Ισπανία Camino Portugués, 6 ημέρες περπάτημα.

[ioanna karagianni]

Όλοι έχουμε νιώσει την γλυκιά προσμονή μιας νέας εξόρμησης.
Για μένα ήταν λίγο διαφορετική αυτή τη φορά. Ήταν η πρώτη φορά που η εξόρμηση θα ξεκινούσε με περπάτημα, θα συνέχιζε με περπάτημα και θα τελείωνε με περπάτημα.
Ο ενθουσιασμός μας μετριάστηκε όταν διαπιστώσαμε ότι το χθεσινό ψιλόβροχο δεν είχε καμία πρόθεση να αποχωρήσει.
«Μέχρι να φύγουμε θα σταματήσει», σκέφτηκα.
Κατεβάσαμε τις βαλίτσες στη ρεσεψιόν για να τις παραλάβει το βανάκι του πρακτορείου και πήγαμε για πρωινό. Όταν τελειώσαμε, η βροχή συνέχιζε ατάραχη το έργο της. Εμείς, πάλι, είχαμε μπροστά μας 23 χιλιόμετρα και δεν μπορούσαμε να περιμένουμε άλλο.
Πήραμε οδηγίες - κατευθύνσεις για το πώς θα βγούμε από την πόλη και θα συναντήσουμε το μονοπάτι του Camino, κουκουλωθήκαμε με τα αδιάβροχα, ζαλωθήκαμε τα σακίδια μας και αρχίσαμε μια ανηφορική, υγρή πορεία, μέσα στους δρόμους της έρημης πόλης.

Ήταν πρωί Κυριακής, οι καλοντυμένοι κάτοικοι θα κοιμόντουσαν ακόμα.
Ήμασταν μόνες μας, η βροχή δυνάμωνε, δεν συναντήσαμε (αναγνωρίσιμα) σημάδια της διαδρομής, το gps δεν βοηθούσε. Που πάμε;
Είχαμε αρχίσει να αμφιβάλλουμε για την πορεία μας, όταν μπροστά μας εμφανίστηκε μια ομάδα με αδιάβροχα, μπατόν και σακίδια. Ήταν μια ομάδα Άγγλων πεζοπόρων, με οδηγό παρακαλώ.
Ο οδηγός μάς επιβεβαίωσε ότι βρισκόμασταν στον σωστό δρόμο (έπρεπε να κοιτάμε για ζωγραφισμένα και μισοσβησμένα κίτρινα βέλη γύρω μας) και μας ενημέρωσε ότι σύντομα θα συναντούσαμε έναν μικρό ναό όπου θα μπορούσαμε να βάλουμε και την πρώτη σφραγίδα της ημέρας.
Η Μαριάννα ενθουσιάστηκε με αυτό το νέο. Εγώ, πάλι, αντιμετώπιζα ακόμη τις σφραγίδες με μια κάποια συγκαταβατική ανωτερότητα. Μου θύμιζαν τα αυτοκόλλητα που μαζεύαμε παιδιά. Τώρα ως ενήλικη ήμουν πιο σοβαρή.
Spoiler alert: δύο ημέρες αργότερα έτρεχα προς κάθε εκκλησία, καφέ ή ξενοδοχείο που διέθετε σφραγίδα, με τον ίδιο ενθουσιασμό που έτρεχα μικρή όταν ανακάλυπτα ανάγλυφα αυτοκόλλητα στο περίπτερο. Κάθε βράδυ τις ξεφύλλιζα, τις μετρούσα και αποφάσιζα ποια ήταν η αγαπημένη μου. Γιατί κάθε μία ήταν διαφορετική.

Ο ναός, ήταν στην βόρεια άκρη της πόλης. Ο ιερέας μας κάλεσε στο μικροσκοπικό του γραφείο, μας σφράγισε το διαβατήριο και μας χαιρέτησε έναν, έναν ξεχωριστά. Εγω θα έλεγα πως μας έδωσε την ευλογία του για καλή διαδρομή.
Εκείνη τη στιγμή δεν έδωσα σημασία. Σήμερα όμως είναι μια από τις πιο τρυφερές αναμνήσεις του ταξιδιού μας



Βγαίνοντας από την πόλη συναντήσαμε την πρώτη μας χιλιομετρική στήλη. Από δω και πέρα, θα βρίσκαμε όμοιες της σε όλο το ταξίδι. Στην βάση τους είναι χαραγμένα τα χιλιόμετρα που μας έχουν απομείνει ως τον καθεδρικό του Σαντιάγο και επίσης δείχνουν την κατεύθυνση που πρέπει να ακολουθήσεις ως προσκυνητής/πεζοπόρος.


Το μονοπάτι ήταν φαρδύ και καθαρό. Μπορούσαμε άνετα να προχωράμε απολαμβάνοντας την φύση γύρω μας. Ανάμεσα από τα κλαδιά των δέντρων βλέπαμε την θάλασσα με την μεγάλη αερογέφυρα που ένωνε την απο δώ μεριά με την απέναντι χερσόνησο, τις καλλιέργειες μυδιών και μετά την παραλία της Redondela. Τα πουλάκια κελαηδούσαν, τα λουλούδια ανθούσαν και η βροχούλα έπεφτε. Νόμιζα πως περπατούσα μέσα σε έκθεση του Δημοτικού.






Το μονοπάτι είχε κόσμο. Οι περισσότεροι ήταν πεζοπόροι σαν εμάς, υπήρχαν όμως και οι κάτοικοι της περιοχής που περπατούσαν στα ίδια μονοπάτια, είτε παρέα με το σκύλο τους ή κάνοντας την πρωινή τους γυμναστική; Oλοι, πεζοπόροι και ντόπιοι ευχόμασταν buen camino ή well camino όταν συναντιόμασταν. Όσο απομακρυνόμαστε από την πόλη, μέναμε μεταξύ μας.

