Φωτο από τα Trek μας

[Φώτης/Ταξιδιωτης]

Στη νότια Κορέα υπάρχουν πολλά μονοπάτια πεζοπορίας. Αγαπάνε τη φύση οι κάτοικοι της. Σχεδόν όλα είναι ασφαλές και σε καλή κατάσταση. Στα ανατολικά της χώρας υπάρχει η όμορφη πόλη Sokcho που αξίζει να επισκεφτείτε!Με λεωφορείο σύντομα από εκεί θα φτάσετε στο Seoraksan national park. Έχει αρκετές διαδρομές. Έκανα μόνο μια πεζοπορία/οτειβασια μέτριας δυσκολίας στο Ulsanbawi Rock!η είσοδος στο πάρκο είναι δωρεάν. Εξαιρείται μόνο αν θελησετε να πάτε κάπου με τελεφερίκ όπου θα πληρώσετε κάποιο μικρό ποσό.
Μερικές φωτό!

 

[soudianos]

Δε βρίσκω το θέμα "πεζοπορίες" ή "μονοπατια" αλλά βρίσκω το trek!

Τα οφέλη των μονοπατιών

 

[fenia42]

Το ετήσιο τάμα στον Όλυμπο έλαβε τέλος και αυτή τη φορά πήγε με φορά αντίστροφη .
Ξεκινήσαμε παρασκευή από Θεσσαλονίκη και φτάσαμε από τα πριόνια στο καταφύγιο του Ζολωτα για διανυχτερευση.
Η θέα από το καταφύγιο κόβει την ανάσα !

Το ξημέρωμα ξύπνησα πριν βγει ο ήλιος και τον περίμενα να κάνει εμφάνιση . Πήρα το πρωινό μου μες τη δροσιά παρέα με τον ήλιο να βγαίνει

Την ίδια ώρα από την άλλη πλευρά έδυε το φεγγάρι πίσω από το Μύτικα που μας περίμενε

Η διαδρομή Πριόνια - Αγαπητός είναι καταπράσινη αλλά το μονοπάτι με τα χρόνια έχει αλλοιωθεί κάπως. Μιλάμε για πλήθος κόσμου τους καλοκαιρινούς μήνες και να δούμε κ τι θα γίνει τώρα που ο Ολύμπος έγινε μνημείο της ΟΥΝΕΣΚΟ

Το Σάββατο κινήσαμε για το Οροπέδιο των μουσών • ίσως το μέρος με τη πιο συγκλονιστική θέα της χώρας μας , τουλάχιστον για εμάς που είμαστε team mountain .
Αποφασίσαμε να κόψουμε δρόμο και να πάμε από το «κοφτό» δηλαδή το πλέον απότομο μονοπάτι που καλό είναι όποιος το επιλέγει να επιλέγει μόνο να ανέβει από εκεί και όχι να το κατέβει γιατί είναι ΠΟΛΥ απότομο .

Μια Αυγούστου αλλά εμάς μας βρήκε στα χιόνια . Διασχίσαμε προσεκτικά τη χιονούρα και αναπολήσαμε προς στιγμή το χειμώνα .
Φτάσαμε μετά από πολύ κόπο στο καταφύγιο του Κάκκαλου

Η θεά συγκλονιστική
Τα σημαιάκια καιρό είχα να τα δω, από τον Ιούνιο στο Νεπάλ
Ιούνιο στα Ιμαλάια Αύγουστο στον Όλυμπο, μάλλον δε μου λένε και πολλά οι παραλίες . Άλλωστε εδώ έκανα και εξωτικό μαύρισμα .
Ένα καφεδάκι και γρήγορα στο δρόμο πάλι. Η κορυφή δε μπορεί να περιμένει και οι θεοί του Ολύμπου δε σε καλοδέχονται πάντα .

Ξεκινάμε από το δρόμο που είναι γεμάτος κροκάλα και θέλει βήμα βήμα με προσοχή γιατί οι πέτρες είναι ολισθηρές . Φτάνουμε στο Λούκι αλλά όχι, αυτή τη φορά δε θα πάμε από εδώ. Θα το πάρουμε ανάποδα. Δε μου αρέσει η ιδέα αλλά δεν είμαι μόνη μου, ακολουθώ τον έμπειρο οδηγό μας, αφού λέει άνοδο από Κακόσκαλα , Κακόσκαλα ιτ ιζ και μας επιτρέπει να τον βρίζουμε στο δρόμο.
Αμα ήτανε καλή θα τη λέγανε Κακόσκαλα ;

