Ισπανία Camino Frances … Στα ξαφνικά!

[Dina Z]

Πέμπτη 21 Μαΐου: Προσγειώνομαι στο αεροδρόμιο της Μαδρίτης και χωρίς καθυστέρηση κατευθύνομαι στον Σιδηροδρομικό Σταθμό Chamartín-Clara Campoamor απ’ όπου παίρνω το τρένο των 14:40 για Santiago.
Κανονικά έπρεπε να πάρω το τρένο για Sarria αλλά τα δρομολόγια δεν ταίριαζαν με την πτήση μου. Οπότε αντί να διανυκτερεύσω στη Μαδρίτη, θα ξεκινούσα την περιπέτειά μου ανάποδα.
Μετά από 3 ώρες φθάνω στον κεντρικό σταθμό τρένων και λεωφορείων του Santiago.

Αφήνω τα πράγματά μου στο δωματιάκι μου που είχε και θέα παρακαλώ προς την παλιά πόλη και το καμπαναριό …

... και φεύγω για να προλάβω την Θεία Λειτουργία των 19.30 (μία εκ των τεσσάρων για τους προσκυνητές στον Καθεδρικό). Οι υπόλοιπες διεξάγονται στις: 7.30 π.μ. / 9.30 π.μ. και 12.00 το μεσημέρι.

Γνώριζα πως η λειτουργία γίνεται στα ισπανικά κι έτσι ήταν. Φαντάζεστε την έκπληξή μου όταν άκουσα να επαναλαμβάνεται διαρκώς το Κύριε Ελέησον; Τέλος πάντων, έμεινα μισή ωρίτσα κι έφυγα γιατί η πόλη με περίμενε κι η κούραση του ταξιδιού άρχισε ήδη να βγαίνει.
Στην μεγάλη βόλτα που έκανα επιβεβαίωσα πως πρόκειται για ζωντανή πόλη, εξαιτίας όχι μόνο των τουριστών αλλά και των πανεπιστημίων και του μεγάλου αριθμού φοιτητών.

Προσέξτε το κοχύλι/χτένι στην παραπάνω φωτογραφία. Είναι το σύμβολο ότι βρίσκομαι στο Camino και περπατάω με κατεύθυνση τον Καθεδρικό.

Ο Σταυρός αυτός με παραξένεψε

αλλά σαν αυτόν θα συναντούσα πολλούς τις επόμενες ημέρες σε διάφορα χωριά και σημεία του μονοπατιού.

 

[panpan]

Να σε ρωτησω κατι, ενιωσες ποτε ανασφαλεια? Ειμαι πολυ φοβιτσιαρα, πχ θα φοβομουν ακομη και μη με παρουν στο κατοπι αδεσποτα σκυλια στις ερημιες και ειμαι ολομοναχη, μη ζαλιστω κλπ.

Πιο πολλές πιθανότητες είναι να κερδίσεις το Τζακ ποτ, παρά να βρεις ένα αδέσποτο στην Ισπανία.

 

[Dina Z]

Παρασκευή 22 Μαΐου: Απολαμβάνω το πρωινό μου στην κουζίνα του χόστελ και φεύγω γιατί το λεωφορείο μου για Sarria αναχωρεί στις 11.00 και πρέπει να βρίσκομαι εκεί τουλάχιστον 15΄νωρίτερα. Δεν βλέπω την ώρα να φθάσω στον προορισμό μου!
Η Sarria έχει πληθυσμό περίπου 14.000 κατοίκους, διαθέτει κάποια ενδιαφέροντα σημεία όπως την παλιά πόλη, τον γραφικό κεντρικό της δρόμο την Rua Major, εκκλησίες, ένα φρούριο του 13ου αιώνα (μη επισκέψιμο) και τις παλιές φυλακές που τώρα στεγάζουν υπηρεσίες του δήμου.

Η μικρή πανσιόν που θα διανυκτερεύσω βρίσκεται ακριβώς δίπλα στο ποτάμι που διασχίζει την πόλη.

Είναι μεσημέρι, έχει ήλιο κι αρκετή ζέστη. Κάνω την βόλτα μου στη Rua Major

Η παλιά φυλακή (δείτε την πινακίδα πάνω από την πόρτα)

Αριστερά διακρίνεται το παλιό φρούριο

Τέλος εντοπίζω τον δρόμο και το ρωμαϊκό γεφύρι που αποτελεί την αρχή του μονοπατιού και απ’ όπου αύριο θα ξεκινήσω.

Και ενώ διασχίζω το πάρκο δίπλα στο ποτάμι ...