Ένα ζευγάρι από τον Καναδά, και μια κοριτσοπαρέα απο το Λονδίνο ήταν αυτοί που ξεχωρίσαμε και χαιρόμαστε κάθε φορά που τους συναντούσαμε στην πορεία μας.
Το καναδέζικο ζευγάρι ήταν φιλικό και κοινωνικότατο. Οι τέσσερις βρετανιδες έδειχναν πάντα ευδιαθετες και χαρούμενες. Μας είπαν πως αποφάσισαν να κάνουν το camino για να βρεθούν λίγο μεταξύ τους. Στο Λονδίνο δεν καταφέρνουν να συναντηθούν. Κρατήστε το ως εναλλακτική πρόταση για φίλους που νιώθετε ότι χάνετε. Αν δεν μπορείτε να συντονίσετε ένα δείπνο, υπάρχει πάντα η λύση των 100 χιλιομέτρων πεζοπορίας.

Στην διαδρομή μας έως την Redondela δεν υπήρχαν πολλές στάσεις. Μόνο ένα καφέ συναντήσαμε στο δρόμο μας. Όλη η διαδρομή έως εκεί ήταν μέσα στο δάσος.
Η Redondela ήταν ο προορισμός αρκετών από τους συνοδοιπόρους μας. Για εμάς θα αποτελούσε απλά μια μεγάλη στάση και θα συνεχίζαμε τον δρόμο μας ως το Arcade. Την επόμενη παραθαλάσσια πόλη.
Θέλαμε να βρούμε το ωραιότερο εστιατόριο της πόλης για να φάμε κάτι ελαφρύ (εντάξει η ομελέτα με πατάτες που ήθελα εγώ δεν βρίσκεται στην κορυφή των ελαφρών γευμάτων αλλά παρακαλώ για την κατανόηση σας). Τα 16 χλμ που ήδη είχαμε διανύσει δυσκόλεψαν την αναζήτηση μας. Τελικά, για να διατηρήσουμε την αξιοπρέπεια μας, δεν σωριαστήκαμε στο πρώτο εστιατόριο που βρέθηκε μπροστά μας αλλά στο δεύτερο.

Ξέχασα να σας πω ότι βασικές μας προτεραιότητες ήταν:
α) Να μην έχουμε κανένα ατύχημα και να καταφέρουμε να φτάσουμε σώες στον προορισμό μας.
β) Να προσέχουμε τα πόδια μας, να φοράμε πάντα σωστά παπούτσια και κάλτσες για να αποφύγουμε φουσκάλες, κάλους και ότι άλλο θα μας εμπόδιζε στο περπάτημα.
γ) Να απολαμβάνουμε καθημερινά, σε μια στάση της διαδρομής μας, εγώ μια τορτίγια και η Μαριάννα ένα Cola Cao.

Δυστυχώς δεν καταφέραμε να τηρήσουμε την πιο σημαντική από τις τρεις. Κι επειδή σας βλέπω ήδη να ανησυχείτε, διευκρινίζω ότι αναφέρομαι στην τρίτη.

Η Μαριάννα δήλωσε ότι ήταν αργά για Cola Cao και θα το άφηνε για την επόμενη μέρα. Εγώ ζήτησα τορτίγια αλλά τους είχε τελειώσει. Εδέχθην μεγάλο πλήγμα. Πώς θα συνεχίσω το δρόμο μου χωρίς τορτίγια; Παρά τις προσπάθειες μου να φέρω την καταστροφή, η Μαριάννα δεν μάσησε και με συνοπτικές διαδικασίες επέλεξε ένα ριζότο μανιταριών και μια σαλάτα από το μενού. Επειδή θύμωσα για την έλλειψη τορτίγιας δεν θα το παραδεχτώ ποτέ και παρακαλώ να μείνει μεταξύ μας, αλλά ήταν και τα δύο νοστιμότατα. Όχι μόνο γιατί πεινούσαμε αλλά και γιατί ήταν καλομαγειρεμένο το ριζότο και πολύ φροντισμένη η σαλάτα.

Κανονικά θα έπρεπε να σας οδηγήσω μέχρι το τέλος της σημερινής διαδρομής. Όμως το Arcade αποδείχθηκε πολύ όμορφο και αρνούμαι να το στριμώξω στις τελευταίες παραγράφους ενός ήδη μεγάλου κεφαλαίου. Θα του δώσω τον χώρο που του αξίζει. Επομένως, σας αφήνω εδώ, στη Redondela, χορτάτους από ριζότο και στερημένους από τορτίγια. Το Arcade μάς περιμένει στο επόμενο κεφάλαιο.