Αυτή τη φορά μου φάνηκε ατελείωτη ! Με ζόρισε !
Έφτασα στο πιο κρίσιμο σημείο , από εκεί ξεκινά ο δρόμος για το Μύτικα , βλέπεις τη σημαία , κάνεις ένα κουράγιο .
Εδώ ο καλός μου τρώει μια γλίστρα λίγο πριν να δεθεί στο βράχο. Νομίζω ότι κάνει πλάκα, κρίσιμο σημείο , μπορεί να αποβεί μοιραίο γιατί μας έχει δεμένους . Κράτα με να σε κρατώ για να πέσουμε κι οι δύο. Βρίσκει ισορροπία ευτυχώς , η καρδιά βρίσκει κι αυτή την ηρεμία της πέντε λεπτά μετά. Θέλω να ουρλιάξω .
Αυτό που κάνουμε έχει επικινδυνότητα . Δεν είναι απλό . Δεν είναι παίξε γέλασε και κυρίως δε θέλει εξυπνάδες . Τα βουνά τον τελευταίο καιρό έχουν γεμίσει κόσμο , θες λόγω ινσταγκαμ θες γιατί δημιουργήθηκαν πολλές ομάδες που σε πάνε στα βουνά κ το κάνουν να φαίνεται ευκολο. Πριν φτάσεις εδώ πρέπει να είσαι σίγουρος ήρεμος αποφασισμένος και να μη το κάνεις για μαγκιά. Γιατί οι θεοί τη μαγκιά και την υπεροψία δε τη συγχωρούν . Ετσι έγινε στον Αγαπητό πριν λίγες βδομαδες με τον Ισπανό , που πας με αυτά τα παπούτσια του είπαν αλλά αυτός δεν άκουσε .
Στις φωτογραφίες φαίνεται το ίδιο σημείο πόσο λαξεύεται μέσα σε ένα χρόνο .

Συνεχίζεται ….

 

[fenia42]

Στο κομμάτι αυτό πέσαμε σε «μποτιλιάρισμα» κι έτσι έπρεπε να περιμένουμε να αποσυμφορηθεί ο δρόμος που οδηγεί στο Μύτικα. Αυτό είναι το κακό όταν δε πηγαίνεις ξημερώματα . Πέρσι ήμουν η πρώτη που πάτησα το πόδι μου εκεί. Περιμένουμε λοιπόν , διασχίζουμε και το τελευταίο κομμάτι και τσουπ να σου η σημαία ! Να ‘‘μαστε στο πιο ψηλό σημείο της Ελλάδας ! «Όλο να δω το μεγαλείο από του Ολύμπου την κορφή να ψιθυρίσω δυο στιχάκια ελεύθερος για μια ζωη» που λέει και ο Αργυρός .
Μεγαλείο και ανατριχίλα !

Ευχαριστούμε τους θεούς που μας αξίωσαν να ανέβουμε για ακόμα μια φορά , 2η για μένα 5η για τον αγαπημένο μου, μα πιο πολύ ευχαριστούμε το θεό του Αρη που μας μπουστάρει ~ ομοϊδεάτες γαρ.

Παίρνουμε το χρόνο μας στην κορυφή , δε βιαζόμαστε , έχουμε χρόνο μέχρι τη δύση . Γράφω τα ονόματα μας το βιβλίο .

Παίρνουμε το δρόμο της επιστροφής , από το Λούκι αυτή τη φορά. Κωλο - κωλο με συγχωρείτε για την έκφραση αλλά περί αυτού πρόκειται .
Θεέ του πολέμου βοηθα με να μη σκιστεί το σορτσάκι μου
Μετά από πολυυυυ ώρα , a thousand moments later άρχισε να φαίνεται επιτέλους το μονοπάτι της επιστροφής. Τα τελευταία βήματα στο Λούκι είναι που θέλουν προσοχή για να μη γίνει το κακό.
Μια βραδιά στο Λούκι.

Ξεκινάμε να τραγουδάμε για να περάσει η ώρα . Τα νεύρα είναι τεντωμένα , οι δυνάμεις μας εγκαταλείπουν , οι ώρες περνούν, ο ήλιος πέφτει και η θερμοκρασία μαζί , το αεράκι γίνεται ψυχρό .
Ξανά μποτιλιασμα . Δύσκολο άλλοι να ανεβαίνουν κι άλλοι να κατεβαίνουν από το Λούκι .
Από μακριά καταφθάνουν ορδές για ανάβαση. Τους βλέπουμε , μα πού πάνε . Κοντεύουμε να φτάσουμε προς τα κάτω, αυτοί μας περιμένουν λίγο, όμως αποαφασιζουν να ανέβουν από άλλο σημείο. Βρίζουν φωνάζουν, είναι άπειροι. Ανήκουν σε ομάδα ορειβατών . Κακό team working , κάκιστη επικοινωνία , κάκιστη συμπεριφορά . Αυτά που δε θέλει κανείς να βλέπει στο βουνό . Ειδικά αυτό το βουνό απαιτεί απόλυτη ηρεμία.
Επιστροφή λοιπόν στο κροκαλόδρομο. Βλέπουμε τον Κακκαλο από μακριά . Τα μακαρόνια μας περιμένουν με το κρέας. Δόξα και τιμή στους εργαζόμενους του βουνού που εργάζονται όχι μόνο αγόγγυστα αλλά και αμισθί για να μη μας λείψει εμάς τίποτα .

