωφορείο.
- Ξέρετε αν υπάρχει χώρος;
- Μισο λεπτό να ρωτήσουμε την εταιρεία που έχουμε κλείσει.

Πράγματι περιμέναμε λίγο μέχρι να μας ενημερώσουν ότι υπήρχε διαθεσιμότητα και θα μας έπαιρναν μαζί τους. Ήρθε λοιπόν ένα βανακι και μπήκαμε μέσα εμείς οι δύο και οι τρεις βιετναμεζοι. Κάναμε μια απόσταση των 15 λεπτών μέχρι να φτάσουμε στα κεντρικά γραφεία της εταιρείας και από εκεί αφού πληρώσαμε (πιο φθηνά από το 12go) μπήκαμε σε ένα sleeper bus και ξεκινήσαμε το βραδινή μας διαδρομή για Sapa.

Εγώ κατάφερα να κοιμηθώ λίγο αν και ξύπνησα αρκετές φορές μέσα στο βράδυ. Στη Sapa φτάσαμε πολύ νωρίς το πρωί κατά τις 6.00 αν θυμάμαι καλά. Το τοπίο ήταν εντελώς διαφορετικό από αυτό που μέχρι τότε είχαμε συνηθίσει. Βουνά, ομίχλη, σύννεφα και η θερμοκρασία αισθητά πιο κάτω. Κατεβαίνοντας από το λεωφορείο δεχθήκαμε πραγματική επίθεση από ταξιτζήδες και από μεγάλες σε ηλικία κυρίες που ήθελες να μας κλείσουν κάποιο τουρ. Αφού καταφέραμε και αποφύγαμε και τους δύο πρώτη στάση πριν το ξενοδοχειο ήταν η αναζήτηση φαγητού καθώς είχαμε πεινάσει αρκετά. Καθίσαμε έτσι σε ένα πολύχρωμο καφέ πήραμε έναν χυμό και ένα καφε αντίστοιχα και από ένα Bahn mi ο καθένας και κάπως ισιώσαμε.
Όλη η φάση γύρω γύρω θύμιζε χειμερινό θέρετρο διακοπών, και το ξενοδοχείο που είχαμε κλείσει ήταν όντως ένα πολυτελές ξενοδοχείο στα 60-65 ευρώ το βράδυ, το πιο ακριβό σε όλο το ταξίδι. Φυσικά υπάρχουν πολύ πολύ φθηνότερα και πολύ καλά μάλιστα αλλά εφόσον μας έπαιρνε είπαμε να το κάνουμε.

Φτάνοντας στο ξενοδοχείο το δωμάτιο μας δεν ήταν ακόμα έτοιμο. Ωστόσο μας έδωσαν πετσέτες σε περίπτωση που θέλαμε να κάνουμε ένα ντουζ για να φρεσκαριστουμε στο μπάνιο που λειτουργούσε για την πισίνα. Σε εκείνη τη φάση δεν το προτιμήσαμε και αρκεστηκαμε απλά να ρίξουμε λίγο νερό στο πρόσωπο μας. Μέσω του ξενοδοχείου νοικιάσαμε ένα μηχανάκι στα 7 ευρώ νομίζω για όλη τη μέρα και ξεκινήσαμε να εξερευνούμε την περιοχή.
Τα προβλήματα ξεκίνησαν ήδη από τα πρώτα μέτρα, το μηχανάκι δεν είχε φώτα και ο καιρός δεν ήταν και ο καλύτερος, καθώς υπήρχε συννεφιά, αραιές ψιχάλες βροχής και από μακρυά φαινόταν να μας πλησιάζει ομίχλη.

Με τα πολλά καταφέραμε να φτάσουμε στον καταρράκτη Silver, πληρώσαμε ένα μικρό αντίτιμο και ανεβήκαμε όσο πιο κοντά του γινόταν. Δυστυχώς φεύγοντας από εκεί η ομίχλη είχε αρχίσει να έρχεται πολύ κοντά στο σημείο που βρισκόμασταν και να επεκτείνεται σχεδόν παντού γύρω μας, γεγονός που αντικειμενικά καθιστούσε την οδήγηση στα βουνά της Σάπα δύσκολη και επικίνδυνη. Μη έχοντας πολλές επιλογές πήραμε το δρόμο προς τα πίσω, προς το κέντρο της πόλης και τα γύρω "παραδοσιακά" χωριά, στα οποία έπρεπε να πληρώσεις για να μπεις και να δεις.....
Δεν το κάναμε φυσικά και δεν το μετανιωσαμε. Αυτό που προτιμήσαμε είναι να κάνουμε βόλτες με το μηχανάκι στα βουνά και ανάμεσα στα ρυζοχώραφα με τις απαραίτητες στάσεις για φωτογραφίες και καθίσαμε να απολαύσουμε και μια μπύρα και ένα παγωτό σε ένα όμορφο μαγαζάκι πάνω στο δρόμο με εκπληκτική θέα. Οι βόλτες μας κράτησαν αρκετή ώρα και είχε έρθει η ώρα να πάμε στο δωμάτιο που επιτέλους θα ήταν έτοιμο για μια σύντομη στάση, καθώς μετά θα βγαίναμε έξω για την αναζήτηση φαγητού.

