- Μηνύματα
- 1.447
- Likes
- 5.127
- Ταξίδι-Όνειρο
- Ονειρεύομαι ... γενικώς!
-
Η αναδρομή στο παρελθόν συνεχίζεται! Ψηφίστε για τις καλύτερες Ταξιδιωτικές Ιστορίες από Οκτώβριο 2022 - Ιανουάριο 2023 !
Ισπανία Camino Portugués, 6 ημέρες περπάτημα.
- Thread starter ioanna karagianni
- Ημερομηνία δημιουργίας
- Μηνύματα
- 1.701
- Likes
- 1.692
- Επόμενο Ταξίδι
- στη γη που δεν υπάρχει
- Ταξίδι-Όνειρο
- ...Ιθάκη...
Με την ευδαιμονία της προηγούμενης ημέρας και τη χαλαρή διάθεση που προκαλούσαν τα λίγα χιλιόμετρα που θα περπατούσαμε σήμερα, ξύπνησα αργά για τα δεδομένα του ταξιδιού.
Δηλαδή με ξύπνησε η Μαριάννα για να πάμε για πρωινό.
Φάγαμε, αράξαμε λίγο στον κήπο και ετοιμαστήκαμε να φύγουμε.
Πριν αναχωρήσουμε, περάσαμε από τη ρεσεψιόν, όπου η αγγλόφωνη ιδιοκτήτρια είχε μεγάλη όρεξη για κουβέντα. Αφού ολοκλήρωσε τη συζήτησή της με μια Αμερικανίδα προσκυνήτρια, που είχε ξεκινήσει από το Πόρτο δεκαπέντε ημέρες νωρίτερα και εκείνη την ημέρα θα έφτανε μέχρι το Σαντιάγο, στράφηκε σε εμάς.
Με την όρεξη που είχε εκείνη να μιλάει και η Μαριάννα να ρωτάει, η κουβέντα κράτησε πάνω από μισή ώρα.
Έτσι μάθαμε τι ήταν εκείνα τα περίεργα πέτρινα κτίσματα που βλέπαμε παντού στη Γαλικία: τα hórreos.
Δύο από αυτά υπήρχαν μέσα στον κήπο του ξενοδοχείου.
Μας εξήγησε ότι ήταν παραδοσιακές αποθήκες για σιτηρά και καλαμπόκι, αλλά και σύμβολα ευημερίας. Όσο μεγαλύτερο ήταν ένα hórreo, τόσο περισσότερα αγαθά μπορούσε να αποθηκεύσει και τόσο πιο εύπορη θεωρούνταν η οικογένεια που το διαθέτει.
Η κατασκευή τους ήταν πραγματικό μάθημα πρακτικής αρχιτεκτονικής. Ήταν υπερυψωμένα πάνω σε στύλους για να προστατεύονται από την υγρασία. Στη βάση υπήρχαν πλάγιες πέτρες που δεν άφηναν τα ποντίκια να σκαρφαλώσουν, ενώ τα πλαϊνά τοιχώματα είχαν κενά ώστε να κυκλοφορεί ο αέρας και να στεγνώνουν τα σιτηρά. Μόνο η νότια πλευρά ήταν κλειστή, για να προστατεύει το εσωτερικό από τη βροχή.
Το βρήκα καταπληκτικό.
Η καλή κυρία μάς έδωσε τρεις εναλλακτικές για να επιστρέψουμε στη διαδρομή του Camino, αφού το ξενοδοχείο της βρισκόταν αρκετά έξω από το μονοπάτι.
Η πρώτη ήταν να μας μεταφέρουν με αυτοκίνητο μέχρι το σημείο όπου μας είχαν παραλάβει την προηγούμενη ημέρα.
Η δεύτερη ήταν να περπατήσουμε από έναν ασφαλτοστρωμένο δρόμο μέχρι να ξανασυναντήσουμε τη διαδρομή.
Η τρίτη ήταν να ακολουθήσουμε ένα μονοπάτι μέσα στο δάσος, δίπλα στο ποτάμι.
Εκείνη τη στιγμή η τρίτη επιλογή μάς φάνηκε πιο ελκυστική. Μας άρεσε η ιδέα να περπατήσουμε λίγο ακόμη μέσα στη φύση — λες και δεν το είχαμε κάνει ήδη ογδόντα χιλιόμετρα μέσα στη φύση. Επιπλέον, οι οδηγίες της ήταν τόσο λεπτομερείς που δεν υπήρχε περίπτωση να κάνουμε λάθος.
Ή τουλάχιστον έτσι πιστεύαμε.
Την ευχαριστήσαμε, τη χαιρετήσαμε και ξεκινήσαμε γεμάτες ενθουσιασμό.
Η διαδρομή δίπλα στο ποτάμι ήταν υπέροχη. Όσο το τοπίο συμφωνούσε με τις οδηγίες, όλα πήγαιναν περίφημα.
Κάποια στιγμή, όμως, οι οδηγίες σταμάτησαν να έχουν σχέση με την πραγματικότητα.
Στο τοπίο δεν υπήρχε πια τίποτα που να τις επιβεβαιώνει.
Για την ακρίβεια...
είχαμε χαθεί.
Τόσες ημέρες πορείας, βρήκαμε να χαθούμε στο πιο ακατάλληλο σημείο.
Ψυχή δεν υπήρχε τριγύρω να ρωτήσουμε.
Καμία βεβαιότητα ότι θα βρίσκαμε τον δρόμο της επιστροφής.
Το Google Maps δεν βοηθούσε ιδιαίτερα. Το μόνο που έκανε ήταν να επιβεβαιώνει αυτό που ήδη υποψιαζόμασταν: την είχαμε βάψει.
Αναρωτήθηκα τι να είχε γίνει εκείνη η Αμερικανίδα που είχε φύγει λίγο πριν από εμάς με τις ίδιες ακριβώς οδηγίες. Ελπίζω να είχε επιλέξει τον ασφαλτόδρομο.
Συνεχίσαμε να περπατάμε, σε μια κατεύθυνση που ξέραμε ότι μας απομάκρυνε από τον προορισμό μας, με τη μοναδική ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα βρίσκαμε άνθρωπο.
Και τον βρήκαμε.
Προηγουμένως, όμως, βρήκαμε ένα γήπεδο γκολφ.
Η Μαριάννα σχολίασε πως για να δημιουργηθεί αυτή η τεράστια έκταση με γκαζόν θα πρέπει να είχαν κοπεί αμέτρητα δέντρα. Συμφώνησα μαζί της. Το γήπεδο έμοιαζε εντελώς παράταιρο μέσα στο τοπίο.
Εκεί όμως υπήρχαν άνθρωποι.
Ο σωτήρας μας εμφανίστηκε κάνοντας τζόκινγκ. Τον σταματήσαμε. Του μιλήσαμε αγγλικά· δεν καταλάβαινε. Μας μίλησε στη γλώσσα του δεν καταλάβαμε. Είχαμε φτάσει βαθιά στη Γαλικία και εδώ οι άνθρωποι μιλούσαν γαλικιανά.
Κοινό έδαφος στα ισπανικά. Εγώ κατάλαβα μόνο μία λέξη. Ή μάλλον μία έκφραση. Την απορία του για το πώς είχαμε καταφέρει να βρεθούμε εκεί.
Τόσο χαμένες ήμασταν.
Τις οδηγίες του ήρθε να επιβεβαιώσει και ο υπεύθυνος του καφέ του γηπέδου, αυτή τη φορά στα αγγλικά. Για να μην υπάρχει καμία αμφιβολία για τη μοίρα μας.
Ακολούθησε μια μεγάλη πορεία δίπλα σε δρόμο ταχείας κυκλοφορίας, πάνω σε σκονισμένα μονοπάτια και βρώμικα περάσματα. Δεν έβρεχε αλλά είχε ζέστη υγρασία και δεν είχαμε καμία προφύλαξη από τον ήλιο. Ύστερα από αυτόν τον τεράστιο κύκλο, ξαναβρεθήκαμε επιτέλους έξω από το Padrón.
Καθίσαμε στην αυλή ενός ξενοδοχείου για να συνέλθουμε.
Εκεί ξανασμίξαμε με τους υπόλοιπους προσκυνητές.
Και μόνο τότε άρχιζε η κανονική διαδρομή των δέκα χιλιομέτρων που είχαμε προγραμματίσει να περπατήσουμε μέχρι το Parada de Francos.
