Μολδαβία Chișinău - Тирасполь - Бендеры, Τρεις πόλεις, "δύο" χώρες, μία αντίθεση

[YiannisTS]

Εισαγωγή

Η Μολδαβία είναι μια χώρα "στριμωγμένη" ανάμεσα σε Ρουμανία και Ουκρανία η οποία δεν τα καταφέρνει να φτάσει μέχρι τη Μαύρη Θάλασσα αλλά σταματάει λίγο πιο μέσα. Μέχρι να γίνει αυτό το ταξίδι οι γνώσεις μου ήταν ελάχιστες. Όταν άκουγα την λέξη Μολδαβία τότε η πρώτη επόμενη λέξη που έρχονταν συνειρμικά στο νου ήταν η λέξη Μολδοβλαχία η οποία νοηματοδοτεί την περιοχή όπου αναπτύχθηκε η Φιλική Εταιρεία και ουσιαστικά ξεκίνησε η οργάνωση της Ελληνικής Επανάστασης. Αυτός και μόνο θα ήταν ένας λόγος να γίνει κάποια στιγμή μια επίσκεψη.

Οθωμανική Αυτοκρατορία, Ρωσική Αυτοκρατορία, Ρουμανία και Σοβιετική Ένωση υπήρξαν οι κρατικές οντότητες των οποίων μέρος τους υπήρξε η σημερινή Μολδαβία, τουλάχιστον από τον 19ο αιώνα μέχρι και την ανεξαρτησία της το 1991. Ρουμάνοι ή Μολδαβοί, ρουμάνικα ή μολδάβικα, είναι δύο διαζευκτικές κατηγορίες που ακόμη και σήμερα "ταλαιπωρούν" τον εθνοτικό και γλωσσικό προσδιορισμό της πλειοψηφίας των κατοίκων της μικρής αυτής χώρας. Με πληθυσμό κοντά στα τρία εκατομμύρια, η Μολδαβία είναι μια απέραντη πεδιάδα, στα πρότυπα της Ουκρανίας. Οι ταξιδιώτες είναι ελάχιστοι και αυτός είναι ένας πολύ καλός λόγος για μια επίσκεψη μικρότερης ή μεγαλύτερης διαμονής.

Η Μολδαβία υπήρξε μέρος της Σοβιετικής Ένωσης, ως Μολδαβική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία. Η "συνύπαρξη" αυτή έχει αφήσει το αποτύπωμά της, τουλάχιστον στις τρεις πόλεις που επισκεφτήκαμε. Η πρωτεύουσα Chișinău είναι μια τέλεια ρυμοτομημένη πόλη με μεγάλους δρόμους και πεζοδρόμια, στα πρότυπα των πόλεων της ανατολικής Ευρώπης. Οι μεγάλες καταστροφές που υπέστη κατά την διάρκεια του Β'ΠΠ αλλά και ενός ιδιαίτερα ισχυρού σεισμού, "επέτρεψαν" τον επανασχεδιασμό της και τη εκ νέου ανοικοδόμησή της. Μεγάλα προπολεμικά κτήρια με επιρροές από τη δυτική Ευρώπη συνυπάρχουν με υπερμεγέθης κατασκευές της σοβιετικής περιόδου. Ορθόδοξες εκκλησίες "ρώσικης" αρχιτεκτονικής, συνήθως μέσα η κοντά σε τεράστια πάρκα, εμφανίζονταν μπροστά μας κατά τη διάρκεια των περιπλανήσεων μας. Η πόλη προσπαθεί να βρει το βηματισμό της στα νέα πολιτικά και κοινωνικά δεδομένα.

Η κήρυξη της ανεξαρτησίας μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης δεν ήταν "αναίμακτη". Περιοχές της χώρας με εθνοτικές διαφοροποιήσεις, όπως η Υπερδνειστερία και η Γκαγκαουζία, ανακήρυξαν την ανεξαρτησία τους από τη Μολδαβία ένα έτος πριν από την επίσημη ανεξαρτησία της χώρας. Ιδίως στην περίπτωση της περιοχής ανατολικά του ποταμού Δνείστερου το "διαζύγιο" πήρε τη μορφή αιματηρής σύρραξης η οποία τελικά οδήγησε στη de facto αυτονόμηση και την κήρυξη της Υπερδνειστεριακής Μολδαβικής Δημοκρατίας (Република Молдовеняскэ Нистрянэ) με πρωτεύουσα τη Τιρασπόλ (Тирасполь). Μέχρι και σήμερα δεν έχει αναγνωριστεί επίσημα από καμία χώρα.

Στην πόλη αυτή ο χρόνος φαίνεται να έχει σταματήσει σε μια προηγούμενη ιστορική περίοδο. Τα ονόματα των δρόμων της σοβιετικής περιόδου είναι όλα παρούσα χωρίς καμία μετατροπή. Τα μνημεία και τα σύμβολα του σοσιαλιστικού παρελθόντος είναι στη θέση τους αποτελώντας μέρος της καθημερινότητας των κατοίκων της πόλης. Η αρχιτεκτονική της πόλης δε διαφέρει από την αρχιτεκτονική του Κισινάου, εκτός από τη διαφορά που υπάρχει ανάμεσα σε μία πρωτεύουσα και μια οποιαδήποτε άλλη πόλη. Σημαντικό στοιχείο ο ποταμός Δνείστερος (Днестр) ο οποίος διασχίζει την πόλη περιμένοντας τους επισκέπτες του για μια βόλτα στις όχθες του.

Δεύτερη πόλη της Υπερδνειστερίας την οποία επισκεφτήκαμε είναι το Μπεντέρ (Бендеры‎‎) το οποίο βρίσκεται στην "ουδέτερη" ζώνη αλλά ελέγχεται από την κυβέρνηση του "κράτους". Είναι μικρότερη από τη Τιρασπόλ αλλά με κοινά χαρακτηριστικά στοιχεία. Ένα διατηρημένο κάστρο από το 15ο αιώνα κάνει την διαφορά και αποτελεί κίνητρο επίσκεψης.