Επιστρέψαμε, λοιπόν, στο ξενοδοχείο, πήγαμε στο δωμάτιο μας που ήταν πέτρινο με εκπληκτική θέα από το μπαλκόνι, κάναμε ένα γρήγορο μπανάκι και ετοιμαστήκαμε να βγούμε ξανά για να αναζητήσουμε φαγητό, κάτι που αποδείχθηκε δύσκολη υπόθεση καθώς θέλαμε να αποφύγουμε τα πολύ τουριστικά μαγαζιά που κυριαρχούσαν στην περιοχή. Δεν μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι το πετύχαμε αυτό, καθώς εν τέλει καθίσαμε σε ένα μαγαζί πιο "κυριλέ" από αυτά που είχαμε συνηθίσει μέχρι τότε. Όλο το μαγαζί γύρω γύρω είχε τζαμαρία από όπου βλέπαμε τα βουνά γύρω γύρω και παράλληλα η ομίχλη που υπήρχε γύρω τους έδινε την εντύπωση ότι καθόμασταν και τρώγαμε μέσα σε ένα σύννεφο. Δεν θυμάμαι ακριβώς τι παραγγείλαμε εκτός από ένα πιάτο που ήταν μαύρο κοτόπουλο μαγειρεμένο σε σούπα από κολοκύθα μέσα στην κολοκύθα. Πεντανοστιμο!!

Η ώρα περασε, η κούραση είχε χτυπήσει κόκκινο και εμείς γυρίσαμε με μερικές μπύρες στο μπαλκόνι του δωματίου μας για να απολαύσουμε τη θέα και να συζητήσουμε ελπίζοντας ότι την επόμενη μέρα ο καιρός θα μας έκανε τη χάρη.

 

[psilos3]

Δεν υπάρχουν οι εικόνες από τη Sapa, μία και μία.
Μου κόστισε πολύ που δε πρόλαβα να πάω!

 

[travellersoul.]

Δεν υπάρχουν οι εικόνες από τη Sapa, μία και μία.
Μου κόστισε πολύ που δε πρόλαβα να πάω!

Είναι όντως απίστευτα! Εύχομαι να σε ξαναβγάλει ο δρόμος προς τα εκεί και να καταφέρεις να πας!

 

[travellersoul.]

Μια ολόκληρη μέρα στη Σάπα

Το επόμενο πρωί ξυπνήσαμε και κατεβήκαμε για πρωινό στο ξενοδοχείο, το οποίο είχε έναν τεράστιο μπουφέ. Αφού φάγαμε και πριν ξεκινήσουμε τη μέρα μας και την εξερεύνηση στα βουνά της Σάπα, κάναμε και μια βουτιά στην πισίνα του ξενοδοχείου, καθώς θα γυρνούσαμε αργά και δεν θα είχαμε άλλη ευκαιρία. Ήταν ακόμα αρκετά νωρίς το πρωί, οπότε δεν υπήρχε άλλος κόσμος στην πισίνα και η αλήθεια είναι ότι η αίσθηση να κολυμπάς και να βλέπεις γύρω σου τα βουνά της Σάπα και τους ορυζώνες ήταν πολύ όμορφη.

Αφού, λοιπόν, κάναμε και τη βουτιά μας, ετοιμαστήκαμε, νοικιάσαμε και πάλι μηχανάκι αυτή τη φορά με τα φώτα να λειτουργούν κανονικά και ξεκινήσαμε. Ο καιρός φαινόταν να είναι αισθητά καλύτερος από την προηγούμενη μέρα, επομένως και εμείς πιο αισιόδοξοι ότι θα μπορούσαμε ανενόχλητοι να εξερευνήσουμε την περιοχή και να δούμε πράγματα που θέλαμε.

Πρώτος στόχος ήταν να ανέβουμε στην κορυφή Fansipan. Το Fansipan αποτελεί την ψηλότερη κορυφή του Βιετνάμ αλλά και ολόκληρης της Ινδοκίνας. Μπορείς να ανέβεις είτε με πεζοπορία είτε με τελεφερίκ που κοστίζει 30 ευρώ και παίρνεις από το κέντρο της πόλης αν θυμάμαι καλά. Παρόλο που θέλαμε να ανέβουμε για πεζοπορία σίγουρα δεν ήμασταν, να πω την αλήθεια λυπηθήκαμε τα 30 ευρώ κυρίως γιατί μας είπαν ότι υπάρχει πιθανότητα να ανέβουμε και να μην έχουμε ορατότητα ούτε στην κορυφή ούτε στη θέα καθώς παρόλο που ο καιρός ήταν καλύτερος από χθες στο ύψος που βρίσκεται η κορυφή (3147 μέτρα) είχε έντονη συννεφιά που εμπόδιζαν την ορατότητα. Εε όχι και να πληρώσουμε και να μη δούμε τίποτα..έτσι πληρώσαμε ένα πιο μικρό εισιτήριο στα 10 ευρώ το άτομο που σε πήγαινε μέχρι ένα σημείο σε κάτι όμορφους κήπους με ωραία θεά για να πούμε έτσι ότι κάναμε την προσπάθεια μας.

Κατεβαίνοντας λοιπόν πήραμε το μηχανάκι μας και ξεκινήσαμε να φεύγουμε εκτός πόλης και να εξερευνούμε τα βουνά της Σάπας, ελπίζοντας ότι ο καιρός θα μας έκανε τη χάρη σήμερα. Στόχος μας ήταν να φτάσουμε στο κέντρο της επαρχίας Lai Chau, το οποίο είναι χτισμένο κατά τα σοβιετικά πρότυπα, δηλαδή είναι χτισμένο με μεγάλες λεωφόρους και ψηλά κτήρια. Η απόσταση στο google maps ήταν περίπου 2 ώρες αλλά με τις στάσεις και με το μηχανάκι που είχαμε προφανώς το κάναμε παραπάνω.

