Φιλιππίνες Φιλιππίνες ξανά!

[go2dbeach]

Το El Nido μου είχε μείνει απωθημένο από το προηγούμενο ταξίδι μου στις Φιλιππίνες, όπου είχα περιοριστεί στα Visayas αφού το νησί δεν ήταν εύκολα και κάθε μέρα προσβάσιμο όπως σήμερα. Έτσι το είχα αφήσει έξω από το πλάνο μου και το αντικατέστησα με το Μποχόλ, κίνηση που αποδείχτηκε μια χαρά, αφού απόλαυσα το Μποχόλ πριν αποκτήσει τη δημοφιλία -και το αεροδρόμιο- που έχει σήμερα.

Φυσικά και το Ελ Νίδο έχει γίνει πολύ τουριστικό, ίσως περισσότερο από όσο αντέχει, αλλά με όλο αυτό που γινόταν με Ιράν-ΗΠΑ και τις ακυρώσεις πτήσεων, δεν είχε σχεδόν καθόλου κόσμο!
Το αεροπλάνο-κουνούπι που πετάξαμε δεν γέμισε καν!
Στη φωτο κάτω φαίνεται το νησί Bulalacao ΝΔ του Coron:

Έτσι προσγειωθήκαμε στο Lio airport το οποίο βρίσκεται ανάμεσα σε βουνά, τροπικά δάση και μια παραλία με το ίδιο όνομα και παραλάβαμε τις αποσκευές μας που ήρθαν μια-μια στα χέρια, αφού δεν υπάρχει κυλιόμενος ιμάντας. Πήραμε ένα τρίκυκλο για το El Nido.

Το χωριό λεγόταν Bacuit, αλλά άλλαξε όνομα σε El Nido, η φωλιά. Καθώς βρίσκεται φωλιασμένο σε ένα προστατευμένο κόλπο με ψηλούς απόκρημνους βράχους σε κάθε πλευρά, νόμιζα ότι γι’αυτό πήρε το όνομα El Nido. Αλλά όχι, το πήρε από τις φωλιές που βρίσκονταν στις σχισμές των ασβεστόλιθων της περιοχής, βρώσιμες για την κινεζική κουζίνα. Βρίσκεται στο βόρειο άκρο του νησιού Παλάουαν σε μια τοποθεσία που πραγματικά είναι σα να βγήκε από καρτ ποσταλ.
Το ίδιο το Ελ Νίδο, παρά την ειδυλλιακή τοποθεσία του, είναι παραχτισμένο, θορυβώδες, αναπτύχθηκε ταχύτατα και άναρχα και για να μη λέω πολλά, το άλλοτε όμορφο ψαροχώρι είναι σήμερα το λιγότερο ελκυστικό μέρος της περιοχής.

 

[go2dbeach]

Έτσι για διαμονή επιλέχθηκε η παραλία Corong, 1,5 χλμ νότια του El Nido.
Η πρόσβαση στο Corong beach resort και γενικά στα ξενοδοχεία της παραλίας είναι μια περιπέτεια! Αυτοκίνητα και τρίκυκλα δεν κατεβαίνουν εδώ- ευτυχώς-οπότε σε αφήνουν στον κεντρικό δρόμο και είτε βρίσκεις ένα κεντρικό δρομάκι και μετά πας παραλία-παραλία με τα πόδια ή κατεβαίνεις από εδώ:

Περνάς την αυτοσχέδια ξύλινη γέφυρα αλλά έχει και συνέχεια! Με τις βαλίτσες μαζί ε; Από το ξενοδοχείο ξέχασαν να έρθουν στο αεροδρόμιο, αλλά ευτυχώς μας βοήθησε ο τουκτουκατζής, αλλίως ακόμα εκεί θα ήμουν:

Κατεβαίνεις σε ένα στενό σοκάκι δίπλα σε αραγμένα μηχανάκια και γυναίκες που πλένουν ρούχα για να φτάσεις στο κατάλυμα, αλλά είναι μέρος της γοητείας της παραλίας.