Με τρεις διανυκτερεύσεις στο Κισινάου και δύο στη Τιρασπόλ, και 4,5 ημέρες στη διάθεσή μας, κάναμε αρκετά χιλιόμετρα για να καταφέρουμε να πάρουμε μια γεύση από τη χώρα ή από τις χώρες, εάν προτιμάτε. Μοναδικό αρνητικό σημείο υπήρξε ο συννεφιασμένος ουρανός του Κισινάου ενώ όταν περάσαμε τα σύνορα της Υπερδνειστερίας ο ήλιος έκανε δυναμικά την εμφάνισή του.

Η ιστορία ξεκινάει και είναι όλη δική σας (κλεμμένο είναι αυτό)!

 

[psilos3]

Εξαιρετικά, περιμένω με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τη ματιά σου, για ένα ταξίδι που προσωπικά μου άρεσε πάρα πολύ!

 

[YiannisTS]

Εξαιρετικά, περιμένω με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τη ματιά σου, για ένα ταξίδι που προσωπικά μου άρεσε πάρα πολύ!

Προσωπικά επειδή έχω σπουδάσει στην ενιαία Τσεχοσλοβακία ότι είδα και περπάτησα μου φάνηκε οικείο. Όπως έχεις καταλάβει η "ματιά" μου δεν είναι αφοριστική. Έτσι θα πάει και τώρα! "Τρέξαμε" πολλά χιλιόμετρα για να δούμε τα περισσότερα που μας προσφέρθηκαν. Επιπλέον πήγαμε και σε οινοποιείο, κάτι που δεν πρόλαβες. Γενικά θα ξαναπήγαινα, αλλά άνοιξη. Καλός ο χειμωνιάτικος καιρός αλλά όπου υπάρχουν πάρκα που περιμένουν να ανθίσουν τότε είναι προτιμητέος ο ζεστός καιρός. Τώρα το συνειδητοποιώ.

 

[YiannisTS]

Προετοιμασία

Το ταξίδι στη Μολδαβία δεν ήταν αποτέλεσμα προγραμματισμού αλλά προέκυψε ως στιγμιαία επιλογή όταν η Wizz έτρεχε κάποιες προσφορές της μέσα στο Φλεβάρη. Βέβαια είχαν διαβαστεί και πρόσφατες ιστορίες του forum οι οποίες είχαν δημιουργήσει το κίνητρο το οποίο περίμενε την κατάλληλη χρονική στιγμή για να εκφραστεί. Το ταξίδι αυτό πραγματοποιήθηκε με το γιο.

Τα εισιτήρια, λοιπόν, αγοράστηκαν στις αρχές Φλεβάρη ενώ στη συνέχεια προστέθηκε μια μικρή παραδοτέα βαλίτσα και θέσεις επιστροφής. Στη τιμή του εισιτηρίου η Wizz επιτρέπει τη μεταφορά backpacks τα οποία ίσως και να ήταν αρκετά εάν ο καιρός δεν ήταν χειμωνιάτικος. Η αγορά θέσεων επιστροφής κρίθηκε απαραίτητη για λόγους ...φωτογράφησης, αλλά τελικά όταν απογειωθήκαμε είχε ήδη νυχτώσει. Τελικό κόστος δύο εισιτηρίων, 168 ευρώ.

Προγραμματίστηκαν οι επισκέψεις των πόλεων (Κισινάου, Τιρασπόλ) και αντίστοιχα έκλεισαν οι διανυκτερεύσεις, τρεις και δύο αντίστοιχα. Με αναχώρηση αργά το βράδυ και επιστροφή απόγευμα είχαμε στη διάθεσή μας 4,5 ημέρες για περιπλάνηση στις δύο πόλεις (τρεις μαζί με το Μπεντέρ).
Στα αρχικά σχέδια ήταν και επίσκεψη στην αυτόνομη περιοχή της Γκαγκαουζίας η οποία τελικά δεν έγινε λόγω έλλειψης χρόνου. Μία ημέρα ακόμη θα ήταν απαραίτητη. Κάποια άλλη φορά!

Η διαμονή επιλέχτηκε μέσω booking σε διαμερίσματα, με κριτήριο την ύπαρξη δύο δωματίων (είπαμε, ταξίδευα με το γιο μου!). Και οι δύο επιλογές είναι σε κεντρικά σημεία των δύο πόλεων, κρίνονται επιτυχής και συστήνονται. Τις αναφέρω μαζί με το κόστος τους, ως αναφορά:

ULTRACENTRAL 2BD with Terrace, 152 ευρώ
Sky the Apartment Centre, 90 ευρώ

(Η πληρωμή τους έγινε κατευθείαν σε ευρώ).

Για την χάραξη των διαδρομών αντλήθηκαν πληροφορίες από τις επίσημες σελίδες τουρισμού, της Μολδαβίας και της Υπερδνειστερίας. Σημειώθηκαν στο χάρτη όλα εκείνα τα σημεία ενδιαφέροντος που αποφασίσαμε να επισκεφτούμε και σχεδόν τα καταφέραμε!

Η χώρα δεν απαιτεί βίζα, ενώ η είσοδος γίνεται με διαβατήριο ή ταυτότητα. Για την είσοδο στην Υπερδνειστερία, σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα, απαιτείται διαβατήριο η ταυτότητα. Προτιμήσαμε τα διαβατήρια.

Από 1.1.2026 η χρήση των κινητών τηλεφώνων από Ελλάδα είναι όπως σε όλη την Ε.Ε., δηλαδή χωρίς επιπλέον χρεώσεις για φωνή και δεδομένα μέχρι τα όρια του εκάστοτε προγράμματος. Οπότε δεν υπήρξε ανάγκη αγοράς sim.