 

[Dina Z]

Εκείνη τη στιγμή δεν έδωσα σημασία. Σήμερα όμως είναι μια από τις πιο τρυφερές αναμνήσεις του ταξιδιού μας

Δεν είναι εκπληκτικό αυτό; Μου συνέβη κι εμένα σε μια-δυο περιπτώσεις.
Σε αντίθεση με άλλα ταξίδια, στο camino κάποιες στιγμές αποκτούν μεγαλύτερη αξία/σημασία όταν επιστρέψεις στο σπίτι

 

[ioanna karagianni]

Έχουμε λοιπόν φάει. Χωρίς τορτίγια, χωρίς Cola Cao και χωρίς κρασί. Παρ' όλα αυτά, είμαστε χορτασμένες, ξεκούραστες και έτοιμες να συνεχίσουμε.
Μαζί μας ξεκινούν το ζευγάρι από τον Καναδά και ένα απελπισμένο ζευγάρι αγνώστου καταγωγής, που μιλούσε όμως αγγλικά. Σημαντική λεπτομέρεια, γιατί έτσι μπορούσα να καταλαβαίνω κι εγώ τι συνέβαινε. Τη συνεννόηση με τον υπόλοιπο πλανήτη την είχε αναλάβει σχεδόν αποκλειστικά η Μαριάννα, η οποία, εκτός από όλα τα άλλα, μιλάει και ισπανικά.
Το ζευγάρι είχε ξεκινήσει το Camino με μια αξιοθαύμαστη πίστη στην ανθρωπότητα και τη διαθεσιμότητα των καταλυμάτων. Δεν είχε κλείσει απολύτως τίποτα.
Φτάνοντας στη Redondela, κάθισαν για φαγητό και άρχισαν να ψάχνουν πού θα κοιμηθούν το βράδυ.
Μέσα σε λίγα λεπτά ανακάλυψαν ότι δεν υπήρχε διαθέσιμο ούτε ξενοδοχείο, ούτε πανσιόν, ούτε ενοικιαζόμενο δωμάτιο. Τώρα η μοναδική τους επιλογή ήταν να συνεχίσουν μαζί μας προς το Arcade και να ελπίζουν ότι έως να φτάσουν εκεί, θα είχαν βρει κάποιο μέρος για να διανυχτερεύσουν.
Οι Καναδοί, από την άλλη, ήταν παλιές καραβάνες. Βρίσκονταν ήδη στη δεύτερη εβδομάδα του Camino, είχαν ξεκινήσει από το Πόρτο.
Περπατήσαμε μαζί μέχρι την έξοδο της πόλης. Δεν αφιερώσαμε χρόνο για να γνωρίσουμε τη Redondela, παρότι πιθανότατα το άξιζε. Είχαμε ακόμη επτά χιλιόμετρα μπροστά μας και αποφασίσαμε να μην καθυστερήσουμε άλλο.
Λίγο πριν μπούμε ξανά στο δάσος, εντοπίσαμε ένα ροζ κινητό τηλέφωνο παρατημένο σε ένα παγκάκι.
Ο Καναδός το σήκωσε, το φωτογράφισε και ανέβασε τη φωτογραφία στην ομαδική συνομιλία που είχαν δημιουργήσει οι προσκυνητές που ξεκίνησαν από το Πόρτο.
Άκου τώρα…
Δεν έβρεχε πια. Τα σύννεφα είχαν διαλυθεί και η ατμόσφαιρα ήταν φωτεινή και καθαρή.
Περπατούσαμε όπου μας οδηγούσαν τα κίτρινα βέλη, λέγαμε «Buen Camino» σε όσους συναντούσαμε και απολαμβάναμε το μονοπάτι που ακολουθούσε την όχθη του ποταμού.

Με τη Μαριάννα περπατούσαμε πότε δίπλα-δίπλα, πότε χωριστά. Άλλοτε προπορευόταν γιατί ο ρυθμός της ήταν πιο γρήγορος και άλλοτε έμενε πίσω.
Η φίλη μου, εκτός από όλα τα άλλα, είναι και ερασιτέχνης ορνιθολόγος.
Κάθε τόσο σταματούσε γιατί είχε ακούσει κάποιο κελάηδημα ή είχε εντοπίσει μια κίνηση ανάμεσα στα κλαδιά. Ηχογραφούσε τον ήχο και η εφαρμογή στο κινητό της αναλάμβανε να βρει το είδος του πουλιού. Ύστερα μου ανακοίνωνε το όνομά του.
Συνήθως το ξεχνούσα μέσα στα επόμενα δύο λεπτά, αλλά μου άρεσε η διαδικασία, με ένωνε περισσότερο με το περιβάλλον.

Τα τελευταία χιλιόμετρα αποδείχθηκαν πιο απαιτητικά. Το μονοπάτι άρχισε να ανηφορίζει και το σώμα μας διαμαρτυρόταν διακριτικά αλλά σταθερά. Καταφέραμε να φτάσουμε στην κορυφή και να κατηφορήσουμε προς την πόλη.
Αυτό ήταν λοιπόν. Τα πρώτα 23 χιλιόμετρα είχαν ολοκληρωθεί.
Το ξενοδοχείο μας βρισκόταν περίπου είκοσι λεπτά έξω από την πόλη. Εκείνη τη στιγμή θεωρούσαμε τους εαυτούς μας πλήρως εξαντλημένους. Ήμασταν πεπεισμένες ότι μετά βίας θα καταφέρναμε να περπατήσουμε τα τελευταία είκοσι λεπτά μέχρι το κατάλυμα.
«Ας κάτσουμε κάπου να φάμε πρώτα», αποφασίσαμε. «Ίσως έτσι καταφέρουμε να ξαναπάρουμε τα πόδια μας.»
Και τότε είδαμε την παραλία.
Το Arcade διαθέτει μια υπέροχα διαμορφωμένη παραλιακή ζώνη. Περπατούσαμε σε έναν πεζόδρομο δίπλα στη θάλασσα. Απέναντι φαινόταν ένα μικρό νησάκι, ο ουρανός ήταν καταγάλανος, ο αέρας καθαρός και ο ήλιος έλαμπε.
Πάλι περπατούσα μέσα σε έκθεση του Δημοτικού.
Γύρω μας οικογένειες έκαναν βόλτα, παιδιά έτρεχαν πάνω κάτω και σκυλιά τσαλαβουτούσαν στο νερό.
«Ας προχωρήσουμε λίγο ακόμη.»
Προχωρήσαμε.
«Α, κοίτα, πιο κάτω έχει ένα καφέ.»
Προχωρήσαμε κι άλλο.
«Ας φτάσουμε τουλάχιστον μέχρι το τέλος της παραλίας.»
Και κάπως έτσι συνεχίσαμε να περπατάμε και να βγάζουμε φωτογραφίες.