Δηλαδή με ξύπνησε η Μαριάννα για να πάμε για πρωινό.
Φάγαμε, αράξαμε λίγο στον κήπο και ετοιμαστήκαμε να φύγουμε.
Πριν αναχωρήσουμε, περάσαμε από τη ρεσεψιόν, όπου η αγγλόφωνη ιδιοκτήτρια είχε μεγάλη όρεξη για κουβέντα. Αφού ολοκλήρωσε τη συζήτησή της με μια Αμερικανίδα προσκυνήτρια, που είχε ξεκινήσει από το Πόρτο δεκαπέντε ημέρες νωρίτερα και εκείνη την ημέρα θα έφτανε μέχρι το Σαντιάγο, στράφηκε σε εμάς.
Με την όρεξη που είχε εκείνη να μιλάει και η Μαριάννα να ρωτάει, η κουβέντα κράτησε πάνω από μισή ώρα.
Έτσι μάθαμε τι ήταν εκείνα τα περίεργα πέτρινα κτίσματα που βλέπαμε παντού στη Γαλικία: τα hórreos.
Δύο από αυτά υπήρχαν μέσα στον κήπο του ξενοδοχείου.
Μας εξήγησε ότι ήταν παραδοσιακές αποθήκες για σιτηρά και καλαμπόκι, αλλά και σύμβολα ευημερίας. Όσο μεγαλύτερο ήταν ένα hórreo, τόσο περισσότερα αγαθά μπορούσε να αποθηκεύσει και τόσο πιο εύπορη θεωρούνταν η οικογένεια που το διαθέτει.
Η κατασκευή τους ήταν πραγματικό μάθημα πρακτικής αρχιτεκτονικής. Ήταν υπερυψωμένα πάνω σε στύλους για να προστατεύονται από την υγρασία. Στη βάση υπήρχαν πλάγιες πέτρες που δεν άφηναν τα ποντίκια να σκαρφαλώσουν, ενώ τα πλαϊνά τοιχώματα είχαν κενά ώστε να κυκλοφορεί ο αέρας και να στεγνώνουν τα σιτηρά. Μόνο η νότια πλευρά ήταν κλειστή, για να προστατεύει το εσωτερικό από τη βροχή.
Το βρήκα καταπληκτικό.
Η καλή κυρία μάς έδωσε τρεις εναλλακτικές για να επιστρέψουμε στη διαδρομή του Camino, αφού το ξενοδοχείο της βρισκόταν αρκετά έξω από το μονοπάτι.
Η πρώτη ήταν να μας μεταφέρουν με αυτοκίνητο μέχρι το σημείο όπου μας είχαν παραλάβει την προηγούμενη ημέρα.
Η δεύτερη ήταν να περπατήσουμε από έναν ασφαλτοστρωμένο δρόμο μέχρι να ξανασυναντήσουμε τη διαδρομή.
Η τρίτη ήταν να ακολουθήσουμε ένα μονοπάτι μέσα στο δάσος, δίπλα στο ποτάμι.
Εκείνη τη στιγμή η τρίτη επιλογή μάς φάνηκε πιο ελκυστική. Μας άρεσε η ιδέα να περπατήσουμε λίγο ακόμη μέσα στη φύση — λες και δεν το είχαμε κάνει ήδη ογδόντα χιλιόμετρα μέσα στη φύση. Επιπλέον, οι οδηγίες της ήταν τόσο λεπτομερείς που δεν υπήρχε περίπτωση να κάνουμε λάθος.
Ή τουλάχιστον έτσι πιστεύαμε.
Την ευχαριστήσαμε, τη χαιρετήσαμε και ξεκινήσαμε γεμάτες ενθουσιασμό.
Η διαδρομή δίπλα στο ποτάμι ήταν υπέροχη. Όσο το τοπίο συμφωνούσε με τις οδηγίες, όλα πήγαιναν περίφημα.
Κάποια στιγμή, όμως, οι οδηγίες σταμάτησαν να έχουν σχέση με την πραγματικότητα.
Στο τοπίο δεν υπήρχε πια τίποτα που να τις επιβεβαιώνει.
Για την ακρίβεια...
είχαμε χαθεί.
Τόσες ημέρες πορείας, βρήκαμε να χαθούμε στο πιο ακατάλληλο σημείο.
Ψυχή δεν υπήρχε τριγύρω να ρωτήσουμε.
Καμία βεβαιότητα ότι θα βρίσκαμε τον δρόμο της επιστροφής.
Το Google Maps δεν βοηθούσε ιδιαίτερα. Το μόνο που έκανε ήταν να επιβεβαιώνει αυτό που ήδη υποψιαζόμασταν: την είχαμε βάψει.
Αναρωτήθηκα τι να είχε γίνει εκείνη η Αμερικανίδα που είχε φύγει λίγο πριν από εμάς με τις ίδιες ακριβώς οδηγίες. Ελπίζω να είχε επιλέξει τον ασφαλτόδρομο.
Συνεχίσαμε να περπατάμε, σε μια κατεύθυνση που ξέραμε ότι μας απομάκρυνε από τον προορισμό μας, με τη μοναδική ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα βρίσκαμε άνθρωπο.
Και τον βρήκαμε.
Προηγουμένως, όμως, βρήκαμε ένα γήπεδο γκολφ.
Η Μαριάννα σχολίασε πως για να δημιουργηθεί αυτή η τεράστια έκταση με γκαζόν θα πρέπει να είχαν κοπεί αμέτρητα δέντρα. Συμφώνησα μαζί της. Το γήπεδο έμοιαζε εντελώς παράταιρο μέσα στο τοπίο.
Εκεί όμως υπήρχαν άνθρωποι.
Ο σωτήρας μας εμφανίστηκε κάνοντας τζόκινγκ. Τον σταματήσαμε. Του μιλήσαμε αγγλικά· δεν καταλάβαινε. Μας μίλησε στη γλώσσα του δεν καταλάβαμε. Είχαμε φτάσει βαθιά στη Γαλικία και εδώ οι άνθρωποι μιλούσαν γαλικιανά.
Κοινό έδαφος στα ισπανικά. Εγώ κατάλαβα μόνο μία λέξη. Ή μάλλον μία έκφραση. Την απορία του για το πώς είχαμε καταφέρει να βρεθούμε εκεί.
Τόσο χαμένες ήμασταν.
Τις οδηγίες του ήρθε να επιβεβαιώσει και ο υπεύθυνος του καφέ του γηπέδου, αυτή τη φορά στα αγγλικά. Για να μην υπάρχει καμία αμφιβολία για τη μοίρα μας.
Ακολούθησε μια μεγάλη πορεία δίπλα σε δρόμο ταχείας κυκλοφορίας, πάνω σε σκονισμένα μονοπάτια και βρώμικα περάσματα. Δεν έβρεχε αλλά είχε ζέστη υγρασία και δεν είχαμε καμία προφύλαξη από τον ήλιο. Ύστερα από αυτόν τον τεράστιο κύκλο, ξαναβρεθήκαμε επιτέλους έξω από το Padrón.
Καθίσαμε στην αυλή ενός ξενοδοχείου για να συνέλθουμε.
Εκεί ξανασμίξαμε με τους υπόλοιπους προσκυνητές.
Και μόνο τότε άρχιζε η κανονική διαδρομή των δέκα χιλιομέτρων που είχαμε προγραμματίσει να περπατήσουμε μέχρι το Parada de Francos.
- Μηνύματα
- 1.701
- Likes
- 1.692
- Επόμενο Ταξίδι
- στη γη που δεν υπάρχει
- Ταξίδι-Όνειρο
- ...Ιθάκη...
Ανακουφισμένες που ξαναβρεθήκαμε επιτέλους με την αγέλη μας —δηλαδή με τους υπόλοιπους peregrinos — συνεχίσαμε την πορεία μας.
Η πρωινή μας περιπέτεια μάς είχε κοστίσει περισσότερο ψυχολογικά παρά σωματικά. Είχαμε ξεκινήσει προετοιμασμένες για μια χαλαρή διαδρομή τριών-τεσσάρων ωρών και καταλήξαμε να περπατάμε σχεδόν τρία άσκοπα χιλιόμετρα δίπλα σε έναν πολυσύχναστο αυτοκινητόδρομο, με τον ήλιο κατακέφαλα.