Διαβάστηκαν οι πολλοί ενδιαφέρουσες ιστορίες του forum, ιδίως η πρώτη και η τρίτη (τις ευχαριστίες μας):

Πέρα από το Δνείστερο: Ταξίδι στη χώρα που δεν είναι χώρα! by @psilos3,
Υπερδνειστερία, by @tsarbi,
Αμφισβητούμενα Εδάφη Μέρος 'Α: Υπερδνειστερία, by @underwater

... και περιμέναμε την ημέρα της αναχώρησης!

 

[underwater]

Διαβάστηκαν οι πολλοί ενδιαφέρουσες ιστορίες του forum, ιδίως η πρώτη και η τρίτη (τις ευχαριστίες μας):

Πέρα από το Δνείστερο: Ταξίδι στη χώρα που δεν είναι χώρα! by @psilos3,
Υπερδνειστερία, by @tsarbi,
Αμφισβητούμενα Εδάφη Μέρος 'Α: Υπερδνειστερία, by @underwater

... και περιμέναμε την ημέρα της αναχώρησης!

View attachment 530838

Χαίρομαι που σου φάνηκε βοηθητική η ιστορία μου, πάρα την παλαιότητά της!

Θα διαβάσω με ενδιαφέρον και την δικιά σου.

Τελευταία έχει κάνει χαμό η Μολδαβία (με highlight την Υπερδνειστερια) και χαίρομαι, επειδή θεωρώ ότι είναι μια αδικημένη χώρα. Προσωπικά θέλω πολύ να ξαναπάω, επειδή η αλήθεια είναι ότι την "ξεπεταξα". Ίσα-ισα είδα λίγο το Κισινάου, καθώς οι βασικοί στόχοι εκείνου του ταξιδιού ήταν η Υπερδνειστερια και η Οδησσός. Οπότε θεωρώ ότι χρειάζεται οπωσδήποτε επανάληψη για να αποκτήσω και μια επί της ουσίας άποψη για τη χώρα. Η Γκαγκαουζία είναι σίγουρα στα must.

 

[YiannisTS]

Χαίρομαι που σου φάνηκε βοηθητική η ιστορία μου, πάρα την παλαιότητά της!

Ήταν απολαυστική με ροή που έβγαζε αυθορμητισμό χωρίς τους γνωστούς αφορισμούς! Δεν έχουν αλλάξει και πολλά από τότε!

 

[YiannisTS]

Αναχώρηση - Άφιξη - Πρώτες εικόνες

Η Παρασκευή της "αναχώρησης" έφτασε σχετικά γρήγορα. Το ταξίδι ξεκινούσε χωρίς μεγάλες προσδοκίες, υπήρχε η αίσθηση της "διεκπεραίωσης". Όπως τα ταξίδια που γίνονται για επαγγελματικούς λόγους, ξανά και ξανά στο ίδιο μέρος, με τον ίδιο τρόπο. Ίσως σε αυτό να βοηθούσε και ο καιρός που έδειχνε τα δόντια του.

Το αεροπλάνο έφυγε στην ώρα του. Δεν είχαμε αγοράσει θέσεις αλλά φανήκαμε τυχεροί σε αυτό. Το σύστημα μας έβαλε τον ένα πολύ μπροστά και τον άλλο πολύ πίσω. Αλλά οι θέσεις προς τα πίσω είχαν τα κενά τους, οπότε μεταφερθήκαμε σε μία δικιά μας τριάδα. Σε αντίθεση με τη πτήση της επιστροφής όπου ήταν πλήρης. Εκτός βέβαια από μία μοναδική κενή θέση όπου συνέπεσε να είναι στην τριάδα μας. Καλά ξεκινήσαμε!

Η πτήση ήταν σχετικά ήρεμη με λιγοστές αναταράξεις. Ο πιλότος μιλούσε πολύ-πολύ γρήγορα με αγγλικά σε ρουμάνικη προφορά. Οι μισές λέξεις περνούσαν χωρίς να σταματήσουν. Πάνω από την Ελλάδα πετάξαμε μέσα σε σύννεφα τα οποία δημιουργούσαν την αίσθηση οτι διανύουμε κάποιο τούνελ, από αυτά τα καινούργια που είναι βαμμένα σε λευκό χρώμα.

Το ταξίδι διήρκησε κάτι λιγότερο από δύο ώρες. Το αεροδρόμιο του Κισινάου έκανε την εμφάνισή του. Παλιό αεροδρόμιο το οποίο ανακαινίστηκε στις αρχές του αιώνα μας για να πάρει τη σημερινή του μορφή, μικρό, όμορφο αλλά μάλλον δεν κάνει για πολλές πτήσεις ταυτόχρονα. Ο έλεγχος των διαβατηρίων κύλησε σχετικά γρήγορα παρά το γεγονός οτι μαζί μας έφτασε άλλη μία πτήση και η ουρά ήταν μεγάλη.

Αλλάξαμε είκοσι ευρώ στο ανταλλακτήριο με την καλύτερη αναλογία, πήραμε βαλίτσα, κλείσαμε ταξί με bolt και ξεκινήσαμε για τη πόλη.

Δώδεκα χιλιόμετρα μας χωρίζουν από το μέρος που θα μέναμε στο κέντρο του Κισινάου. Το ταξί πάει γρήγορα πάνω σε ένα δρόμο "τεράστιο" χωρίς ιδιαίτερη κίνηση. Τα μοναδικά αυτοκίνητα που υπάρχουν στο δρόμο είναι αυτά που φεύγουν μαζί μας από το αεροδρόμιο ή και κάποια περιστασιακά που μπαίνουν από τους κάθετους δρόμους. Ο δρόμος είναι γεμάτος από σειρές δέντρων παραταγμένα στις δύο πλευρές του λες και μας καλοσωρίζουν στη πόλη τους. Μεγάλα κτήρια, παλιά και νέα, μας "προσπερνάνε". Τρώμε τα χιλιόμετρα σιγά-σιγά και ρουφάμε τις ασπρόμαυρες αλλά γνώριμες εικόνες της νύχτας. Ο φωτισμός επαρκέστατος. Νιώθουμε οικεία, έτοιμοι να αφεθούμε στη φιλοξενία της πόλης που κοιμάται.