Αφού χορτάσαμε θέα, αποφασίσαμε να χορτάσουμε και φαγητό.
Η ώρα ήταν σχεδόν έξι. Πολύ αργά για μεσημεριανό, πολύ νωρίς για βραδινό. Τα περισσότερα εστιατόρια είχαν κλείσει τις κουζίνες τους θα άνοιγαν ξανά σε μία ώρα για το δείπνο.
Εμείς, όμως, σταθήκαμε τυχερές.
Βρήκαμε ένα εστιατόριο στον δρόμο προς το ξενοδοχείο μας, όπου κάθονταν ακόμη δυο-τρεις παρέες. Μας σέρβιραν κάτι τεράστιες μερίδες μπακαλιάρο με πατάτες και μια χυλωμένη σάλτσα λεμονάτη με λίγο σκόρδο.
Τι ωραία που ήταν!!!
Εδώ θα αφιερώσουμε μια παράγραφο προς τιμήν του πρώτου Albariño που ήπια σε αυτό το ταξίδι. Περίμενα δύο μέρες για τη κατάλληλη στιγμή να δοκιμάσω τις τοπικές ποικιλίες κρασιών.
Ολοκληρώσαμε μια μεγάλη, κουραστική αλλά υπέροχη διαδρομή. Μπροστά μας βρισκόταν ένα εξαιρετικό φαγητό. Πίσω μας είχαν μείνει τα 23 χιλιόμετρα της ημέρας. Καμία άλλη υποχρέωση για την υπόλοιπη ημέρα δεν είχαμε.
Γι' αυτό σας παρακαλώ, μη μου μιλάτε για λίγο.
Πίνω το κρασί μου.
Α, εδώ είστε ακόμα;
Σας ευχαριστώ που περιμένατε.
Μετά το φαγητό εξετάσαμε σοβαρά το ενδεχόμενο να φάμε και γλυκό.
Ή μήπως δεν έπρεπε;
Μήπως ήταν υπερβολή;
Μήπως έπρεπε να δείξουμε λίγη αυτοσυγκράτηση;
Τελικά αποφασίσαμε να μοιραστούμε μια φλαν από τον κατάλογο.
Να σας προετοιμάσω όμως: ήταν η τελευταία φορά που κάναμε αυτή τη συζήτηση.
Από την επόμενη ημέρα και μετά, όπου βρίσκαμε γλυκό, παραγγέλναμε από ένα η καθεμία, χωρίς ίχνος ενοχής και χωρίς καμία διάθεση διαπραγμάτευσης.
Αφήσαμε την πόλη πίσω μας και περπατήσαμε περίπου δύο χιλιόμετρα κατά μήκος του αυτοκινητόδρομου μέχρι το ξενοδοχείο μας.
Το πρακτορείο μάς είχε ήδη στείλει όλα τα καταλύματα της διαδρομής.
Για το Las Islas γνωρίζαμε ότι βρισκόταν σε εξαιρετική τοποθεσία, αλλά οι υπόλοιπες περιγραφές ήταν κάπως... επιφυλακτικές.
«Βασικές υποδομές.»
«Κάπως παλιό.»
«Κάπως απεριποίητο.»
Μόλις φτάσαμε, ξεχάσαμε αμέσως όλα τα «κάπως».
Η τοποθεσία ήταν εκπληκτική.
Ο κήπος ήταν τεράστιος, καταπράσινος και διέθετε ακόμη και πισίνα. Έξω απλωνόταν μια μικρή λίμνη, μια δεντροφυτεμένη πρασιά και, λίγο πιο πέρα, η θάλασσα.

Στη ρεσεψιόν μας υποδέχτηκε ένας χαλαρός τύπος που συνεννοήθηκε άψογα με τη Μαριάννα.
Εγώ στεκόμουν δίπλα τους, χαμογελούσα και κουνούσα το κεφάλι μου με αυτοπεποίθηση, χωρίς να καταλαβαίνω απολύτως τίποτα από όσα έλεγαν.
Βρήκαμε τις βαλίτσες μας στο δωμάτιο, αφήσαμε τα πράγματά μας και βγήκαμε αμέσως ξανά έξω.
Ήμασταν ενθουσιασμένες.
Η Μαριάννα, περισσότερο από εμένα.
Βγαίνοντας από τον κήπο μας υποδέχθηκε μια πάπια συνοδευόμενη από τρία παπάκια, μας κοίταξε εξεταστικά, είπε δυο αποφασιστικά «πα-πα» και συνέχισε προς τη λίμνη, σεινάμενη και κουνάμενη.
Τα τρία μικροσκοπικά παπάκια ακολουθούσαν πειθαρχημένα από πίσω.
Δεν ξέρω αν το ξενοδοχείο άξιζε τεσσάρων αστέρων.
Η πάπια πάντως τα άξιζε.
Περπατήσαμε μέχρι την παραλία, καθίσαμε για λίγο στη συστάδα των δέντρων και χαζεύαμε τη θάλασσα και το νησάκι απέναντι να εμφανίζονται ανάμεσα στους κορμούς.
Δεν κάναμε τίποτα ιδιαίτερο.
Και ήταν υπέροχο.
Όταν επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο, η παπική οικογένεια κολυμπούσε ακόμη στη λίμνη. Στην όχθη περπατούσε τώρα ένα νεαρό ζευγάρι με το σκυλάκι του. Ανταλλάξαμε λίγες κουβέντες. Ήταν κι αυτοί πεζοπόροι.
Μου άρεσε που ταξίδευαν μαζί με τον σκύλο τους, τους ζήλεψα λίγο.
Στη ρεσεψιόν συναντήσαμε ξανά τις τέσσερις φίλες από το Λονδίνο. Φρέσκες, ξεκούραστες και γεμάτες ενέργεια, ετοιμάζονταν να πάνε για βραδινή βόλτα στην πόλη.
Για μια στιγμή φλέρταρα κι εγώ με την ιδέα μιας μικρής εξόδου.
Μετά θυμήθηκα ότι η έξοδος προϋπέθετε να περπατήσουμε δύο χιλιόμετρα δίπλα σε έναν δρόμο ταχείας κυκλοφορίας και, το κυριότερο, να επιστρέψουμε από τον ίδιο δρόμο μέσα στο σκοτάδι.
Έριξα μια ματιά στη Μαριάννα για να δω τι γνώμη είχε.
Η Μαριάννα είχε ήδη εξαφανιστεί.
Τη βρήκα λίγο αργότερα στο μπαλκόνι του σαλονιού να παρατηρεί και να καταγράφει την εαρινή ζωή της περιοχής.
Πουλιά, ήχους, κινήσεις στα δέντρα.
Αυτή ήταν η νυχτερινή ζωή που ήθελε να ζήσει.
Μου φάνηκε πολύ πιο ενδιαφέρουσα από οποιοδήποτε μπαρ.