Τώρα όμως ήμασταν πάλι μαζί με τους υπόλοιπους πεζοπόρους. Τα «Well Camino!» έδιναν κι έπαιρναν. Είχαμε χάσει πια τους αγαπημένους μας Καναδούς και τις Αγγλιδούλες, όμως η Μαριάννα είχε ξεκινήσει ένα καινούργιο παιχνίδι: κάθε φορά που διασταυρωνόμασταν με μια μεγάλη παρέα Ολλανδών, αντάλλασσαν το ίδιο «Well Camino!» γελώντας.
Η ζέστη δεν έκανε τη διαδρομή ευχάριστη. Ένιωθα την υγρασία να κολλάει πάνω μου. Πολύ προτιμότερη η ψιλή βροχούλα των προηγούμενων ημερών. Δεν θα το παραδεχόμουν ποτέ βέβαια, γιατί τότε θα έχανα το δικαίωμα να γκρινιάζω και στη βροχή και στη λιακάδα.
Παρ' όλα αυτά, η διαδρομή παρέμενε όμορφη. Δάση, χωριουδάκια, αλογάκια και hórreos. Τώρα που ξέραμε πόσο ευφυής ήταν η κατασκευή τους, μας άρεσαν ακόμη περισσότερο.
Το Parada de Francos δεν το γνωρίσαμε ποτέ. Ο ξενώνας μας, το A Casa Vella da Rivera, βρισκόταν λίγο πριν από την πόλη, εκτός της διαδρομής του Camino, στο μικρό χωριό O Sisto. Πιθανότατα, όσο πλησιάζαμε στο Σαντιάγο, τόσο περισσότεροι πεζοπόροι συγκεντρώνονταν και τόσο δυσκολότερο γινόταν να βρει κανείς κατάλυμα πάνω στη διαδρομή. .
Νωρίς το απόγευμα, γύρω στις τέσσερις και μισή, αφήσαμε το μονοπάτι του Camino και, με τη βοήθεια της Google, βγήκαμε σε έναν αγροτικό δρόμο που θα μας οδηγούσε στον ξενώνα.
Η κούραση, η ταλαιπωρία και η ζέστη είχαν αρχίσει να μας κάνουν νευρικές. Στον χάρτη φαινόταν πως δίπλα στον ξενώνα υπήρχε μια ταβέρνα.
Να πηγαίναμε πρώτα εκεί;
Να αφήναμε πρώτα τα πράγματά μας;
Κι αν μέχρι τότε έκλεινε;
Η Μαριάννα έλυσε το δίλημμα με τον δικό της τρόπο. Σταμάτησε ένα διερχόμενο αυτοκίνητο και ζήτησε πληροφορίες από ένα πολύ φιλικό ζευγάρι. Μας είπαν ότι η ταβέρνα εκείνη την ώρα πιθανότατα θα ήταν κλειστή, αλλά άξιζε να πάμε το βράδυ γιατί το φαγητό της ήταν εξαιρετικό.
Το χωριό ήταν μικρό και γλυκούλικο. Η πανσιόν όπου θα μέναμε ανήκε σε ένα νεαρό ζευγάρι. Μας υποδέχτηκε μια όμορφη Ασιάτισσα με την κοιλιά τούρλα. Ήταν στον ένατο μήνα, έτοιμη να γεννήσει. Κι όμως ήταν ζωηρή, χαμογελαστή και διατηρούσε τον ξενώνα σε άψογη κατάσταση.
Από ό,τι καταλάβαμε, έπαιρναν τα εγκαταλελειμμένα σπίτια του χωριού, τα ανακαίνιζαν και τα μετέτρεπαν σε μικρούς ξενώνες για τους πεζοπόρους.
Το δικό μας σπιτάκι ήταν τόσο όμορφο, τόσο περιποιημένο, που ξεχάσαμε μέχρι και την πείνα μας. Φρεσκαριστήκαμε, καθίσαμε στην αυλή με ένα αναψυκτικό και τα βιβλία μας και, μέσα σε λίγα λεπτά, η ταλαιπωρία και ο εκνευρισμός των προηγούμενων ωρών είχαν εξαφανιστεί.
Λίγο μετά τις έξι ξεκινήσαμε για την ταβέρνα. Ήταν ένα απλό κτίσμα με μια μεγάλη αυλή γεμάτη τραπέζια. Όχι από εκείνες τις αυλές που σε εντυπωσιάζουν με τη διακόσμησή τους. Από εκείνες που σε κάνουν να νιώθεις σαν να κάθεσαι στην αυλή της γιαγιάς σου.
Ο ταβερνιάρης μάς έφερε κρασί και μια πιατέλα με τοπικά αλλαντικά και τυριά χωρίς καν να τα παραγγείλουμε. Γρήγορα καταλάβαμε ότι αυτή ήταν η συνήθειά του. Έφερνε ένα μικρό κέρασμα μέχρι να ανοίξει η κουζίνα.
Ο κατάλογος ήταν δυσνόητος ακόμη και για τη Μαριάννα. Δεν ήταν γραμμένος στα ισπανικά αλλά στα γαλικιανά. Ευτυχώς, ως γνήσιοι τροφοσυλλέκτες, δεν αργήσαμε να αποφασίσουμε τι θα φάμε.
Είχαμε πολύ κέφι. Τρώγαμε, πίναμε και παρατηρούσαμε τον κόσμο που κατέφθανε. Ανάμεσά τους ήταν και το ζευγάρι που μας είχε δώσει οδηγίες νωρίτερα εκείνη την ημέρα. Ήρθαν να μας χαιρετήσουν με την ίδια εγκαρδιότητα που είχαν δείξει από το πρώτο λεπτό.
Σιγά σιγά η αυλή γέμισε. Πολλοί περνούσαν μόνο για ένα ποτήρι κρασί και την πιατέλα με τα τυριά και τα αλλαντικά. Ήταν φανερό πως η ταβέρνα αποτελούσε σημείο συνάντησης για τους κατοίκους της περιοχής.
Μετά από ένα λουκούλλειο γεύμα —στο οποίο έφαγα και την τελευταία τορτίγια του ταξιδιού— πήραμε τον δρόμο της επιστροφής την ώρα που σουρούπωνε.
Δηλαδή λίγο μετά τις δέκα.
Κοιμηθήκαμε στα πουπουλένια στρώματά μας. Καθώς κοιτούσα το σκοτάδι να απλώνεται έξω από το κουκλίστικο παράθυρο, σκεφτόμουν πως κάπως έτσι θα ήταν και τα σπιτάκια των παραμυθιών.
Η πρωινή μας περιπέτεια μάς είχε κοστίσει περισσότερο ψυχολογικά παρά σωματικά. Είχαμε ξεκινήσει προετοιμασμένες για μια χαλαρή διαδρομή τριών-τεσσάρων ωρών και καταλήξαμε να περπατάμε σχεδόν τρία άσκοπα χιλιόμετρα δίπλα σε έναν πολυσύχναστο αυτοκινητόδρομο, με τον ήλιο κατακέφαλα.
Τώρα όμως ήμασταν πάλι μαζί με τους υπόλοιπους πεζοπόρους. Τα «Well Camino!» έδιναν κι έπαιρναν. Είχαμε χάσει πια τους αγαπημένους μας Καναδούς και τις Αγγλιδούλες, όμως η Μαριάννα είχε ξεκινήσει ένα καινούργιο παιχνίδι: κάθε φορά που διασταυρωνόμασταν με μια μεγάλη παρέα Ολλανδών, αντάλλασσαν το ίδιο «Well Camino!» γελώντας.
Η ζέστη δεν έκανε τη διαδρομή ευχάριστη. Ένιωθα την υγρασία να κολλάει πάνω μου. Πολύ προτιμότερη η ψιλή βροχούλα των προηγούμενων ημερών. Δεν θα το παραδεχόμουν ποτέ βέβαια, γιατί τότε θα έχανα το δικαίωμα να γκρινιάζω και στη βροχή και στη λιακάδα.
Παρ' όλα αυτά, η διαδρομή παρέμενε όμορφη. Δάση, χωριουδάκια, αλογάκια και hórreos. Τώρα που ξέραμε πόσο ευφυής ήταν η κατασκευή τους, μας άρεσαν ακόμη περισσότερο.