Κάποια στιγμή φτάνουμε στον προορισμό μας, ψάχνουμε την είσοδο στη πίσω πλευρά του δρόμου και αναζητάμε το "μπλοκ" που θα μείνουμε. Η διαδικασία γνωστή. Τα κλειδιά σε ένα κουτί με pin ανοίγουν την κάτω πόρτα. Η διαδικασία εισόδου είναι λίγο creepy, ανεβαίνουμε μια "βαριά" απλοϊκή σκάλα, σταματάμε σε μια άλλη πόρτα του δεύτερου ορόφου που θύμιζε πόρτα καραβίσιας αποθήκης, ανοίγουμε και μπαίνουμε στο διαμέρισμα το οποίο μας χαμογελάει και μας καλωσορίζει μέσα σε μια άλλη ατμόσφαιρα, πιο φιλική!

Περασμένα μεσάνυχτα, το αρχικό πλάνο για μια μικρή εξόρμηση σε κοντινή ολονύχτια μπυραρία δεν προχώρησε λόγω κούρασης του γιου. Αλλά δεν το βάζω κάτω. Παίρνω τη φωτογραφική μηχανή και πάω για μια πρώτη επαφή με την πόλη. Τα φωτισμένα δημόσια κτήρια κάνουν αισθητή την παρουσία τους. Φρεσκοφυτεμένα δέντρα σε παράταξη και στήριξη καταλαμβάνουν σημαντικό μέρος του μεγάλου πεζοδρόμιου. Δεν υπάρχουν άνθρωποι στο δρόμο πέρα από κάποιους νεολαίους που κινούνται βιαστικά. Αυτοκίνητα ελάχιστα διασχίζουν το δρόμο με ταχύτητα. Μια porsche τρέχει με ιλλιγιώδη ταχύτητα πάνω κάτω επιδεικνύοντας τα άλογά της. Πάω μέχρι τη γωνία του τετραγώνου, περνάω απέναντι, χώνομαι σε ένα κάθετο δρόμο, αλλάζω κατεύθυνση και επιστρέφω.

Η πρώτη ημέρα έχει τελειώσει πατώντας στην επόμενη!

 

[billstamaniac]

Περιμένω πως κ πως την συνέχεια γιατί λέμε να πάμε μέσα στο καλοκαίρι!

 

[YiannisTS]

Περιμένω πως κ πως την συνέχεια γιατί λέμε να πάμε μέσα στο καλοκαίρι!

Αν είναι μέσα στο καλοκαίρι θα προλάβεις, μέχρι το Πάσχα δεν θα προλάβαινες, γιατί θα υπάρξει μία παύση την επόμενη εβδομάδα λόγω ...πασχαλινού ταξιδιού.

 

[paulie_walnuts]

Αναχώρηση - Άφιξη - Πρώτες εικόνες

Η Παρασκευή της "αναχώρησης" έφτασε σχετικά γρήγορα. Το ταξίδι ξεκινούσε χωρίς μεγάλες προσδοκίες, υπήρχε η αίσθηση της "διεκπεραίωσης". Όπως τα ταξίδια που γίνονται για επαγγελματικούς λόγους, ξανά και ξανά στο ίδιο μέρος, με τον ίδιο τρόπο. Ίσως σε αυτό να βοηθούσε και ο καιρός που έδειχνε τα δόντια του.

Το αεροπλάνο έφυγε στην ώρα του. Δεν είχαμε αγοράσει θέσεις αλλά φανήκαμε τυχεροί σε αυτό. Το σύστημα μας έβαλε τον ένα πολύ μπροστά και τον άλλο πολύ πίσω. Αλλά οι θέσεις προς τα πίσω είχαν τα κενά τους, οπότε μεταφερθήκαμε σε μία δικιά μας τριάδα. Σε αντίθεση με τη πτήση της επιστροφής όπου ήταν πλήρης. Εκτός βέβαια από μία μοναδική κενή θέση όπου συνέπεσε να είναι στην τριάδα μας. Καλά ξεκινήσαμε!

Η πτήση ήταν σχετικά ήρεμη με λιγοστές αναταράξεις. Ο πιλότος μιλούσε πολύ-πολύ γρήγορα με αγγλικά σε ρουμάνικη προφορά. Οι μισές λέξεις περνούσαν χωρίς να σταματήσουν. Πάνω από την Ελλάδα πετάξαμε μέσα σε σύννεφα τα οποία δημιουργούσαν την αίσθηση οτι διανύουμε κάποιο τούνελ, από αυτά τα καινούργια που είναι βαμμένα σε λευκό χρώμα.

Το ταξίδι διήρκησε κάτι λιγότερο από δύο ώρες. Το αεροδρόμιο του Κισινάου έκανε την εμφάνισή του. Παλιό αεροδρόμιο το οποίο ανακαινίστηκε στις αρχές του αιώνα μας για να πάρει τη σημερινή του μορφή, μικρό, όμορφο αλλά μάλλον δεν κάνει για πολλές πτήσεις ταυτόχρονα. Ο έλεγχος των διαβατηρίων κύλησε σχετικά γρήγορα παρά το γεγονός οτι μαζί μας έφτασε άλλη μία πτήση και η ουρά ήταν μεγάλη.

Αλλάξαμε είκοσι ευρώ στο ανταλλακτήριο με την καλύτερη αναλογία, πήραμε βαλίτσα, κλείσαμε ταξί με bolt και ξεκινήσαμε για τη πόλη.

