Aya yaya ya Puerto Rico .....και κρουαζιερα θα σε παω!

[Vasilis_Pat]

Όλα ξεκίνησαν μια κρύα νύχτα, όταν επιβιβαστήκαμε στο αεροπλάνο με προορισμό το Σαν Χουάν- San Juan, την πρωτεύουσα του Πουέρτο Ρίκο. (Μπήκα δυναμικά στο θέμα)

Το ταξίδι κύλησε ομαλά, χωρίς πολλες αναταράξεις, και προσγειωθήκαμε με ασφάλεια αργά το βράδυ.

Αμέσως πήραμε Uber και κατευθυνθήκαμε προς το Airbnb που είχαμε κλείσει στην περιοχή Puerta de Tierra, για να διανυκτερεύσουμε πριν την πρωινή επιβίβαση στο κρουαζιερόπλοιο. Η περιοχή αποδείχθηκε γεμάτη στενά σοκάκια κάτι που δυσκόλεψε αρκετά τον εντοπισμό του καταλύματος.

Γυρίζαμε για ώρα ανάμεσα στα σπίτια, ψάχνοντας το χαρακτηριστικό κτίριο που μας είχαν περιγράψει, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Τελικά, αναγκαστήκαμε να καλέσουμε τον ιδιοκτήτη. Μετά από αρκετές διευκρινίσεις και οδηγίες, τα καταφέραμε!Όπως μπορείτε να δείτε από κάτω είχε Μπαρ και αμέσως αντιληφθήκαμε οτι ύπνος για απόψε "παπαλα"!

Η πρώτη μας εντύπωση από το μέρος ήταν κάπως επιφυλακτική. Στενά δρομάκια, ντόπιοι να κυκλοφορούν παντού, πετεινοί και γάτες σε κάθε γωνιά… Θύμιζε περισσότερο γραφικό χωριουδάκι παρά προάστιο πρωτεύουσας. Στο μυαλό μας πέρασε φευγαλέα η σκέψη: «Είμαστε όντως ασφαλείς εδώ;». Ευτυχώς, η πραγματικότητα μας διέψευσε ευχάριστα. Από το μπαλκόνι του Airbnb η εικόνα ξεκαθάρισε αμέσως: ακριβώς από κάτω υπήρχαν δεκάδες μπαρ και εστιατόρια όπως προανέφερα. Το βράδυ επικρατούσε μια ζωντανή, τροπική ατμόσφαιρα με μουσικές και γέλια – αυτός ο δρόμος ήταν ξεκάθαρα η καρδιά του τοπικού nightlife!

Μόλις τακτοποιηθήκαμε, βγήκαμε αμέσως για ένα γρήγορο δείπνο. Επιλέξαμε το ιστορικό Ladi’s Restaurant (ή Ladis), που λειτουργεί περήφανα από το 1938, όπως έγραφε η ταμπέλα του. Βρισκόταν μόλις πέντε λεπτά με τα πόδια, ιδανική ευκαιρία να εξερευνήσουμε τη γειτονιά από κοντά. Στη πορεια μας για το εστιατοριο παρατηρουσαμε οτι τα σοκάκια διατηρούν ένα αυθεντικό, παλαιικό χαρακτήρα που δεν έχει αγγίξει ο σύγχρονος τουρισμός: γεμάτα εντυπωσιακά γκράφιτι και… ελεύθερα ζώα σε κάθε αυλή και δρόμο! Το εστιατόριο είναι χτισμένο κυριολεκτικά πάνω στο κύμα, με προσανατολισμό προς τον Ατλαντικό Ωκεανό που εκείνη τη στιγμή ήταν αρκετά φουρτουνιασμένος. Λόγω της προχωρημένης ώρας δεν υπήρχε πολύς κόσμος, αλλά μας εξήγησαν ότι η κορύφωση της κίνησης έρχεται γύρω στις 6-7 το απόγευμα, όταν όλοι μαζεύονται για να απολαύσουν το ηλιοβασίλεμα. Παραγγείλαμε την κλασική Piña Colada – το εθνικό ποτό του Πουέρτο Ρίκο – και φρέσκο ψάρι με κρεολική σάλτσα, μια αυθεντική γεύση της Καραϊβικής. Οι τιμές γενικά είναι λίγο τσιμπημένες, αλλά με προσεκτική επιλογή βρίσκεις και πιο οικονομικές προτάσεις.

