Γεωργία Τιφλίδα και γνωριμία με τον Καύκασο

[Georgia86]

Πρώτη μέρα // Άφιξη.

Η αλήθεια είναι πως η Γεωργία προέκυψε εντελώς τυχαία στα πλάνα μας. Ψάχναμε έναν φτηνό προορισμό που να είναι λίγο έξω από τις τυπικές κεντροευρωπαϊκές χώρες που έτσι και αλλιώς τις έχουμε επισκεφτεί σχεδόν όλες. Στην ερεύνα μας την είχαμε αρχικά αποκλείσει καθώς οι ώρες των πτήσεων δεν μας βόλευαν καθόλου αλλά στο τέλος μας κέρδισε η ομορφιά της που είδαμε σε διάφορες ταξιδιωτικές εκπομπές. Αφήσαμε το αμάξι μας στο παρκινγκ που συνηθίζουμε να επιλέγουμε κοντά στο αεροδρόμιο και φτάσαμε στο Ελ. Βενιζέλος κατά τις εννέα το βράδυ. Η πτήση μας θα έφευγε ελάχιστα μετά τα μεσάνυχτα που σήμαινε πως θα προσγειωνόμασταν κατά τις τρείς στο αεροδρόμιο Τιφλίδας «Σότα Ρουσταβελί». Πετάξαμε με Aegean airlines και η πτήση μας ήταν ομαλή χωρίς κανένα πρόβλημα. Διήρκησε περίπου δύο ώρες και σαράντα λεπτά και ευτυχώς η μικρή μας κοιμήθηκε σχεδόν σε όλη την πτήση.

Μέσω booking είχαμε κλείσει ταξί να μας παραλάβει από το αεροδρόμιο για να μας πάει στο σπίτι που θα μας φιλοξενούσε. Μας περίμενε στις αφίξεις και μας παρέλαβε αμέσως. Καθώς όμως η Γεωργία δεν είναι στην ευρωπαϊκή ένωση κάναμε μια στάση στα κιόσκια με τις sim κάρτες που έχει στο αεροδρόμιο και πήραμε με έξι ευρώ ο καθένας από μια sim με απεριόριστο internet. Η τιμή λογική σε αντίθεση με την Αλβανία που είχαμε δώσει τριάντα ευρώ για μια κάρτα. Σε μισή ώρα ήμασταν έξω από την μονοκατοικία που θα διαμέναμε τις επόμενες πέντε μέρες. Ο host μας είχε αποστείλει ακριβείς λεπτομέρειες για το πώς θα μπούμε και δεν αντιμετωπίσαμε κανένα θέμα. Αφού τακτοποιηθήκαμε λίγο ξαπλώσαμε να κοιμηθούμε καθώς ήταν έξι-εφτά το πρωί και νυστάζαμε πολύ και θέλαμε να ξυπνήσουμε σχετικά νωρίς για να κάνουμε την πρώτη μας βόλτα.

Με δυσκολία σηκωθήκαμε για να ετοιμαστούμε για την πρώτη μας βόλτα! Το σπίτι μας ήταν κοντά στο κέντρο οπότε αποφασίσαμε να πάμε προς τα εκεί για την πρώτη μας γνωριμία με την πρωτεύουσα της Γεωργίας. Η μέρα ήταν ηλιόλουστη και το περπάτημα ήταν ευχάριστο, γύρω μας θαυμάζαμε την παλιά αρχιτεκτονική της πόλης. Μετά από λίγη ώρα φτάσαμε προς την πλατεία Ευρώπης και το πάρκο Rike όπου βρήκαμε ένα πολύ όμορφο γλυπτό με τίτλο «Δέντρο της Ζωής» (2016). Λίγο πιο πέρα ήταν και το γνωστό αερόστατο της Τιφλίδας αλλά και το τελεφερίκ για να ανέβεις μέχρι την μητέρα Γεωργία.