Το Parada de Francos δεν το γνωρίσαμε ποτέ. Ο ξενώνας μας, το A Casa Vella da Rivera, βρισκόταν λίγο πριν από την πόλη, εκτός της διαδρομής του Camino, στο μικρό χωριό O Sisto. Πιθανότατα, όσο πλησιάζαμε στο Σαντιάγο, τόσο περισσότεροι πεζοπόροι συγκεντρώνονταν και τόσο δυσκολότερο γινόταν να βρει κανείς κατάλυμα πάνω στη διαδρομή. .
Νωρίς το απόγευμα, γύρω στις τέσσερις και μισή, αφήσαμε το μονοπάτι του Camino και, με τη βοήθεια της Google, βγήκαμε σε έναν αγροτικό δρόμο που θα μας οδηγούσε στον ξενώνα.
Η κούραση, η ταλαιπωρία και η ζέστη είχαν αρχίσει να μας κάνουν νευρικές. Στον χάρτη φαινόταν πως δίπλα στον ξενώνα υπήρχε μια ταβέρνα.
Να πηγαίναμε πρώτα εκεί;
Να αφήναμε πρώτα τα πράγματά μας;
Κι αν μέχρι τότε έκλεινε;
Η Μαριάννα έλυσε το δίλημμα με τον δικό της τρόπο. Σταμάτησε ένα διερχόμενο αυτοκίνητο και ζήτησε πληροφορίες από ένα πολύ φιλικό ζευγάρι. Μας είπαν ότι η ταβέρνα εκείνη την ώρα πιθανότατα θα ήταν κλειστή, αλλά άξιζε να πάμε το βράδυ γιατί το φαγητό της ήταν εξαιρετικό.
Το χωριό ήταν μικρό και γλυκούλικο. Η πανσιόν όπου θα μέναμε ανήκε σε ένα νεαρό ζευγάρι. Μας υποδέχτηκε μια όμορφη Ασιάτισσα με την κοιλιά τούρλα. Ήταν στον ένατο μήνα, έτοιμη να γεννήσει. Κι όμως ήταν ζωηρή, χαμογελαστή και διατηρούσε τον ξενώνα σε άψογη κατάσταση.
Από ό,τι καταλάβαμε, έπαιρναν τα εγκαταλελειμμένα σπίτια του χωριού, τα ανακαίνιζαν και τα μετέτρεπαν σε μικρούς ξενώνες για τους πεζοπόρους.
Το δικό μας σπιτάκι ήταν τόσο όμορφο, τόσο περιποιημένο, που ξεχάσαμε μέχρι και την πείνα μας. Φρεσκαριστήκαμε, καθίσαμε στην αυλή με ένα αναψυκτικό και τα βιβλία μας και, μέσα σε λίγα λεπτά, η ταλαιπωρία και ο εκνευρισμός των προηγούμενων ωρών είχαν εξαφανιστεί.
Λίγο μετά τις έξι ξεκινήσαμε για την ταβέρνα. Ήταν ένα απλό κτίσμα με μια μεγάλη αυλή γεμάτη τραπέζια. Όχι από εκείνες τις αυλές που σε εντυπωσιάζουν με τη διακόσμησή τους. Από εκείνες που σε κάνουν να νιώθεις σαν να κάθεσαι στην αυλή της γιαγιάς σου.
Ο ταβερνιάρης μάς έφερε κρασί και μια πιατέλα με τοπικά αλλαντικά και τυριά χωρίς καν να τα παραγγείλουμε. Γρήγορα καταλάβαμε ότι αυτή ήταν η συνήθειά του. Έφερνε ένα μικρό κέρασμα μέχρι να ανοίξει η κουζίνα.
Ο κατάλογος ήταν δυσνόητος ακόμη και για τη Μαριάννα. Δεν ήταν γραμμένος στα ισπανικά αλλά στα γαλικιανά. Ευτυχώς, ως γνήσιοι τροφοσυλλέκτες, δεν αργήσαμε να αποφασίσουμε τι θα φάμε.
Είχαμε πολύ κέφι. Τρώγαμε, πίναμε και παρατηρούσαμε τον κόσμο που κατέφθανε. Ανάμεσά τους ήταν και το ζευγάρι που μας είχε δώσει οδηγίες νωρίτερα εκείνη την ημέρα. Ήρθαν να μας χαιρετήσουν με την ίδια εγκαρδιότητα που είχαν δείξει από το πρώτο λεπτό.
Σιγά σιγά η αυλή γέμισε. Πολλοί περνούσαν μόνο για ένα ποτήρι κρασί και την πιατέλα με τα τυριά και τα αλλαντικά. Ήταν φανερό πως η ταβέρνα αποτελούσε σημείο συνάντησης για τους κατοίκους της περιοχής.
Μετά από ένα λουκούλλειο γεύμα —στο οποίο έφαγα και την τελευταία τορτίγια του ταξιδιού— πήραμε τον δρόμο της επιστροφής την ώρα που σουρούπωνε.
Δηλαδή λίγο μετά τις δέκα.
Κοιμηθήκαμε στα πουπουλένια στρώματά μας. Καθώς κοιτούσα το σκοτάδι να απλώνεται έξω από το κουκλίστικο παράθυρο, σκεφτόμουν πως κάπως έτσι θα ήταν και τα σπιτάκια των παραμυθιών.
- Μηνύματα
- 1.701
- Likes
- 1.692
- Επόμενο Ταξίδι
- στη γη που δεν υπάρχει
- Ταξίδι-Όνειρο
- ...Ιθάκη...
Φάγαμε ένα πλούσιο πρωινό φτιαγμένο από τα χεράκια της οικοδέσποινας, σε μια κουκλίστικη τραπεζαρία. Πίνοντας τον καφέ μας πιάσαμε κουβέντα με τους υπόλοιπους πεζοπόρους που είχαν διανυκτερεύσει στον ξενώνα. Μια Αμερικανίδα που ταξίδευε μόνη της κι ένα ζευγάρι Βρετανών που έκανε το Camino με τον δικό του ρυθμό, περπατώντας λίγα χιλιόμετρα κάθε μέρα.
Τελικά, σε όλη τη διαδρομή δεν συναντήσαμε ούτε έναν Έλληνα.
Ο οικοδεσπότης μάς πήγε μέχρι την αρχή του μονοπατιού. Από εκεί μάς χώριζαν μόλις δεκατέσσερα χιλιόμετρα από τον τελικό μας προορισμό.
Θα ήταν όμως δεκατέσσερα... υγρά χιλιόμετρα. Η βροχούλα εμφανιζόταν και εξαφανιζόταν με αξιοσημείωτη συνέπεια.
Η διαδρομή είχε αρχίσει πια να γίνεται πιο αστική. Περπατούσαμε κυρίως δίπλα σε δρόμους, μέσα από χωριά και μικρούς επαρχιακούς οικισμούς. Οι πεζοπόροι είχαν πολλαπλασιαστεί. Το ίδιο και οι στάσεις. Μικρά καφέ εμφανίζονταν συνεχώς μπροστά μας.
Αυτή τη φορά δεν αναζήτησα τορτίγια. Αποφάσισα πως η τελευταία μου θα έμενε εκείνη που απόλαυσα στην όμορφη ταβέρνα το προηγούμενο βράδυ.
Ούτε η Μαριάννα ήπιε το Cola Cao της. Το αντάλλαξε με μια μερίδα φρεσκοψημένα τσούρος.
Συναντήσαμε ξανά τους Ολλανδούς και συνεχίσαμε την καθιερωμένη ανταλλαγή των «Well Camino!». Λίγο πριν μπούμε στην πόλη, ξαναπετύχαμε και τον αρχηγό της οργανωμένης ομάδας που μας είχε βοηθήσει την πρώτη μέρα να βγούμε από το Βίγο.
Έβρεχε σχεδόν όπως τότε. Ήταν σαν να ολοκληρώθηκε ένας κύκλος.
Αυτό το παιδί τον βλέπω πάντα με αδιάβροχο και κουκούλα. Αν τον συναντούσα με κοντομάνικο, μάλλον δεν θα τον αναγνώριζα.
Συνεργαζόταν με ενα πρακτορείο που δεν το είχαμε συναντήσει στις αναζητήσεις μας. Ίσως την επόμενη φορά ψάξουμε πιο εμπεριστατωμένα.