Κυριακή πρωί ξυπνάμε πάλι με τα πανέμορφα χρώματα που μας χαρίζει η αυγή . Πρωινό και πίσω το μακρύ δρόμο της επιστροφής . Αυτή τη φορά όχι από το κοφτό αλλά από τον κανονικό δρόμο που και αυτός όμως από τον καιρό και τα πολλά πατήματα έχει γίνει αρκετά σαθρός. Για ώρες πάμε βήμα βήμα με προσοχή. Μια πτώση διακυβεύεται σε κάθε βήμα, ένα παραστράτημα μπορεί να στοιχίσει . Ψυχραιμία ηρεμία υπομονή. Πολύ μακρύς ο δρόμος . Περνάμε μακριά από τη χιονουρα αυτή τη φορά. Περίπου πέντε χιλιόμετρα μετά βρισκόμαστε στο καταφύγιο του Ζολώτα ξανά. Ενα καφεδάκι στα γρήγορα και μπαίνουμε στην τελική ευθεία για Πριόνια . Εκεί θα φάμε και θα επιστρέψουμε με ασφάλεια στα σπίτια μας !

Και του χρόνου αγαπημένο μας βουνό . Σε ευχαριστούμε που μας καλοδέχτηκες και αυτή τη φορά. Ισως τα πούμε ξανά σύντομα σε κάποια από τις άλλες πλευρές σου.

(Αποθεραπεία)

 

[evaT]

Μπράβο Φένια!
Υπέροχη αφήγηση, για έναδύσκολο εγχείρημα. Δν θα το κάνω ποτέ, αλλά θαυμάζω όσους βρίσκουν την ψυχική και σωματική δύναμη για να το επιχειρήσουν.

 

[gio87]

Το Σάββατο που μας πέρασε (26/9) ξαναβρέθηκα στη Δρακόλιμνη της Τύμφης, μετά το Μάϊο του 2021. Ο καιρός δεν μας έκανε το χατίρι αυτή τη φορά, βροχή, αέρας και ομίχλη, αν και αυτός ο συνδυασμός έδωσε τελικά κάτι απόκοσμο και μου άρεσε που είδα το τοπίο με διαφορετικές συνθήκες.
Δρακόλιμνη βέβαια δεν είδαμε, με την ομίχλη ψηλά στα 2000μ η ορατότητα οριακά ήταν στα 10 μέτρα. Οι εικόνες όμως κατά τη διάρκεια της ανάβασης και κατάβασης ήταν εντυπωσιακές.

Παραθέτω κάποιες φωτογραφίες και στο τέλος το πρώτο post που είχα κάνει για τη Δρακόλιμνη.

Ζήλεψα κ εγώ, ας ανεβάσω τις φωτογραφίες μου από την ανάβαση στη Δρακόλιμνη της Τύμφης. Το τρεκ έγινε το Μάϊο του 2021 (22/05).

View attachment 388136
Ξεκινάμε από το μικρό Πάπιγκο (1000μ), κάτω από τους επιβλητικούς πύργους της Αστράκας.

View attachment 388137
View attachment 388138
Αφού διασχίσουμε ένα κομμάτι μέσα σε δάσος, το τοπίο αρχίζει και αλλάζει μετά, ενώ κάνουν την εμφάνισή τους και κάποια χιόνια.

View attachment 388139
Η ανάβαση συνεχίζεται προς τον πρώτο στόχο μας, το καταφύγιο της Αστράκας (2000μ-ροζ βελάκι)

View attachment 388163
Από το καταφύγιο της Αστράκας έχουμε πλέον θέα προς την Ξηρολίμνη και το σημείο που βρίσκεται η Δρακόλιμνη (πορτοκάλι βελάκι, η Δρακόλιμνη δεν είναι καθόλου ορατή κατά τη διάρκεια της πεζοπορίας, αποκαλύπτεται μπροστά σου μόνο όταν φτάσεις εκεί).

View attachment 388177
View attachment 388180
Ξεκίνησε η κατάβαση από το καταφύγιο, εμείς κατευθυνομαστε προς Δρακόλιμνη, υπάρχει όμως και μονοπάτι προς Τσεπέλοβο

View attachment 388164
View attachment 388179
Ούτε Παταγονία, ούτε Αργεντινή, βρισκόμαστε πλέον στη Ξηρολίμνη ή Λάκα Τσουμάνη (περίπου 1500μ). Τους καλοκαιρινούς μήνες δεν έχει καθόλου νερό, τυχεροί εμείς που την πετύχαμε με αυτό το υπέροχο τυρκουάζ χρώμα.