Αλλά ο προορισμός μας ήταν το παλιό κέντρο για αυτό και διασχίσαμε την γέφυρα της Ειρήνης! Είχαμε δει σε βίντεο στο youtube ότι θα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί γιατί υπάρχουν επιτήδειοι που έχουν παγώνια τα οποία τα τοποθετούν στον ώμο σου σε βγάζουν φωτογραφία και μετά σου ζητούν λεφτά. Η γέφυρα πρόσφερε ωραία θέα προς τον ποταμό και βγάλαμε αρκετές φωτογραφίες. Κατεβαίνοντας από την γέφυρα στρίβεις δεξιά όπου θα βρεις έναν δρόμο γεμάτο ρεστοράν με κράχτες απέξω όπου σε καλούν τα δοκιμάσεις καλό γεωργιανό φαγητό.

Τα βήματα μας οδήγησαν στην ιστορική γειτονιά Kala και τον πατριαρχικό καθεδρικό ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου της Σιών. Η κατασκευή του τοποθετείτε αρχικά γύρω στον 6ο με 7ο αιώνα και το όνομα του το πήρε από το ιερό όρος Σιών. Στην είσοδο έχει ένα κουτί με μαντίλες για να καλύψεις τα μαλλιά σου καθώς είναι πολύ σύνηθες στην χώρα αυτή οι γυναίκες να μην μπαίνουν ακάλυπτες στους ναούς. Από εκεί συνεχίσαμε την βόλτα μας περνώντας από διάφορα μαγαζιά, μάλιστα βρήκα και dunkin donuts που έχω δει στο ίντερνετ και είχα σκοπό να πάρω να δοκιμάσω αργότερα. Τα βήματα μας οδήγησαν απέναντι από τον καθεδρικό ναό Metekhi που είναι χτισμένος επάνω στον βράχο πάνω από τον ποταμό Κύρο. Βγάλαμε τις φωτογραφίες που θέλαμε και γυρίσαμε πάλι στα σοκάκια της παλιάς πόλης.

Βρεθήκαμε στην συνοικία Αμπανοτούμπανι όπου βρίσκονται τα ιστορικά ιαμάτικα λουτρά με τους θόλους. Πρόκειται για μια όμορφη παραδοσιακή γειτονιά που αξίζει να επισκεφτείς στο ταξίδι σου στην Τιφλίδα. Είχαμε διαβάσει για έναν καταρράκτη στην προετοιμασία μας για το ταξίδι και θέλαμε να το επισκεφτούμε όποτε προχωρήσαμε ως το βοτανικό κήπο όπου βρίσκεται ο καταρράκτης Leghvtakhevi. Είδαμε έναν καταρράκτη ο οποίος όμως δεν ήταν αυτός που θέλαμε και φύγαμε από τον βοτανικό κήπο. Δυστυχώς δεν επισκεφτήκαμε ποτέ τον καταρράκτη αυτόν. Από εκεί κατεβήκαμε μέσα από όμορφα σοκάκια που μας έκανε να νιώθουμε πως βρισκόμασταν σε κάποιο γραφικό χωριό και όχι σε πρωτεύουσα.

Είχε έρθει η ώρα να φάμε και ο άντρας μου είχε σημειώσει ένα ρεστοράν απέναντι από τα λουτρά. Το ρεστοράν Usakhelouri στεγάζεται σε ένα ωραίο κτήριο με ξύλινο μπαλκόνι στο οποίο ήμασταν τυχεροί και βρήκαμε ελεύθερο τραπέζι. Η θέα προς τα ιαματικά λουτρά ήταν πολύ ωραία και η μέρα ηλιόλουστη και ζεστή. Παραγγείλαμε ένα παραδοσιακό πιάτο με χοιρινό και πατάτες στο φούρνο, μια παραδοσιακή κοτόσουπα και μια πεντάδα khinkali. Τα khinkali είναι μικρά πουγκιά ζύμης γεμιστά με κιμά και ζωμό που τα τρως δαγκώνοντας τα στο πλάι και πίνοντας τον ζωμό πριν φας το υπόλοιπο. Στον άντρα μου άρεσαν πολύ και αποφασίσαμε να τα παραγγέλνουμε σε κάθε γεύμα μας. Αφού γεμίσαμε την κοιλιά μας με καλό φαγητό αφήσαμε πίσω την συνοικία Αμπανοτούμπανι για να γνωρίσουμε και άλλα μέρη της Τιφλίδας.