Μπήκαμε στην πόλη με την βροχή να πέφτει σταθερά. Διανύσαμε τα τελευταία 2-3 χλμ μέχρι την πλατεία κι εκεί τον είδα.
Ο ναός του Σαντιάγο είναι μεγάλος και επιβλητικός. Έχω δει πολλούς τέτοιους, όμως για κανέναν δεν έχω περπατήσει τόσες μέρες έως να τον συναντήσω. Το αίσθημα θριάμβου ήταν υπόγειο και ύπουλο. Με κυρίευσε χωρίς να το καταλάβω. Η Μαριάννα έλεγε ξανά και ξανά, “Φτάσαμε Ιωάννα, τα καταφέραμε”. Είμασταν λοιπόν έξω από τον ναό και βγάζαμε σέλφι μαζί με καμιά 20αριά άλλα άτομα που έκαναν ακριβώς το ίδιο. Μερικοί ήταν πιο προετοιμασμένοι από εμάς, οι κοπέλες δίπλα μας, ανανέωσαν το μακιγιάζ τους, έβαλαν όμορφα καπέλα και μαντίλι πριν βγουν φωτογραφία. Από την άλλη όμως, κάποιοι ήταν πολύ πιο αδιάφοροι. Η αμερικανίδα που γνωρίσαμε στο πρωινό, έφτασε την ίδια ώρα με εμάς, ήταν η τρίτη φορά που έκανε διαδρομή του camino. Όταν της είπαμε ότι εμείς θα πάμε στο γραφείο για να πάρουμε το πιστοποιητικό μας απάντησε πως δεν ενδιαφέρεται, έχει ήδη δύο από δαύτα.
Για κάποιους το Camino ήταν ένα μοναδικό κατόρθωμα. Για άλλους ήταν απλώς ένας δρόμος στον οποίο επέστρεφαν ξανά και ξανά.
Τα γραφεία του Camino βρίσκονταν πολύ κοντά στον ναό. Δείξαμε τα διαβατήριά μας, έλεγξαν τις σφραγίδες, μας έδωσαν συγχαρητήρια για το κατόρθωμά μας και μια βεβαίωση ότι, ναι, είχαμε ολοκληρώσει το Camino.
Ήμασταν πλέον πιστοποιημένες. Και με τη βούλα.
Επειδή μας άρεσε η ιδέα, πήραμε την ίδια βεβαίωση και σε μορφή πάπυρου. Σαν να ήταν πανεπιστημιακό πτυχίο.
Το Hospedería Vía Lucis PR αποδείχθηκε ότι ήταν ξενώνας για προσκυνητές —και όταν λέω προσκυνητές, το εννοώ κυριολεκτικά, όχι απλώς πεζοπόρους. Είχε έντονο θρησκευτικό χαρακτήρα.
Ήταν ένα μεγάλο συγκρότημα, μέσα στους κήπους του πανεπιστημίου. Διαβάζοντας τις κριτικές πριν φτάσουμε, κάποιος έγραφε πως θα ταίριαζε περισσότερο να λειτουργεί ως φοιτητική εστία παρά ως ξενώνας.
Όταν το είδα, κατάλαβα τι εννοούσε.
Ως φοιτητική εστία θα ήταν εξαιρετικό.
Ως ξενοδοχείο ήταν απλώς... βασικό.
(η φωτογραφία του Hospedería Vía Lucis PR είναι από την σελίδα του ξενοδοχείου)
Ο σκοπός μας ήταν να φρεσκαριστούμε, να αλλάξουμε και να ξαναπάμε στην πόλη. Είχαμε πολύ λίγο χρόνο στην διάθεση μας γιατί η Μαριάννα ήθελε να παρακολουθήσει και την λειτουργία. Εγώ νομιζα πως δεν ήθελα και ότι θα πήγαινα μαζί της για να μην της χαλάσω το χατίρι. Θα καθόμουν για λίγο και μετά θα έκανα βόλτα στην πόλη μέχρι να τελειώσει η λειτουργία. Είχα διαβάσει και την ιστορία του Psilos 3 για την πόλη και ήθελα να την δω.
Όταν πήραμε τις βαλίτσες μας είχαμε μια δυσάρεστη έκπληξη, γιατί είχε σπάσει ο αριστερός βραχίονας της δικής μου. Θα μου ήταν δύσκολο να την μεταφέρω έτσι.
Πήραμε τηλέφωνο στο πρακτορείο. Πολύ θετικό πως ενώ ήταν Κυριακή μας απάντησαν αμέσως. Μας εξήγησαν πολύ ευγενικά, ότι την Κυριακή δεχόντουσαν μόνο επείγοντα περιστατικά και για την δική μου υπόθεση θα μπορούσα να στείλω ένα αίτημα στην ηλεκτρονική διεύθυνση του πρακτορείου. Έστειλα αμέσως με μια φωτογραφία της βαλίτσας μου. Μου απάντησαν τη Δευτέρα ότι θα εξετάσουν το αίτημά μου και, πριν τελειώσει η εβδομάδα, είχαν ήδη καταθέσει 40 ευρώ ως αποζημίωση.
Μαζί με την καλή οργάνωση, τα προσεγμένα καταλύματα και τα μικρά κουτάκια με σοκολατάκια που μας περίμεναν στα δωμάτια, βάζω κι αυτό στα θετικά του Santiago Ways.
Ετοιμαστήκαμε να ξαναβγούμε στην πόλη, αλλά, για να πω την αλήθεια, δεν ήμασταν πια τόσο ευτυχισμένες. Ο αρχικός μας σχεδιασμός ήταν να φύγουμε το μεσημέρι της επόμενης ημέρας, ώστε να χαρούμε την πόλη και το πρωινό της και να πάμε χαλαρά στο αεροδρόμιο. Η αεροπορική, όμως, ακύρωσε την πτήση μας και μας μετέφερε σε μια πολύ πρωινή. Αυτό σήμαινε ότι θα έπρεπε να σηκωθούμε στις 5:30 και να πάρουμε ταξί, που θα κόστιζε περίπου 100 ευρώ. Επιπλέον, θα περνούσαμε πολλές ώρες αναμονής στην ενδιάμεση στάση. Το χειρότερο, όμως, ήταν πως είχαμε μόνο αυτό το βράδυ για να γνωρίσουμε το Σαντιάγο.
Σε συνδυασμό με τη σπασμένη βαλίτσα μου, την κούραση των προηγούμενων ημερών και εκείνη τη γλυκόπικρη αίσθηση ότι το ταξίδι είχε ουσιαστικά τελειώσει, η διάθεσή μας δεν ήταν στα καλύτερά της.
Παρ' όλα αυτά, ξεκινήσαμε ξανά για την πόλη. Όταν φτάσαμε, η λειτουργία είχε ήδη αρχίσει και ο τεράστιος ναός ήταν γεμάτος. Πολύ γεμάτος. Οι περισσότεροι ήταν πεζοπόροι σαν κι εμάς, υπήρχαν όμως και αρκετοί ντόπιοι.
Κάθισα για λίγο στη βάση μιας κολόνας, περισσότερο για να ξεκουραστώ. Σκόπευα να φύγω ύστερα και να κάνω μια βόλτα στην πόλη μέχρι να τελειώσει η λειτουργία. Όμως εκεί μέσα υπήρχε κάτι που δεν με άφηνε να σηκωθώ. Παρόλο τον κόσμο επικρατούσε μια απίστευτη ηρεμία. Οι τρεις ιερείς έψελναν τόσο γλυκά και, κάθε τόσο, αναγνώριζα κάποιον συνοδοιπόρο και ανταλλάσσαμε έναν διακριτικό χαιρετισμό με το κεφάλι. Ακόμα και τους Καναδούς συναντήσαμε ξανά, αυτούς που είχαμε χάσει από την τρίτη μέρα της διαδρομής.
Δεν μου έκανε καρδιά να φύγω. Και χάρη στη Μαριάννα έζησα το ιδανικό κλείσιμο αυτού του ταξιδιού.
Δύο πράγματα μου έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση. Το πρώτο ήταν ότι, σε κάποια στιγμή της λειτουργίας, αρχίσαμε όλοι να ανταλλάσσουμε μια χειραψία. Ήταν μέρος της τελετής. Το δεύτερο ήταν το περίφημο θυμιατήρι.