.Μετά από μια κουραστική μέρα, γυρίσαμε στο κατάλυμα για ξεκούραση, αφού το επόμενο πρωί μας περίμενε η επιβίβαση για τα νησιά της Καραϊβικής. Όλη τη νύχτα –ήταν και Σάββατο– η μουσική και οι φωνές δεν σταμάτησαν στιγμή. Κάποια στιγμη , κατα την διάρκεια της νύχτας άκουγα πολυ φασαρία και σηκώθηκα να κοιτάξω από το μπαλκόνι: οι δρόμοι ήταν γεμάτοι κόσμο που διασκέδαζε με χαλαρούς, τροπικούς ρυθμούς. Η περιπέτεια είχε μόλις ξεκινήσει!

 

[Vasilis_Pat]

Την επόμενη μέρα σηκωθήκαμε γύρω στις 9 το πρωί, με σκοπό να παραδώσουμε τις βαλίτσες μας στο κέντρο υποδοχής του κρουαζιερόπλοιου και να εξερευνήσουμε την Παλιά Πόλη του Σαν Χουάν μέχρι τις 4 το απόγευμα, οπότε θα έπρεπε να επιβιβαστούμε υποχρεωτικά.Από τις 6 το πρωί είχαν ξεκινήσει οι πρώτες «ομοβροντίες» από τους κόκορες της γειτονιάς, αλλά δεν πτοηθήκαμε – η κούραση από το προηγούμενο βράδυ μας είχε ρίξει για τα καλά!

Αφού ετοιμάσαμε τα πράγματά μας, τα αφήσαμε στο δωμάτιο και πήγαμε για ένα γρήγορο πρωινό στη γειτονιά, στο Tostado. Πρόκειται για ένα περισσότερο αμερικάνικο παρά παραδοσιακό πρωινάδικο. Βρήκαμε τραπέζι αμέσως και παραγγείλαμε Eggs Benedict με σολομό – απόλυτη απόλαυση!Μετά το πρωινό, γυρίσαμε στο Airbnb, πήραμε τις αποσκευές μας και καλέσαμε Uber. Το λιμάνι απείχε μόλις 7-8 λεπτά. Ο καιρός ήταν ήδη καλοκαιρινός, γύρω στους 27-30 βαθμούς Κελσίου, και εμείς που είχαμε μόλις φύγει από το κρύο, το απολαμβάναμε ιδιαίτερα.

Φτάσαμε γρήγορα και περιμέναμε στην ουρά έξω από το πλοίο για να παραδώσουμε τις βαλίτσες. Ευτυχώς ήμασταν από τους πρώτους, οπότε η διαδικασία ολοκληρώθηκε μέσα σε μισή ώρα. Το κρουαζιερόπλοιό μας ήταν το Grand Princess της Princess Cruises. Κρατήσαμε μόνο τα backpack μας και μπήκαμε αμέσως στην Παλιά Πόλη, η οποία βρίσκεται ακριβώς πάνω από το λιμάνι.

Αρχικά περάσαμε από την Plaza Arturo Somohano, όπου δεσπόζει το ομώνυμο άγαλμα και υπάρχουν αρκετά καφέ και εστιατόρια. Μου φάνηκε όμως αρκετά τουριστική, και συνεχίσαμε ανηφορίζοντας προς την Plaza Colón, με το εντυπωσιακό άγαλμα του Χριστόφορου Κολόμβου. Οι πρώτες εντυπώσεις ήταν εξαιρετικές. Παρόλο που υπήρχε αρκετός κόσμος, το απολαμβάναμε πολύ!