Το ξενοδοχείο πολύ όμορφο και καθαρό. Το δωμάτιο διώροφο και ακριβώς πάνω στην αμμουδιά. Εγώ σαν πιο μικρή ανέβαινα στη σοφίτα για ύπνο, αλλά το κατέβασμα ήταν λίγο αγχωτικό αφού η σκάλα ήταν απότομη.

Η παραλία Corong είναι από τα καλύτερα μέρη για να παρακολουθήσεις το ηλιοβασίλεμα με ροζ και πορτοκαλί αποχρώσεις να αιωρούνται στον ουρανό και να αντανακλώνται στα λιγοστά νερά που απομένουν κάθε απόγευμα στην παραλία.

Το πρώτο που κάναμε ήταν να πάμε για ποτά στο Lion’s sunset lounge ένα μέρος που πρέπει να πάει κάποιος αν μένει στην παραλία, ειδικά την ώρα που δύει ο ήλιος.

Αφήνεις τα παπούτσια στην είσοδο και μπαίνεις να παρακολουθήσεις το θέαμα μέσα σε όμορφη χαλαρή ατμόσφαιρα, με την απαλή μουσική να συνοδεύει τα χορευτικά του ήλιου καθώς κρυβόταν πίσω από τους ασβεστόλιθους του κόλπου Bacuit.

Το επόμενο πρωί η θάλασσα που χθες το απόγευμα είχε εξαφανιστεί, τώρα είχε επανέλθει!
Απόγευμα:

Πρωί:

Η αμμουδιά είναι λευκή, και πλαισιώνεται από ψηλούς κοκοφοίνικες ενώ στο φόντο κυριαρχούν οι κατακόρυφοι ασβεστόλιθοι που έχουν κάνει την περιοχή διάσημη. Η επιλογή να μείνουμε εδώ ήταν τελικά η καλύτερη έναντι του Ελ Νιδο, η ατμόσφαιρα πιο χαλαρή και με ντόπιο χρώμα.
Η παραλία έχει κατακτηθεί από τον τουρισμό, αλλά στα πίσω κάθετα σοκάκια τα σπίτια των ντόπιων αντιστέκονται πάνω σε δυνατούς πασσάλους και με τη ντόπια πιτσιρικαρία να παίζει από νωρίς στα νερά που μόλις επέστρεψαν και στις κούνιες που κρέμονται από τα δέντρα της παραλίας. Το τοπίο και η ατμόσφαιρα είναι υπέροχα, αλλά η θάλασσα είναι πολύ ρηχή και ίσως όχι τόσο καθαρή, μπορεί να ήταν και η ιδέα μου..
Εμείς όμως είχαμε κλείσει για όλη τη μέρα ένα τρίκυκλο για παραλιο-τουρ στη γύρω περιοχή.

Η διαδρομή για την πρώτη παραλία ήταν γύρω στα 40 λεπτά και ήταν όμορφη, διάσπαρτη με δέντρα, παραδοσιακά αγροτικά χωριά με ξύλινα σπίτια, τρίκυκλα και μηχανάκια μαζεμένα όταν πλησίαζε κάποιο χωριό, και ζώα ελεύθερα να βόσκουν και να δροσίζονται στα ποτάμια.

Nacpan η πρώτη στάση, μια παραλία απέραντη, σχεδόν ανέγγιχτη ανά περιοχές. Ήδη υπάρχουν αρκετά ξενοδοχεία, κάποια ντόπια μπαράκια αλλά αυτό είναι όλο για την ώρα. Απολαύσαμε την παραλία, τα μασάζ, την πεντακάθαρη θάλασσα, το απέραντο φοινικόδασος μέχρι εκεί που βλέπει το μάτι. Μια οικογένεια κατέβηκε με τις κατσαρόλες και τα μπολάκια και χάθηκε στη βόρεια άκρη της παραλίας, όπου παραμένει ανέγγιχτη ακόμα.

 

[tripdreamer1975]

Wow, την περίμενα αυτή την ιστορία πως και πως!

 

[go2dbeach]

Η Nacpan θεωρείται η καλύτερη παραλία της περιοχής, συχνά και μια από τις καλύτερες στον κόσμο. Και είναι όντως εντυπωσιακή με τη χρυσαφένια άμμο να πλαισιώνουν καταπράσινοι λόφοι και εκατοντάδες λικνιζόμενοι κοκοφοίνικες να σκιάζουν τα χαμηλά-για την ώρα- ριζόρτ και τα υπαίθρια ντόπια beach bar.