 

[Dina Z]

Το πρακτορείο μάς είχε ήδη στείλει όλα τα καταλύματα της διαδρομής.

Λίγο πριν μπούμε ξανά στο δάσος, εντοπίσαμε ένα ροζ κινητό τηλέφωνο παρατημένο σε ένα παγκάκι.
Ο Καναδός το σήκωσε, το φωτογράφισε και ανέβασε τη φωτογραφία στην ομαδική συνομιλία που είχαν δημιουργήσει οι προσκυνητές που ξεκίνησαν από το Πόρτο.
Άκου τώρα…

Αντίστοιχη εμπειρία είχα κι εγώ. Μια κοπέλα γύριζε τα καφέ της περιοχής αναζητώντας τον κάτοχο ενός ρολογιού. Αυτοί είναι οι άνθρωποι του Camino!

Υποθέτω πως είχατε απευθυνθεί σε τοπικό πρακτορείο. Σας είχε βγάλει και το πρόγραμμα; Θες να μας πεις περισσότερα; Πως λειτουργεί;

 

[ioanna karagianni]

Αντίστοιχη εμπειρία είχα κι εγώ. Μια κοπέλα γύριζε τα καφέ της περιοχής αναζητώντας τον κάτοχο ενός ρολογιού. Αυτοί είναι οι άνθρωποι του Camino!

Υποθέτω πως είχατε απευθυνθεί σε τοπικό πρακτορείο. Σας είχε βγάλει και το πρόγραμμα; Θες να μας πεις περισσότερα; Πως λειτουργεί;

Ναι σε τοπικό πρακτορείο, όπως είπα και στην αρχή, τη διαδρομή την επιλέξαμε εμείς, το πρακτορείο ανέλαβε την μεταφορά των αποσκευών και τα ξενοδοχεία, τα οποία πάλι επιλέχθηκαν σε συνεργασία με εμάς.

 

[Dina Z]

Ναι σε τοπικό πρακτορείο, όπως είπα και στην αρχή, τη διαδρομή την επιλέξαμε εμείς, το πρακτορείο ανέλαβε την μεταφορά των αποσκευών και τα ξενοδοχεία, τα οποία πάλι επιλέχθηκαν σε συνεργασία με εμάς.

Ωχ! Πως μου ξέφυγε ολόκληρο post!

 

[ioanna karagianni]

Ωχ! Πως μου ξέφυγε ολόκληρο post!

Συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες

 

[ioanna karagianni]

Έφαγα πρωινό στον κήπο του ξενοδοχείου. Εκεί συνάντησα και την Μαριάννα που είχε γυρίσει εκστασιασμένη από την πρωινή της βόλτα στην λίμνη (γιατί δεν της έφταναν τα 13χλμ που θα κάναμε σήμερα). Μου έδειξε την ποικιλία πετούμενων της περιοχής μεταξύ φρυγανιάς και φρούτου.
Από τον χαλαρό τύπο της ρεσεψιόν πήρε και τις απαραίτητες οδηγίες για το πώς θα βρούμε ξανά το μονοπάτι. Εγώ, ως συνήθως, συμμετείχα ενεργά στη συζήτηση κοιτάζοντας ευγενικά και χαμογελώντας χωρίς να καταλαβαίνω λέξη.
Η διαδρομή Arcade - Pontevedra ήταν πολύ όμορφη . Το μονοπάτι περνούσε δίπλα στο ποτάμι, ανάμεσα σε χαμηλή βλάστηση και μικρά χωριά με κήπους, ζώα και φάρμες.





Ο καιρός ήταν καλός.
Τα χιλιόμετρα λίγα.
Και για πρώτη φορά δεν είχαμε καμία αγωνία για το αν θα τα καταφέρουμε.
Απλώς περπατούσαμε.

Φτάσαμε στην Pontevedra νωρίς το μεσημέρι.
Το Hotel Avenida το λάτρεψα πριν καν δω το δωμάτιο.
Ο λόγος ήταν ότι διέθετε ένα εξαιρετικό εστιατόριο με τραπεζάκια έξω.
Την ώρα που φτάναμε, οι πρώτοι πεζοπόροι σερβίρονταν ήδη τις τορτιγιες τους.
Επιτέλους έφτασε η ώρα να ζήσω τον δικό μου μύθο στην Γαλικία.