Στη μέση της πλατείας υπήρχε ένας πλανόδιος παγωτατζής που πουλούσε το διάσημο Coconut Ice Cream. Σκεφτήκαμε να αγοράσουμε στον γυρισμό, αλλά φυσικά το ξεχάσαμε εντελώς!

Από εκεί στρίψαμε αριστερά και μπήκαμε πιο βαθιά στα στενά σοκάκια, με σκοπό να βρούμε την Calle de la Fortaleza και το διάσημο στενό με τις ομπρέλες. Αν και οι ομπρέλες είχαν ήδη αντικατασταθεί από κρεμαστά φωτάκια (σαν χριστουγεννιάτικα), το vibe παρέμενε μαγικό: μικροσκοπικά μαγαζάκια στριμωγμένα το ένα δίπλα στο άλλο, πολύχρωμα κτίρια, μικρά καφέ και εκείνη η χαρακτηριστική ατμόσφαιρα της καραϊβικής – καλοκαιρινή, χαλαρή και ξέγνοιαστη.

Συνεχίσαμε προς το Bastión de las Palmas, ένα προπύργιο που προσφέρει υπέροχη θέα στα τείχη της πόλης και τα γύρω τοπία. Εκεί ξεχωρίζουν και οι χαρακτηριστικές «καρέκλες-γάτες» που είναι σήμα κατατεθέν της πλατείας!

Λίγο πιο κάτω φτάσαμε στο Parque de las Palomas (Πάρκο των Περιστεριών). Πραγματικά εντυπωσιακό μέρος! Είναι γεμάτο περιστέρια – κάποια από αυτά ιδιαίτερα όμορφα και φιλικά. Στον χώρο αυτόν υπάρχει ένα μικρό περίπτερο όπου με 3 δολάρια αγοράζεις σπόρους και με το που ανοίγεις το σακουλάκι ,τα περιστέρια πετάνε πάνω σου και σε «καλύπτουν» αν μείνεις ακίνητος. Παρόλα αυτά, ο χώρος παραμένει πολύ καθαρός και είναι ιδανικός για ξεκούραση, με υπέροχη θέα στην πόλη και το λιμάνι από ψηλά.

Δυστυχώς η ώρα περνούσε γρήγορα και έπρεπε να επιστρέψουμε στο πλοίο. Κατηφορίσαμε προς το λιμάνι, προσέχοντας αυτή τη φορά τα υπέροχα παγκάκια κατά μήκος του δρόμου: είναι διακοσμημένα με πολύχρωμα βιτρό πλακάκια που απεικονίζουν πουλιά, ζώα και προσωπογραφίες – ένα πραγματικό καλλιτεχνικό αφιέρωμα!

Φτάσαμε στην είσοδο, ρίξαμε μια τελευταία ματιά στην Παλιά Πόλη και περάσαμε όλους τους ελέγχους. Μόλις μπήκαμε στο Grand Princess, στο κατάστρωμα 6, μας υποδέχτηκαν με σαμπάνια για το Welcome Drink!

Πήραμε τα Medallion μας (έξυπνα ηλεκτρονικά διακριτικά που λειτουργούν σαν τα AirTag της Apple) και κάναμε έναν γρήγορο γύρο στα 16 καταστρώματα. Εντυπωσιακό ήταν το λόμπι που το βλέπεις από ψηλά από το 7ο κατάστρωμα. Βρήκαμε τα μπαρ και τα εστιατόρια, ανεβήκαμε στις πισίνες…Στην πισίνα αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε με ένα κοκτέιλ. Μόλις φτάσαμε στο μπαρ και παραγγείλαμε, ο μπάρμαν μας φώναξε με τα ονόματά μας! Μείναμε άφωνοι. Όταν τον ρωτήσαμε πώς ξέρει τα ονόματά μας, μας εξήγησε ότι τα Medallion εμφανίζουν το όνομα κάθε επιβάτη στις οθόνες τους. Δεν χρειάζεται να δείχνεις κάρτα – απλά πας και παραγγέλνεις. Επιπλέον, μπορούσα να βλέπω ανά πάσα στιγμή πού βρίσκονταν τα παιδιά μέσα στο πλοίο.Έτσι πέρασε η πρώτη μέρα στο πλοίο, ενώ το Grand Princess σήκωνε άγκυρα και ξεκινούσε το ταξίδι του στην Καραϊβική.