View attachment 530926

Δώδεκα χιλιόμετρα μας χωρίζουν από το μέρος που θα μέναμε στο κέντρο του Κισινάου. Το ταξί πάει γρήγορα πάνω σε ένα δρόμο "τεράστιο" χωρίς ιδιαίτερη κίνηση. Τα μοναδικά αυτοκίνητα που υπάρχουν στο δρόμο είναι αυτά που φεύγουν μαζί μας από το αεροδρόμιο ή και κάποια περιστασιακά που μπαίνουν από τους κάθετους δρόμους. Ο δρόμος είναι γεμάτος από σειρές δέντρων παραταγμένα στις δύο πλευρές του λες και μας καλοσωρίζουν στη πόλη τους. Μεγάλα κτήρια, παλιά και νέα, μας "προσπερνάνε". Τρώμε τα χιλιόμετρα σιγά-σιγά και ρουφάμε τις ασπρόμαυρες αλλά γνώριμες εικόνες της νύχτας. Ο φωτισμός επαρκέστατος. Νιώθουμε οικεία, έτοιμοι να αφεθούμε στη φιλοξενία της πόλης που κοιμάται.

Κάποια στιγμή φτάνουμε στον προορισμό μας, ψάχνουμε την είσοδο στη πίσω πλευρά του δρόμου και αναζητάμε το "μπλοκ" που θα μείνουμε. Η διαδικασία γνωστή. Τα κλειδιά σε ένα κουτί με pin ανοίγουν την κάτω πόρτα. Η διαδικασία εισόδου είναι λίγο creepy, ανεβαίνουμε μια "βαριά" απλοϊκή σκάλα, σταματάμε σε μια άλλη πόρτα του δεύτερου ορόφου που θύμιζε πόρτα καραβίσιας αποθήκης, ανοίγουμε και μπαίνουμε στο διαμέρισμα το οποίο μας χαμογελάει και μας καλωσορίζει μέσα σε μια άλλη ατμόσφαιρα, πιο φιλική!

View attachment 530927

Περασμένα μεσάνυχτα, το αρχικό πλάνο για μια μικρή εξόρμηση σε κοντινή ολονύχτια μπυραρία δεν προχώρησε λόγω κούρασης του γιου. Αλλά δεν το βάζω κάτω. Παίρνω τη φωτογραφική μηχανή και πάω για μια πρώτη επαφή με την πόλη. Τα φωτισμένα δημόσια κτήρια κάνουν αισθητή την παρουσία τους. Φρεσκοφυτεμένα δέντρα σε παράταξη και στήριξη καταλαμβάνουν σημαντικό μέρος του μεγάλου πεζοδρόμιου. Δεν υπάρχουν άνθρωποι στο δρόμο πέρα από κάποιους νεολαίους που κινούνται βιαστικά. Αυτοκίνητα ελάχιστα διασχίζουν το δρόμο με ταχύτητα. Μια porsche τρέχει με ιλλιγιώδη ταχύτητα πάνω κάτω επιδεικνύοντας τα άλογά της. Πάω μέχρι τη γωνία του τετραγώνου, περνάω απέναντι, χώνομαι σε ένα κάθετο δρόμο, αλλάζω κατεύθυνση και επιστρέφω.

View attachment 530928

Η πρώτη ημέρα έχει τελειώσει πατώντας στην επόμενη!

Μέναμε ακριβώς απέναντι από το Granier, εκεί που τράβηξες τη φωτογραφία χαχαχα. Edit: μάλλον μείναμε στο ίδιο airbnb

 

[YiannisTS]

Μέναμε ακριβώς απέναντι από το Granier, εκεί που τράβηξες τη φωτογραφία χαχαχα. Edit: μάλλον μείναμε στο ίδιο airbnb

Όχι δε μείναμε απέναντι από το Granier. Μερικά μέτρα πιο πέρα μείναμε, απέναντι από ένα κοσμηματοπωλείο. Η φωτογραφία είναι από το νυχτερινό περπάτημα, πάνω κάτω το πεζοδρόμιο. Θα ανεβάσω φωτο στο επόμενο κεφάλαιο από το παράθυρο του δωματίου.

 

[YiannisTS]

Κισινάου, ο μεγάλος περίπατος της πρώτης ημέρας, μέχρι το Εθνικό Μουσείο

Προσπαθώντας να ξεκινήσω τη συγγραφή αυτού του κεφαλαίου έψαχνα να βρω τις κατάλληλες λέξεις έτσι ώστε να γίνει "ομαλά" η αρχή της περιπλάνησης σε τούτη τη γωνιά της γης, σε αυτή τη σχετικά μικρή πόλη στο κέντρο της χώρας της, η οποία δεν αριθμεί πάνω από οκτακόσιες χιλιάδες, μαζί με τα περίχωρα.

Κάνοντας ένα πέρασμα από γνωστούς ταξιδιώτες ήρθε στο νου ο Νίκος Καζαντζάκης για τον οποίο ένα ταξίδι είναι μια διαδικασία που οδηγεί στην αυτογνωσία, στην υπέρβαση του εγωισμού και στην υιοθέτηση μιας οικουμενικής προοπτικής. Με "μπούσουλα" αυτές τις φράσεις θα προσπαθήσω να παρουσιάσω τις διαδρομές του ταξιδιού μας και την επίδρασή τους πρώτα και κύρια σε μένα τον ίδιο.

Με έκταση πολύ μικρότερη από τη Θεσσαλονίκη, το Κισινάου περπατιέται πολύ εύκολα και το περπάτημα είναι απολαυστικό και ξεκούραστο, όσο κρατάνε τα πόδια του καθενός. Η χάραξη της διαδρομής της πρώτης ημέρας έγινε το πρωί της ίδιας ημέρας, μετά το ξύπνημα, περιμένοντας το γιο να ετοιμαστεί. Η σύνδεση των διαφορετικών σημείων ενδιαφέροντος κατέληξε στη διαδρομή του χάρτη, η οποία υλοποιήθηκε με τα πόδια και με ταξί. Αφετηρία και τερματισμός μας ήταν το κίτρινο αστέρι (διαμονή).