... πιάνει μια ξαφνική μπόρα με χαλάζι! Περιμένω λίγο να κοπάσει και καταλήγω για φαγητό πριν πάω για ύπνο.
Αύριο είναι η μεγάλη ημέρα! Ξεκινάω!

 

[maria_tr]

Υπέροχα, μια εμπειρία που κι εγω σκέφτομαι να κάνω μαλλον μονη μου!!!

 

[Dina Z]

Σάββατο 23 Μαΐου: Ξημερώνει με ψιλόβροχο. Δεν πτοούμαι, ο ενθουσιασμός μου είναι στο maximum και ο χιλιομετρητής γράφει 113.460 μ. έως τον Καθεδρικό.

Σήμερα θα περπατήσω τα πρώτα 21 χλμ έως το Portomarin, όπου θα διανυκτερεύσω. Η πόλη στις 7.30 το πρωί δεν βιάζεται να ξυπνήσει αλλά οι πεζοπόροι βρίσκονται ήδη εκεί έξω.

Διασχίζω την γέφυρα … ποζάρω και … Buen Camino!

Οι πρώτες εικόνες είναι αυτές … Καλλιεργημένες εκτάσεις και απέραντα λιβάδια, που βόσκουν αγελάδες.

Μετά από λίγο η βροχή σταματάει και στο πρώτο χωριό εγώ κάνω στάση για πρωινό ενώ κάποιοι άλλοι θα προμηθευτούν το Credencial

το οποίο θα σφραγίζουν στη διαδρομή σε σημεία σαν αυτά…

Διάβαζα στις περιγραφές πως το τμήμα αυτό (Sarria – Portomarín) είναι δύσκολο με πολλές ανηφόρες. Όποιος έχει περπατήσει έστω και λίγο σε ελληνικό βουνό θα του φανεί παιδική χαρά! Το μονοπάτι είναι ως επί το πλείστον φαρδύ, με ομαλό έδαφος και μικρές υψομετρικές διαφορές. Το μόνο ζόρικο ήταν η ζέστη και το γεγονός ότι σε πολλά σημεία η ανηφόρα ήταν συνεχόμενη. Ειδικά από τις 11.00 και μετά το πράγμα δυσκόλευε, κυρίως εκεί που δεν είχε σκιά, καθώς εκτός από τα ξέφωτα, το μονοπάτι συχνά είναι παράλληλο με τον δρόμο για αρκετή απόσταση.
Το τοπίο όμως εναλλάσσεται και αποζημιώνει

Μια παρέα φασαριόζων Ισπανών νεαρών διαταράσσει την ησυχία του τοπίου. Φωνάζουν Viva Espagna και Viva el Rei. Τους σιγοντάρω και γινόμαστε παρέα
Ι

Με τις στάσεις, την κουβέντα και το χάζεμα φθάνω στο Portomarín κατά τις 3.00 μ.μ. Στην είσοδο της πόλης υπάρχει ένα σημείο κακοτράχαλο, το οποίο μπορεί κανείς να παρακάμψει ακολουθώντας την ποδηλατική διαδρομή – στα social το παρουσίαζαν σαν να ήταν άσκηση για κομάντο! Εγώ σιγά-σιγά το κατέβηκα μια χαρά.

Διασχίζω την γέφυρα, ανεβαίνω τα σκαλοπάτια που σε οδηγούν κατ’ ευθείαν στο κέντρο της πόλης και κάνω στάση για φωτογραφίες και παγωτό. Επίσης και τα σκαλοπάτια τα περιέγραφαν ως κάτι δύσκολο (ίσως επειδή ακολουθούσα threads που απευθύνονταν σε μεγαλύτερους σε ηλικία).
Για μένα ήταν εύκολο αλλά υπάρχουν και οι εναλλακτικές.

Το Portomarín και η Sarria ήταν οι ομορφότερες πόλεις που συνάντησα.
Δυο λόγια για το Portomarin: Περίπου 1.600 κάτοικοι. Το 1960 κατασκευάστηκε ένα φράγμα στον ποταμό Miño προκειμένου να δημιουργηθεί αποταμιευτήρας νερού. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα το παλιό Portomarin να βυθιστεί και το χωριό να ξαναχτιστεί λίγο πιο πέρα. Τα ιστορικά κτίρια, όπως η Iglesia de San Pedro του 10ου αιώνα κ.α. μεταφέρθηκαν εδώ τούβλο-τούβλο.

Το οικογενειακό ξενοδοχείο που διανυκτέρευσα απείχε 2 χλμ από το κέντρο και ήταν εκτός μονοπατιού αλλά βρισκόταν ακριβώς πάνω στη λίμνη. Απόλαυσα το φαγητό μου παρατηρώντας τον ήλιο να δύει.