Φτάσαμε στην κεντρική πλατεία της Τιφλίδας την Πλατεία Ελευθερίας με το άγαλμα του Αγίου Γεωργίου στο κέντρο της. Το όνομα της το πήρε το 1828 μετά την νίκη του Ρωσικού στρατού στο Γερεβάν ενάντια στην Τουρκία. Ήμασταν πλέον αρκετά κουρασμένοι και για αυτό προχωρήσαμε μέχρι την κοντινότερη στάση του μετρό «Tavisuplebis Moedani» όπου βγάλαμε μια κάρτα με εισιτήρια την οποία θα μπορούσαμε να την γεμίζουμε με εισιτήρια κάθε φορά που θα τα χρειαζόμασταν. Μας έκανε μεγάλη εντύπωση πόση ώρα κάναμε να κατέβουμε με τις κυλιόμενες σκάλες στις αποβάθρες του μετρό. Κατεβήκαμε στην στάση «Avlabari» και αφού ψωνίσαμε μερικά σνακ για το απόγευμα γυρίσαμε σπίτι επιτέλους για ξεκούραση.

Το βράδυ ακολουθήσαμε την ίδια διαδρομή με το πρωί και είδαμε πως το αερόστατο ήταν ψηλά. Από ότι είδαμε δεν κάνει βόλτα πάνω από την πόλη αλλά όπως είναι δεμένο στην γη απλά ανεβαίνει ως ένα ύψος τις μέρες & τα βράδια που δεν έχει αέρα. Προχωρήσαμε πιο κάτω όπως και το πρωί και βρεθήκαμε στην γέφυρα που όπως ήταν φωτισμένη ήταν πολύ όμορφη. Αφιερώσαμε λίγο χρόνο να την απαθανατίσουμε από τα πλάγια και μετά πήγαμε στις κούνιες που ήταν δίπλα για να παίξει λίγο η μικρή. Μετά το μικρό μας διάλλειμα στις κούνιες περάσαμε πάλι απέναντι μέσω της φωτισμένης γέφυρας για να επισκεφτούμε τα ίδια μέρη με το πρωί.
Προορισμός μας ήταν ένα ρεστοράν που είχαμε διαβάσει καλά σχόλια για να φάμε khachapuri. Παραγγείλαμε το κλασσικό με το αυγό αλλά και το απλό με το τυρί. Το ρεστοράν είχε λιτή διακόσμηση αλλά πολύ ζεστή ατμόσφαιρα. Τα περισσότερα τραπέζια ήταν πιασμένα αλλά βρήκαμε ένα κοντά στην πόρτα και με το που καθίσαμε μας έφεραν το μενού. Πήραμε μια σούπα με μανιτάρια και τα χατσαπούρι που προανάφερα! Ήταν πολύ νόστιμα όλα, στον άντρα μου άρεσε ιδιαιτέρως το adjaruli που είναι χατσαπούρι σε σχήμα πεινιρλί με ένα αυγό επάνω που το σπας και το ανακατεύεις με το τυρί. Η μικρή μας ήταν τόσο κουρασμένη που την πήρε ο ύπνος επάνω στο τραπέζι. Φύγαμε κουρασμένοι για το σπίτι μας, όπου θα προετοιμαζόμασταν για την επόμενη μέρα γιατί νωρίς το πρωί θα μας περίμενε ο οδηγός μας για την εκδρομή μας στην επαρχία της Γεωργίας.

 

[Sassenach77]

 

[Georgia86]

Δεύτερη μέρα: Καύκασος.