Η διαδρομή γενικά ήταν μαγική μέσα από βουνά, καταρράκτες που έπεφταν από το πουθενά, καθώς τα σύννεφα έκρυβαν τις κορυφές των βουνών, ορυζώνες και μοναδικά τοπία.

Μετά από κάποια ώρα φτάσαμε στον καταρράκτη Tác Tình Waterfall. Παρκάραμε το μηχανάκι και ξεκινήσαμε το μονοπάτι για να τον δούμε. Περπατούσαμε και περπατούσαμε και ακούγαμε το νερό να τρέχει αλλά καταρράκτη δεν βλέπαμε.

-Είσαι σίγουρος ότι πάμε σωστά;
-Ναι.
-Πώς το ξέρεις;
-Μα αφού δεν έχει άλλο μονοπάτι.
-Καλά.

Μετά από λίγο πάλι τα ίδια εγώ. Βλέπετε δεν δείχνω καμία εμπιστοσύνη και παράλληλα με είχε πιάσει και γκρίνια ότι κουράστηκα από την ανηφορική διαδρομή, που στην πραγματικότητα για να πούμε την αλήθεια ήταν αρκετά εύκολη. Ωστόσο, μόλις φτάσαμε και αντίκρισα τον καταρράκτη και η κούραση και η γκρίνια εξαφανίστηκαν και στη θέση τους ήρθε ενθουσιασμός και χαρά. Ο καταρράκτης επιβλητικός και ορμητικός έπεφτε και σχημάτιζε ένα ουράνιο τόξο. Λίγα ντόπια παιδιά ήταν εκεί και έπαιζαν με το νερό που πεταγόταν από τον καταρράκτη.
Το τοπίο ήταν πανέμορφο και τα μάτια μας και η ψυχή μας γέμισαν ομορφιά.

Φεύγοντας από εκεί συνεχίσαμε τη διαδρομή μέχρι και το κέντρο του Lai Chau, κάναμε τη βόλτα στην πλατεία της πόλης που υπήρχε ένα άγαλμα του Ho Chi Minh με παιδιά γύρω του και άλλα δύο αγάλματα που έδειχναν πως ζούσαν οι λαοί της περιοχής.

Μετά τη βόλτα μας πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Μια λάθος στροφή στο gps μας οδήγησε σε ένα διαφορετικό δρόμο, επίσης πανέμορφο με μόνο αρνητικό ότι μεγάλωσε την απόσταση από το ξενοδοχείο, γεγονός που αποδείχτηκε κομβικό καθώς ο καιρός δεν μας έκανε τη χάρη για όλη τη μέρα και μας έπιασε βροχή. Η οδήγηση δυσκόλεψε αρκετά, η βροχή δυνάμωνε και γινόταν χαλάζι και δεν υπήρχε μέρος να σταματήσουμε οπότε αναγκαστικά προσπαθούσαμε να οδηγήσουμε και να φτάσουμε στο ξενοδοχείο. Με δυσκολία και μούσκεμα από πάνω μέχρι κάτω παρά τα αδιάβροχα καταφέραμε να φτάσουμε. Κάναμε ένα ζεστό μπάνιο στο δωμάτιο μας και στη συνέχεια κατεβήκαμε στο ξενοδοχείο για να φάμε, καθώς έξω συνέχιζε η βροχή και δεν θα βγαίναμε ξανά και παράλληλα είχαμε και πρωινό ξύπνημα την επόμενη μέρα.

 

[travellersoul.]

Η απόφαση που μας κόστισε μια μέρα στον δρόμο

Τις επόμενες μέρες από τη Σάπα δεν είχαμε κανονίσει ακριβώς τι θα κάνουμε. Θέλαμε να κάνουμε το Ha Giang Loop, ωστόδο δεν θέλαμε να το κάνουμε οργανωμένα με γκρουπ και οδηγούς, θέλαμε απλά να νοικιάσουμε μηχανάκι και να το κάνουμε μόνοι μας. Και αυτό ήταν το πρόβλημα. Πριν φύγουμε για το ταξίδι είχε πάει ο Φ. να εκδόσει διεθνές δίπλωμα και τότε διαπιστώσαμε ότι υπάρχουν δύο ας πούμε "τύποι" διεθνούς διπλώματος, ένα με βάση τη συνθήκη του 1949 και ένα με βάση του 1967. Εδώ ήρθε και το δίλημμα...τι κάνουμε; Στην Ταϊλάνδη ισχύει το πρώτο και στο Βιετνάμ το δεύτερο. Καταλήξαμε λοιπόν να βγάλουμε το πρώτο που ήταν πιο οικονομικό. Το λάθος μας, λοιπόν, δεν ήταν ότι δεν ξέραμε ότι στο Βιετνάμ χρειαζόμαστε το δίπλωμα του 1967, το λάθος μας ήταν ότι το υποτιμήσαμε. Φυσικά, μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν μας είχε χρειαστεί κάπου να επιδείξουμε το δίπλωμα όσες φορές και να νοικιάσαμε μηχανάκι, ωστόσο για το Ha Giang θα μας χρειαζόταν, όχι για την ενοικίαση αλλά διότι πρόκειται για μια πολύ δημοφιλή διαδρομή για μηχανές στη χώρα που η αστυνομία βρίσκει αφορμή να σταματάει τουρίστες για έλεγχο διπλώματος με βάση τη συνθήκη του 1967 και να ρίχνει τσουχτερά πρόστιμα για όσους δεν το έχουν, τα οποία μάλιστα και την περιόδο που πήγαμε εμείς είχανε αυξηθεί εξαιτίας της συχνότητας των ατυχημάτων στο Ha Giang Loop. Η αλήθεια είναι ότι δεν θέλαμε να το ρισκάρουμε, να μπλέξουμε με αστυνομία, να πληρώνουμε πρόστιμα κλπ κλπ, οπότε ψάχναμε τι θα κάνουμε και τι εναλλακτική είχαμε. Τότε ψάχνοντας βρήκαμε μια εναλλατική διαδρομή πιο βόρεια, κοντά στα σύνορα με την Κίνα το Cao Bang Loop, ακόμα όχι τόσο τουριστική, οπού τα τοπία φαίνονταν πραγματικά πανέμορφα. Βρήκαμε και εταιρία για να νοικιάσουμε μηχανή και ό,τι αλλο θα χρειαζόμαστας για 2 μέρες, από την οποία μείναμε πολλοί ευχαριστημένοι (Cao bang green riders) για όποιον ενδιαφέρεται, επικοινωνήσαμε μαζί τους και όλα κανονίστηκαν. Το μόνο περίπλοκο ήταν το πώς θα φτάναμε στο Cao Bang, καθώς από Σάπα δεν υπήρχε απευθείας λεωφορείο και με ιδιωτικό τρανσφερ το ποσό ήταν αρκετά υψηλό. Έτσι η επιλογή ήταν μία, επιστροφή στο Ανόι και αναχώρηση από εκεί για Cao Bang, δηλαδή μια ολόκληρη μέρα στο δρόμο.