Την επόμενη μέρα μας περίμενε το μαγευτικό νησί του Saint Martin…

 

[Vasilis_Pat]

Η επόμενη μέρα μας βρήκε στο πανέμορφο νησί του Saint Martin! Ένα νησί «διχασμένο», μισό γαλλικό και μισό ολλανδικό. Επειδή είχαμε μείνει πέρσι τον Νοέμβριο για μία εβδομάδα εδώ, προτιμήσαμε να πάμε στην παραλία της πρωτεύουσας, στο Philipsburg.Από το λιμάνι μέχρι την παραλία μπορείς να περπατήσεις σε περίπου 15 λεπτά, αλλά επιλέξαμε το ταξί που κοστίζει μόλις 3 δολάρια το άτομο – και κάναμε πολύ καλά γιατί είχε πολύ ζέστη!

Το ταξί μας άφησε ακριβώς έξω από το υπέροχο Courthouse, ένα από τα πιο instagramικά σημεία του νησιού. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή περνούσε και το μικρό τρενάκι που κάνει tour γύρω από την πόλη – ιδανικό για να δεις γρήγορα την περιοχή, αφού η πόλη είναι σχετικά μικρή.

Κατηφορίσαμε προς την παραλία και διαλέξαμε ένα από τα πολλά μαγαζιά με ξαπλώστρες και ομπρέλες. Πληρώσαμε γύρω στα 20 δολάρια το σετ και… αράξαμε!

Η θάλασσα ήταν τέλεια, ο ήλιος έδινε υπέροχα χρώματα στο νερό και ασχοληθήκαμε με αθλοπαιδιές μέσα στη θάλασσα. Το πιο εντυπωσιακό ήταν η άμμος που είχε ροζ αποχρώσεις, και σε συνδυασμό με τα πράσινα νερά δημιουργούσε ένα πραγματικά μαγευτικό αποτέλεσμα.

Για φαγητό πήγαμε στο Caribbean Blue, όπου απολαύσαμε φρέσκο ψάρι – Snapper – ενώ η τοπική Carib μπίρα έβαλε και αυτή την πινελιά της στον ουρανίσκο μας

.Να σημειώσω ότι το πρόγραμμα του κρουαζιερόπλοιου ήταν αυστηρό: στο νησί από τις 8 το πρωί και αναχώρηση στις 6 το απόγευμα, με όλους να πρέπει να είναι πίσω στο πλοίο πριν τις 4:30. Το Philipsburg είναι πολύ τουριστικό μέρος· όταν τα κρουαζιερόπλοια φεύγουν, τα μαγαζιά κλείνουν το ένα μετά το άλλο και η πόλη γίνεται κυριολεκτικά ghost town.Έτσι, η πρώτη μας μέρα στο Saint Martin έκλεισε ήρεμα και «αναιμακτα», με πολύ χαλάρωση και το πρώτο μας μπάνιο για το 2026! Ακόμα μηδέν (0) παγωτα.

Το απόλυτο αποκορύφωμα ήταν το τέλειο ηλιοβασίλεμα που μας συνόδευσε στην αποχώρησή μας από το νησί.

Το βράδυ, στο λόμπι του πλοίου, είχαμε την καθιερωμένη εκδήλωση του Καπετάνιου με το εντυπωσιακό Champagne Tower – η σαμπάνια κυλούσε από την πυραμίδα των ποτηριών! Το μενού ήταν ειδικά επιλεγμένο από τον ίδιο τον Καπετάνιο (και το παραθέτω στις φωτογραφίες).Έτσι έκλεισε όμορφα η μέρα μας.

Επόμενος προορισμός… DOMINICA!

 

[Vasilis_Pat]

Ημέρα 3η – Dominica Η μέρα μας ξεκίνησε με ένα υπέροχο ουράνιο τόξο!