Παραλάβαμε τις βαλίτσες μας και πήγαμε στο δωμάτιο. Ένα καθαρό, ευρύχωρο δωμάτιο με μεγάλα παράθυρα. Μετά καθίσαμε για φαγητό.
Απόλαυσα επιτέλους τη θρυλική τορτίγια μου. Ήταν ζουμερή, ακριβώς όπως την είχα ονειρευτεί. Μαζί της ήρθαν και κάτι τραγανά καλαμαράκια με σχοινόπρασο, ένας συνδυασμός που δεν θα είχα σκεφτεί ποτέ αλλά τους πήγαινε εξαιρετικά.
Το γεύμα συνοδεύτηκε, φυσικά, από Albariño.
Μετά τη μεσημεριανή σιέστα —μια πολυτέλεια που δεν θα ξαναζούσαμε σε όλο το υπόλοιπο ταξίδι, αν και τότε δεν το γνωρίζαμε— βγήκαμε να γνωρίσουμε την πόλη.
Περπατήσαμε στα στενά της, χαρήκαμε τις πλατείες της, παρακολουθήσαμε για λίγο μια λειτουργία σε έναν όμορφο, λιτό καθεδρικό ναό και κάναμε βόλτα δίπλα στο ποτάμι.
Η Pontevedra ήταν μια φροντισμένη επαρχιακή πόλη, γεμάτη ζωή, κόσμο και κίνηση χωρίς να γίνεται χαοτική.



Όταν ήρθε η ώρα του βραδινού, συνεχίσαμε με τάπας και λίγο ακόμη Albariño.
Δοκιμάσαμε εξαιρετικές γαρίδες και μια τοπική σπεσιαλιτέ με κοτόπουλο.



Γυρίζοντας στο ξενοδοχείο, περάσαμε από την κεντρική πλατεία και καθίσαμε για λίγο.
Στο κέντρο της υψώνονταν μεγάλα δέντρα, τόσο μεγάλα που έδιναν την εντύπωση πως κάποιος είχε αποφασίσει να φυτέψει ένα μικρό δάσος μέσα στην πόλη.


Είχε πια νυχτώσει όταν, χορτασμένες, ευχαριστημένες και ελαφρώς ζαλισμένες από το κρασί, πήραμε τον δρόμο της επιστροφής προς το ξενοδοχείο.
Δεν ήμουν καθόλου βέβαιη ότι θα μου ξανασυνέβαινε αυτό.
Να κυκλοφορώ δηλαδή μετά τις δέκα και μισή το βράδυ και να έχει πραγματικά νυχτώσει.
Το Camino αλλάζει τον άνθρωπο.
Ή τουλάχιστον το ωράριό του.
Άντε, ώρα για ύπνο.
Αύριο έχουμε 22 χιλιόμετρα.
Κι εγώ έχω μια μικρή ανησυχία για το ξενοδοχείο στο Caldas de Reis...
Αλλά αυτά θα τα δούμε το πρωί.

 

[ioanna karagianni]

Είχαμε έναν τυπικά άνετο ύπνο, σε ένα τυπικά άνετο ξενοδοχείο. Οι περισσότεροι ένοικοι ήταν του camino. Με κάθε έναν που μιλούσα μου έλεγε ότι η σημερινή διαδρομή θα είναι δύσκολη γιατί είχε ανηφόρες.
Ξεκινήσαμε κατά τις 8:00 γιατί είχαμε μεγάλη διαδρομή σήμερα. Από την PONTEVEDRA στο CALDAS DE REIS θα περπατούσαμε 21 χλμ.
Ξεκινήσαμε πάλι με βροχή, έτσι για να μην ξεχνιόμαστε. Η διαδρομή για την έξοδο από την πόλη ήταν πολύ γλυκιά, μέσα από μικρά σοκάκια, ανάμεσα από όμορφα σπίτια που όσο προχωρούσαμε αραιώναν. Εκτός από τα παραδοσιακά βέλη της διαδρομής, μερικά σπίτια είχαν αστεία πλακάκια για να μας προσανατολίσουν.


Όταν βγήκαμε από την πόλη, μπηκαμε στο δάσος. Περπατούσαμε πάνω σε φαρδιά καθαρά μονοπάτια, πότε δίπλα σε άλλους περιπατητές, όπως οι Καναδούλιδες που πολύ τους είχα συμπαθήσει, το νεαρό ζευγάρι με το σκυλάκι τους και φυσικά τις Αγγλιδούλες μας. Σε όλη την διαδρομή η βροχή είχε φιλική συμμετοχή. Ερχόταν κι έφευγε. Όμως το τοπίο ήταν αποζημιωτικό (υπάρχει αυτή η λέξη. Αν δεν ήμασταν σε δάσος, θα περπατούσαμε δίπλα σε ποτάμι, θα περνούσαμε από πάρκα με ξυλόγλυπτα, ή από χωράφια με κληματαριές.