Η Μαριάννα το γνώριζε ήδη. Με οδήγησε σε ένα πιο κεντρικό σημείο για να έχουμε καλύτερη θέα. Εγώ κατάλαβα πως κάτι ιδιαίτερο επρόκειτο να συμβεί, γιατί έβλεπα δεκάδες κινητά υψωμένα, έτοιμα να καταγράψουν τη στιγμή.
Και τότε άρχισε να αιωρείται το τεράστιο θυμιατήρι.
Εντάξει... καλοί είμαστε κι εμείς, αλλά από show και οι καθολικοί κάτι ξέρουν.
Σε αυτόν τον ναό ολοκληρώθηκε και το Camino μας. Από εκείνη τη στιγμή δεν ήμασταν πια πεζοπόροι. Ήμασταν δύο απλές, καθημερινές τουρίστριες στους δρόμους του Σαντιάγο.
Καλέ, τι πόλη είναι αυτή;
Κάτι είχα καταλάβει από όσα μου λέγατε, αλλά όχι αυτό.
Για μένα, το Σαντιάγο είναι ο ορισμός της χαλαρότητας. Παντού μικρά μπαρ και εστιατόρια. Απλά στη διακόσμησή τους, αλλά τόσο όμορφα που ήθελες να καθίσεις σε όλα.
Περπατήσαμε λίγο, αλλά δεν αντέξαμε στον πειρασμό. Καθίσαμε στο πρώτο που μας άρεσε για ένα ποτήρι κρασί. Ήταν καλή ευκαιρία να δοκιμάσω κάτι διαφορετικό από Albariño, οπότε παρήγγειλα ένα Godello.
Στην αρχή ο σερβιτόρος έφερε μόνο τα δύο ποτήρια.
Καλέ... ούτε ένας ξηρός καρπός; Ένα πατατάκι; Ένα σνακ; Τίποτα;
Ύστερα από λίγο ξαναήρθε και μας άφησε ένα πιατάκι με τέσσερις μικρές μπρουσκέτες. Λίγο αργότερα πέρασε από το διπλανό τραπέζι και άφησε ένα βαθύ πιάτο γεμάτο με την ίδια ακριβώς επάλειψη που είχαν οι δικές μας μπρουσκέτες. Μετά επέστρεψε σε εμάς, μάζεψε το άδειο πιατάκι και μας άφησε ένα άλλο με τέσσερα μικρά σφαιρίδια. Σε λίγο είδαμε να σερβίρει στο πίσω τραπέζι μια μεγάλη πιατέλα με τα ίδια ακριβώς σφαιρίδια.
Οι άλλοι παρήγγελναν. Εμάς απλώς μας τάιζαν.
Με βαριά καρδιά σηκωθήκαμε να φύγουμε. Περπατήσαμε στην πόλη, περνώντας δίπλα από μικρά μπαρ με μουσικές, όπου άνθρωποι απολάμβαναν το κρασί και την παρέα τους. Εμείς είχαμε ήδη μπει σε διάθεση επιστροφής.
Πριν γυρίσουμε στο δωμάτιό μας αγοράσαμε δύο τοπικές πίτες για το πρωινό. Θέλαμε να πάρουμε μαζί μας λίγη από τη γεύση της πόλης.
Όμως αποφασίσαμε κάτι.
Εμείς και το Σαντιάγο δεν έχουμε τελειώσει.
Στο επόμενο Camino θα φροντίσουμε να έχουμε τουλάχιστον μία ολόκληρη μέρα εδώ. Θέλουμε να το ζήσουμε από το πρωί μέχρι το βράδυ.
Να περπατήσουμε ξεκούραστες στα στενά του.
Να περπατήσουμε ξεκούραστες στα στενά της, να καθίσουμε στην πλατεία και να χαζεύουμε τους πεζοπόρους να βγάζουν τις θριαμβευτικές φωτογραφίες τους μπροστά στον ναό.
Να δοκιμάσουμε όσα φαγητά δεν προλάβαμε.
Να καθίσουμε σε όποιο μπαρ μας τραβήξει την προσοχή και κάθε φορά να παραγγέλνω ένα διαφορετικό κρασί.
Και, φυσικά, να ξαναζήσω τη λειτουργία στον καθεδρικό.
Γιατί, μεταξύ μας...
εκείνο το θυμιατήρι δεν ξεπερνιέται εύκολα.
Δεν ήταν το τελευταίο μας Camino. Ήταν απλώς το πρώτο.
Τελικά, σε όλη τη διαδρομή δεν συναντήσαμε ούτε έναν Έλληνα.
Ο οικοδεσπότης μάς πήγε μέχρι την αρχή του μονοπατιού. Από εκεί μάς χώριζαν μόλις δεκατέσσερα χιλιόμετρα από τον τελικό μας προορισμό.
Θα ήταν όμως δεκατέσσερα... υγρά χιλιόμετρα. Η βροχούλα εμφανιζόταν και εξαφανιζόταν με αξιοσημείωτη συνέπεια.
Η διαδρομή είχε αρχίσει πια να γίνεται πιο αστική. Περπατούσαμε κυρίως δίπλα σε δρόμους, μέσα από χωριά και μικρούς επαρχιακούς οικισμούς. Οι πεζοπόροι είχαν πολλαπλασιαστεί. Το ίδιο και οι στάσεις. Μικρά καφέ εμφανίζονταν συνεχώς μπροστά μας.
Αυτή τη φορά δεν αναζήτησα τορτίγια. Αποφάσισα πως η τελευταία μου θα έμενε εκείνη που απόλαυσα στην όμορφη ταβέρνα το προηγούμενο βράδυ.
Ούτε η Μαριάννα ήπιε το Cola Cao της. Το αντάλλαξε με μια μερίδα φρεσκοψημένα τσούρος.
Συναντήσαμε ξανά τους Ολλανδούς και συνεχίσαμε την καθιερωμένη ανταλλαγή των «Well Camino!». Λίγο πριν μπούμε στην πόλη, ξαναπετύχαμε και τον αρχηγό της οργανωμένης ομάδας που μας είχε βοηθήσει την πρώτη μέρα να βγούμε από το Βίγο.
Έβρεχε σχεδόν όπως τότε. Ήταν σαν να ολοκληρώθηκε ένας κύκλος.
Αυτό το παιδί τον βλέπω πάντα με αδιάβροχο και κουκούλα. Αν τον συναντούσα με κοντομάνικο, μάλλον δεν θα τον αναγνώριζα.
Συνεργαζόταν με ενα πρακτορείο που δεν το είχαμε συναντήσει στις αναζητήσεις μας. Ίσως την επόμενη φορά ψάξουμε πιο εμπεριστατωμένα.
Μπήκαμε στην πόλη με την βροχή να πέφτει σταθερά. Διανύσαμε τα τελευταία 2-3 χλμ μέχρι την πλατεία κι εκεί τον είδα.
Ο ναός του Σαντιάγο είναι μεγάλος και επιβλητικός. Έχω δει πολλούς τέτοιους, όμως για κανέναν δεν έχω περπατήσει τόσες μέρες έως να τον συναντήσω. Το αίσθημα θριάμβου ήταν υπόγειο και ύπουλο. Με κυρίευσε χωρίς να το καταλάβω. Η Μαριάννα έλεγε ξανά και ξανά, “Φτάσαμε Ιωάννα, τα καταφέραμε”. Είμασταν λοιπόν έξω από τον ναό και βγάζαμε σέλφι μαζί με καμιά 20αριά άλλα άτομα που έκαναν ακριβώς το ίδιο. Μερικοί ήταν πιο προετοιμασμένοι από εμάς, οι κοπέλες δίπλα μας, ανανέωσαν το μακιγιάζ τους, έβαλαν όμορφα καπέλα και μαντίλι πριν βγουν φωτογραφία. Από την άλλη όμως, κάποιοι ήταν πολύ πιο αδιάφοροι. Η αμερικανίδα που γνωρίσαμε στο πρωινό, έφτασε την ίδια ώρα με εμάς, ήταν η τρίτη φορά που έκανε διαδρομή του camino. Όταν της είπαμε ότι εμείς θα πάμε στο γραφείο για να πάρουμε το πιστοποιητικό μας απάντησε πως δεν ενδιαφέρεται, έχει ήδη δύο από δαύτα.
