- Μηνύματα
- 1.483
- Likes
- 4.793
- Επόμενο Ταξίδι
- Απρογραμμάτιστο
- Ταξίδι-Όνειρο
- Περού, Χιλή, Βολιβία
Αφού ξυπνήσαμε το πρωί μαζέψαμε τα πράγματά μας από το δωμάτιο και φορτώσαμε τη μηχανή στερεώνοντας πολύ καλά τις αποσκευές μας. Κλασικά ΚιρΚορ και κινήσαμε για την συνέχεια του ταξιδιού μας.
Ακολουθήσαμε την διαδρομή Κνωσός-Πεζά-Αρκαλοχώρι-Δεμάτι- Κάτω Καστελιανά με ολιγόλεπτες στάσεις σε σημεία που είχαν κάποιο ενδιαφέρον και καταλήξαμε στην Παραλία Τσούτσουρος για ένα μπάνιο και ξεκούραση. Αφού φάγαμε μερικά σνακ που κουβαλούσαμε συνεχίσαμε την παραλιακή πορεία μας.
Ο δρόμος ήταν χωματόδρομος σε πολύ κακή κατάσταση με πέτρες. Στην παραλία Ληστής λίγο πριν τον Κερατόκαμπο (τι ονόματα!...θα έπρεπε να το περιμένω!...) σε μια ελαφρά κατηφόρα βρίσκει το πεντάλ του φρένου, μας φρενάρει απότομα, πέφτουμε ευτυχώς η ταχύτητα ήταν ελάχιστη και γλιτώσαμε με ελαφρούς μώλωπες στα πόδια.
Σηκώνουμε τη μηχανή, ελέγχω το πεντάλ και διαπιστώνω ότι έχει στραβώσει τόσο που να μην μπορεί να λειτουργήσει. Φυσικά δεν ήταν φρόνιμο να συνεχίσουμε μόνο με το μπροστινό φρένο, ούτε και υπήρχε προοπτική να περάσει κάποιος για βοήθεια.
Μετά από λίγη σκέψη αποφάσισα να κάνω ότι μπορώ για να το επαναφέρω. Δοκίμασα να τον χτυπήσω με πέτρα αλλά κανένα αποτέλεσμα. Η σύζυγος μου θύμισε ότι μέσα στο σάκο της σκηνής έχουμε ένα σφυρί για τα πασαλάκια. Ήταν το σωτήριο εργαλείο! Με εργαλείο το σφυρί και χρησιμοποιώντας ένα ξύλο που βρήκα τριγύρω και το χρησιμοποίησα σαν μοχλό κατάφερα να το φέρω σε πολύ καλή λειτουργική θέση.
Ανακουφισμένοι καβαλήσαμε πάλι την μηχανή και ακολουθώντας πάντα τους πιο παραλιακούς δρόμους φτάσαμε Ιεράπετρα αργά το απόγευμα αφού προηγουμένως προμηθευτήκαμε μερικές μπανάνες από την Άρβη.
Εντοπίσαμε ένα camping κοντά στην παραλία και αφού στήσαμε την σκηνή κάναμε ένα μπάνιο για να φύγει η σκόνη και ο ιδρώτας από πάνω μας κάναμε την βραδινή μας βόλτα στην πόλη της Ιεράπετρας.
Ρωτήσαμε που μπορούμε να φάμε και μας πρότειναν μια ταβέρνα σε ένα ημιορεινό χωρίο, του οποίου το όνομα δεν θυμάμαι, λίγα χιλιόμετρα από την Ιεράπετρα. Φτάνοντας στην ταβέρνα ήταν δύο παρέες ηλικιωμένων Γερμανών. Καθίσαμε και μείς, παραγγείλαμε νοστιμότατα παϊδάκια και ένα πολύ γευστικό μαγειρευτό.
Πιάνοντας συζήτηση με τον ιδιοκτήτη μας πληροφόρησε πως σε αυτό το χωριό οι Γερμανοί αγοράζουν ότι πουλιέται και πως τα περισσότερα σπίτια τους ανήκουν. Συνήθως παίρνουν τα εγκαταλελειμμένα ή μισογκρεμισμένα από οικογένειες που έχουν εγκαταλείψει το χωριό, τα επισκευάζουν και μένουν είτε μόνιμα είτε για το καλοκαίρι. Να θυμίσω ότι βρισκόμαστε ακόμη στο 1984…
Χορτασμένοι και ξεκούραστοι κατηφορίσαμε προς την Ιεράπετρα. Όταν ανεβήκαμε η θερμοκρασία ήταν γύρω στους 24 βαθμούς. Στις 12 το βράδι που επιστρέφαμε έπεσε στους 16.