Το επόμενο πρωί ξυπνήσαμε κουρασμένοι αλλά με μεγάλη όρεξη για εξερεύνηση. Μερικούς μήνες πριν είχαμε κλείσει ιδιωτικό τουρ για την επαρχία της Γεωργίας με έναν οδηγό που είχαμε βρει στο ιντερνέτ. Ο George, όπως ονομάζεται, μας ζήτησε 85 ευρώ για μια εκδρομή που θα διαρκούσε πολλές ώρες και με πολλές στάσεις. Η τιμή μας φάνηκε πολύ καλή και έτσι τον κλείσαμε. Το ραντεβού που είχαμε δώσει με τον George για να μας παραλάβει για την εκδρομή μας ήταν στις 9 το πρωί κοντά στο σπίτι μας. Το πλάνο μας ήταν να επισκεφτούμε το μοναστήρι Jvari, την λίμνη Jinvali, το φρούριο Ananuri και για το τέλος το Gudauri. Από τον φούρνο κοντά μας αγόρασα ένα χατσαπούρι για την μικρή μας για να μην πεινάσει μέχρι να φάμε το μεσημεριανό μας. Επειδή ήταν νυσταγμένη πολύ μόλις μπήκαμε στο αμάξι κοιμήθηκε αμέσως. Από την αρχή κιόλας οι εικόνες έξω από το παράθυρο μου είχαν κεντρίσει το ενδιαφέρον. Από πάντα αγαπούσα να χάνομαι στις σκέψεις μου όσο ταξίδευα και η επαρχία είχε πολλές όμορφες εικόνες να χαζέψω.

Φτάσαμε στον πρώτο μας προορισμό το μοναστήρι Jvari μετά από ένα 40λέπτο περίπου. Επρόκειτο για ένα μοναστήρι του 6ου αιώνα που είναι χτισμένο επάνω στην κορυφή ενός βουνού. Η θέα είναι εξαιρετική! Μπορεί κανείς να δει τους δύο ποταμούς Mtkvari και Aragvi να συναντιούνται. Όπως και την πόλη Μτσχέτα που κάποτε ήταν η παλιά πρωτεύουσα της Γεωργίας και πλέον ανήκει στα μνήμεια παγκόσμοιας κληρονομιάς της Unesco. Ο ναός έχει το σχήμα σταυρού από όπου πήρε και το όνομα του (Jvari) και είναι πολύ παλιός και θυμίζει μια άλλη εποχή της χριστιανοσύνης.

Επιβιβαστήκαμε στο αμάξι και πολύ σύντομα φτάσαμε σε μια υπαίθρια αγορά με εξαιρετική θέα προς την λίμνη Jinvali. Θαυμάσαμε την θέα που ήταν γαλήνια χωρίς άλλους τουρίστες. Είχε διάφορα αναμνηστικά που μπορούσε κανείς να αγοράσει αλλά και καντίνες για πιει ή να φάει κάτι. Εμείς αγοράσαμε μια εσάρπα για τον επερχόμενο χειμώνα. Φεύγοντας άνοιξε η μύτη της κόρης μας και άρχισε να τρέχει αίμα. Ο George έτρεξε και μας έφερε μερικές χαρτοπετσέτες και έτσι περιορίσαμε την ροή μέχρι να σταματήσει τελείως.

Επόμενη στάση μας το φρούριο Ananuri! Το παλαιότερο τμήμα του φρουρίου χρονολογείται γύρω στο 14ο & 15ο αιώνα ενώ το νεότερο 17ο & 18ο και κάποτε φιλοξενούσε τους άρχοντες της φυλής των Άραγκβι. Επισκεφτήκαμε την εκκλησία της Θεοτόκου, μια από τις πολλές που έχει το φρούριο, που η επιγραφή μας λέει ότι χτίστηκε 1689. Μέσα είναι γεμάτη όμορφες τοιχογραφίες και μάλιστα ο ιεράς έψελνε όταν μπήκαμε. Μέσα στον ναό είχε ιερείς οι οποίοι άμα μιλούσες σου έλεγαν να σταματήσεις ώστε να υπάρχει ηρεμία. Βγάλαμε αρκετές φωτογραφίες και φύγαμε για την επόμενη στάση μας.