Ξυπνήσαμε, λοιπόν, το επόμενο πρωί, φάγαμε πρωινό και φύγαμε γρήγορα για τα γραφεία της εταιρίας με την οποία θα πηγαίναμε στο αεροδρόμιο του Ανόι, από όπου μετά από λίγη ώρα θα περνούσε άλλο λεωφορείο για να μας πάει στο Cao Bang. Η διαδρομή ήταν όμορφη μέσα από τα βουνά και την επαρχία του βόρειου Βιετνάμ. Πράγματι μετά από 5μιση ώρες, μεσημέρι πλέον με πολλή ζέστη φτάσαμε στο αεροδρόμιο. Εκεί θεωρητικά είχαμε 1 ώρα και κάτι κενό μέχρι το επόμενο λεωφορείο (πού να ξέραμε τι μας περίμενε πάλι; ). Κάναμε μια βόλτα στο αεροδρόμιο, καθίσαμε να φάμε noodles και μια σούπα Pho και περιμέναμε στο σημείο, από όπου υποτίθεται θα περνούσε το λεωφορείο μας. Αμ δε....όσο και να περιμέναμε τίποτα, πέρα η ώρα που υποτίθεται θα ερχόταν, πέρασε και το επόμενο μισάωρο αλλά τίποτα. Στείλαμε μήνυμα, μας απάντησαν ότ είχε κίνηση στο κέντρο του Ανόι και θα αργούσαν και εμείς εκεί να περιμένουμε καρτερικά μέσα στη ζέστη. Άλλο ένα μισάωρο και πάλι τίποτα. Εγώ, ως γνωστή ψύχραιμη, πάλι σε απελπισία, νηα μπαινω μέσα στο αεροδρόμιο για να δροσιστώ λίγο και πάλι έξω με την ελπίδα ότι θα εμφανιστεί το λεωφορείο μας. Μετά από ένα ακόμα βασανιστικό μισάωρο έρχεται μήνυμα στο κινητο η πινακίδα του λεωφορείου και αναθαρρήσαμε λίγο και πράγματι μετά από περίπου ένα τέταρτο εμφανίστηκε όχι λεωφορείο αλλά ένα βανάκι με μπεζ δερμάτινα καθίσματα, σχεδόν άδειο. Οι επιβάτες ήμασταν εμείς οι δυο και άλλος ένας Βιετναμέζος, ο οδηγός και ο συνοδηγός που με κάθε ευκαιρία έβγαζαν ένα τεράστιο Bong και έκαναν μια τζούρα, και όταν λέω με κάθε ευκαιρία δεν εννοώ μόνο στις στάσεις.

Ας είναι είπαμε, δεν έχουμε άλλη επιλογή και χωρίς κανένα αίσθημα κινδύνου μπήκαμε και ξεκίνησε το εξάωρο ταξίδι μας για το Cao Bang. Από τηξ διαδρομή δεν θυμάμαι πολλά, μόνο ότι ο οδηγός έτρεχε αρκετά και οδηγούσε με τον κλάσσικό βιετναμέζικο τρόπο και τις δύο στάσεις που κάναμε, σε χωριά στη μέση του πουθενά, με μόνο ντόπιους να βρίσκονται και στην πρώτη αγορά που σταματήσαμε και στο φαγάδικο της δεύτερης στάσης, που είδαμε και δοκιμάσαμε φαγητά που δεν είχαμε δει στην υπόλοιπη χώρα μέχρι εκείνη την ώρα, τα οποία από την κούραση ούτε φωτογράφισα ούτε θυμάμαι, καθώς η μόνη εντύπωση που μου έκαναν ήταν ότι μου φάνηκαν κάπως βαριά. Θυμάμαι όμως ότι πρώτη φορά είδαμε να σερβίρονται και οι ίδιοι κάποιο είδους έντομο ως συνοδευτικό σε ένα πιάτο με κρέας και ρύχι και θυμάμαι ότι δοκιμάσαμε το γιαούρτι που είχαν εκεί ως επιδόρπιο, το οποίο είναι το πιο νόστιμο και ελαφρύ γιαούρτι που έχω φάει ποτέ.