Μόνο όσοι έχουν οδηγήσει μηχανή με 16 βαθμούς με κοντομάνικο (δεν είχαμε πάρει έστω αντιανεμικά μαζί) μπορούν να καταλάβουν τι κρύο φάγαμε μέχρι να φτάσουμε στα πεδινά και να ζεσταθεί το κοκαλάκι μας… και όπως λένε στα σαλόνια ΤΟ ΔΑΓΚΩΣΑΜΕ!!!
(συνεχίζεται)
Ακολουθήσαμε την διαδρομή Κνωσός-Πεζά-Αρκαλοχώρι-Δεμάτι- Κάτω Καστελιανά με ολιγόλεπτες στάσεις σε σημεία που είχαν κάποιο ενδιαφέρον και καταλήξαμε στην Παραλία Τσούτσουρος για ένα μπάνιο και ξεκούραση. Αφού φάγαμε μερικά σνακ που κουβαλούσαμε συνεχίσαμε την παραλιακή πορεία μας.
Ο δρόμος ήταν χωματόδρομος σε πολύ κακή κατάσταση με πέτρες. Στην παραλία Ληστής λίγο πριν τον Κερατόκαμπο (τι ονόματα!...θα έπρεπε να το περιμένω!...) σε μια ελαφρά κατηφόρα βρίσκει το πεντάλ του φρένου, μας φρενάρει απότομα, πέφτουμε ευτυχώς η ταχύτητα ήταν ελάχιστη και γλιτώσαμε με ελαφρούς μώλωπες στα πόδια.
Σηκώνουμε τη μηχανή, ελέγχω το πεντάλ και διαπιστώνω ότι έχει στραβώσει τόσο που να μην μπορεί να λειτουργήσει. Φυσικά δεν ήταν φρόνιμο να συνεχίσουμε μόνο με το μπροστινό φρένο, ούτε και υπήρχε προοπτική να περάσει κάποιος για βοήθεια.
Μετά από λίγη σκέψη αποφάσισα να κάνω ότι μπορώ για να το επαναφέρω. Δοκίμασα να τον χτυπήσω με πέτρα αλλά κανένα αποτέλεσμα. Η σύζυγος μου θύμισε ότι μέσα στο σάκο της σκηνής έχουμε ένα σφυρί για τα πασαλάκια. Ήταν το σωτήριο εργαλείο! Με εργαλείο το σφυρί και χρησιμοποιώντας ένα ξύλο που βρήκα τριγύρω και το χρησιμοποίησα σαν μοχλό κατάφερα να το φέρω σε πολύ καλή λειτουργική θέση.
Ανακουφισμένοι καβαλήσαμε πάλι την μηχανή και ακολουθώντας πάντα τους πιο παραλιακούς δρόμους φτάσαμε Ιεράπετρα αργά το απόγευμα αφού προηγουμένως προμηθευτήκαμε μερικές μπανάνες από την Άρβη.
Εντοπίσαμε ένα camping κοντά στην παραλία και αφού στήσαμε την σκηνή κάναμε ένα μπάνιο για να φύγει η σκόνη και ο ιδρώτας από πάνω μας κάναμε την βραδινή μας βόλτα στην πόλη της Ιεράπετρας.
Ρωτήσαμε που μπορούμε να φάμε και μας πρότειναν μια ταβέρνα σε ένα ημιορεινό χωρίο, του οποίου το όνομα δεν θυμάμαι, λίγα χιλιόμετρα από την Ιεράπετρα. Φτάνοντας στην ταβέρνα ήταν δύο παρέες ηλικιωμένων Γερμανών. Καθίσαμε και μείς, παραγγείλαμε νοστιμότατα παϊδάκια και ένα πολύ γευστικό μαγειρευτό.
Πιάνοντας συζήτηση με τον ιδιοκτήτη μας πληροφόρησε πως σε αυτό το χωριό οι Γερμανοί αγοράζουν ότι πουλιέται και πως τα περισσότερα σπίτια τους ανήκουν. Συνήθως παίρνουν τα εγκαταλελειμμένα ή μισογκρεμισμένα από οικογένειες που έχουν εγκαταλείψει το χωριό, τα επισκευάζουν και μένουν είτε μόνιμα είτε για το καλοκαίρι. Να θυμίσω ότι βρισκόμαστε ακόμη στο 1984…
Χορτασμένοι και ξεκούραστοι κατηφορίσαμε προς την Ιεράπετρα. Όταν ανεβήκαμε η θερμοκρασία ήταν γύρω στους 24 βαθμούς. Στις 12 το βράδι που επιστρέφαμε έπεσε στους 16.
Μόνο όσοι έχουν οδηγήσει μηχανή με 16 βαθμούς με κοντομάνικο (δεν είχαμε πάρει έστω αντιανεμικά μαζί) μπορούν να καταλάβουν τι κρύο φάγαμε μέχρι να φτάσουμε στα πεδινά και να ζεσταθεί το κοκαλάκι μας… και όπως λένε στα σαλόνια ΤΟ ΔΑΓΚΩΣΑΜΕ!!!
(συνεχίζεται)
