Ισπανία Camino Frances … Στα ξαφνικά!

[Dina Z]

Σάββατο 23 Μαΐου: Ξημερώνει με ψιλόβροχο. Δεν πτοούμαι, ο ενθουσιασμός μου είναι στο maximum και ο χιλιομετρητής γράφει 113.460 μ. έως τον Καθεδρικό.

Σήμερα θα περπατήσω τα πρώτα 21 χλμ έως το Portomarin, όπου θα διανυκτερεύσω. Η πόλη στις 7.30 το πρωί δεν βιάζεται να ξυπνήσει αλλά οι πεζοπόροι βρίσκονται ήδη εκεί έξω.

Διασχίζω την γέφυρα … ποζάρω και … Buen Camino!

Οι πρώτες εικόνες είναι αυτές … Καλλιεργημένες εκτάσεις και απέραντα λιβάδια, που βόσκουν αγελάδες.

Μετά από λίγο η βροχή σταματάει και στο πρώτο χωριό εγώ κάνω στάση για πρωινό ενώ κάποιοι άλλοι θα προμηθευτούν το Credencial

το οποίο θα σφραγίζουν στη διαδρομή σε σημεία σαν αυτά…

Διάβαζα στις περιγραφές πως το τμήμα αυτό (Sarria – Portomarín) είναι δύσκολο με πολλές ανηφόρες. Όποιος έχει περπατήσει έστω και λίγο σε ελληνικό βουνό θα του φανεί παιδική χαρά! Το μονοπάτι είναι ως επί το πλείστον φαρδύ, με ομαλό έδαφος και μικρές υψομετρικές διαφορές. Το μόνο ζόρικο ήταν η ζέστη και το γεγονός ότι σε πολλά σημεία η ανηφόρα ήταν συνεχόμενη. Ειδικά από τις 11.00 και μετά το πράγμα δυσκόλευε, κυρίως εκεί που δεν είχε σκιά, καθώς εκτός από τα ξέφωτα, το μονοπάτι συχνά είναι παράλληλο με τον δρόμο για αρκετή απόσταση.
Το τοπίο όμως εναλλάσσεται και αποζημιώνει

Μια παρέα φασαριόζων Ισπανών νεαρών διαταράσσει την ησυχία του τοπίου. Φωνάζουν Viva Espagna και Viva el Rei. Τους σιγοντάρω και γινόμαστε παρέα
Ι

Με τις στάσεις, την κουβέντα και το χάζεμα φθάνω στο Portomarín κατά τις 3.00 μ.μ. Στην είσοδο της πόλης υπάρχει ένα σημείο κακοτράχαλο, το οποίο μπορεί κανείς να παρακάμψει ακολουθώντας την ποδηλατική διαδρομή – στα social το παρουσίαζαν σαν να ήταν άσκηση για κομάντο! Εγώ σιγά-σιγά το κατέβηκα μια χαρά.

Διασχίζω την γέφυρα, ανεβαίνω τα σκαλοπάτια που σε οδηγούν κατ’ ευθείαν στο κέντρο της πόλης και κάνω στάση για φωτογραφίες και παγωτό. Επίσης και τα σκαλοπάτια τα περιέγραφαν ως κάτι δύσκολο (ίσως επειδή ακολουθούσα threads που απευθύνονταν σε μεγαλύτερους σε ηλικία).
Για μένα ήταν εύκολο αλλά υπάρχουν και οι εναλλακτικές.

Το Portomarín και η Sarria ήταν οι ομορφότερες πόλεις που συνάντησα.
Δυο λόγια για το Portomarin: Περίπου 1.600 κάτοικοι. Το 1960 κατασκευάστηκε ένα φράγμα στον ποταμό Miño προκειμένου να δημιουργηθεί αποταμιευτήρας νερού. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα το παλιό Portomarin να βυθιστεί και το χωριό να ξαναχτιστεί λίγο πιο πέρα. Τα ιστορικά κτίρια, όπως η Iglesia de San Pedro του 10ου αιώνα κ.α. μεταφέρθηκαν εδώ τούβλο-τούβλο.

Το οικογενειακό ξενοδοχείο που διανυκτέρευσα απείχε 2 χλμ από το κέντρο και ήταν εκτός μονοπατιού αλλά βρισκόταν ακριβώς πάνω στη λίμνη. Απόλαυσα το φαγητό μου παρατηρώντας τον ήλιο να δύει.