Στο Cao Bang φτάσαμε αργά, περασμένες 22:30. Το βανάκι μας άφησε στους Green Riders, όπου και θα μέναμε εκείνο το βράδυ σε ένα δωμάτιο στο σπίτι τους για 8 ευρώ περίπου. Εγώ πήγα κατευθείαν για μπάνιο και να ξεκουραστώ, ενώ ο Φ, κάθισε και ήπιε μια μπύρα μαζί τους, συνενοήθηκαν τα της αυριανής μέρας και ήρθε κι αυτός να ξεκουραστεί καθώς αύριο μια νέα περιπέτεια μας περίμενε.

 

[travellersoul.]

Cao Bang, ημέρα πρώτη

Το επόμενο πρωί ξυπνήσαμε ξεκούραστοι σχετικά, ετοιμάσαμε το ένα backpack με όσα θα χρειαζόμασταν για τις δύο αυτές μέρες, κατεβήκαμε για πρωινό που μας είχαν ετοιμάσει με χυμό, καφέ, αυγά, pancakes και φρούτα, τους δώσαμε να κρατήσουν το ένα backpack που δεν θα χρειαζόμασταν, καθώς και τα άπλυτα μας, τα οποία θα παραλαμβάναμε καθαρά όταν θα επιστρέφαμε. Μας πρότειναν μέρη για να πάμε και για να μείνουμε, καθώς οι επιλογές ήταν περιορισμένες και μπορεί να μην είχαμε και σήμα για να αναζητήσουμε κάποιο κατάλυμα αργότερα. Πήραμε και τα δύο κράνη, μας έδωσαν και δύο αδιάβροχα καλού κακού και ξεκινήσαμε.

Η διαδρομή ήταν πανέμορφη, καταπρασινα τοπία, λόφοι και πεδιάδες γεμάτοι βλάστηση, όχι τόσο άγρια όσο τα τοπία στα Σάπα μα και πάλι πανέμορφα με επιπλέον θετικό το γεγονός ότι ο ήλιος μας έκανε τη χάρη σε όλη τη διαδρομή.

Πρώτη στάση μας ήταν το Mountain God' s Eye, το οποίο είναι μια κοιλάδα με λιβάδια, λίμνες και ορυζώνες, στο κέντρο της οποίας δεσπόζει ένας ασβεστολιθικός λόφος με μια τρύπα στο κέντρο του και από αυτή την τρύπα πήρε και το όνομα της το φυσικό τοπίο. Παρκάραμε τη μηχανή σε ένα σημείο πριν την κοιλάδα και ακολουθήσαμε το μονοπάτι μέχρι να φτάσουμε σε αυτή. Η εικόνα μας μάγεψε από την αρχή, το τοπίο ήταν λες και βγήκε από καρτ ποστάλ, η λίμνη με σχεδίες να πλέουν πάνω της, οι λόφι γύρω γύρω και στο κέντρο αυτός με την τρύπα στη μέση, ελέυθερα αλογάκια να γυρνάνε γύρω από τη λίμνη και να βοσκούν στο γρασίδι. Μαγεία! Νομίζω αποτελεί ένα από τα πιο όμορφα φυσικά τοπία που έχω δει και λιγότερο ανέγγιχτα, καθώς είχε ελάχιστο κόσμο.

Με τα μάτια μας ήδη να έχουνε γεμίσει πανέμορφες εικόνες συνεχίσαμε για το επόμενο σημείο που θέλαμε να δούμε, τους καταρράκτες Ban Gioc, οι οποίοι αποτελούν τους μαγαλύτερους καταρράκτες της Νοτιοανατολικής Ασίας, και είναι φυσικό σύνορο ανάμεσα σε Κίνα και Βιετνάμ, εκτείνονται σε 200-300 μέτρα και το ύψος τους είναι γύρω στα 30-60 μέτρα, αποτελώντας τους τέταρτους μεγαλύτερους διακρατικούς καταρράκτες στον κόσμο. Η διαδρομή μέχρι να φτάσουμε ήταν και πάλι πανέμορφη και συχνά κάναμε στάσεις να φωτογραφήσουμε το πανέμορφο και καταπράσινο τοπίο, που ακόμα δεν μπορούσαμε να πιστέψουμε ότι οδηγάμε.

Εικόνες από τη διαδρομή

Φτάνοτας στους κατρράκτες, πληρώσαμε το αντίτιμο εισόδου και πήραμε το μονοπάτι που έφτανε σε αυτούς. Το θέαμα ήταν εκπλητικό, οι καταρράκτες τεράστιοι και επιβλητικοί κυλούσαν με δύναμη, κόσμος έμπαινε σε σχεδίες με αντίτιμο φυσικά για τους δει από πιο κοντά και το ίδιο ακριβώς συνέβαινε και από την απέναντι πλευρά που ήταν η Κίνα. Σε κάθε σχεδία χωράνε τουλάχιστον δέκα άτομα, ωστόσο αν εσύ έχεις πληρώσει και δεν υπάρχουν άλλοι εκείνη τη στιγμή ή υπάρχει άλλο γκρουπ που θέλει να πάει ξεχωριστά μπορείς να μπεις και μόνος σου. Έτσι κάναμε και εμείς και είχαμε τη σχεδία μόνο για τον ευατό μας μπορώντας να απολαύσουμε τους πανέμοφους καταρρακτές. Η αλήθεια είναι ότι σταθήκαμε και τυχεροί, καθώς πέσαμε σε καλό οδηγό που δεν βιαζόταν, μας πήγε όσο πιο κοντά επιτρεπόταν και άραξε κιόλας εκεί να τους δούμε και να βγάλουμε φωτογραφίες με την ησυχίας μας, ενώ μας πέρασε και μια βόλτα και από την κινέζικη πλευρά.