Ο ήλιος μας έκανε τη χάρη και βγήκε για λίγα λεπτά τα οποία ήταν αρκετά για να δούμε την παραλία σε απόλυτη ομορφιά και τα νερά στην πιο όμορφη απόχρωσή τους, αλλά και πάλι δεν ήταν εντελώς διάφανα εξαιτίας των κυμάτων. Είναι προφανές όμως οτι αν την πετύχεις σε ηρεμία και με ηλιοφάνεια, η παραλία δικαιολογεί απόλυτα τη φήμη της! Το πλεονέκτημα της σε σύγκριση με την Corong είναι ο αμμώδης βυθός που εκτείνεται για μέτρα μέσα στο νερό.
Μπορεί η Nacpan να έχει γίνει αρκετά δημοφιλής τα τελευταία χρόνια, αλλά είναι τέτοιο το μέγεθος της που σίγουρα θα βρεις μια λωρίδα παραδείσου να είσαι μόνος και με άφθονη φυσική σκιά.
Εμείς την πετύχαμε σχεδόν έρημη, βολτάραμε παραλιακά μέχρι το μπαρ Mad Monkey. Είχα δίλημμα να ανέβω στο viewpoint για φωτό ή να αράξω σε μια αιώρα και μετά από βαθιά σκέψη λίγων δευτερολέπτων με κέρδισε η αιώρα μέχρι να φύγουμε!

Βγήκαμε προς το παρκινγκ να βρούμε το τουκτουκ μας.
Τουκτουκατζήδες περιμένουν υπομονετικά στη σκια για πελάτες:

Για να φτάσουμε στη Nacpan είχαμε περάσει από την περιοχή του αεροδρομίου και ηθελημένα αγνοήσει τη Lio beach. Τώρα το τρίκυκλο μας περίμενε και αφού είχαμε λίγο χρόνο είπαμε να κάνουμε την παράκαμψη να τη δούμε. Καθώς είναι βασικά η παραλία του αεροδρομίου, θεώρησα οτι δεν θα αξίζει πολύ και οκ ας τη δούμε αφού είναι στο δρόμο μας και ας φύγουμε.

Την είδαμε, πάθαμε ένα σοκ και αποφασίσαμε να έρθουμε ξανά την τελευταία μέρα να τη χαρούμε περισσότερη ώρα.

Επιστρέψαμε για το παραδοσιακό ηλιοβασίλεμα αυτή τη φορά στην παραλία Las Cabanas. Ήταν η ώρα της άμπωτης και τα νερά είχαν τραβηχτεί για να αποκαλύψουν μια λωρίδα άμμου γεμάτη με κοφτερές πέτρες που ένωνε την ακτή με το νησί Depeldet.

Τώρα μπορούσες να πας στο νησάκι και περπατώντας, ενώ κάποιοι περνούσαν με ζιπλάιν από/προς τον απότομο λόφο που υψώνεται πάνω από το Las Cabanas resort.
Καθίσαμε στο Las Cabanas resort για φαγητό και ποτό και μείναμε μέχρι αργά. Εδώ συνήθως γίνεται χαμός καθώς το σημείο θεωρείται το καλύτερο για να δεις το ηλιοβασίλεμα, αλλά τώρα δεν είχε σχεδόν καθόλου κόσμο!
Το ηλιοβασίλεμα είναι όντως συναρπαστικό και με θέα στο Helicopter island, που πήρε το παρατσούκλι αφού το προφίλ του μοιάζει με ελικόπτερο χωρίς έλικες.