Κάτι που μου άρεσε φοβερά ήταν η θέα έξω από το παράθυρο του αυτοκινήτου. Βλέπαμε άλογα ελεύθερα και αγελάδες να βόσκουν παντού. Για να πάμε στο Gudauri οδηγήσαμε επάνω στον στρατιωτικό δρόμο που είναι ο μόνος δρόμος που ενώνει την Γεωργία με την Ρωσία. Σε αρκετά μέρη της διαδρομής έβλεπες οχήματα από την εποχή της Σοβιετικής ένωσης, κάτι που σε ταξίδευε στο παρελθόν. Καθώς όλα τα φορτηγά περνάνε από εκεί για να πάνε στην Ρωσία η κατάσταση του δρόμου ήταν άθλια, με λακκούβες παντού και πολύ κίνηση λόγω φυσικών καταστροφών και κατολισθήσεων. Το 2006 η Ρωσία είχε κλείσει τα σύνορα της προς την Γεωργία αλλά μετά από απαίτηση της Αρμενίας τα άνοιξε πάλι το 2013 για να διευκολυνθεί το εμπόριο μεταξύ Αρμενίας- Ρωσίας. Εγώ και η μικρή στην διαδρομή προς το Gudauri κοιμηθήκαμε και χάσαμε την κίνηση που μας είχε κολλημένους λίγο πριν το προορισμό μας για μισή ώρα. Το Gudauri είναι μια πόλη με ski resort όπου πολλοί επισκέπτονται για να χαρούν το χιόνι των Καυκάσιων όρων. Ξυπνήσαμε μόλις φτάσαμε κάτω από το μνημείο φιλίας της Ρωσίας και Γεωργίας. Το μνημείο χτίστηκε το 1983 για να γιορτάσει τα διακόσα χρόνια από την συνθήκη του Γκεοργκίεφσκ και να τιμήσει την φιλία της Σοβιετικής ένωσης και της Γεωργίας. Η Συνθήκη του Γκεοργκίεφσκ υπογράφτηκε το 1783 και ήταν μια συμφωνία μεταξύ της Ρωσίας και της Ανατολικής Γεωργίας. Με αυτή, η Γεωργία μπήκε υπό τη ρωσική προστασία για να αμύνεται απέναντι στην Περσία και την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ευτυχώς τα επιβλητικά όρη ήταν ακόμα χιονισμένα και σου έκοβαν την ανάσα με την ομορφιά τους. Για εμάς τα παιδιά της πόλης που σπάνια βλέπουμε χιόνι τέτοιες εικόνες μας γεμίζουν με όμορφα συναισθήματα. Tο μνημείο με τις εικόνες από την ιστορία και κουλτούρα τόσο της Γεωργίας όσο και της Ρωσίας έκανε ενδιαφέρουσα αντίθεση με τα Καυκάσια όρη στο background, φέρνοντας μια γεύση μπρουταλισμού στην τόση παρθένα φύση.

Φεύγοντας από το μνημείο χρειάστηκε να χρησιμοποιήσουμε την τουαλέτα η οποία είχε χρέωση δυο λάρι και μπορούσες να πληρώσεις με την κάρτα σου, κάτι που είχα δει προηγουμένως μόνο στο κάστρο της Λιουμπλιάνα. Είχε έρθει η ώρα για φαί και ο οδηγός μας θα μας πήγαινε σε μια ταβέρνα στο χωριό Pasanauri που γνώριζε περίπου είκοσι λεπτά από εκεί που ήμασταν. Ο οδηγός μας ενημέρωσε πως η περιοχή αυτή είναι η γενέτειρα των Khinkali! Κατά την διαδρομή άρχισε να βρέχει πολύ και η μικρή μας που είχε ανάγκη για ύπνο κοιμήθηκε πάλι. Μόλις παρκάραμε τρέξαμε να μπούμε στο μαγαζί αλλά δυστυχώς βράχηκα αρκετά. Η παραγγελία μας περιείχε μπριζόλα ψητή, παϊδάκι χοιρινό, πατάτες και φυσικά τα χινκάλι που αγαπούσε τόσο ο άντρας μου. Το κρέας ήταν σκληρό αλλά πεντανόστιμο και τα χαρήκαμε όλα πάρα πολύ.

Φεύγοντας από το ρεστοράν κατεβήκαμε μέχρι το ποτάμι να το δούμε. Ήταν πολύ γαλήνια παρόλο που το ποτάμι είχε δυνατή ορμή. Φαντάζομαι το καλοκαίρι ο κόσμος θα κάνει rafting και θα κολυμπάει εδώ.