Ενθουσιασμένοι και για ακόμα μια φορά γεμάτοι, χωρίς να συνειδητοποιούμε το πού βρισκόμαστα αποχαιρετήσαμε τους καταρράκατες κάνοντας μια στάση για μια μπύρα στην αυτοσχέδια αγορά που ήταν στημένη στην είσοδο του. Επόμενη στάση ήταν ο ναός Trum Lam Phat Tich Pagoda, ο οποίος ήταν σχεδόν δίπλα από τους καταρράκτες και προσέφερε τρομερή θέα στο φυσικό τοπίο αν άντεχες να ανέβεις τα σκαλιά και να φτάσεις στην κορυφή του, κάτι που φυσικά και κάναμε κι ας ήταν καταμεσήμερο με τον ήλιο να καίει πάνω από τα κεφάλια μας.

Η συνέχεια της διαδρομής εξακολουθούσε να είναι πανέμορφη και εμείς διασχίζαμε χωριά και τοπία που μέχρι τότε αγνοούσαμε πλήρως την ύπαρξη τους, βλέπαμε την απλότητα και τη φτώχια πολλές φορές που ζούσε ο κόσος της υπαίθρου και δεν είχε καμία σχέση με τα τουριστικά σημεία που μέχρι τότε έιχαμε επισκεφθεί, παιδιά 10 και 12 χρονών πάνω σε ποδήλατα και μηχανάκια μας ακολουθούν και να μας χαιρετάνε. Είχαμε γεμίσει εικόνες και συναισθήματα που σε καμία περίπτωση δεν περιμέναμε όταν αποφασίζαμε να πραγματοποιήσουμε αυτό το ταξίδι. Πριν καταλήξουμε εκεί που θα διανυκτερεύαμε κάναμε μια στάση σε μια λίμνη με μικρούς καταρράκτες που οικογένειες βιετναμέζων από τη μία είχαν στρώσει στο έδαφος για φαγητό και βοσκοί από την άλλοι είχαν βγάλει τα ζώα τους για βοσκή. Όλοι πολύ φιλικοί απέναντι μας. Πήραμε και εμείς, λίγο χρόνο εκεί να απολαύσουμε το τοπίο, να χαθούμε για μια στιγμή στη μαγεία της φύσης και να ζήσουμε αργά ρουφώντας κάθε είκόνα, ήχο και μυρωδιά γύρω μας.

Η δύση του ηλίου τη μέρα εκείνη μας βρήκε να αναζητούμε το κατάλυμμα που θα μέναμε, το οποίο μας έιχαν προτείνει από εκεί που νοκιάσαμε τη μηχανή. Ήταν κρυμμένο μέσα σε μια κοιλάδα και με λίγη δυσκολία καταφέραμε να το εντοπίσουμε. Όταν φτάσαμε ήμαστα αρχικά οι μόνοι ένοικοι, ενώ στην πορεία ήρθε ένα ζευγάρι ακόμα, μια Βιετναμέζα με τον Άγγλο σύντροφο της. Το κατάλλυμα ουσιαστικά ήταν μια ξύλινη υπερυψωμένη καλύβα, ένας ενιαίος χώρος για όλους που χωριζόταν για τη διακριτικόητα με κουρτίνες. Στο πάτωμα ένα διπλό στρώμα, σεντόνια και κουβέρτα και γύρω κουνουπιέρα. Είχε κοινόχρηστες τουαλέτες και ντουζ, τα οποία ήταν πεντακάθαρα. Η Βιετναμέζα με τον 'Αγγλο άφησαν πράγματα και πήγαν βόλτα με το μηχανάκι τους και μέχρι να γυρίσουν είχαν σκάσει μύτη άλλοι δύο επισκέπτες, ένας Βιετναμέζος δάσκαλος γύρω στα 50-60 με τον 18χρονο ανηψιό του. Εμείς θα τρώγαμε εκεί μαζί με τον δάσκαλο και τον ανηψιό, καθώς μας είχε μαγειρέψει ο οικοδέσπότης μας. Μέχρι να ετοιμαστεί το φαγητό εμείς απολαμβάνεμ την ηρεμία του τοπίου και παίζαμε με τα δύο μικρά και γλυκήτατα αγοράκια του οικοδεσπότη μας μέχρι που αντιληφθήκαμε φωνές και μια αναστάτωση. Είχε επιστρέψει η Βιετναμέζα με τον Άγγλο, οι οποίοι είχαν πέσει με το μηχανάκι, αυτή είχε μερικές γρατζουνιές στα πόδια ο Άγγλος όμως ήταν σε χειρότερη κατάσταση, καθώς πέρα από γρατζουνιές στα χέρια φαινόταν ότι ο αστράγαλος του δεν ήταν σε καλή κατάσταση και έτσι έπρεπε να μαζέψουν τα πράγματα και να πάνε στο πιο κοντινό νοσοκομείο για ακτινογραφία που απ' ότι κατάλαβα δεν ήταν και ιδιαίτερα κοντά. Έτσι μείναμε εμείς οι δύο και ο δάσκαλος με τον ανηψιό, φάγαμε όλοι μαζί και προσπαθούσαμε να συζητήσουμε μαζί τους μέσω του μικρού που μιλούσε αγγλικά, καθώς ο δάσκαλος δεν μιλούσε καθόλου. Με τα πολλά μάθαμε διάφορα ενδιαφέροντα γι' αυτούς, ωστόσο το αποκορύφωμα ήταν όταν ο δάσκαλος έμαθε ότι είμαστε από την Ελλάδα και άρχισε να μας αππαγγέλει τους στίχους της Οδύσσειας και σαν να μην έφτανε αυτό, μόλις έμαθε ότι είμαι και εγώ δασκάλα, ενθουσιάστηκε και πήγε να μου φέρει δώρο μια κονκάρδα που έγραφε πάνω "Αθήνα" και όπως μας είπε την κρατούσε για τη δώσει σε έναν δάσκαλο από την Ελλάδα που ήλπιζε να συναντήσει κάποτε. Το βράδυ πέρασε όμορφα και αυθεντικά και εμείς πήγαμε για ύπνο ανυπομονώντας για την επόμενη μέρα.