Ακριβώς δίπλα περπατάς προς τη Marimegmeg ή Vanilla beach, μια πανέμορφη παραλία με ήσυχα νερά, ψηλούς φοίνικες και όμορφα παραλιακά μαγαζάκια.
Το ντόπιο όνομα της παραλίας είναι maremegmeg, ενώ Vanilla beach είναι το όνομα του εμπορικού συγκροτήματος που φτιάχτηκε στη είσοδο της παραλίας με τουριστικά μαγαζιά, εστιατόρια ακόμα και γυμναστήριο.
Τη μέρα που ήρθαμε ψιχάλιζε, αλλά διοργανωνόταν και το πρώτο dragon boat race, το οποίο παρακολουθήσαμε από ένα beach bar της παραλίας.
Ο κόσμος μαζεμένος στην πάνω πλευρά της παραλίας περιμένει τη βάρκα που κερδίζει κάθε μονομαχία να επιστρέψει εν τω μέσω χειροκροτημάτων και δυνατής μουσικής!

Η νικητήρια βάρκα και η δεύτερη βγαίνουν στην παραλία. Στο μπροστινό μέρος υπάρχει τυμπανιστής που δίνει το ρυθμό στους κωπηλάτες.

Η βροχή σταμάτησε σύντομα και εμείς καθίσαμε μέχρι το ηλιοβασίλεμα και διασκεδάσαμε με τους νικητές που χόρεψαν με τρελό κέφι μέχρι αργά.

 

[go2dbeach]

Αν έπρεπε να επιλέξει κάποιος να κάνει μόνο μια δραστηριότητα στο El Nido, αυτό θα ήταν κάποιο από τα θαλάσσια τουρ. Αποφασίσαμε να κάνουμε το πιο δημοφιλές, το Α, αυτό που πάει στη διάσημη big lagoon.
Για να μπεις στη βάρκα περπατάς μέσα στο νερό με τα πράγματα στο κεφάλι και φυσικά βγαίνεις με τον ίδιο τρόπο γιατί τα νερά στην παραλία Corong είναι ρηχά για να βγουν οι βάρκες πιο έξω. Ευτυχώς φοράγαμε παπούτσια θαλάσσης γιατί και πέτρες είχε και κάτι ξεχασμένους αχινούς.

Η διπλανή banca έφευγε για το tour C και μετέφεραν τα πράγματα των επιβατών με καγιακ.
Εμείς καμιά δεκαριά άτομα του τουρ Α (ναι, τόσο λίγοι μαζευτήκαμε) πήγαμε σχεδόν κολυμπώντας μέχρι τη σκάλα της banca μας:

Από τη banca η ακτογραμμή του Palawan φαινόταν ένας εκπληκτικός τροπικός παράδεισος, όπως και οι ήσυχοι κολπίσκοι με φοίνικες που προσπερνούσαμε.

Και πλησιάσαμε την περιοχή με τους ασβεστόλιθους σε περίεργα σχήματα, όπως έχουν σμιλευτεί χιλιετίες τώρα από τον άνεμο, τις βροχές και τα κύματα σε απίθανους σχηματισμούς με μίνι παραλιάκια και κρυφές λιμνοθάλασσες.
Φτάσαμε στο πιο δημοφιλές σημείο της εκδρομής, τη big lagoon. Πλήρωσα το καγιάκ και μπήκα - μια κουβέντα είναι αυτό! Μη ρωτήσετε πως ισορρόπησα μέσα, υπάρχει βίντεο που τράβηξε η φίλη μου που έχω ζητήσει να διαγραφεί, αλλά αρνείται!
Η banca σταματάει στα βαθιά και σε απόσταση από την είσοδο της λίμνοθάλασσας και πρέπει να μεταφερθείς από τη banca στο καγιάκ. Αν η θάλασσα είναι ήρεμη οκ, η μεταφορά είναι σχετικά εύκολη, αλλά δεν ήταν!
Μαζί μου μπήκε ο ένας Φιλιππινέζος οδηγός ο οποίος με έβαλε στο καγιάκ που χτυπιόταν από τα κύματα, και ο οδηγός δε μου έδωσε καν κουπί, κωπηλατούσε και δεν ήθελε βοήθεια από μένα για να έχω λέει χέρια ελεύθερα να τραβάω βίντεο. Γλυκύτατος!
Όταν μπήκαμε στη lagoon η θάλασσα άλλαξε χρώμα και διάθεση.