Η επιστροφή πίσω στην Τιφλίδα μας βρήκε γεμάτους αναμνήσεις και με μία γλυκιά κούραση. Αφού μας άφησε ο οδηγός μας θελήσαμε να αγοράσουμε λίγες φράουλες για την μικρή και βρήκαμε ένα οπωροπωλείο σε μια μικρή αγορά με παραδοσιακά μαγαζιά κοντά στο σπίτι μας. Οι φράουλες ήταν οι μικρότερες που έχουμε δει ποτέ και ήταν πολύ νόστιμες. Εκτός από αυτές πήραμε και το παραδοσιακό Τσουρτσχέλα, ένα γλύκισμα με ξηρούς καρπούς που βουτιούνται σε χυμό φρούτων με πετιμέζι ή και αλεύρι.

Η μόνη βόλτα που είχαμε σκοπό να κάνουμε το βράδυ ήταν κάπου κοντά για φαγητό αλλά ο καιρός είχε άλλα σχέδια και μια μπόρα μας έκλεισε μέσα. Πήρα την γενναία απόφαση να βγω μόνη μου και να πάω μέχρι ένα φαστφουντάδικο που είχε shawarma που τόσο αγαπώ. Μέχρι να γυρίσω πίσω τα αθλητικά μου είχαν γίνει μούσκεμα! Το wrap ήταν πεντανόστιμο και μετά το φαί αράξαμε σπίτι για ξεκούραση.

 

[YiannisTS]

Ποιο μήνα πήγατε και έχει ακόμη χιόνι; Να υποθέσω προς το τέλος του Απρίλη;

 

[Georgia86]

Ποιο μήνα πήγατε και έχει ακόμη χιόνι; Να υποθέσω προς το τέλος του Απρίλη;

καλησπέρα σας ! Είχαμε πάει μέσα Μαϊου 11/16-05.

 

[Georgia86]

Τρίτη μέρα: Χρονικό της Γεωργίας.

Ξυπνήσαμε λίγο αργότερα σήμερα και έτσι χορτάσαμε αρκετό ύπνο. Εγώ πετάχτηκα μέχρι τον φούρνο δίπλα μας και πήρα για πρωινό ένα χατσαπούρι. Είχαμε κανονίσει από εχθές την μέρα μας και η πρώτη στάση μας ήταν ο καθεδρικός ναός της Αγίας Τριάδας. Ολοκληρώθηκε το 2004 και επρόκειτο για έναν από τους μεγαλύτερους ορθόδοξους ναούς στον κόσμο. Μάλιστα για την είσοδο του χρησιμοποιήθηκε λευκό μάρμαρο από την Θάσο. Εσωτερικά για εμάς του χριστιανούς ορθόδοξους μας είναι πολύ οικείες οι εικόνες που είδαμε, σίγουρα για κάποιον που δεν έχει επαφή με την ορθοδοξία θα του κάνει μεγάλη εντύπωση. Καθώς είχαμε ανεβεί από την πλαϊνή είσοδο αποφασίσαμε να βγούμε από την μπροστινή. Μέχρι να βγούμε έξω το λευκό του μαρμάρου μας τύφλωνε σε τέτοιο σημείο που πόνεσαν τα μάτια μας και δεν μπορούσαμε να δούμε που πηγαίναμε.

Για τον επόμενο προορισμό μας καλέσαμε ταξί μέσω της bolt για να μας πάει στο «Χρονικό της Γεωργίας». Η διαδρομή μας πήρε περίπου σαράντα λεπτά για τα οποία δώσαμε μόνο 6 ευρώ! Το «Χρονικό της Γεωργίας» βρίσκεται επάνω στον λόφο Keeni πάνω από την τεχνητή λίμνη και χαρίζει υπέροχη θέα. Υπάρχουν 16 γιγαντιαίοι στύλοι όπου στο επάνω μέρος έχει σκηνές από την Γεωργιανή ιστορία και κουλτούρα και στο κάτω σκηνές από την ζωή του Ιησού. Το έργο δεν έχει τελειώσει ακόμα και αναμένεται να προστεθούν και άλλες στήλες.