Κάναμε μια μεγάλη στάση για φαγητό σε ένα ωραίο υπαίθριο καφέ. Ζήτησα τορτίγια αλλά τους είχε τελειώσει. Η Μαριάννα όμως ήπιε το cola cao της.
Εκεί, ξαναδιάβασα τις κριτικές για τη Pensión As Burgas που θα μέναμε στο Caldas de Reis. Πολλοί παραπονιούνταν για τον θόρυβο (οι τοίχοι ήταν από χαρτί λέγανε) και για τις κοινές τουαλέτες. Η δική μας συμφωνία ήταν να έχουμε πάντα δική μας τουαλέτα. Επίσης, αυτός ήταν ένας από τα μέρη που διάλεξα εγώ, έχει γούστο να είχα κάνει λάθος και να βρισκόμασταν να μοιραζόμαστε την τουαλέτα να μοιραζόμαστε την τουαλέτα με άλλους προσκυνητές. Ή caministas. Ή όπως τέλος πάντων λέγονται οι άνθρωποι που αποφασίζουν να περπατήσουν εκατοντάδες χιλιόμετρα για διασκέδαση.
Ως καλή φίλη, φόρτωσα όλες μου τις ανησυχίες και στην Μαριάννα. Ίσως ως εκδίκηση που αυτή βρήκε το cola cao της αλλά εγώ δεν βρήκα τορτίγια. Όμως εκείνη δεν φάνηκε να συμμερίζεται τους φόβους μου. “Πάμε και βλέπουμε” είπε.
Με αυτά κι εκείνα, είδαμε την πόλη μπροστά μας, που ήταν οι ανηφόρες που μας έλεγαν; Διασχίσαμε κάτι πολύ ωραίες γέφυρες και φτάσαμε στην Πανσιόν μας. Ήταν μια πολυκατοικία. Κάποιοι από τους ορόφους της ήταν διαμορφωμένοι σε δωμάτια. Από μια ματιά που έριξα γύρω μου, είδα ότι αυτό ήταν συνηθισμένη τακτική στην πόλη.
Δεν θα σας κρυφτώ, ήμασταν ξεπατωμένες και πεινασμένες. Όμως κανείς δεν ήταν εκεί για να μας ανοίξει. Η Μαριάννα πήρε τηλέφωνο την υπεύθυνη και την διαβεβαίωσε ότι θα ερχόταν σε μισή ώρα. Ας κάτσουμε στο παγκάκι για να περιμένουμε.
Η υπεύθυνη, φυσικά μιλούσε μόνο Ισπανικά. Εγώ είχα λατρέψει ήδη την φίλη μου. Χωρίς αυτήν θα ήμουν ακόμα στο Βιγο και θα προσπαθούσα να βγάλω άκρη. Μας πήγε στον τρίτο όροφο, πήραμε τις βαλίτσες μας που πιστές στο ραντεβού μας, περίμεναν στον διάδρομο και μπήκαμε στο δωμάτιο, εγώ σταύρωνα τα δάκτυλα μου.
Άνοιξα την πόρτα με τη δυσπιστία ανθρώπου που έχει διαβάσει υπερβολικά πολλές κριτικές στο διαδίκτυο.
Το δωμάτιο ήταν παλατάκι.
Όμορφο, καθαρό, καινούργιο.
Και το σημαντικότερο:
είχε δικό του μπάνιο.
Δεν ξέρω αν αναστέναξα από ανακούφιση ή από συγκίνηση
Ανακουφισμένες αφήσαμε τα σακίδια και βγήκαμε προς αναζήτηση φαγητού. Δεν βρήκαμε. Ήταν πάλι αυτή η ώρα μεταξύ γεύματος και δείπνου. Τα εστιατόρια ήταν κλειστά. Φαγαμε όμως κάτι πολύ ωραίες κροκέτες σε ένα μικρό καφέ. Ήπιαμε ένα ποτό που ποτέ δεν έμαθα τι είναι και γυρίσαμε στο δωμάτιο για να σενιαριστούμε και να ξεκουραστούμε.
Αργά το απόγευμα κάναμε μια μεγάλη βόλτα στην πόλη. Ειχε ένα ομορφο πάρκο, πέτρινες γέφυρες και παλιά καλοδιατηριμένα σπίτια, όμως δεν είχε κάτι που να μας τραβήξει το ενδιαφέρον.
Φάγαμε όμως πολύ νόστιμα τάπας. Μια τοπική σπεσιαλιτέ με πατάτες και χοιρινό και σκάλοπ φλαμπέ!!! Ακου πράγματα. Αυτά τα σκάλοπς ακόμα τα θυμάμαι, ήταν πεντανόστιμα εντυπωσιακά και ταίριαζαν ταμάμ με το κρασάκι μου.


Όμως ούτε σε αυτή την πόλη θα ζούσαμε την νυχτερινή ζωή. Ήμασταν κουρασμένες, την άλλη μέρα, μας περίμενε μια ακόμα μεγάλη διαδρομή 20χλμ. Θα ήταν και η τελευταία με τόσο χιλιόμετρα. Τις επόμενες ημέρες οι διαδρομές ήταν πολύ μικρότερες. Ή έτσι νομίζαμε….

 

[Dina Z]

Από ζέστη πως τα πήγατε; Τι θερμοκρασίες είχε; Έχω την εντύπωση πως ήσασταν άνετες. Κάνω λάθος;

 

[ioanna karagianni]