Η αίσθηση να διασχίζεις με ένα καγιάκ τα απίθανα τιρκουάζ νερά της big lagoon, περιτριγυρισμένα από καταπράσινους κατακόρυφους βράχους, ένα από τα ομορφότερα τροπικά τοπία των Φιλιππίνων δεν περιγράφεται.
Εδώ ήταν το σημείο που πρωτοείδα αρκετούς τουρίστες μαζεμένους και πάλι δε μπορώ να πω οτι πήξαμε ή οτι ήταν ενοχλητικό.
Οι υπόλοιποι του τουρ είπαν οτι ήταν πολύ κουραστικό το κουπί για 45 λεπτά, εγώ ευτυχώς γύρισα ξεκούραστη γιατί τα βάσανα δεν είχαν τελειώσει...έπρεπε να ξαναμπώ στη banca. Άλλο σόου έδωσα πάλι..γενικά το μπες-βγες στο καγιάκ είναι ένα θέμα όταν η θάλασσα είναι ταραγμένη. Κάποιοι από το γκρουπ δεν ήρθαν καν στη big lagoon.
Το πλήρωμα παίζει ή προσπαθούν να τον πείσουν να έρθει στη Secret lagoon:

Επόμενη στάση το νησί Shimizu για φαγητό. Έπρεπε να περιμένουμε να φύγει κάποια βάρκα από τους πρωινούς για να κατεβούμε εμείς:

Μέχρι να ετοιμαστεί το μεσημεριανό γεύμα υπήρχε χρόνος για σνόρκελ και χαλάρωση στην πουδρένια παραλία. Είχε αρκετές βάρκες και κόσμο, οπότε φαντάζομαι τι θα γίνεται όταν έχει πραγματικά τουρισμό, μάλλον δε θα έχει μέρος να σταθείς!
Οι βαρκάρηδες ανταλλάσσουν πιάτα ισορροπώντας με απίστευτη ευκολία στα μονόξυλα:

Στη συνέχεια έγινε στάση για σοβαρό σνόρκελ όπου μας υποδέχτηκε μια χελώνα και εκατοντάδες ψάρια σε έναν πολύχρωμο και ζωντανό ύφαλο. Ωραίος βυθός, αλλά δεν ήταν σαν το mahahual του Μεξικό. (Αλλά τι λέω? Τίποτα δεν είναι σαν το Μεξικό)

Τελευταία στάση όπου καθίσαμε την περισσότερη ώρα (ευτυχώς γιατί ο παράδεισος δε θέλει βιασύνη) ήταν στο νησί Entalula. Κανονικά έπρεπε να πάμε στο Seven comandos beach, αλλά είχε αέρα και κύμα και μας είπαν οτι θα πάμε στο Entalula, το οποίο είναι στάση του tour B.

Το νησάκι πήρε το όνομα του από μια γιαγιά ονόματι Enta Lola που ήταν η κόρη του αρχικού ιδιοκτήτη και η τελευταία κάτοικος. Προς τιμήν της αγαπητής γιαγιάς οι ντόπιοι ονόμασαν το νησί Entalula.
Πρόσφατα ψηφίστηκε ως το καλύτερο για το 2026, οπότε μια χαρά μας έκατσε η αλλαγή τελευταίας στιγμής.

Η παραλία κοιτάζει προς την αντίθετη πλευρά από το 7 comandos , οπότε το μικρό διαμαντάκι του El Nido μας υποδέχτηκε με ήρεμα απίστευτα νερά, εκτυφλωτικά λευκή άμμο, σαν ένας ανέγγιχτος απομονωμένος παράδεισος. Τουλάχιστον τώρα που πήγαμε εμείς που δεν είχε τουρισμό καθόλου το El Nido. Γιατί κάτι μαζεμένες ξαπλώστρες και τεράστια τραπέζια πίσω στο βάθος του νησιού μαρτυρούν τι γινόταν ή τι σκοπεύουν να γίνεται όταν πλακώσουν ξανά τα πλήθη..
‘Οτι και να πω για όσα είδαμε στην εκδρομή είναι λίγο..υπέροχα νερά, αμέτρητα νησάκια στον κόλπο bacuit, τοπία που κόβουν την ανάσα, κρυστάλλινες λιμνοθάλασσες ανάμεσα σε κατακόρυφους ασβεστόλιθους, πολύχρωμος βυθός όταν σταματήσαμε για σνόρκελ στα ανοιχτά. Και το νησί Entalula...απόκρημνοι ασβεστόλιθοι υψώνονται στη μέση του ωκεανού, το σκούρο γκρι χρώμα τους σε τέλεια αντίθεση με την κατάλευκη παραλία με τα τιρκουάζ νερά...σήμερα κάναμε βαρκάδα στον παράδεισο!