 

[psilos3]

Φανταστικές εικόνες, τοπία που δε τα χωράει ο νους.

μόλις έμαθε ότι είμαι και εγώ δασκάλα, ενθουσιάστηκε και πήγε να μου φέρει δώρο μια κονκάρδα που έγραφε πάνω "Αθήνα" και όπως μας είπε την κρατούσε για τη δώσει σε έναν δάσκαλο από την Ελλάδα που ήλπιζε να συναντήσει κάποτε

Όσα δε φέρνει ο χρόνος τα φέρνει η στιγμή, έστω και στη μέση του πουθενά!

 

[travellersoul.]

Φανταστικές εικόνες, τοπία που δε τα χωράει ο νους.

Όσα δε φέρνει ο χρόνος τα φέρνει η στιγμή, έστω και στη μέση του πουθενά!

Όλα αναπάντεχα όμορφα σε αυτή τη μεριά του Βιετνάμ!

 

[travellersoul.]

Cao Bang, ημέρα δεύτερη

Το επόμενο πρωί σηκωθήκαμε και κατέβηκαμε στο κ'ατω μέρος του ξύλινου σπιτιού για το πρωινό μας, το οποίο περιλάμβανε pancakes και φρούτα. Φάγαμε απολαμβάνοντας το τοπίο γύρω μας και στη συνέχεια ετοιμαστήκαμε και ξεκινήσαμε για τη σημερινή διαδρομή, καθώς έπρεπε μέχρι το βράδυ να έχουμε επιστρέψει τη μηχανή και να έχουμε πάρει το λεωφορείο για το Ανοί, όπου και θα περνούσαμε τις τελευταίες μέρες μας. Η διαδρομή κλασσικά ήταν πανέμορφη και καταπράσινη και εμείς είχαμε ως πρώτο στόχο να φτάσουμε στη σπηλιά Hang Coc Bo. Στο σπήλαιο αυτό έζησε και εργάστηκε ο βιετναμέζοσ ηγέτης Ho Chi Minh στις αρχές του 1941, ότανμετά από 30 χρόνια στο εξωτερικό επέστρεψε στο Βιετνάμ και ουσιαστικά εκεί σχεδιάσε τα πρώτα βήματα του επαναστικού κινήματος στη χώρα και την απόφαση για τη συγκρότηση του κινήματος των Βιετμινχ. Η σπηλιά προφανώς δεν είναι σε εμφανές σημείο, καθώς βρίσκεται σε βιυνό και χρειάζεται να ακολουθήσεις ένα σύντομο και βατό μονοπάτι με τα πόδια για να φτάσεις. Στους πρόποδες του βουνού κυλάει ο ποταμός Λένιν, στον οποίο έδωσε το όνομα αυτό ο Ho Chi Minh προς τιμή του ηγέτη της Οκτωβριανής Επανάστασης. Τα νερά του ποταμού είναι το καθαρά και κρυστάλλινα που κυριολεκτικά βλέπεις μέσα και διατηρουν αυτό το χρώμα σε όλη την έκταση του ποταμού, ο οποίος πάει παράλληλα σχεδόν με το μονοπάτι προς τη σπηλιά. Φτάνοντας, λοιπόν, αφήσαμε τη μηχανή και περάσαμε από μια σειρά τουριστικά μαγαζιά μέχρι να φτάσουμε στην έναρξη του μονοπατιού. Η διαδρομή ήταν εύκολη και πολύ όμορφη μέσα στη φύση. Η ίδια η σπηλιά η αλήθεια είναι ότι δεν είναι κάτι φαντασμαγορικό, παίρνονρας υπόψ η ότι είχαμε κάνμει και τη διήμερη εκδρομή με το Oxalis, οπότε είχαμε χορτάσει σπηλιές. Στο εσωτερικό της υπήρχε ένας μεγάλος ξύλινος πάγκος, που σε αυτόν υποτίθεται εργαζόταν ο Ho Chi Minch, αλλά και μόνο τη διαδρομή να κάνεις αξίζει και είναι πανέμορφη.

Αφού κατέβηκαμε από τη σπηλιά, πήραμε τη μηχανή και περιηγήθηκαμε λίγο στην περιοχή, στην οποία υπήρχαν διάφορα μνημεία αφιερωμένα στον Βιετναμέζο ηγέτη, στα οποία εφόσον ήταν δίπλα ρίξαμε μια ματιά. Αυτό που ξεχωρίζω είναι το Khu du Lich Pac Boλ, στο οποίο αν ανέβεις τα σκαλιά προσφέρει εκπληκτική θέα στην περιοχή, χωρίς σαν μνημείο να είναι κάτι ιδιαίτερο.