View attachment 388165 View attachment 388166
Περπατάμε πλέον σε ανθισμένα λιβάδια με υπέροχη θέα.

View attachment 388167
Ξεκινάμε πάλι την ανάβαση προς τον τελικό μας στόχο.

View attachment 388168
Λίγο πριν το τέλος, αυτή η τελευταία ανηφόρα είναι και η πιο δύσκολη κατά τη γνώμη μου, αλλά η θέα σε κάνει να ξεχνάς οποιαδήποτε κούραση. Με το ροζ βελάκι διακρίνουμε το καταφύγιο της Αστράκας και λίγο πιο κάτω την Ξηρολίμνη.

View attachment 388169
View attachment 388171
Έχουμε φτάσει πλέον στη Δρακόλιμνη, μικρά παγόβουνα επιπλέουν ακόμα στην επιφάνεια της, ενώ τα χιόνια τριγύρω δεν έχουν λιώσει ακόμα.

View attachment 388172
Στάση για ξεκούραση, φαγητό και ανασύνταξη δυνάμεων. Το τοπίο είναι εκπληκτικό.

View attachment 388178
View attachment 388173
Εξερευνούμε λίγο τριγύρω, πατάμε και χιόνι.

View attachment 388174
Ενώ στο βάθος, διακρίνεται και ο Σμόλικας (κίτρινο βελάκι). Εκεί υπάρχει άλλη Δρακόλιμνη, μας περιμένει και αυτή να την ανακαλύψουμε.

View attachment 388175
Πραγματικά εκπληκτικό το μέρος, ειδικά με τα χιόνια είναι ακόμα πιο όμορφο. Έχοντας δει και φωτογραφίες από καλοκαίρι, θεωρώ ότι ο Μάιος είναι ιδανική εποχή για ανάβαση.

Συνολικά κάναμε 8 ώρες περίπου, ξεκινήσαμε από Μικρό Πάπιγκο στις 10:00 και στις 18:00 είχαμε επιστρέψει. Μπορεί να γίνει και σε λιγότερες ώρες, αλλά εμείς σταματούσαμε και συνέχεια για φωτογραφίες. Και περπατάω γρήγορα, και έχω και αντοχές. Η δυσκολία της διαδρομής είναι εύκολη προς μέτρια θα έλεγα, σηματοδοτημένη επίσης, δεν υπάρχει πιθανότητα να χαθείς. Η δυσκολία έγκειται στο ανέβα-κατεβα και στη μεγάλη διάρκεια. Ξεκινάς από τα 1000μ (Μικρό Πάπιγκο), φτάνεις στα 2000μ (Καταφύγιο Αστράκας), ξανακατεβαινεις στα 1500 περίπου (Ξηρολίμνη) και ξανά ανάβαση στα 2000μ (Δρακόλιμνη). Και μετά επιστροφή με τον ίδιο τρόπο. Οι εικόνες που βλέπεις όμως είναι πανέμορφες. Το καταφύγιο όταν ανεβήκαμε εμείς ήταν κλειστό, θα άνοιγε μετά από μία εβδομάδα. Είδαμε βέβαια και πολύ κόσμο με σκηνές για να κατασκηνώσουν στη Δρακόλιμνη (βέβαια εκείνη την περίοδο η θερμοκρασία το βράδυ είναι κοντά στο μηδέν, το μεσημέρι στις 14:00 που ήμασταν εμείς είχε 8-10 βαθμούς). Να αναφέρω επίσης ότι από το Μικρό Πάπιγκο μέχρι το Καταφύγιο υπάρχουν 4 ή 5 βρύσες (δεν θυμάμαι ακριβώς), οι 2 εκ των οποίων είχαν τρεχούμενο νερό, οι άλλες όχι, οπότε καλό είναι να έχετε μαζί σας αρκετό νερό, δεν υπάρχει άλλο σημείο για ανεφοδιασμό.

Αυτά, και καλά τρεκς!!!

edit: για όσους έχουν Instagram μια αναζήτηση Δρακόλιμνη Τύμφης και Ορειβατικό Καταφύγιο Αστράκας θα αποκαλύψει εκπληκτικές φωτογραφίες

Οι εικόνες βλέπονται καλύτερα ακούγοντας VIC - Zvara

 

[makzax]

Αγαπημένη διαδρομή...

 

[panlek30]

Αγαπημένη διαδρομή...

Αλλα ποσο κουραστικη... Ειδικα μετα το καταφυγιο. Που ολο νομιζεις οτι φτανεις κ ολο καποιο νεο λοφακι εμφανιζεται. Μου 'χει μεινει τραυμα. Χαχα