 

[go2dbeach]

Ξημέρωσε η τελευταία μας μέρα στο El Nido, αλλά η πτήση μας ήταν αργά το απόγευμα. Οπότε είχαμε όλη τη μέρα δική μας. Είχαμε αφήσει κάτι χρωστούμενα με τη Lio beach, οπότε φτιάξαμε βαλίτσες, και τις αφήσαμε στο λόμπι του Corong resort.
Κανονίσαμε με το τουκ τουκ να πάρει τις βαλίτσες μας το απόγευμα και να έρθει να μαζέψει κι εμάς από την παραλία που έτσι κι αλλιώς είναι δύο λεπτά μακριά από το αεροδρόμιο.

Για να φτάσεις στην παραλία περνάς από μια ξύλινη εξέδρα μήκους 350 μέτρων που διασχίζει μια πυκνή ζουγκλίτσα. Περάσαμε με το τρίκυκλο την πρώτη φορά που ήρθαμε, αλλά και με τα πόδια είναι μια υπέροχη βόλτα κάτω από τον πράσινο θόλο με τους ήχους της φύσης να σε συντροφεύουν στην κάθοδο προς την παραλία.

Όσο όμορφη είναι η πρόσβαση, άλλο τόσο αναπάντεχα όμορφη είναι και η παραλία, σμαραγδί πράσινα νερά, και ψηλούς κοκοφοίνικες κατά μήκος των 4 χιλιομέτρων και ξαπλώστρες-ομπρέλες δωρεάν. Αν θέλεις παίρνεις κάτι δροσιστικό από τα μαγαζιά και κιόσκια της παραλίας.
Εμείς διαλέξαμε ένα από τα όμορφα μαγαζιά ανάμεσα στην πλούσια βλάστηση για κοκτέιλ και στη συνέχεια ανεβήκαμε για φαγητό.

Πολύ κοντά στο διάδρομο προσγείωσης του Lio airport ξεκινάει μια τσιμεντένια προβλήτα που κατασκευάστηκε για να αράζουν τα πλοιάρια των εκδρομών για να μην επηρεάζουν την παραλία.

Με καμιά διακοσαριά μέτρα μήκος είναι εξαιρετικό σημείο για φωτογραφίες προς την παραλία και όπως λένε και από εδώ είναι υπέροχο το ηλιοβασίλεμα με τη σιλουέτα του νησιού Cadlao να συμβάλλει στη συνολική γραφική ομορφιά του τοπίου.

Από το Lio pier βλέπεις τα μικρά αεροπλάνα να απογειώνονται και να προσγειώνονται στο αεροδρόμιο. Σύντομα θα βρισκόμασταν κι εμείς μέσα σε ένα θαυμάζοντας τη Lio beach από ψηλά πριν χαθούμε στα σύννεφα πάνω από τα νησάκια του Coron..

Σκέψεις για το El Nido:
Οι άνθρωποι φιλικοί και χαμογελαστοί παρ’ όλη τη φτώχεια τους, σε σημείο να απορείς πώς έχουμε γίνει εμείς!
Πολλά αδέσποτα, απίστευτα πολλά! Παντού. (Εκτός της Lio beach)
Πολλά παιδιά (αλλά και μεγάλοι) να πουλάνε κολιέ και βραχιόλια από πέρλες (Εκτός της Lio beach) Τους λέγαμε Μακεδόνες, από τον τραγουδιστή (τα ωραιότερα θα σου΄χα αγορασμένα)
Παρθένα τοπία και γραφικά ψαροχώρια αλλά τα λύματα πέφτουν απευθείας στο Bacuit bay.
Θα ξαναπήγαινα? Μάλλον όχι, αν και το είχα ξαναπεί και τελικά ξαναπήγα...αλλά όταν βλέπω αεροπορικό με 420 ευρώ, δεν είμαι και από πέτρα!
Ενώ σκεφτόμουν αυτά, μια γνώριμη φιγούρα εμφανίστηκε στον ορίζοντα:

 

[varioAthens]

Ποτε δεν βαριεμαι να διαβαζω για εξωτικες παραλιες by go2dbeach!
Παιζει να εισαι παντως το μελος το πιο πιστο και συνεπες με τον τιτλο του γκρουπ που ειχαμε καποτε «Παραλιοπληκτοι». Ολοι οι υπολοιποι εχουμε λοξοδρομησει…

 

[go2dbeach]

Ποτε δεν βαριεμαι μα διαβαζω για εξωτικες παραλιες by go2dbeach!
Παιζει να εισαι παντως το μελος το πιο πιστο και συνεπες με τον τιτλο του γκρουπ που ειχαμε καποτε «Παραλιοπληκτοι». Ολοι οι υπολοιποι εχουμε λοξοδρομησει…

Σας συγχωρώ γιατί σας αγαπάω βρε!
Εξάλλου είναι και το όνομα. Με φαντάζεσαι go2dbeach και να πάρω τα βουνά?

 

[go2dbeach]

Από το παράθυρο του μικρού αεροπλάνου βλέπω μια σιλουέτα γνώριμη, λεπτή, με μια κατάλευκη λωρίδα άμμου να ξεχωρίζει πάνω στo διάφανο τιρκουάζ της θάλασσας και δεκάδες bancas όλων των μεγεθών σκόρπιες στα πιο βαθιά μπλε νερά..με πιάνει μια χαρά, μια αγωνία που επιτέλους θα ξαναδώ το Μπορακάι. Το οποίο δε θα έμπαινε καν στο πρόγραμμα αν δεν επέμενε η φίλη μου να το δει και να πάμε έστω για δύο μέρες. Θυμίζω στον εαυτό μου τα χρόνια που έχουν μεσολαβήσει, οτι μάλλον θα έχει αλλάξει το νησί, το χαστούκι που έφαγα στον Άγιο Δομίνικο με την παραλία Rincon που τρόμαξα να αναγνωρίσω μετά από χρόνια και γενικώς να κρατήσω χαμηλά τις προσδοκίες..

Σε αυτό βοηθάει πριν ακόμα φτάσεις, και το αεροδρόμιο στο νησί Πανάυ όπου βλέπεις τους γερανούς, τα νέα κτίρια που ετοιμάζονται, το νέο τέρμιναλ που θα ανοίξει το ‘27, το διάδρομο που επεκτείνεται για μεγαλύτερα αεροσκάφη. Και όταν φτάσεις πια απέναντι στο Μπορακάι, σε υποδέχεται μια τεράστια πινακίδα “Say NO to Boracay bridge”!

Και δεν είναι μόνο στην πινακίδα, είναι παντού, ακόμα και στις μπλούζες των εργαζομένων στις βάρκες.

Γιατί αυτό είναι στα σχέδια, μια γέφυρα σαν του Ριο που θα ενώνει το Μπορακάι με το Πανάυ, και έχει διχάσει τον κόσμο.
Οι μεν λένε οτι τα προιόντα θα έρχονται πιο εύκολα και πιο φθηνά, οι τουρίστες πιο γρήγορα παρακάμπτοντας τα τουκ-τουκ και τις βάρκες και θα υπάρχει πρόσβαση όλο το 24ωρο και ανεξαρτήτως καιρού.
Οι δε, λένε οτι θα καταστραφούν οι ύφαλοι (κι άλλο, γιατί ήδη είχε κλείσει το νησί 6 μήνες για αποκατάσταση και χωρίς τη βοήθεια της γέφυρας), θα αλλοιωθεί το περιβάλλον, και ο χαρακτήρας του νησιού. Η αλήθεια είναι οτι και χωρίς τη γέφυρα, καλά το πάνε προς αυτή την κατεύθυνση. Και φυσικά οι θέσεις εργασίας για bancas και τουκ-τουκ αφού πλέον θα περνούν αυτοκίνητα από τη γέφυρα. Το νησί είναι ήδη τίγκα στα οχήματα και ήρθα σε περίοδο που δεν είχε πολύ τουρισμό.