Ο καιρός είχε αρχίσει να χαλάει και πιο μετά έλεγε για βροχή. Καλέσαμε ξανά ένα ταξί μέσω του app της bolt για να πας πάει μέχρι το γήπεδο της Dynamo «Μπόρις Παιχάτζε». Η αρένα φιλοξενεί την dynamo Τιφλίδας αλλά και την εθνική ομάδα. Δεν μπορέσαμε να μπούμε στο γήπεδο για αυτό ρίξαμε μια ματιά μέσα από τα κάγκελα και φύγαμε. Θέλαμε σήμερα να επισκεφτούμε τον πύργο του ρολογιού με την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική οπότε κατευθυνθήκαμε προς εκεί. Στον δρόμο βρήκα ένα μαγαζί με ανατολίτικα γλυκά και πήρα 4 μπαγκλαβαδακια με σοκολάτα που ήταν πεντανόστιμα. Καθώς είχαμε μεγάλη διαδρομή να διανύσουμε σκέφτηκα μήπως έβρισκα ένα βιβλιοπωλείο για να πάρω ένα βιβλίο όπως παίρνω πάντα στα ταξίδια μας. Είχε αρχίσει να βρέχει όταν βρήκαμε το βιβλιοπωλείο, το οποίο βρισκόταν στο πρώτο πάτωμα ενός κτηρίου που φαινόταν εγκαταλειμμένο. Παρότι μέσα ήταν ωραίο δεν είχε ποικιλία σε αγγλικούς τίτλους και δεν βρήκα κάτι να μου αρέσει. Με την βροχή να πέφτει επάνω μας φτάσαμε στο ρολόι. Χτίστηκε πρόσφατα, το 2010 από τον ιδιοκτήτη του θεάτρου με σόου με μαριονέτες που υπάρχει δίπλα του. Λίγο πιο κάτω έχει και μια σειρά από μπρόυτζινα αγάλματα διάσημων χαρακτήρων.

Είχε έρθει η ώρα να φάμε και όπως πάντα ο άντρας μου είχε βρει το εστιατόριο που θα τρώγαμε. Σήμερα θα δοκιμάζαμε νέες γεύσεις όπως το παραδοσιακό πιάτο με κοτόπουλο και σάλτσα σκόρδου αλλά και τα φασόλια στο κιούπι. Όπως πάντα τις τελευταίες μέρες, παραγγείλαμε πάλι τα αγαπημένα του άντρα μου τα χινκάλι. Όλα ήταν νόστιμα και χορτάσαμε. Ξεκινήσαμε για την βόλτα μας και την επιστροφή μας στο σπίτι. Περάσαμε έξω από εκείνες τις ξύλινες καντίνες με φρούτα που υπάρχουν παντού στο κέντρο της Τιφλίδας και παραγγείλαμε ένα χυμό με διάφορα φρούτα τον οποίο και ήπιαμε ενώ έβρεχε, στριμμένοι σε ένα σκεπαστό παγκάκι για να μην βραχούμε.

Φτάσαμε στο σπίτι ικανοποιημένοι με όλα όσα είδαμε εκείνη την ημέρα. Ξεκουραστήκαμε αρκετά και το βράδυ που θέλαμε να φάμε επισκεφτήκαμε ένα μαγαζί πολύ κοντά σε εμάς. Παραγγείλαμε ένα χοιρινό σουβλάκι, ένα κοτόπουλο και μια παραδοσιακή σούπα με την ονομασία χαρτσό που ήταν πεντανόστιμη. Είχε μοσχαράκι με ρύζι και κόκκινη σάλτσα με διάφορα μυρωδικά και πραγματικά αξίζει να την δοκιμάσει κάποιος αν επισκεφτεί την Γεωργία. Μετά το φαγητό κάναμε μια μικρή βόλτα εκεί κοντά για να χωνέψουμε και γυρίσαμε χορτάτοι στο σπίτι για ξεκούραση.