Μόλις είχε τελειώσει μια δυνατή τροπική νεροποντή. Ανέβηκα στο υψηλότερο κατάστρωμα για να βγάλω φωτογραφίες από τον λιμάνι του Roseau και η πρώτη εντύπωση ήταν η απίστευτα πυκνή βλάστηση.

Η Dominica είναι ένα από τα πιο ορεινά νησιά της Καραϊβικής και συχνά αποκαλείται «Nature Isle of the Caribbean» ακριβώς λόγω του ανάγλυφου και της άγριας φύσης της. Είναι ηφαιστειακής προέλευσης, γι’ αυτό και το τοπίο είναι τόσο έντονα ορεινό.Πήραμε πρωινό και κατεβήκαμε για να συναντήσουμε τον οδηγό-ξέναγό μας. Τον εντοπίσαμε εύκολα, κρατούσε το χαρακτηριστικό ταμπελάκι με το όνομά μας.Αφού μας καλωσόρισε , άρχισε και πάλι μια δυνατή τροπική βροχή. Δυστυχώς είχε μόνο μία ομπρέλα, οπότε πήραμε και μια μικρή δοση βροχής για καλωσόρισμα!

Ξεκινήσαμε περνώντας μέσα από την πόλη Roseau με κατεύθυνση τους καταρράκτες Trafalgar Falls. Πρώτη μας στάση ήταν ένα Viewpoint, μόλις 10 λεπτά από την πόλη, από όπου μπορούσες να δεις ολόκληρη την κοιλάδα Roseau Valley. Βγάλαμε φωτογραφίες και αγοράσαμε από έναν ντόπιο καλλιεργητή μια υπέροχη βανίλια που μοσχομύριζε! Το νησί φημίζεται για τα μπαχαρικά του, ιδιαίτερα την κανέλα και το μοσχοκάρυδο, και είναι ένας από τους μεγαλύτερους προμηθευτές παγκοσμίως.Από την άλλη πλευρά της κοιλάδας είδαμε ότι κατασκευάζουν ένα τελεφερίκ, με τη βοήθεια της Κίνας. Ο οδηγός μας μας ενημέρωσε ότι η Κίνα έχει μπει πολύ βαθιά στο νησί με τεράστιες επενδύσεις: τελεφερίκ, γεωθερμικούς σταθμούς και ακόμα ένα νέο αεροδρόμιο που αναμένεται να ολοκληρωθεί το 2027. Σε πολλά σημεία βλέπαμε σημαίες και των δύο χωρών. Το νησί είναι φτωχό, αλλά η αύξηση του τουρισμού έχει φέρει σημαντικά έσοδα και πλέον μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού εργάζεται στον τουρισμό.

Φτάσαμε στον καταράκτη Titou Gorge και αποφασίσαμε να πάρουμε το VIP πακέτο (20 δολάρια το άτομο). Με αυτό μπαίνεις στο νερό με σωσίβιο και ένας οδηγός σε σπρώχνει και σε οδηγεί προς τους καταρράκτες, αντί να περπατάς μόνος σου. Φορέσαμε σωσίβια, πήραμε αδιάβροχες θήκες για τα κινητά και ξεκινήσαμε. Το νερό ήταν μπούζι! Περνάγαμε μέσα από πολύ στενούς βράχους με πυκνή τροπική βλάστηση, σε σημεία που σχεδόν δεν έβλεπες τον ουρανό. Όσοι δεν πήραν το VIP, προχωρούσαν κρατώντας ένα σχοινί, γιατί κοντά στον καταρράκτη το ρεύμα γινόταν πολύ δυνατό. Φτάνοντας στον καταρράκτη, η πίεση του νερού ήταν τόσο έντονη που μετά βίας κρατιόσουν όρθιος! Ευτυχώς που διαλέξαμε τον οδηγό, γιατί πολλά από αυτά που κάναμε δεν θα τα καταφέρναμε μόνοι μας. Φοβερή εμπειρία , αξιζε το πακετο!Τελειώνοντας επιστρέψαμε στο αυτοκίνητο και επόμενος προορισμός ήταν τα Trafalgar Falls.