Οι φωτογραφίες μου δεν αποδίδουν αυτό που είδαν τα μάτια μου κι αν εξαιρέσω κάποια ρομαντικά γεύματα της νιότης μου, αυτό θα το θυμάμαι σαν κάτι ξεχωριστό. Ρομαντικό γεύμα με τον εαυτό μου λοιπόν!
Στο ίδιο ξενοδοχείο έτυχε να μένει κι ένα ζευγάρι Γάλλων που είχα γνωρίσει στον δρόμο νωρίτερα. Τι ωραία! Ήταν σαν να συνάντησα συγγενείς! Πριν χωρίσουμε τους ζήτησα να βγάλουμε μια selfie και δέχτηκαν ευχαρίστως.

 

Προηγούμενο Κεφάλαιο

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5
• 6
• 7
• …

  Go to chapter

  Go
• 10

Επόμενο Κεφάλαιο

First Προηγούμενη 5 of 10

Go to chapter

Go

Επόμενη Last

[paefstra]

Ε αυτο το ζηλεψα!
Για την ηλικια μη σκας, ειδα τον μεταφραστη τον Σαραντακο να ποσταρει καμινο με τις κορες του μολις πηρε συνταξη κι εχει τσουπωτο σωματοτυπο.

 

[Dina Z]

Ε αυτο το ζηλεψα!
Για την ηλικια μη σκας, ειδα τον μεταφραστη τον Σαραντακο να ποσταρει καμινο με τις κορες του μολις πηρε συνταξη κι εχει τσουπωτο σωματοτυπο.

Είναι γεγονός πως συνάντησα ανθρώπους κάθε ηλικίας, σωματότυπου και φυσικής κατάστασης. Από έφηβους Ισπανούς (που απλά περπατούσαν ένα κομμάτι για την πλάκα τους) έως ανθρώπους πολύ μεγαλύτερούς μου (εγώ είμαι 64) με κινητικές δυσκολίες, που είχαν ήδη διανύσει τα πρώτα 680 χλμ άλλος σε 40, άλλος σε 45 ημέρες και συνέχιζαν. Συνάντησα επίσης μια οικογένεια με δυο μικρά παιδάκια κι ένα ζευγάρι με το λίγων μηνών μωρό τους στη πλάτη.
Το Camino είναι για όλους και ο καθένας μπορεί να το κάνει με τον δικό του τρόπο και στον δικό του χρόνο. Απαραίτητη είναι μια μικρή δόση περιπέτειας και μια μεγαλύτερη τρέλας

 

[depy!!!]

Μπράβο Ντίνα!!! Το έχω κι εγώ στα σχέδια μου και αναζητάω παρέα. Στο τέλος θα το κάνω κι έγω μόνη μου. Αναμένω τη συνέχεια της ιστορίας σου...

 

[Dina Z]

Μπράβο Ντίνα!!! Το έχω κι εγώ στα σχέδια μου και αναζητάω παρέα. Στο τέλος θα το κάνω κι έγω μόνη μου. Αναμένω τη συνέχεια της ιστορίας σου...

Σε ενθαρρύνω να το κάνεις μόνη σου! Είναι μια άαααλλη εμπειρία! Με παρέα είναι μια όμορφη πεζοπορία. Τελεία. Αλλά αυτή η αίσθηση ελευθερίας - ανάμεσα σε ανθρώπους - είναι α-πί-στευ-τη.

Όλα μου τα ταξίδια τα έχω κάνει με παρέα. Εκτός από ένα τριήμερο στη Ρώμη (σιγά το πράγμα!) Πρώτη φορά στη ζωή μου ένοιωσα αυτό το συναίσθημα που λέγεται Απόλυτη Ελευθερία σε ελεγχόμενο και ασφαλές περιβάλλον (μεγάλο κορίτσι, γαρ).

Διέσχισα όμορφα δάση, καλλιέργειες, μικρές πόλεις, χωριά και οικισμούς. Και το έκανα με το δικό μου ρυθμό χωρίς να πρέπει να συντονίζομαι με άλλον. Είχα όρεξη για κουβέντα; Πανεύκολο. Οι άνθρωποι είναι πρόθυμοι να μιλήσουν ΚΑΙ να βοηθήσουν. Είχα όρεξη για περισυλλογή, ενδοσκόπηση; Πανεύκολο. Κανείς δεν είναι αδιάκριτος, παρεμβατικός.