Το παράθυρο από το διαμέρισμα που μείναμε βλέπει σε μια μεγάλη σε μήκος και πλατιά ευθεία λεωφόρος με το όνομα Bulevardul Ștefan cel Mare și Sfînt, η οποία διασχίζει την πόλη από το βορρά μέχρι το νότο και τη χωρίζει, ουσιαστικά, σε ανατολή και δύση. Πάνω στη λεωφόρο αυτή βρίσκονται τα περισσότερα ιστορικά, πολιτικά και πολιτιστικά αξιοθέατα της πόλης. Παρακάτω φαίνονται μερικές εικόνες από το παράθυρο. Είναι Σάββατο πρωί και η κίνηση είναι πολύ μικρή σε σχέση με αυτή της Δευτέρας. Ο καιρός είναι μουντός, ήλιο δεν είδαμε καθόλη τη διάρκεια της ημέρας, ενώ τα δέντρα είναι ακόμη γυμνά, ίσα που σκάνε κάποια φυλλαράκια. Στο απέναντι μαγαζί μια πωλήτρια τακτοποιεί τη βιτρίνα ενός από τα πολλά κοσμηματοπωλεία που συναντήσαμε στη πορεία μας στα πεζοδρόμια της λεωφόρου αυτής.

Το διαμέρισμα έχει και πίσω θέαση, όπου είναι και η κύρια είσοδος. Στο βάθος είναι ο κεντρικός σταθμός λεωφορείων από τον οποίο πήραμε το λεωφορείο για Τιρασπόλ. Το κλιμακοστάσιο υποδηλώνει την παλαιότητα του κτηρίου ενώ από το απέναντι κυβερνητικό κτήριο "κλέβουμε" το εθνόσημο της Μολδαβίας, το οποίο δεν είναι άλλο από το πανάρχαιο σύμβολο εξουσίας και ισχύος, το μονοκέφαλο αετό (παρεάκι με τον άλλο δικέφαλο αετό).

Η κάθοδος μας στο δρόμο γίνεται αργά αναζητώντας καφεΐνη. Απέναντί μας το επιβλητικό κτήριο της Γενικής Εισαγγελίας της Μολδαβίας, κατασκευασμένο το 1952 με αρχική χρήση ως Υπουργείο Βιομηχανίας και Τροφίμων και ενταγμένο στο Μητρώο Προστατευόμενων Μνημείων της Δημοκρατίας της Μολδαβίας (Registrul monumentelor Republicii Moldova ocrotite de stat). Σε πολλά κτήρια που συναντούσαμε στη διαδρομή μας υπήρχε μια πινακίδα με ένα αριθμό. Στην αρχή δεν έδωσα σημασία αλλά κάποια στιγμή συνειδητοποίησα ότι ο αριθμός στη πινακίδα είναι ο αριθμός καταχώρησης του κτηρίου στη λίστα με τα προστατευμένα μνημεία και κτήρια της χώρας. Δεν έχω ξανασυναντήσει κάτι τέτοιο και πραγματικά είναι από τα ενδιαφέροντα που μένουν στη μνήμη.

Ο Μολδαβός ποιητής και συγγραφέας Nicolai Costenco (1913-1993) μας παρακολουθεί να περνάμε από μπροστά του, σκεπτικός, και πολύ προβληματισμένος, χωρίς κάποιο ίχνος συναισθήματος να προδίδεται από τα χείλη του ή τα μάτια του. Τα ανθισμένα άνθη είναι μέρος μιας ροζουλής υπερπαραγωγής του κοσμηματοπωλείου που βρίσκεται πίσω από την προτομή.

Συνεχίσαμε προς την Κεντρική Αγορά της πόλης αφού πρώτα αλλάξαμε μερικά ευρώ στην ίδια τράπεζα που αλλάξαμε και στο αεροδρόμιο. Σε όλη τη διαδρομή μας στη λεωφόρο μετρήσαμε δεκάδες ανταλλακτήρια συναλλάγματος αλλά την καλύτερη αναλογία έχουν αυτά που βρίσκονται στο δρόμο που είναι η κεντρική είσοδος της Αγοράς (μιλάμε για διαφορές της τάξης 0,05 lei ανά ευρώ).

Νάμαστε λοιπόν μέσα και γύρω από την Κεντρική Αγορά η οποία θυμίζει λίγο από Βαρβάκειο Αγορά της Αθήνας. Εδώ υπάρχουν τα πάντα, κρέατα, ψάρια, τυροκομικά, λαχανικά, φρούτα, είδη οικιακής χρήσης, κλπ. Ένα πολύχρωμο σκηνικό αλλά όχι πολύβουο, όπως οι ελληνικές λαϊκές. Οι φωτογραφήσεις έγιναν με την άδεια των ανθρώπων πίσω από τους πάγκους.

Οι φωτογραφίες ενσωματώνονται στην ιστορία για λόγους "αισθητικής" αλλά και σύγκρισης τιμών. Πολλά από τα πορτοκάλια είναι από την Ελλάδα.

Και επιτέλους ήρθε η ώρα του καφέ και του πιροσκί με πατάτες. Το πιροσκί το πήραμε μέσα από την αγορά ενώ τον καφέ από ένα μικρό συμπαθητικό μαγαζάκι ακριβώς μπροστά από την είσοδο. Σ' αυτό το σημείο σημειώνω ότι σε Κισινάου και Υπερδνειστερία ήπιαμε καλό και απολαυστικό καφέ, σε πολύ οικονομικές τιμές (φαίνεται ο τιμοκατάλογος).