Στην διαδρομή απολαύσαμε την πυκνή τροπική βλάστηση, τα πολύχρωμα σπιτάκια, τις αυτοσχέδιες αγορές και το κελάηδισμα των τροπικών πουλιών.

Σε ένα χωριό είδαμε μια ταμπέλα «Private Property – Keep the fuck off» με ζωγραφισμένο πιστόλι, οπότε επιταχύναμε λίγο!

Στα χωριά βλέπαμε παιδιά να παίζουν, ενήλικες να κάνουν δουλειές και πολλούς να κάθονται έξω από τα σπίτια τους σαν σε σιέστα – ενω εντύπωση μου έκανε οτι πουθενά δεν έβλεπες ανθρώπους στα κινητά τους τηλέφωνα!Φτάσαμε στους καταρράκτες, πήραμε εισιτήρια και προχωρήσαμε μέσα στη ζούγκλα. Μας πήρε γύρω στα 10 λεπτά μέχρι να φτάσουμε στο μαγικό αυτό σημείο. Στον δρόμο βλέπαμε πολλά καβούρια και, όπως μας είπε ο ξεναγός, υπάρχουν και φίδια αλλά όχι δηλητηριώδη. Μια δυνατή τροπική καταιγίδα ξέσπασε για περίπου 20 λεπτά, αλλά τα δέντρα μας προστάτευαν λίγο. Τα τελευταία 20 μέτρα έκανα ένα φανταστικό σπριντ μέχρι το καταφύγιο γιατι η βροχή ηταν πολύ δυνατη !Η θέα των δύο καταρρακτών μας άφησε άφωνους. Οι ντόπιοι τους έχουν ονομάσει «Father» (ψηλός και δυνατός) και «Mother» (πιο χαμηλός και ήρεμος). Εκεί κοντά υπάρχουν και θειούχες & θερμές πηγές. Περιμέναμε να κοπάσει η βροχή και πλησιάσαμε τον δυνατό καταρράκτη για φωτογραφίες. Ο γιος μου σκαρφάλωσε και στα βράχια, αλλά η θέα από απόσταση ήταν ήδη μαγευτική.

Αφού εξαντλήσαμε τον χρόνο μας εκεί, γυρίσαμε πίσω. Τσιμπήσαμε ψαροκεφτέδες και τηγανητό κοτόπουλο από μια κυρία που είχε καντίνα στο πάρκο και συνεχίσαμε προς το Morne Bruce Viewpoint. Στην διαδρομή περάσαμε φευγαλέα από τους Dominica Botanic Gardens, όπου ξεχωρίζει ένα πελώριο δέντρο Baobab που έπεσε πάνω σε ένα σχολείο κατά τη διάρκεια τυφώνα γύρω στο 1980. Το άφησαν επίτηδες ως μνημείο.Η πανοραμική θέα από το Morne Bruce προς το Roseau ήταν φανταστική, ενώ τριγύρω υπήρχαν δέντρα με παράξενους καρπούς σαν φασόλια. Πήραμε μερικά αναμνηστικά και κατευθυνθήκαμε προς την Champagne Beach.

Η παραλία αυτή έχει πηγές που αναβλύζουν φυσαλίδες κάτω από τη θάλασσα, γι’ αυτό και πήρε αυτή την ονομασία. Είχε πολλή πέτρα, οπότε χρειαζόσουν παπούτσια θαλάσσης, ενώ τα ρεύματα ήταν δυνατά και με έκαναν διστακτικό να μπω βαθιά. Οι υπόλοιποι κολύμπησαν και έβγαλαν φωτογραφίες με τις φυσαλίδες, ενώ εγώ πέταξα το drone για να πάρω αεροφωτογραφίες.Έτσι έκλεισε μια πολύ γεμάτη μέρα γεμάτη όμορφες εμπειρίες και εικόνες.

Επόμενος προορισμός: Grenada!