Για κάποιους το Camino ήταν ένα μοναδικό κατόρθωμα. Για άλλους ήταν απλώς ένας δρόμος στον οποίο επέστρεφαν ξανά και ξανά.
Τα γραφεία του Camino βρίσκονταν πολύ κοντά στον ναό. Δείξαμε τα διαβατήριά μας, έλεγξαν τις σφραγίδες, μας έδωσαν συγχαρητήρια για το κατόρθωμά μας και μια βεβαίωση ότι, ναι, είχαμε ολοκληρώσει το Camino.
Ήμασταν πλέον πιστοποιημένες. Και με τη βούλα.
Επειδή μας άρεσε η ιδέα, πήραμε την ίδια βεβαίωση και σε μορφή πάπυρου. Σαν να ήταν πανεπιστημιακό πτυχίο.
Το Hospedería Vía Lucis PR αποδείχθηκε ότι ήταν ξενώνας για προσκυνητές —και όταν λέω προσκυνητές, το εννοώ κυριολεκτικά, όχι απλώς πεζοπόρους. Είχε έντονο θρησκευτικό χαρακτήρα.
Ήταν ένα μεγάλο συγκρότημα, μέσα στους κήπους του πανεπιστημίου. Διαβάζοντας τις κριτικές πριν φτάσουμε, κάποιος έγραφε πως θα ταίριαζε περισσότερο να λειτουργεί ως φοιτητική εστία παρά ως ξενώνας.
Όταν το είδα, κατάλαβα τι εννοούσε.
Ως φοιτητική εστία θα ήταν εξαιρετικό.
Ως ξενοδοχείο ήταν απλώς... βασικό.
(η φωτογραφία του Hospedería Vía Lucis PR είναι από την σελίδα του ξενοδοχείου)
Ο σκοπός μας ήταν να φρεσκαριστούμε, να αλλάξουμε και να ξαναπάμε στην πόλη. Είχαμε πολύ λίγο χρόνο στην διάθεση μας γιατί η Μαριάννα ήθελε να παρακολουθήσει και την λειτουργία. Εγώ νομιζα πως δεν ήθελα και ότι θα πήγαινα μαζί της για να μην της χαλάσω το χατίρι. Θα καθόμουν για λίγο και μετά θα έκανα βόλτα στην πόλη μέχρι να τελειώσει η λειτουργία. Είχα διαβάσει και την ιστορία του Psilos 3 για την πόλη και ήθελα να την δω.
Όταν πήραμε τις βαλίτσες μας είχαμε μια δυσάρεστη έκπληξη, γιατί είχε σπάσει ο αριστερός βραχίονας της δικής μου. Θα μου ήταν δύσκολο να την μεταφέρω έτσι.
Πήραμε τηλέφωνο στο πρακτορείο. Πολύ θετικό πως ενώ ήταν Κυριακή μας απάντησαν αμέσως. Μας εξήγησαν πολύ ευγενικά, ότι την Κυριακή δεχόντουσαν μόνο επείγοντα περιστατικά και για την δική μου υπόθεση θα μπορούσα να στείλω ένα αίτημα στην ηλεκτρονική διεύθυνση του πρακτορείου. Έστειλα αμέσως με μια φωτογραφία της βαλίτσας μου. Μου απάντησαν τη Δευτέρα ότι θα εξετάσουν το αίτημά μου και, πριν τελειώσει η εβδομάδα, είχαν ήδη καταθέσει 40 ευρώ ως αποζημίωση.
Μαζί με την καλή οργάνωση, τα προσεγμένα καταλύματα και τα μικρά κουτάκια με σοκολατάκια που μας περίμεναν στα δωμάτια, βάζω κι αυτό στα θετικά του Santiago Ways.
Ετοιμαστήκαμε να ξαναβγούμε στην πόλη, αλλά, για να πω την αλήθεια, δεν ήμασταν πια τόσο ευτυχισμένες. Ο αρχικός μας σχεδιασμός ήταν να φύγουμε το μεσημέρι της επόμενης ημέρας, ώστε να χαρούμε την πόλη και το πρωινό της και να πάμε χαλαρά στο αεροδρόμιο. Η αεροπορική, όμως, ακύρωσε την πτήση μας και μας μετέφερε σε μια πολύ πρωινή. Αυτό σήμαινε ότι θα έπρεπε να σηκωθούμε στις 5:30 και να πάρουμε ταξί, που θα κόστιζε περίπου 100 ευρώ. Επιπλέον, θα περνούσαμε πολλές ώρες αναμονής στην ενδιάμεση στάση. Το χειρότερο, όμως, ήταν πως είχαμε μόνο αυτό το βράδυ για να γνωρίσουμε το Σαντιάγο.
Σε συνδυασμό με τη σπασμένη βαλίτσα μου, την κούραση των προηγούμενων ημερών και εκείνη τη γλυκόπικρη αίσθηση ότι το ταξίδι είχε ουσιαστικά τελειώσει, η διάθεσή μας δεν ήταν στα καλύτερά της.
Παρ' όλα αυτά, ξεκινήσαμε ξανά για την πόλη. Όταν φτάσαμε, η λειτουργία είχε ήδη αρχίσει και ο τεράστιος ναός ήταν γεμάτος. Πολύ γεμάτος. Οι περισσότεροι ήταν πεζοπόροι σαν κι εμάς, υπήρχαν όμως και αρκετοί ντόπιοι.
Κάθισα για λίγο στη βάση μιας κολόνας, περισσότερο για να ξεκουραστώ. Σκόπευα να φύγω ύστερα και να κάνω μια βόλτα στην πόλη μέχρι να τελειώσει η λειτουργία. Όμως εκεί μέσα υπήρχε κάτι που δεν με άφηνε να σηκωθώ. Παρόλο τον κόσμο επικρατούσε μια απίστευτη ηρεμία. Οι τρεις ιερείς έψελναν τόσο γλυκά και, κάθε τόσο, αναγνώριζα κάποιον συνοδοιπόρο και ανταλλάσσαμε έναν διακριτικό χαιρετισμό με το κεφάλι. Ακόμα και τους Καναδούς συναντήσαμε ξανά, αυτούς που είχαμε χάσει από την τρίτη μέρα της διαδρομής.
Δεν μου έκανε καρδιά να φύγω. Και χάρη στη Μαριάννα έζησα το ιδανικό κλείσιμο αυτού του ταξιδιού.
Δύο πράγματα μου έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση. Το πρώτο ήταν ότι, σε κάποια στιγμή της λειτουργίας, αρχίσαμε όλοι να ανταλλάσσουμε μια χειραψία. Ήταν μέρος της τελετής. Το δεύτερο ήταν το περίφημο θυμιατήρι.
Η Μαριάννα το γνώριζε ήδη. Με οδήγησε σε ένα πιο κεντρικό σημείο για να έχουμε καλύτερη θέα. Εγώ κατάλαβα πως κάτι ιδιαίτερο επρόκειτο να συμβεί, γιατί έβλεπα δεκάδες κινητά υψωμένα, έτοιμα να καταγράψουν τη στιγμή.
Και τότε άρχισε να αιωρείται το τεράστιο θυμιατήρι.
Εντάξει... καλοί είμαστε κι εμείς, αλλά από show και οι καθολικοί κάτι ξέρουν.
Σε αυτόν τον ναό ολοκληρώθηκε και το Camino μας. Από εκείνη τη στιγμή δεν ήμασταν πια πεζοπόροι. Ήμασταν δύο απλές, καθημερινές τουρίστριες στους δρόμους του Σαντιάγο.
Καλέ, τι πόλη είναι αυτή;
Κάτι είχα καταλάβει από όσα μου λέγατε, αλλά όχι αυτό.
Για μένα, το Σαντιάγο είναι ο ορισμός της χαλαρότητας. Παντού μικρά μπαρ και εστιατόρια. Απλά στη διακόσμησή τους, αλλά τόσο όμορφα που ήθελες να καθίσεις σε όλα.
Περπατήσαμε λίγο, αλλά δεν αντέξαμε στον πειρασμό. Καθίσαμε στο πρώτο που μας άρεσε για ένα ποτήρι κρασί. Ήταν καλή ευκαιρία να δοκιμάσω κάτι διαφορετικό από Albariño, οπότε παρήγγειλα ένα Godello.