Κατά τη διαδρομή από το λιμάνι στο ξενοδοχείο διαπίστωσα οτι πολλά έχουν αλλάξει, ένα πράγμα δεν είχε αλλάξει: τα καλώδια! 18 χρόνια και ακόμα να τα ξεμπλέξουν!

Το ιπτάμενο σπαγγέτι συνεχίζει από κολώνα σε κολώνα και μας συνοδεύει μέχρι τη στροφή που πήραμε για να κατεβούμε στην παραλία.
Στο Station 3 φυσικά..

 

[go2dbeach]

Η βασική παραλία του νησιού, White beach χωρίζεται σε τρεις σταθμούς. Οι σταθμοί αυτοί είχαν οριστεί από παλιά ως σημεία επιβίβασης και αποβίβασης των τουριστών, οι οποίοι έφταναν από το νησί Πανάυ και ανάλογα με το που βρισκόταν το κατάλυμα τους, τους έβγαζαν στον αντίστοιχο σταθμό. Σήμερα οι τουρίστες δεν αποβιβάζονται πια στη Λευκή παραλία, αλλά οι ονομασίες και ο διαχωρισμός υπάρχει, αν και η παραλία είναι μία.

Το station 1 της White beach παραμένει το σημείο που είναι μαζεμένα τα πολυτελή θέρετρα, χωρίς εστιατόρια και μαγαζιά, γι'αυτό είναι και πιο ήσυχο αλλά με μηδέν ντόπια ατμόσφαιρα.
Η παραλία εδώ είναι πιο πλατιά, η θάλασσα ρηχή και η άμμος (λένε) πιο φίνα, παρόλο που εμένα ίδια μου φάνηκε παντού. Ο σταρ της παραλίας είναι το διάσημο Whilly’s rock, ο βράχος με το άγαλμα της Παναγίας και που πήρε το όνομα του από ξενοδοχείο που βρισκόταν εδώ με το όνομα Willy’s beach club.

Το station 2 είναι το σημείο που γίνεται ο χαμός, η καρδιά του νησιού. Ο σταρ της παραλίας εδώ είναι το D’mall, μια υπαίθρια πλατεία με άφθονες επιλογές για φαγητό και ψώνια.

Στο station 2 βρίσκεται η νυχτερινή ζωή, και μαγαζιά με αμερικανιές, δυνατή μουσική και το σημείο που τα πρωινά φεύγουν όλοι για θαλάσσιες δραστηριότητες.
Το βράδυ σε αυτό το κομμάτι δε μπορείς να περάσεις από τον κόσμο που είτε μαζεύεται γύρω από τα διάσημα κάστρα του Μπορακάι για φωτο,

ή για να δουν το ηλιοβασίλεμα.

Ανάμεσα στο αποστειρωμένο station 1 και το χαμό του 2, διάλεξα τη μέση λύση, το Station 3 που γεφυρώνει το χάσμα μεταξύ των δύο πρώτων σταθμών της παραλίας.
Το ξενοδοχείο Villa Caemilla που διάλεξα να μείνουμε, βρίσκεται στο Station 3, σε πολύ ήσυχο σημείο, περιτριγυρισμένο από ψηλούς φοίνικες και με υπέροχη παραλία ακριβώς μπροστά.

Βασικά μοιάζει σαν μια προσεγμένη κατοικία με ιδιωτική παραλία. Το μπαρ σερβίρει κοκτέιλ στις λίγες ξαπλώστρες κάτω από τους φοίνικες ή στις πολυθρόνες πάνω από το μονοπάτι με θέα τα κρυστάλλινα νερά της παραλίας που κλέβουν την παράσταση.

Είχε υπέροχο πρωινό και κοκτέιλ τα βράδια ενώ η τοποθεσία του είναι βολική , κοντά με τα πόδια στη δράση και το πολυσύχναστο station 2, και άλλο τόσο μακριά από τη φασαρία του.