Το πρωί αφήσαμε την βαλίτσα μας στον διάδρομο για να την βρούμε στην επόμενη στάση μας. Βάλαμε αδιάβροχα γιατί, μαντέψτε, έβρεχε πάλι, και βγήκαμε προς αναζήτηση πρωινού.
Το πρωινό που προσέφερε η πανσιόν ήταν μάλλον διεκπεραιωτικό. Συσκευασμένες φρυγανιές, μεριδούλες μαρμελάδας και καφές.
Αποφασίσαμε ότι μπορούσαμε και καλύτερα.
Είχαμε ξεχωρίσει από την προηγούμενη, το εστιατόριο ενός ξενοδοχείου με πολύ όμορφη εσωτερική αυλή και χαλαρη διακόσμηση.
Σχεδιάζαμε να πάρουμε ένα πρωινό εκεί και να αράξουμε λίγο πριν ξεκινήσουμε. Αλλά σχεδιάζαμε χωρίς τον ξενοδόχο (κυριολεκτικά αυτή την φορά). Την ίδια ιδέα με εμάς είχαν και αρκετοί άλλοι και μαζί με αυτούς που διέμεναν στο ξενοδοχείο σχημάτιζαν μια αποτρεπτικά μεγάλη ουρά αναμονής.
Βγήκαμε ξανά στην βροχή, βρήκαμε ένα άλλο καφέ, φάγαμε κάτι απλό και ξεκινήσαμε.
Από το Caldas de Reis έως το Padrón ήταν μια πορεία 19 χλμ.
Αυτή θα ήταν η τελευταία μεγάλη μας πορεία, τις επόμενες δύο μέρες είχαμε να διανύσουμε πολύ μικρότερες διαδρομές.
Παρά την βροχή, ήταν μια όμορφη διαδρομή, χωρίς πολλές ανηφόρες. Τα χωριουδάκια που βρίσκαμε στον δρομο μας ήταν περιποιημένα, καθαρά με μικρές φάρμες. Αγελάδες, κατσίκες και άλογα βοσκούσαν τριγύρω.

Σταματήσαμε για φαγητό σε ένα καφέ με τεράστια αυλή, κάπου ανάμεσα στα χωριά. Ζήτησα ούνα τορτιγια πορ φαβορ, αλλά και πάλι τους είχε τελειώσει. Την επόμενη φορά που θα κάνω Camino θα ξεκινάω στις πέντε το πρωί, όπως η Dina Z. Θα στήνομαι πάνω από το τηγάνι και θα περιμένω να μου σερβίρουν την πρώτη τορτίγια που θα βγει.
Η Μαριάννα φυσικά ήπιε το cola cao της.
Φάγαμε κροκέτες, ήπιαμε νερό και φύγαμε.
Αναφέρω το νερό γιατί ήμασταν οι μόνες που πίναμε σταθερά νερό. Όλοι οι υπόλοιποι ευρωπαίοι πίναν μπύρες. Όλες τις ώρες. Από την πρώτη στάση έως τη τελευταία. Ενδιάμεσα, κατά την πορεία, δεν έπιναν σχεδόν ποτέ νερό.
Εντυπωσιάστηκα.
Λίγο πριν φτάσουμε στο Pardon, ελαφρώς ξεπατωμένες από την πορεία, σταματήσαμε σε ένα ακόμα καφέ. Δε ξέρω αν εκεί είχαν τορτίγια, αλλά είχαν καρπάτσιο. Τέλειο τονωτικό για ντάλα μεσημέρι. Είχε σταματήσει και η βροχή και η ζέστη είχε ανεβάσει την θερμοκρασία μας.
Συνοδέψαμε το καρπάτσιο με ένα ποτήρι Albariño.
Κυρίως για την απόλαυση.
Και λίγο για να νιώσουμε ότι συμμετέχουμε κι εμείς στην ευρωπαϊκή παράδοση της κατανάλωσης αλκοόλ σε κάθε στάση της διαδρομής.
Ήταν περίπου πέντε το απόγευμα όταν μπήκαμε στο Padrón.
Εδώ ολοκληρώνεται και η τουριστική ξενάγηση της πόλης.
Έχει μια μακρόστενη πλατεία με δέντρα και παγκάκια, που καταλήγει σε έναν ναό. Δεξιά κι αριστερά υψώνονται όμορφα, παλιά, καλοδιατηρημένα κτίρια.
Αυτά είδαμε.
Όχι επειδή η πόλη δεν είχε περισσότερα να προσφέρει, αλλά επειδή το ξενοδοχείο μας βρισκόταν αρκετά έξω από το κέντρο και εκτός της διαδρομής του Camino. Ευτυχώς προσέφερε υπηρεσία μεταφοράς για τους πεζοπόρους. Το μόνο που χρειαζόταν ήταν ένα τηλεφώνημα στη ρεσεψιόν.
Κι αυτό ακριβώς κάναμε.
Δηλαδή η Μαριάννα.
Εγώ, όπως έχουμε ήδη συμφωνήσει, ήμουν η γλάστρα αυτού του ταξιδιού.
Μια πολύ φιλική κυρία ήρθε λίγα λεπτά αργότερα και μας παρέλαβε. Μας μετέφερε σε ένα μικρό παράδεισο. Το ξενοδοχείο ήταν μέσα σε ένα τεράστιο κτήμα. Το δωμάτιό μας έβγαινε κατευθείαν στην αυλή. Ξαπλώστρες, τραπέζια ήταν σκορπισμένα παντού. Δώσαμε την παραγγελία για το βραδινό μας και αράξαμε στον ήλιο με τα βιβλία μας. Μας περίμεναν ώρες χαλάρωσης, ένα όμορφο δείπνο και δύο μικρές διαδρομές τις επόμενες μέρες. Όλα όσα χρειαζόμασταν για να είμαστε ευτυχισμένες.

 

[ioanna karagianni]

Από ζέστη πως τα πήγατε; Τι θερμοκρασίες είχε; Έχω την εντύπωση πως ήσασταν άνετες. Κάνω λάθος;

Συγνώμη Ντίνα μου, τώρα το είδα. Ναι η ζέστη δεν μας δημιουργησε προβλήματα. Μπορεί να γκρινιάζω για την βροχή αλλά ήταν ήρεμη και δρόσιζε πολύ την ατμόσφαιρα.