Στην αρχή ο σερβιτόρος έφερε μόνο τα δύο ποτήρια.
Καλέ... ούτε ένας ξηρός καρπός; Ένα πατατάκι; Ένα σνακ; Τίποτα;
Ύστερα από λίγο ξαναήρθε και μας άφησε ένα πιατάκι με τέσσερις μικρές μπρουσκέτες. Λίγο αργότερα πέρασε από το διπλανό τραπέζι και άφησε ένα βαθύ πιάτο γεμάτο με την ίδια ακριβώς επάλειψη που είχαν οι δικές μας μπρουσκέτες. Μετά επέστρεψε σε εμάς, μάζεψε το άδειο πιατάκι και μας άφησε ένα άλλο με τέσσερα μικρά σφαιρίδια. Σε λίγο είδαμε να σερβίρει στο πίσω τραπέζι μια μεγάλη πιατέλα με τα ίδια ακριβώς σφαιρίδια.
Οι άλλοι παρήγγελναν. Εμάς απλώς μας τάιζαν.
Με βαριά καρδιά σηκωθήκαμε να φύγουμε. Περπατήσαμε στην πόλη, περνώντας δίπλα από μικρά μπαρ με μουσικές, όπου άνθρωποι απολάμβαναν το κρασί και την παρέα τους. Εμείς είχαμε ήδη μπει σε διάθεση επιστροφής.
Πριν γυρίσουμε στο δωμάτιό μας αγοράσαμε δύο τοπικές πίτες για το πρωινό. Θέλαμε να πάρουμε μαζί μας λίγη από τη γεύση της πόλης.
Όμως αποφασίσαμε κάτι.
Εμείς και το Σαντιάγο δεν έχουμε τελειώσει.
Στο επόμενο Camino θα φροντίσουμε να έχουμε τουλάχιστον μία ολόκληρη μέρα εδώ. Θέλουμε να το ζήσουμε από το πρωί μέχρι το βράδυ.
Να περπατήσουμε ξεκούραστες στα στενά του.
Να περπατήσουμε ξεκούραστες στα στενά της, να καθίσουμε στην πλατεία και να χαζεύουμε τους πεζοπόρους να βγάζουν τις θριαμβευτικές φωτογραφίες τους μπροστά στον ναό.
Να δοκιμάσουμε όσα φαγητά δεν προλάβαμε.
Να καθίσουμε σε όποιο μπαρ μας τραβήξει την προσοχή και κάθε φορά να παραγγέλνω ένα διαφορετικό κρασί.
Και, φυσικά, να ξαναζήσω τη λειτουργία στον καθεδρικό.
Γιατί, μεταξύ μας...
εκείνο το θυμιατήρι δεν ξεπερνιέται εύκολα.
Δεν ήταν το τελευταίο μας Camino. Ήταν απλώς το πρώτο.
- Μηνύματα
- 1.701
- Likes
- 1.692
- Επόμενο Ταξίδι
- στη γη που δεν υπάρχει
- Ταξίδι-Όνειρο
- ...Ιθάκη...
Παιδιά μια μικρή βοήθεια, τώρα που τελείωσα την ιστορία μου, τι κάνω; έχει περάσει καιρός και δεν θυμάμαι
- Μηνύματα
- 8.612
- Likes
- 70.313
- Επόμενο Ταξίδι
- ;
- Ταξίδι-Όνειρο
- Αναζητείται!
Ευχαριστούμε για την ιστορία και τη λεπτομερέστατη περιγραφή, καθώς πέρα από το αγαπημένο μέρος που κατέληξε είδαμε την ουσία, δηλαδή τη διαδρομή και ότι μπορεί να συμβεί σ' αυτήν.
Είναι κάτι που θα ήθελα κι εγώ κάποια στιγμή να κάνω στη ζωή μου.
Και στα επόμενα με υγεία εύχομαι.
Είναι κάτι που θα ήθελα κι εγώ κάποια στιγμή να κάνω στη ζωή μου.
Και στα επόμενα με υγεία εύχομαι.
Τίποτα, αναμένεις να επιληφθούν οι διαχειριστές, να φτιάξουν τα κεφάλαια και να τη μεταφέρουν στις ολοκληρωμένες ιστορίες.
- Μηνύματα
- 3.132
- Likes
- 15.735
- Επόμενο Ταξίδι
- ?
- Ταξίδι-Όνειρο
- Ανταρκτική
Σε ευχαριστούμε πολύ για την όμορφη ιστορία!
Με συγκίνησε πολύ το τέλος!
Πάντα τέτοια όμορφα ταξίδια να έχεις, με ωραίες εικόνες, εμπειρίες, γεύσεις και νόημα.
Περιττό να πω ότι μετά την ιστορία σου και εκείνη της @Dina Z το έχω πάρει τόσο ζεστά το θέμα κι έχω ήδη αρχίσει τις επικοινωνίες για να εκπληρώσω κι εγώ αυτό μου το όνειρο το 2027, καλά να είμαστε.
Με συγκίνησε πολύ το τέλος!
Πάντα τέτοια όμορφα ταξίδια να έχεις, με ωραίες εικόνες, εμπειρίες, γεύσεις και νόημα.
Περιττό να πω ότι μετά την ιστορία σου και εκείνη της @Dina Z το έχω πάρει τόσο ζεστά το θέμα κι έχω ήδη αρχίσει τις επικοινωνίες για να εκπληρώσω κι εγώ αυτό μου το όνειρο το 2027, καλά να είμαστε.
- Μηνύματα
- 1.447
- Likes
- 5.127
- Ταξίδι-Όνειρο
- Ονειρεύομαι ... γενικώς!
Τι ώρα άρχισε η λειτουργία;
Γιατί οι δικές μου πληροφορίες έλεγαν πως το σόου με το θυμιατήρι πραγματοποιείται σε συγκεκριμένες ημερομηνίες κάθε χρόνο.
- Μηνύματα
- 1.701
- Likes
- 1.692
- Επόμενο Ταξίδι
- στη γη που δεν υπάρχει
- Ταξίδι-Όνειρο
- ...Ιθάκη...
Ευχαριστώ που με ακολουθήσατε. Αν θέλεις νατο κάνεις κι εσύ, πρόσεχε είναι εθιστικό.Ευχαριστούμε για την ιστορία και τη λεπτομερέστατη περιγραφή, καθώς πέρα από το αγαπημένο μέρος που κατέληξε είδαμε την ουσία, δηλαδή τη διαδρομή και ότι μπορεί να συμβεί σ' αυτήν.
Είναι κάτι που θα ήθελα κι εγώ κάποια στιγμή να κάνω στη ζωή μου.
Και στα επόμενα με υγεία εύχομαι.
Τίποτα, αναμένεις να επιληφθούν οι διαχειριστές, να φτιάξουν τα κεφάλαια και να τη μεταφέρουν στις ολοκληρωμένες ιστορίες.
- Μηνύματα
- 1.701
- Likes
- 1.692
- Επόμενο Ταξίδι
- στη γη που δεν υπάρχει
- Ταξίδι-Όνειρο
- ...Ιθάκη...
Είναι ένα ξεχωριστό ταξίδι, να το κάνεις. Ότι χρειαστείς πες μας.Σε ευχαριστούμε πολύ για την όμορφη ιστορία!
Με συγκίνησε πολύ το τέλος!
Πάντα τέτοια όμορφα ταξίδια να έχεις, με ωραίες εικόνες, εμπειρίες, γεύσεις και νόημα.
Περιττό να πω ότι μετά την ιστορία σου και εκείνη της @Dina Z το έχω πάρει τόσο ζεστά το θέμα κι έχω ήδη αρχίσει τις επικοινωνίες για να εκπληρώσω κι εγώ αυτό μου το όνειρο το 2027, καλά να είμαστε.
- Μηνύματα
- 1.701
- Likes
- 1.692
- Επόμενο Ταξίδι
- στη γη που δεν υπάρχει
- Ταξίδι-Όνειρο
- ...Ιθάκη...
Η λειτουργία άρχισε στις 7:00, κάθε μέρα έχει. Όσο για το θυμιατήρι, έμεινα με την εντύπωση ότι ειναι κι αυτό καθημερινό. Αλλά για αυτό δεν μπορώ να είμαι σίγουρη ίσως σταθήκαμε απλά τυχερές,
Εκπομπές Travelstories