Είχα καταστρώσει ακριβέστατο & λεπτομερές πρόγραμμα το οποίο δεν τήρησα γιατί ... έτσι ήθελα... Το άλλαζα. Και μετά άλλαζα την ... άλλαγη. Πάλι γιατί έτσι ήθελα.
Λοιπόν άκου για να μάθεις πως έχει ένα σοβαρό πρόγραμμα:
Ξεκινάς το πρωί μόνη. Μετά από μερικά μέτρα συναντάς τους πρώτους συνοδοιπόρους.
Χαιρετάς 'Hola. Buen Camino' Αν έχεις κέφι αλλάζεις μερικές κουβέντες ή/και όχι. Βαδίζεις για λίγο ή πολύ μαζί ή καθόλου. Συνεχίζεις...
Σταματάς όπου σου αρέσει για ξεκούραση ή/και καφέ. Εκεί συναντάς άλλους ή τους ίδιους. Πιάνεις ψιλοκουβέντα ή όχι. Συνεχίζεις...
Έχεις αποφασίσει ότι θα φας στο Α χωριό. Τρως στο Β ή μένεις νηστικιά. Συνεχίζεις...
Και το κορυφαίο: Φθάνεις στο κατάλυμα και διαπιστώνεις πως δεν θες να μείνεις εκεί - Ναι, άλλαξα γνώμη και σε αυτό - Πανεύκολο: Πας αλλού!
Είναι σοβαρό, γιατρέ μου;

 

[paefstra]

Να σε ρωτησω κατι, ενιωσες ποτε ανασφαλεια? Ειμαι πολυ φοβιτσιαρα, πχ θα φοβομουν ακομη και μη με παρουν στο κατοπι αδεσποτα σκυλια στις ερημιες και ειμαι ολομοναχη, μη ζαλιστω κλπ.

 

[underwater]

Περιμένω πώς και πώς την συνέχεια της ιστορίας, για μια διαδρομή που λέω χρόνια να κάνω και όλο κάπως το αφήνω.
Είμαι σίγουρη ότι θα μου δώσεις έμπνευση!

 

[Smaragda53]

Χίλια μπράβο! Πραγματοποιησες ένα μεγάλο μου και πλέον αδυνατο όνειρο!
Περιμένω πως και πως τη συνέχεια!!!

 

[Dina Z]

Να σε ρωτησω κατι, ενιωσες ποτε ανασφαλεια? Ειμαι πολυ φοβιτσιαρα, πχ θα φοβομουν ακομη και μη με παρουν στο κατοπι αδεσποτα σκυλια στις ερημιες και ειμαι ολομοναχη, μη ζαλιστω κλπ.

Ανασφάλεια ούτε για μια στιγμή. Αδέσποτο σκυλί δεν συνάντησα ούτε ένα. Επιπλέον υπάρχει μεγάλη αλληλεγγύη ανάμεσα στους ανθρώπους. Καθώς έχω ένα θεματάκι με την μέση μου και το σακίδιο που κουβαλούσα εκτός από βαρύ ήταν και ακατάλληλο, αναγκαζόμουν να σταματάω συχνά για να ξεκουράζομαι και να κάνω διατάσεις. Λοιπόν, ξέρεις πόσοι σταμάτησαν και με ρώτησαν: Are you ok? Συγκινητικά πολλοί. Μια γυναίκα επίσης με ρώτησε αν είχα αρκετό νερό μαζί μου και μήπως ήθελα να μου προσφέρει το δικό της!
Εννοείται πως είχα πάρει τα μέτρα μου (είχα την ευρωπαϊκή κάρτα ασφάλισης, τηλέφωνα άμεσης ανάγκης, τηλέφωνο Πρεσβείας και τα τηλέφωνα των ταξί όλης της περιοχής) για κάθε ενδεχόμενο. Επίσης πριν φύγω είχα αφήσει στους δικούς μου ένα σημείωμα με το αναλυτικό μου πρόγραμμα ανά ημέρα, ονόματα και τηλέφωνα ξενοδοχείων και δρομολόγια ΜΜΜ που επρόκειτο να χρησιμοποιήσω.
Είπαμε είμαι ψυχάκιας της οργάνωσης και της λεπτομέρειας.
Όπως γράφω όμως και στο προφίλ μου ''Ο άνθρωπος είναι η απάντηση, όποια κι αν είναι η ερώτηση"

 

[Dina Z]

Χίλια μπράβο! Πραγματοποιησες ένα μεγάλο μου και πλέον αδυνατο όνειρο!
Περιμένω πως και πως τη συνέχεια!!!

Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Δεν ξέρω τους λόγους σου αλλά μήπως - λέω μήπως - δεν είναι τόσο αδύνατο όσο νομίζεις;

Ο Jiovanni ο Ιταλός (έμπνευση για μένα) που περπατήσαμε για λίγο μαζί, βάδιζε πάρα πολύ αργά εξαιτίας του χειρουργημένου του γόνατου. Μου είπε μάλιστα πως αναγκάστηκε να διακόψει για μια-δυο μέρες γιατί πονούσε πολύ. Ένας Αμερικάνος, αφού διέσχισε τα Πυρηναία, πήρε το τρένο κι έκλεψε κάμποσα χιλιόμετρα.
Το Camino είναι γεμάτο δασκάλους, που δεν συναντάμε στην καθημερινότητά μας.