Οι φωτογραφίες μου δεν αποδίδουν αυτό που είδαν τα μάτια μου κι αν εξαιρέσω κάποια ρομαντικά γεύματα της νιότης μου, αυτό θα το θυμάμαι σαν κάτι ξεχωριστό. Ρομαντικό γεύμα με τον εαυτό μου λοιπόν!
Στο ίδιο ξενοδοχείο έτυχε να μένει κι ένα ζευγάρι Γάλλων που είχα γνωρίσει στον δρόμο νωρίτερα. Τι ωραία! Ήταν σαν να συνάντησα συγγενείς! Πριν χωρίσουμε τους ζήτησα να βγάλουμε μια selfie και δέχτηκαν ευχαρίστως.

 

[erodios]

Οι δύο παραπάνω λόγοι ήταν αυτοί για τους οποίους το επέλεξα κι εγώ, καθώς το να πάρω το πιστοποιητικό δεν μου έλεγε τίποτα.

Εντάξει, μαζί σου, αλλά μην μου πεις πως για 100-96=4 χλμ. δεν μπόρεσες να πάρεις το Compostela!

 

[Dina Z]

Εντάξει, μαζί σου, αλλά μην μου πεις πως για 100-96=4 χλμ. δεν μπόρεσες να πάρεις το Compostela!

Εύλογη παρατήρηση. Ξέρεις, η ιδέα να πάρω το 'συγχωροχάρτι του Πάπα' δεν μου κάνει αν και οι περισσότεροι το θέλαν σαν αναμνηστικό.
Πέρα από αυτό όμως, η αλήθεια είναι πως δεν το έβαλα στο μυαλό μου από την αρχή και δεν φρόντισα καν να προμηθευτώ το credencial διότι αμφέβαλα αν θα μπορέσω να βγάλω και τα 75 χλμ. που ήταν ο αρχικός μου στόχος. Αλλά είτε η προπόνηση που είχα κάνει τους τελευταίους 2 μήνες, είτε - και μάλλον κυρίως - η χαρά που είχα κάθε μέρα με βοήθησαν να πετύχω προσωπικό ρεκόρ!!!
Ευχηθείτε μου και στους Ολυμπιακούς
@ioanna karagianni ξεκινάμε προπόνηση παρέα;

Και κάτι ακόμα. Πρέπει να ήμουν η μόνη ή από τους λίγους που δεν το έκανα αλλά όπως είπα και σε φίλους στο Camino που τους ζήτησα να βγάλουμε selfie, εγώ αντί για σφραγίδες προτίμησα να συλλέγω χαμογελαστά/όμορφα πρόσωπα

 

[Dina Z]

Υπέροχα, μια εμπειρία που κι εγω σκέφτομαι να κάνω μαλλον μονη μου!!!

Κορίτσια, να μαζευτούμε να πάμε ένα γκρουπ μοναχών/μοναχικών τραβελστοριτών

 

[erodios]

Ξέρεις, η ιδέα να πάρω το 'συγχωροχάρτι του Πάπα' δεν μου κάνει αν και οι περισσότεροι το θέλαν σαν αναμνηστικό.

Μα εννοείται πως για αναμνηστικό το ανέφερα.

Ευχηθείτε μου και στους Ολυμπιακούς

Και χρυσό στους Ολυμπιακούς!

 

[Klair]

Μπράβο @Dina Z! Και στα επόμενα εύχομαι!

 

[varioAthens]

Κορίτσια, να μαζευτούμε να πάμε ένα γκρουπ μοναχών/μοναχικών τραβελστοριτών

Πλησιαζω επικινδυνα εκεινη την ηλικια που παραταμε τους αντρες σπιτι και τρεχουμε μονες μας , επομενως οπως σου ειχα πει και σε καποια πιτα μαλλον πρεπει να με εχεις υποψιν αν και βλεπω οτι εσυ εισαι δεινη αθλητρια.

 

[Dina Z]

Μπράβο @Dina Z! Και στα επόμενα εύχομαι!

Ευχαριστώ καλή μου @Klair για την ενθάρρυνση και την ευχή! Είναι γεγονός πως πριν ξεκινήσω είχα ισχυρές αναστολές - αμφιβολίες. Τώρα πήραν τα μυαλά μου αέρα (!) και κάνω μεγαλεπήβολα όνειρα.
Σκέφτομαι μέχρι και τα Πυρηναία. Θα δείξει.
Αλλά και τα όνειρα από μόνα τους, δεν είναι μικρό πράγμα. Σωστά;