Συνεχίζουμε την διαδρομή μας κινούμενοι πάντα στο πεζοδρόμιο κατά την φορά κίνησης των αυτοκινήτων. Ευχάριστη αίσθηση αφήνει το μεγάλο πεζοδρόμιο με δύο σειρές δέντρων, ποδηλατοδρόμο και χώρο για πεζούς. Τα δέντρα, στηριγμένα σε κατασκευή από πασσάλους, είναι πλήρως αλφαδιασμένα μέχρι εκεί που χάνεται το μάτι. Φέρνω το νου το πετσόκομμα των δέντρων που γίνεται σε πολλές περιοχές της Αθήνας στο όνομα του κλαδέματος τους από εργολαβικά συνεργεία ξεπετάγματος και θλίβομαι.

Στην απέναντι πλευρά του δρόμου βρίσκεται το Υπουργείο Εσωτερικών με μία σύνθεση αγάλματος προς τιμή των πεσόντων (αστυνομικών; )την ώρα του καθήκοντος, έτσι απλά, χωρίς να προσδιορίζεται χρονικά.

Περνάμε μπροστά από το πολύ όμορφο κτήριο του Εθνικού Θεάτρου Mihai Eminescu. Νεοκλασικής αρχιτεκτονικής, με ψηλούς κίονες στην είσοδο του και ένα τρίγωνο που στηρίζεται πάνω τους, κατασκευάστηκε την περίοδο του μεσοπολέμου. Λίγο πιο πέρα ακόμη ένα όμορφο κτήριο παρόμοιας αρχιτεκτονικής, Αίθουσα Συναυλιών (Sala cu Orgă), όπου το επίσημο όνομα παραπέμπει στην ύπαρξη εκκλησιαστικού οργάνου, στο εσωτερικό της.

Στην επόμενη φωτογραφία βλέπουμε το Δημαρχείο του Κισινάου, πανέμορφης ιταλικής γοτθικής αρχιτεκτονικής. Κατασκευασμένο στις αρχές του 20ου αιώνα, καταστράφηκε κατά την διάρκεια του Β'ΠΠ και ξαναφτιάχτηκε με βάση τα αρχικά σχέδια.

Η φωτογραφία είναι του γιου από το κινητό και είναι από τις ελάχιστες εκείνες στιγμές που ο χρόνος παγώνει και ο φακός αναλαμβάνει να αιχμαλωτίσει το δυναμισμό της κίνησης και την στατική ομορφιά του ακίνητου κτηρίου.

Προχωράμε. Φτάνουμε στο τεράστιο δημοτικό πάρκο του Καθεδρικού Ναού που βρίσκεται εντός του. Μπροστά μας, προς την πλευρά της λεωφόρου, η Αψίδα του Θριάμβου, η οποία κατασκευάστηκε στα μέσα του 19ου αιώνα από τον Έλληνα Δήμαρχο της πόλης για να τιμηθεί η νίκη της Ρωσικής Αυτοκρατορίας έναντι της Οθωμανικής, στο Ρωσοτουρκικό πόλεμο. Απέναντι από την αψίδα στέκεται το ογκώδες και επιβλητικό κτήριο της Κυβέρνησης της Μολδαβίας, κατασκευασμένο το 1964. Η κάτοψη του είναι το γράμμα Π.

Το πάρκο και η πλατεία είναι μεγάλων διαστάσεων. Πολλά δέντρα, αμέτρητα παρτέρια, πλακόστρωτα μονοπάτια, είναι η εικόνα που αντικρίσαμε. Επίσης πολύ σημαντικό το γεγονός ότι η πλατεία και οι ελεύθεροι χώροι δεν είναι κατειλημμένοι από τραπεζοκαθίσματα. Αυτό όμως που δεν είδαμε είναι η πολυχρωμία των παρτεριών και το φύλλωμα των δέντρων γιατί δυστυχώς ο χειμώνας καλά κρατούσε.

Στο κέντρο του πάρκου βρίσκεται ο ορθόδοξος Καθεδρικός Ναός του Κισινάου, αφιερωμένος στη Γέννηση του Χριστού. Εξωτερικά το σχέδιο του είναι πολύ απλοϊκό και δεν μοιάζει με "παραδοσιακούς" ορθόδοξους ναούς. Περισσότερο μου θύμισε τον Άγιο Πέτρο της Ρώμης αλλά σε πιο απλή έκδοση, νεοκλασικού στυλ. Η κατασκευή του ανάγεται στις αρχές του 19ου αιώνα. Εσωτερικά υπάρχει πλούσια τοιχογραφία και αγιογραφία με έντονα και φωτεινά χρώματα.

Μερικές σκηνές ακόμη από το πάρκο και κάτι που δεν κρύβεται...

Από τη γωνία του πάρκου βλέπουμε διαγώνια απέναντι το άγαλμα του Στέφανου του Μεγάλου (Ștefan cel Mare) το οποίο βρίσκεται στην είσοδο του ομώνυμου πάρκου. Αφήνουμε την επίσκεψη του πάρκου για την επόμενη ημέρα και αλλάζοντας κατεύθυνση κινούμαστε στο δρόμο Strada Mitropolit Gavriil Bănulescu-Bodoni. Περνάμε από την πλευρική είσοδο του κτηρίου της Κυβέρνησης όπου μια διαμαρτυρία λιγοστών ανθρώπων είναι σε εξέλιξη. Δεν μπορέσαμε να καταλάβουμε το λόγο της διαδήλωσης, τα λιγοστά χάρτινα πλακάτ ήταν στα ρουμάνικα.