 

[Dina Z]

Μερικές γενικές πληροφορίες​

Η διαδρομή του Αγίου Ιακώβου ή The Way of Saint James ή El Camino de Santiago: Πρόκειται για δίκτυο πεζοπορικών διαδρομών που ξεκινούν από διάφορα σημεία της Ισπανίας, καθώς επίσης από την Γαλλία και την Πορτογαλία και καταλήγουν όλα στον Καθεδρικό Ναό της πόλης Santiago de Compostela, όπου – σύμφωνα με τον θρύλο – βρίσκονται τα οστά του Αγίου Ιακώβου (ενός εκ των 12 Αποστόλων), τα οποία μεταφέρθηκαν εκεί από κάποιους μοναχούς, από την Ιερουσαλήμ όπου αυτός μαρτύρησε το 44 μ.Χ.

Ο Μανουέλ Μαντιάνεζ (Ισπανός θεολόγος και ανθρωπολόγος) γράφει:
‘‘Το Σαντιάγκο είναι στη πραγματικότητα εκχριστιανισμός του προσκυνήματος από τον κελτικό κόσμο στο Fisterra. Φιστέρα είναι ο ωκεανός, το άγνωστο, τι υπάρχει πέρα από τον κόσμο που ξέρουμε. Το κέλυφος του χτενιού είναι τελικά ένας τάφος και μια βάρκα. Ο τάφος των νεκρών και η βάρκα που τους πάει στην μετά θάνατον ζωή. Οι μεγάλοι πολιτισμοί του κόσμου πάντα πίστευαν πως ο θάνατος δεν είναι τέλος. Ο θάνατος είναι η αρχή ενός ταξιδιού που είναι η Μεγάλη Διαδρομή’’.

Κατά άλλους το χτένι – σύμβολο του Camino – δείχνει πως όλοι οι δρόμοι της Χριστιανοσύνης οδηγούν στο ίδιο σημείο, στον Καθεδρικό του Αγίου Ιακώβου.

Κατά τη διάρκεια του 11ου αιώνα, η προσέλευση των προσκυνητών στο Σαντιάγο ντε Κομποστέλα ήταν τόσο μεγάλη, ώστε ο ναός θεωρήθηκε ο πιο δημοφιλής από όλους τους προορισμούς χριστιανικού προσκυνήματος ξεπερνώντας ακόμα και την Ιερουσαλήμ και το Βατικανό και οι πιστοί συνέρρεαν από ολόκληρη την Ευρώπη για να προσκυνήσουν τον τάφο του Αγίου Ιακώβου.
Στις διαδρομές των προσκυνητών προς το Σαντιάγο υπήρχαν σύμβολα της διαδρομής και καταλύματα για τους ταξιδιώτες.

Στις ημέρες μας το Camino έχει εξελιχθεί σε πόλο έλξης – θρησκευόμενων και μη – πεζοπόρων από Ευρώπη, Αμερική, Αυστραλία αλλά και από την Κορέα.

Το Camino Frances, που αποτελεί το κυριότερο/κλασσικότερο/τουριστικότερο μονοπάτι ξεκινάει από την πόλη Saint-Jean-Pied-de-Port στα Γαλλό-Ισπανικά σύνορα, διασχίζει τα Πυρηναία και καταλήγει φυσικά στο Σαντιάγο μετά από συνολική διαδρομή 780 χλμ. Υπολογίζεται πως μόνο πέρυσι 220.000 άτομα περίπου έκαναν το σύνολο της διαδρομής. Αν αυτό αληθεύει είναι μάλλον εντυπωσιακό.

Οι προσκυνητές/πεζοπόροι στο ξεκίνημα της διαδρομής τους προμηθεύονται ένα επίσημο έγγραφο το Credencial γνωστό επίσης ως the Pilgrim Passport. Σε διάφορα σημεία στα χωριά και στις πόλεις το σφραγίζουν και στο τέλος – και εφόσον συγκεντρώσουν τις απαιτούμενες σφραγίδες – το παραδίδουν στον Καθεδρικό και παραλαμβάνουν το Compostela απόδειξη πως έκαναν τουλάχιστον 100 χλμ τις συνολικής διαδρομής.