Στη συνέχεια η μέρα μας δεν είχε κάτι άλλο φοβερό, εκτός απο πανέμορφες εικόνες στο δρόμο καθώς επιστρέφαμε στο σημείο από όπου ξεκίνησε η διήμερη αυτή εξερεύνηση. Η αλήθεια είναι ότι θα ήθελα μια μέρα ακόμα στο Cao Bang και δεν ήθελα να επιστρέψουμε πίσω στις πουλύβοες πόλεις. Εδώ εντοπίζεται και ένα κενό στη μνήμη μου, καθώς από τη λύπη μου που αφήναμε το μέρος αυτό δεν μπορώ να θυμηθώ αν κάναμε κάτι ακόμα πριν επιστρέψουμε τη μηχανή ή για παράδειγμα πού φάγαμε εκείνη την ημέρα. Θυμάμαι μόνο ότι μας παέλαβε λεωφορείο από εκεί που επιστρέψαμε τη μηχανή και από εκεί πήραμε νυχτερινό λεωφορείο για Ανόι, στο οποίο ήμουν άτυχη και πήρα την κουκέτα στο τέλος του λεωφορείου, η όποια και πιο στενή ήταν και λόγω της μηχανής δεν με άφησε να κοιμηθώ καλά το βράδυ. Κάπως έτσι, γεμάτους με όμορφες εικόνες και λίγο ταλαιπωρημένους και άυπνους (κυρίως εγώ) μας βρήκε το ξημέρωμα στο πολύβουνο Ανόι....

 

[travellersoul.]

Ανόι, για να αλλάξουμε παραστάσεις

Στο Ανόι φτάσαμε πολύ νωρίς και αμέσως κατεθυνθήκαμε προς το ξενοδοχείο, στο οποίο προφανώς το δωμάτιο μας δεν ήταν ακόμα έτοιμο. Έτσι ξεχυθήκαμε κατευθείαν στους δρόμους της πόλης, η οποία γρήγορα μας έκανε να αλλάξουμε παραστάσεις και να προσαρμοστούμε στο αστικό περιβάλλον της πρωτεύουσας του Βιετνάμε με τους 9 εκατομμύρια σχεδόν κατοίκους και τα πραγματικά αναρίθμητα μηχανάκια στους δρόμους της.

Πρώτη στάση μας ήταν το μαυσωλείο του Ho Chi Minch. Εεε πήγαμε στη σπηλιά του, δεν γινόταν να μη δούμε τη συνέχεια της Ιστορίας. Κοντά στο μαυσωλείο υπήρχε και έκθεση με ταμπλό αφιερωμένη στη ζωή του, καθώς επίσης μπορούσες να επισκεφθείς το σπίτι του. Πριν λοιπόν στηθούμε στην ουρά για το μαυσωλείο, περάσαμε από όλα τα σχετικά για να αποκτήσουμε όσο πιο ολοκληρωμένη εικόνα μπορούσαμε για τη ζωή και την προσωπικότητα του. Στο μαυσωλείο περιμέναμε περίπου ένα δεκάλεπτο να περάσουμε τον έλεγχο. Περιττό να πω ότι γινόταν χαμός από κόσμο, τουρίστες και βιετναμέζοι στήνονται στην ουρά για να δουν το σώμα του βιετναμέζου ηγέτη. Μετά τον έλεγχο επίσης περιμένεις σε ουρά που κινείται αργά μέχρι και την είσοδο στο μαυσωλείο, στο οποίο φυσικά λόγω κόσμου δεν μπορείς να σταθείς και απλά περνάς γύρω από το σημείο που αναπαύεται ο Ho Chi Minch ο ένας πίσω από τον άλλον σε απόλυτη ησυχία που επκρατεί. Η αλήθεια είναι ότι ένα ρίγος το ένιωσα και λόγω της ησυχίας και λόγω της συνολικότερης ατμόσαφαιρας μέσα στο χώρο. Στη συνέχεια περιηγηθήκαμε στους δρόμους του Ανοί, το οποίο για κάποιον περίεργο λόγο ένιωθα να μου αρέσει και να με τραβάει να το εξερευνήσω όσο πιο πολύ μπορώ. Κάναμε στάση σε ένα μαγαζάκι που βρήκαμε για ένα Bahn Mi και συνεχίσαμε τη διαδρομή μας μέχρι και το Hoa Lo prison. Ουσιαστικά πρόκειται για φυλακή, την οποία χρησιμοποιούσαν οι Γάλλοι αποικιοκράτες για να φυλακίζουν Βιετναμέζους αντισταστιακούς. Αργότερα η φυλακή αυτή χρησιμοποιηθήκε από τους ίδιους τουσ Βιετναμέζουνς για τους Αμερικάνους στρατιώτες. Η επίσκεψη είχε ενδιαφέρον και σίγουρα μαθαίνει κανείς πολλά για την ιστορία αυτού του τόπου και αυτού του λαού.

Φεύγοντας επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο, όπου το δωμάτιο μας πλέον ήταν έτοιμο, κάναμε ένα μπανάκι και ξεκουραστήκαμε λίγο, έτσι ώστε το βράδυ να ξαναβγούμε στους δρόμους του Ανοί, ΄που γινόταν χαμός από κόσμο. Κάτσαμε για φαγητό και μια μπύρα και χαθήκαμε έπειτα στα πολύβουα στενά μέχρι να πάρουμε το δρόμο της επιστροφής προς το ξενοδοχείο, καθώς την επόμενη μέρα είχαμε πάλι εκδρομή. Ήδη ένιωθα ότι η πόλη αυτή με είχε κερδίσει.