Εκεί που τελειώνει το πάρκο αλλάζουμε πάλι κατεύθυνση προς την οδό 31 August 1989. Στο δρόμο αυτό βρίσκονται δύο πολύ σημαντικά κτήρια. Στα αριστερά μας υψώνεται το ογκώδες και επιβλητικό κτήριο της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Μολδαβίας (Biblioteca Națională a Republicii Moldova) το οποίο "συνθέτει" νεοκλασικά στοιχεία και στοιχεία σοσιαλιστικού ρεαλισμού. Η Εθνική Βιβλιοθήκη ιδρύθηκε στις αρχές του 19ου αιώνα ενώ το σημερινό της κτήριο κατασκευάστηκε μετά τα μέσα του 20ου αιώνα. Απέναντι από τη Βιβλιοθήκη συναντάμε το Εθνικό Ιστορικό Μουσείο της Μολδαβίας (Muzeul Național de Istorie a Moldovei), το οποίο και επισκεπτόμαστε. Το Μουσείο ιδρύθηκε σχετικά πρόσφατα, μόλις το 1983, όπως διαβάζουμε στην ιστοσελίδα του. Το πολύ όμορφο κτήριο του με το μεγάλο κλιμακοστάσιο ήταν σχολείο όταν πρωτοκατασκευάστηκε και χρήζει μάλλον επισκευής, τουλάχιστον στο εξωτερικό του. Αντίγραφο της Λύκαινας της Ρώμης η οποία θηλάζει τον Ρώμο και τον Ρωμύλο βρίσκεται αμέσως μετά την εξωτερική είσοδο.

Να και το υπαίθριο (και μοναδικό) καφέ του μουσείου, καντίνα δηλαδή.

Το Μουσείο αποτελείται από δύο ορόφους, μαζί με το ισόγειο, και ένα υπόγειο. Ξεκινάμε από το 1ο όροφο όπου εντύπωση προκαλούν οι πολυτελείς ψηλοτάβανες αίθουσες βαμμένες σε διαφορετικά χρώματα. Περάσαμε διαδοχικά την κόκκινη, την κίτρινη και τη γαλάζια αίθουσα.

Στο όροφο αυτό βρίσκονται εκθέματα από την αρχαϊκή μέχρι και τη σοβιετική περίοδο της ιστορίας της Μολδαβίας. Είδαμε αρχαία ελληνικά αγγεία και αμφορείς.

Επίσης εδώ υπάρχουν εκθέματα από την Ιστορία της Βεσσαραβίας.

Στο ισόγειο βρίσκεται εγκατεστημένο ένα τρισδιάστατο διόραμα που απεικονίζει ένα πεδίο μάχης από τη σύγκρουση του Β'ΠΠ του Κόκκινου Στρατού και των δυνάμεων του Άξονα στη περιοχή ανάμεσα στο χωριό Iași και το Chișinău. Η πιστότητα της κατασκευής είναι καταπληκτική, οι φωτογραφίες είναι πολύ ρεαλιστικές.

Να και μια πανοραμική φωτογραφία του διοράματος.

Και βέβαια κάθε μουσείο που "σέβεται" τον εαυτό του δεν θα μπορούσε να μην έχει εκθέματα όπλων. Εδώ βλέπουμε μερικά από τη λίθινη εποχή μέχρι και τον Β'ΠΠ.

Στον ισόγειο χώρο του μουσείου βρίσκεται το πωλητήριο του. Μη περιμένετε πολλά σουβενίρ, δεν θα βρείτε, μόνο τα βασικά. Ευτυχώς η κατάσταση σώζεται από το υπέροχο και μεγάλο βιβλιοπωλείο όπου μάλιστα μπορεί κάποιος να κάτσει σε μαξιλάρια τύπου "πουφ" και να ξεφυλίσει τα βιβλία.

Τα εκθέματα τελειώνουν στον υπόγειο χώρο του μουσείου όπου υπάρχουν δύο διαφορετικές αίθουσες. Στη μία αίθουσα υπάρχει μια μικρή έκθεση χρυσών κοσμημάτων. Είναι η μοναδική αίθουσα που δεν μας επιτράπηκε η φωτογράφηση και μάλιστα υπήρχε αυστηρός έλεγχος.

Στην άλλη αίθουσα, κάπως πιο μεγάλη, υπάρχει εκτεταμένη παρουσίαση των στρατοπέδων συγκέντρωσης της Σοβιετικής Ένωσης με το βάρος να πέφτει σε αυτά που λειτούργησαν στο έδαφος της ΣΔ Μολδαβίας. Ο τίτλος της έκθεσης, Αρχιπέλαγος Γκούλαγκ, είναι δανεικό από το τρίτομο έργο του Αλεξάντρ Σολζενίτσιν (Алекса́ндр Солжени́цын).

Εκτός από τον εσωτερικό χώρο βρήκαμε κάποια εκθέματα και στον εξωτερικό χώρο του μουσείου.

Αναπαράσταση μιας παλιάς κατοικίας της Νεολιθικής Εποχής και της Εποχής του Χαλκού, της περιόδου ανάμεσα στην 6η και 4η χιλιετία π.Χ.

Ένα ιστορικό τρακτέρ της σοβιετικής περιόδου (μοντέλο Universal-2) το οποίο χρησιμοποιήθηκε από το 1934 μέχρι το 1955. Με ισχύ μόλις 22HP η παραγωγή του έφτασε αισίως τα 211.500 κομμάτια.

Τέλος, ένα ακόμη έκθεμα το οποίο όταν το είδα νόμισα ότι είναι κάποιο παιχνίδι. Αλλά δεν είναι. Είναι το σοβιετικό ελικόπτερο Kamov-KA26. Τα σύγχρονα ελικόπτερα έχουν εσωτερικά έναν κάθετο κινητήρα ο οποίος δίνει κίνηση στον κύριο έλικα και επίσης σε ένα μικρότερο έλικα στην ουρά που χρησιμεύει για τη σταθεροποίηση. Το ελικόπτερο του εκθέματος έχει δύο οριζόντιους κινητήρες που δίνουν ανάποδη κίνηση σε δύο διαφορετικούς έλικες, εξαλείφοντας την ανάγκη ύπαρξης οπίσθιου έλικα. Δεν ξέρω τις επιδόσεις του, αλλά εάν κρίνουμε από το σουλούπι του που μοιάζει με κουνούπι (τουλάχιστον σε μένα), τότε μάλλον σε κάτι θα ήταν χρήσιμο.

Συνεχίζεται...