Το τελευταίο τμήμα του Camino Frances ξεκινάει από την πόλη Sarria, που απέχει από το Σαντιάγο 111 χλμ και αποτελεί για πολλούς σημείο εκκίνησης καθώς εξασφαλίζει την δυνατότητα για λήψη του Compostela. Αυτό το τμήμα είναι επίσης το πιο πολυσύχναστο και διαθέτει πληθώρα καταλυμάτων.

Οι δύο παραπάνω λόγοι ήταν αυτοί για τους οποίους το επέλεξα κι εγώ, καθώς το να πάρω το πιστοποιητικό δεν μου έλεγε τίποτα. Επιπλέον είχα αποφασίσει πως μέσα στις 5 ημέρες που είχα στη διάθεσή μου θα απολάμβανα το περπάτημα κι αν κάπου ένοιωθα πως δεν μπορούσα να συνεχίσω θα καλούσα ταξί για να με μεταφέρει στο επόμενο κατάλυμά μου.

Πράγματα που είναι καλό να έχει κανείς υπόψη του​

1. Συγκοινωνίες: Τα χωριά μεταξύ τους συνδέονται με κάποια λεωφορειακή γραμμή αλλά τα δρομολόγια δεν είναι τακτικά οπότε δεν μπορείς να βασιστείς σε αυτή. Το καλύτερο είναι τα ταξί. Μια διαδρομή περίπου 20-25 χλμ κοστίζει 23€ και είναι προτιμότερο να κλείσεις από το προηγούμενο βράδυ. Η συνεννόηση γίνεται κυρίως με Whatsapp.

2. Συναλλαγές: Γίνονται και με κάρτες και με μετρητά, τα οποία είναι απαραίτητο όμως να υπάρχουν, καθώς σε κάποια χωριά μπορεί να μην δεχτούν κάρτα.

3. Καταλύματα: Υπάρχουν πολλά για όλα τα βαλάντια και τις προτιμήσεις. Χωρίζονται δε στις εξής κατηγορίες: α) Δωρεάν δημοτικοί κοιτώνες πολλών κλινών όπου υπάρχει μόνο donation. Εκεί φυσικά δεν γίνεται κράτηση β) Albergues αναβαθμισμένοι κοιτώνες δημοτικοί ή ιδιωτικοί με κάποιες παροχές όπως κοινόχρηστη κουζίνα και πλυντήρια. Σε μερικά (αν δεν κάνω λάθος μόνο στα ιδιωτικά) δέχονται κρατήσεις γ) Χόστελ και δ) Μικρά οικογενειακά συνήθως ξενοδοχεία. Βρίσκεις και ολόκληρα σπίτια που είναι μια χαρά αν έχεις παρέα.

4. Η γλώσσα: Χμμμμ! Το google translate αναγκαίο και απαραίτητο. Κάποιοι ξέρουν λίγα αγγλικά και προσπαθούν να σε εξυπηρετήσουν. Κάποιοι μιλούν καλύτερα. Το ερώτημα είναι, θα θέλουν να σου μιλήσουν; Ειδικά οι μεγαλύτεροι σε ηλικία. Είχα μια απίστευτη συνομιλία με έναν ξενοδόχο, όπου τον ρώτησα αν είναι ασφαλές να περπατήσω από το σημείο Α στο σημείο Β και πόση είναι η απόσταση. Εγώ ρωτούσα αγγλικά, εκείνος απαντούσε με νοήματα στα ισπανικά. Δήθεν δεν καταλάβαινε. Όταν όμως εκθείασα την συμπεριφορά ενός υπαλλήλου του, χαμογέλασε πλατιά με ικανοποίηση.
Βρε, λέτε να έμαθα ισπανικά;;;

5. Μεταφορά αποσκευής: Υπάρχουν εταιρείες που μεταφέρουν τις αποσκευές από το ένα κατάλυμα στο άλλο. Απαραίτητη προϋπόθεση να υπάρχει κράτηση στο κάθε κατάλυμα. Το σύστημα έχει ως εξής: Αφήνεις το αργότερο μέχρι τις 8.00 π.μ. την βαλίτσα σου στο σημείο που θα σου υποδείξει ο ξενοδόχος. Την παραλαμβάνεις το ίδιο μεσημέρι στον επόμενο προορισμό. Εγώ καλού-κακού είχα ρωτήσει τους ξενοδόχους αν συνεργάζονται και όλοι ήταν θετικοί. Όλοι πλην ενός περίεργου. Απλώς ακύρωσα την κράτηση μαζί του.

 

[Sassenach77]

Πράγματα που είναι καλό να έχει κανείς υπόψη του

Επιτέλους κάποιες πρακτικές πληροφορίες! Αναμένω τη συνέχεια Ντινούλα